polki.pl
type: channel
link: https://polki.pl
date: 2026-01-11T07:01:10.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: „Synowa leni się w domu i tylko ogląda szwedzkie seriale. Gdyby nie moja pomoc, to wnuki miałyby w życiu ciężko”
items: „Dzień Babci szybko zamienił się w koszmar. Chwila nieuwagi, a z wnuczkiem byłaby tragedia”
items: „W Dzień Babci tylko najadłam się wstydu. Liczyłam na laurkę od wnusi, a zostałam publicznie upokorzona”
items: „3 lata czekałam, aż ukochany zostawi dla mnie żonę. Zamiast rozwodu dostałam od niego tylko wstyd i upokorzenie”
items: „Mąż nie widzi świata poza komputerem. Może po rozwodzie zrozumie, że małżeństwo to nie gra i nie będzie drugiej rundy”
items: „Dla żony byłem zwykłym biedakiem, więc zostawiła mnie na lodzie. Teraz opływam w luksusy i śmieję się jej w twarz”
items: „Teściowa zrujnowała mi wymarzone ferie w Bieszczadach. Przyjechała z walizką pełną ostrej krytyki i gorzkich słów”
items: „Na Dzień Dziadka dostałem od wnuków drogi zegarek. Chyba tylko po to, by odmierzał czas, który spędzam sam jak palec”
items: Blisko 1/5 polskich przedsiębiorczyń osiąga marże na poziomie ponad 40 proc. Najnowsze dane
items: „Chciałam odpocząć przez ferie, ale w domu teściowej byłam służącą. Gdy w końcu mi się ulało, jej reakcja była szokiem”

„Synowa leni się w domu i tylko ogląda szwedzkie seriale. Gdyby nie moja pomoc, to wnuki miałyby w życiu ciężko”
type: item
date: 2026-01-11T07:00:26.000Z
creator: Redakcja
subject: Z życia wzięte
subject: Po godzinach
subject: koleje losu
subject: Opowiadania
subject: prawdziwe historie
description: „Pierwszy raz mnie zatkało, kiedy wpadłam do nich, żeby zostawić pomidory z działki. Akurat była pora obiadowa, dzieciaki marudziły, a w kuchni... cisza. Lodówka otwarta, w garnku na kuchence coś, co wyglądało jak błotnista woda z pływającym makaronem”.
encoded: Nigdy nie uważałam się za osobę szczególnie surową. Może wymagającą – owszem. Za moich czasów, wszystko wyglądało inaczej. Kobieta pracowała, gotowała, ogarniała dom, wychowywała dzieci. Nikt się nie użalał, bo zmęczenie było wpisane w codzienność. A teraz? Wystarczy, że któraś urodzi jedno dziecko i już się robi z niej męczennicę. I wszystko jej się należy – pomoc, odpoczynek, uznanie. Tylko że uznanie trzeba sobie zasłużyć. Nie mówię tego bez powodu. Od ponad pięciu lat obserwuję z bliska, jak wygląda życie mojej synowej. Nie oceniam pochopnie – wystarczyło kilka dni, żebym zrozumiała, z kim mam do czynienia. I żal mi wnuków. Bo przy takiej matce, to one naprawdę mogłyby nie wyjść na ludzi. Na szczęście jestem ja. I to nie żadna przechwałka, tylko stwierdzenie faktu. Wzięłam głęboki wdech Pierwszy raz mnie zatkało, kiedy wpadłam do nich, żeby zostawić pomidory z działki. Akurat była pora obiadowa, dzieciaki marudziły, a w kuchni... cisza. Lodówka otwarta, w garnku na kuchence coś, co wyglądało jak błotnista woda z pływającym makaronem. – Co to ma być? – zapytałam, zaglądając do środka. – Zupka chińska. Dzieci lubią – odpowiedziała mi synowa z kanapy, nawet się nie ruszając. Leżała rozwalona, z telefonem w dłoni. – A ty nie gotujesz dzisiaj? – spytałam ostrożnie, choć we mnie już się gotowało. – Oj, mamo, a co tu gotować. Po co się męczyć, jak można szybko i prosto. Wzięłam głęboki wdech. Siedmioletni Stasio siedział przy stole, bawiąc się pustym kubkiem, a czteroletnia Zosia dłubała łyżką w miseczce, wyraźnie niezadowolona. – Babciu, a ty umiesz zrobić pomidorową? Taką prawdziwą? – zapytała cicho. – Umiem, ale nie wiem, co na to wasza mama – odpowiedziałam z uśmiechem, ale patrząc prosto w oczy synowej. – Mamo, nie przesadzaj, dzieci nie umrą od razu od jednej zupki – mruknęła pod nosem i znowu zanurzyła się w telefonie. – Nie umrą, ale nie muszą żyć na proszku i konserwancie – odparłam. W odpowiedzi tylko parsknęła śmiechem. Byłam w szoku Następnego dnia znowu ta…

kobieta-fot.-Getty-Images-zdjecie-ilustracyjne-T-studios2-f51fd1b.jpg
width: 1200
height: 800

