polki.pl
type: channel
link: https://polki.pl
date: 2025-03-07T08:04:03.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: „Mąż zabiera mi pensję i wydziela 100 zł na miesiąc. Nie mam nawet za co kupić kurtki na zimę”
items: „Zatraciłam się w macierzyństwie. Tak skupiłam się zupkach i pieluszkach, że zapomniałam, że jestem kobietą”
items: „Córka mną gardzi, bo mój portfel świeci pustkami. Teściowie i mąż ją sponsorują, więc biedna matka poszła w odstawkę"
items: „Mąż na starość zmienił się w malkontenta w sparciałych kapciach. Jak na niego patrzę, to odechciewa mi się żyć”
items: „Popołudniowe herbatki pijam z byłym mojej przyjaciółki. Po rozwodzie ktoś musiał dać mężulkowi rękaw do wypłakania”
items: „Teściowie zaplanowali jej ślub bez bliskich i rodziny. Najchętniej ją też wycięliby z obrazka”
items: „Po śmierci męża, córka chce żebym stukała paciorki i płakała na cmentarzu. A ja wciąż pragnę miłości”
items: „Ukochany, z którym żyłam od 2 lat, nie powiedział mi, że ma żonę. Rzuciłam go, ale okazało się, że jestem w ciąży”
items: „Ukrywał przed żoną kochankę i syna. Wydało się po 3 latach, gdy pomylił numery, wysyłając SMS-a o alimentach”
items: „Przez żonę mojego kochanka omal nie straciłam ciąży. Ta okrutna kobieta chciała mnie upokorzyć i zemścić się na mężu”

„Mąż zabiera mi pensję i wydziela 100 zł na miesiąc. Nie mam nawet za co kupić kurtki na zimę”
type: item
date: 2024-12-12T15:08:00.000Z
subject: Po godzinach
subject: Z życia wzięte
subject: listy czytelników
subject: prawdziwe historie
subject: przemoc domowa
description: Krzysiek zawsze był stanowczy i od razu uznaliśmy, że to on będzie zajmował się finansami w domu. Nie sądziłam, że będzie to oznaczać, że nie będę mieć dla siebie ani złotówki.
encoded: Krzyśka poznałam jeszcze w liceum, ale parą zaczęliśmy być dopiero na studiach. On poszedł na ekonomię, ja wybrałam finanse i rachunkowość. Wszystkie dziewczyny zazdrościły mi takiego chłopaka: zawsze był przystojny, wysportowany, a przede wszystkim — wyjątkowo zaradny. Nigdy nie okazywał mi więcej uczuć, niż było to potrzebne. Owszem, czułam się przy nim kochana, pożądana, ale zawsze miałam wrażenie, jakbym była związana z co najmniej angielskim księciem, którego obowiązuje ścisła etykieta... Bywał chłodny, oszczędny w wyznaniach i gestach. Dla niego szaleństwem było, gdy pozwalał sobie w towarzystwie na objęcie mnie ramieniem. Mimo to, gdy zapytał mnie, czy zostanę jego żoną, od razu się zgodziłam. Nasz ślub był skromny, bo od razu uznaliśmy, że więcej pieniędzy wolimy przeznaczyć na wspólne gniazdko. Z drobną pomocą moich i jego rodziców oraz z kredytem zaciągniętym na następne dekady już 5 lat po ślubie wprowadzaliśmy się na swoje. Przyznaję, że zarabiałam mniej niż Krzysiek, który pracował na wysokim szczeblu w międzynarodowej korporacji, dlatego mój wkład w budowę był znacznie mniejszy. Gdybym tylko wiedziała, w jakie bagno wpędzi mnie ta sytuacja... Nie jesteśmy biedni, a brakuje mi na wszystko Gdy na świat przyszedł nasz pierwszy syn, a ja po roku wróciłam do pracy z urlopu macierzyńskiego, wspólnie z Krzyśkiem podjęliśmy decyzję, że to on zajmie się naszym domowym budżetem. Początkowo nie miałam nic przeciwko temu, by całą pensję przelewać na nasze wspólne konto — w końcu też miałam do niego dostęp. Wszystko zmieniło się, gdy po raz drugi zaszłam w ciążę. Wtedy Krzysztof zabrał mi kartę kredytową. — Teraz i tak nie będziesz wychodzić z koleżankami, a ubrania masz jeszcze po poprzedniej ciąży. Więc po co ci karta? — mówił wtedy. Ja nie byłam w stanie nawet zaprotestować. Po pierwsze, jeszcze nie przeczuwałam, co mnie czeka, po drugie, nie chciałam wszczynać kolejnej awantury. A tych w ostatnich latach było u nas całkiem sporo. Główny powód? Oczywiście pienią…

