polki.pl
type: channel
link: https://polki.pl
date: 2025-03-31T11:55:45.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: „Moja mama uznała, że jest od rozpieszczania wnuczki, a nie wychowywania. Nie mogłam się zgodzić na to, co robiła”
items: „W rolę złośliwej teściowej wciela się teść. Przeprowadza test białej rękawiczki i odsyła mnie do garów, kiedy tylko może”
items: „Po śmierci ojca matka spała z jego zdjęciem i ciągle się modliła. Nie znała jego tajemnicy ukrytej w górach”
items: „Odeszłam z pracy po tym, co szef zrobił na wyjeździe integracyjnym. Nie mogłam już spojrzeć mu w oczy”
items: „Były mąż nagle chce zabrać syna na ferie zimowe w góry. Boję się, że jedyną atrakcją będzie jego nowa żona”
items: „Nigdy nie zapomnę tegorocznego sylwestra. Zamiast na odliczanie, czekałam, aż przyjmie mnie lekarz”
items: „Gdy zobaczyłam prezent świąteczny od teściowej, złapałam się za głowę. Jędza słono zapłaci za takie upokorzenie”
items: „Pracuję na pełny etat jako matka, żona i kucharka. Rodzina tak mnie wykończyła, że nie potrafię odpoczywać”
items: „Przed Wigilią latałam na miotle i niemal spałam w kuchni, a mąż zbijał bąki. Koniec tego, w tym roku nie ma Świąt”
items: „Wigilię i święta spędzę w samotności. Rodzina woli drzeć ze mną koty, niż przełamać się opłatkiem na zgodę”

„Moja mama uznała, że jest od rozpieszczania wnuczki, a nie wychowywania. Nie mogłam się zgodzić na to, co robiła”
type: item
date: 2025-03-31T12:00:54.000Z
subject: Po godzinach
subject: Z życia wzięte
subject: Opowiadania
subject: prawdziwe historie
description: „Chciałam wiedzieć, czym karmi ją babcia. Początkowo milczała jak grób, twierdziła, że to tajemnica, ale w końcu się złamała. I przyznała, że moja mama bardzo często kupuje jej słodycze. I pozwala objadać się nimi do woli”
encoded: Gdy urodziła się Natalka, obiecałam sobie, że zrezygnuję z pracy. Chciałam, żeby córka jak najdłużej miała mamę na co dzień, a nie tylko od święta. Przez pięć lat z radością dotrzymywałam słowa. Mąż zarabiał, ja zajmowałam się domem. Ale niedawno nasza sytuacja finansowa bardzo się pogorszyła. Firma, w której pracował Artur, zakończyła działalność w Polsce. Mąż na szczęście szybko znalazł nowe zajęcie, ale z pensją prawie o połowę niższą niż wcześniej. Stało się jasne, że z jego zarobków nie damy rady płacić rachunków, rat kredytów i jeszcze żyć. Musiałam wrócić do pracy Natalką zajęła się moja mama. Kochała wnusię nad życie i była szczęśliwa, że może się nią opiekować. Zwłaszcza że niedawno przeszła na emeryturę i jak sama twierdziła, nie bardzo wiedziała, co zrobić z wolnym czasem. Cieszyłam się z tego. Byłam przekonana, że babcia będzie zdecydowanie lepszą opiekunką niż jakaś obca kobieta. Ale im dłużej córeczka jest z moją mamą, ogarniają mnie tym większe wątpliwości. Powód niby banalny, ale dla mnie ważny... Chodzi o kwestię jedzenia. Otóż ja uważam, że dziecka od małego trzeba uczyć zdrowego odżywiania się. Przyzwyczajać do regularnych posiłków, nie przekarmiać, nie dawać słodyczy, gazowanych sztucznych napojów, chipsów… Nie to, żebym w ogóle odmawiała Natalce słodkości i przekąsek. Nie jestem potworem. Ale moja córeczka do tej pory dostawała je tylko od czasu do czasu. I nie protestowała. Gdy była spragniona, piła wodę lub domowej roboty kompot, zaakceptowała fakt, że obiad to warzywa i kawałeczek mięsa, a nie trzy pączki i paczka chrupek. Czasem widywałam maluchy, które robiły sceny w supermarkecie, gdy rodzice odmawiali im kupna ciastek lub batoników. Nie chciałam, żeby moja Natalka była taka sama. I dzięki moim staraniom się udawało. Niestety, moja mama konsekwentnie niweczy te wysiłki. Odkąd ja jestem w pracy, a ona opiekuje się wnuczką, daje jej mnóstwo słodyczy. Boję się, że córeczka przypłaci to zdrowiem. Oczywiście, zanim powierzyłam mamie opiekę nad …

