„Moja mama uznała, że jest od rozpieszczania wnuczki, a nie wychowywania. Nie mogłam się zgodzić na to, co robiła”
„Chciałam wiedzieć, czym karmi ją babcia. Początkowo milczała jak grób, twierdziła, że to tajemnica, ale w końcu się złamała. I przyznała, że moja mama bardzo często kupuje jej słodycze. I pozwala objadać się nimi do woli”
Gdy urodziła się Natalka, obiecałam sobie, że zrezygnuję z pracy. Chciałam, żeby córka jak najdłużej miała mamę na co dzień, a nie tylko od święta. Przez pięć lat z radością dotrzymywałam słowa. Mąż zarabiał, ja zajmowałam się domem. Ale niedawno nasza sytuacja finansowa bardzo się pogorszyła. Firma, w której pracował Artur, zakończyła działalność w Polsce. Mąż na szczęście szybko znalazł nowe zajęcie, ale z pensją prawie o połowę niższą niż wcześniej. Stało się jasne, że z jego zarobków nie damy rady płacić rachunków, rat kredytów i jeszcze żyć. Musiałam wrócić do pracy Natalką zajęła się moja mama. Kochała wnusię nad życie i była szczęśliwa, że może się nią opiekować. Zwłaszcza że niedawno przeszła na emeryturę i jak sama twierdziła, nie bardzo wiedziała, co zrobić z wolnym czasem. Cieszyłam się z tego. Byłam przekonana, że babcia będzie zdecydowanie lepszą opiekunką niż jakaś obca kobieta. Ale im dłużej córeczka jest z moją mamą, ogarniają mnie tym większe wątpliwości. Powód niby banalny, ale dla mnie ważny... Chodzi o kwestię jedzenia. Otóż ja uważam, że dziecka od małego trzeba uczyć zdrowego odżywiania się. Przyzwyczajać do regularnych posiłków, nie przekarmiać, nie dawać słodyczy, gazowanych sztucznych napojów, chipsów… Nie to, żebym w ogóle odmawiała Natalce słodkości i przekąsek. Nie jestem potworem. Ale moja córeczka do tej pory dostawała je tylko od czasu do czasu. I nie protestowała. Gdy była spragniona, piła wodę lub domowej roboty kompot, zaakceptowała fakt, że obiad to warzywa i kawałeczek mięsa, a nie trzy pączki i paczka chrupek. Czasem widywałam maluchy, które robiły sceny w supermarkecie, gdy rodzice odmawiali im kupna ciastek lub batoników. Nie chciałam, żeby moja Natalka była taka sama. I dzięki moim staraniom się udawało. Niestety, moja mama konsekwentnie niweczy te wysiłki. Odkąd ja jestem w pracy, a ona opiekuje się wnuczką, daje jej mnóstwo słodyczy. Boję się, że córeczka przypłaci to zdrowiem. Oczywiście, zanim powierzyłam mamie opiekę nad Natalką, długo z nią rozmawiałam. Mówiłam o zasadach, jakimi kieruję się przy wychowywaniu córki, uprzejmie i grzecznie prosiłam, żeby się ich trzymała. – Ależ oczywiście, przecież to twoje dziecko. Ja nie zamierzam niczego zmienić – odparła wtedy. Byłam w szoku Okazało się, że nie wszystkie. O tym, że mama pozwala Natalce jeść słodycze, dowiedziałam się przypadkiem. Któregoś dnia wybrałam się z córeczką do osiedlowego sklepiku. Jak zwykle pomagała mi w zakupach, czyli wrzucała do koszyka to, co jej wskazałam. Gdy doszłyśmy do lady, sprzedawczyni uśmiechnęła się do Natalki. – Na jakie ciasto masz dzisiaj ochotę? Mam świeżutkie pączki i drożdżówki z budyniem – powiedziała. – Dziękuję, ale moja córka nie jada takich rzeczy – wtrąciłam się. – Chyba jednak jada, bo jak przychodzi do mnie z taką starszą panią, chyba babcią, to zawsze wybiera sobie coś słodkiego – odparła. Po powrocie do domu wzięłam natychmiast córkę na spytki. Chciałam wiedzieć, czym karmi ją babcia. Początkowo milczała jak grób, twierdziła, że to tajemnica, ale w końcu się złamała. I przyznała, że moja mama bardzo często kupuje jej słodycze. I pozwala objadać się nimi do woli. – Ale przecież tłumaczyłam ci, że słodycze są niezdrowe! Nie powiedziałaś tego babci? – zdenerwowałam się. – Powiedziałam. Ale ona mówi co innego – odburknęła. – Co takiego? – Że jestem jeszcze dzieckiem. A dzieciom wolno więcej – odparła. Do mamy nic nie dociera Byłam w szoku. Nie mogłam uwierzyć, że moja mama jest tak nieodpowiedzialna! Nie dość, że łamie jedną z ustalonych przeze mnie zasad, to jeszcze każe dziecku trzymać to w tajemnicy. Gdy więc już trochę ochłonęłam, natychmiast do niej zadzwoniłam z awanturą. Miałam nadzieję, że przeprosi, będzie się kajać, obieca poprawę. A ona co? Powtórzyła to, co usłyszałam już od Natalki. Że moja córeczka to jeszcze dziecko i nie można jej wszystkiego odmawiać. A poza tym babcie są od rozpieszczania, a nie od wychowywania. Rozłączyłam się, bo bałam się, że powiem o dwa słowa za dużo i potem będę tego żałować. Od tamtego dnia wielokrotnie próbowałam rozmawiać z mamą. Już nie przez telefon, tylko w cztery oczy i na spokojnie, bez nerwów. Nie wspominałam już o łamaniu zasad, bo czułam, że to ją tylko zdenerwuje. Uderzyłam tylko w najczulszy, jak mi się wydawało punkt, czyli zdrowie Natalki. Tłumaczyłam, że kupując wnuczce słodycze, tylko jej szkodzi, że otyłość wśród dzieci to prawdziwa plaga. I że przez to, co robi, Natalka będzie przez całe życie zmagać się z nadwagą. I różnymi innymi niebezpiecznymi chorobami, które zwykle dopadają osoby otyłe. Niestety, nic do niej nie dociera. Córka się buntuje Uparcie powtarza, że Natalka to jeszcze dziecko, ma czas na dbanie o linię, a nawet jak trochę przytyje, to nic się nie stanie. Bo jak będzie nastolatką, to się „wyciągnie”… Serio, w tej sytuacji czuję się kompletnie bezsilna. Wiem, że jeśli szybko nie przekonam mamy do swoich racji, będzie tylko gorzej. Natalka coraz częściej buntuje się przeciwko temu, że nie wolno jej jeść słodyczy w domu. Prosi, marudzi, a nawet… grozi. Ostatnio, gdy powiedziałam, że nie kupię jej czekolady, oznajmiła, że przeprowadzi się na stałe do babci. Bo ona bardziej ją kocha. Zabolało, nawet nie wiecie jak… Potem przepraszała i płakała, mówiła, że to nieprawda, ale zadra została. Po tym incydencie mąż bardzo się zdenerwował. Stwierdził, że powinnam być stanowcza i postawić mamie ultimatum: albo zrezygnuje z kupowania małej słodyczy, albo my zrezygnujemy z jej usług i zatrudnimy po prostu opiekunkę. Łatwo mu powiedzieć… Kocham swoją mamę i nie chcę z nią zadzierać. Jestem jej wdzięczna za to, że opiekuje się Natalką. Poza tymi nieszczęsnymi słodyczami nie mam jej niczego więcej do zarzucenia. Zresztą, co tu ukrywać, w tej chwili nie stać nas na nianię. Krystyna, 34 lata
„W rolę złośliwej teściowej wciela się teść. Przeprowadza test białej rękawiczki i odsyła mnie do garów, kiedy tylko może”
„Zdębiałam. Stanęłam naprzeciw Michała i patrzyłam mu w oczy, żeby upewnić się, że mówi poważnie, że nie żartuje. Ale jego mina nie pozostawiała żadnych złudzeń”.
Matka Michała zmarła pięć lat temu, czyli na dwa lata przed tym, jak się poznaliśmy. Z opowieści męża wiem, że była dobrą, cichą, spokojną i skromną kobietą. Niestety, nie ma jej już między nami i pozostał mi jedynie teść. A ojciec Michała to zupełnie inna osobowość – emerytowany wojskowy, który żyje w przekonaniu, że oficerska przeszłość daje mu prawo do kierowania życiem innych. Jest wdowcem z mnóstwem czasu i zdaniem na każdy temat. Na przykład chętnie mówi o tym, że kobiety nie powinny pracować, bo ich miejsce jest w domu, w kuchni. No więc bardzo nie podoba mu się, że ja pracuję. Nie może też znieść, że wspólnie z Miśkiem gotujemy, że razem nakrywamy do stołu, a narzeczony pomaga mi sprzątać mieszkanie. Nigdy jednak nie powiedział mi tego wprost. Zawsze jest wobec mnie miły, grzeczny, a nawet szarmancki. Całuje po rękach na przywitanie, przepuszcza w drzwiach i komplementuje. Mężczyzna starej daty Nie jestem jednak ani głupia, ani porywcza – wiem, że w rodzinie trzeba znosić wady bliskich osób w imię dobrych relacji. Milczę więc i udaję, że przedpotopowe poglądy teścia na role kobiet i mężczyzn w związku są mi obojętne. Milczałam, nawet gdy przy wznoszeniu weselnego toastu teść po częstował nas takim szowinizmem: – Życzę ci, Michał, żebyś spłodził syna! Pierwszy niech będzie syn, a potem to już obojętne! Ha ha ha… Uśmiechałam się razem z innymi gośćmi, udając, że to naprawdę dobry żart. Nie zgłaszałam pretensji nawet wtedy, gdy teść z gorzkim rozbawieniem przyjął wiadomość, że jednak pierwsza będzie dziewczynka. – No nic… Będziesz kochał jak swoje – poklepał syna po plecach, uśmiechając się na znak, że żartował. Szybko porzucił żale Ciągle opowiadał, jak to się będzie nią zajmował, jak zadba o jej przyszłość. No i bez przerwy zachęcał, żebym poszła na zwolnienie lekarskie i odpoczywała w domu, zamiast chodzić do pracy. Uśmiechałam się, zapewniałam, że już niedługo, już zaraz, a pracowałam do końca ósmego miesiąca. W połowie mojej ciąży teść zaskoczył nas też bardzo hojnym gestem. Zaproponował, że wyłoży pieniądze na remont naszego mieszkania. Zaoferował czterdzieści tysięcy złotych! Dla nas to ogromna kwota, którą odkładalibyśmy przez kilka lat. Przyjęliśmy więc te pieniądze z radością i byliśmy mu bardzo wdzięczni, bo nasze M4 aż prosiło się o odświeżenie. Gdy Zuzia przyszła na świat, teść starał się nawet jeszcze bardziej. Przyjeżdżał do nas regularnie, zwoził tony zabawek i pomagał finansowo. Nagle porzucił też wszelkie refleksje na temat naszych małżeńskich relacji. Myślałam, że w końcu odpuścił, że zaakceptował, ale to była przejściowa odwilż. Teść uspokoił się z bardzo prostego powodu – przecież w końcu byłam w domu. Michał chodził do pracy, a ja zajmowałam się dzieckiem. Nasze małżeństwo na te kilka miesięcy zbliżyło się do jego ideału. To dlatego był taki zadowolony… Dlatego zaprzestał insynuacji i ciosania Michałowi kołków na głowie. Po dwunastu miesiącach urlopu oznajmiłam, że zapisujemy Zuzię do żłobka, a ja wracam do starej firmy. Powiedziałam to podczas rodzinnego obiadu. Moja mama i tata rozczulili się nad losem wnuczki, ale oboje rozumieli tę decyzję. Co innego teść… Teść aż poczerwieniał. – Ale jak to? Kasieńko, po co? – dopytywał zaskoczony. – No jak to po co? Muszę wrócić do pracy. Od początku tak zamierzaliśmy. Taki był plan. Zuzia jest już duża… – Duża?! – uniósł się. – Przecież to dzieciątko jeszcze nie chodzi! Do obcych ludzi ją oddać? No jak to? – Wielu ludzi prowadza dzieci do żłobka – wtrącił Michał. – A co mnie ludzie obchodzą! My nie jesteśmy ludzie! Ja się na to nie godzę! Przecież to barbarzyństwo! Trzeba nie mieć serca, żeby takie maleństwo zostawić z obcymi babami! Czy one wiedzą, jak się z nią obchodzić? Co ona lubi, co ją drażni? A jak znajdzie się tam jakaś wyrodna hetera? Co wtedy? – To jest dobry żłobek, sprawdziliśmy go, tato… – tłumaczyłam. – Niby jak? Skąd wiesz, co się dzieje za zamkniętymi drzwiami? – poczerwieniał teść. – Poza tym, po co ci praca? Brakuje wam czegoś? Jak tak, to ja wam dam! Razem pomożemy! Wcale nie musisz zarabiać. Czy nie jest dobrze tak, jak jest? – patrzył na moich rodziców, którzy byli coraz bardziej zaskoczeni jego uniesieniem. – To nie chodzi tylko o pieniądze. Ja chcę wrócić do pracy. Chcę żyć swoim życiem… – tłumaczyłam. – A dom, dziecko, mąż? Co to jest? Czyje to życie? No, czyje?! Koleżanki twojej?! Nie rozumiem tego! – trzepnął widelcem o talerz. – Wybaczcie, muszę zapalić… Wyszedł na balkon Atmosfera napięcia utrzymywała się jednak do końca spotkania, dlatego byłam szczęśliwa, gdy po trzech godzinach zostaliśmy sami z Michałem. Przegadaliśmy wtedy sprawę jeszcze raz i oboje utwierdziliśmy się w przekonaniu, że podejmujemy dobrą decyzję. Michał zapewniał, że ojcu przejdzie, że minie trochę czasu i się z naszym wyborem pogodzi. Też tak myślałam. Myliliśmy się jednak oboje. Następnego dnia mąż wrócił z pracy wyraźnie przygnębiony. Gdy pytałam go, czy wszystko w porządku, zapewniał, że owszem, ale jego wzrok mówił zupełnie co innego. Coś go męczyło, więc cisnęłam dalej. Nie jest typem faceta zamkniętego w sobie, więc w końcu przyznał się, że chodzi o ojca. Że pokłócił się z nim przez telefon z samego rana, tuż po wyjściu z domu. – Przed pracą do ciebie dzwonił? – zdziwiłam się. – W jakiej sprawie? – Daj spokój… – Co chciał? Co się stało!? – Lepiej, żebym ci nie mówił… – Michał! – No dobra. No więc ojciec chce, żebyśmy spłacili mu te czterdzieści tysięcy. Żebyśmy mu je oddali. Zdębiałam. Stanęłam naprzeciw Michała i patrzyłam mu w oczy, żeby upewnić się, że mówi poważnie, że nie żartuje. Ale jego mina nie pozostawiała żadnych złudzeń. Teść naprawdę zażądał spłaty. – Ale dlaczego? Przecież to był prezent. Sam mówił… – Owszem, mówił, ale teraz twierdzi, że skoro ty idziesz do pracy, to będzie nas stać, żeby mu te pieniądze oddać. Że z twojej pensji możemy go spłacać – powiedział Michał, a ja wtedy wszystko zrozumiałam. To był szantaż. Teść próbował w ten sposób przekonać nas do tego, żebyśmy zostawili Zuzię w domu. Żebym ja nie wracała do pracy. Szantażował nas tak samo, jak kiedyś swoją świętej pamięci żonę, której, gdy chciała iść do pracy, postawił ultimatum z podziałem wydatków domowych na dwie równe części. Teraz próbował złamać i nas. A właściwie to mnie! Michał miał milczeć, bo to męskie sprawy. Paradne! Przyznam szczerze, że takiego zagrania nie spodziewałam się nawet po nim. Obrzydliwy numer! Wściekłam się tak, że chciałam natychmiast do niego zadzwonić i powiedzieć, gdzie może sobie wsadzić te pieniądze. Ale Michał mnie powstrzymał. Przekonał, żebyśmy porozmawiali na spokojnie. – Jak na spokojnie?! – piekliłam się. – Przecież on mnie chce zniewolić! – Wiem, rozumiem! Ale jakoś się dogadamy. Zobaczysz… Jemu przejdzie. – Nigdy mu nie przejdzie, jeśli się nie postawimy. Za długo to już trwa. – Kaśka, uspokój się. Kłótnia tylko pogorszy sprawę. Mąż długo mnie przekonywał To nie była sprawa do załatwienia przez telefon. Zaczekałam więc do kolejnych odwiedzin teścia. Obiecałam sobie, że będę spokojna, ale ciśnienie