„Dzień Babci szybko zamienił się w koszmar. Chwila nieuwagi, a z wnuczkiem byłaby tragedia”
type: item
date: 2026-01-10T21:00:25.000Z
creator: Redakcja
subject: Z życia wzięte
subject: Po godzinach
subject: koleje losu
subject: Opowiadania
subject: prawdziwe historie
description: „Furtka była otwarta. Serce waliło mi jak oszalałe. Wybiegłam na chodnik i rozglądałam się gorączkowo. Samochody przejeżdżały w obie strony, ludzie spieszyli się z zakupami, a mojego wnuka... nie było”.
encoded: Są takie dni w roku, które powinny być święte. Nietykalne, spokojne, przewidywalne. Dla mnie takim dniem od lat był Dzień Babci. Zawsze wystarczył mi kwiatek, czekoladki i dwie godziny z wnukiem, żeby poczuć się kochaną. Tylko że w tym roku wszystko poszło... inaczej. Nie wiem, czy to kwestia wieku, czy zwykłego zmęczenia, ale tamtego dnia coś wymknęło mi się spod kontroli. Próbuję o tym nie myśleć, wypierać z głowy, tłumaczyć sobie, że każdemu mogło się przydarzyć. I tak – mogło. Jednak nie powinno. Bo chwila nieuwagi kosztowała mnie więcej, niż się spodziewałam. Próbowałam go czymś zająć – No chodź, kochanie, babcia ci zrobiła kakao – próbowałam przekonać wnuka, który właśnie wpakował się pod stół i nie zamierzał stamtąd wychodzić. – Nie chcę kakao! – odpowiedział, chowając głowę między kolana. – Chcę bajki na tablecie! Westchnęłam. Jeszcze dwa lata temu wystarczał pluszowy miś i herbatniki. Teraz miał cztery lata, własne zdanie i – niestety – obsesję na punkcie wszystkiego, co świeciło, grało i miało ekran. Oczywiście, zgodnie z rodzinną umową, miałam nie dawać mu tabletu, dopóki nie zje i się nie pobawi. – Zjesz ciasteczko z dżemem, to potem coś obejrzymy razem – próbowałam jeszcze raz. – A zjesz ze mną? – wychylił główkę spod stołu. – No jasne – uśmiechnęłam się i wyciągnęłam do niego rękę. – Zawsze jem z tobą, przecież wiesz. Wygramolił się spod stołu i usiadł przy kuchennym stole. Był jak aniołek. Czasem miałam wrażenie, że patrzę na kopię mojej córki, kiedy była mała. Tylko że tamta wersja nie wrzeszczała na cały dom, jak coś jej nie pasowało. – Babciu, a czy ty umiesz robić magię? – Magię? No pewnie! – odparłam bez namysłu, a on aż podskoczył z radości. – To spraw, żeby mama nie przychodziła po mnie tak wcześnie, dobrze? Roześmiałam się. Jeszcze nie wiedziałam, że za kilka godzin będę marzyć, by córka przyszła wcześniej. Serce miałam w gardle Zaczęło się zwyczajnie. Klocki, kredki, chwila bajki. W tle gotowała się zupa, a ja byłam zadowolona, że wnuk się ba…

kobieta-fot.-Getty-Images-zdjecie-ilustracyjne-PixelsEffect-1ada949.jpg
width: 1200
height: 800