babcia-z-wnuczka-13c8f12.png
width: 1200
height: 900

„W rolę złośliwej teściowej wciela się teść. Przeprowadza test białej rękawiczki i odsyła mnie do garów, kiedy tylko może”
type: item
date: 2025-02-21T14:37:00.000Z
subject: Po godzinach
subject: Z życia wzięte
subject: prawdziwe historie
description: „Zdębiałam. Stanęłam naprzeciw Michała i patrzyłam mu w oczy, żeby upewnić się, że mówi poważnie, że nie żartuje. Ale jego mina nie pozostawiała żadnych złudzeń”.
encoded: Matka Michała zmarła pięć lat temu, czyli na dwa lata przed tym, jak się poznaliśmy. Z opowieści męża wiem, że była dobrą, cichą, spokojną i skromną kobietą. Niestety, nie ma jej już między nami i pozostał mi jedynie teść. A ojciec Michała to zupełnie inna osobowość – emerytowany wojskowy, który żyje w przekonaniu, że oficerska przeszłość daje mu prawo do kierowania życiem innych. Jest wdowcem z mnóstwem czasu i zdaniem na każdy temat. Na przykład chętnie mówi o tym, że kobiety nie powinny pracować, bo ich miejsce jest w domu, w kuchni. No więc bardzo nie podoba mu się, że ja pracuję. Nie może też znieść, że wspólnie z Miśkiem gotujemy, że razem nakrywamy do stołu, a narzeczony pomaga mi sprzątać mieszkanie. Nigdy jednak nie powiedział mi tego wprost. Zawsze jest wobec mnie miły, grzeczny, a nawet szarmancki. Całuje po rękach na przywitanie, przepuszcza w drzwiach i komplementuje. Mężczyzna starej daty Nie jestem jednak ani głupia, ani porywcza – wiem, że w rodzinie trzeba znosić wady bliskich osób w imię dobrych relacji. Milczę więc i udaję, że przedpotopowe poglądy teścia na role kobiet i mężczyzn w związku są mi obojętne. Milczałam, nawet gdy przy wznoszeniu weselnego toastu teść po częstował nas takim szowinizmem: – Życzę ci, Michał, żebyś spłodził syna! Pierwszy niech będzie syn, a potem to już obojętne! Ha ha ha… Uśmiechałam się razem z innymi gośćmi, udając, że to naprawdę dobry żart. Nie zgłaszałam pretensji nawet wtedy, gdy teść z gorzkim rozbawieniem przyjął wiadomość, że jednak pierwsza będzie dziewczynka. – No nic… Będziesz kochał jak swoje – poklepał syna po plecach, uśmiechając się na znak, że żartował. Szybko porzucił żale Ciągle opowiadał, jak to się będzie nią zajmował, jak zadba o jej przyszłość. No i bez przerwy zachęcał, żebym poszła na zwolnienie lekarskie i odpoczywała w domu, zamiast chodzić do pracy. Uśmiechałam się, zapewniałam, że już niedługo, już zaraz, a pracowałam do końca ósmego miesiąca. W połowie mojej ciąży teść zaskoczył nas też ba…

