„Mąż zabiera mi pensję i wydziela 100 zł na miesiąc. Nie mam nawet za co kupić kurtki na zimę”
Krzysiek zawsze był stanowczy i od razu uznaliśmy, że to on będzie zajmował się finansami w domu. Nie sądziłam, że będzie to oznaczać, że nie będę mieć dla siebie ani złotówki.
Krzyśka poznałam jeszcze w liceum, ale parą zaczęliśmy być dopiero na studiach. On poszedł na ekonomię, ja wybrałam finanse i rachunkowość. Wszystkie dziewczyny zazdrościły mi takiego chłopaka: zawsze był przystojny, wysportowany, a przede wszystkim — wyjątkowo zaradny. Nigdy nie okazywał mi więcej uczuć, niż było to potrzebne. Owszem, czułam się przy nim kochana, pożądana, ale zawsze miałam wrażenie, jakbym była związana z co najmniej angielskim księciem, którego obowiązuje ścisła etykieta... Bywał chłodny, oszczędny w wyznaniach i gestach. Dla niego szaleństwem było, gdy pozwalał sobie w towarzystwie na objęcie mnie ramieniem. Mimo to, gdy zapytał mnie, czy zostanę jego żoną, od razu się zgodziłam. Nasz ślub był skromny, bo od razu uznaliśmy, że więcej pieniędzy wolimy przeznaczyć na wspólne gniazdko. Z drobną pomocą moich i jego rodziców oraz z kredytem zaciągniętym na następne dekady już 5 lat po ślubie wprowadzaliśmy się na swoje. Przyznaję, że zarabiałam mniej niż Krzysiek, który pracował na wysokim szczeblu w międzynarodowej korporacji, dlatego mój wkład w budowę był znacznie mniejszy. Gdybym tylko wiedziała, w jakie bagno wpędzi mnie ta sytuacja... Nie jesteśmy biedni, a brakuje mi na wszystko Gdy na świat przyszedł nasz pierwszy syn, a ja po roku wróciłam do pracy z urlopu macierzyńskiego, wspólnie z Krzyśkiem podjęliśmy decyzję, że to on zajmie się naszym domowym budżetem. Początkowo nie miałam nic przeciwko temu, by całą pensję przelewać na nasze wspólne konto — w końcu też miałam do niego dostęp. Wszystko zmieniło się, gdy po raz drugi zaszłam w ciążę. Wtedy Krzysztof zabrał mi kartę kredytową. — Teraz i tak nie będziesz wychodzić z koleżankami, a ubrania masz jeszcze po poprzedniej ciąży. Więc po co ci karta? — mówił wtedy. Ja nie byłam w stanie nawet zaprotestować. Po pierwsze, jeszcze nie przeczuwałam, co mnie czeka, po drugie, nie chciałam wszczynać kolejnej awantury. A tych w ostatnich latach było u nas całkiem sporo. Główny powód? Oczywiście pieniądze. Krzysiek był aż do przesady oszczędny. Najtańsza wędlina, najtańszy ser, zero bezsensownych przyjemności... Przecież nie było tak, że ledwo wiązaliśmy koniec z końcem! Po kilkunastu latach naszego małżeństwa mieliśmy piękny dom na przedmieściach Warszawy, rodowodowego psa i dobry samochód. Czy tak żyją ludzie, którzy muszą kupować szynkę za kilka złotych? Nie mogę powiedzieć, by kiedykolwiek oszczędzał na naszych dzieciach. Zarówno Antek jak i Pola zawsze mieli dodatkowe zajęcia, wakacyjne wyjazdy. Nie byli rozpieszczeni, ale zawsze mogli liczyć na pomoc swojego ojca, a mojego męża. Co innego ja. Chociaż sama zarabiałam pieniądze, wszystko trafiało na konto mojego męża. Początkowo musiałam dopraszać się o każdą złotówkę - także wtedy, gdy miałam zrobić zakupy dla całej rodziny... A przecież coś dla siebie też mi się czasem należy! Po wielu kłótniach, cichych dniach i przepłakanych nocach w końcu wywalczyłam 100 złotych dla siebie. 100 złotych z ponad 3 tysięcy, które przynosiłam co miesiąc... Kocham Krzysztofa, ale gdybyście widzieli go podczas kłótni... Mój stateczny i opanowany mąż zmienia się w prawdziwego potwora, gdy chodzi o pieniądze. Według niego nie należy mi się nic, a ilekroć staram się użyć argumentu, że przecież też pracuję i zarabiam pieniądze, on wypomina mi, że jego wkład własny w nasz wspólny dom był o wiele większy. Dlatego właśnie rości sobie prawo do mojej pensji... Z czasem Krzysztof zrozumiał, że jeśli mam robić zakupy do domu, potrzebuję dostępu do karty, więc z ogromnym bólem serca mojego męża i po niezliczonych kłótniach odzyskałam ją. Oczywiście od razu z przykazaniem - żadnych głupot. Na to mam w końcu swoje 100 złotych... Czy to pomogło mojej sytuacji? Marzenie ściętej głowy... Co tydzień muszę usiąść z Krzyśkiem do stołu i wyciągnąć wszystkie rachunki. Wtedy się zaczyna... Czemu kupiłaś taką drogą wędlinę? Po co aż tyle mleka? Dlaczego wypiłaś kawę w kawiarni, skoro możesz to zrobić w domu? A czy mi naprawdę nie należy się żadna przyjemność od życia? Te marne grosze, które dostaję, ledwo starczają mi na podstawowe rzeczy. Zbliża się zima, a moja kurtka zdecydowanie pamięta lepsze czasy... Boję się nawet prosić Krzyśka o jakiekolwiek pieniądze. I tak wiem, że najpierw będzie chryja, a potem i tak powie nie... Kiedyś przeczytałam w internecie, że to, co robi Krzysztof, to przemoc ekonomiczna. Tylko czy to naprawdę jest przemoc? Nigdy nie podniósł na mnie ręki, mam piękny dom, mam co jeść, mam zawsze zatankowane auto. Nigdy mnie nie zdradził, nawet nie patrzy na inne kobiety. Dlaczego więc nie wiem już, czy go kocham i czy wytrzymam takie życie? Więcej prawdziwych historii: „Nie chciałam pokazywać swojego faceta przyjaciółce, bo bałam się, że mi go odbije. Moje objawy były bardzo słuszne...” „Wychodzę za mąż za faceta, którego znam 6 miesięcy. Matka się do mnie nie odzywa, a siostra dopytuje, czy wpadłam”
„Zatraciłam się w macierzyństwie. Tak skupiłam się zupkach i pieluszkach, że zapomniałam, że jestem kobietą”
„Coś się psuło w naszym małżeństwie. Wyraźnie słyszałam w głowie dzwonek alarmowy, ale nie potrafiłam znaleźć przyczyny”.
Jak chodzi się z dzieckiem na plac zabaw, można przy okazji zawrzeć ciekawe znajomości. Ja jednak nie zawarłam żadnych. Może dlatego, że – zwłaszcza od roku – bywałam tam rzadko. W tamtą sobotę moja Adela bawiła się w piasku, a ja czytałam książkę. Lektura tak bardzo mnie wciągnęła, że w pewnej chwili omal nie spadłam z ławki, zaalarmowana dziecięcym wrzaskiem. W piaskownicy trwała wojna. Pierwszą ofiarą zmagań stała się moja córeczka. Siedziała w dołku wykopanym łopatkami i wyglądała jak kupka nieszczęścia. Nie mogła wstać, więc ryczała jak tur, a wilgotny piasek, którym miała umazaną buzię, mieszał się ze łzami. Sprawcy tego nieszczęścia z wielką wprawą okładali się łopatkami, nie zwracając na nią najmniejszej uwagi. Pobiegłam Adeli na pomoc. Matki małych wojowników nie były takie skore do interwencji. Siedziały i plotkowały o ciuchach, od czasu do czasu apelując do chłopców o spokój. Postanowiłam zatem samodzielnie położyć bitwie kres. Zabrałam łopatkę blondynkowi, a jego przeciwnika złapałam w pasie i zaniosłam do matki. Dziewczyna spojrzała na mnie nieprzychylnie. Mimo wczesnej pory miała zrobiony ciężki wieczorowy makijaż, który postarzał ją o dobre kilka lat. Jej koleżanka również nie oszczędzała na kosmetykach. Obie były ładne, ale zbyt odlotowo ubrane i chyba nie z mojej bajki. Pomyślałam, że możemy mieć pewne kłopoty z porozumieniem. Odetchnęłam z ulgą, kiedy Barbie bez szemrania odebrała ode mnie synka. Następnego dnia plac zabaw był wyjątkowo oblężony, chyba z powodu pogody. Szukałam właśnie wolnego miejsca na ławkach, gdy dostrzegłam, że ktoś do mnie macha. Moje poznane wczoraj elegantki. Podeszłam z wahaniem i usiadłam obok nich. Lidka i Arleta wyglądały dzisiaj jak kolorowe ptaki. Jedna włożyła do legginsów bluzkę odsłaniającą brzuch, druga miała wysoko spiętrzoną fryzurę, jak piosenkarka Amy Winehouse. Obserwując je, pomyślałam, że wyglądam w ich towarzystwie jak nudna ciotka. Były zupełnie inne niż moi znajomi Czas płynął, a ja czułam się miło zaskoczona tym, jak łatwo nam się rozmawiało. Dziewczyny były bardzo miłe. Chichotały, paplały o dzieciach, ciuchach i nowych trendach w makijażu. Były zupełnie inne niż moi znajomi. Mimo to świetnie mi się z nimi gadało, zupełnie jakbym wróciła do liceum. Dlatego kiedy Arleta zaproponowała wspólną wyprawę na zakupy, nie odmówiłam. – Dziewczyny, poszalejemy na przecenach, znam fantastyczne sklepy! A tobie – obrzuciła mnie taksującym spojrzeniem – przyda się coś nowego. Pożegnamy na dobre szarą mysz, kobieta musi błyszczeć jak gwiazda! Rozbawiła mnie. Już widziałam siebie ubraną w opięte ciuszki, może egzotyczną, ale za to błyszczącą. Wieczorem chciałam opowiedzieć mężowi o odlotowych dziewczynach, ale nie wzbudziłam jego zainteresowania. Zbył mnie mruknięciami. Szybko zrozumiałam, że nie słyszy ani słowa z tego, co mówiłam. Nic nowego. Tak było od pewnego czasu. Coś się psuło w naszym małżeństwie. Wyraźnie słyszałam w głowie dzwonek alarmowy, ale nie potrafiłam znaleźć przyczyny. Przecież się nie zmieniłam! Jestem tą samą dziewczyną, którą pokochał kilka lat temu. Co mam zrobić? Byłam tym tak przybita, że ani się obejrzałam, jak w kolejną sobotę wyjawiłam moje kłopoty Lidce i Arlecie. Pokiwały ze zrozumieniem głowami. – Faceci to myśliwi – Lidka tłumaczyła mi jak dziecku. – Upolowana zwierzyna już nie jest już dla nich tak atrakcyjna jak wcześniej. Trzeba ich wciąż zaskakiwać. – Co ty opowiadasz? – oburzyłam się. – A gdzie miejsce na czułość i zaufanie do najbliższego człowieka? Mam tańczyć na linie, żeby utrzymać związek?! – Bez przesady, zresztą nie miałabyś nawet w czym tańczyć. Długa spódnica i wyciągnięta koszulka są wygodne, ale niezbyt piękne. Masz w ogóle coś innego? – Jasne – poczułam się naprawdę urażona. – Mam szafę pełną ciuchów! – A w niej kostiumy do pracy! Widziałam cię w kiedyś w takim z daleka. Trzeba to szybko zmienić – Arleta popchnęła mnie w kierunku najbliższego sklepu. Dziewczyny zajęły się mną jak najlepsze przyjaciółki. Przebierały w ubraniach niczym stylistki. Te ciuchy, które chętnie bym kupiła, odrzucały natychmiast, strojąc miny i wznosząc oczy ku niebu. W końcu poddałam się i przymierzyłam jakąś kieckę, którą one wybrały. Była to prosta sukienka z kremowej koronki. – No! – zawołała triumfalnie Lidka. – Bierzemy! I jeszcze tę rozkloszowaną w groszki – wskazała sprzedawczyni. Po zakupach poszłyśmy na kawę Padałam z nóg, ale okazało się, że to nie koniec. Dziewczyny coraz bardziej się rozkręcały. Postanowiły poddać mnie całkowitej metamorfozie. Arleta zaprosiła nas do siebie. Protestowałam, ale kazały mi siedzieć cicho i nie oddychać. Zabiegi fryzjerskie jakoś przeczekałam z zamkniętymi oczami. Znając gust dziewczyn, byłam pewna, że w lusterku ujrzę kolejne wcielenie gwiazdy pop, ale miło się rozczarowałam. Z moich włosów przystrzyżonych na boba Arleta wyczarowała fryzurę w stylu lat 50. – Będzie ci pasowała do tej sukienki w groszki – ucieszyła się. – Teraz zrobimy makijaż i będziesz nie ta sama. Sposób, w jaki powinna być umalowana moja twarz, wywołał między dziewczynami burzliwą dyskusję. Mojego zdania w ogóle nie brały pod uwagę. – Nie znasz się, zaufaj nam – usłyszałam, więc zrezygnowana zamilkłam. Nie chciałam paradować po ulicy z rzęsami kapiącymi od tuszu, ale postanowiłam nie robić dziewczynom przykrości. Nieudany makijaż zawsze można zmyć, będę się martwić później. W końcu Lidka i Arleta skończyły ze mną, pomogły mi włożyć sukienkę w grochy i zadowolone zaprowadziły do lustra. Odjęło mi mowę… To byłam nowa ja! Kobieca i elegancka. Gotowa na podbój świata. Łzy napłynęły mi do oczu. – Nie płacz, bo się rozmażesz! Idź, pokaż się mężowi. Zakład, że mu szczęka opadnie? – zaśmiały się koleżanki. Na ulicy opadły mnie wątpliwości. Wydawało mi się, że wszyscy na mnie patrzą. Zresztą, chyba tak właśnie było. Szczególnie panowie dłużej zatrzymywali na mnie wzrok. Czułam się nieswojo. Ostatnio dla mężczyzn byłam praktycznie niewidzialna. Kiedy dotarłam pod dom, zobaczyłam męża wysiadającego z samochodu. Pomachałam ręką, żeby zwrócił na mnie uwagę, i złowiłam jego spojrzenie. Uśmiechnął się do mnie, a w jego oczach zobaczyłam zainteresowanie. Zupełnie jak za dawnych, studenckich lat. Nagle twarz mu się zmieniła. To było… zdumienie. Nie poznał mnie! – Beata? – spytał z niedowierzaniem. – Wyglądasz super! Co ci się stało? Zamiast dać mu torebką po głowie, na co zasługiwał, przypomniałam sobie, że go kocham. Pozwoliłam się objąć i poprowadzić do domu. Zauważyłam, że mąż był wyraźnie dumny z mojego wyglądu. „Dziewczyny miały rację – pomyślałam. – Mężczyźni chcą być wciąż zaskakiwani. Przyzwyczajenie, miękkie kapcie i nuda to wróg małżeństwa. Dobrze, że zwróciły na to moją uwagę!”. Następnego dnia zadzwoniłam do Arlety i zaprosiłam ją i Lenę na lunch do restauracji na parterze mojego biurowca. Byłam pewna, że spodoba im się eleganckie otoczenie. Jedzenie też podawano tu niezłe, więc wydawało mi się, że dobrze wybrałam miejsce. Cieszyłam się na to spotkanie. Miałam im wiele do opowiedzenia… Wczorajszy wieczór był bardzo romantyczny, mąż zadbał o wino do kolacji i miłą atmosferę. Nie ma co, wyglądało na to, że moje nowe przyjaciółki uratowały moje małżeństwo! Na umówiony lunch zjechałam windą trochę spóźniona. Miałam dużo pracy i nie mogłam tak od razu wszystkiego rzucić. Na parterze przy stanowisku recepcjonisty, będącego jednocześnie ochroniarzem, coś się działo. Podniesione głosy było słychać z daleka. Dziewczyny stały przy recepcji i miały o coś pretensje do chłopaka za kontuarem. – Co się dzieje? – spytałam. – Beata, nareszcie! – prawie krzyknęła Arleta. – Ten pan powiedział, że nie możemy wejść! Potraktował nas jak śmiecie! – Nic podobnego – sprostował grzecznie recepcjonista – Myślę, że panie pomyliły adres – dodał, patrząc wymownie na kuse spódniczki moich koleżanek. No tak, Lidka i Arleta wyglądały, jakby wybierały się na dyskotekę, a tu obowiązywał stonowany strój. To, co wydawało się urocze i zabawne w parku, tutaj raziło, a nawet – wyraźnie to widziałam po reakcji recepcjonisty – wywoływało wątpliwości co do zamiarów obu pań. „Cóż, może i strój zdobi człowieka, ale strój stosowny do sytuacji. Jak cię widzą, tak cię piszą” – pomyślałam. – To moje przyjaciółki – oznajmiłam stanowczo. – Byłyśmy umówione. – Jeżeli pani za nie ręczy, to proszę – powiedział chłopak i wyjął przepustki. – Daj spokój, nie wejdziemy, zrobimy ci tylko obciach – Lidka spojrzała na mnie smutno, a Arleta pokiwała głową. – Wy? Nigdy w życiu! To dla mnie zaszczyt i przyjemność pokazać się z wami w tej restauracji i wszystkich innych miejscach w tym mieście. Tyle dla mnie zrobiłyście! Jesteście najfajniejszymi osobami, jakie znam. No, ruszcie się wreszcie, nie będziemy tak stały. W końcu udało mi się je namówić, ale w czasie lunchu były spięte. – Chyba jesteśmy nieodpowiednio ubrane – powiedziała w końcu Arleta. – To może wybierzemy się na zakupy? – spytałam, puszczając do nich oko. Beata, 29 lat Czytaj także: „Uwierzyłem ciotce, że podzieli się ze mną spadkiem po babci. Nie mogę uwierzyć, że ta zołza nabiła mnie w butelkę” „Miał być bajeczny ślub, a był żałosny koniec. Narzeczona zwiała sprzed ołtarza, bo nie podobałem się jej rodzicom” „Miałam być świadkową na ślubie byłego chłopaka. Czułam, że to ja powinnam ślubować mu wierność, więc uknułam plan”
„Córka mną gardzi, bo mój portfel świeci pustkami. Teściowie i mąż ją sponsorują, więc biedna matka poszła w odstawkę"
„Czy wszyscy młodzi tak się zmieniają? Czy teraz liczą się tylko pieniądze i wygodne życie? Piękne domy, eleganckie samochody, ładne stroje i wczasy w luksusowych zagranicznych hotelach?”.