„W Dzień Babci tylko najadłam się wstydu. Liczyłam na laurkę od wnusi, a zostałam publicznie upokorzona”
type: item
date: 2026-01-10T12:30:37.000Z
creator: Redakcja
subject: Z życia wzięte
subject: Po godzinach
subject: koleje losu
subject: Opowiadania
subject: prawdziwe historie
description: „Czekałam na ten dzień. W tym roku miałam się zjawić w przedszkolu wnuczki. Byłam pewna, że czeka mnie miła uroczystość, że usłyszę jakiś wierszyk, dostanę laurkę z koślawym serduszkiem i zjem kawałek przesuszonego sernika. No cóż. Bardzo się pomyliłam”.
encoded: Nigdy nie byłam babcią, która siedzi cicho w kącie, robi na drutach i tylko wzdycha na widok wnucząt. Zawsze miałam cięty język, swoje zdanie i więcej energii niż połowa moich sąsiadek razem wzięta. Nie pchałam się na siłę w życie moich dzieci, ale skoro już miałam wnuczkę, to chciałam, żeby mnie znała, lubiła i – nie ukrywajmy – trochę podziwiała. Bo przecież nie każda babcia była nauczycielką historii, nie każda znała się na malarstwie i potrafiła zrobić domowy pasztet, który nawet weganie chcieli jeść. Co roku 21 stycznia był dla mnie wyjątkowy. Dzień Babci – święto, które jakoś dawało mi poczucie, że moja rola w rodzinie jest ważna. Że nie jestem tylko dodatkiem do niedzielnych obiadów. Czekałam na ten dzień. W tym roku miałam się zjawić w przedszkolu wnuczki. Byłam pewna, że czeka mnie miła uroczystość, że usłyszę jakiś wierszyk, dostanę laurkę z koślawym serduszkiem i zjem kawałek przesuszonego sernika. No cóż. Bardzo się pomyliłam. Serce mi zmiękło Do sali weszłam punktualnie. Usiadłam obok innych babć, które też się odświętnie wystroiły. Jedna pachniała tak intensywnie jaśminem, że aż łzy stanęły mi w oczach. Uśmiechałyśmy się do siebie, wymieniając uprzejmości, choć każda z nas miała wzrok wbity w drzwi, z których miały wyjść wnuki. – Ma pani wnuczkę w „Żabkach”? – zagadnęła mnie sąsiadka po lewej. – Tak, Zosię – odpowiedziałam z dumą. – A pani? – Jagódkę, z drugiego małżeństwa mojej córki. Skinęłam głową, udając zainteresowanie, ale zerkając nerwowo na drzwi. Wreszcie się otworzyły. Dzieciaki weszły, niektóre ciągnąc laurki, inne z kwiatkami z bibuły. Zosia szła gdzieś na końcu, w czerwonym sweterku, który sama jej kupiłam. Serce mi zmiękło. Zaczęło się. Najpierw piosenka, potem wierszyki, wszystko pięknie, choć niektóre maluchy gubiły tekst. Czekałam na moment, kiedy Zosia podejdzie do mnie z laurką. Czekałam… aż wszystkie dzieci podeszły już do swoich babć. Wszystkie oprócz niej. Zosia stała z boku, rozglądała się, po czym podeszła do… tej samej kobiety,…

kobieta-fot.-Getty-Images-zdjecie-ilustracyjne-YazolinoGirl-997b4b8.jpg
width: 1200
height: 800

„3 lata czekałam, aż ukochany zostawi dla mnie żonę. Zamiast rozwodu dostałam od niego tylko wstyd i upokorzenie”
type: item
date: 2026-01-10T09:30:57.000Z
creator: Redakcja
subject: Po godzinach
subject: Z życia wzięte
subject: koleje losu
subject: Opowiadania
subject: prawdziwe historie
description: „Siedziałam tak z telefonem w dłoni jeszcze przez długą chwilę. Patrzyłam w ekran, który zrobił się czarny. Szok nie przyszedł od razu. Na początku była tylko cisza. Taka, co zagłusza myśli. Nie czułam żalu, tylko upokorzenie”.
encoded: Mam na imię Dorota. Mam trzydzieści siedem lat, mieszkam sama w dwupokojowym mieszkaniu na Ursynowie. Codziennie rano piję kawę w tym samym kubku z pękniętym uchem, wychodzę do pracy w dziale administracji jednego z warszawskich biur, a wieczorem wracam do ciszy. Od zawsze byłam tą, która wszystkich „rozumie”. W pracy – szefową, która co chwilę zrzucała na mnie swoje obowiązki, bo „ty najlepiej sobie z tym radzisz, Dorotko”. W rodzinie – mamę, która nie dzwoniła do syna, bo „ty, Dorota, masz z nim lepszy kontakt, to ty powiedz mu, że się martwię”. I w relacjach… cóż. W relacjach byłam specjalistką od cierpliwego czekania. Ufania, że wszystko się w końcu ułoży. Tak było też z Markiem. Poznałam go na kursie komputerowym. Siedział dwa rzędy przede mną i co chwilę odwracał się z pytaniami. Uśmiechnięty, czarujący w ten sposób, w jaki czarują mężczyźni, którzy nie muszą już niczego udowadniać. Pod koniec kursu zaprosił mnie na kawę. I tam, przy gorzkiej americano, powiedział od razu: – Wiesz, mam żonę. Ale… to już dawno martwe małżeństwo. Tkwimy w tym z przyzwyczajenia. Miał smutne, zmęczone oczy. Takie, które mówiły: „nikt mnie nie rozumie”, a ja – jak zawsze – chciałam rozumieć. Mówił mi, że z nią nie rozmawia, że śpią w osobnych pokojach, że czuje się samotny. Że jestem dla niego kimś, kogo nigdy nie miał. Kimś wyjątkowym. I mówił też: „Po nowym roku to wszystko się skończy. Słowo”. Tylko że… nowy rok minął. Potem kolejny, a potem jeszcze jeden. Minęły trzy lata. A ja wciąż byłam tą, która czeka. Miałam dość czekania Zapytałam go wieczorem. Cicho, ale zdecydowanie. Siedzieliśmy w moim salonie, jak zawsze – on w koszuli z rozpiętym guzikiem, ja z kubkiem herbaty, której nie tknęłam od piętnastu minut. Patrzyłam na niego długo, a on unikał wzroku, udając, że przegląda coś w telefonie. – Marek – powiedziałam, odstawiając kubek na stół. – Jak długo mam jeszcze czekać? Zamarł na ułamek sekundy. A potem westchnął, jakby szykował się na trudną rozmowę. – Dorota… to nie takie…