GettyImages-1280161650-028dd59.jpg
width: 1731
height: 1298

„Po śmierci ojca matka spała z jego zdjęciem i ciągle się modliła. Nie znała jego tajemnicy ukrytej w górach”
type: item
date: 2025-01-09T12:50:00.000Z
subject: Po godzinach
subject: Z życia wzięte
subject: Opowiadania
subject: prawdziwe historie
description: „Kiedy idąc pod górę, zobaczyłem światło w oknach kuchni, pomyślałem, że pewnie sąsiad akurat przyszedł coś skontrolować. Ale drzwi nie otworzył mi pan Jędrzej, tylko jakaś blondynka trzymająca na biodrze dziecko z buzią umazaną chyba czekoladą”.
encoded: Mama nie umiała pogodzić się z rzeczywistością i czepiała się każdej okruszyny nadziei, ale ja pamiętałem wyraz twarzy lekarza, który mówił, że następna doba będzie decydująca. Tak naprawdę chciał nam przekazać, że ojciec z tego nie wyjdzie. Pierwszy zawał w wieku sześćdziesięciu jeden lat miałby szanse przeżyć, ale ten był trzeci… To był trudny czas Maja była przy mamie, ja zająłem się organizacją pogrzebu, dokumentami, formalnościami prawno-spadkowymi. – Jak mama się trzyma? – zapytałem, dzwoniąc do siostry z domu pogrzebowego. – Ciągle płacze, w nocy nie zasnęła nawet na chwilę… – odpowiedziała cicho. Nasi rodzice byli ze sobą trzydzieści pięć lat. Pierwszy raz ojciec zobaczył mamę na obozie żeglarskim, na którym był instruktorem. Miała szesnaście lat. Na początku ciężko było przekonać jej rodziców, że to poważne uczucie, ale w końcu wszyscy zrozumieli, że Zosia i Jurek naprawdę byli sobie przeznaczeni bez względu na dwunastoletnią różnicę wieku. Pobrali się, kiedy mama skończyła dwadzieścia lat, rok później na świecie pojawiłem się ja. – Był jej jedyną miłością – westchnęła siostra, kiedy ponownie zadzwoniłem zapytać, co u mamy. – Wiesz, że śpi z jego zdjęciem? Nie wiedziałem. Strasznie współczułem mamie. Straciłem ojca, ale ona straciła męża, przyjaciela, powiernika i opiekuna. Troszczyliśmy się o nią z Mają, ale widać było, jak bardzo zdruzgotała ją śmierć taty. Mieliśmy dużo spraw do załatwienia Mimo wszystko życie toczyło się dalej i trzeba było zrobić porządek z masą rzeczy, którymi zajmował się tata. Uregulowałem kwestie dostępu do konta bankowego, wypłatę środków z lokaty, wystawiłem na sprzedaż samochód, bo mama nie miała prawa jazdy. – Trzeba jeszcze sprzedać dom po dziadkach – powiedziała Maja. Miała na myśli nie tyle dom, co domek w górach, w którym tata urodził się i spędził dzieciństwo. Kiedy byliśmy mali, jeździliśmy tam do naszego dziadka, który zabierał nas na jagody i pozwalał kąpać się w lodowatych, górskich potokach, chociaż mama się o to złoś…