W życiu nic nie przychodziło mi łatwo, ani nie spadało jak manna z nieba. Wychowałam się w licznej rodzinie, było biednie, ale zawsze uczciwie, honorowo i z szacunkiem dla ludzi. Rodziców i babcię kochałam i szanowałam. Mój tata był złotym człowiekiem, wychowywał nas dobrym słowem, rozmową i miłością. Nigdy na nas nie krzyczał, nigdy nie uderzył. Ale jego jedno spojrzenie wystarczało, że rozumieliśmy, o co chodzi i staraliśmy się tak zachowywać, aby był z nas zawsze zadowolony i dumny. I to było dla mnie normalne. Zaszłam w ciążę, a mój mąż... zniknął Tak mi się życie ułożyło, że gdy byłam w ciąży, mój mąż odszedł w siną dal (a to tylko w piosence jest śmieszne). Sama zarabiałam na siebie i córkę Ewę. Starałam się, by miała szczęśliwe życie. I myślałam, że tak właśnie było. Relacje między nami były bardzo dobre, a wręcz przyjacielskie. Czas mija szybko. Moja córka już od czternastu lat jest zamężna i ma dwoje dzieci, 12-letniego syna Darka i niespełna 10-letnią córeczkę Maję. Na pierwszy rzut oka stanowią wspaniałą kochającą się rodzinę. Jednak mnie się tak wiele spraw nie podoba.... Po prostu nie mogę się nadziwić, jak można tak żyć i w ten sposób wychowywać dzieci. Moja Ewa i jej mąż, Mariusz, gdy się poznali, zapałali do siebie miłością „od pierwszego spojrzenia”, bo to chyba tak się określa? Szybko się pobrali i ciągle mówili, że marzą o dzieciach. Więc gdy po ponad dwóch latach moja córka zaszła w ciążę, radości nie było końca! Ewa była cały czas na zwolnieniu lekarskim, wysypiała się, chodziła do kina, dogadzała sobie jedzeniem, chyba nawet aż za bardzo, bo okropnie się roztyła. Była jednak ciągle uśmiechnięta, a ja, widząc jej radość, też byłam szczęśliwa. Koniecznie chciała mieć cesarkę Byłam w szoku, gdy oświadczyła, że opłaciła lekarkę w jakiejś prywatnej klinice i że będzie miała cesarskie cięcie, bo nie myśli wyć z bólu i męczyć się godzinami przy porodzie. To mnie zdziwiło! Przecież nigdy nie straszyłam jej opowieściami o porodach! Wręcz przeciwnie, mówiłam jej, że widok nowo narodzonego maleństwa był dla mnie czymś najpiękniejszym na świecie. Ale Ewa już zdecydowała! Cięcie na jej brzuchu goiło się kiepsko, więc wróciła ze szpitala sama, a synka przekazała pod opiekę teściów. – Przecież i tak nie karmię piersią, to co za różnica – mówiła. – Takie małe i tak nie wie, kto mu zmienia pieluchy. Szybko zdecydowała się na drugie dziecko, które także urodziło się przez cesarskie cięcie. Córeczka również prosto ze szpitala trafiła pod opiekę teściów, bo Ewa, jak mówiła, musiała dojść do siebie przed powrotem do pracy. Uważam, że mogła wziąć urlop wychowawczy i zająć się dziećmi, bo jej mąż dobrze zarabia, a i zamożni teściowie hojni są wobec młodych. Ale Ewa zrobiła, jak chciała. Dzieci przebywały głównie u teściów Bo tam były wspaniałe warunki, opieka niepracującej teściowej i najętej do dzieci opiekunki. Tam też dobrze się jadło i jeździło dobrymi samochodami. A młodzi mogli być wolni, swobodni, po pracy chodzili do kina, do lokalu albo na tańce. Szybko jakoś tak się przyjęło, że większe spotkania rodzinne i imprezy odbywały się w dużym domu teściów. Schodziła się wtedy ich cała liczna rodzina, łącznie z pociotkami typu „dziesiąta woda po kisielu”, a z mojej rodziny byłam zapraszana tylko ja. I to wyłącznie przy wielkich okazjach, jak urodziny dzieci. O innych spotkaniach nawet nie wiedziałam, bo i po co? Po co komu starzejąca się mamusia w skromnym płaszczyku, od niepamiętnych lat tym samym? Mamusia, która wieczorem po przyjęciu będzie sterczeć na przystanku tramwajowym, bo na taksówkę jej nie stać, a przecież nikt nie może odwieźć jej swoim autem, bo wszyscy wypili choć po jednym kieliszku. Coraz rzadziej ich widywałam... Moje kontakty z córką i wnukami stawały się coraz rzadsze. Owszem, czasem zdarzało się, że późno wieczorem niespodziewanie Ewa dzwoniła do mnie, bo pokłóciła się z Mariuszem! Wtedy wrzeszczała mi do słuchawki, że ma dość „tego chama” i jego mamusi, która tylko w tym jest lepsza od innych, że mieszka bogato, stroi się i ma się za „najmądrzejszą z całej wsi”! Wysłuchiwałam tych wrzasków z niesmakiem i próbowałam ją uspokajać, zwłaszcza, że te krzyki wyczyniała w obecności swojego męża. Ale Ewa reagowała nerwami. – A niech głupek słyszy – mówiła opryskliwie. – Dowie się przynajmniej kilku słów prawdy o sobie. Gdzie się podziała moja dawna córka? „Czy wszyscy młodzi tak się zmieniają? Czy teraz liczą się tylko pieniądze i wygodne życie? Piękne domy, eleganckie samochody, ładne stroje i wczasy w luksusowych zagranicznych hotelach?”. Dzieci mojej córki poszły do szkoły, więc widywałam je jeszcze rzadziej i zwyczajnie za nimi tęskniłam. Kiedyś odważyłam się i zadzwoniłam do Ewy, prosząc, by może przyszli wszyscy, całą rodziną do mnie na obiad w sobotę lub niedzielę, żebym choć od czasu do czasu miała kontakt z wnukami. – A co im dasz na ten obiad? – zapytała córka. – Swój ulubiony żurek z połówką jajka? One to mają gdzieś! Wiesz, jakie pyszności pitrasi gosposia teściów? Ekstra restauracja może się przy tym schować! Zresztą Darek lubi tylko rosół z prawdziwym domowym makaronem, a Maja coś ekstra na deser, a nie wafelki z supermarketu. Tam gosposia co sobotę robi inny ekstra tort! Poczułam się okropnie. „Więc co, wnuki będą mnie kochać tylko wtedy, gdy będę robić ekstra obiady?” – zastanawiałam się. Ja moją babcię kochałam za to, że była! Nauczyła mnie wszystkiego, zachęcała do czytania książek i uczyła właściwej dykcji. Musiałam opowiedzieć jej każdy obejrzany film, a ona tak cwanie podpytywała o szczegóły, że zwracała moją uwagę na istotne wartości filmu. Uczyła mnie odróżniać dobro od zła. Wpajała zasady uczciwości i wartości moralne. Uczyła mnie empatii i szacunku dla innych. Nie jestem w stanie wyliczyć, jak wiele jej zawdzięczam... Co się teraz dzieje z ludźmi? Czy moja Ewa nie potrafi już kochać tak, jak dawniej czułam, że mnie kocha? Czy dobrze jej z mężem tylko dlatego, że on i jego rodzina gwarantują jej dobrobyt i wygodne życie? Czy ja, jej własna matka, nie jestem już kochana jak dawniej tylko dlatego, że jestem biedniejsza? A przecież ja się nie uskarżam! Żyję sobie skromnie i jest mi z tym dobrze. Mam przyjaciół, pomagam, komu tylko mogę, opiekuję się okolicznymi zwierzakami i chyba jestem lubiana. Do tego, mimo wieku, czuję się zdrowo i radzę sobie sama. Czego mam chcieć więcej? Niedawno mój ukochany wnuczek Darek powiedział do mnie: – Babcia, ale z ciebie zero! – Dlaczego? – zapytałam spokojnie. – Bo nawet auta nie masz – odpowiedział z kpiącym prychnięciem. – Kochany, a po cóż mi auto? – zapytałam. – Przecież teraz można zwiedzić świat, korzystając z autokarów, pociągów, samolotów? Dla mnie ważniejsze jest obejrzenie starożytnych zabytków Grecji niż nowe auto! – Grecja to okropna nuda – odburknął Darek. – Strasznie gorąco i wszędzie takie same plaże i skały. Zakichać się można – i poszedł do swojego pokoju. Za chwilę usłyszałam dziki wrzask! – Wynocha mi stąd! – Darek wrzeszczał na Maję. – Co robisz, gówniaro, w moim pokoju? Nie dotykaj mojego laptopa! Jak cię kopnę w dupę, to…!!! Zatkało mnie! Mój brat nigdy by do mnie nie powiedział takich słów! Co to znaczy „jego pokój”, „jego laptop”? I to okropne „wynocha”! Jak tak można? Spojrzałam na moją Ewę, ale ona nawet tego nie zauważyła, bo szykowała kolację. – Mamo, ty chyba niedługo masz autobus – powiedziała spokojnie. To był znak, że mam jechać do siebie, do swojego małego mieszkanka na skraju miasta i nie zawadzać im przy wytwornej kolacji. Przecież i tak nie docenię smaku oliwek! To tylko pojedynczy przykład z nielicznych wizyt u moich młodych... Ostatnio wydarzyło się coś, co jeszcze bardziej mnie załamało. Były moje imieniny, więc zaprosiłam Ewę z Mariuszem i dziećmi na sobotni obiad. Przygotowałam rosół z dobrym, ale kupionym makaronem, a na drugie danie pieczony faszerowany kurczak, kotlety schabowe i różne dodatki. Gotowana marchewka, osobno brukselka i sałatka z rozmaitej zieleniny. Na deser serniczek, tylko z cukierni, lody i inne słodycze. Stawili się wszyscy. Bez prezentu Mariusz zjadł obiad na tempo i pojechał, bo miał spotkanie w interesach. Ewa z dziećmi została dłużej. Dzieci jadły jak z łaski! Bo rosół nie taki, jak robi pani Hela, schabowe niby dobre, ale dlaczego bez pieczarek, no i ten deser! Ciasto z cukierni, a lody z supermarketu! Robiłam dobrą minę do złej gry i starałam się nie brać do serca tych uwag. Była piękna pogoda, więc po obiedzie zaproponowałam spacer do pobliskiego parku. Na to dzieci były chętne! Spacerowaliśmy wzdłuż rzeczki tak daleko, aż doszliśmy do wędkarzy. Bo tu woda jest całkiem czysta, są ryby i niektórzy panowie lubią powędkować. Zamyśliłam się chwilę, gdy nagle mój spokój przerwały wrzaski dzieci! – Ooooo… ! – wydzierał się Darek. – Rybka! Tu jest rybka! – i mocno tupiąc nogami, pobiegł w stronę wędkarzy. W duchu szybko pomodliłam się o święty spokój, ale… było już za późno! – Cicho – wysyczał zezłoszczony jeden z wędkarzy – nie tup, bo ryby płoszysz. – Park jest dla wszystkich – odpowiedziała głośno i z wyraźnym przekąsem moja Ewa. – A dzieci mają prawo biegać. Po czym zwróciła się do mnie, ale tak, żeby wszyscy słyszeli: – Mamo, chodźmy gdzieś dalej od tego chamstwa! Czułam, że robię się purpurowa na twarzy ze wstydu. Odeszliśmy, a po chwili wróciliśmy wszyscy do mojego mieszkanka, bo Ewa stwierdziła, że muszą się zbierać do domu. – Kochanie, mam zadzwonić po taksówkę? – zapytałam. – Czy Mariusz po was przyjedzie? – Mariusz jest zajęty, a taksówka może być, oczywiście jeśli ty fundujesz – uśmiechnęła się Ewa. – Córeczko – bąknęłam zażenowana – wiesz przecież, że nie stać mnie na taksówkę na drugi koniec miasta. – No, to idziemy do autobusu – mruknęła Ewa. No i się zaczęło! Mieszkam na skraju miasta. Przystanek mam blisko domu, ale w soboty i niedziele autobusy jeżdżą, niestety, rzadko. Przecież tak jest w każdym większym mieście. Nie ma się co denerwować, trzeba poczekać i już. Najpierw byliśmy sami, dopiero później zaczęli się schodzić inni ludzie. Moje wnuki szalały! Biegały wokół oszklonej wiaty jak dzikusy w buszu. Ścigały się, szturchały, popychały, a nawet kopały! Jak banda Hunów! I wrzeszczały przy tym wniebogłosy! Czułam się zażenowana, ale Ewa mówiła coś zupełnie spokojnie i widać było, że na zachowanie swoich dzieci w ogóle nie zwraca uwagi. Zobaczyłam, że do przystanku zbliża się starszy pan wspierający się na lasce. Szedł z trudem, kierując się w stronę ławeczki, żeby móc chwilę przysiąść. Dzieci dalej szalały! Biegały i wrzeszczały jak Indianie na ścieżce wojennej, były rozczochrane, spocone i czerwone. Włosy pospadały im na twarze, poprzylepiały się do spoconych policzków, oczy miały rozbiegane, koszulki powyłaziły im ze spodni. „To moje wnuki?!” – myślałam ze wstydem. Wyglądały jak dwoje dzikusów, a ich wrzaski słyszało chyba całe osiedle. Starszy pan przystanął przestraszony Podeszłam do niego i z zapytaniem „czy mogę pomóc?” ujęłam go lekko pod ramię i pomogłam usiąść na ławce. Uśmiechnął się do mnie i podziękował. – Ewuniu – poprosiłam córkę – przecież tu chodzą ludzie, dzieci nie mogą tak szaleć, jeszcze kogoś popchną albo przewrócą. – A co to ludzie oczu nie mają? – odpowiedziała Ewa szczerze zdziwiona. – A gdzie dzieci mają pobiegać? W szkole nie wolno, na ulicy nie wolno, więc