kobieta-ktora-doswiadcza-przemocy-ekonomicznej-c3a5dcc.jpeg
width: 1200
height: 900

„Zatraciłam się w macierzyństwie. Tak skupiłam się zupkach i pieluszkach, że zapomniałam, że jestem kobietą”
type: item
date: 2024-06-27T13:14:00.000Z
subject: Po godzinach
subject: Z życia wzięte
subject: prawdziwe historie
description: „Coś się psuło w naszym małżeństwie. Wyraźnie słyszałam w głowie dzwonek alarmowy, ale nie potrafiłam znaleźć przyczyny”.
encoded: Jak chodzi się z dzieckiem na plac zabaw, można przy okazji zawrzeć ciekawe znajomości. Ja jednak nie zawarłam żadnych. Może dlatego, że – zwłaszcza od roku – bywałam tam rzadko. W tamtą sobotę moja Adela bawiła się w piasku, a ja czytałam książkę. Lektura tak bardzo mnie wciągnęła, że w pewnej chwili omal nie spadłam z ławki, zaalarmowana dziecięcym wrzaskiem. W piaskownicy trwała wojna. Pierwszą ofiarą zmagań stała się moja córeczka. Siedziała w dołku wykopanym łopatkami i wyglądała jak kupka nieszczęścia. Nie mogła wstać, więc ryczała jak tur, a wilgotny piasek, którym miała umazaną buzię, mieszał się ze łzami. Sprawcy tego nieszczęścia z wielką wprawą okładali się łopatkami, nie zwracając na nią najmniejszej uwagi. Pobiegłam Adeli na pomoc. Matki małych wojowników nie były takie skore do interwencji. Siedziały i plotkowały o ciuchach, od czasu do czasu apelując do chłopców o spokój. Postanowiłam zatem samodzielnie położyć bitwie kres. Zabrałam łopatkę blondynkowi, a jego przeciwnika złapałam w pasie i zaniosłam do matki. Dziewczyna spojrzała na mnie nieprzychylnie. Mimo wczesnej pory miała zrobiony ciężki wieczorowy makijaż, który postarzał ją o dobre kilka lat. Jej koleżanka również nie oszczędzała na kosmetykach. Obie były ładne, ale zbyt odlotowo ubrane i chyba nie z mojej bajki. Pomyślałam, że możemy mieć pewne kłopoty z porozumieniem. Odetchnęłam z ulgą, kiedy Barbie bez szemrania odebrała ode mnie synka. Następnego dnia plac zabaw był wyjątkowo oblężony, chyba z powodu pogody. Szukałam właśnie wolnego miejsca na ławkach, gdy dostrzegłam, że ktoś do mnie macha. Moje poznane wczoraj elegantki. Podeszłam z wahaniem i usiadłam obok nich. Lidka i Arleta wyglądały dzisiaj jak kolorowe ptaki. Jedna włożyła do legginsów bluzkę odsłaniającą brzuch, druga miała wysoko spiętrzoną fryzurę, jak piosenkarka Amy Winehouse. Obserwując je, pomyślałam, że wyglądam w ich towarzystwie jak nudna ciotka. Były zupełnie inne niż moi znajomi Czas płynął, a ja czułam się miło zasko…