zamyslony-mezczyzna-537002d.png
width: 1200
height: 900

„Odeszłam z pracy po tym, co szef zrobił na wyjeździe integracyjnym. Nie mogłam już spojrzeć mu w oczy”
type: item
date: 2025-01-08T12:50:00.000Z
subject: Po godzinach
subject: Z życia wzięte
subject: Opowiadania
subject: prawdziwe historie
description: „Stefan był dyrektorem firmy, w której pracowałam. Od początku coś mnie do niego ciągnęło. Nie tylko jego męska fizyczność. Imponował mi pewnością siebie, tym, że nic nie było w stanie wyprowadzić go z równowagi i miał rozwiązanie na każdy problem. Poza tym jednym…”.
encoded: Kolana mi się trzęsły, gdy siedziałam pod gabinetem dyrektora firmy, zbierając w sobie odwagę. Pracowałam tu już prawie dwa lata. Ten dzień mógł być kolejnym, zwyczajnym dniem pracy, jednak w poprzedzającą go bezsenną noc podjęłam decyzję. Pora wprowadzić ją w życie. Wstałam, wygładziłam spódnicę i skierowałam się do gabinetu. Stukot moich obcasów poniósł się echem po korytarzu. Niemal słyszałam głośne bicie mojego serca, gdy siadałam przy biurku dyrektora. Dopiero po dłuższej chwili byłam w stanie spojrzeć na swojego rozmówcę. – Prosiłaś o spotkanie. Czy coś się stało? Podjęłam decyzję W odpowiedzi wyjęłam przygotowany wcześniej dokument, położyłam go na blacie i przesunęłam ku mężczyźnie. Spojrzał na mnie przenikliwie, a potem wziął kartkę i zaczął czytać. Widziałam malujące się na jego twarzy zaskoczenie. Potem całą paletę uczuć: żal, gniew, rozczarowanie. Ale ja już zdecydowałam. Powtarzałam to sobie w myślach, na wypadek gdyby zaczął prosić, bym została. – A więc się zwalniasz? – rzucił dokumentem tak mocno, że sfrunął na podłogę. Nie podniosłam go. – Nie mogę tak dłużej… – spuściłam wzrok zmieszana. – Posłuchaj… – Stefan wstał i odwrócił się w stronę okna, zyskując chwilę do namysłu. – Chciałem przenieść cię do filii naszej firmy. Biuro, które remontowaliśmy, jest już gotowe. Mogłabyś… – Nie – ucięłam. – Odchodzę. – Nie pozwolę, żebyś z mojego powodu wylądowała na bezrobociu – Stefan spojrzał mi prosto w oczy. Poczułam, jak na policzki wypełzają mi rumieńce. Wiedziałam, że to będzie trudna rozmowa. – Czemu zaraz bezrobocie – zaszemrałam. – Znajdę coś nowego. – Gdyby to było takie proste…! – zaczął podniesionym głosem. Przerwało mu pukanie do drzwi. – Panie dyrektorze, telefon do pana. – Dziękuję za wszystko, panie dyrektorze – uśmiechnęłam się, kiwnęłam głową i bez podawania mu ręki, bez oglądania się za siebie, szybko wyszłam z gabinetu. A potem niemal pobiegłam do swojego biurka. Boże, chciałam ewakuować się do domu, ale musiałam jeszcze trochę wytrzymać. Je…

usmiechnieta-kobieta-106855f.png
width: 1200
height: 900

„Były mąż nagle chce zabrać syna na ferie zimowe w góry. Boję się, że jedyną atrakcją będzie jego nowa żona”
type: item
date: 2025-01-02T12:50:00.000Z
subject: Po godzinach
subject: Z życia wzięte
subject: Opowiadania
subject: prawdziwe historie
description: „Zarezerwowali dwupokojowy apartament niedaleko stoków narciarskich, wykupili dla Kajtka lekcje jazdy na nartach, zabukowali kulig i jeszcze kilka innych atrakcji”.
encoded: W moim życiu spełnił się scenariusz kiepskiego melodramatu. Mąż stracił głowę dla sekretarki. Odszedł, nie oglądając się za siebie. Nie ma sensu wspominać, ile się przez to nacierpiałam, ile łez wylałam. Kochałam go i byłam pewna, że będziemy razem do końca swoich dni. A tu któregoś dnia Jarek się spakował i oświadczył, że składa pozew o rozwód i się wyprowadza. Bo już nic do mnie nie czuje… Choć nie było łatwo, jakoś się z tym pogodziłam. Błagałam tylko o jedno: żeby nie zapominał o synu, Kajtku. Mały miał wtedy niespełna sześć lat i bardzo przeżywał nasze rozstanie. Nie chciałam, by myślał, że tatuś go już nie kocha, że jego także opuścił. Jarek obiecał, że będzie mu poświęcał wiele czasu. I postara się wynagrodzić dziecku to, że ojca nie ma już na co dzień w jego życiu. Prawdę mówiąc, nie spodziewałam się, że były mąż dotrzyma słowa. Kiedy jeszcze byliśmy razem, rzadko zajmował się synem. Pochłaniała go praca. Ale po rozstaniu mile mnie zaskoczył. Spotykał się z Kajtkiem dwa, a nawet trzy razy w tygodniu. Początkowo zabierał go gdzieś do miasta – na pizzę, do zoo, do kina. Potem zaczął zapraszać do siebie, do nowego domu. W środku aż mnie skręcało, bo wcale nie chciałam, żeby syn spotykał się z Iwoną, ale tego po sobie nie pokazywałam. Jeszcze przed rozwodem obiecałam sobie, że nie będę używać dziecka jako karty przetargowej w walce z niewiernym mężem, że nie będę się mścić, ograniczając mu widzenia lub stawiając jakieś nonsensowne warunki. Kiedy więc przychodził po Kajtka i mówił, że zabiera go do siebie, nie protestowałam. Miałam wątpliwości Uważałam, że mają prawo spędzać czas we trójkę. Ale po ostatniej wizycie Jarka ogarnęły mnie wątpliwości. To było dwa tygodnie temu. Jak zwykle przyjechał po Kajtka wczesnym rankiem i odwiózł po południu. Nie pożegnał się jednak od razu. – Czy mogę na chwilę wejść? Chciałbym z tobą pogadać – powiedział. – Chodzi o Kajtka? Coś się stało? Źle się poczuł? – przeraziłam się. – Nie, wszystko w porządku. Chcę ci po prostu powiedz…