3-lata-czekalam-az-ukochany-zostawi-dla-mnie-zone-fot.-Adobe-Stock-zdjecie-ilustracyjne-Pixel-Shot-669a0f2.jpg
width: 1200
height: 800

„Mąż nie widzi świata poza komputerem. Może po rozwodzie zrozumie, że małżeństwo to nie gra i nie będzie drugiej rundy”
type: item
date: 2026-01-10T08:00:19.000Z
creator: Redakcja
subject: Z życia wzięte
subject: Po godzinach
subject: koleje losu
subject: Opowiadania
subject: prawdziwe historie
description: „Próbowałam zaczepić rozmową, zaplanować wspólne chwile, ale moje próby odbijały się od jego milczenia. Każdy dzień kończył się tym samym rytuałem: ja w sypialni, on w pokoju z laptopem. Czułam się niewidzialna, zastanawiając się, dlaczego komputer jest ważniejszy niż ja, niż nasza rodzina i nasze życie razem”.
encoded: Od miesięcy czułam, że coś między nami się zmieniło. Marcin spędzał całe wieczory przy komputerze, zagłębiając się w świat, którego ja nie rozumiałam. Gdy wracałam z pracy, mieszkanie było ciche, a on zatopiony w ekranie, jakby jego obecność obok mnie była zbędna. Próbowałam zaczepić rozmową, zaplanować wspólne chwile, ale moje próby odbijały się od jego milczenia. Każdy dzień kończył się tym samym rytuałem: ja w sypialni, on w pokoju z laptopem. Czułam się niewidzialna, zastanawiając się, dlaczego komputer jest ważniejszy niż ja, niż nasza rodzina i nasze życie razem. Tkwię w pustce między tymi dwoma światami Wieczory stawały się coraz trudniejsze. Marcin siedział z nosem w komputerze, a ja czułam, jak między nami rośnie mur milczenia. Na początku próbowałam wtrącać się w jego sprawy – pytałam o projekty, o to, co robi, śmiałam się, żartowałam – ale odpowiedzi były krótkie, zdawkowe. – Jak było w pracy? – Normalnie, jak zwykle. – Tylko tyle masz do powiedzenia? – Jestem zajęty – rzucił raz, a ja poczułam ukłucie w sercu. Nie pytałam więcej, bo wiedziałam, że nie warto. Każde moje słowo odbijało się od jego ściany skupienia na ekranie. Zaczęłam notować w myślach, ile czasu spędza przy komputerze i co robi, ale wciąż nie mogłam tego pojąć. Czasem słyszałam stłumione śmiechy albo westchnienia, które nie były dla mnie przeznaczone. Czułam zazdrość o nieistniejącą rywalizację z niewidzialnym światem, w którym byłam tylko obserwatorem. W nocy wstawałam, patrzyłam na niego przez półprzymknięte drzwi i zastanawiałam się, czy kiedykolwiek wróci do mnie w pełni obecny. Coraz częściej pojawiało się poczucie odrzucenia. Gotowałam kolację, sprzątałam, przygotowywałam wszystko tak, jak lubił, a on milczał. – Nie mogę teraz – powtarzał, zamykając laptopa na chwilę, po czym znowu zagłębiał się w świat, którego ja nie znałam. Poczułam, że nasze życie razem zaczyna dzielić się na „przed komputerem” i „po komputerze”, a ja tkwię w pustce między tymi dwoma światami. Czułam się jak det…