skoczyło mi tuż po tym, jak ojciec przekroczył próg naszego mieszkania. Przyszedł odwiedzić wnuczkę i jak zwykle udawał przede mną, że nic się nie stało. Pocałował w rączkę, komplementował urodę, chwalił strój… Cały on. Ale ja w końcu nie wytrzymałam. – Tato, my tacie spłacimy te czterdzieści tysięcy… – powiedziałam wprost, gdy kładł na kuchennym blacie paczkę pieluch dla Zuzi. Muszę przyznać, że go zatkało. Obrócił się, popatrzył na mnie i pierwszy raz widziałam, że szuka słów. Że nie wie, jak rozsądnie zareagować. – A… ależ Kasieńko…. – wycedził w końcu. – To nie twoje zmartwienie. To sprawy między mną a moim synem – uśmiechnął się głupawo. – Nie, tato! To jest sprawa, która dotyczy mnie przede wszystkim. I chciałam ci powiedzieć, że spłacimy te pieniądze. Rozłożysz nam w ratach i wszystko ci oddamy. Już rozmawiałam z moimi rodzicami. Powiedzieli, że nam pomogą. – Co zrobiłaś? – skrzywił się i poczerwieniał na twarzy. – Po co, dziecko? Czyś ty oszalała? Po co ich mieszać do tego? – wyraźnie się zawstydził. – Ja wrócę do pracy, bo tak postanowiliśmy z Michałem. Nic tego nie zmieni. Nawet konieczność spłaty długu. – Ja nie mówiłem, że macie mi spłacić… To jakieś nieporozumienie. To nie jest dług, to prezent! Trochę się z Michałem posprzeczaliśmy i powiedziałem, że moglibyście… – zaczął się plątać w zeznaniach. – Zresztą nieważne. Dajże spokój, Kasieńko. Ja nie chcę żadnych pieniędzy! To tylko takie gadanie było, no naprawdę… Zaskoczył mnie zupełnie. Wycofywał się ze swojej groźby rakiem, udawał, że nic się nie stało. Wtedy też zaczęłam podejrzewać, że on ma dla mnie znacznie więcej respektu, niż mi się wydaje. Że on swojej synowej wcale nie lekceważy, tylko się jej najzwyczajniej w świecie trochę boi. Dogadywał, insynuował, serwował teorie, ale zawsze w granicach grzeczności. Może nie był przyzwyczajony do obcowania z kobietami o silnych charakterach? A może zbytnio kochał wnuczkę, żeby ryzykować otwarty konflikt z jej mamą? Dlatego tylko dogadywał, a nie atakował wprost. Zresztą powód był nieistotny. Ważne, że poczułam dość siły, żeby ostatecznie mu się postawić. – Tato, nie chciałabym, żeby były między nami jakiekolwiek niedomówienia. Ja wrócę do pracy, a jeśli ty zażądasz spłaty długu, oddamy ci co do grosza. Rozumiesz? – Kasia. Nie ma mowy! To był prezent. Powrót do pracy to twoja decyzja, choć oczywiście wolałbym… – szybko się wycofał z tego, co by wolał. – Nie mam zamiaru wam ustawiać życia. Czy możemy już zapomnieć o tej sprawie? Michał, po co w ogóle o tym rozmawiałeś w domu? No po co? Takie rozmowy zostają między mężczyznami! – pokrzykiwał w panice na syna. Michał stał jak porażony i nie wiedział, co powiedzieć. Zbierał cięgi, nie dając żadnego oporu, bo nie spodziewał się takiej reakcji u ojca. Nie trwało to jednak długo, bo Zuzia zaczęła popłakiwać i trzeba było ją uspokoić. Ojciec rzucił się na ratunek i zabrał malutką do drugiego pokoju. No a potem zjedliśmy razem obiad i już nie było mowy o mojej pracy i naszym długu. Od tego czasu teść znacznie delikatniej przemyca swoje opinie, znacznie rzadziej serwuje mi wykłady o damskich i męskich rolach. Skupił się na wnuczce, pomaga przy niej i bardzo rzadko komentuje nasze życie rodzinne. Chyba zrozumiał, że choć jego synowa ma długi lont, to jednak potrafi eksplodować. Na szczęście, miał dość rozumu, by dostrzec, gdzie stawiamy granicę, i wystarczająco pokory, by ją uszanować. Czytaj także: „Wznieciłam romantyczny ogień, lecz mój partner zgasił mnie jak strażak. Jeden SMS zmienił naszą miłość w pogorzelisko” „Matka ciągle zrzędzi, że nie mam męża, a zegar tyka. Czy naprawdę mam czuć się gorsza, bo nie mam faceta?” „Mąż się mnie wstydzi, bo jestem sprzątaczką. Lubię tę pracę, więc teraz będę musiała wybrać między nim a mopem”
„Po śmierci ojca matka spała z jego zdjęciem i ciągle się modliła. Nie znała jego tajemnicy ukrytej w górach”
„Kiedy idąc pod górę, zobaczyłem światło w oknach kuchni, pomyślałem, że pewnie sąsiad akurat przyszedł coś skontrolować. Ale drzwi nie otworzył mi pan Jędrzej, tylko jakaś blondynka trzymająca na biodrze dziecko z buzią umazaną chyba czekoladą”.
Mama nie umiała pogodzić się z rzeczywistością i czepiała się każdej okruszyny nadziei, ale ja pamiętałem wyraz twarzy lekarza, który mówił, że następna doba będzie decydująca. Tak naprawdę chciał nam przekazać, że ojciec z tego nie wyjdzie. Pierwszy zawał w wieku sześćdziesięciu jeden lat miałby szanse przeżyć, ale ten był trzeci… To był trudny czas Maja była przy mamie, ja zająłem się organizacją pogrzebu, dokumentami, formalnościami prawno-spadkowymi. – Jak mama się trzyma? – zapytałem, dzwoniąc do siostry z domu pogrzebowego. – Ciągle płacze, w nocy nie zasnęła nawet na chwilę… – odpowiedziała cicho. Nasi rodzice byli ze sobą trzydzieści pięć lat. Pierwszy raz ojciec zobaczył mamę na obozie żeglarskim, na którym był instruktorem. Miała szesnaście lat. Na początku ciężko było przekonać jej rodziców, że to poważne uczucie, ale w końcu wszyscy zrozumieli, że Zosia i Jurek naprawdę byli sobie przeznaczeni bez względu na dwunastoletnią różnicę wieku. Pobrali się, kiedy mama skończyła dwadzieścia lat, rok później na świecie pojawiłem się ja. – Był jej jedyną miłością – westchnęła siostra, kiedy ponownie zadzwoniłem zapytać, co u mamy. – Wiesz, że śpi z jego zdjęciem? Nie wiedziałem. Strasznie współczułem mamie. Straciłem ojca, ale ona straciła męża, przyjaciela, powiernika i opiekuna. Troszczyliśmy się o nią z Mają, ale widać było, jak bardzo zdruzgotała ją śmierć taty. Mieliśmy dużo spraw do załatwienia Mimo wszystko życie toczyło się dalej i trzeba było zrobić porządek z masą rzeczy, którymi zajmował się tata. Uregulowałem kwestie dostępu do konta bankowego, wypłatę środków z lokaty, wystawiłem na sprzedaż samochód, bo mama nie miała prawa jazdy. – Trzeba jeszcze sprzedać dom po dziadkach – powiedziała Maja. Miała na myśli nie tyle dom, co domek w górach, w którym tata urodził się i spędził dzieciństwo. Kiedy byliśmy mali, jeździliśmy tam do naszego dziadka, który zabierał nas na jagody i pozwalał kąpać się w lodowatych, górskich potokach, chociaż mama się o to złościła. Do domu prowadziła nieutwardzana droga, w dodatku pod górę i nie dało się tam wjechać samochodem. Wiedziałem, że tata nie chciał sprzedać domu po rodzicach, chociaż nie miał pomysłu, co z nim zrobić. Żeby zupełnie nie zniszczał, jeździł tam co jakiś czas, coś naprawiał, płacił sąsiadowi za doglądanie terenu. Ostatni raz zabrałem tam swoją dziewczynę na sylwestra pięć lat temu. Domek był zadbany i posprzątany, nawet na telewizorze z wypukłym ekranem i meblach nie było kurzu. Sąsiad, widać, dobrze dbał o domek. Do tego przewody kominowe były sprawne, a w kranie płynęła zimna, ale czysta woda, którą doprowadził do budynku jeszcze dziadek. – Może by go zacząć wynajmować? – zastanawiała się głośno Maja. – Jedź, pogadaj z panem Jędrzejem, zapytaj, czy tam są turyści i jak on by widział taką współpracę. Byłem w szoku Pan Jędrzej był właśnie tym sąsiadem, któremu ojciec przekazywał pieniądze za doglądanie domku. Nie miałem do niego numeru, więc po prostu tam pojechałem. Kiedy idąc pod górę, zobaczyłem światło w oknach kuchni, pomyślałem, że pewnie sąsiad akurat przyszedł coś skontrolować. Ale drzwi nie otworzył mi pan Jędrzej, tylko jakaś blondynka trzymająca na biodrze dziecko z buzią umazaną chyba czekoladą. – Kim pani jest? – spytałem zbaraniały. – Słucham?! – blondynka odstawiła dziecko na drewnianą podłogę i spojrzała na mnie groźnie. – Przychodzi pan do mojego domu i pyta mnie, kim ja jestem?! Musiałem wyglądać jak zupełnie nieszkodliwy człowiek w głębokim szoku, bo po kilkunastu sekundach gapienia się na mnie w milczeniu, kobieta otworzyła szerzej drzwi i mruknęła: „Pan wejdzie”. – Pewnie jest pan z rodziny Jurka – domyśliła się. – Mówił, że żadne z was już nigdy tu nie przyjedzie, że zapomnieliście o tym miejscu i nawet kluczy nie macie. Nie wiedziałem, co myśleć A więc znała mojego ojca – pomyślałem. Ale to nie wyjaśniało, dlaczego w kuchni mojej babci stało krzesełko do karmienia malucha, a po podłodze walały się zabawki. Oraz tego, że telewizor antyk zniknął, a na jego miejscu stał nowy – z płaskim ekranem. Kiedy się dyskretnie rozejrzałem, dostrzegłem też mikrofalówkę na blacie w kuchni i nową lodówkę w kącie. – Dlaczego pani tu mieszka? – zadałem męczące mnie pytanie. – Ten dom należy do mojej rodziny. – Taaak… – westchnęła, jakby się spodziewała, że to powiem. – Wie pan co? Zadzwońmy do Jurka, niech on się przed panem tłumaczy. Ja mu mówiłam, że to się w końcu wyda i lepiej, żeby powiedział o mnie i Miłoszku żonie, ale on wie swoje. Wstała i zabrała chłopczykowi, zapewne rzeczonemu Miłoszkowi, telefon komórkowy, którym się bawił. – Musimy wyjść, tutaj nie ma zasięgu – rzuciła. Nic nie wiedziała Zdążyła zrobić kilka kroków w stronę drzwi, nim wydusiłem z siebie, że ojciec nie odbierze telefonu. – Tata zmarł miesiąc temu – wykrztusiłem z wysiłkiem. – Nie wiedziała pani? Teraz ona potrzebowała długiej chwili, by ochłonąć z szoku. A potem zaczęła płakać. Nie rozumiałem, o co w tym wszystkim chodzi, ale widok płaczącej kobiety, nawet obcej, mnie poruszył. Przysunąłem się do niej i objąłem ją ramieniem. – Mój synek… stracił… ojca… – wyłkała mi w ramię. Miała na imię Aldona i poznała mojego ojca sześć lat temu, kiedy pracowała u pana Jędrzeja jako opiekunka jego sparaliżowanej po wylewie mamy. Jak mi opowiedziała, ona i mój ojciec od razu wiedzieli, że coś między nimi musi zajść. – Wiedziałam, że był starszy, mógłby być moim ojcem, ale to w niczym nie przeszkadzało. Myśmy się tu znaleźli… Na tym odludziu… On przyjeżdżał tu odpocząć od miasta, ja się zaczynałam zadomawiać w okolicy. I tak się spotykaliśmy, kiedy tylko udało mu się do mnie wyrwać. Ojciec ją kochał Dziwne, że nie zauważyłem tych częstszych wyjazdów taty w góry. Może po prostu był dyskretny i nie o wszystkich mówił mamie i nam. Wywnioskowałem, że kiedy byłem tam na sylwestra, Aldona mieszkała jeszcze z rodziną pana Jędrzeja, niecały kilometr dalej. Ale rok później starsza pani zmarła i tęgawa, trzydziestoparoletnia blondynka o równiutkich, białych zębach i niekończącym się uwielbieniu wobec wszystkiego, co robił i mówił mój tata, stanęła przed koniecznością wyjechania z sielskiej okolicy. – Nie chciał mnie stracić – powiedziała, pociągając nosem. – Tak mi powiedział. I że mnie kocha. – Na moment zamilkła. – Pan Jędrzej o nas wiedział, nie podobało mu się to, bo zna pana mamę, no i was… Ale jak się okazało, że jestem w ciąży, powiedział Jurkowi, że powinnam zamieszkać w tym domu. Kiedy trochę się uspokoiła, zaczęła mnie zapewniać, że nie zamierzała rujnować mojej matce życia. Zresztą, nie miała numeru jej telefonu ani adresu. Musiała więc zgodzić się na to, co oferował jej kochanek. Czyli na przytulny dom w górach i spotkania rzadziej, niż by chciała. Nie miałem wątpliwości, że Aldona naprawdę kochała mojego ojca i marzyła o tym, by zostawił żonę i zamieszkał z nią w domku z widokiem na kotlinę. Ale on nie mógł albo nie chciał zostawić mamy, która uważała go za ideał, ani całkowicie zmienić życia tuż przed sześćdziesiątką. Pomyślałem zgryźliwie, że ojciec najwyraźniej lubił dużo młodsze kobiety i ani mama, ani Aldona, nie były dla niego takie wyjątkowe, ale to pewnie krzywdzące. Może kochał je obie i po prostu zrobił to, co uważał za najlepsze dla wszystkich. – Dał mi ten dom – powiedziała Aldona. – Byliśmy u notariusza, przepisał go na mnie. Przysyłał mi też pieniądze na utrzymanie, chociaż mam pracę – pochwaliła się. – Na dole, w W. – wymieniła najbliższą miejscowość. – Sprzątam i pomagam w schronisku. Miłosz chodzi tam ze mną, dobrze sobie radzimy. On jest odważny do ludzi. Po ojcu to ma! Dopiero wtedy dotarło do mnie z całą mocą: Miłosz, który, jak się okazało, miał prawie cztery lata, był moim przyrodnim bratem! Myślałem, jak to rozegrać Nie mogłem powiedzieć prawdy mamie, to złamałoby jej serce po raz drugi po śmierci taty. Powiedziałem za to Mai. – Mamy braciszka? – uśmiechnęła się, jak to robią kobiety na wzmiankę o dzieciach. – Wiesz co? Nie powiemy nic mamie. Ona i tak w życiu tam nie pojedzie, nie obchodził ją ten dom. Powiesz, że to ruina, potem wymyślimy bajeczkę, że był pożar i nic nie zostało. Niech będzie tak, jak chciał tata. Miłosz też powinien dziedziczyć po nim. Tej kobiecie też coś się należy. Na razie tak właśnie zrobiliśmy. Mama o niczym nie wie, o dom nawet nie pyta. Wciąż śpi ze zdjęciem taty. Z Aldoną mam kontakt, wysłałem jej, za zgodą Mai, pieniądze ze sprzedaży samochodu, które mama kazała nam sobie wziąć. Czasem myślę, czy za dwadzieścia, trzydzieści lat będę miał jakiś kontakt z przyrodnim bratem. Chciałbym. Więzy rodzinne są ważne, nawet jeśli odkrywamy je tak niespodziewanie… Adrian, 30 lat Czytaj także: „Z córką zawsze miałam na pieńku, a syna rozpieszczałam bez opamiętania. Życie mnie za to pokarało” „Niewierność to dla mnie bułka z masłem. Mąż myśli, że chodzę na fitness, a ja spalam kalorie inaczej” „Mąż próbował mnie ustawiać do pionu, ale mu nie wyszło. Teraz jest na każde moje zawołanie, bo to ja rządzę w domu”
„Odeszłam z pracy po tym, co szef zrobił na wyjeździe integracyjnym. Nie mogłam już spojrzeć mu w oczy”
„Stefan był dyrektorem firmy, w której pracowałam. Od początku coś mnie do niego ciągnęło. Nie tylko jego męska fizyczność. Imponował mi pewnością siebie, tym, że nic nie było w stanie wyprowadzić go z równowagi i miał rozwiązanie na każdy problem. Poza tym jednym…”.