zamyslona-kobieta-3-03c701f.png
width: 1200
height: 900

„Nigdy nie zapomnę tegorocznego sylwestra. Zamiast na odliczanie, czekałam, aż przyjmie mnie lekarz”
type: item
date: 2024-12-27T13:48:00.000Z
subject: Po godzinach
subject: Z życia wzięte
subject: prawdziwe historie
description: „Tymczasem ja, gospodyni wieczoru, zamiast serwować im kieliszki z szampanem i bawić się w DJ’a, kwitłam na szpitalnym korytarzu. Po dziesięciu minutach Krzyś wyjechał z lizakiem, dumną miną i zdjęciem”.
encoded: Stałam przy oknie i próbowałam umocować na karniszu błyszczące łańcuchy na imprezę sylwestrową, którą postanowiłyśmy zorganizować dla przyjaciół w moim mieszkaniu. Dawno już nie urządzałyśmy imprez, więc chciałam, żeby wszystko było dopięte na ostatni guzik. – Jagoda, podaj mi te serpentyny! – zawołałam do siostry z drabinki. – Ale jak ty je chcesz tam zawiesić?! Nie będą się trzymać – odparła, spoglądając sceptycznie na moje dekoracje. – Będą, będą! I nie krzyw się tak. Muszę je jeszcze trochę podpiąć i będzie pięknie! – mówiłam pełna entuzjazmu. Nachyliłam się mocniej, żeby trochę poluzować łańcuch i nagle poczułam, że drabina, na której stałam, zachwiała się mocno. Jagoda nie zdążyła nawet podbiec, a już wraz z firanką i stosem łańcuchów runęłam na ziemię jak długa. – Mańka, żyjesz? – zawołała moja siostra przejęta, a ja przez chwilę zastanawiałam się, jak w ogóle do tego doszło. Myślałam, że z upadku wyszłam bez szwanku Nie rozbiłam głowy i ruszałam nogami. Kiedy jednak spróbowałam się podeprzeć ręką, poczułam przenikliwy ból w nadgarstku. – Żyję, ale chyba złamałam rękę – powiedziałam zdumiona. Nigdy w życiu nic sobie nie złamałam. To był pierwszy raz, ale nie miałam wątpliwości, że to musi być złamanie. Nie mogłam poruszyć palcami, a nadgarstek puchł z sekundy na sekundę. – Pokaż to! No, masz rację! Wygląda jak balon. Musimy jechać na pogotowie. – A co z imprezą? – No, co? Odwołamy! Przecież nie będziesz robić imprezy ze złamaną ręką! – odpowiedziała beztrosko, jakby nie był to żaden problem. – O, niedoczekanie! To sylwester! Nie można go sobie ot tak odwołać. Ludzie nie mają przecież innych planów i nie zorganizują nic sami tak w ostatniej chwili. A ja na pewno nie pozwolę, żeby przeze mnie musieli zostać w domu! – mówiłam bojowo. Uznałam, że przecież nie jestem pierwsza ani ostatnia, która złamała rękę. Prześwietlą, założą gips i po godzinie, góra dwóch, będę w domu. Jagoda nie była taka pewna Poprosiłam siostrę, żeby zawiozła mnie na izbę przyjęć i wróciła …