gdzie? – Tutaj też jest ulica – szepnęłam. – E tam – pogardliwie prychnęła Ewa. – Ulice są w mieście, a ty mieszkasz na jakichś obrzeżach, jak na wsi. Całe życie mieszkałaś w śródmieściu, to musiałaś się przenieść na takie zadupie? – Ale to bardzo miłe osiedle – zaprotestowałam. – Raptem kilka niskich bloków, dokoła mnóstwo zieleni, a w pobliżu mam wszystko – supermarket, i małe osiedlowe sklepiki, i pocztę, bank, poradnię zdrowia. Czuję się tutaj bardzo dobrze. Mam miłych sąsiadów, a gospodarz bloku sprząta wszystko sumiennie i z uśmiechem. – Oj, mamo – jęknęła Ewa – masz swoje lata, ale jesteś naiwna jak dziecko. Facet sprząta, bo mu za to płacą, a sąsiedzi pewnie czegoś od ciebie chcą. A ten lasek i woda… przecież to kompletna wiocha! Równie dobrze mogłaś przenieść się na wieś, byłoby tak samo. Dzieci nadal biegały i wrzeszczały, choć na przystanku zebrało się już kilka osób. Widziałam, że niektórzy z mocno krytycznymi minami patrzą na nie, a następnie porozumiewawczo zerkają na siebie. Mogłam tylko przypuszczać, co myśleli! Wreszcie rozpędzony Darek wpadł na dość tęgą kobietę w średnim wieku, ale szybko odepchnął się od niej rękoma jak od przeszkody i poleciał za Mają. – Ty smarkaczu! – krzyknęła kobieta. – Uspokój się, nie jesteś na boisku! Że też kary na takich nie ma! – Teraz rodzice puszczają bachory samopas, żeby samemu mieć wolne – dodała druga pani. – Gdyby był ojciec, to by im tyłek przetrzepał za takie zachowanie! – No, no – odpowiedziała ostro moja Ewa. – Tylko bez takich słów, proszę! Może pani swoje dzieci nazywać smarbachorami, ale od moich dzieci wara! – Aaa…! To to są pani dzieci? – kobieta z przekąsem wysyczała słowo „dzieci”. – To niech się pani za nie weźmie i je przykróci! Zresztą to nie dzieci, tylko szatany z piekła rodem! – kobieta mówiła coraz szybciej i głośniej, była wyraźnie zdenerwowana. – Jakaś niewychowana hołota! Gdy dorosną, to będą ludzi mordować! – To są skutki bezstresowego wychowywania! – dodała grubsza dama z pogardliwym uśmiechem. – Kiedyś dzieci chodziły jak w zegarku! Ojciec krzyknąć nawet nie musiał, wystarczyło, że spojrzał i już był spokój! A teraz bachory w grach komputerowych strzelają do ludzi albo komuś głowy mieczami ucinają! Krew się leje strumieniami, a ten ktoś po obcięciu głowy zaraz wstaje, bo ma jeszcze trzy życia zapasowe! Co za głupoty! Nic dziwnego, że bachorom się we łbach przewraca! – Tylko nie bachory! – krzyknęła Ewa. Była wściekła! Policzki jej się zaczerwieniły Wstydziłam się podnieść głowę i spojrzeć na tych ludzi. Udawałam, że nic nie widzę i zerkałam w odwrotną stronę, niby wypatrując autobusu. Najchętniej jednak zapadłabym się pod ziemię, ale nie odezwałam się ani słowem. No bo co niby miałam powiedzieć? Moje wnuki w ogóle nie reagowały na tę wymianę zdań. Biegały i wrzeszczały cały czas, jakby to nie o nich mówiono! Na widok nadjeżdżającego autobusu poczułam ulgę tak olbrzymią, że niechcący aż głośno odetchnęłam. – A ty co, mamo – syknęła do mnie Ewa. – Obce chamstwo czepia się twoich wnucząt, a ty nawet nie drgniesz. Jeszcze wzdychasz, jakbyś im rację przyznawała! No, śliczną masz tu dzielnicę, istotnie! Przy wsiadaniu Darek jeszcze popchnął Maję i dał jej kopniaka. Ewa wsiadła za dziećmi bez słowa. Grubsza dama poszła do ostatnich drzwi, byle dalej od nich. Za to ta druga pani cofnęła się pod wiatę. – Wolę poczekać na następny autobus, niż jechać z tą hołotą – powiedziała. – Te potwory jeszcze autobus zdemolują! Gdy odjechali zapadła przeraźliwa cisza, aż mi w uszach dzwoniło. Stałam ze wzrokiem wbitym w ziemię i nie miałam siły się ruszyć. – Przepraszam – nagle usłyszałam ciepły głos starszego pana. – Pomoże mi pani jeszcze raz? Uśmiechnęłam się do niego przez łzy i szybko podeszłam, by pomóc mu wstać. – Niech się pani tak nie przejmuje – dotknął mojej dłoni. – Dzieci z tego wyrosną, zobaczy pani, jeszcze będzie dobrze – dodał pocieszającym tonem. Potem ukłonił mi się na pożegnanie i powoli odszedł. A ja miałam wrażenie, że wraz z nim odchodzą gdzieś w dal uprzejmość i kultura. Stanisława, 60 lat Czytaj także: „Przyjaciółka ma świetnego męża, a woli wskakiwać do łóżka obcym. Żal mi Maćka, ale muszę milczeć” „Rozbiłam związek córki. Nic na to nie poradzę, że jej facet wolał w łóżku kogoś bardziej doświadczonego” „Przy Wandzie mogłem poczuć się jak w prawdziwej bajce. Ona była bogatą królową, a ja nędznym żebrakiem”
„Mąż na starość zmienił się w malkontenta w sparciałych kapciach. Jak na niego patrzę, to odechciewa mi się żyć”
„Jego codziennością był telewizor, ewentualnie partyjka szachów z sąsiadem z dołu. Cały dzień potrafił zmitrężyć na nicnierobieniu, kiedy mnie jakby na nowo, dobrze po sześćdziesiątce, aż rwało do życia”.
Od dawna marzyłam o dniu, w którym oboje będziemy na emeryturze. Jednak gdy ten dzień nastał i gdy nie musiałam już zrywać się rano do pracy, poczułam rozczarowanie. – Mieliśmy podróżować, chodzić na spacery, robić to wszystko, o czym zawsze marzyliśmy, a na co brakowało nam czasu, gdy pracowaliśmy, a tymczasem nudzimy się jak mopsy – skarżyłam się mężowi. On jednak moje wszelkie próby namówienia na aktywniejszy tryb życia puszczał mimo uszu. Jego codziennością był telewizor, ewentualnie partyjka szachów z sąsiadem z dołu. Cały dzień potrafił zmitrężyć na nicnierobieniu, kiedy mnie jakby na nowo, dobrze po sześćdziesiątce, aż rwało do życia. Nie potrafiłam pogodzić się z tym, że najbliższa mi osoba tak tetryczeje. – Rysiu, już ten nasz fikus beniamin ma więcej energii niż ty! – wykrzyczałam mu któregoś dnia. On tylko spojrzał na mnie z niedowierzaniem, bo na co dzień jestem spokojną osobą, a przez te wspólne ponad czterdzieści lat zrobiłam awanturę zaledwie kilka razy i to mając poważny powód. A ten, dla którego krzyczałam teraz, był dla mnie najpoważniejszym w naszym dotychczasowym życiu. Teraz kiedy mamy czas dla siebie, mój mąż zachowuje się jak największy leń. – Każdego dnia odliczałam, ile mi jeszcze zostało do tej emerytury, a ty jak gdyby nigdy nic siedzisz i wertujesz program telewizyjny. I to ma być to, na co tak czekałam? – pytałam ze łzami w oczach. A Rysiek na to, że lubi te nasze spokojnie mijające dni. No tym, to nieomal doprowadził mnie do furii. Na szczęście opanowałam się w porę, wypiłam melisę i niby z powodu bólu głowy, poszłam wcześniej do łóżka. Leżąc i patrząc w sufit, wpadłam na podstępny plan. Jeżeli on nie poskutkuje, nie ma przed nami innej drogi, będziemy wspólnie gnuśnieć, ku mojej rozpaczy. Następnego dnia wstałam w dobrym humorze i po śniadaniu, kiedy Rysiek słuchał, jak każdego dnia, obrad Sejmu, wymknęłam się, po cichutku zamykając za sobą drzwi, i poszłam do naszego domu kultury. Już nieraz widziałam tam plakaty zachęcające emerytów do uczestnictwa w różnych imprezach. Postanowiłam dowiedzieć się czegoś na temat działalności tamtejszego koła emerytów. Okazało się, że raz w tygodniu odbywają się spotkania przy kawie i ciastku, ale to nie wszystko – starsze osoby z naszego miasta spotykają się na wieczorkach tanecznych, razem chodzą do kina i teatru, a nawet wyjeżdżają na wycieczki! – Teraz w planach jest objazdówka po Chorwacji, cena jest przyzwoita, bo emeryci dostali dofinansowanie – powiedziała mi portierka w domu kultury. Aż podskoczyłam. Zawsze tak bardzo chciałam zobaczyć Split i Dubrownik, wypić kawę w porcie w Trogirze i popłynąć promem na Istrię. Nigdy jednak nie było na to czasu ani pieniędzy. A to dzieci były za małe, a to potem, kiedy zdały już na studia, potrzebowały gotówki na książki i akademiki. Potrzeby moje i Ryśka zawsze były spychane w bliżej nieokreśloną przyszłość. – Ryśku! Ryśku! – wołałam podekscytowana już od drzwi – znalazłam świetną wycieczkę do Chorwacji i wyobraź sobie, za całkiem nieduże pieniądze! Byłam pewna, że mój mąż, co prawda ostatnio niezbyt aktywny, na tę propozycję zareaguje przynajmniej uśmiechem i zacznie wypytywać mnie o szczegóły, tymczasem Rysiek powiedział tylko: – Halina… na stare lata chce ci się jechać tyle kilometrów? Oniemiałam – A do samej śmierci siedź sobie przed tym telewizorem! Ale nie myśl, że ja będę kisić się tu razem z tobą! – krzyknęłam. Kilka dni później załatwiłam wszystkie formalności, złożyłam wniosek o paszport i wpłaciłam zaliczkę na wyjazd. Rysiek odprowadził mnie do autokaru, czule wycałował i życzył udanej wycieczki. – Na pewno się cieszysz, że przez ten tydzień nikt ani na chwilę nie oderwie cię od twojego ukochanego telewizora – powiedziałam do siebie pod nosem, widząc, jak wolnym krokiem oddala się uliczką. Te kilka dni nad morzem sprawiło, że naładowałam akumulatory. Wróciłam do domu wesoła i optymistycznie nastawiona do życia. – Wreszcie! – powitał mnie zadowolony Rysiek, któremu te parę dni ciszy chyba dały się we znaki. Kiedy stanęłam naprzeciwko niego, popatrzył na mnie, jakby widział mnie pierwszy raz na oczy. – Jesteś jakaś inna, wypoczęta i chyba zeszczuplałaś. Naprawdę dobrze zrobił ci ten wyjazd! – pochwalił. – Chciałabym powiedzieć to samo o tobie, Rysiu, ale nie mogę, bo od tego siedzenia i słuchania głupot robisz się tylko coraz bledszy i grubszy – powiedziałam szczerze. Miałam nadzieję, że moja uszczypliwa uwaga zadziała jak wiadro zimnej wody i w końcu zmobilizuje męża do większej aktywności. Rysiek się nie odezwał ani nie obraził, ale odwrócił na pięcie i usiadł w swoim fotelu. Jednak już następnego dnia, mój zgnuśniały mąż zaczął wypytywać o to, kto jest w tym kole emerytów. – I nie sami niedołężni tetrycy? – zapytał jakby z niedowierzaniem. – Głupol z ciebie, Ryśku! Czy ja wyglądam na zrzędliwą i niedołężną hipochondryczkę? – zapytałam i popatrzyłam na niego znad filiżanki kawy. – I gdybym tam poszedł na takie spotkanie z tobą… – zaczął. A ja szybko weszłam mu w słowo: – To czułbyś, że lat ci ubywa, a nie przybywa. Proszę, rusz się, Rysiu, wreszcie, dobrze ci to tylko zrobi – poprosiłam z uśmiechem. Ryśka nie trzeba było już dłużej namawiać, bo kiedy obejrzał zdjęcia z mojego wyjazdu, piękne chorwackie krajobrazy, ogniska robione po zmroku, wspólne tańce i grę w brydża, postanowił: – W następny wtorek idę z tobą! Przekomarzając się z nim, odpowiedziałam kokieteryjnie: – Cóż, spalisz mi co prawda tam wszystkich adoratorów, ale jakoś to zniosę. On nie pozostał mi dłużny. – Poczekaj, jak zaprezentuję się paniom na parkiecie, będziesz zazdrosna o mnie jak za dawnych lat. Oboje wybuchnęliśmy śmiechem. Ja – bo doskonale wiedziałam, że z Ryśka to żaden tancerz, a on, bo zobaczył w moich oczach tę iskierkę radości, że wreszcie po tylu staraniach dopięłam swego. Z miłości zmobilizowałam go i wyciągnęłam z tego starego fotela i sprawiłam, że nie utknął w nim na dobre. Halina, 65 lat Czytaj także: „Była żona chciała, abyśmy po rozwodzie zostali przyjaciółmi. A ja marzyłem o tym, by zniknęła mi z oczu raz na zawsze” „Rodzina zrobiła z mojego domu kwaterę all inclusive. Wpadała do nas piąta woda po kisielu, a ja skakałam wokół nich” „Były mąż szybko znalazł sobie nową rodzinkę. Z naszego syna zrobił darmową opiekunkę dla przyszywanej siostruni”
„Popołudniowe herbatki pijam z byłym mojej przyjaciółki. Po rozwodzie ktoś musiał dać mężulkowi rękaw do wypłakania”
„Zawsze go lubiłam, ale teraz stał się dla mnie bliski jak przyjaciel. Bywało, że jak miałam gorszy dzień albo dopadała mnie chandra, ratowałam się jego obecnością”.