GettyImages-165051391-c81e39d.jpg
width: 1840
height: 1380

„Córka mną gardzi, bo mój portfel świeci pustkami. Teściowie i mąż ją sponsorują, więc biedna matka poszła w odstawkę"
type: item
date: 2024-06-25T11:20:00.000Z
subject: Po godzinach
subject: Z życia wzięte
subject: prawdziwe historie
description: „Czy wszyscy młodzi tak się zmieniają? Czy teraz liczą się tylko pieniądze i wygodne życie? Piękne domy, eleganckie samochody, ładne stroje i wczasy w luksusowych zagranicznych hotelach?”.
encoded: W życiu nic nie przychodziło mi łatwo, ani nie spadało jak manna z nieba. Wychowałam się w licznej rodzinie, było biednie, ale zawsze uczciwie, honorowo i z szacunkiem dla ludzi. Rodziców i babcię kochałam i szanowałam. Mój tata był złotym człowiekiem, wychowywał nas dobrym słowem, rozmową i miłością. Nigdy na nas nie krzyczał, nigdy nie uderzył. Ale jego jedno spojrzenie wystarczało, że rozumieliśmy, o co chodzi i staraliśmy się tak zachowywać, aby był z nas zawsze zadowolony i dumny. I to było dla mnie normalne. Zaszłam w ciążę, a mój mąż... zniknął Tak mi się życie ułożyło, że gdy byłam w ciąży, mój mąż odszedł w siną dal (a to tylko w piosence jest śmieszne). Sama zarabiałam na siebie i córkę Ewę. Starałam się, by miała szczęśliwe życie. I myślałam, że tak właśnie było. Relacje między nami były bardzo dobre, a wręcz przyjacielskie. Czas mija szybko. Moja córka już od czternastu lat jest zamężna i ma dwoje dzieci, 12-letniego syna Darka i niespełna 10-letnią córeczkę Maję. Na pierwszy rzut oka stanowią wspaniałą kochającą się rodzinę. Jednak mnie się tak wiele spraw nie podoba.... Po prostu nie mogę się nadziwić, jak można tak żyć i w ten sposób wychowywać dzieci. Moja Ewa i jej mąż, Mariusz, gdy się poznali, zapałali do siebie miłością „od pierwszego spojrzenia”, bo to chyba tak się określa? Szybko się pobrali i ciągle mówili, że marzą o dzieciach. Więc gdy po ponad dwóch latach moja córka zaszła w ciążę, radości nie było końca! Ewa była cały czas na zwolnieniu lekarskim, wysypiała się, chodziła do kina, dogadzała sobie jedzeniem, chyba nawet aż za bardzo, bo okropnie się roztyła. Była jednak ciągle uśmiechnięta, a ja, widząc jej radość, też byłam szczęśliwa. Koniecznie chciała mieć cesarkę Byłam w szoku, gdy oświadczyła, że opłaciła lekarkę w jakiejś prywatnej klinice i że będzie miała cesarskie cięcie, bo nie myśli wyć z bólu i męczyć się godzinami przy porodzie. To mnie zdziwiło! Przecież nigdy nie straszyłam jej opowieściami o porodach! Wręcz przeciwnie, mów…