Kolana mi się trzęsły, gdy siedziałam pod gabinetem dyrektora firmy, zbierając w sobie odwagę. Pracowałam tu już prawie dwa lata. Ten dzień mógł być kolejnym, zwyczajnym dniem pracy, jednak w poprzedzającą go bezsenną noc podjęłam decyzję. Pora wprowadzić ją w życie. Wstałam, wygładziłam spódnicę i skierowałam się do gabinetu. Stukot moich obcasów poniósł się echem po korytarzu. Niemal słyszałam głośne bicie mojego serca, gdy siadałam przy biurku dyrektora. Dopiero po dłuższej chwili byłam w stanie spojrzeć na swojego rozmówcę. – Prosiłaś o spotkanie. Czy coś się stało? Podjęłam decyzję W odpowiedzi wyjęłam przygotowany wcześniej dokument, położyłam go na blacie i przesunęłam ku mężczyźnie. Spojrzał na mnie przenikliwie, a potem wziął kartkę i zaczął czytać. Widziałam malujące się na jego twarzy zaskoczenie. Potem całą paletę uczuć: żal, gniew, rozczarowanie. Ale ja już zdecydowałam. Powtarzałam to sobie w myślach, na wypadek gdyby zaczął prosić, bym została. – A więc się zwalniasz? – rzucił dokumentem tak mocno, że sfrunął na podłogę. Nie podniosłam go. – Nie mogę tak dłużej… – spuściłam wzrok zmieszana. – Posłuchaj… – Stefan wstał i odwrócił się w stronę okna, zyskując chwilę do namysłu. – Chciałem przenieść cię do filii naszej firmy. Biuro, które remontowaliśmy, jest już gotowe. Mogłabyś… – Nie – ucięłam. – Odchodzę. – Nie pozwolę, żebyś z mojego powodu wylądowała na bezrobociu – Stefan spojrzał mi prosto w oczy. Poczułam, jak na policzki wypełzają mi rumieńce. Wiedziałam, że to będzie trudna rozmowa. – Czemu zaraz bezrobocie – zaszemrałam. – Znajdę coś nowego. – Gdyby to było takie proste…! – zaczął podniesionym głosem. Przerwało mu pukanie do drzwi. – Panie dyrektorze, telefon do pana. – Dziękuję za wszystko, panie dyrektorze – uśmiechnęłam się, kiwnęłam głową i bez podawania mu ręki, bez oglądania się za siebie, szybko wyszłam z gabinetu. A potem niemal pobiegłam do swojego biurka. Boże, chciałam ewakuować się do domu, ale musiałam jeszcze trochę wytrzymać. Jeszcze tylko trochę… Skupiłam się na pracy i jakoś dotrwałam do końca. Z biura wymknęłam się dziesięć minut wcześniej, byle uniknąć ewentualnych pytań, niezręcznych pożegnań i… Stefana, gdyby mnie szukał. Pamiętam ten pocałunek To będzie nowy początek, lepszy początek, powtarzałam sobie jak mantrę. Musi. Natychmiast po wejściu do domu rozwinęłam się z mokrego szala, w który spływały moje łzy, zrzuciłam buty na obcasach i uwierającą spódnicę, a potem wyjęłam z lodówki butelkę czerwonego wina. Opróżniłam prawie całą, leżąc w łóżku i przeglądając w telefonie zdjęcia z wyjazdu integracyjnego. Najpierw nieco sztuczne uśmiechy, kilka pozowanych fotek. Dalej – coraz śmielej, weselej, goręcej – kadry pełne roześmianych twarzy i gestykulujących ludzi. Ostatnie ze zdjęć przedstawiało mnie i Stefana. Trzymałam komórkę w prawej dłoni i robiłam nam zdjęcie. Stefan mnie zaskoczył i pocałował. Nie jestem pewna, czy ktoś to w ogóle zarejestrował – bo wszyscy byli wstawieni, on też – ale ja momentalnie wytrzeźwiałam i się odsunęłam. To dlatego zdjęcie było nieco rozmyte, jakby za mgłą. Tak właśnie się czułam, jak za mgłą. Jeszcze parę godzin wcześniej, rzucając pracę, byłam przekonana, że postępuję słusznie. Teraz jednak dopadł mnie żal, który próbowałam spłukać czerwonym winem. Ale czy miałam inne wyjście? Coś nas połączyło Stefan był dyrektorem firmy, w której pracowałam. Od początku coś mnie do niego ciągnęło. Nie tylko jego męska fizyczność. Imponował mi pewnością siebie, tym, że nic nie było w stanie wyprowadzić go z równowagi i miał rozwiązanie na każdy problem. Poza tym jednym… Na początku to była czysto zawodowa relacja, która z czasem przerodziła się w coś, czego nawet nie umiem nazwać. No bo co to było? Ostrożna przyjaźń, sympatia podszyta erotyczną fascynacją, wzajemna ciekawość siebie? Stefan zaczął odprowadzać mnie do domu. Bywało, że spacerowaliśmy godzinami, klucząc uliczkami i tocząc ożywione rozmowy. Niby nic zdrożnego, a jednak z innymi pracownicami tak nie spacerował. Gdy skończyłam, zakochując się w nim, wcale nie fruwałam pod chmurami. To było przytłaczające uczucie, ponieważ doskonale zdawałam sobie sprawę z jego niestosowności. Nawet jeśli je odwzajemniał, też trzymał się w ryzach. Żadnych wyznań, pocałunków, dotknięć mogących trącić niekontrolowanym pożądaniem albo… molestowaniem. Pilnował się. A gdy czasem się zapędził, bo na przykład zbyt długo przytrzymał moją dłoń na pożegnanie albo objął mnie, gdy po dżentelmeńsku pomagał mi włożyć płaszcz, zaraz się wycofywał, chował za powściągliwością. Zwykle unikaliśmy się potem przez kilka dni. A potem ten wyjazd integracyjny, na którym… pocałował mnie . Zrobiło się zbyt niebezpiecznie, bo obudził moją chciwość. Chciałam więcej – jego, od niego. Dlatego tuż po powrocie z wyjazdu podjęłam decyzję o odejściu z pracy. Nie byłam w stanie dłużej tego znosić. Nie chciałam być kochanką Nie byłam dziewczyną, która wda się w romans z szefem, a przecież na nic więcej nie mogłam liczyć, o ile w ogóle na coś. Od pocałunku do romansu daleka droga, a ja już byłam wykończona psychicznie. – Najwyższy czas ułożyć sobie życie bez niego – powiedziałam, odstawiając opróżnioną butelkę na podłogę. Kilka sekund później odpłynęłam w sen. Kolejne dni upływały mi pod znakiem poszukiwania pracy. Przeglądałam oferty, wysyłałam CV, dzwoniłam, nawet odbyłam jedną rozmowę kwalifikacyjną. I nic. Byłam już na wypowiedzeniu, więc grunt zaczął mi się palić pod nogami, tymczasem telefon uparcie milczał. W akcie desperacji byłam już gotowa przyjąć etat kasjerki w pobliskim sklepie spożywczym – jedyna praca, jaką mi zaoferowano. Musiałam się gdzieś zahaczyć, żebym miała za co żyć. A jednak się udało Utrzymywałam się sama, odkąd mama zmarła. Nagle komórka zabrzęczała. Spojrzałam, nieznany numer. Odebrałam. – Przeszła pani pomyślnie proces rekrutacji – usłyszałam. – Zapraszamy do pracy od poniedziałku. Nie mogłam w to uwierzyć. Wydawało mi się, że w trakcie rozmowy kwalifikacyjnej wypadłam tragicznie. Początkowa radość zaraz jednak ustąpiła miejsca melancholii. Uświadomiłam sobie, że to naprawdę się dzieje – zmieniam pracę i nigdy już nie zobaczę Stefana. Nie odprowadzi mnie do domu, nie będzie się śmiał z moich żartów, a ja rumienić pod jego spojrzeniami… – Do cholery! Tego właśnie chciałaś. To koniec! – ze złością kopnęłam w fotel, który z piskiem przesunął się po podłodze. Zabolało, nie tylko w urażonym palcu. Zapiekły mnie łzy, ale powstrzymałam płacz. Byłam smutna i wściekła jednocześnie. Na siebie, na świat, na okoliczności. Czułam, że natychmiast muszę z kimś porozmawiać, bo inaczej oszaleję. Potrzebowałam się wygadać Zadzwoniłam do siostry i opowiedziałam jej o wszystkim. – Weź się w garść – zburczała mnie, zgodnie z przewidywaniami. – To nie mogło się dobrze skończyć, on jest twoim szefem. – Był – wtrąciłam, ocierając nos rękawem szlafroka. – No dobrze, był. Ale nadal jest dużo starszy od ciebie. Ile? Dwadzieścia lat? – Dokładnie osiemnaście. – Takie różnice są niezdrowe. Całe pokolenie. Byłby dziadkiem dla waszych ewentualnych dzieci. A biorąc pod uwagę, że kobiety żyją dłużej, najprawdopodobniej zostałabyś młodą wdową. – Przestań, proszę… – Nie – siostra była nieugięta. – To ty przystań. Nie płacz nad czymś, co się nawet nie zaczęło. Zapomnij o nim. A przynajmniej zajmij się czymś, przestań w kółko o nim myśleć, wtedy wszystko wróci do normy, zobaczysz. – Obiecujesz…? Najwyraźniej wyczuła wahanie w moim głosie, bo stanowczo potaknęła. – Obiecuję. Postanowiłam jej posłuchać i z pozytywnym nastawieniem, bez spoglądania wstecz, zaczęłam nowe życie wraz z nową pracą. Zaczęłam nowe życie Spodobało mi się. Nie wyglądało, bym mogła liczyć tu na błyskotliwą karierę, ale atmosfera była przyjemna i dobrze płacili. Czułam się tak, jakbym zrzuciła z siebie ciężkie, niewygodne ciuchy. Nastrój mi się poprawił, cera i apetyt też. Dopiero wtedy dostrzegłam, jak bardzo męczyła mnie ta ciągła potencjalna bądź rzeczywista obecność Stefana gdzieś obok, w zasięgu wzroku, słuchu, dotyku, nawet węchu. Stawiał na baczność moje zmysły, alarmował uwagę. Ile tak można? Jak komandos na akcji. Plus ta cholerna niepewność między nami. A teraz mogłam swobodnie pracować, nie zaprzątając sobie głowy, gdzie jest, co robi, co myśli, jak się zachować, gdy go spotkam, co powiedzieć, jakich gestów unikać, nie martwiąc się, czy ktoś patrzy, podsłuchuje, plotkuje. Tęskniłam za nim, za tym, co mogłoby być między nami, ale… to było jak miłość fanki do idola. Nierealna, niespełnialna, tylko w sferze marzeń. Siostra miała rację – po prostu o nim zapomnę i ułożę sobie życie z kimś skrojonym na moją miarę. Zresztą Stefan musiał myśleć podobnie, bo się nie odzywał. Widać po rozważeniu na spokojnie „za i przeciw” też postanowił jak najszybciej zakończyć naszą niejasną relację. W takich wypadkach brak kontaktów ułatwia sprawę. Przez chwilę poczułam ukłucie żalu, ale stłumiłam je. Co z oczu, to z serca. Dni upływały, przechodząc w tygodnie, za oknami pejzaż zmieniał się na słotno-ponury. Gdy wracałam do domu, zimny wiatr wdzierał się pod poły mojego płaszcza, a ja zbyt często miałam ochotę rozgrzać ciało i duszę lampką winą. Albo dwoma. Byłam zaskoczona Tym razem zaparzyłam sobie herbatę i usiadłam w fotelu. Zapadłam się w jego objęcia, z braku innych… Był już późny wieczór, kiedy ktoś zadzwonił do drzwi. Zarzuciłam sweter na ramiona i podreptałam do przedpokoju. Zerknęłam przez wizjer. Stefan? Co on tu robi? Czego chce? Jak mam o nim zapomnieć, skoro zjawia się ni z tego, ni z owego? Ostrożnie uchyliłam drzwi… – Chciałem sprawdzić, co u ciebie – powiedział. – Radzę sobie – odparłam zgodnie z prawdą. – Wpuścisz mnie? Zabrzmiało dwuznacznie i oboje zdawaliśmy sobie z tego sprawę. – Wejdź. Tego wieczoru bardzo długo rozmawialiśmy. Nie musiałam się już pilnować, zważać na każdy gest, słowo, nawet myśl, bo to mój szef, bo jest dużo starszy, bo może coś do mnie czuje, ale wcale tego nie chce, bo go ta niedorzeczna miłość krępuje, bo mu miesza w życiu jeszcze bardziej niż mnie, bo mnie będą brali za łowczynię posagów, a jego za satyra, co wykorzystuje swoją pozycję zawodową do uwodzenia podwładnej, a kryzys wieku średniego leczy romansem z dziewczyną, która mogłaby być niemal jego córką. Może mieliśmy jakąś szansę Cóż, różnica wieku nie zniknęła, ani związane z nią tabu oraz oczywiste komplikacje, ale przynajmniej nie łączyły nas już relacje zawodowe, które czyniły nasz ewentualny związek niestosownym czy wręcz niemoralnym. – Dajmy sobie szansę – zaskoczył mnie nagle Stefan, kończąc z omijaniem istoty problemu. Stałam, oparta o parapet z kubkiem herbaty w dłoniach. Podszedł do mnie i delikatnie dotknął mojego ramienia. – Jeśli w ogóle mnie chcesz… Zaskoczył mnie nie tyle samą propozycją, co swoim zdenerwowaniem, niepewnością, błagalnym tonem. Miałam go za silnego, dojrzałego, charyzmatycznego mężczyznę, który wie, czego chce. Nie sądziłam, że przeze mnie traci grunt pod nogami, że zakochanie czyni z niego