W sumie trudno powiedzieć, o co nam poszło. Wiadomo jedno: my, wydawać by się mogło przyjaciółki na śmierć i życie, nie rozmawiałyśmy ze sobą już od miesiąca. – Wybieraj, ja albo on! – zdecydowanie zarządziła Iza, tym samym zmuszając mnie do rozstrzygnięcia, z kim znajomość jest dla mnie cenniejsza: z nią czy z jej byłym mężem. Osłupiałam, bo czego jak czego, ale takiego postawienia sprawy zupełnie się nie spodziewałam. – To bez sensu. Nie będę wybierać – powiedziałam tylko, a ona odłożyła słuchawkę. To był jednoznaczny gest – nasza znajomość została skończona. Poznałyśmy się z Izą kilka lat temu, kiedy razem z Tomkiem wprowadziła się do mieszkania na parterze w domu obok. Od razu przypadłyśmy sobie do gustu i to chyba nie tylko dlatego, że obie byłyśmy nauczycielkami i lubiłyśmy czasem przy kawie ponarzekać na pracę i dzieciaki. Byłyśmy w podobnym wieku, miałyśmy sportowe pasje, lubiłyśmy modę, teatr i czeskie kino. Różniło nas tylko to, że ona była mężatką, a ja panną z odzysku z kilkuletnią córeczką. Sporo czasu spędzałyśmy razem, a to plotkując, a to na rowerowych wycieczkach, na które zawsze zabierałyśmy moją Karolinę. Trochę dziwiłam się, że zamiast przemierzać okoliczne lasy ze swoim mężem, woli robić to ze mną, ale nie komentowałam tego, bo było to jej życie, a ja – kobieta chwilę temu rozwiedziona – raczej nie nadawałam się do doradzania w sprawach sercowych. – Tomek całe dnie spędza w pracy, a jak wróci, to nic tylko by leżał przed telewizorem i drzemał – narzekała nieraz Iza. Z tygodnia na tydzień ta młoda kobieta była coraz bardziej sfrustrowana. – Ja rwę się do życia, podróżowałabym, jeździła gdzieś, malowała mieszkanie, wymieniała okna, po prostu działała, a on nic tylko ciągle jest zmęczony! – nie kryła swoich żali. Rozumiałam ją w pewnym sensie, bo doskonale wiem, że małżeństwo to sztuka kompromisu, jednak wydaje mi się, że my kobiety znamy sztuczki na zaradzenie takim sytuacjom. – Kup mu żeń-szeń, witaminy, albo zastosuj jakiś babski fortel – radziłam jej. A oczami wyobraźni już widziałam jaką minę robi Tomek, kiedy widzi swoją żonę w jakimś uwodzicielskim wdzianku. Byłam pewna, że taka zachęta wystarczyłaby, żeby ochoczo wziął się do malowania sypialni – ich miłosnego gniazdka albo wysupłał pieniądze na nowe rolety do dużego pokoju. Moja przyjaciółka jednak nie miała zamiaru się naginać. – Jestem młoda i ładna, nie muszę o wszystko się prosić – powiedziała. I rzeczywiście o nic nie prosiła. Jej mąż Tomek, jak to mężczyzna, zanim spostrzegł się, że między nimi jest coś nie tak, było już za późno, żeby cokolwiek ratować. Iza zażądała rozwodu. – Pomożesz mi się spakować? – zapytała, a ja obiecałam, że jak tylko wrócę z pracy, zajmę się tym razem z nią. Myślałam, że podjęła decyzję pod wpływem emocji i może nie jest jeszcze ostateczna, ale jak zobaczyłam, z jaką determinacją wrzuca rzeczy do kartonów, zrozumiałam, że nie żartuje. – Szkoda, że tak się to kończy – zaczęłam rozmowę, ale Iza zdecydowanym tonem poprosiła, żebym przestała i zajęła się pakowaniem, a nie udzielaniem porad psychologicznych. Uśmiechnęłam się gorzko. Kiedy zmieniła adres, nieraz bardzo mi jej brakowało. Moja nastoletnia Karolina wciąż biegała gdzieś ze swoimi koleżankami, a ja zostawałam zupełnie sama. Chyba dlatego pewnego dnia dałam się wyciągnąć Tomkowi na rower. Tak samo jak i ja czuł się tego dnia widocznie wyjątkowo samotny... – Ty jedna nie będziesz pytać o powód mojego podłego nastroju – powiedział, jadąc wolno obok mnie. Faktycznie, nikt tak dobrze, jak ja, nie znał całej sytuacji. O nic nie pytałam, a on niczego nie musiał mi wyjaśniać, chodziło mu tylko o to, żeby był ktoś obok. Od tego dnia nasze rowerowe wycieczki stały się niemal tradycją. Jak tylko wracałam z pracy, Tomek dzwonił i pytał, za ile będę gotowa. – Podam Karolce obiad i mogę jechać – odpowiadałam. Zawsze go lubiłam, ale teraz stał się dla mnie bliski jak przyjaciel. Bywało, że jak miałam gorszy dzień albo dopadała mnie chandra, ratowałam się jego obecnością. Iza w tym czasie urządzała się w nowym mieszkaniu i prowadziła aktywne życie z nowym adoratorem, bo teraz tylko sporadycznie do mnie dzwoniła. Myślałam, że nasz kontakt naturalnie się rozluźnia, jak to bywa z różnego typu znajomościami zawieranymi na przestrzeni całego życia. Kiedy mieszkałyśmy obok siebie, łatwiej było spontanicznie umówić się na kawę, wspólne zakupy czy spacer. Teraz jednak dzieliła nas pewna odległość i trzeba było się umawiać z wyprzedzeniem. Takie ustawiane herbatki traciły dla mnie cały urok. Pewnego dnia, ku mojemu zaskoczeniu, zadzwoniła. Kurtuazyjnie wypytała, co u mnie, jak tam w pracy, jak moje samopoczucie... Odpowiedziałam jej zgodnie z prawdą, że u mnie wszystko w porządku. Myślałam, że zwyczajnie się za mną stęskniła. Tymczasem… – Moja znajoma widziała cię z Tomkiem – Iza przeszła do sedna sprawy. Otóż chodziło jej o to, że nie powinnam spotykać się z jej mężem! – Wiesz, że nic mnie z nim nie łączy, poza sympatią – wyjaśniłam, ale ona, nie dając mi dojść do słowa, powiedziała, że nie będzie tolerować takiego zachowania! Zbiła mnie z pantałyku. Po nauczycielsku postanowiła przywołać mnie do porządku. Nie mogłam na to pozwolić, bo nie widziałam w swoim zachowaniu nic złego. – Posłuchaj, rozumiem, że gdyby on cię zostawił, bił, krzywdził w inny sposób, miał kobietę na boku, wtedy jasne, że byłabym lojalna wobec ciebie, ale tak? Nie widzę powodu, dla którego miałabym go skreślić jako człowieka – powiedziałam. Odłożyła słuchawkę... Nie widziałam nic złego w tym, że spotykałam się z Tomkiem, w dodatku na stopie czysto przyjacielskiej. Iza doskonale wiedziała, że jej mąż nigdy nie był w moim typie, więc zazdrość o byłego partnera nie wchodziła w grę. Długo nie mogłam pojąć, o co jej chodzi. Wreszcie zrozumiałam! Denerwowało ją po prostu, że on podniósł się z kanapy i stał się aktywny! I to w jej mniemaniu za moją sprawą! To ją bolało... – On tylko leży przed telewizorem i drzemie – przypomniało mi się, co mi o nim kiedyś mówiła. Tymczasem teraz musiałam uczciwie przyznać, że w Tomka jakby nowy duch wstąpił. Nie znam się ani na psychologii, ani na męskiej psychice, ale czułam, że w reakcji na stres postanowił zawalczyć o siebie. Nie tylko jeździł teraz na rowerze, zapisał się też na siłownię i kurs niemieckiego. Co więcej, zajął się w końcu mieszkaniem, na co Iza nie mogła go namówić – wymalował kuchnię i sypialnię, a w swoim małym ogródku posadził parę nowych iglaków. Nie rozumiałam tylko, dlaczego Iza nie cieszy się, że nie tylko zgodził się na rozstanie za porozumieniem stron, choć to ona była inicjatorką rozpadu tego związku, ale i nie pogrąża się w beznadziei i nie sięga po alkohol. Zamiast tego, ona robi awanturę. I to z jakiego powodu? Że od czasu do czasu się z nim spotykam! Nie wiem, jak się teraz zachować. Nie mam zamiaru rezygnować z przyjaźni z Tomkiem, ale nie chciałabym też tak zupełnie zaprzepaszczać mojej znajomości z Izą. Waham się, czy po tym, jak mnie potraktowała, powinnam pierwsza wyciągnąć do niej rękę? I co zrobię, jeśli ona będzie nadal obstawała przy swoim i żądała ode mnie zerwania kontaktu z jej eksmężem? Chyba nie byłabym w stanie zgodzić się na taki warunek, dlatego nie zadzwonię. Może ona zmądrzeje i wykona ten pierwszy krok? Iwona, 38 lat Czytaj także: „Studia namieszały córce w głowie. Każe mi jeść wegański majonez i uprawia wygibasy z materacem na oczach sąsiadów” „Chciałam ojca dla mojego syna, więc złapałam pierwszego faceta, który się nawinął. Wpadłam jak z deszczu pod rynnę” „Córka to straszna flirciara, zmienia facetów jak skarpety. Jak któryś zostawi ją z brzuchem, ja wózka pchać nie będę”
„Teściowie zaplanowali jej ślub bez bliskich i rodziny. Najchętniej ją też wycięliby z obrazka”
„Niech zgadnę, ma być kapela, trzypiętrowy tort i potańcówka w remizie strażackiej? Do tego flaki i bigos?”.