GettyImages-2238778609-74c7d84.jpg
width: 1200
height: 800

„Dla żony byłem zwykłym biedakiem, więc zostawiła mnie na lodzie. Teraz opływam w luksusy i śmieję się jej w twarz”
type: item
date: 2026-01-10T07:30:17.000Z
creator: Redakcja
subject: Z życia wzięte
subject: Po godzinach
subject: koleje losu
subject: Opowiadania
subject: prawdziwe historie
description: „Po prostu spakowała walizkę i powiedziała, że to nie to, że stoję w miejscu, że brakuje mi ambicji, że ona chce od życia czegoś więcej. Zostałem sam, w ciszy, która dzwoniła mi w uszach. Postanowiłem się nie użalać. Nie chciałem dać jej tej satysfakcji. I zrobiłem coś, czego nikt się po mnie nie spodziewał”.
encoded: Byliśmy razem ponad dziesięć lat. Dzieliliśmy kawę o poranku, plany na wakacje, problemy z kredytem i codzienną nudę. Myślałem, że to wystarczy, że miłość nie musi być widowiskowa, by była prawdziwa. A potem pewnego dnia po prostu spakowała walizkę i powiedziała, że „to nie to”, że stoję w miejscu, że brakuje mi ambicji, że ona chce od życia czegoś więcej. Zostałem sam, w ciszy, która dzwoniła mi w uszach. Postanowiłem się nie użalać. Nie chciałem dać jej tej satysfakcji. I zrobiłem coś, czego nikt się po mnie nie spodziewał. Czułem, że ją tracę Żona coraz częściej zostawała dłużej w pracy, a w domu była jakby... nieobecna. Gotowała, rozmawiała, ale spojrzenie miała gdzieś poza nami. Czułem, że ją tracę, ale udawałem, że to tylko moje przewrażliwienie. Pewnego wieczoru wróciła o pierwszej w nocy. Stałem w kuchni, udając, że piję herbatę. Z trudem uniosła na mnie wzrok. – Przepraszam, nie chciałam cię obudzić – mruknęła, zdejmując buty. – Nie spałem – odpowiedziałem spokojnie. – To teraz tak wyglądają te twoje nadgodziny? – O co ci chodzi, miałam dużo pracy. Wzruszyła ramionami. – A swoją drogą, nie muszę się tłumaczyć, prawda? Nie odpowiedziałem. Wróciłem do sypialni, ale już wtedy wiedziałem. Nie chciałem jeszcze przyznać się do tego na głos, nie byłem gotowy. Wszystko na pokaz Zaczęliśmy grać. Ona w idealną żonę, ja w niewzruszonego męża. Śniadania, uśmiechy, rozmowy o pracy – wszystko na pokaz. Dla sąsiadów, znajomych, nawet dla samych siebie. Próbowała udawać, że wszystko jest w porządku, ale jej wzrok nie kłamał. Widziałem, jak odpisywała na wiadomości z uśmiechem, którego nie znałem. Gdy pytałem, mówiła, że to koleżanka z pracy. Nie pytałem więcej. Nie chciałem słyszeć kłamstw. Któregoś dnia nie wytrzymałem: – Nie mam ochoty na udawanie – odpowiedziałem spokojnie. – Jeśli masz kogoś, powiedz to wprost. Zbladła. Odłożyła widelec, zaciśnięte palce zdradzały napięcie. – Nie komplikuj – powiedziała po chwili. – To wszystko nie jest takie proste. – Nie komplikuję. …