GettyImages-1308130030-d42e0b6.jpg
width: 1485
height: 1114

„Mąż na starość zmienił się w malkontenta w sparciałych kapciach. Jak na niego patrzę, to odechciewa mi się żyć”
type: item
date: 2024-06-25T11:12:00.000Z
subject: Po godzinach
subject: Z życia wzięte
subject: prawdziwe historie
description: „Jego codziennością był telewizor, ewentualnie partyjka szachów z sąsiadem z dołu. Cały dzień potrafił zmitrężyć na nicnierobieniu, kiedy mnie jakby na nowo, dobrze po sześćdziesiątce, aż rwało do życia”.
encoded: Od dawna marzyłam o dniu, w którym oboje będziemy na emeryturze. Jednak gdy ten dzień nastał i gdy nie musiałam już zrywać się rano do pracy, poczułam rozczarowanie. – Mieliśmy podróżować, chodzić na spacery, robić to wszystko, o czym zawsze marzyliśmy, a na co brakowało nam czasu, gdy pracowaliśmy, a tymczasem nudzimy się jak mopsy – skarżyłam się mężowi. On jednak moje wszelkie próby namówienia na aktywniejszy tryb życia puszczał mimo uszu. Jego codziennością był telewizor, ewentualnie partyjka szachów z sąsiadem z dołu. Cały dzień potrafił zmitrężyć na nicnierobieniu, kiedy mnie jakby na nowo, dobrze po sześćdziesiątce, aż rwało do życia. Nie potrafiłam pogodzić się z tym, że najbliższa mi osoba tak tetryczeje. – Rysiu, już ten nasz fikus beniamin ma więcej energii niż ty! – wykrzyczałam mu któregoś dnia. On tylko spojrzał na mnie z niedowierzaniem, bo na co dzień jestem spokojną osobą, a przez te wspólne ponad czterdzieści lat zrobiłam awanturę zaledwie kilka razy i to mając poważny powód. A ten, dla którego krzyczałam teraz, był dla mnie najpoważniejszym w naszym dotychczasowym życiu. Teraz kiedy mamy czas dla siebie, mój mąż zachowuje się jak największy leń. – Każdego dnia odliczałam, ile mi jeszcze zostało do tej emerytury, a ty jak gdyby nigdy nic siedzisz i wertujesz program telewizyjny. I to ma być to, na co tak czekałam? – pytałam ze łzami w oczach. A Rysiek na to, że lubi te nasze spokojnie mijające dni. No tym, to nieomal doprowadził mnie do furii. Na szczęście opanowałam się w porę, wypiłam melisę i niby z powodu bólu głowy, poszłam wcześniej do łóżka. Leżąc i patrząc w sufit, wpadłam na podstępny plan. Jeżeli on nie poskutkuje, nie ma przed nami innej drogi, będziemy wspólnie gnuśnieć, ku mojej rozpaczy. Następnego dnia wstałam w dobrym humorze i po śniadaniu, kiedy Rysiek słuchał, jak każdego dnia, obrad Sejmu, wymknęłam się, po cichutku zamykając za sobą drzwi, i poszłam do naszego domu kultury. Już nieraz widziałam tam plakaty zachęcające emerytów …

GettyImages-1484024786-1-2ee5716.jpg
width: 1853
height: 1390

„Popołudniowe herbatki pijam z byłym mojej przyjaciółki. Po rozwodzie ktoś musiał dać mężulkowi rękaw do wypłakania”
type: item
date: 2024-06-24T13:04:00.000Z
subject: Po godzinach
subject: Z życia wzięte
subject: prawdziwe historie
description: „Zawsze go lubiłam, ale teraz stał się dla mnie bliski jak przyjaciel. Bywało, że jak miałam gorszy dzień albo dopadała mnie chandra, ratowałam się jego obecnością”.
encoded: W sumie trudno powiedzieć, o co nam poszło. Wiadomo jedno: my, wydawać by się mogło przyjaciółki na śmierć i życie, nie rozmawiałyśmy ze sobą już od miesiąca. – Wybieraj, ja albo on! – zdecydowanie zarządziła Iza, tym samym zmuszając mnie do rozstrzygnięcia, z kim znajomość jest dla mnie cenniejsza: z nią czy z jej byłym mężem. Osłupiałam, bo czego jak czego, ale takiego postawienia sprawy zupełnie się nie spodziewałam. – To bez sensu. Nie będę wybierać – powiedziałam tylko, a ona odłożyła słuchawkę. To był jednoznaczny gest – nasza znajomość została skończona. Poznałyśmy się z Izą kilka lat temu, kiedy razem z Tomkiem wprowadziła się do mieszkania na parterze w domu obok. Od razu przypadłyśmy sobie do gustu i to chyba nie tylko dlatego, że obie byłyśmy nauczycielkami i lubiłyśmy czasem przy kawie ponarzekać na pracę i dzieciaki. Byłyśmy w podobnym wieku, miałyśmy sportowe pasje, lubiłyśmy modę, teatr i czeskie kino. Różniło nas tylko to, że ona była mężatką, a ja panną z odzysku z kilkuletnią córeczką. Sporo czasu spędzałyśmy razem, a to plotkując, a to na rowerowych wycieczkach, na które zawsze zabierałyśmy moją Karolinę. Trochę dziwiłam się, że zamiast przemierzać okoliczne lasy ze swoim mężem, woli robić to ze mną, ale nie komentowałam tego, bo było to jej życie, a ja – kobieta chwilę temu rozwiedziona – raczej nie nadawałam się do doradzania w sprawach sercowych. – Tomek całe dnie spędza w pracy, a jak wróci, to nic tylko by leżał przed telewizorem i drzemał – narzekała nieraz Iza. Z tygodnia na tydzień ta młoda kobieta była coraz bardziej sfrustrowana. – Ja rwę się do życia, podróżowałabym, jeździła gdzieś, malowała mieszkanie, wymieniała okna, po prostu działała, a on nic tylko ciągle jest zmęczony! – nie kryła swoich żali. Rozumiałam ją w pewnym sensie, bo doskonale wiem, że małżeństwo to sztuka kompromisu, jednak wydaje mi się, że my kobiety znamy sztuczki na zaradzenie takim sytuacjom. – Kup mu żeń-szeń, witaminy, albo zastosuj jakiś babski fortel – radził…