na powrót nieśmiałego chłopaka, proszącego ukochaną o szansę. Naprawdę nie miałam pojęcia, że jestem dla niego aż tak ważna. Zapomniał o dumie, konwenansach i przyszedł do mnie. Myślałam, że to ja zmagam się z wątpliwościami, z kompleksami typu: nie jestem dla niego dość dobra, mądra, światowa, że dlatego się waha i wycofuje, bo owszem, szanuje mnie na tyle, by nie wdawać się w romans, ale na samym pociągu fizycznym poważnego, długofalowego związku nie zbudujemy. Nie sądziłam, że może być na odwrót – Stefan obawia się, iż to on nie jest dla mnie odpowiedni, że może mi zmarnować życie, jak ostrzegała moja siostra. – To znaczy, że ty mnie chcesz? – upewniłam się. – Jak powietrza. Już nie jesteś moją pracownicą… – potarł nerwowo czoło. – Tylko że nadal jestem sporo starszy… Wiem, że to poważny problem, jednak obiecuję, że będę o siebie dbał, żebyś nie czuła tej różnicy. Do klubów może się nie nadaję, ale uprawiam sport, regularnie się badam, zdrowo odżywiam, ogólnie jestem w niezłej formie, do starca mi daleko… Słuchałam tej autoreklamy z łamiącym się sercem. Wzruszona i poruszona. Nagle urwał, spojrzał na mnie spłoszony, jak uczeń przyłapany na ściąganiu. Nie wiedziałam, co czuję – No chyba że coś sobie uroiłem, a ty byłaś po prostu dla mnie miła, to przepraszam, nie będę ci zawracał głowy… – I stał, i czekał, i patrzył z nadzieją. Nie był pewien mojej reakcji ani tego, czy coś do niego czuję. To znaczy coś więcej niż sympatię i podziw. Przez prawie dwa lata narastały pomiędzy nami niedopowiedzenia. Gdy tylko mogliśmy coś sobie wyjaśnić, woleliśmy uciekać w milczenie, czasowo zwiększać dystans, który potem znów zmniejszaliśmy, i tak w kółko, przyciągaliśmy się i odpychaliśmy. Dosyć tego. Położyłam mu dłonie na jego ramionach, wspięłam się na palce. – Tęskniłam za tobą – wyznałam i odważnie pocałowałam go w usta. To miał być całus, dowód na ostateczne skrócenie dystansu, ale przytrzymał mnie w pasie, mocniej przygarnął i pogłębił pocałunek, zmieniając go w coś bardzo intymnego. Chciałam, by to trwało i trwało, ale on się znowu odsunął. – Pójdę już, zanim posuniemy się za daleko… – Ale… ja nie chcę, żebyś sobie szedł. Stefan pogładził mnie po policzku. – Przemyśl to, upewnij się, bo jak teraz zostanę, to już się nie puszczę. Masz ostatnią okazję na zmianę zdania. Prześpij się z tym. Wrócę jutro. Pa. Najwyżej będę żałować Cmoknął mnie w czoło i wyszedł, nim zdążyłam coś sensownego odpowiedzieć. Dotknęłam palcami ust. Były ciepłe od jego pocałunków. A ja byłam od środka jak płynne złoto. Nigdy wcześniej nie czułam się taka szczęśliwa. Nie musiałam czekać do jutra. Wiedziałam, że dam tej miłości szansę, bo w przeciwnym razie żałowałabym do końca życia. Oczywiście już na wstępie pojawiły się trudności w postaci wątpliwości mojej i jego rodziny, „troskliwe” komentarze wśród jego oraz moich znajomych. Że różnica wieku, doświadczeń, temperamentów, kręgów towarzyskich, że ja go wykorzystuję, a on nie traktuje mnie poważnie, że nawet po ewentualnym ślubie dzielące nas różnice nie znikną, a wręcz się pogłębią. Tak, wszystko to prawda, na pewno będzie nam ciężko, może nawet się nie uda, ale w życiu na nic nie ma gwarancji. Ani na wieczne szczęście, ani na miłość do grobowej deski. On jest starszy, ale to ja mogę jutro poważnie zachorować albo wpaść pod samochód. Więc trzeba kochać, póki się da. Prawie dwa lata broniłam się przed tym uczuciem i osobiście nie miałam już na to siły. Zresztą po co? Czy jakakolwiek miłość jest łatwa, pewna? Co zyskam, jeśli go odtrącę? Bezpieczeństwo, spokój, wygodę? To dopiero są mrzonki. Bo co stracę, wiedziałam – mężczyznę, który mnie kocha tu i teraz. Wiec zaryzykowaliśmy. Po dwóch latach nieustannej walki z tą miłością, w końcu wywiesiliśmy białą flagę. Acz by nieco ograniczyć ryzyko, uznaliśmy, że lepiej będzie, gdy zostanę w nowej pracy, gdzie dostałam umowę na stałe. Aneta, 28 lat Czytaj także: „Nikt nie chciał zmieniać dziadkowi pampersów, ale spadek chcieli wszyscy. Dał im nauczkę w testamencie” „Wyszłam za mąż za dzieciatego rozwodnika, choć rodzina mnie ostrzegała. Szybko zaczęłam żałować” „Mąż w styczniu nagle zrobił się nadopiekuńczy, a ja czułam się osaczona. Okazało się, że ta troska ma drugie dno”
„Były mąż nagle chce zabrać syna na ferie zimowe w góry. Boję się, że jedyną atrakcją będzie jego nowa żona”
„Zarezerwowali dwupokojowy apartament niedaleko stoków narciarskich, wykupili dla Kajtka lekcje jazdy na nartach, zabukowali kulig i jeszcze kilka innych atrakcji”.
W moim życiu spełnił się scenariusz kiepskiego melodramatu. Mąż stracił głowę dla sekretarki. Odszedł, nie oglądając się za siebie. Nie ma sensu wspominać, ile się przez to nacierpiałam, ile łez wylałam. Kochałam go i byłam pewna, że będziemy razem do końca swoich dni. A tu któregoś dnia Jarek się spakował i oświadczył, że składa pozew o rozwód i się wyprowadza. Bo już nic do mnie nie czuje… Choć nie było łatwo, jakoś się z tym pogodziłam. Błagałam tylko o jedno: żeby nie zapominał o synu, Kajtku. Mały miał wtedy niespełna sześć lat i bardzo przeżywał nasze rozstanie. Nie chciałam, by myślał, że tatuś go już nie kocha, że jego także opuścił. Jarek obiecał, że będzie mu poświęcał wiele czasu. I postara się wynagrodzić dziecku to, że ojca nie ma już na co dzień w jego życiu. Prawdę mówiąc, nie spodziewałam się, że były mąż dotrzyma słowa. Kiedy jeszcze byliśmy razem, rzadko zajmował się synem. Pochłaniała go praca. Ale po rozstaniu mile mnie zaskoczył. Spotykał się z Kajtkiem dwa, a nawet trzy razy w tygodniu. Początkowo zabierał go gdzieś do miasta – na pizzę, do zoo, do kina. Potem zaczął zapraszać do siebie, do nowego domu. W środku aż mnie skręcało, bo wcale nie chciałam, żeby syn spotykał się z Iwoną, ale tego po sobie nie pokazywałam. Jeszcze przed rozwodem obiecałam sobie, że nie będę używać dziecka jako karty przetargowej w walce z niewiernym mężem, że nie będę się mścić, ograniczając mu widzenia lub stawiając jakieś nonsensowne warunki. Kiedy więc przychodził po Kajtka i mówił, że zabiera go do siebie, nie protestowałam. Miałam wątpliwości Uważałam, że mają prawo spędzać czas we trójkę. Ale po ostatniej wizycie Jarka ogarnęły mnie wątpliwości. To było dwa tygodnie temu. Jak zwykle przyjechał po Kajtka wczesnym rankiem i odwiózł po południu. Nie pożegnał się jednak od razu. – Czy mogę na chwilę wejść? Chciałbym z tobą pogadać – powiedział. – Chodzi o Kajtka? Coś się stało? Źle się poczuł? – przeraziłam się. – Nie, wszystko w porządku. Chcę ci po prostu powiedzieć, że zamierzamy z Iwoną zabrać go na całe ferie zimowe w góry. O ile oczywiście się zgodzisz – uśmiechnął się. Nie ukrywam, byłam zaskoczona tą propozycją. Przez trzy lata które minęły od naszego rozstania, były mąż ani razu nie zapytał, czy może zabrać syna na jakiś dłuższy wyjazd. Zawsze spotykali się na kilka godzin dziennie. A teraz mieli spędzić razem całe dwa tygodnie. I to w towarzystwie kobiety, która złamała mi życie. Jak to do mnie dotarło, to aż mnie coś w sercu ukłuło. W pierwszym odruchu chciałam krzyknąć, że nie ma mowy, ale się powstrzymałam. Przypomniałam sobie o swojej obietnicy. Zaprosiłam więc Jarka do środka i zaczęłam wypytywać o szczegóły wyjazdu. Okazało się, że mój były mąż i jego nowa żona wszystko już zaplanowali. Zarezerwowali dwupokojowy apartament niedaleko stoków narciarskich, wykupili dla Kajtka lekcje jazdy na nartach, zabukowali kulig i jeszcze kilka innych atrakcji. Byłam zła – Mówię ci, nasz syn będzie się świetnie bawił. Już cieszy się na ten wyjazd – uśmiechnął się Jarek. – Kajtek już o tym wie? Nie podoba mi się to. Najpierw powinieneś ustalić wszystko ze mną – oburzyłam się. – I tak chciałem zrobić. Ale mały zobaczył u nas na stole foldery z Zakopanego. Zaczął cisnąć, no i się wygadałem. Mówię ci, aż podskoczył z radości. Chyba go nie pozbawisz takiej przyjemności… – Nie pozbawię – odparłam po chwili. – Ale następnym razem nie stawiaj mnie tak pod ścianą. Najpierw przedstawiasz pomysł mnie, a gdy się zgodzę, Kajtkowi. Rozumiesz? – Tak jest. I nie martw się. Nasz syn wróci z gór wypoczęty i szczęśliwy – zapewnił gorąco. Przez pierwsze dni po tej rozmowie rzeczywiście się nie martwiłam. Ba, nawet się cieszyłam, że synek fajnie spędzi ferie. Ale potem zaczęły mnie ogarniać wątpliwości. Nie chodzi o to, że nie ufam Jarkowi. Wiem, że kocha Kajtka i chce dla niego jak najlepiej. Boję się jednak, że ten wyjazd nie będzie przebiegał tak wspaniale, jak to sobie wszyscy wyobrażają. Martwię się o syna Zacznę od tego, że Kajtek jest uczuciowy i wrażliwy. Bardzo łatwo go zranić. Nie wiem, jak się zachowa, gdy zobaczy, że jego tatuś przytula się do Iwony. Teraz pewnie nie okazują sobie przy nim czułości. Ale wierzyć mi się nie chce, że powstrzymają się od tego przez dwa tygodnie. A wtedy co? Nie mam gwarancji, że syn się nie zdenerwuje, nie będzie zazdrosny, zły. Mój syn będzie tak daleko, a ja mam się relaksować? Poza tym myślę, że Kajtek spodziewa się, iż ojciec przez całe ferie będzie spełniał jego życzenia, stawiał go na pierwszym miejscu. Tak jak w czasie tych jednodniowych spotkań. Ale ta Iwona na pewno nie pozwoli zepchnąć się na drugi plan. Będzie forsować swoje zachcianki, Jarek jej ulegnie i nieszczęście gotowe. Kolejny problem to zdrowie Kajtka. Syn jest bardzo chorowity. Wystarczy, że zmarznie albo się spoci i przewieje go wiatr, już ląduje z gorączką w łóżku. A przecież w górach na takie niebezpieczeństwa jest narażony na każdym kroku. Nie chodzi o to, że nie chcę, by uczył się jeździć na nartach, chodził na wycieczki, wsiadł do sań. Oczywiście, że chcę! Zamierzam wychować go na silnego i sprawnego mężczyznę. Ale martwię się, że Jarek nie ubierze go odpowiednio, nie zmieni mu ubrania, gdy mały się spoci, nie przypilnuje, żeby miał naciągniętą czapkę na uszy i rękawiczki na dłoniach… A wtedy… Na samą myśl, że synek może nawet wylądować w szpitalu z zapaleniem płuc, ciarki przechodzą mi po plecach. Podzieliłam się swoimi wątpliwościami z przyjaciółką. Myślałam, że mnie poprze, powie, że na moim miejscu też by się zamartwiała. Tymczasem ona popukała się w głowę. Stwierdziła, że szukam dziury w całym, że powinnam być szczęśliwa, że dzięki Iwonie i Jarkowi będę miała dwa tygodnie tylko dla siebie. I że na moim miejscu pojechałaby w tym czasie do spa… Zwariowała? Daria, 36 lat Czytaj także: „Przy świątecznym stole chciałam błyszczeć jak gwiazda. Szwagier rozbierał mnie wzrokiem, a teść wgapiał się w dekolt” „Myślałam, że złapałam Pana Boga za nogi, wychodząc za biznesmena. Zamiast błyszczeć na firmowych rautach, szoruję gary” „Rodzina myśli, że jestem nieszczęśliwa, bo nie mam faceta. Nie wiedzą, ile życiowych problemów mnie dzięki temu omija”
„Nigdy nie zapomnę tegorocznego sylwestra. Zamiast na odliczanie, czekałam, aż przyjmie mnie lekarz”
„Tymczasem ja, gospodyni wieczoru, zamiast serwować im kieliszki z szampanem i bawić się w DJ’a, kwitłam na szpitalnym korytarzu. Po dziesięciu minutach Krzyś wyjechał z lizakiem, dumną miną i zdjęciem”.