GettyImages-995491020-52b4498.jpg
width: 1200
height: 800

„Teściowa zrujnowała mi wymarzone ferie w Bieszczadach. Przyjechała z walizką pełną ostrej krytyki i gorzkich słów”
type: item
date: 2026-01-09T15:30:49.000Z
creator: Redakcja
subject: Po godzinach
subject: Z życia wzięte
subject: koleje losu
subject: Opowiadania
subject: prawdziwe historie
description: „Zgrzytałam zębami i zmuszałam się do uśmiechu, by dzieci nie czuły napięcia. Ale czuły. Czuły je doskonale. W ciszy, która zapadła po ostatnim komentarzu teściowej, było słychać tylko łyżki uderzające o porcelanę i moje własne myśli, które coraz częściej brzmiały jak pytanie: ile jeszcze?”.
encoded: Mam na imię Aneta. Mam 35 lat, dwójkę dzieci i męża, którego kiedyś – choć coraz trudniej mi w to dziś uwierzyć – kochałam do szaleństwa. Na co dzień pracuję jako specjalistka ds. kadr w jednej z tych dużych, głośnych korporacji, gdzie każdy dzień przypomina bieg z przeszkodami. Poranki z dziećmi to wyścig z czasem, powroty z pracy – walka z kolacją, pracą domową i pralką, która ciągle pokazuje błąd, jakby chciała się ze mną droczyć. Zimą, w ferworze pracy, opieki nad dziećmi i nieustannego zmęczenia, pojawiła się nadzieja: ferie. Tydzień w Bieszczadach. Cisza, śnieg, kominek. Ja, Michał, dzieci i… spokój. Bez deadline’ów, bez korków, bez kuchni do sprzątania po trzy razy dziennie. Miałam marzenie – jeden tydzień bez pośpiechu. Z książką, kubkiem herbaty i z mężem, który znów może przypomni sobie, że jestem kimś więcej niż tylko „mamą dzieci”. Przez pierwsze dwa dni było prawie idealnie. A potem przyjechała ona. Moja teściowa. – Kochanie, mama wpadnie na trochę. Zostanie dzień, góra dwa – oznajmił Michał ze spokojem. A przecież ja wiem, że jego mama nie wpada „na chwilę”. Ona wchodzi i zostaje. Wypełnia sobą każdy kąt. Nie mam z nią złych relacji. Nie kłócimy się. Ale... to taka relacja, w której czuć rosnące napięcie. Nigdy nie powie mi nic wprost. Zapyta tylko: „To zupę tak się teraz gotuje?” albo „A dzieci to teraz bez czapek w zimie wychodzą, tak?”. Pochwali moją sukienkę słowami: „Śmiało, Anetko, ważne że ty się dobrze czujesz – każdemu pasuje coś innego”. A Michał? Michał siedzi obok i milczy. Albo się uśmiecha. Albo mówi to swoje ulubione: „Mama tak tylko z troski”. Tak bardzo liczyłam na ten wyjazd. Tak bardzo potrzebowałam odpocząć. Ale już drugiego dnia od jej przyjazdu czułam, że odpoczywać będę mogła dopiero… w pracy. A może i nie tam. Robiłam dobrą minę do złej gry Zupa dyniowa była moją specjalnością. Dzieci ją uwielbiały, a Michał kiedyś mówił, że pachnie nią dom. Kiedy nalałam wszystkim porcje i usiedliśmy do stołu, przez chwilę miałam złudzenie, że …

Tesciowa-zrujnowala-mi-wymarzone-ferie-w-Bieszczadach-fot.-Adobe-Stock-zdjecie-ilustracyjne-yavdat-1f609e2.jpg
width: 1200
height: 800

„Na Dzień Dziadka dostałem od wnuków drogi zegarek. Chyba tylko po to, by odmierzał czas, który spędzam sam jak palec”
type: item
date: 2026-01-09T14:30:44.000Z
creator: Redakcja
subject: Z życia wzięte
subject: Po godzinach
subject: koleje losu
subject: Opowiadania
subject: prawdziwe historie
description: „Dzieci zapatrzone w telefony, córka zawsze zmęczona. I choć nie mam do niej żalu – wiem, że życie teraz pędzi jak szalone – to czuję, że coś się między nami zmieniło. Jakbyśmy byli z różnych światów. Kiedyś niedzielny obiad był świętością. Teraz najczęściej słyszę: >>Dziś nie damy rady, tato. Może innym razem<<. Czekam”.
encoded: Nazywam się Waldek. Mam siedemdziesiąt cztery lata i od pięciu jestem na emeryturze. Wcześniej byłem nauczycielem historii w liceum. Lubiłem tę pracę – najbardziej te chwile, kiedy uczniowie zadawali pytania, które nie były w podręczniku. Bo wtedy czułem, że naprawdę ich ciekawi świat. Teraz mam o wiele więcej czasu, ale coraz mniej ludzi, z którymi mógłbym o tym świecie porozmawiać. Dzień zaczynam wcześnie. O siódmej jestem już na nogach – nie dlatego, że muszę. Po prostu mój organizm już się tak przyzwyczaił. Wypijam kawę z kawiarki, takiej metalowej, jakiej kiedyś używała moja żona. Potem idę na spacer – do parku, na cmentarz, czasem po prostu krążę po osiedlu. Wracam, robię sobie jajecznicę, jem przy kuchennym stole i słucham radia. Czasem odruchowo odwracam się do pustego fotela i chcę coś powiedzieć do Jadzi. Ale Jadzi nie ma już od ośmiu lat. Nie mam wielkich potrzeb. Ot, byle zdrowie dopisywało, byle nogi niosły. Cieszę się z każdej rzeczy, która dzieje się inaczej niż zwykle – że sąsiadka powie dzień dobry, że w bibliotece będą nowości. Ale najbardziej cieszę się, kiedy przychodzą wnuki. Chociaż na chwilę. Choćby tylko zostawili kurtki w przedpokoju i wbiegli do kuchni po herbatę, choćby nie zdjęli butów i zjedli tylko banana. Wtedy robi się głośno, wtedy ten dom znowu pachnie życiem. Wtedy się uśmiecham – prawdziwie. Nie chcę wiele. Nie oczekuję prezentów ani wielkich gestów. Wystarczyłoby, żeby raz w tygodniu ktoś usiadł naprzeciwko mnie, spojrzał mi w oczy i zapytał: – Jak się dziś czujesz, dziadku? Tyle. Ale teraz wszystko się zmienia. Dzieci zapatrzone w telefony, córka zawsze zmęczona. I choć nie mam do niej żalu – wiem, że życie teraz pędzi jak szalone – to czuję, że coś się między nami zmieniło. Jakbyśmy byli z różnych światów. Kiedyś niedzielny obiad był świętością. Teraz najczęściej słyszę: „Dziś nie damy rady, tato. Może innym razem”. Czekam. Czekam na ten „inny raz”. A czas biegnie. Zegar na ścianie tyka dalej, przypominając mi, że nie wszystko …