Kiedy zobaczyłam Anię, byłam przekonana, że wydarzyło się coś naprawdę strasznego! „Na pewno ten drań porzucił ją tuż przed ślubem” – przemknęło mi przez głowę. Moja przyjaciółka wyglądała bowiem na kompletnie załamaną. Usiadła ciężko na krześle, oparła łokcie na stoliku i schowała twarz w rękach. – Nie uwierzysz, co się stało… – zaczęła stłumionym głosem. Czekałam w napięciu, nie chcąc uprzedzać faktów. Musiała sama się otworzyć. Ale jednego byłam pewna – musiało chodzić o Jarka. I oczywiście, nie pomyliłam się. Kiedy poznali się rok temu, po prostu oszaleli na swoim punkcie! Nie wierzyłam, że takie historie zdarzają się naprawdę, że istnieje miłość od pierwszego wejrzenia. A tak właśnie było z Anią i Jarkiem. Jej uciekł autobus, więc wsiadła do następnego, nie patrząc nawet na numer. Tylko po to, aby dogonić „swój” i przeskoczyć do niego na następnym przystanku. Ale wcale nie przeskoczyła, tylko została w tamtym autobusie, zelektryzowana spojrzeniem jakiegoś wysokiego chłopaka. To był Jarek, który nie mógł oderwać od niej oczu. Gapili się tak na siebie przez kolejne pięć przystanków. Oboje jechali bez sensu, bo powinni już dawno wysiąść, ale żadne z nich się na to nie zdobyło. W końcu Jarek się ocknął i podszedł do Ani, udając, że jest z innego miasta, zgubił się i pyta o drogę. Przyznał potem, że to była banalna zagrywka, ale nic innego nie przyszło mu wówczas do głowy, a chodziło przecież tylko o to, aby się do niej odezwać. I pójść na kawę. W dwa miesiące później już mieszkali razem… A po pół roku Jarek poprosił Anię o rękę. Z jednej strony jej zazdrościłam, nie każdemu od razu trafia się przecież w życiu właściwa, druga połówka jabłka. Z drugiej jednak byłam pełna obaw. Bo czy nie pomyliła przypadkiem prawdziwej miłości z zauroczeniem i pożądaniem? Życie, niestety, to nie bajka. Przecież w pół roku nie można tak dobrze poznać człowieka, aby być pewnym, że chce się z nim spędzić całe życie! Bałam się rozczarowania Ani, no i chyba właśnie nadeszła ta chwila, kiedy mi wyzna, że… – Szykują mi się dwa wesela! – wyrzuciła z siebie przyjaciółka, a mnie zatkało. Myślałam, że chodzi o odwołanie wesela, a tutaj zamiast jednego mamy dwa? – Nie rozumiem… – wymamrotałam. – Ja też nie rozumiem! – wykrzyczała Ania ze łzami w oczach. – I kompletnie sobie tego nie wyobrażam! Żebym jeszcze wychodziła za mąż za cudzoziemca, innowiercę, to byłabym w stanie pojąć, że jego rodzina chce ślubu i wesela według własnej tradycji. Ale Jarek jest przecież Polakiem i katolikiem tak jak ja. – O co więc chodzi? – zapytałam. – O to, że jego rodzice chcą nam zrobić swoje własne wesele! – wyrzuciła Ania. – Przykra sprawa… – stwierdziłam współczująco. – Ale w końcu nie pierwszy raz rodzina szantażuje młodych, żeby poddali się jej wymysłom. Niech zgadnę, ma być kapela, trzypiętrowy tort i potańcówka w remizie strażackiej? Do tego flaki i bigos? Nie martw się! Jakoś przez to przebrniemy, a co do twoich rodziców, to nie znam bardziej zgodnych i uroczych ludzi. Zgodzą się z uśmiechem na wszystko, co sobie wymyślą przyszli teściowie. – Nie rozumiesz… – pokręciła głową Ania. – Teściowie nie chcą widzieć na weselu ani mojej rodziny, ani znajomych. Zamierzają bawić się we własnym gronie! Oniemiałam. Szczerze mówiąc, takie „rozwiązanie” nie przyszło mi do głowy. – Ale… – zająknęłam się. – Jak to? Chcą ci urządzić wesele bez twojej rodziny? Rany, co za gnoje! – wyrwało mi się. – I co? Tak po prostu ci to oznajmili? Co oni sobie wyobrażają? Za kogo się mają? – nakręcałam się coraz bardziej. – Panna młoda tak, jej rodzina nie? Boże! – złapałam się za głowę. Nigdy bym nie pomyślała, że moja przyjaciółka znajdzie się w takiej sytuacji! Nie zasłużyła sobie na to. Ani ona, ani jej rodzice. Znałam tych ludzi od lat i kompletne nie mogłam zrozumieć, czym się zasłużyli przyszłym teściom, że ci nie chcą ich widzieć na oczy! – A co na to wszystko Jarek? – zadałam podstawowe pytanie. – No właśnie! – westchnęła Ania. – Słuchaj, jeśli on jest tego samego zdania, co rodzice, to… to… – chciałam powiedzieć, że powinna go po prostu kopnąć w cztery litery, bo nie zasłużył sobie ani na nią, ani na tak fajnych teściów. Ale mimo wszystko nie potrafiłam być tak bezduszna. W końcu Anka jest w nim zakochana bez pamięci. – To nie do końca wygląda tak, jak myślisz. – zaczęła Ania, ważąc słowa. – Ja sama tego nie rozumiem, ale… Jarek powiedział mi, że to, co planują jego rodzice, nie jest żadną złośliwością. Po prostu tam, gdzie mieszkają, w wiosce za Lublinem, jest taki zwyczaj, że rodzina pana młodego bawi się we własnym gronie, a panny młodej we własnym. Skąd to się wzięło, nie mam pojęcia… – Pewnie od jakichś rodzimych „Capulettich i Montekich”… – pomyślałam o rodach Romea i Julii. – Nie potrafili się pogodzić, więc urządzili dwa wesela. A potem kolejne barany wzięły z nich przykład, bo to niby takie „wykwintne”. – Więc tam są tam dwa wesela, a para młoda jeździ między jednym a drugim… – Ale czy oni wzięli pod uwagę, że ty nie jesteś z sąsiedniej wsi, tylko z Warszawy? – zakpiłam. – Jak niby masz w ciągu jednej nocy obskoczyć dwie imprezy odległe o dwieście kilometrów? – I tu jest właśnie problem… – westchnęła Ania. – Poza tym, zawsze myślałam, że wesele jest właśnie po to, aby dwie rodziny się poznały… – A co na to wszystko twoi rodzice? – przyszło mi nagle do głowy. – Znasz ich. Są tacy kochani, że zgodzą się na wszystko. – Nie czują się urażeni? – drążyłam. – Raczej rozbawieni – przyznała Ania. – A jak z finansami? No, wiesz, kto funduje te wszystkie wesela? – Teściowe wyprawiają „swoje” za własne pieniądze – przyznała. – No, to czym się martwisz? – wykrzyknęłam. – Tak naprawdę, jesteś wygrana! Teraz Anka patrzyła na mnie jak na zupełną wariatkę i nic z tego nie rozumiała. – Zastanów się – zaczęłam swój wywód. – Może to w pierwszej chwili wydaje się absurdalne, ale sama pomyśl. Rodzina Jarka wyprawi swoje wesele, takie jak chce. Pojedziesz, potańczysz w białej sukni, pokroisz tort. I niech mają, będą zadowoleni. A ty ze swoimi najbliższymi spotkasz się na eleganckim obiedzie, takim, jaki chciałaś wyprawić. A dla przyjaciół… – Wieczór w jakimś klubie… – dokończyła Ania. – Dokładnie! Przecież i tak planowaliście z Jarkiem dwa wesela: uroczysty obiad dla starszych członków rodziny i wieczorem impreza w klubie dla młodszych oraz przyjaciół. Trzecie wesele nie jest żadną tragedią! I nie będziesz musiała uzgadniać żadnych szczegółów z obydwiema rodzinami. – Może masz rację? Mój tata też mówi, żebym wyluzowała. A suknia lepiej mi się zamortyzuje, kiedy ją założę trzy razy! – uśmiechnęła się wreszcie Ania. Razem z Jarkiem ustalili, że po ślubie najpierw zjedzą uroczysty obiad z rodziną panny młodej, potem pojadą pod Lublin. A spotkanie w wynajętym klubie dla przyjaciół odbędzie się tydzień później. Skomplikowane? Nie bardziej, niż życie. Grunt, że oboje z Jarkiem przeszli przez to z uśmiechem potwierdzając, iż mimo rozmaitych przeciwności losu potrafią być dla siebie podporą. Marta, 29 lat Czytaj także: „Syn zamiast jędrnej niewiasty wziął sobie rozwódkę ze zbędnym balastem. Nie akceptuję wnuków z drugiego obiegu” „W delegacji puściły mi hamulce i strzeliłem gola przypadkowej lasce. Teraz ta jędza nie daje mi żyć” „Poprosiłam znajomego, żeby zatrudnił mojego zięcia, a ten oszust nie chciał mu płacić. Już ja go ustawię do pionu”
„Po śmierci męża, córka chce żebym stukała paciorki i płakała na cmentarzu. A ja wciąż pragnę miłości”
„Zdenerwowało mnie, że moja córka traktuje mnie tak instrumentalnie!”.
Nigdy nie przypuszczałam, że jeszcze kiedyś się zakocham. Miałam już swoje lata, bagaż doświadczeń. Wiodłam stabilne życie, może nieco monotonne, ale byłam z niego zadowolona. W zasadzie niczego mi nie brakowało. Miałam kochającą rodzinę i wiernych przyjaciół. Jedyne, co spędzało mi ostatnio sen z powiek, to problemy zdrowotne. Niby, jak na moje lata, nie było aż tak źle, ale jednak... Dokuczał mi zwłaszcza żołądek. Musiałam prowadzić oszczędny tryb życia, być na diecie. Ale i to nie pomagało. W końcu musiałam przejść operację. Gdy już trochę doszłam do siebie, lekarz zasugerował mi, żebym pojechała do sanatorium. Nie chciałam wyjeżdżać. Byłam przyzwyczajona do tego, że mieszkam sama. Wiedziałam, że w sanatorium byłabym zmuszona żyć w narzuconym z góry rytmie, że musiałabym się dostosować do współlokatorek. Ogromnie obawiałam się, że będzie tam jeszcze gorzej niż w kolejkach u lekarza, gdzie jedynym tematem rozmów są choroby. Jednak córka cierpliwie przekonywała mnie do wyjazdu. – Mamo, odpoczniesz tam, zobaczysz – mówiła. – A picie zdrowotnych wód też ci na pewno posłuży. Szkoda mi było opuszczać dom. Czułam się za stara na wyjazdy. Zapuściłam korzenie na Górnym Śląsku i od dawna się stąd nie ruszałam. Byłam pewna, że spędzę tu resztę życia. W końcu jednak postanowiłam posłuchać córki i pojechałam do sanatorium w Kudowie-Zdroju. Moje obawy okazały się przesadzone. Jedzenie nie było wcale tak okropne, jak się spodziewałam. Do smaku wód źródlanych też zdołałam się jakoś przyzwyczaić. Poza tym spotkałam mnóstwo ludzi z całej Polski! Wśród nich było kilka marud, które działały mi na nerwy, ale szybko znalazłam grupę osób, z którymi mile gawędziłam, grałam w warcaby i w brydża. Najmilej rozmawiało mi się z Kazimierzem, który pochodził z Kołobrzegu. Ujął mnie tym, że zachowywał się zupełnie inaczej niż mężczyźni przebywający w sanatorium, którzy nieustannie flirtowali, i widać było, że tęsknili za czasami młodości. Towarzystwa takich typów, którzy przyjechali tu na podryw, starałam się unikać. Kazimierz natomiast był cichy i spokojny! Bardzo miły, ale nie przymilny. Nikomu się nie narzucał, uważnie słuchał, gdy ktoś do niego mówił. Wydał mi się nieśmiały, więc to ja wyszłam z inicjatywą i zagadnęłam go na tarasie. Przegadaliśmy całe popołudnie. Kazimierz okazał się bowiem bardzo ciekawym człowiekiem. W przeszłości wiele podróżował: konstruował statki i pływał od portu do portu. W tej chwili miał nową pasję: startował w maratonach. Dlatego codziennie rano biegał! Byłam pewna, że nasza znajomość skończy się na jednej interesującej rozmowie. Ja nie miałam o czym mu opowiadać. Wiodłam takie zwyczajne życie: młodo wyszłam za mąż, zaraz po ślubie urodziłam córkę, przez cały czas pracowałam jako sprzedawczyni. Ku mojemu zdziwieniu, Kazimierz następnego dnia mnie zagadnął i zaproponował wspólny spacer. Poznaliśmy się lepiej. Okazało się, że jest wdowcem, i że jego żona zmarła wiele lat temu. Doskonale rozumiałam jego ból, ponieważ mój mąż także umarł młodo. Zaczęliśmy wiele czasu spędzać razem. Coraz rzadziej grywałam w brydża. Każdą wolną chwilę chciałam spędzać z Kazimierzem. Podczas jednego ze spacerów znaleźliśmy urządzoną w starym stylu kawiarenkę. Odtąd przesiadywaliśmy w niej długie godziny. Gadaliśmy, gadaliśmy, gadaliśmy... Pewnego razu Kazimierz ujął mnie za rękę. Odtąd nie kryliśmy się już z naszym uczuciem. Strasznie mi było żal, kiedy musiałam wrócić do domu. Obawiałam się, że kontakt z Kazimierzem szybko się urwie. Jednak on nieustannie udowadniał, jak bardzo mu na mnie zależy: często dzwonił i pisał romantyczne listy. Moja córka nie wierzyła, że ten związek przetrwa. Czasem było mi bardzo przykro, kiedy rzucała kąśliwe uwagi pod moim adresem i naśmiewała się z moich uczuć. Pewnego razu oświadczyłam córce, że Kazimierz mnie do siebie zaprosił, i że zamierzam pojechać do Kołobrzegu. – Mamo, ale przecież prawie nie znasz tego faceta! – oburzyła się. – Wyjeżdżasz na drugi koniec Polski, a to może być oszust, który naciąga starsze panie. Mimo wszystko postanowiłam pojechać. Cudownie nam było z Kaziem! Niedługo potem i ja go do siebie zaprosiłam. Chciałam, aby poznał moją córkę. Jednak Magda była w stosunku do niego chłodna, żeby nie powiedzieć oschła. Nie rozumiałam, co jest przyczyną takiego zachowania. Kiedy oświadczyliśmy jej, że zamierzamy zamieszkać razem w Kołobrzegu, zupełnie zamilkła. Kazimierz bardzo zmartwił się jej reakcją. – Nie chcę, żebyś przeze mnie kłóciła się z córką – powiedział mi, gdy zostaliśmy sam na sam. Postanowiłam poważnie porozmawiać z Magdą. Myślałam, że wścieka się, bo po raz pierwszy związałam się z kimś po śmierci jej ojca. Tłumaczyłam, że kocham Kazimierza, że jest mi z nim dobrze! Lecz ona tylko wzruszyła ramionami. – Mamo, ale żeby tak w twoim wieku? – uśmiechnęła się pobłażliwie. – Każdy ma prawo do miłości – argumentowałam. – Co ma do tego wiek? Ale ona mnie nie słuchała. – A co będzie z moimi dziećmi? Kto się będzie zajmował wnukami?! Zdenerwowało mnie, że moja córka traktuje mnie tak instrumentalnie! – Do tej pory pomagałam ci jak tylko mogłam, ale mam prawo do swojego życia – odrzekłam. – Twoje dzieci już podrosły, nie potrzebują, żeby na nie chuchać i dmuchać. A jeśli chcesz, żeby ktoś się nimi zajmował, wynajmij nianię. Córka próbowała we mnie wzbudzić wyrzuty sumienia. Sama momentami miałam wrażenie, że nie zasługuję na takie szczęście! Zastanawiałam się, dlaczego to akurat we mnie Kazio się zakochał. Przecież w sanatorium było tyle kobiet! Niektóre znacznie młodsze i ładniejsze ode mnie. Trudno mi było zrozumieć, dlaczego wybrał właśnie mnie. Gdy go o to spytałam, wyznał z uśmiechem: – Jeszcze nigdy nie spotkałem tak pogodnej osoby jak ty. Samą swoją obecnością dostarczasz mi tyle radości. Te słowa bardzo mnie dowartościowały, sprawiły, że przestałam przejmować się tym, co mi powiedziała córka. Przeprowadziłam się do Kołobrzegu i zamieszkałam razem z Kaziem. Szybko odnalazłam się w nowym środowisku. Uprawiam ogródek i spaceruję wraz z moim ukochanym brzegiem morza. Cieszę się każdą spędzoną z nim chwilą. Dzięki tej miłości czuję się co najmniej dwadzieścia lat młodsza. Jadwiga, 65 lat Czytaj także: „Żona ma trzy razy większą wypłatę ode mnie. Ją stać na wakacje pod palmami, a mnie na te na balkonie” „Dla żony byłem fajtłapą w życiu i ofermą w łóżku. Zdziwiła się, gdy moją męskość doceniła dziewczyna syna” „Po śmierci męża poznałam przystojnego wdowca. Myślał, że może spać na mojej kasie, ale bardzo się pomylił”
„Ukochany, z którym żyłam od 2 lat, nie powiedział mi, że ma żonę. Rzuciłam go, ale okazało się, że jestem w ciąży”
„To zdarzyło się po 2 latach wspólnego życia. Igor koncertował, ja przeziębiona zostałam w domu. Wieczorem do drzwi naszego mieszkania zadzwoniła zadbana kobieta. – Na imię mi Ewa. Igor zapewne zapomniał pani powiedzieć, że jestem jego żoną – stwierdziła rzeczowo, odwróciła się i odeszła”.