GettyImages-899640860-1766185.jpg
width: 1668
height: 1251

„Teściowie zaplanowali jej ślub bez bliskich i rodziny. Najchętniej ją też wycięliby z obrazka”
type: item
date: 2024-06-21T11:52:00.000Z
subject: Po godzinach
subject: Z życia wzięte
subject: prawdziwe historie
description: „Niech zgadnę, ma być kapela, trzypiętrowy tort i potańcówka w remizie strażackiej? Do tego flaki i bigos?”.
encoded: Kiedy zobaczyłam Anię, byłam przekonana, że wydarzyło się coś naprawdę strasznego! „Na pewno ten drań porzucił ją tuż przed ślubem” – przemknęło mi przez głowę. Moja przyjaciółka wyglądała bowiem na kompletnie załamaną. Usiadła ciężko na krześle, oparła łokcie na stoliku i schowała twarz w rękach. – Nie uwierzysz, co się stało… – zaczęła stłumionym głosem. Czekałam w napięciu, nie chcąc uprzedzać faktów. Musiała sama się otworzyć. Ale jednego byłam pewna – musiało chodzić o Jarka. I oczywiście, nie pomyliłam się. Kiedy poznali się rok temu, po prostu oszaleli na swoim punkcie! Nie wierzyłam, że takie historie zdarzają się naprawdę, że istnieje miłość od pierwszego wejrzenia. A tak właśnie było z Anią i Jarkiem. Jej uciekł autobus, więc wsiadła do następnego, nie patrząc nawet na numer. Tylko po to, aby dogonić „swój” i przeskoczyć do niego na następnym przystanku. Ale wcale nie przeskoczyła, tylko została w tamtym autobusie, zelektryzowana spojrzeniem jakiegoś wysokiego chłopaka. To był Jarek, który nie mógł oderwać od niej oczu. Gapili się tak na siebie przez kolejne pięć przystanków. Oboje jechali bez sensu, bo powinni już dawno wysiąść, ale żadne z nich się na to nie zdobyło. W końcu Jarek się ocknął i podszedł do Ani, udając, że jest z innego miasta, zgubił się i pyta o drogę. Przyznał potem, że to była banalna zagrywka, ale nic innego nie przyszło mu wówczas do głowy, a chodziło przecież tylko o to, aby się do niej odezwać. I pójść na kawę. W dwa miesiące później już mieszkali razem… A po pół roku Jarek poprosił Anię o rękę. Z jednej strony jej zazdrościłam, nie każdemu od razu trafia się przecież w życiu właściwa, druga połówka jabłka. Z drugiej jednak byłam pełna obaw. Bo czy nie pomyliła przypadkiem prawdziwej miłości z zauroczeniem i pożądaniem? Życie, niestety, to nie bajka. Przecież w pół roku nie można tak dobrze poznać człowieka, aby być pewnym, że chce się z nim spędzić całe życie! Bałam się rozczarowania Ani, no i chyba właśnie nadeszła ta chwila, kie…