GettyImages-1320868490-1fc155d.jpg
width: 1200
height: 800

Blisko 1/5 polskich przedsiębiorczyń osiąga marże na poziomie ponad 40 proc. Najnowsze dane
type: item
date: 2026-01-09T13:18:06.000Z
creator: Redakcja
subject: Po godzinach
subject: Praca i finanse
subject: bizneswoman
subject: kobieta sukcesu
subject: sukces w pracy
subject: sukces zawodowy
description: Jedna trzecia polskich przedsiębiorczyń spodziewa się rozwoju działalności i wzrostu zysków w najbliższym roku, mimo utrzymującej się presji kosztowej i wpływu inflacji na codzienne funkcjonowanie firm. Jednocześnie 42 proc. kobiet prowadzących własny biznes deklaruje poprawę sytuacji finansowej w ciągu ostatnich 12 miesięcy, a blisko połowa ocenia kondycję swojej firmy jako dobrą lub bardzo dobrą, co pokazuje odporność i ostrożny optymizm wśród przedsiębiorczyń. Dane pochodzą z raportu „Polki i przedsiębiorczość 2025”, towarzyszącego XVII edycji konkursu Sukces Pisany Szminką.
encoded: Aż 42 proc. polskich przedsiębiorczyń deklaruje, że w ostatnim roku sytuacja finansowa ich firmy uległa poprawie, jak wynika z raportu „Polki i przedsiębiorczość 2025: Finanse i rentowność firm. Podsumowanie roku i prognozy”. Blisko co piąty (24 proc.) biznes prowadzony przez kobietę nie odnotował zmian w tym zakresie, ale 28 proc. respondentek przyznaje, że w ciągu minionych 12 miesięcy sytuacja finansowa prowadzonego przez nie przedsiębiorstwa uległa pogorszeniu. Badanie towarzyszące XVII edycji konkursu Sukces Pisany Szminką przeprowadziła Grupa 4P. Blisko połowa ankietowanych przedsiębiorczyń ocenia sytuację finansową swojej firmy jako dobrą lub bardzo dobrą, ponad ⅓ jako przeciętną, a 10 proc. – złą. Co trzecia z respondentek prowadzących własną firmę deklaruje, że spodziewa się w tym roku wzrostu działalności i zysków. Co 6. polska przedsiębiorczyni ma marżę ponad 40 proc. na swoje usługi Blisko co dziesiąta (9 proc.) polska przedsiębiorczyni przyznaje, że średnia marża netto na oferowanych przez nią produktach lub usługach wynosi poniżej 10 proc. Jednak 17 proc. ankietowanych deklaruje, że ich marża netto to ponad 40 proc. Blisko ⅓ (32 proc.) respondentek prowadzących własną firmę nie potrafi wskazać ile wynosi ich zysk, po odliczeniu ponoszonych kosztów. Przedsiębiorczynie zapytane o wpływ inflacji na ich działalność najczęściej wskazują kwestie finansowe – wzrost kosztów prowadzenia działalności (53 proc.) oraz konieczność podnoszenia cen usług lub produktów (39 proc.). W dalszej kolejności mówią o spadku popytu i liczby klientów (22 proc.) oraz trudnościach w planowaniu i prognozowaniu (21 proc.). Co siódma przedsiębiorczyni doświadczyła z kolei presji płacowej ze strony pracowników (14 proc.), a jedynie 8 proc. ankietowanych wskazuje na nowe możliwości rynkowe. Raport „Polki i przedsiębiorczość 2025” powstał w ramach XVII edycji konkursu Sukces Pisany Szminką, najstarszej i największej inicjatywy wspierającej przedsiębiorczość kobiet, a także liderki i li…