Stałam przy oknie i próbowałam umocować na karniszu błyszczące łańcuchy na imprezę sylwestrową, którą postanowiłyśmy zorganizować dla przyjaciół w moim mieszkaniu. Dawno już nie urządzałyśmy imprez, więc chciałam, żeby wszystko było dopięte na ostatni guzik. – Jagoda, podaj mi te serpentyny! – zawołałam do siostry z drabinki. – Ale jak ty je chcesz tam zawiesić?! Nie będą się trzymać – odparła, spoglądając sceptycznie na moje dekoracje. – Będą, będą! I nie krzyw się tak. Muszę je jeszcze trochę podpiąć i będzie pięknie! – mówiłam pełna entuzjazmu. Nachyliłam się mocniej, żeby trochę poluzować łańcuch i nagle poczułam, że drabina, na której stałam, zachwiała się mocno. Jagoda nie zdążyła nawet podbiec, a już wraz z firanką i stosem łańcuchów runęłam na ziemię jak długa. – Mańka, żyjesz? – zawołała moja siostra przejęta, a ja przez chwilę zastanawiałam się, jak w ogóle do tego doszło. Myślałam, że z upadku wyszłam bez szwanku Nie rozbiłam głowy i ruszałam nogami. Kiedy jednak spróbowałam się podeprzeć ręką, poczułam przenikliwy ból w nadgarstku. – Żyję, ale chyba złamałam rękę – powiedziałam zdumiona. Nigdy w życiu nic sobie nie złamałam. To był pierwszy raz, ale nie miałam wątpliwości, że to musi być złamanie. Nie mogłam poruszyć palcami, a nadgarstek puchł z sekundy na sekundę. – Pokaż to! No, masz rację! Wygląda jak balon. Musimy jechać na pogotowie. – A co z imprezą? – No, co? Odwołamy! Przecież nie będziesz robić imprezy ze złamaną ręką! – odpowiedziała beztrosko, jakby nie był to żaden problem. – O, niedoczekanie! To sylwester! Nie można go sobie ot tak odwołać. Ludzie nie mają przecież innych planów i nie zorganizują nic sami tak w ostatniej chwili. A ja na pewno nie pozwolę, żeby przeze mnie musieli zostać w domu! – mówiłam bojowo. Uznałam, że przecież nie jestem pierwsza ani ostatnia, która złamała rękę. Prześwietlą, założą gips i po godzinie, góra dwóch, będę w domu. Jagoda nie była taka pewna Poprosiłam siostrę, żeby zawiozła mnie na izbę przyjęć i wróciła dokończyć przygotowania, a potem przyjąć gości, jak planowałyśmy. – Jesteś pewna, Mania? To bez sensu. Będzie cię bolała ręka, nie będziesz w nastroju! – Dam radę. Od wczoraj piekłam ciasta, robiłam koreczki i kroiłam sałatki. To wszystko się nie może zmarnować. Jagoda się zaśmiała. Wiedziała dobrze, że jak się uprę, to koniec! Zeszłyśmy na dół i modliłyśmy się, żeby auto odpaliło. W takiej temperaturze nieraz robiło nam już niemiłe niespodzianki. Tym razem jednak wykazało się wyrozumiałością i ruszyło bez trudu. Gdy tylko dojechałyśmy na izbę przyjęć, od razu odprawiłam Jagodę do domu, a sama weszłam do środka. Nie mogłam uwierzyć! W holu był taki tłok, jakby i w szpitalu była planowana jakaś zorganizowana impreza. Kilku pijanych gości wykłócało się, że mieli być przyjęci w pierwszej kolejności, za nimi stał nastolatek z grupą znajomych, któremu wybuchła w dłoni petarda, a dalej płaczące dziecko, które złamało nogę na sankach i jego lamentująca mama, a poza tym jeszcze kilka osób, które czekały na swoją kolej z trudnymi do zdiagnozowania na pierwszy rzut oka dolegliwościami. Czarno to widziałam. Spędzę całą noc w poczekalni Tym bardziej, że lekarz wyszedł z gabinetu i nie odzywając się do nikogo, poszedł gdzieś w głąb korytarza. – Panie doktorze! – zawołała poirytowana mama dziecka. – Gdzie pan idzie? Mój Krzyś tu cierpi! – No, jak wszyscy. A co mu jest? – Złamał nogę. Jechaliśmy na sankach i nagle płoza najechała na kamień… – Alek, zajmij się nim! – zawołał do szczupłego dryblasa w białym fartuchu. – Na prześwietlenie? Zapraszam – powiedział mężczyzna i podsunął małemu wózek inwalidzki, z czego ten oczywiście chętnie skorzystał. Ja także postanowiłam skorzystać z okazji. – Czy mnie pan też zaprosi? – Na kawę? – zapytał i uśmiechnął się do mnie promiennie. Dopiero zauważyłam, jakie ma ładne oczy i uśmiech. – Nie, no… Na prześwietlenie. – A, to jak pani woli. Zapraszam! – powiedział wciąż rozbawiony i wskazał mi drogę. Szedł przede mną, pchając wózek i żartując z małym pacjentem i jego mamą. Byłam bardzo zadowolona, że udało mi się załapać na badanie i podążałam szybko za nimi. Krzyś poszedł oczywiście jako pierwszy. Czekałam cierpliwie na zewnątrz i odliczałam minuty, wlepiając wzrok w zegar nad gabinetem. Było już przed dziewiątą. Goście już pewnie powoli się schodzili. Tymczasem ja, gospodyni wieczoru, zamiast serwować im kieliszki z szampanem i bawić się w DJ’a, kwitłam na szpitalnym korytarzu. Po dziesięciu minutach Krzyś wyjechał z lizakiem, dumną miną i zdjęciem. – Mam pękniętą piszczel! – zawołał do mnie dumny. – A wcale nie piszczał – dodał pan Alek, wychylając się zza drzwi. Krzyś zachichotał, a mężczyzna skinął na mnie, żebym weszła. Ruszyłam niepewnie. – A pani piszczała? – zagaił, gdy znalazłam się już przy aparaturze. Wydawało mi się, że mnie podrywa, choć trudno było mi w to uwierzyć, zważywszy na okoliczności! Byłam nieumalowana, w dresie i z włosami spiętymi frotką w kitkę na środku głowy. A moja ręka przypominała dorodną cukinię. Sobą zamierzałam się zająć po udekorowaniu domu. Jeśli to możliwe, że spodobałam mu się w takim wydaniu, to mogło znaczyć tylko dwie rzeczy: albo miał nędzny gust, albo był zdesperowany. Mimo to podjęłam tę jego grę. – Czy piszczałam, jak spadałam z drabiny? Owszem. Ale nic to nie dało, jak pan widzi. Nie przybył żaden rycerz na białym koniu, żeby mnie ratować. – Jak to? A ja? – Trochę późno, rycerzu. Ale lepiej późno niż wcale. – To ciekawy pomysł na przełom roku… złamać rękę. Sylwester na ostrym dyżurze nie byłby moim pierwszym wyborem – mrugnął do mnie. – Moim też nie, proszę uwierzyć! Czeka na mnie impreza, ale jak nie założycie mi szybko gipsu, to już na nią nie zdążę. – A gdzie ta impreza? – U mnie. Dlatego lepiej, żebym była – zaśmiałam się, a on spojrzał z zaciekawieniem. – Umówmy się. Ja załatwię wszystko do dwudziestej drugiej, a pani zaprosi mnie na imprezę. Co pani na to? – zapytał, a ja uśmiechnęłam się onieśmielona, a jednocześnie zaintrygowana jego propozycją. A zatem faktycznie ze mną flirtował! Zastanawiałam się, czy nie żartuje, ale nie wyglądało na to. Spojrzał na prześwietlenie, a następnie na mnie i uśmiechnął się szeroko. – Nie jest złamana. Zaraz pokażę lekarzowi, żeby pani nie musiała już czekać na wizytę. – Na pewno? Przecież spuchła. – Jest mocno stłuczona, ale kości są całe – powiedział uspokajająco i wskazał mi na podświetlaczu do klisz rentegnowskich moją nienaruszoną kość. Wyszliśmy z zabiegowego. Ja usiadłam na krześle, a on poszedł do gabinetu lekarza. Po chwili wyszedł uśmiechnięty. – To co? Impreza? Obiecałem, że zdążymy przed dziesiątą. A przy okazji – Alek jestem. – Marianna. Mam nadzieję, że nie wymyśliłeś tej historii cudownego ozdrowienia, żeby się wprosić na sylwestra? – Czy ja wyglądam na kogoś, kto okłamałby piękną dziewczynę? Nigdy w życiu! – odparł poważnie, po czym zdjął fartuch. Pod spodem miał czarną koszulę, w której wyglądał bardzo stylowo. Przyszło mi nawet przez myśl, że może miał inne plany sylwestrowe i zmienił je dla mnie. – Zadzwonię po taksówkę – zaproponowałam, ale on oświadczył, że ma auto i możemy pojechać razem. Zwykle nie wsiadłabym do samochodu z obcym mężczyzną, jednak Alek wzbudził moje zaufanie. Prowadził pewnie i spokojnie, mimo iż pogoda wcale temu nie sprzyjała. Przyjechaliśmy pod blok przed dziesiątą i zaprosiłam go do środka. Jagodę zamurowało. – No, witaj. Nie masz gipsu? A pan…? – Ja też nie mam – odpowiedział i pomachał dwiema rękami. – To jest Alek. Jest technikiem rentgena. Wysłano go ze mną na misję obserwacyjną ze szpitala. – Cóż za troskliwy szpital! Traktujecie tak każdego pacjenta? Może też do was wpadnę, tylko już nie dziś – zaśmiała się Jagoda. – Do wszystkich przypadków podchodzimy poważnie. – Właśnie widzę! To zapraszamy! Jagoda wysłała mi porozumiewawcze spojrzenie, a ja do niej mrugnęłam. Impreza była już nieźle rozkręcona, więc dołączyliśmy i napiliśmy się po kieliszku szampana. Sałatki znikały ze stołu w mgnieniu oka. Dobrze, że tyle ich zrobiłam, bo widać było, że im smakują. Alek też się zajadał i obsypywał mnie komplementami przy każdym nowym daniu. Łatwo nawiązał kontakt z towarzystwem, ale to mnie nie odstępował na krok. Mimo obolałej ręki, dałam mu się nawet porwać na parkiet i nie żałowałam. Był dobrym tancerzem. Gdy odliczaliśmy sekundy do północy, czułam się już niemal pewna, że w nowym roku nasza znajomość się rozwinie. – Szczęśliwego nowego roku! – szepnął do mnie . – Niech ci przyniesie samo szczęście. – Kto wie… może już przyniósł? – odparłam ośmielona szampanem. Nie byłam pewna, czy nie wyrwałam się z tym zbyt szybko i trochę się zawstydziłam, ale jego twarz aż się rozpromieniła, więc uznałam, że chyba nie palnęłam nic głupiego. Byłam wzruszona. Alek wrócił do domu po pierwszej, a ja nie mogłam zasnąć. Wciąż miałam przed oczami jego ciepłe spojrzenie i czarujący uśmiech. Zastanawiałam się, czy to możliwe, żeby był taki idealny, jak wydawał się być? Rano Jagoda wpadła do mojego pokoju jak burza. – Mańka! Nie ma mojego portfela! – zawołała. – Pewnie go gdzieś rzuciłaś, jak zawsze. – Nie. Był w torebce. A teraz go nie ma! Pewnie ten twój kochaś go zwinął. – Co?! A niby czemu on? Było tu dużo osób – broniłam go niepewnie. – Ale wszystkich znam! A ty przyprowadziłaś jakiegoś totalnie obcego typa! Nie zdziwiło cię, że poszedł do obcej osoby na sylwestra?! Kto tak robi? Zamurowało mnie. Nie podobały mi się słowa Jagody, ale jednocześnie nie potrafiłam go bronić na sto procent, bo nie miałam podstaw. Czy ona mogła mieć rację? Może faktycznie tak było. Zupełnie go nie znałam, a zaprosiłam do siebie i nawet nieszczególnie przyglądałam się temu, co robi. Zaufałam mu w ciemno. A teraz było mi głupio. Wstałam poirytowana i zaczęłam rozglądać się za nieszczęsnym portfelem, a moje myśli wciąż kręciły się wokół Alka. Nie chciało mi się wierzyć, że mógłby być winny, ale jednocześnie nie mogłam tego wykluczyć. Nie miałam nawet do niego numeru Nagle wpadłam na pomysł, że mogłabym pójść do szpitala. Zebrałam więc się bez chwili namysłu i ruszyłam. – Gdzie lecisz? – zawołała za mną siostra. – Do szpitala. Muszę się dowiedzieć, czy to on – odparłam. Po dwudziestu minutach byłam już w holu szpitala i rozglądałam się, licząc na to, że po prostu na niego wpadnę. Tak się nie stało. – Dzień dobry! – zawołałam do pielęgniarki. – Czy jest pan Aleksander, technik RTG? – A dzień dobry, nie, nie ma. Ma dziś wolne. A coś przekazać? – Tak… mój numer telefonu. Proszę powiedzieć, żeby do mnie zadzwonił! – poprosiłam z naciskiem. Wróciłam do samochodu i poczułam, że chce mi się płakać. Jak mogłam być tak naiwna i narażać inne osoby! Mógł przecież okraść też innych! Byłam ciekawa, czy nikomu nic nie zginęło. Sięgnęłam po telefon i zauważyłam nieodebrane połączenie od Jagody. Zadzwoniłam natychmiast. – Mańka! Nie idź tam! Mam ten portfel. Był w kurtce! Sorry! To nie wina kochasia! – Poważnie? Ja już tam byłam. Dobrze, że go nie zastałam – powiedziałam z ulgą. Rozłączyłam się, a telefon po chwili zaczął ponownie dzwonić. Nieznany numer. – Tak, słucham… – odezwałam się niepewnie. – Halo… tu Alek. Pielęgniarka przekazała, że jakaś piękna dziewczyna szuka mnie w panice. Czy zgubiłem szklany pantofelek wychodząc z imprezy? – Nie… nic nie zgubiłeś. To ja się trochę pogubiłam. Ale już wszystko jest dobrze. – To, skoro wszystko okej, może przejdziemy się gdzieś razem na obiad? Uśmiechnęłam się. A zatem intuicja mnie nie zmyliła. Poszłam za jej głosem i się nie zawiodłam. Teraz Alek jest moim mężem. Uczciwym, prostolinijnym i szczerym człowiekiem. Moja siostra go uwielbia! A ja kocham go całym sercem i wiem, że cokolwiek by się działo, zawsze mogę na niego liczyć. Marianna, 29 lat Czytaj także: „Wszyscy próbowali naprawiać moje małżeństwo, tylko nie ja. Nikt nie wiedział, że miałam dobry powód do rozwodu” „Wirtualny amant rozgrzewał mnie przez ekran monitora. Gdy zobaczyłam go na żywo chciałam wiać” „Mąż zachowywał się jak ostatnia łajza, a ja udawałam, że nic nie widzę. Wreszcie zrobił coś, co przelało czarę goryczy”
„Gdy zobaczyłam prezent świąteczny od teściowej, złapałam się za głowę. Jędza słono zapłaci za takie upokorzenie”
– To symbolicznie. Właściwym prezentem są pieniądze przelane na konto Mariusza. Do końca Wigilii było mi przykro. Wszystko krytykowała. „Jej” Mariusz „zaharowywał się na śmierć”. Nie pracowałam – źle. Poszłam do roboty – jeszcze gorzej.