GettyImages-1802354263-1-841f17c.jpg
width: 1497
height: 1123

„Gdy zobaczyłam prezent świąteczny od teściowej, złapałam się za głowę. Jędza słono zapłaci za takie upokorzenie”
type: item
date: 2024-12-20T07:23:00.000Z
subject: Po godzinach
subject: Z życia wzięte
subject: prawdziwe historie
description: – To symbolicznie. Właściwym prezentem są pieniądze przelane na konto Mariusza. Do końca Wigilii było mi przykro. Wszystko krytykowała. „Jej” Mariusz „zaharowywał się na śmierć”. Nie pracowałam – źle. Poszłam do roboty – jeszcze gorzej.
encoded: Gdy ją poznałam, była naprawdę miłą kobietą i wcale nie taką starą. Oczywiście trochę starą, ale w porównaniu z moją matką całkiem młodą. Ładnie się nosiła, miała drobną sportową figurę i małe dziecko, które sprawiła sobie z drugim mężem. Dziecko po czterdziestce! Różnica wieku między moim chłopakiem i jego bratem wynosiła piętnaście lat, coś takiego wcześniej nie mieściło mi się nawet w głowie. Gdy Mariusz był na drugim roku studiów, a wtedy zaczęliśmy się spotykać, Bartuś szedł dopiero do szkoły. Czasem musieliśmy go zabrać po lekcjach do domu i przypilnować, czuliśmy się wówczas trochę tak, jakby to był nasz własny synek. Dla mnie ciekawe doświadczenie Wszystko jedno, ważne, że matkę Mariusza drugie dziecko w jakiś sposób do nas przybliżało, czyniło młodszą i bardziej ludzką, czyli podobną do nas. Moja plasowała się na przeciwnym biegunie, typowa zgredka, wiecznie się czegoś czepiająca, niezadowolona, wkurzona, a do tego otyła i brzydka ze swoim sztywnym hełmem nastroszonych włosów i krzykliwym makijażem. Polubiłam delikatną dziewczęcą Beatę i tak lubiłam o niej myśleć: Beata. Piękne imię, piękna kobieta, zaprzeczająca powszechnym wyobrażeniom na temat teściowej. Pogodna. Nowoczesna. Wyzwolona z konwenansów. Odważna i pewna siebie. Podziwiałam to, jak godziła rolę żony i matki z pracą, z jaką czułością traktowała Bartusia, jak świeży i otwarty był jej związek z mężem, a z drugiej strony – z dorosłym synem. I nie zachowywała się jak matka moich poprzednich chłopaków albo matki chłopaków koleżanek, które myślały na ogół jedynie o tym, czym nas nakarmić. – Kawałeczek ciasta? Sama upiekłam, drożdżowe ze śliwkami, świeżutkie. – Herbatka zwykła czy owocowa, a może kawka? Ciasteczka czy kanapeczki? – Zjesz z nami obiad? Taka jesteś chudziutka, Joasiu, a mój Witek to przecież tylko o jedzeniu myśli. Nie lubisz kopytek? I tak w kółko, mogło się wydawać, że od pewnego wieku kobiety pragną wyłącznie zaspokajać kulinarne apetyty otaczającego je świata, tylko w tym się spełni…