Sukces-pisany-szminka-blisko--polskich-przedsiebiorczyn-osiaga-marze-na-poziomie-ponad-40-proc-4db7818.png
width: 1200
height: 800

„Chciałam odpocząć przez ferie, ale w domu teściowej byłam służącą. Gdy w końcu mi się ulało, jej reakcja była szokiem”
type: item
date: 2026-01-09T11:30:34.000Z
creator: Redakcja
subject: Po godzinach
subject: Z życia wzięte
subject: koleje losu
subject: Opowiadania
subject: prawdziwe historie
description: „Teściowa stała naprzeciwko mnie. Nie uciekała wzrokiem. Słuchała, nie przerwała. Patrzyłyśmy sobie w oczy. W kuchni panowała cisza. Tylko zegar tykał za jej plecami. Myślałam, że zaraz mi odpowie jakimś protekcjonalnym frazesem, że się obrazi, że mnie zgasi, jak to robiła do tej pory. Ale ona powiedziała tylko jedno”.
encoded: Czasem mam wrażenie, że gdybym zniknęła, wszystko by się zawaliło, ale nikt nie zwróciłby na to uwagi. Pranie by się nie zrobiło, nikt nie pomyślałby o zakupach, obiad by się nie pojawił na stole, a dzieci najpewniej jadłyby płatki z mlekiem do znudzenia. Paweł, mój mąż, wciąż siedzi z nosem w ekranie, ze słuchawkami na uszach. Od dawna przestałam mówić do niego pełnymi zdaniami – zbywa mnie skinieniem głowy albo półsłówkiem: „aha”, „zaraz”, „muszę coś skończyć do pracy”. Tyle że ta jego „praca” trwa od rana do nocy. I nawet gdy śpi obok mnie, czuję się tak, jakbyśmy mieszkali na dwóch różnych planetach. W pracy też łatwo nie jest. Wszyscy czegoś ode mnie chcą. I w domu też wszyscy chcą – ale nikt nie pyta, czego ja bym chciała. Może po prostu się położyć. Albo żeby ktoś zrobił za mnie herbatę. Żebym raz mogła być tą, która nic nie musi. Te ferie w domu teściowej – na totalnym odludziu – miały być przerwą, „odpoczynkiem”. Tak przynajmniej powiedział Paweł. Że cisza, że dzieci się wyśpią, że my się oderwiemy. A ja tylko skinęłam głową, bo nie miałam już siły się sprzeczać. Zresztą – jego matka niby jest miła, ale pod spodem zawsze czuć to: „ja wiem lepiej”. Wszystko, na każdy temat. Jeszcze zanim wyruszyliśmy, coś mnie w środku ściskało. Taki niepokój, jakby... jakby ta „cisza” miała mnie pochłonąć. Bo wiem jedno – jak wszystko będzie „jak zwykle”, to ja tam po prostu nie wytrzymam. A śnieg sypał już wtedy bez opamiętania. I chociaż nie wiedziałam jeszcze, że zasięgu tam nie będzie, że dzieci będą marudzić od rana do nocy, a sklepy będą zamknięte, to i tak czułam – te ferie mnie rozbroją. Czułam narastającą złość Pierwsze cztery dni w domu teściowej przypominały scenariusz filmu, w którym bohaterowie są uwięzieni pod lawiną. Tylko że w naszym przypadku nikt nie krzyczał o pomoc, bo każdy udawał, że wszystko jest w porządku. Śnieg sypał nieprzerwanie, zasięgu nie było, sklepy zamknięte. Dzieci marudziły od świtu – najpierw o tablet, potem o słodycze, a na końcu po pro…

Chcialam-odpoczac-przez-ferie-ale-w-domu-tesciowej-bylam-sluzaca-fot.-Adobe-Stock-zdjecie-ilustracyjne-marjan4782-4653fd8.jpg
width: 1200
height: 800