GettyImages-2016820458-9576e3e.jpg
width: 1731
height: 1298

„Po śmierci męża, córka chce żebym stukała paciorki i płakała na cmentarzu. A ja wciąż pragnę miłości”
type: item
date: 2024-06-19T12:41:00.000Z
subject: Po godzinach
subject: Z życia wzięte
subject: prawdziwe historie
description: „Zdenerwowało mnie, że moja córka traktuje mnie tak instrumentalnie!”.
encoded: Nigdy nie przypuszczałam, że jeszcze kiedyś się zakocham. Miałam już swoje lata, bagaż doświadczeń. Wiodłam stabilne życie, może nieco monotonne, ale byłam z niego zadowolona. W zasadzie niczego mi nie brakowało. Miałam kochającą rodzinę i wiernych przyjaciół. Jedyne, co spędzało mi ostatnio sen z powiek, to problemy zdrowotne. Niby, jak na moje lata, nie było aż tak źle, ale jednak... Dokuczał mi zwłaszcza żołądek. Musiałam prowadzić oszczędny tryb życia, być na diecie. Ale i to nie pomagało. W końcu musiałam przejść operację. Gdy już trochę doszłam do siebie, lekarz zasugerował mi, żebym pojechała do sanatorium. Nie chciałam wyjeżdżać. Byłam przyzwyczajona do tego, że mieszkam sama. Wiedziałam, że w sanatorium byłabym zmuszona żyć w narzuconym z góry rytmie, że musiałabym się dostosować do współlokatorek. Ogromnie obawiałam się, że będzie tam jeszcze gorzej niż w kolejkach u lekarza, gdzie jedynym tematem rozmów są choroby. Jednak córka cierpliwie przekonywała mnie do wyjazdu. – Mamo, odpoczniesz tam, zobaczysz – mówiła. – A picie zdrowotnych wód też ci na pewno posłuży. Szkoda mi było opuszczać dom. Czułam się za stara na wyjazdy. Zapuściłam korzenie na Górnym Śląsku i od dawna się stąd nie ruszałam. Byłam pewna, że spędzę tu resztę życia. W końcu jednak postanowiłam posłuchać córki i pojechałam do sanatorium w Kudowie-Zdroju. Moje obawy okazały się przesadzone. Jedzenie nie było wcale tak okropne, jak się spodziewałam. Do smaku wód źródlanych też zdołałam się jakoś przyzwyczaić. Poza tym spotkałam mnóstwo ludzi z całej Polski! Wśród nich było kilka marud, które działały mi na nerwy, ale szybko znalazłam grupę osób, z którymi mile gawędziłam, grałam w warcaby i w brydża. Najmilej rozmawiało mi się z Kazimierzem, który pochodził z Kołobrzegu. Ujął mnie tym, że zachowywał się zupełnie inaczej niż mężczyźni przebywający w sanatorium, którzy nieustannie flirtowali, i widać było, że tęsknili za czasami młodości. Towarzystwa takich typów, którzy przyjechali tu na podry…

GettyImages-2150714796-65c4777.jpg
width: 1951
height: 1463

„Ukochany, z którym żyłam od 2 lat, nie powiedział mi, że ma żonę. Rzuciłam go, ale okazało się, że jestem w ciąży”
type: item
date: 2023-04-04T07:46:00.000Z
subject: Po godzinach
subject: Z życia wzięte
description: „To zdarzyło się po 2 latach wspólnego życia. Igor koncertował, ja przeziębiona zostałam w domu. Wieczorem do drzwi naszego mieszkania zadzwoniła zadbana kobieta. – Na imię mi Ewa. Igor zapewne zapomniał pani powiedzieć, że jestem jego żoną – stwierdziła rzeczowo, odwróciła się i odeszła”.
encoded: Mój syn obchodzi dziś dziesiąte urodziny. W lodówce czeka na niego tort misternie uformowany przez cukiernika na kształt fortepianu. Ma nawet klawisze z czekolady. Zaraz pokroję go dla gości, którzy przyjdą świętować urodziny mojego małego mistrza. Bo Adaś ma wielki talent muzyczny. Po Igorze, swoim tacie – znanym pianiście i kompozytorze. Igor właśnie wchodzi do domu i do góry prezentów z dumą dokłada nowoczesną wędkę ze słowami: – Popatrz, kupiłem Adasiowi coś jeszcze. Będzie zachwycony. – Za bardzo go rozpieszczasz – grożę mężowi żartobliwie palcem, ale przecież wiem, że Adaś marzył o takiej. Tata i synek uwielbiają razem łowić ryby. W ogóle świata poza sobą nie widzą! I pomyśleć, że mogli się nigdy nie poznać… I to przez moją głupotę. Nie miałam ochoty i czasu na wielką miłość Miałam dwadzieścia kilka lat, a na swoim koncie właśnie zakończony płomienny związek z pewnym dentystą. Myślałam, że to miłość na całe życie, a okazało się, że on mnie zdradza. – Tylko od ciebie zależy, czy będziesz cierpieć przez tego dupka w nieskończoność, czy zaczniesz cieszyć się życiem – podsumowała Danka, moja przyjaciółka, która nigdy nie owijała w bawełnę. Postanowiłam jej posłuchać. Otarłam łzy i zaczęłam korzystać z życia: szalone imprezy, mężczyźni na jedną noc, których wypraszałam rano bez wyjaśnienia. – Królowa śniegu – wzdychała Danka. Któregoś dnia przyniosła jakieś zaproszenia i wyciągnęła mnie do teatru. – To premiera, a po niej idziemy na bankiet z aktorami – zarządziła. To był dobry pomysł – bawiłyśmy się całkiem nieźle z nowo poznanymi ludźmi w otoczeniu teatralnej scenografii. W pewnej chwili podczas bankietu zauważyłam przystojnego bruneta. Już miałam podejść do niego i go zagadnąć w sposób jednocześnie czarujący i inteligentny, gdy on zostawił swoje towarzystwo i nie spojrzawszy na nikogo, usiadł przy stojącym na scenie fortepianie. Pewnie takie rzeczy dzieją się tylko w filmach, ale przysięgam wam, że kiedy popłynęły pierwsze akordy, świat dosłownie przestał dla mn…