Gdy ją poznałam, była naprawdę miłą kobietą i wcale nie taką starą. Oczywiście trochę starą, ale w porównaniu z moją matką całkiem młodą. Ładnie się nosiła, miała drobną sportową figurę i małe dziecko, które sprawiła sobie z drugim mężem. Dziecko po czterdziestce! Różnica wieku między moim chłopakiem i jego bratem wynosiła piętnaście lat, coś takiego wcześniej nie mieściło mi się nawet w głowie. Gdy Mariusz był na drugim roku studiów, a wtedy zaczęliśmy się spotykać, Bartuś szedł dopiero do szkoły. Czasem musieliśmy go zabrać po lekcjach do domu i przypilnować, czuliśmy się wówczas trochę tak, jakby to był nasz własny synek. Dla mnie ciekawe doświadczenie Wszystko jedno, ważne, że matkę Mariusza drugie dziecko w jakiś sposób do nas przybliżało, czyniło młodszą i bardziej ludzką, czyli podobną do nas. Moja plasowała się na przeciwnym biegunie, typowa zgredka, wiecznie się czegoś czepiająca, niezadowolona, wkurzona, a do tego otyła i brzydka ze swoim sztywnym hełmem nastroszonych włosów i krzykliwym makijażem. Polubiłam delikatną dziewczęcą Beatę i tak lubiłam o niej myśleć: Beata. Piękne imię, piękna kobieta, zaprzeczająca powszechnym wyobrażeniom na temat teściowej. Pogodna. Nowoczesna. Wyzwolona z konwenansów. Odważna i pewna siebie. Podziwiałam to, jak godziła rolę żony i matki z pracą, z jaką czułością traktowała Bartusia, jak świeży i otwarty był jej związek z mężem, a z drugiej strony – z dorosłym synem. I nie zachowywała się jak matka moich poprzednich chłopaków albo matki chłopaków koleżanek, które myślały na ogół jedynie o tym, czym nas nakarmić. – Kawałeczek ciasta? Sama upiekłam, drożdżowe ze śliwkami, świeżutkie. – Herbatka zwykła czy owocowa, a może kawka? Ciasteczka czy kanapeczki? – Zjesz z nami obiad? Taka jesteś chudziutka, Joasiu, a mój Witek to przecież tylko o jedzeniu myśli. Nie lubisz kopytek? I tak w kółko, mogło się wydawać, że od pewnego wieku kobiety pragną wyłącznie zaspokajać kulinarne apetyty otaczającego je świata, tylko w tym się spełniają, tylko na tym im zależy. – Kupiłam pyszną szyneczkę, wiejską, bo przecież ta ze sklepu nawet dla psa się nie nadaje. – Co za pomidory, proszę, aż ślinka cieknie, zaraz zrobię sałatkę. – Wynalazłam cudowny przepis na… Cokolwiek. A ja, wiecznie na diecie odchudzającej, wiecznie „zbyt gruba” i niezainteresowana jedzeniem, traciłam punkty już na samym starcie. – Ta dziewczyna nic nie je, niczego nie lubi. Czy taka cię dobrze nakarmi? Czy ona w ogóle potrafi coś ugotować? Wygląda, jakby miała dwie lewe ręce. Tak mówiły one, a Beaty stan naszego odżywienia wcale nie interesował. Wychodziła z założenia, że sami damy sobie radę, i słusznie, dawaliśmy. Nie wtrącała się w nasze sprawy Czasem mnie o coś spytała, ale nie były to przesłuchania z gatunku, co robi mama, co tata, gdzie mieszkamy i czy mamy samochód, a jaki? Raczej pogawędki o codziennych sprawach, o studiach, czy dużo zajęć, egzaminów, nauki. Słuchała w roztargnieniu i często nie pamiętała odpowiedzi. Nie przeszkadzało mi to. Wolałam brak uwagi z jej strony niż jej nadmiar. Chodziliśmy ze sobą kilka lat, ja i Mariusz, dokładnie sześć. Nie śpieszyło nam się do ślubu, trzeba było skończyć studia, znaleźć pracę, własny kąt, ruszyć z karierą. Wreszcie stało się. No, prawie. Moi starzy nie wyobrażali sobie, by wspólnego życia nie przypieczętować małżeńskim sakramentem. Napierali na tradycyjny ślub, białą suknię z welonem, wesele na kilkadziesiąt osób. Ani mnie, ani Mariuszowi na tym nie zależało, ale machnęliśmy ręką, nie mieliśmy siły na otwarty konflikt. Nasi znajomi też brnęli w takie ścieżki, zdążyliśmy się przyzwyczaić. Beata za to zupełnie niespodziewanie stanęła w kontrze, i to ostrej. Jakby w naszym imieniu, ale przecież nikt jej nie prosił. Podczas pierwszego rodzinnego spotkania, ze swoją niewzruszoną pewnością siebie otwarcie wyśmiała weselne pomysły. – Co za nonsens – oświadczyła, przybierając zniecierpliwioną, bezczelną, by nie rzec wyzywającą minę – młodzi potrzebują mieszkania, pieniędzy, żeby się urządzić. Po co przeznaczać taką kasę na jakieś wielkie i nikomu niepotrzebne przyjęcie? Ludzie się nażrą, spiją, a potem skrytykują, że było nie dość elegancko. Jedzenie nie takie, wódka za mało zimna, muzyka za bardzo skoczna, wiadomo przecież, jak to jest. Sami to przeżywaliśmy, nie? – Może pani rodzina się „nażre i spije”, nasza nie ma takiego zwyczaju – mama przybrała obrażony, oficjalny ton księżnej, której ktoś nadepnął na rąbek spódnicy. – Prawda jest taka, że chodzimy z mężem na wesela i bardzo dobrze się bawimy. Cóż dziwnego w tym, że takie samo chcemy urządzić? Eleganckie, na poziomie. Trzeba się jakoś ludziom zrewanżować. Koszty bierzemy na siebie, proszę spać spokojnie – dorzuciła z uśmiechem osoby wystarczająco zamożnej, by gardzić resztą świata. – Nie o to mi chodzi – Beata, widząc, co się dzieje, przybrała bardziej pokojową minę – po prostu te pieniądze, które przecież ja też chcę wyłożyć, lepiej wydać na potrzebniejsze cele. Dziecko jest w drodze, wiecie państwo o tym. – Oczywiście, że wiemy. Na inne cele też się coś znajdzie. Nasza jedynaczka biedy nie zazna, o to się nikt martwić nie musi. Starzy postawili na swoim, Beata – z racjonalnymi i sensownymi argumentami – poległa z kretesem i fałszywą na jej temat opinią. Trudno było nie wyczuć, jaką niechęć wzbudziła w niej moja matka, a i ojciec, który nawet słówka nie pisnął. Wszystko z wzajemnością. – A róbta, co chceta – wzruszyła ramionami z wyraźną irytacją. Niedawno się rozwiodła po raz drugi i chyba w ogóle temat zawierania małżeństwa był dla niej przykry. Nawet jeśli dotyczył własnego syna. A być może dlatego właśnie, że dotyczył jej syna. Coś się między nami zmieniło. Beata zobaczyła mnie w nowym świetle, jako przedstawicielkę drobnomieszczańskiej rodziny, niezdolną, by się postawić dominującym rodzicom. Trochę się za siebie wstydziłam. Bardzo chciałam okazać mojej przyszłej teściowej absolutną z nią solidarność, ale ona patrzyła na mnie tak jakoś… Powiedzmy, z wyraźną niechęcią. Zobaczyła we mnie córkę swojej matki I ten obraz w niej pozostał, nigdy się już nie zmienił. Podczas ślubu i wesela zachowywała się tak, jak gdyby robiła wszystkim wielką łaskę samą swoją obecnością. – Nie przejmuj się – powtarzał Mariusz. – Ot, babskie fochy. Ale ja się przejmowałam, bolało mnie. Chciałam dobrze, wyobrażałam sobie, że z kim jak z kim, ale z Beatą właśnie stworzę sojusz przeciwko matce, która już szykowała się na bycie babcią doskonałą, dostępną nawet i bez kiwnięcia palcem. Ku mojemu autentycznemu przerażeniu wyobraziła sobie, że będzie zajmować się dzieckiem na co dzień, że „żyły sobie wypruje”, byleby tylko nam dobrze się żyło. No i wnuczkowi, jej „największemu skarbowi”, „światełkowi”, „iskierce”. Beata, ze swoją powściągliwością, chłodem i wciąż jeszcze wymagającym opieki młodszym synem, była jedyną nadzieją na powiew świeżego powietrza w dusznym pokoju naszego rodzinnego życia. Nie wzięłam pod uwagę jednego – ślub z Mariuszem wszystko zmienił. Teraz nie byłam już dziewczyną, która od czasu do czasu wpada, można się z nią pośmiać i o wszystkim niezobowiązująco pogawędzić. Teraz zostałam synową. Beata nigdy nie została z wnukiem Z każdym dniem patrzyła na mnie bardziej krytycznie. Chyba nic już jej się we mnie nie podobało. Omiatała wzrokiem mój brzuch opięty czarnym swetrem i cienkie nogi w dżinsach. – Ten strój ma niby udowodnić, że ciągle pozostajesz dziewczyną? Nie, moja droga, stałaś się kobietą, za chwilę będziesz matką, po co udawać kogoś innego? I za chwilę: – No wiesz, sama nie tak znowu dawno temu byłam w ciąży i pamiętam, że trochę jednak utyłam. Czy ty w ogóle coś jesz? Zamierzasz urodzić myszkę? Albo: – Przygotuj się, że po rozwiązaniu będziesz gruba, trochę wysiłku trzeba będzie włożyć, by wrócić do dawnej sylwetki. O ile oczywiście w ogóle ci się to uda. Trafiony zatopiony. A więc zdawała sobie sprawę z moich lęków i fobii. Pierwszy raz, na Boże Narodzenie, dostała prezent od nas jako od pary, ale to ja go wybrałam – srebrny naszyjnik z agatem, „jej” kamieniem. Długo chodziłam po galeriach, przebierałam, wybierałam. Sama znalazłam pod choinką komplet bawełnianych majtek, za dużych i w kolorowe kropki. W życiu czegoś takiego nie nosiłam. Poczułam się dość podle, ale za chwilę usłyszałam: – To tylko tak symbolicznie. Właściwym prezentem są pieniądze przelane na konto Mariusza. Coś sobie za nie kupcie. Trudno mieć pretensje, tylko… Do końca Wigilii było mi przykro. Niby drobiazg, ale czułam, że z Beatą sprawy idą źle. Mieszkanie, które kupiliśmy na kredyt, miało nas „zarżnąć”, a do tego urządziliśmy je nazbyt na jej gust „mieszczańsko”. Decyzja o zapadła „zbyt wcześnie” „Jej” Mariusz „zaharowywał się na śmierć”, by utrzymać „niepotrzebnie dużą” rodzinę, o którą ja dbałam „niewystarczająco”. Nie pracowałam – źle. Poszłam do roboty – jeszcze gorzej. Siedziałam w domu – fatalnie. Wyszłam na miasto – a po co i gdzie się włóczę? Nigdy nie została sama z wnukiem, ani tym pierwszym, ani drugim. Wpadała do nas rzadko i zawsze była to wcześniej umówiona wizyta, krótka, oficjalna, raczej mało serdeczna. Z czasem i ja zrobiłam się chłodna, własna matka męczyła mnie na tyle, że dla Beaty nie starczało już cierpliwości. Skarżyła się na mnie Mariuszowi. Z reguły nie dzielił się tym ze mną, ale przy okazji małżeńskich scysji dowiedziałam się, co o mnie myśli teściowa. Klasyka. Jej syn zasługiwał na lepszą żonę Jasne. Kiedy poznała nowego faceta i postanowiła wyjść za mąż trzeci raz, nie wytrzymałam i potraktowałam ją pełnym złośliwości jadem. Teraz ja nadepnęłam na odcisk. Tyle lat liczyłam na to, że w końcu wyciągnie rękę do szczerej i otwartej synowej. Nie doczekałam się. Machnęłam ręką, a ona uznała moją postawę za wypowiedzenie wojny. Młodszy syn wreszcie dorósł i z nowym mężem mogła spokojnie odlecieć w świat. Nic jej już przy nas nie trzymało. Rozpoczęła kolejny rozdział swojego życia na własnych warunkach. Wciąż ją jednak podziwiałam. Ja bym się nie odważyła. Żaden z wnuków jej nie obchodzi. Starszy, Mateusz, to krnąbrny chłopak i nie lubi żadnej z babć, a Beata, w przeciwieństwie do mej przymilnej matki, z nawiązką mu się odwzajemnia. Młodszy Sebastian jest słodki, ale również nie w Beaty typie. Zwierzyła się kiedyś, że przypomina jej pierwszego męża, ojca Mariusza. Miała przy tym minę świadczącą najlepiej, co na temat tego podobieństwa sądzi. Trudno. Babcia Ewa robi za dwie, a może nawet za dwieście. Przyzwyczailiśmy się już do nieobecności Beaty. Tak jest zresztą lepiej, przynajmniej nikogo nie wkurza. Czasem zjawi się w święta, z wybitnie nietrafionym prezentem i znudzoną miną. Dawno przestałam się tym przejmować. Rozumiem ją. Nie każda kobieta musi kwilić na widok wnuków. Nie każdej smakuje rodzinny zawiesisty sosik. Żyj i daj żyć innym – niczego mądrzejszego na tym świecie nie wymyślono. W ostatnią niedzielę Mateusz przyprowadził swoją pierwszą dziewczynę. Siedziała do późnego wieczoru, zjadła z nami obiad i kolację, oglądaliśmy razem telewizję. Takie rzeczy robią teraz młodzi ludzie. Nam nawet nie przyszłoby to do głowy – z własnej woli siedzieć ze starymi zamiast latać po mieście. Co za ciepła klucha z tej Małgosi. I jakie ma grube niezgrabne nogi. Popatrzyłam na siebie w lustrze. Na twarzy pojawił mi się grymas… – Mateusz chce się ożenić z fortepianem, a może nawet szafą gdańską – mruknęłam do Mariusza, gdy wreszcie wyszła. – A tam ożenić, ma jeszcze dużo czasu, spoko. Poza tym jego sprawa, skoro dziewczyna mu się podoba… Przybrał minę, jakiej nie lubię. – …to znaczy, że ma zły gust! – wypaliłam z wściekłością. – Przesadzasz, jest niebrzydka. I miła. – Nasz syn zasługuje na coś lepszego. Zmywałam makijaż siedząc przed lustrem i raz jeszcze przywołałam w pamięci obraz dziewczyny Mateusza. Popatrzyłam na swoje odbicie. Na twarzy pojawił mi się grymas, rodzaj uśmiechu zaprawionego niezrozumiałą wyższością i złośliwym przekąsem. Było w tym wyrazie coś doskonale znanego, a jednocześnie nowego, obcego. Z lustrzanej tafli patrzyła na mnie drwiąco Beata, moja teściowa… Jak to możliwe? Przecież ja jestem zupełnie inna! A może jednak wcale nie?! Joanna, 42 lata Czytaj także: „Dostałam od babci suszone grzyby na Święta. Pomiędzy borowikami znalazłam bardzo cenną niespodziankę” „Wróciłem na Święta z zagranicy. Chciałem zrobić żonie niespodziankę, ale zamiast niej pocałowałem klamkę” „W Wigilię podzieliłem się kromką chleba z bezdomnym. Pierwszy raz nie czułem się samotny w Święta”
„Pracuję na pełny etat jako matka, żona i kucharka. Rodzina tak mnie wykończyła, że nie potrafię odpoczywać”
„Przecież w domu jest tyle do zrobienia, a nadarza się okazja, bo dzieci wyjechały. Powinnam umyć okna, na pewno trzeba wynieść rupieci z piwnicy i zrobić porządek z ubraniami dziewczynek, bo pewnie już powyrastały z większości ciuszków. Aż westchnęłam na myśl, ile będę miała roboty przez te trzy dni”.