GettyImages-2183271453-559c898.jpg
width: 1813
height: 1360

„Pracuję na pełny etat jako matka, żona i kucharka. Rodzina tak mnie wykończyła, że nie potrafię odpoczywać”
type: item
date: 2024-12-19T08:40:00.000Z
subject: Po godzinach
subject: Z życia wzięte
subject: prawdziwe historie
description: „Przecież w domu jest tyle do zrobienia, a nadarza się okazja, bo dzieci wyjechały. Powinnam umyć okna, na pewno trzeba wynieść rupieci z piwnicy i zrobić porządek z ubraniami dziewczynek, bo pewnie już powyrastały z większości ciuszków. Aż westchnęłam na myśl, ile będę miała roboty przez te trzy dni”.
encoded: Obudziłam się obolała i z kołaczącym sercem. Usiadłam na łóżku i ścisnęłam mocno skronie, żeby stłumić łupanie w głowie, a Tika zerwała się z radosnym poszczekiwaniem ze swojego posłania, żeby mnie przywitać. – Mamo, już wstajemy? – dobiegło mnie z pokoju dziewczynek. – Ja chcę pierwsza do łazienki. – Nie, ty byłaś wczoraj pierwsza. – Mamo, chodź zamknij okno, bo zimno. – Diana, wyjdziesz z Tiką, jak już wstałaś? To ostatnie wymamrotał Kacper, nawet nie próbując otwierać oczu. Wiedział, że skoro się obudziłam, to już nie zasnę. A przecież była sobota. Marzyłam o tym, żeby pospać dłużej, ale zwyczajnie nie mogłam. Siódma rano Najgorsze było to, że szczekanie psa zawsze budziło moje córki, a one z kolei – swojego starszego brata. Tylko Kacper potrafił naciągnąć kołdrę na głowę i przespać kolejne trzy godziny. Jak ja mu tego zazdrościłam. Wczesne budzenie się w wolne dni nie było moim jedynym problemem. Ja zupełnie nie potrafiłam się zrelaksować. Nawet kiedy miałam godzinkę wolnego, bo Kacper zabrał dokądś dzieciaki, rozglądałam się, co by tu jeszcze zrobić w domu, wymyć albo upiec. W pracy się stresowałam, więc chodziłam spięta, moje ramiona i kark aż bolały, kiedy ktoś ich dotykał. – Musisz iść na masaż – zdecydowała moja szwagierka, która była bywalczynią wszelakich spa, gabinetów odnowy biologicznej i oczywiście salonów masażu. – Dam ci numer, umów się do pani Marlenki, jest fantastyczna! Zadzwoniłam więc i kilka dni później o godzinie 18:00 weszłam do pachnącego wanilią i rozgrzanym miodem pokoiku, żeby położyć się na wysokim łóżku i przez 60 minut po prostu się relaksować. Jakoś w trzeciej, no, góra piątej minucie masażu przypomniało mi się, że Jasiek ma na następny dzień przynieść do szkoły modelinę i pinezki. Modelinę pewnie miały u siebie dziewczynki, ale pinezki? Cholera, jak skończę masaż o siódmej, to właśnie wszystko będzie się zamykać. Czyli nie zdążę kupić tych pinezek! – myślałam szybko. – Co zrobić? Wyjść wcześniej? Nie, no przecież już zapłaciłam… Lep…

GettyImages-1783265757-b08693b.jpg
width: 1790
height: 1343

„Przed Wigilią latałam na miotle i niemal spałam w kuchni, a mąż zbijał bąki. Koniec tego, w tym roku nie ma Świąt”
type: item
date: 2024-12-18T09:45:00.000Z
subject: Po godzinach
subject: Z życia wzięte
subject: prawdziwe historie
description: „Czemu przed świętami mąż migał się od mycia okien i trzepania dywanów? Mój informatyk nie miał zmysłu estetycznego, więc to akurat zrozumiałe, że ja zajmowałam się dekoracjami. Ale z resztą obowiązków powinien dać sobie radę. Niestety…”.
encoded: Gwiazdka to były moje ulubione święta w dzieciństwie. Choinka, którą ubierała mama, zapach pasty do podłogi, wcieranej w parkiet przez mamę, ciasta pieczone przez mamę… Wszystko robiła mama. Pracowała na pół etatu, a w domu miała dwa pełne etaty i to ona przed świętami odrabiała pańszczyznę, a tata podziwiał efekty jej harówki. No i odrąbywał głowę karpiowi. Tyle. Chciałam partnerskiego układu Nie jestem służącą, ty nie jesteś lordem, dzielimy się obowiązkami. Sprzątamy po sobie, gotujemy na zmianę… I muszę przyznać, że udało mi się trafić na egzemplarz, który wiedział, że skarpetki nie wędrują same do kosza na pranie, a talerze do zmywarki. Orientował się, jak włączyć pralkę i że po upływie określonego czasu należy to pranie rozwiesić. Ba, nawet gotował obiady! A jego rosół, gdy byłam chora, od razu stawiał mnie na nogi. Co więc poszło nie tak? – zastanawiałam się, czując, jak ręce wydłużają mi się do kolan od ciężkich siat z zakupami. Czemu przed świętami mąż migał się od mycia okien i trzepania dywanów? Mój informatyk nie miał zmysłu estetycznego, więc to akurat zrozumiałe, że ja zajmowałam się dekoracjami. Ale z resztą obowiązków powinien dać sobie radę. Niestety… Jeśli chodzi o skarpetki, to owszem, wrzucał je do kosza na pranie, ale już świąteczne sprzątanie pozostawiał mnie. Pierwszy rok jakoś to zdzierżyłam. Wziął mnie z zaskoczenia, a ja, mając wdrukowany w głowie obrazek idealnej pani domu, która nie pozwoli, aby kurz kaził meble, a na wigilijnym stole czegokolwiek zabrakło, posłusznie ten sam obrazek odmalowałam we własnym domu. Sprzątałam, gotowałam, dekorowałam, piekłam, kupowałam prezenty, pakowałam… Może powinnam pierogi ulepić? O nie, tak się bawić nie będziemy! – pomyślałam rok później. Albo mój mąż włączy się w przygotowania do świąt, albo świąt nie będzie. Nie włączył się. Nie objawił żadnego zainteresowania, najwyraźniej oczekiwał, że wszystko samo się zrobi i pojawi, jak rok temu, jak w domu u mamusi. Ja też mam prawo do odpoczynku po pracy, zam…