kobieta-ktora-dowiedziala-sie-ze-jej-ukochany-ma-zone-f441618.jpeg
width: 1200
height: 900

„Ukrywał przed żoną kochankę i syna. Wydało się po 3 latach, gdy pomylił numery, wysyłając SMS-a o alimentach”
type: item
date: 2023-03-15T06:09:00.000Z
subject: Po godzinach
subject: Z życia wzięte
subject: Opowiadania
subject: prawdziwe historie
description: „Marcin ożenił się, by żona mu usługiwała. Nawet gdy urodziło mu się dziecko, nie zrezygnował z kawalerskiego życia. W swoim mieszkaniu przyjmował kolejne kobiety, aż w końcu zrobił jednej dziecko”.
encoded: Mój kumpel od dawna balansował na krawędzi. I ciągle mu się udawało. Przyjaźniliśmy się, życzyłem mu jak najlepiej, wiedziałem jednak, że prędzej czy później jego szczęście się skończy. I wpadnie. Marcin jest wysoki, przystojny, typ amanta. I do tego ma jeszcze to coś, co sprawia, że kobiety po prostu do niego lgną. Ja zawsze byłem jego przeciwieństwem. Wycofany introwertyk zatopiony we własnych myślach. Nie mam pojęcia, jak to się stało, że zostaliśmy przyjaciółmi. Przyszedł do mojej szkoły w drugiej klasie liceum. Usiadł koło mnie, bo było wolne miejsce. I dalej już samo poszło. Nie pochwalałem stosunku Marcina do kobiet, ale przyznaję, że zdarzało mi się bezczelnie korzystać z jego talentów. On jako dobry kumpel nigdy nie podrywał w knajpie samotnej dziewczyny. Zawsze taką, która była z koleżanką. Zazwyczaj brzydszą. Dla mnie. Spędzaliśmy wieczór razem, tyle że Marcin kończył w łóżku swojej wybranki, a ja pod drzwiami swojej, grzecznie mówiąc dobranoc. I to nie zawsze dlatego, że jej się nie podobałem. Po prostu to nie był mój styl. Wolałbym, żeby Julia go nie poznała Gdy w końcu spotkałem dziewczynę, w której się zakochałem, i to z wzajemnością, długo trzymałem ją z daleka od Marcina. Bałem się, że na Julię zadziała jego czar. Że wybierze jedną noc z nim zamiast życia ze mną… Jednak w końcu nie mogłem jej już dłużej chować. Poznali się na moich urodzinach. Marcin oczywiście potem przepraszał, ale na jej widok po prostu zaczął działać instynktownie. I zaczął ją czarować. On robił to zawsze, nawet jak nie był zainteresowany. Jakby musiał się za każdym razem utwierdzać w przekonaniu, że jego czar działa. Taki trening. Stałem z boku i przerażony patrzyłem, jak Julia reaguje na Marcina. Uśmiecha się, odgarnia zalotnie kosmyk za ucho, przegina głowę. Nie mogłem na to dłużej patrzeć, więc uciekłem do kuchni. Po chwili przyszła Julka. Wiesz, zabawny ten Marcin. Taki duży dzieciuch. Boże, on myśli, że na swoim uroku pociągnie całe życie – powiedziała, dała mi buziaka i w…