Mój syn obchodzi dziś dziesiąte urodziny. W lodówce czeka na niego tort misternie uformowany przez cukiernika na kształt fortepianu. Ma nawet klawisze z czekolady. Zaraz pokroję go dla gości, którzy przyjdą świętować urodziny mojego małego mistrza. Bo Adaś ma wielki talent muzyczny. Po Igorze, swoim tacie – znanym pianiście i kompozytorze. Igor właśnie wchodzi do domu i do góry prezentów z dumą dokłada nowoczesną wędkę ze słowami: – Popatrz, kupiłem Adasiowi coś jeszcze. Będzie zachwycony. – Za bardzo go rozpieszczasz – grożę mężowi żartobliwie palcem, ale przecież wiem, że Adaś marzył o takiej. Tata i synek uwielbiają razem łowić ryby. W ogóle świata poza sobą nie widzą! I pomyśleć, że mogli się nigdy nie poznać… I to przez moją głupotę. Nie miałam ochoty i czasu na wielką miłość Miałam dwadzieścia kilka lat, a na swoim koncie właśnie zakończony płomienny związek z pewnym dentystą. Myślałam, że to miłość na całe życie, a okazało się, że on mnie zdradza. – Tylko od ciebie zależy, czy będziesz cierpieć przez tego dupka w nieskończoność, czy zaczniesz cieszyć się życiem – podsumowała Danka, moja przyjaciółka, która nigdy nie owijała w bawełnę. Postanowiłam jej posłuchać. Otarłam łzy i zaczęłam korzystać z życia: szalone imprezy, mężczyźni na jedną noc, których wypraszałam rano bez wyjaśnienia. – Królowa śniegu – wzdychała Danka. Któregoś dnia przyniosła jakieś zaproszenia i wyciągnęła mnie do teatru. – To premiera, a po niej idziemy na bankiet z aktorami – zarządziła. To był dobry pomysł – bawiłyśmy się całkiem nieźle z nowo poznanymi ludźmi w otoczeniu teatralnej scenografii. W pewnej chwili podczas bankietu zauważyłam przystojnego bruneta. Już miałam podejść do niego i go zagadnąć w sposób jednocześnie czarujący i inteligentny, gdy on zostawił swoje towarzystwo i nie spojrzawszy na nikogo, usiadł przy stojącym na scenie fortepianie. Pewnie takie rzeczy dzieją się tylko w filmach, ale przysięgam wam, że kiedy popłynęły pierwsze akordy, świat dosłownie przestał dla mnie istnieć… Grał tak, że zapierało dech w piersiach. W pewnym momencie nasze spojrzenia się skrzyżowały i poczułam jak przeszywa mnie dreszcz. Gdy potem ktoś nas sobie przedstawił i podaliśmy sobie dłonie, jego dotyk w sekundę stopił lód z mojego serca. Poczułam, że nic już nie będzie takie samo… Przegadaliśmy całą noc, wbici w kanapę na teatralnym korytarzu. Nad ranem Igor wrócił do Warszawy, a ja zostałam we Wrocławiu – w euforii połączonej ze słodką tęsknotą. Od tamtej pory liczył się tylko on. Telefony, mejle, krótkie spotkania – to wypełniało mój czas. – Przeprowadź się do mnie. Nie umiem bez ciebie żyć – poprosił po trzech miesiącach znajomości. Niewiele myśląc, spakowałam więc swoje ubrania i pojechałam za miłością. Pierwsze miesiące przypominały bajkę. Byłam szczęśliwa i dumna, bo mój ukochany w zawrotnym tempie robił światową karierę. Zaproszeniom na koncerty nie było końca. Gdy tylko mógł, zabierał mnie ze sobą w różne zakątki świata. W środku polskiej zimy wypoczywaliśmy na tajwańskiej plaży, by kilka dni później przechadzać się uliczkami Barcelony lub podziwiać Manhattan nocą. Nie wierzę, że to dzieje się naprawdę – podekscytowana pisałam do Danki. Ty szczęściaro! – odpisywała. Miała rację, byłam szczęściarą. Gdy jednak dzisiaj myślę o tym wszystkim, to widzę raczej szaloną karuzelę w wesołym miasteczku, która najpierw sunie w zawrotnym tempie w górę, że by po chwili jeszcze szybciej zacząć spadać w jakąś otchłań. To zdarzyło się po prawie dwóch latach wspólnego życia. Igor koncertował gdzieś w Polsce, ja przeziębiona zostałam w domu. Wieczorem do drzwi naszego mieszkania zadzwoniła jakaś zadbana kobieta. – Na imię mi Ewa. Igor zapewne zapomniał pani powiedzieć, że jestem jego żoną – stwierdziła rzeczowo, odwróciła się i odeszła. Nie pamiętam, jak dotarłam do sypialni. Upadłam na łóżko i poczułam, jak uchodzi ze mnie wszystko: miłość, szczęście i nadzieja. Wszystko, co było sensem mojego życia… Dostałam okropnych dreszczy, cała się trzęsłam. Ostatkiem nadziei chwyciłam się myśli, że może to jakiś głupi żart którejś z jego fanek. Lecz z drugiej strony – oczy tej kobiety, tak dziwnie spokojnej… – Przywiozłem wiosnę mojej wiośnie – rano usłyszałam radosny głos Igora. Wkroczył do sypialni z wielkim bukietem polnych kwiatów, chociaż mieliśmy dopiero przedwiośnie. – Kocham cię – szepnął, próbując mnie pocałować, ale się odsunęłam. Wtedy dopiero zauważył moją zapłakaną twarz i przestał się uśmiechać. – Co się stało? – zapytał. – Była tu Ewa – powiedziałam z trudem, patrząc w ścianę. – Jesteś żonaty? Mimo wszystko miałam cień nadziei, że wyśmieje ten głupi żart. Uzna, że zwariowałam, bo nie ma pojęcia, kim może być wspomniana Ewa. Nic takiego nie nastąpiło. Igor zaklął cicho. Jego twarz spurpurowiała, nagle przybyło mu lat. – Wyprowadzam się – syknęłam przez zaciśnięte zęby i wstałam z łóżka. – Nie! Wszystko ci wyjaśnię – chwycił mnie za ręce tak mocno, aż zabolało. – Nie chcę słuchać twoich wyjaśnień. Puść mnie i wracaj do żony. Wyrwałam się z uścisku Igora i wybiegłam z domu, tak jak stałam: w dresach, klapkach. Prosto na ten ziąb. Chwyciłam tylko torebkę z dokumentami. Pierwszym pociągiem wróciłam do Wrocławia – Nie chcę już żyć – wyłam następnego dnia, wtulona w ramiona przyjaciółki. Miałam gorączkę, dreszcze i chyba majaczyłam, choć nie wiem, czy z powodu choroby, czy bardziej z rozpaczy. Danka, jak zawsze rzeczowa, próbowała przemówić mi do rozsądku. – Asiu, tak, to okropne. Ale może Igor miał powody, żeby nie mówić ci prawdy? Nie wierzę, że prowadził podwójne życie. Przecież coś byś zauważyła. – Ty jeszcze go bronisz? Po tym wszystkim?! – krzyknęłam, własnym uszom nie wierząc. Ponieważ nie odbierałam telefonów od Igora i nie czytałam mejli, którymi zapchał moją skrzynkę pocztową, wkrótce sam pojawił się w mieszkaniu Danusi. Blady, wychudzony. – Daj mi kwadrans. Wszystko ci wyjaśnię – błagał mnie z żarem w oczach. Chciałam go od razu wyrzucić, ale przyjaciółka mnie powstrzymała. – Musisz z nim porozmawiać – szepnęła mi, zanim wyszła. – Nie można tego tak zostawić, rozumiesz? Daj mu szansę. Ja znikam. – Kwadrans – wycedziłam do Igora przez zęby. Przystał na moje warunki. W oczach miał łzy, ale widząc moją minę, powstrzymał się od płaczu. Chyba nie chciał być żałosny. Czułam to, choć jednocześnie go nienawidziłam. – Ewa jest moją żoną, to prawda – zaczął, a ja poczułam zimno w żołądku. – Ale tylko na papierze. Pobraliśmy się jeszcze na studiach… Chyba pomyliliśmy zauroczenie z miłością. Rozstaliśmy się dawno temu i każde z nas poszło w swoją stronę. Sam nie wiem, dlaczego wcześniej nie załatwiłem rozwodu – westchnął. - Byłem zajęty pracą, nie miałem do tego głowy ani ochoty na spotkania z Ewą. Prawdę mówiąc, na co dzień nawet o niej nie pamiętałem. Postanowiłem się rozwieść dopiero wtedy, kiedy poznałem ciebie. Odnalazłem Ewę i pojechałem do niej. Powiedziałem, że chcę wnieść pozew. Wtedy ona zaczęła mnie szantażować. Zażądała jakiś astronomicznych pieniędzy… Jak jej nie dam, mogę zapomnieć o rozwodzie, a ona zniszczy mi życie. Oczywiście odmówiłem. Jak widać, spełniła swoją groźbę… Wiedziała, że ty o niej nie wiesz, bo zanim wyskoczyła z szantażem, udawała przyjaciółkę i wypytała mnie o moje życie. Byłem szczery i głupi. Igor aż poczerwieniał ze złości. Nie mogłam zrozumieć, dlaczego mnie okłamał Jego słowa układały się w logiczną całość, jednak nie mogłam zrozumieć, dlaczego nie powiedział mi prawdy. – Wiele razy próbowałem, uwierz mi – chciał dotknąć mojej dłoni, ale się odsunęłam. – Nawet tej pierwszej nocy, w teatrze, chciałem ci powiedzieć. Coś mnie jednak powstrzymało. Bałem się, że jeśli wyznam ci prawdę, to nie będziesz chciała mnie znać, a ja pokochałem cię od pierwszego wejrzenia. Jedyne, czego pragnąłem, to być z tobą natychmiast! A potem unikałem tematu. Byliśmy tacy szczęśliwi… Nie chciałem tego psuć. W końcu uznałem, że po cichu się rozwiodę i wtedy ci powiem. Asiu, wiem, że źle zrobiłem. Wybacz mi, proszę – Igor upadł przede mną na kolana. – Kocham cię, jesteś dla mnie wszystkim – wyszeptał. – Nikogo przedtem tak nie kochałem i już nie będę kochał. Nie odrzucaj mnie. Tak bardzo mi się zrobiło nas obojga żal. Bo jednak musiałam mu odmówić. – Igor… Byłeś sensem mojego życia – zaczęłam i omal się nie rozpłakałam. – Ale okazało się, że budowałeś je na kłamstwie. Nie umiem ci już zaufać. Zostaw mnie w spokoju i daj mi zapomnieć. Nie dzwoń, nie pisz, bo ja już nigdy z tobą nie będę. Nie potrafiłabym po tym wszystkim, co usłyszałam. – Zawsze będę cię kochał – powiedział, zanim zamknął za sobą drzwi. Kolejne dni stały się koszmarem. Czułam, że przegrałam swoje życie. Były momenty, kiedy chciałam jechać do Warszawy i paść Igorowi w ramiona. Lecz potem przypominałam sobie, że przecież tyle czasu mnie okłamywał w tak ważnej sprawie… Skąd więc mogę mieć pewność, że w innych będzie szczery? Nie, nie umiałabym już z nim być. Jedyne, czego pragnęłam, to wyleczyć się z tej miłości. Bo wtedy czułam do niego jedynie wielki żal… I okropną złość. Zgodnie z moim życzeniem Igor przestał się ze mną kontaktować. Wkrótce przeczytałam w jakiejś gazecie, że wyjechał na dwuletni kontrakt do Japonii. Zaczęłam budować swoje życie na nowo. Na szczęście miałam pieniądze. Moi nieżyjący już wówczas rodzice byli właścicielami działki, na której pewna znana sieć wybudowała market. Po ich śmierci odziedziczyłam parcelę i co miesiąc na moje konto wpływała niemała kwota z dzierżawy. To nie oznaczyło, że nie chcę pracować, przeciwnie. Jednak najpierw musiałam stanąć na nogi. – Zacznę od mieszkania – powiedziałam przyjaciółce. – Najpierw je wyremontuję i wszystko w nim zmienię, a potem rozejrzę się za pracą. Ekipy budowlane, kupno kafelków, mebli, okien, kaloryferów – tak wyglądały następne miesiące mojego życia. Choć remont odrywał mnie od złych myśli, kiepskie samopoczucie nie mijało. – To pewnie od smrodu tych farb i klejów – uznałam, walcząc z bólem głowy, ciągłym osłabieniem i nudnościami. W końcu poszłam do lekarza, a ten wysłał mnie do… ginekologa. – Jest pani w ciąży, gratuluję – usłyszałam po badaniach. Przeżyłam szok. – Ale to jakaś pomyłka! Przecież miałam miesiączkę – odparłam zdumiona, próbując wyjaśnić nieporozumienie. – To się zdarza. Gdyby pani obserwowała swoje ciało uważniej, to zauważyłaby pani różnicę. Proszę o siebie dbać, dobrze się odżywiać i widzimy się za miesiąc – uśmiechnął się na pożegnanie. Nie byłam w stanie mu wybaczyć Nie wiem, jak w końcu dotarłam do domu i zdobyłam się na telefon do Danusi. Z kimś musiałam porozmawiać. – I co ja mam teraz zrobić? – pytałam Dankę przerażona. – Nie denerwować się, to po pierwsze. A po drugie, musisz powiedzieć Igorowi. Ma prawo wiedzieć. A poza tym dziecko powinno mieć ojca – stwierdziła. Wiedziałam, że ma rację… Jednak nie mogłam się przełamać. W dodatku Igor przecież przebywał w Japonii… Napisać do niego? Bez sensu! Ja sama na pewno bym nie chciała dowiedzieć się w taki sposób, że zostanę rodzicem. Zwłaszcza że szczęśliwy Igor pewnie od razu wsiadłby w samolot, a ja wciąż nie umiałam mu wybaczyć… Wypominałabym mu pewnie to oszustwo przy każdej okazji, zamęczyłabym go psychicznie, zniszczyłabym życie nam obojgu i dziecku. Zbyt dobrze znałam siebie, żeby się łudzić. Nie miałam łatwego charakteru. Dlatego podjęłam inną decyzję. – Wychowam cię sama – z czułością pogładziłam brzuch. – Tak będzie lepiej, spokojniej, a przecież tobie spokój jest najbardziej potrzebny. Szybko pokochałam tego szkraba, który zaczął rosnąć pod moim sercem. Uprosiłam tylko Dankę, żeby dochowała tajemnicy i nie próbowała kontaktować się z Igorem ani rozmawiać na mój temat z nikim z jego znajomych. – Jesteś skrajną egoistką! – wkurzyła się, ale mi to przyrzekła. – On mi zapomniał powiedzieć o żonie, ja mu zapomnę powiedzieć o dziecku – wzruszyłam ramionami. – Gadasz, jakby ci rozum odjęło – warknęła, bo była naprawdę wściekła. Adaś urodził się zdrowy, śliczny. Podobny do taty jak dwie krople wody… Zwariowałam z miłości do synka. Znów byłam szczęśliwa. Mały dawał mi tyle