GettyImages-2170583192-b4f03c9.jpg
width: 1668
height: 1251

„Wigilię i święta spędzę w samotności. Rodzina woli drzeć ze mną koty, niż przełamać się opłatkiem na zgodę”
type: item
date: 2024-12-18T09:38:00.000Z
subject: Po godzinach
subject: Z życia wzięte
subject: prawdziwe historie
description: „Wyszłam z jej domu i trzasnęłam drzwiami. Byłam tak zła na tę niesprawiedliwość, że szłam nieuważnie, no i dwie ulice dalej skręciłam kostkę. I tak dochodzimy do momentu, gdy na pogotowiu popłakałam się z żalu, że niesprawiedliwy los tak mnie doświadcza”.
encoded: Kiedy trafiłam na pogotowie ze skręconą kostką, popłakałam się. Pech mnie nie opuszczał o pewnego czasu. Najpierw zamknęli pobliski supermarket, do którego chodziłam od lat. A najbliższy sklep, w którym można było kupić wszystko za jednym zamachem, był kilka bloków dalej. I był to hipermarket, a ja nie znoszę tych wielkich, bezdusznych hal. Potem moja lekarka z przychodni, do której chodziłam od ponad trzydziestu lat, przeszła na emeryturę. I szybko się poczułam, że z jej następczynią pewnie się nie dogadam. Ona w ogóle nie rozumie starych ludzi. Chciałam się przenieść do kogoś innego, ale okazało się, że inni lekarze z przychodni mają komplet pacjentów. Może na wiosnę, obiecała mi rejestratorka. A ja przecież płacę podatki! Dowiedziałam się też, że moja skarga do spółdzielni na niechlujnego dozorcę została oddalona. To naprawdę podniosło mi ciśnienie. W końcu płacę czynsz i wymagam czystości i uprzejmości. Czy to tak wiele? No i Teresa. Moja przyjaciółka jeszcze z podstawówki. Jedyna, która mi została. Wyjeżdża z rodziną na święta – Oszalałaś? – spytałam. – Święta poza domem? W jakiejś stołówce, z obcymi? A gdzie atmosfera rodzinna, intymność, tradycja? Teresa uśmiechnęła się głupkowato, tak ma, gdy czuje się niezręcznie. – Tradycja nic nie mówi o tym, że trzeba spędzać święta we własnym domu. – A co ze mną? – spytałam, darując sobie subtelności, skoro ona robiła dobrą minę do złej gry. – Od lat spędzamy święta razem. Czułam, jak w głowie robi mi się ciasno i cholera mną trzęsie. – Wiesz co? Wsadź sobie gdzieś swoje rady. Tylko przyjaciele mogą mi je dawać. A ty właśnie straciłaś ten status. Wyszłam z jej domu i trzasnęłam drzwiami. Byłam tak zła na tę niesprawiedliwość, że szłam nieuważnie, no i dwie ulice dalej skręciłam kostkę. I tak dochodzimy do momentu, gdy na pogotowiu popłakałam się z żalu, że niesprawiedliwy los tak mnie doświadcza. Oczywiście nikt tego nie rozumiał, więc dali mi proszki przeciwbólowe. Potem usztywnili mi nogę, wypisali receptę, powiedziel…

GettyImages-1776907140-9e8176a.jpg
width: 1800
height: 1350