mezczyzna-ktory-kryl-zdrady-kolegi-3434596.jpg
width: 1200
height: 900

„Przez żonę mojego kochanka omal nie straciłam ciąży. Ta okrutna kobieta chciała mnie upokorzyć i zemścić się na mężu”
type: item
date: 2023-03-09T06:39:00.000Z
subject: Po godzinach
subject: Z życia wzięte
subject: listy do redakcji
subject: prawdziwe historie
description: „– To miłe, co mówisz, ale nie chcę wiązać się z żonatym mężczyzną – powiedziałam. – Moje małżeństwo za chwilę będzie przeszłością. Nic nie łączy mnie z Marianną, nie mamy dzieci ani wspólnego majątku. Poza tym zdradziła mnie, to przeważyło szalę. Nie chcę i nie potrafię być już z tą kobietą – zapewnił".
encoded: Ta miłość nie powinna się zdarzyć, a jednak… Kiedy zorientowałam się, jak daleko zabrnęłam, było już za późno. Dwie kreski na teście ciążowym mówiły wyraźnie, że zabawa właśnie się skończyła. – Kochanie, przecież wiesz, że od dawna nic mnie nie łączy z Marianną – zapewniał Tomek, kiedy ze łzami w oczach mówiłam mu o wyniku testu. – Z tobą jestem najszczęśliwszym mężczyzną pod słońcem! Faktycznie, od kilkunastu miesięcy nie mieszkał z żoną. Złożył też pozew o rozwód. Ale czy to wystarczający dowód na to, że chce być ze mną? Poznałam go w pracy Poznałam go wczesnym latem, kiedy przyjęto go do pracy w moim wydziale. Od razu wpadł mi w oko, a ja jemu, bo nie było dnia, żeby się do mnie nie uśmiechał, albo nie zaczepiał miłym słowem. Od kiedy przyszedł do naszej firmy, moje życie nabrało sensu. Był taki wesoły i rozmowny, że nudna dotąd praca polegająca głównie na wypełnianiu dokumentów, zaczęła sprawiać mi satysfakcję. Chciało mi się co rano wstawać i wybierać najładniejsze sukienki. To właśnie dla Tomka znowu zaczęłam nosić obcasy, biżuterię i robić dokładny makijaż. – Fajny ten nasz kolega, szkoda, że zajęty – powiedziała pewnego dnia kadrowa. – Zajęty? – z wrażenia o mało nie spadłam z krzesła. Kiedy tylko nadarzyła się okazja, niby żartem, napomknęłam o jego żonie. – Żona na pewno jest szczęśliwa, mając takiego mężczyznę u swojego boku – powiedziałam kokieteryjnie, kiedy pomógł mi wnieść na piętro ciężki karton z archiwum i niecierpliwie czekałam na jego reakcję. – Jestem jeszcze żonaty, ale chyba długo to już nie potrwa – odpowiedział enigmatycznie, a ja nie pytałam o nic więcej. Byłam jednak ciekawa, dlaczego ten na co dzień taki rozmowny człowiek, teraz zbywa mnie jednym zdaniem. Jak gdyby nigdy nic, nadal każdego dnia spotykaliśmy się w pracy i czasem wychodziliśmy razem na obiad do pobliskiego baru mlecznego. Ot, takie zwyczajne koleżeńskie spotkania i pogawędki. Jednak z biegiem dni zauważałam, że Tomek coraz bardziej nalega, żebym spędzała z nim każdą wolną c…

kobieta-ktora-zostala-sama-w-ciazy-f84b7cf.jpeg
width: 1200
height: 900