energii, że góry mogłam przenosić. A jeśli coś by się stało, zawsze mogłam liczyć na oddaną przyjaciółkę, która pomagała mi przy synku. „Dobrze zrobiłam – myślałam, patrząc na roześmianego Adasia. – Z Igorem pewnie kłócilibyśmy się, szarpali o dziecko i przeszłość. A ja wciąż żyłabym w niepewności, czy mój ukochany nie ma jeszcze jakichś innych tajemnic”. Teraz wiem, że takimi myślami zabijałam wyrzuty sumienia, a miłością do synka tłumiłam uczucie do Igora, które, mimo złości i żalu, nigdy nie wygasło… Z Igorem nie miałam żadnego kontaktu. Z gazet dowiedziałam się, że przedłużył japoński kontrakt. Gdy Adaś poszedł do przedszkola, okazało się, że jest bardzo uzdolniony muzycznie. Został nawet objęty opieką fundacji zajmującej się wybitnie zdolnymi maluchami. Miał indywidualne lekcje gry na pianinie i najlepszych nauczycieli. – Rośnie z niego geniusz – nie mogli się go nachwalić. Byli niemal identyczni... Synek zaczął też jeździć na konkursy dla dzieci. Już jako sześciolatek deklasował rywali. Gdy widziałam tego szkraba, jak zasiada za fortepianem, serce rosło mi z dumy. A zarazem nieprzyjemnie kłuło. „Igor pewnie też byłby dumny z syna” – nie mogłam opędzić się od tej myśli. Zwłaszcza że mały wyglądał jak jego tata w dzieciństwie (pamiętałam albumy Igora ze zdjęciami sprzed lat), a w dodatku tak samo się zachowywał. Podobnie układał dłonie na klawiaturze, pochylał się, nawet miny robił takie jak Igor. Adaś na szczęście rzadko pytał o ojca. – Kiedyś ci to wytłumaczę – wykręcałam się od odpowiedzi. I właśnie to podobieństwo sprawiło, że Igor przypadkiem odnalazł syna… Podczas jednego z wrześniowych konkursów czekałam na małego za kulisami. Uśmiechnięty zszedł ze sceny i do mnie podbiegł. A chwilę po nim wpadł za kulisy… Igor. Zrobiło mi się słabo. Jak zaklęty wpatrywał się w Adasia. Zagryzał nerwowo wargę, w oczach miał autentyczne przerażenie pomieszane ze zdumieniem. Dopiero po dłuższej chwili podniósł wzrok i… zobaczył mnie. Krew odpłynęła mu z twarzy. – Jezus Maria… – wyszeptał. – Jezus Maria, więc to jest… Zachwiał się, usiadł na podłodze, schował twarz w dłonie i się rozpłakał! – Mamusiu, co się stało temu panu? – spytał przestraszony Adaś. – Wytłumaczę ci w domu, synku – próbowałam go uspokoić. – Jadę z wami do domu - usłyszałam zdecydowany głos Igora. – I guzik mnie obchodzi, czy masz męża i pięcioro innych dzieci! Już was nie zostawię! A na pewno nie zostawię jego! – chwycił Adasia w ramiona i zaczął tulić tak, że i ja się na ten widok rozpłakałam. Okazało się, że Igor był we Wrocławiu przejazdem u jakiś dalszych znajomych, którzy wykorzystując jego wizytę zaprosili go na konkurs, a tym samym na popis ich córeczki. Adaś występował tuż przed nią. Kiedy Igor go zobaczył, przeżył szok. Nie dość, że mały wyglądał jak jego kopia, to jeszcze miał także jego styl gry! Po występie pobiegł za dzieckiem, a na mój widok wszystkiego się domyślił. Trudno dziś opisać, co działo się tamtego dnia. Radość Igora, ale też jego wściekłość, że rozdzieliłam go z synem! Dopiero wtedy dotarło do mnie, jaka byłam głupia, chcąc rozdzielić tych dwoje i zagarnąć synka tylko dla siebie… Ustaliliśmy w końcu, że najpierw porozmawiam z Adasiem i dopiero potem Igor do nas przyjedzie. Bałam się reakcji synka, ale na szczęście on szalenie się ucieszył – Mam tatę! – podskakiwał z radości. – I to jakiego! – aż klasnął w dłonie, gdy opowiedziałam mu, kim jest Igor. A gdy jego tata do nas przyjechał, mały od razu usiadł mu na kolanach. Igor całował małego, tulił go i cierpliwie odpowiadał na każde jego pytanie. Obaj nie mogli się sobą nacieszyć. Miesiąc później Igor pojawił się w naszym mieszkaniu ze swoimi walizami. – Przerwałem kontrakt. Popełniłaś największą głupotę, jaką świat widział, ale ja nadal cię kocham. I mamy syna, spróbujmy więc zostać rodziną – oświadczył mi prosto z mostu, gdy mu otworzyłam. No cóż… Ja też go wciąż kochałam. A Adaś – co niestety tak późno do mnie dotarło – bardzo potrzebował taty. Od tej pory jesteśmy szczęśliwą rodziną. Żałuję tylko, że przez własny egoizm chciałam narazić syna na życie bez ojca. Czytaj także: „Narzeczony ze mną zerwał, a ja... postanowiłam w końcu się za siebie wziąć. I wtedy on nagle zapragnął się zejść” „Moja dziewczyna bardzo naciskała na seks, ale ja wolałem czekać do ślubu. Zostawiła mnie dla innego” „Moich rodziców nie było stać na to, by zapewnić mi przyszłość. Dlatego zamieszkałam w najgorszej dzielnicy Wrocławia…”
„Ukrywał przed żoną kochankę i syna. Wydało się po 3 latach, gdy pomylił numery, wysyłając SMS-a o alimentach”
„Marcin ożenił się, by żona mu usługiwała. Nawet gdy urodziło mu się dziecko, nie zrezygnował z kawalerskiego życia. W swoim mieszkaniu przyjmował kolejne kobiety, aż w końcu zrobił jednej dziecko”.
Mój kumpel od dawna balansował na krawędzi. I ciągle mu się udawało. Przyjaźniliśmy się, życzyłem mu jak najlepiej, wiedziałem jednak, że prędzej czy później jego szczęście się skończy. I wpadnie. Marcin jest wysoki, przystojny, typ amanta. I do tego ma jeszcze to coś, co sprawia, że kobiety po prostu do niego lgną. Ja zawsze byłem jego przeciwieństwem. Wycofany introwertyk zatopiony we własnych myślach. Nie mam pojęcia, jak to się stało, że zostaliśmy przyjaciółmi. Przyszedł do mojej szkoły w drugiej klasie liceum. Usiadł koło mnie, bo było wolne miejsce. I dalej już samo poszło. Nie pochwalałem stosunku Marcina do kobiet, ale przyznaję, że zdarzało mi się bezczelnie korzystać z jego talentów. On jako dobry kumpel nigdy nie podrywał w knajpie samotnej dziewczyny. Zawsze taką, która była z koleżanką. Zazwyczaj brzydszą. Dla mnie. Spędzaliśmy wieczór razem, tyle że Marcin kończył w łóżku swojej wybranki, a ja pod drzwiami swojej, grzecznie mówiąc dobranoc. I to nie zawsze dlatego, że jej się nie podobałem. Po prostu to nie był mój styl. Wolałbym, żeby Julia go nie poznała Gdy w końcu spotkałem dziewczynę, w której się zakochałem, i to z wzajemnością, długo trzymałem ją z daleka od Marcina. Bałem się, że na Julię zadziała jego czar. Że wybierze jedną noc z nim zamiast życia ze mną… Jednak w końcu nie mogłem jej już dłużej chować. Poznali się na moich urodzinach. Marcin oczywiście potem przepraszał, ale na jej widok po prostu zaczął działać instynktownie. I zaczął ją czarować. On robił to zawsze, nawet jak nie był zainteresowany. Jakby musiał się za każdym razem utwierdzać w przekonaniu, że jego czar działa. Taki trening. Stałem z boku i przerażony patrzyłem, jak Julia reaguje na Marcina. Uśmiecha się, odgarnia zalotnie kosmyk za ucho, przegina głowę. Nie mogłem na to dłużej patrzeć, więc uciekłem do kuchni. Po chwili przyszła Julka. Wiesz, zabawny ten Marcin. Taki duży dzieciuch. Boże, on myśli, że na swoim uroku pociągnie całe życie – powiedziała, dała mi buziaka i wróciła do salonu. Odprowadziłem ją wzrokiem. Poszła w zupełnie innym kierunku, Marcin był zdziwiony, ale w końcu rozejrzał się i podszedł do innej dziewczyny. – Strasznie poważna ta twoja Julia – podzielił się ze mną refleksją następnego dnia. – Pasujecie do siebie. Dwa lata później ja i Julia wzięliśmy ślub. Marcin był oczywiście moim drużbą. Gdy już się urządziliśmy, zaczął do nas wpadać. Podobało mu się, że zawsze jest czysto, a lodówka jest pełna. Zupełnie inaczej niż w jego kawalerce. Gdy wpadał pogadać, Julia przynosiła nam kanapki, chipsy. Marcin chyba wysnuł błędne wnioski, że jak się ma żonę, to jest właśnie tak. Że masz uprane, uprasowane i do tego podany obiad. Bo któregoś wieczoru nagle zagaił: – Wiesz, stary, chyba też poszukam sobie żonki. Widzę, że to fajne. Zamarłem. Przez myśl mi nie przeszło, że na podstawie wizyt u nas Marcin stworzy sobie tak mylną wizję małżeństwa!.Zacząłem mu tłumaczyć, że to nie tak. Że sprzątam i gotuję głównie ja, bo lubię. Że Julia nas obsługuje, gdy on wpada, bo wie, że chcemy pogadać. Gdy do niej przychodzą przyjaciółki, to za kelnera robię ja. – Marcin, na Boga. Jesteś najgorszym materiałem na męża, jakiego w życiu spotkałem. Opanuj się. Przecież ty nigdy nie stworzyłeś stałego związku. Trzy noce z rzędu z tą samą dziewczyną to twój rekord. Zapewniam cię, że to nie były związki. Czy ty w ogóle kiedykolwiek byłeś zakochany? Czy ty w ogóle wiesz, o czym ja mówię? – zdenerwowałem się. Ale Marcin już mnie nie słuchał. On jak zwykle dopiął swego Gdy przedstawił mi Darię, miałem ochotę krzyczeć: „Dziewczyno, uciekaj!”. Miała 19 lat, wielkie sarnie oczy i niestety już była do szaleństwa zakochana w Marcinie. Właśnie przyjechała na studia na politechnice, pewnie marzyła o tym, że wśród studentów pozna męża. Nie wierzyła swojemu szczęściu, gdy zainteresował się nią ten przystojny doktorant. Marcin nie miał problemów z uwiedzeniem Darii. Żeby mi udowodnić, że się mylę, szybko z nią zamieszkał. Ale okazało się, że skrzywdziłem ją, sądząc, że poszła na studia tylko po to, żeby złapać męża. Gdy po trzech miesiącach znajomości w czasie kolacji u mnie w domu Marcin oświadczył się Darii, po raz pierwszy w życiu usłyszał: nie. – Kochanie, oszalałeś? – spytała Daria. – Przecież ja dopiero zaczęłam studia. Jasne, chcę mieć męża i dzieci, ale nie teraz i jeszcze długo, długo nie. Marcin był wściekły. Chciał mieć świadków swojego kolejnego triumfu, tymczasem został upokorzony. Jednak mój kumpel tylko z pozoru pogodził się z porażką i szukał sposobu, żeby postawić na swoim. Nie wiem tego na pewno, ale dam sobie rękę uciąć, że zajście Darii w ciążę nie było przypadkiem. Dziewczyna brała tabletki, rozmawiała o tym kiedyś z Julią. Podejrzewam, że Marcin podmienił jej którąś pigułkę na placebo, gdy nie widziała. Daria płakała kilka dni. Marcin obiecał, że będzie jej pomagał. Wiedziałem, że kłamie. Miałem świadomość, co go naprawdę pociąga w małżeństwie. Ale nic nie powiedziałem. Wmawiałem sobie, że Daria i tak by mi nie uwierzyła. Tym razem to ja byłem drużbą Marcina. Wesele było huczne. Rodzina Darii nie wyobrażała sobie, że mogłoby być inaczej. Jej mama i tata promienieli z dumy, że jedynaczka znalazła takiego męża. Przystojny, wykształcony, z dobrej rodziny. Bogaty być nie musiał. Tata Darii prowadził zakład mięsny. Już jego w tym głowa, żeby córeczce niczego nie brakowało. W prezencie ślubnym nowożeńcy dostali trzypokojowy apartament z wielkim tarasem. Teść Marcina tłumaczył, że jest zapisany na niego tylko „z powodów podatkowych”. Daria studiowała aż do porodu. Była bardzo dzielna, zaliczyła wszystkie egzaminy. Do tego biegała na badania, urządzała pokój dla dziecka, kupowała wyprawkę. I chodziła do szkoły rodzenia z Julią – bo Marcin uznał, że to nie jest miejsce dla faceta. Miałem wrażenie, że dziecko, które ma przyjść na świat, niewiele go obchodzi. Gdy Daria zaczęła rodzić, zawiózł ją do szpitala. I zadzwonił po Julię. Gdy moja żona dotarła na miejsce, położył się na kanapie i zasnął. Kiedy mała Nastka pojawiła się na świecie, Julia próbowała obudzić tatusia, ale tylko coś mruknął i odwrócił się na drugi bok. Córkę poznał dopiero rano. Daria straciła na studiach tylko jeden semestr. To, że zrobiła licencjat, zawdzięcza wyłącznie sobie. Marcin nie kiwnął nawet palcem, sam nigdy nie przewinął ani nie nakarmił córki. Pieniądze na nianię Daria dostawała od swojego ojca. Marcin już wtedy zaczął zdradzać żonę Przez następne trzy lata Marcin żył dalej jak w czasach kawalerskich. Z kobietami spotykał się w swoim mieszkanku. Do domu wpadał się tylko wykąpać, przebrać i najeść. Daria była taką żoną, jaką sobie wymarzył. Dbała o dom, córkę, świetnie gotowała. I wyglądała tak, że można się nią było chwalić przed kolegami. Marcinowi wszystko uchodziło na sucho. Kupował żonie kwiaty, zabierał ją na kolację, czarował przez weekend. Daria bardzo chciała mu wierzyć, więc wierzyła. Marię Marcin poznał na konferencji naukowej. Była ważną panią dyrektor w firmie produkującej farby. I lubiła się bawić. Romans trwał trzy noce, ale o tym dowiedziałem się później, bo Marcin już mi się nie zwierzał ze swoich podbojów. Gdy nagle zadzwonił i błagał, żebym z nim poszedł na piwo, zrozumiałem, że coś poszło nie po jego myśli. – Zdradziłem Darię. Wiesz, tylko