Obudziłam się obolała i z kołaczącym sercem. Usiadłam na łóżku i ścisnęłam mocno skronie, żeby stłumić łupanie w głowie, a Tika zerwała się z radosnym poszczekiwaniem ze swojego posłania, żeby mnie przywitać. – Mamo, już wstajemy? – dobiegło mnie z pokoju dziewczynek. – Ja chcę pierwsza do łazienki. – Nie, ty byłaś wczoraj pierwsza. – Mamo, chodź zamknij okno, bo zimno. – Diana, wyjdziesz z Tiką, jak już wstałaś? To ostatnie wymamrotał Kacper, nawet nie próbując otwierać oczu. Wiedział, że skoro się obudziłam, to już nie zasnę. A przecież była sobota. Marzyłam o tym, żeby pospać dłużej, ale zwyczajnie nie mogłam. Siódma rano Najgorsze było to, że szczekanie psa zawsze budziło moje córki, a one z kolei – swojego starszego brata. Tylko Kacper potrafił naciągnąć kołdrę na głowę i przespać kolejne trzy godziny. Jak ja mu tego zazdrościłam. Wczesne budzenie się w wolne dni nie było moim jedynym problemem. Ja zupełnie nie potrafiłam się zrelaksować. Nawet kiedy miałam godzinkę wolnego, bo Kacper zabrał dokądś dzieciaki, rozglądałam się, co by tu jeszcze zrobić w domu, wymyć albo upiec. W pracy się stresowałam, więc chodziłam spięta, moje ramiona i kark aż bolały, kiedy ktoś ich dotykał. – Musisz iść na masaż – zdecydowała moja szwagierka, która była bywalczynią wszelakich spa, gabinetów odnowy biologicznej i oczywiście salonów masażu. – Dam ci numer, umów się do pani Marlenki, jest fantastyczna! Zadzwoniłam więc i kilka dni później o godzinie 18:00 weszłam do pachnącego wanilią i rozgrzanym miodem pokoiku, żeby położyć się na wysokim łóżku i przez 60 minut po prostu się relaksować. Jakoś w trzeciej, no, góra piątej minucie masażu przypomniało mi się, że Jasiek ma na następny dzień przynieść do szkoły modelinę i pinezki. Modelinę pewnie miały u siebie dziewczynki, ale pinezki? Cholera, jak skończę masaż o siódmej, to właśnie wszystko będzie się zamykać. Czyli nie zdążę kupić tych pinezek! – myślałam szybko. – Co zrobić? Wyjść wcześniej? Nie, no przecież już zapłaciłam… Lepiej zadzwonię do Kacpra, żeby teraz szybko podskoczył do papiernika. A nie… przecież on o wpół do ósmej odbiera dziewczynki z zajęć teatralnych, to na bank nie zdąży… To co? Może rano? – Proszę się rozluźnić – poleciła miękko masażystka. – Bardzo pani napina mięśnie karku. – Przepraszam – szepnęłam z poczuciem winy. – Staram się… W trakcie masowania mnie, dziewczyna jeszcze cztery razy prosiła, żebym się zrelaksowała. Zmieniła muzykę, podkręciła ogrzewanie, zapytała, co jeszcze może dla mnie zrobić. Uznałam, że nic. Moja szwagierka była wyraźnie rozczarowana, kiedy powiedziałam jej, że po masażu spięłam się jeszcze bardziej, bo miałam stres przez te cholerne pinezki. Beata postanowiła jednak się nie poddawać i przedstawiła mi kolejną propozycję: – Idziemy na jogę! – oznajmiła. – To wspaniały relaks. Przez półtorej godziny będziesz się tylko rozciągać i nabierać energii. Zobaczysz, jak się potem będziesz cudownie czuła. Oni wszyscy pojadą nad morze, a ja mam zostać? Ale ja czułam się okropnie. Nic mi nie wychodziło, co chwila traciłam równowagę, do tego podczas skłonów myślałam o wałkach tłuszczu na moim brzuchu. A skoro o wałkach, to i o odchudzaniu. I o tym, że znowu nawaliłam z dietą, bo nakupowałam brokułów i ciecierzycy, a teraz to wszystko leżało w lodówce i się psuło, a ja zjadałam na obiad po kilka batonów w przerwie w pracy. Co można zrobić z takiej ilości brokułów? – dumałam, próbując dosięgnąć dłonią swojego dużego palca u stopy. – A ta ciecierzyca? Może ukręcę pastę do kanapek? No ale kto to będzie jadł? Kacper z Jankiem to na bank nie, bo oni tylko szynkę… Jasny gwint. Zapomniałam kupić wędlinę na jutro. Z czym ja im zrobię kanapki rano? – A teraz kładziemy się na plecach, zamykamy oczy i powoli rozluźniamy wszystkie mięśnie – popłynął kojący głos instruktorki. – Wciągamy powietrze nosem, wydychamy ustami. Powoli… To ostatnie było chyba do mnie, bo tak się zdenerwowałam, że w domu nie ma nic na śniadanie, że aż przyspieszył mi oddech. Po zajęciach miałam poczucie, że straciłam 90 minut, przez które mogłam „tyyyyyle” zrobić. Choćby kupić polędwicę. Beata w końcu się poddała. Ostatnim jej pomysłem były jakieś ziółka, które miałam pić przez cały dzień zamiast kawy i herbaty. Doceniałam, że się o mnie troszczyła, ale picie ziółek okazało dla mnie kolejnym stresem, bo były ohydne, a poza tym naprawdę lubię smak cappuccino i earl greya. – Ja to chyba odpocznę dopiero po śmierci – powiedziałam w końcu do mojej ulubionej kuzynki, która mieszkała na drugim końcu Polski. – Mówisz jak babcia – zaśmiała się Ewelina. – Ona też nie potrafiła usiąść nawet na sekundę, ciągle gdzieś biegła, coś robiła, planowała. – Aż zmarła na zawał… – powiedziałam cicho i na moment zapadło milczenie. Ewelina była ode mnie starsza, rozwiedziona i miała już odchowane dzieci. Kiedyś mnie niańczyła, kiedy nasze mamy gdzieś razem wychodziły i chyba nawyk opiekowania się mną jej pozostał, bo po tamtej rozmowie zapytała, czy może wpaść do mnie na weekend. – Ty do mnie? – zdziwiłam się, bo mieszkała nad morzem, w cudownym miejscu i to do niej zawsze wszyscy jeździli. Okazało się, że miała plan. Zaprosiła do swojego pięknego domu Kacpra z naszymi dzieciakami, psem i moją mamą na kilka dni, ale warunkiem było to, że ja zostanę i spędzam ten czas z nią. Byłam temu przeciwna. Od razu zaczęłam myśleć, że jestem winna moim dzieciom „wysokojakościowy czas” jak to się teraz określa. Przecież wiadomo, że trzeba spędzać z dziećmi czas na wspólnych zabawach, grach i rozmowach, a ja miałabym nie pojechać na rodzinny weekend nad morze? Ale Ewelina była stanowcza. Zostawiła Kacprowi klucze u sąsiadów i sama wsiadła w pociąg. – Co chcesz robić? – zapytała, kiedy pościeliłam jej w dużym pokoju. – W zasadzie to… nic – odpowiedziałam. I oczywiście od razu pomyślałam, że tak nie można. Przecież w domu jest tyle do zrobienia, a nadarza się okazja, bo dzieci wyjechały. Powinnam umyć okna, na pewno trzeba wynieść rupieci z piwnicy i zrobić porządek z ubraniami dziewczynek, bo pewnie już powyrastały z większości ciuszków. Aż westchnęłam na myśl, ile będę miała roboty przez te trzy dni, a do tego jeszcze przyjechała Ewelina i muszę się nią jakoś zająć… Tymczasem kuzynka poprosiła, żebym spisała na kartce wszystko, co „koniecznie muszę” zrobić, a potem… zmięła tę kartkę w kulkę i cisnęła nią o ścianę. – To było to, co musisz – powiedziała. – Jestem od ciebie starsza o 13 lat i powiem ci, czego się dowiedziałam o życiu. Zawsze czekasz na moment, kiedy będziesz mogła odpocząć i wydaje ci się, że to będzie wtedy, kiedy dzieci pójdą do przedszkola, do szkoły albo wyjadą na studia. Kiedy wreszcie w pracy zmieni się szef, a twój mąż nauczy się rozwieszać pranie i je potem składać. Ale wiesz co? To nieprawda! Mężowie się nie zmieniają, szefowie owszem, ale przychodzą czasem jeszcze wredniejsi, a kiedy dzieci wyjdą z domu, okazuje się, że musisz zająć się chorym kotem, blokowaniem budowy parkingu obok twojego domu albo kretami w ogródku. Jedyna szansa na odpoczynek jest teraz. Tu i teraz, mała. Więc do niedzieli wieczorem będziemy robiły wielkie, tłuste NIC! Jestem pewna, że to by się nie udało To Ewelina pilnowała, żebym w sobotę rano nie wstała o siódmej, tylko została w łóżku i czytała książkę tak długo, jak chciałam. Poczytałam więc 20 minut, a potem… z powrotem zasnęłam. Obudziłam się o 10:05 i po raz pierwszy od lat nie czułam bólu głowy ani zesztywnienia karku. Byłam wyspana. Kuzynka namówiła mnie też, żebyśmy nie gotowały, tylko zamówiły pizzę do domu, i nie sprzątały kuchni, tylko siedziały w dużym pokoju. Rozmawiałyśmy o poważnych sprawach, jak życie naszej babci, która pewnego dnia upadła podczas wyciągania sernika z piekarnika i nigdy już nie wstała, ale też o lekkich, jak głupawe filmy i tyłek pewnego piłkarza, który obu nam się podobał. – I co, odpoczęłaś? – zapytał Kacper po powrocie. – Co robiłyście przez te dwa dni? – Nic – odpowiedziałam. – I chyba o to od lat mi chodziło. Mąż spojrzał na mnie z ukosa, ale nic nie powiedział. Roześmiał się tylko, kiedy powiedziałam, że zamierzam częściej „robić nic”. Bo bardzo mi to od czasu do czasu służy. Diana, 35 lat Czytaj także: „Miałam być posłuszną służącą, która ma wyglądać dobrze tylko na pokaz. Nie sądziłam jednak, że mąż posunie się dalej” „Mąż zgubił honor w łóżku kochanki. Za wszelką cenę próbował się wybielić, ale ja mam dość prania jego brudów” „Teściowa zamiast życzeniami, w Wigilię uraczyła mnie wiązanką złośliwości. Starucha zapomniała, z kim ma do czynienia”
„Przed Wigilią latałam na miotle i niemal spałam w kuchni, a mąż zbijał bąki. Koniec tego, w tym roku nie ma Świąt”
„Czemu przed świętami mąż migał się od mycia okien i trzepania dywanów? Mój informatyk nie miał zmysłu estetycznego, więc to akurat zrozumiałe, że ja zajmowałam się dekoracjami. Ale z resztą obowiązków powinien dać sobie radę. Niestety…”.
Gwiazdka to były moje ulubione święta w dzieciństwie. Choinka, którą ubierała mama, zapach pasty do podłogi, wcieranej w parkiet przez mamę, ciasta pieczone przez mamę… Wszystko robiła mama. Pracowała na pół etatu, a w domu miała dwa pełne etaty i to ona przed świętami odrabiała pańszczyznę, a tata podziwiał efekty jej harówki. No i odrąbywał głowę karpiowi. Tyle. Chciałam partnerskiego układu Nie jestem służącą, ty nie jesteś lordem, dzielimy się obowiązkami. Sprzątamy po sobie, gotujemy na zmianę… I muszę przyznać, że udało mi się trafić na egzemplarz, który wiedział, że skarpetki nie wędrują same do kosza na pranie, a talerze do zmywarki. Orientował się, jak włączyć pralkę i że po upływie określonego czasu należy to pranie rozwiesić. Ba, nawet gotował obiady! A jego rosół, gdy byłam chora, od razu stawiał mnie na nogi. Co więc poszło nie tak? – zastanawiałam się, czując, jak ręce wydłużają mi się do kolan od ciężkich siat z zakupami. Czemu przed świętami mąż migał się od mycia okien i trzepania dywanów? Mój informatyk nie miał zmysłu estetycznego, więc to akurat zrozumiałe, że ja zajmowałam się dekoracjami. Ale z resztą obowiązków powinien dać sobie radę. Niestety… Jeśli chodzi o skarpetki, to owszem, wrzucał je do kosza na pranie, ale już świąteczne sprzątanie pozostawiał mnie. Pierwszy rok jakoś to zdzierżyłam. Wziął mnie z zaskoczenia, a ja, mając wdrukowany w głowie obrazek idealnej pani domu, która nie pozwoli, aby kurz kaził meble, a na wigilijnym stole czegokolwiek zabrakło, posłusznie ten sam obrazek odmalowałam we własnym domu. Sprzątałam, gotowałam, dekorowałam, piekłam, kupowałam prezenty, pakowałam… Może powinnam pierogi ulepić? O nie, tak się bawić nie będziemy! – pomyślałam rok później. Albo mój mąż włączy się w przygotowania do świąt, albo świąt nie będzie. Nie włączył się. Nie objawił żadnego zainteresowania, najwyraźniej oczekiwał, że wszystko samo się zrobi i pojawi, jak rok temu, jak w domu u mamusi. Ja też mam prawo do odpoczynku po pracy, zamiast chodzić w kieracie również w domu. Machnęłam ręką na mycie okien. Jak się zasłoni szyby roletami, to nie widać, że są nieumyte. Zresztą, ściemnia się już po piętnastej, więc i tak niewiele widać przez te okna. Machnęłam ręką na porządkowanie szafek w kuchni, bo i tak na co dzień utrzymywałam w nich względny ład. Nie widziałam sensu w braniu urlopu tylko po to, by cały dzień przestawiać pudełka, miski i garnki. Posprzątałam jak zwykle, czyli bez zbędnej pedanterii. Zamiast tego ubrałam choinkę. Pięknie ustrojony świerk zawsze był dla mnie znakiem świąt. Wieszałam bombki i łańcuchy możliwie jak najwcześniej, a potem podlewałam drzewko wodą i odżywkami, by cieszyło oczy jak najdłużej, nawet do końca stycznia. Strojenie choinki było dla mnie czystą przyjemnością, więc poświęciłam temu cały wieczór, popijając kakao z piankami. W Wigilię zrobiłam zwykły obiad, upiekłam ciasto i odpoczywałam tyle samo, co mój mąż. Czekałam, kiedy Wojtek zauważy, że te święta – poza obecnością choinki – jakoś mało świąteczne będą. Nie zauważył. Wzruszyłam ramionami. To się jego mamusia zdziwi, jak przyjdzie. Trudno. Pod choinką pojawiły się prezenty, a na stole świąteczna zastawa. Rozstawiona przez Wojtka, co sprawiło, że poczułam małe ukłucie w sercu. Może powinnam, chociaż pierogi ulepić? I zrobić sałatkę jarzynową… No bo jak to – święta bez sałatki? Krojona rodzinnie, to był nieśmiertelny rytuał u mnie w domu. Oczywiście „rodzinnie” oznaczało mnie i mamę. Tata nie brał w tym udziału. Właśnie! To wspomnienie przywołało mnie do porządku. Dominika, jak chcesz być stanowcza i twarda, to bądź też konsekwentna! Nie będzie sałatki, bo nikt ci przy niej nie pomógł! Teściowa rozejrzała się po pokoju, pochwaliła choinkę, ale stwierdziła, że Mikołaj coś skąpiutki w tym roku, tylko dwa prezenty… – Widocznie miał za dużo pracy, żeby ganiać po sklepach – wyjaśniłam. Podzieliliśmy się opłatkiem – W czym ci, Dominisiu, pomóc? – zaćwierkała teściowa. – Dziękuję, mamo, nie trzeba, wszystko już przygotowałam – oznajmiłam, po czym przyniosłam z kuchni cztery talerze z nałożonym standardowym obiadem: ziemniaki, surówka, kotlet z piersi kurczaka. – Ale… co to jest? – Kolacja. Na tyle wystarczyło mi czasu – odparłam i zabrałam się do jedzenia. Teść klasnął w dłonie i też wziął się za pałaszowanie. – Jurek, na miłość boską, post jest! – teściowa wyrwała mu widelec. – Nie ma, ksiądz sam mówił, że nie ma – teść próbował odzyskać widelec z nabitym kawałkiem kurczaka. – Nie ma – potwierdziłam. – Kochanie, ale co to jest? – powtórzył jak echo Wojtek, wpatrując się w talerz. – Nie widać? Ziemniaki, kotlet, surówka. Ziemniaki możesz zostawić. – Jeszcze nikt nas tak w święta nie potraktował. Nikt! – żachnęła się teściowa. – Doskonale cię, mamo, rozumiem. Ja też w zeszłe święta zostałam potraktowana jak jeszcze nigdy w życiu, bo mój własny mąż zostawił całą pracę związaną ze sprzątaniem, gotowaniem i robieniem zakupów na mojej głowie. Nawet prezentów dla was ja szukałam, bo Wojtek „nie miał czasu”. Jeśli nie chce mu się dzielić ze mną obowiązków, które sprawiają, że święta są świętami, to mamy po prostu zwykłą kolację. Ja też pracuję, ja też mam prawo odpocząć po powrocie do domu. Nie jestem materiałem na bohaterkę, która dzielnie będzie wykonywać zadania ponad siły, bez słowa skargi. Nie jestem perfekcyjną panią domu, która ma radochę z polerowania podłóg. Aha, pod choinkę też nie macie co zaglądać. Kupiłam prezenty tylko dla siebie. Zaczęłam jeść, nie zważając na zdziwione miny pozostałych biesiadników. Teść wykorzystał sytuację i odebrał żonie widelec, po czym też zaczął wcinać. Mruknął z uznaniem po spróbowaniu kurczaka, za co podziękowałam mu uśmiechem. – Jurek, wychodzimy! – teściowa złapała męża za ramię i wstała od stołu. Ojciec nie dał się odciągnąć od talerza. – To idź, mnie takie święta się podobają. – Potem możemy obejrzeć nowy sezon naszego ulubionego serialu. Jeszcze go nie zaczęłam oglądać – kusiłam. – Klusek z makiem nie ma, ale kupiłam popcorn do mikrofali. – O, to ja definitywnie zostaję. Teściowa prychnęła, śmiertelnie obrażona, a może zazdrosna, że sama nigdy na coś takiego nie wpadła, ubrała się, wezwała taksówkę i wyszła sama. Wojtek siedział przy stole i nadal wpatrywał się w kotleta, podczas gdy my z teściem już dawno siedzieliśmy na kanapie i oglądaliśmy serial, dzieląc się miską popcornu. Po obejrzeniu trzech odcinków teść się pożegnał, zapowiadając, że jutro wpadnie z pizzą. Dopiero gdy zostaliśmy sami, Wojtek się do mnie odezwał. – Domi, czemu nie powiedziałaś, żebym ci pomógł? – Pomóc to mi może koleżanka albo twoja mama. Ty powinieneś te święta robić razem ze mną. Nie jestem tu na służbie. – No wiem, ale rok temu… myślałem… Nie, nie myślałem. Po prostu mama zawsze robiła wszystko sama. Nie wiem, czy to lubiła, ale przeganiała nas, żebyśmy jej nie przeszkadzali, więc… Pokiwałam głową. Standard. U mnie w domu też matka urabiała się po łokcie, bojąc się, że nie zdąży ze wszystkim, złoszcząc się na nas i pokrzykując, żebyśmy się jej pod nogami nie plątali. A potem siadła zmęczona do stołu, zbyt zmęczona i śpiąca, by naprawdę cieszyć tym, co przygotowała. Co to za świętowanie? – Więc… zachowałeś się tak z przyzwyczajenia. Rozumiem. Ale dałam ci szansę na zmianę przyzwyczajeń. Rok temu prosiłam cię o pomoc, wyraźnie, i co? Olałeś mnie. W tym roku też napomykałam o tym czy tamtym. I słyszałam jedno słowo: potem. Skoro tak… – Przepraszam. Obiecuję poprawę i za rok to ja zrobię święta. Sam. A tak w ogóle to ci powiem, że uszczęśliwiłaś mojego ojca. On nienawidzi całego tego świętowania, tego wigilijnego terroru. I na bank wpadnie tu jutro z pizzą, wtedy razem obejrzymy kolejne trzy odcinki serialu. I to też będą super święta. – Na pewno nietypowe – zaśmiałam się. Wojtek dotrzymał słowa. Rok później to on zorganizował całe święta. Co prawda poszedł na łatwiznę i wykupił nam tygodniowy pobyt w uroczym pensjonacie w górach, ale nie czepiajmy się szczegółów. Grunt, że nie musiałam kiwnąć palcem. Dominika, 33 lata Czytaj także: „Mąż zawsze kupował mi tanie badziewie jako prezenty pod choinkę. Dałam mu nauczkę, a on się wściekł jak nigdy” „Dla męża byłam środkiem do celu, a nasze dziecko – wypadkiem przy pracy. Nawet w noc poślubną przyświecał mu jeden cel” „Ojciec jednym słowem zniszczył Wigilię. W tym roku zamiast z ukochanymi, opłatkiem podzielę się z lustrzanym odbiciem”
„Wigilię i święta spędzę w samotności. Rodzina woli drzeć ze mną koty, niż przełamać się opłatkiem na zgodę”
„Wyszłam z jej domu i trzasnęłam drzwiami. Byłam tak zła na tę niesprawiedliwość, że szłam nieuważnie, no i dwie ulice dalej skręciłam kostkę. I tak dochodzimy do momentu, gdy na pogotowiu popłakałam się z żalu, że niesprawiedliwy los tak mnie doświadcza”.