raz, przygoda bez znaczenia – zaczął Marcin. Doskonale wiedziałem, że kłamie. – I nie wiem, jak to się stało. Ta kobieta zaszła w ciążę. Twierdzi, że to moje dziecko. Chciałem jej dać pieniądze na aborcję za granicą, ale się uparła, że urodzi. Wiesz, co mi powiedziała? Że od jakiegoś czasu myślała o dziecku, a moje na pewno będzie ładne. A że mam żonę, to będzie mieć to dziecko tylko dla siebie. I że jej taki układ odpowiada. Tylko że mam jej płacić alimenty. Ona chce dwa tysiące złotych. Inaczej o tym dziecku dowie się Daria. Misiek, co ja mam robić? – Marcin, skoro tak łatwo ci przychodzi zdradzanie Darii, to może nie powinieneś z nią być? Przecież ty jej nie kochasz. – Ależ oczywiście, że kocham – żachnął się Marcin, lecz zaraz zamilkł. – Daj spokój. Podoba ci się, lubisz się nią pochwalić, dba o ciebie, ale to nie jest miłość. A córka? Czy ty w ogóle zauważasz jej istnienie? No, chyba że chodzi ci o to mieszkanie i samochód od teścia. Że tego tak bardzo nie chcesz stracić. – A myślałem, że jesteśmy kumplami – warknął i wyszedł. Nie wiem, czego Marcin wtedy ode mnie oczekiwał. Że mu będę co miesiąc pożyczał te dwa tysiące? Znów chce ją okłamywać Marcin jednak nie obraził się na mnie na dobre. Zadzwonił dwa miesiące później jak gdyby nigdy nic. Okazało się, że znalazł świetne rozwiązanie. I był tak dumny z siebie, że musiał się komuś pochwalić. A mógł tylko mnie. – Zmieniam pracę. Zostawiam politechnikę, będę wykładać na prywatnej uczelni. Będę zarabiać półtora tysiąca więcej na rękę. Daria się nie dowie o podwyżce. Od dwóch tygodni opowiadam jej o konflikcie na uczelni. Że nie mogę znieść szefa, że się męczę. Wiesz, ona w końcu sama zaproponowała, żebym poszukał innej pracy, nawet za mniejsze pieniądze. Przecież jej tata nam pomoże. A ona też może poszukać pracy, w końcu Nastka idzie do przedszkola. Dałem się przekonać. Daria myśli, że będę zarabiać pięćset złotych mniej. W nowej pracy dogadałem się tak, że dwa tysiące z pensji będą mi przelewać na inne konto, o którym Daria nie wie. I wszystko załatwione. Przez kolejne trzy lata nikt nie wiedział, że Marcin ma syna. Nie jestem pewny, czy kiedykolwiek go spotkał. Czy chciał. Nie przestał zdradzać Darii. Tylko teraz był już ostrożniejszy. Wpadł w najgłupszy sposób – przez esemesa. Dwa tygodnie temu Maria po raz pierwszy od trzech lat skontaktowała się z Marcinem. – Oświadczyła mi, że Natan od września pójdzie do przedszkola. Ale nie jakiegoś tam państwowego. Ona chce, żeby chodził do prywatnego, dwujęzycznego. I dlatego mam jej przelewać tysiąc złotych więcej – Marcin prawie płakał w słuchawkę. – Powiedziała, że jest miła i dlatego da mi czas, żebym się przygotował. I na koniec dodała, że obserwuje Darię na Instagramie. Jezu, to już jest szantaż. Przez chwilę nawet zrobiło mi się go szkoda. Ale w końcu nie wytrzymałem: – Po co mi to mówisz? Chyba wiesz, co sądzę o tym, jak traktujesz Darię. Uważam, że powinieneś się przyznać, obiecać, że z tym skończysz, iść na terapię i liczyć na to, że Daria ci wybaczy. Choć musiałaby cię bardzo kochać. Rozłączyłem się. Byłem na siebie zły, że ciągle się z Marcinem przyjaźnię. Nie posłuchał mojej rady. Postanowił po raz kolejny załatwić problem po swojemu. Kilka dni po naszej rozmowie przyjechała do nas Daria. Widać było po niej, że płakała. – Michał. Wiem, męska solidarność, kumpel, tajemnica. Ale wszystko ma swoje granice. I nie wykręcaj się. Wiem, że Marcin ci wszystko opowiada. Przeczytaj tego esemesa. I mów, jak jest. Daria podała mi komórkę. Marcin wysłał jej przez pomyłkę wiadomość do Marii. Wykombinuję te pieniądze. Od września będziesz dostawać trzy tysiące. Ale na więcej nie licz. Nie dam rady. Zastanów się. Jak cokolwiek powiesz moje żonie, to nie dostaniesz nic. Sąd ci nie przyzna więcej niż 600 zł. Jeżeli to w ogóle mój syn. Powiedziałem wszystko. O Marii, dziecku, intrydze ze zmianą pracy, o innych kobietach. Nie mogłem dłużej kłamać. I zrozumiałem, że nie chcę. Marcin nie zasługiwał na moją lojalność. Przeholował, i to dawno. Daria kazała mu się wyprowadzić jeszcze tego samego wieczoru. Dostałem od niego wiadomość: „Już się nie znamy”. Nie wierzę, że Daria mu wybaczy. Ten idiota nie ma na to szans. Kumpel często do nas wpadał i tak mu się podobało to, co widział, że sam postanowił założyć rodzinę. Ale wcale nie z miłości… Czytaj także: „Urodziłam w wieku 17 lat. Moi rodzice latami kłamali, że dziecko zmarło, bo nie chcieli wychowywać bękarta” „Wpadliśmy po 3 miesiącach znajomości. Myślałam, że jakoś to będzie, ale on… powiedział, że nie jest gotowy i odszedł” „Miał być tym jedynym, ale w moje urodziny zniknął i nawet mnie o tym nie poinformował. Miał dziecko z inną…”
„Przez żonę mojego kochanka omal nie straciłam ciąży. Ta okrutna kobieta chciała mnie upokorzyć i zemścić się na mężu”
„– To miłe, co mówisz, ale nie chcę wiązać się z żonatym mężczyzną – powiedziałam. – Moje małżeństwo za chwilę będzie przeszłością. Nic nie łączy mnie z Marianną, nie mamy dzieci ani wspólnego majątku. Poza tym zdradziła mnie, to przeważyło szalę. Nie chcę i nie potrafię być już z tą kobietą – zapewnił".
Ta miłość nie powinna się zdarzyć, a jednak… Kiedy zorientowałam się, jak daleko zabrnęłam, było już za późno. Dwie kreski na teście ciążowym mówiły wyraźnie, że zabawa właśnie się skończyła. – Kochanie, przecież wiesz, że od dawna nic mnie nie łączy z Marianną – zapewniał Tomek, kiedy ze łzami w oczach mówiłam mu o wyniku testu. – Z tobą jestem najszczęśliwszym mężczyzną pod słońcem! Faktycznie, od kilkunastu miesięcy nie mieszkał z żoną. Złożył też pozew o rozwód. Ale czy to wystarczający dowód na to, że chce być ze mną? Poznałam go w pracy Poznałam go wczesnym latem, kiedy przyjęto go do pracy w moim wydziale. Od razu wpadł mi w oko, a ja jemu, bo nie było dnia, żeby się do mnie nie uśmiechał, albo nie zaczepiał miłym słowem. Od kiedy przyszedł do naszej firmy, moje życie nabrało sensu. Był taki wesoły i rozmowny, że nudna dotąd praca polegająca głównie na wypełnianiu dokumentów, zaczęła sprawiać mi satysfakcję. Chciało mi się co rano wstawać i wybierać najładniejsze sukienki. To właśnie dla Tomka znowu zaczęłam nosić obcasy, biżuterię i robić dokładny makijaż. – Fajny ten nasz kolega, szkoda, że zajęty – powiedziała pewnego dnia kadrowa. – Zajęty? – z wrażenia o mało nie spadłam z krzesła. Kiedy tylko nadarzyła się okazja, niby żartem, napomknęłam o jego żonie. – Żona na pewno jest szczęśliwa, mając takiego mężczyznę u swojego boku – powiedziałam kokieteryjnie, kiedy pomógł mi wnieść na piętro ciężki karton z archiwum i niecierpliwie czekałam na jego reakcję. – Jestem jeszcze żonaty, ale chyba długo to już nie potrwa – odpowiedział enigmatycznie, a ja nie pytałam o nic więcej. Byłam jednak ciekawa, dlaczego ten na co dzień taki rozmowny człowiek, teraz zbywa mnie jednym zdaniem. Jak gdyby nigdy nic, nadal każdego dnia spotykaliśmy się w pracy i czasem wychodziliśmy razem na obiad do pobliskiego baru mlecznego. Ot, takie zwyczajne koleżeńskie spotkania i pogawędki. Jednak z biegiem dni zauważałam, że Tomek coraz bardziej nalega, żebym spędzała z nim każdą wolną chwilę. Kiedy wykręcałam się, na przykład nawałem zajęć, nalegał i nie dawał za wygraną. Nie było to dla mnie bez znaczenia. Podobał mi się, sympatycznie mi się z nim rozmawiało, a tym, że uparcie starał się o moje względy, miło łechtał moją kobiecą próżność. Zapewniał mnie, że jego małżeństwo jest skończone Nasza znajomość nabrała rumieńców na szkoleniu, które odbyło się jesienią. Przetańczyliśmy całą zabawę razem, potem grubo już po północy wyszliśmy na spacer. Trzymaliśmy się za ręce i patrzyliśmy w gwiazdy. Było naprawdę romantycznie… To właśnie wtedy Tomek powiedział, że bardzo mu się podobam i że mu na mnie zależy. – To miłe, co mówisz, ale nie chcę wiązać się z żonatym mężczyzną – powiedziałam. – Moje małżeństwo za chwilę będzie przeszłością. Nic nie łączy mnie z Marianną, nie mamy dzieci ani wspólnego majątku. Poza tym zdradziła mnie, to przeważyło szalę. Nie chcę i nie potrafię być już z tą kobietą – zapewnił. Poczułam się uspokojona Te słowa dawały mi też nadzieję, że między nami wszystko jest możliwe. Tę noc spędziliśmy razem. Po niej były następne. Bywało, że po pracy od razu jechaliśmy do mojej kawalerki, wspólnie gotowaliśmy, a potem jedliśmy z jednego talerza, oglądając telewizję. To był wspaniały czas. Czułam się kochana, piękna, bezpieczna i… szczęśliwa. Gdy zaczęłam mieć poranne mdłości, od razu postanowiłam zrobić test. Jego wynik nie pozostawił żadnych złudzeń, byłam w ciąży. Tomek stanął na wysokości zadania. Powiedział zdecydowanym tonem, że przyśpieszy jakoś ten rozwód i zapytał, czy za niego wyjdę. To nie były romantyczne oświadczyny. Stałam naprzeciwko niego w nocnej koszuli i z czerwonymi od płaczu oczami. Ale kiedy zobaczyłam, jak klęka i ponawia pytanie, nie miałam wątpliwości, że kocham go bardzo mocno i że to mężczyzna, z którym chcę spędzić całe swoje życie. Poczułam się spokojna. W pracy nikomu nic nie mówiliśmy, pracowaliśmy jak zwykle. Tomek wprowadził się do mnie. – Kasiu, jutro po pracy pojadę do swojego starego mieszkania po resztę książek – powiedział pewnego wieczoru Tomek. – Oczywiście, wracaj szybko, będę na ciebie czekała w domu – odpowiedziałam. Tomka długo nie było, a kiedy wreszcie wrócił, był bardzo zdenerwowany. – Coś się stało? – zapytałam, ale on mnie przytulił, pocałował i zapewnił, że nic takiego. Zmartwiłam się, że ukrywa coś przede mną, że ma jakieś tajemnice, którymi nie chce się dzielić, ale postanowiłam nie drążyć tematu. Następnego dnia z samego rana szef podjął decyzję i oddelegował Tomka do oddziału naszej firmy we Wrocławiu. Cały następny tydzień, już od dzisiejszego popołudnia poczynając, mieliśmy spędzić oddzielnie. Wieczorem niespokojnie czekałam na telefon od niego, znak że dotarł bezpiecznie. Niestety moja komórka uparcie milczała, Tomek nie dzwonił. W końcu rozległ się dźwięk obwieszczający, że dostałam nową wiadomość. Proszę zrozum, jednak kocham swoją żonę i to z nią chcę być – przeczytałam SMS-a i osunęłam się na podłogę. Zabrakło mi tchu Poszłam do łazienki, aby opłukać twarz chłodną wodą. „Oszukał mnie!” – pomyślałam i sięgnęłam do apteczki. Kiedy oprzytomniałam, zobaczyłam obok siebie słoiczek po tabletkach na uspokojenie. Nie miałam pojęcia, ile ich połknęłam, działałam chyba w jakimś amoku, nie mając świadomości tego, co robię. Chociaż kręciło mi się w głowie i ledwo trzymałam się na nogach, jakoś udało mi się wykręcić numer pogotowia. W szpitalu lekarze zażegnali niebezpieczeństwo. Moje dziecko było bezpieczne. Była już noc, gdy do sali, w której leżałam, wbiegł Tomek. Był tak samo przestraszony i blady jak ja, gdy przeczytałam SMS-a. – Kasiu! Co się stało? – wykrzyknął. – Gdyby nie Sylwia, twoja sąsiadka, w życiu bym cię tu nie odnalazł. – łapał oddech. – Zostawiłem wczoraj telefon u Marianny, zorientowałem się dopiero w drodze do Wrocławia. Co się dzieje? Zawróciłem, bo miałem jakieś złe przeczucia. Teraz wszystko stało się jasne To Marianna, jego żona, napisała do mnie tego SMS-a. Chciała mnie w ten sposób upokorzyć. W tak okrutny sposób zemścić się na niebawem już byłym mężu. Tomek też od razu zrozumiał, co się stało i jakie to mogło mieć konsekwencje, bo wykrztusił tylko: – O Boże! – i wziął mnie w ramiona. Długo całował moją twarz i włosy, szepcąc jak bardzo mnie kocha, i że zawsze będzie przy mnie i naszym dziecku. Dotykał delikatnie mojego płaskiego jeszcze brzucha, a ja czułam, jak ogromny ciężar spada mi z serca. Płakałam i ściskałam kurczowo rękę Tomka, dziękując jednocześnie losowi za szczęśliwe zakończenie tego koszmaru. Naprawdę chciałam zabić siebie i dziecko? Przecież to absurd. Czytaj także: „Marcin ukrywał przed żoną kochankę i syna. Dowiedziała się, bo... przez przypadek wysłał jej sms-a o alimentach” „Urodziłam w wieku 17 lat. Moi rodzice latami kłamali, że dziecko zmarło, bo nie chcieli wychowywać bękarta” „Myślałam, ze mnie kocha. On wykorzystał moją naiwność w najgorszy możliwy sposób. Straciłam wszystko...”