Kiedy trafiłam na pogotowie ze skręconą kostką, popłakałam się. Pech mnie nie opuszczał o pewnego czasu. Najpierw zamknęli pobliski supermarket, do którego chodziłam od lat. A najbliższy sklep, w którym można było kupić wszystko za jednym zamachem, był kilka bloków dalej. I był to hipermarket, a ja nie znoszę tych wielkich, bezdusznych hal. Potem moja lekarka z przychodni, do której chodziłam od ponad trzydziestu lat, przeszła na emeryturę. I szybko się poczułam, że z jej następczynią pewnie się nie dogadam. Ona w ogóle nie rozumie starych ludzi. Chciałam się przenieść do kogoś innego, ale okazało się, że inni lekarze z przychodni mają komplet pacjentów. Może na wiosnę, obiecała mi rejestratorka. A ja przecież płacę podatki! Dowiedziałam się też, że moja skarga do spółdzielni na niechlujnego dozorcę została oddalona. To naprawdę podniosło mi ciśnienie. W końcu płacę czynsz i wymagam czystości i uprzejmości. Czy to tak wiele? No i Teresa. Moja przyjaciółka jeszcze z podstawówki. Jedyna, która mi została. Wyjeżdża z rodziną na święta – Oszalałaś? – spytałam. – Święta poza domem? W jakiejś stołówce, z obcymi? A gdzie atmosfera rodzinna, intymność, tradycja? Teresa uśmiechnęła się głupkowato, tak ma, gdy czuje się niezręcznie. – Tradycja nic nie mówi o tym, że trzeba spędzać święta we własnym domu. – A co ze mną? – spytałam, darując sobie subtelności, skoro ona robiła dobrą minę do złej gry. – Od lat spędzamy święta razem. Czułam, jak w głowie robi mi się ciasno i cholera mną trzęsie. – Wiesz co? Wsadź sobie gdzieś swoje rady. Tylko przyjaciele mogą mi je dawać. A ty właśnie straciłaś ten status. Wyszłam z jej domu i trzasnęłam drzwiami. Byłam tak zła na tę niesprawiedliwość, że szłam nieuważnie, no i dwie ulice dalej skręciłam kostkę. I tak dochodzimy do momentu, gdy na pogotowiu popłakałam się z żalu, że niesprawiedliwy los tak mnie doświadcza. Oczywiście nikt tego nie rozumiał, więc dali mi proszki przeciwbólowe. Potem usztywnili mi nogę, wypisali receptę, powiedzieli, co mam robić, i wypuścili do domu. I z pewnością natychmiast o mnie zapomnieli. Jak wszyscy. Musiałam wezwać taksówkę, by dojechać do swojego bloku. Dokuśtykałam do windy, potem do drzwi. Weszłam do mieszkania, zapaliłam światło. I poczułam, jak przygniata mnie cisza. Pustka. Byłam sama, nikomu niepotrzebna. Taka to zapłata za lata mojego poświęcenia dla rodziny, społeczności, miasta. Wychowałam dzieci, które, kiedy już mogły, zniknęły z domu i założyły własne rodziny. Zapominając o starej matce. Oddałam najlepsze lata mężowi A gdy był chory, załatwiłam mu sanatorium. Jaką dostałam nagrodę? Poznał tam inną kobietę i odszedł ode mnie. Przez trzydzieści lat pracowałam w urzędzie miasta. Jak ktoś czegoś nie wiedział, przychodził do mnie. Urabiałam sobie ręce po łokcie, ale awanse dostawali inni. Oto całe moje życie. Kostka bolała jak wszyscy diabli. Połknęłam tabletkę przeciwbólową, zjadłam obiad, pozmywałam. Przeszłam do pokoju stołowego. Co teraz? Mój wzrok padł na zeszyt, który leżał na parapecie okiennym, pokryty kurzem. Pamiętnik. Nie zaglądałam do niego od trzech lat, od kiedy pokłóciłam się z córką. Poczułam chęć, by opisać w nim ostatnie wydarzenia. Pamiętniki zaczęłam pisać w liceum za radą psycholożki szkolnej. Powiedziała, że gdy przeleję na papier swoje emocje, będzie mi łatwiej sobie z nimi poradzić. Łatwiej… Bzdury! Zalała mnie złość. Pokuśtykałam do sypialni, gdzie głęboko w szafie miałam schowane wszystkie zeszyty, które zapisywałam przez te lata. Moje myśli, moje emocje, których nie mogłam zdradzić nawet przyjaciółce. Przyjaciółki lubią plotkować. A papier jest dyskretny. Wyciągnęłam pamiętniki, które były zapisem tego, jak ludzie zdradzali mnie przez całe moje życie. Zamierzałam je spalić w zlewie, żeby nie został po nich najmniejszy ślad. Najpierw jednak postanowiłam je przeczytać. Przypomnieć sobie każdą krzywdę, każdy cios, by oczyszczenie było pełniejsze. Położyłam stosik zeszytów na stoliku do kawy, usiadłam w fotelu i zagłębiłam się w przeszłość, poczynając od najstarszych zeszytów. Czytałam po latach swoje zapiski i miałam wrażenie, jakby zrobiła je jakaś obca osoba. Jakby w ogóle nie miały ze mną nic wspólnego. Być może właśnie dlatego zauważyłam coś, czego zapewne nie widziałam, pisząc tamte słowa. Poczułam się nieswojo. Z początku czytałam wszystko po kolei, potem zaczęłam przerzucać kartki, otwierać zeszyty na chybił trafił. Ogarniało mnie coraz większe przerażenie. „Jolka jest wredna i mściwa. Wiem coś o jej rodzinie, co sprawi, że przestanie być taka idealna dla innych. Powiem najpierw Marysi. To największa plotkara w szkole. Mam nadzieję, że Jolka dostanie to, na co zasługuje. A najlepiej trądziku na twarzy i tłuszczu na udach.” „Polonistka dała mi dwóję z klasówki. Boże, jak ja jej nienawidzę. Żeby ją pokręciło, żeby złamała nogę, żeby dostała raka. Świat będzie bez niej lepszy”. „Matka chce, żebym dokładała się do rachunków, skoro pracuję. Niby z jakiej paki? Potrzebuję ciuchów, własnych pieniędzy. Czy ona jest tak głupia, że tego nie rozumie? Grozi mi, że wyrzuci mnie z domu? Proszę bardzo. Niech spróbuje.” „Jadę do Gdańska. Zacznę nowe życie, na pewno będzie lepsze od starego. A tę starą prukwę niech szlag trafi, na pewno się do niej więcej nie odezwę”. Serce waliło mi szybko, boleśnie Mama zmarła kilkanaście lat później. Ciotka dzwoniła, ale powiedziałam jej, że mnie to nie interesuje. Przecież wyrzuciła mnie z domu, więc jakby sama pozbyła się córki. Czemu więc poczułam się jakiś dyskomfort? Dziwne uczucie zaczęło podgryzać mi serce. Skręcać żołądek. Najchętniej zamknęłabym pamiętniki i je od razu spaliła. I zapomniała tego, co przeczytałam. Ale bezwiednie otworzyłam kolejny zeszyt. „Jestem w ciąży z Heńkiem. Czy tego właśnie chciałam? Nie kocham go i myślę, że należy mi się od życia coś więcej, ale lepszy wróbel w garści… Zobaczymy, co los mi przyniesie. Tego kwiatu to pół światu”. Tyle że nie w mojej okolicy, pomyślałam z drwiną. Następny zeszyt. „Kocham swoje dzieci, ale coraz bardziej mnie denerwują. Są leniwe i nieposłuszne. Mam już dość tych wiecznych awantur, ale jak się na nie nie wrzaśnie, to nie ruszą tyłków z tapczanu”. „Jurek zdał wczoraj maturę. Powiedział, że tylko na to czekał i zwija się z domu. Jedzie na zmywak do Londynu, żeby zarobić na lepsze życie. I żebym nie czekała na listy od niego. Znajdzie sobie rodzinę, która będzie go kochała i doceniała”. Przymknęłam oczy, wspominając. Mój syn w końcu napisał list, ale ja go wyrzuciłam. Bo byłam na niego obrażona. Nie odpisałam, a on więcej nie próbował. Moja krew, pomyślałam z goryczą. Otworzyłam najnowszy zeszyt, ten z parapetu. Ostatni zapisek. Ten akurat pamiętałam, ale czytałam go w nowy sposób. Czytałam i płakałam. „Nie lubię swojego zięcia. Pokłóciłam się z nim kilka miesięcy temu, bo nie okazywał mi szacunku. Córka przestała do mnie zaglądać z wnukiem. Postanowiłam, że nie będę kajać się przed smarkaczami. Może i coś tam niepotrzebnie chlapnęłam, ale starej, spracowanej kobiecie należy wiele wybaczyć. Wczoraj zobaczyłam córkę na ulicy. Szła po drugiej stronie. Nasz wzrok się spotkał. Zaczęła mi machać ręką, ale ja udałam, że jej nie widzę. Mogła odezwać się wcześniej, a nie teraz udawać, że nic się nie stało. Nie podoba się jej matka? Niech znajdzie sobie inną”. Zamknęłam zeszyt. W mieszkaniu panowała przerażająca, martwa cisza. Nie wiem, jak długo siedziałam nieruchomo, czując, jak coś mnie dławi. Czy to ja odepchnęłam wszystkich przyjaciół i znajomych? Rodzinę? Czy to ja sama sobie rzucałam kłody pod nogi w pracy, bo byłam nieżyczliwa i złośliwa? Dlaczego tego nie zauważyłam? Wtedy przypomniałam sobie, że mówiono mi to wielokrotnie. A ostatnim razem zrobili to zięć i córka. „Mamo, jeśli się nie zmienisz, zostaniesz na starość sama jak palec. Nikt ci nie poda szklanki wody. Na miłość i szacunek trzeba zasłużyć. Ja wciąż cię kocham, więc nie niszcz i tego”. A ja wtedy powiedziałam, że mam gdzieś jej miłość, skoro się mi sprzeciwia. O co chodziło? Już nie pamiętam. Podniosłam słuchawkę telefonu i wybrałam numer córki. – Mamo? – miała zaspany głos. Była pierwsza w nocy. Nie zauważyłam. – Coś się stało? Źle się czujesz? Zaraz przyjadę. Coś ścisnęło mi gardło. – Mamo? – głos córki był pełen niepokoju. – Chciałam tylko powiedzieć, że cię przepraszam – wyszeptałam. – I że tak mi żal. – Zaraz będę u ciebie. Tak się cieszę, że zadzwoniłaś, mamo… Wanda, 59 lat Czytaj także: „Mąż zawsze kupował mi tanie badziewie jako prezenty pod choinkę. Dałam mu nauczkę, a on się wściekł jak nigdy” „Dla męża byłam środkiem do celu, a nasze dziecko – wypadkiem przy pracy. Nawet w noc poślubną przyświecał mu jeden cel” „Ojciec jednym słowem zniszczył Wigilię. W tym roku zamiast z ukochanymi, opłatkiem podzielę się z lustrzanym odbiciem”