polki.pl
type: channel
link: https://polki.pl
date: 2025-12-20T21:01:10.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: „Siostra opływała w luksusy, a ja klepałam biedę. Gdy na Wigilii kolejny raz mi dopiekła, zdarzył się świąteczny cud”
items: „Ucieszyłam się, że zostaniemy rodzicami. Ale w sylwestra okazało się, że 2026 rok spędzę jako samotna matka”
items: „Całe święta czekałam, żeby ukochany zostawił żonę i dzieci. Dopiero w sylwestra zrozumiałam, że zawsze będę tą drugą”
items: „Czekałam na ferie świąteczne w Paryżu jak na pierwszą gwiazdkę. Ale zamiast pierścionka dostałam figę z makiem”
items: „Gdy kaloryfery przestały grzać, szukałam ciepła u sąsiada. Między nami zrobiło się gorąco jak przy grzejniku w grudniu”
items: „Synowa nie poszła na pasterkę, a syn jej przyklasnął. Nie tak wychowałam dzieci, żeby barszcz był ważniejszy niż msza”
items: Co piąta przedsiębiorczyni wycenia swoją pracę w domu na ponad 6 tys. zł netto. Najnowsze badanie ujawnia skalę niewidzialnej pracy kobiet w Polsce
items: „Z dobroci serca wyprawiłam Wigilię dla samotnych. Chciałam pomóc, a zostałam bez grosza przy duszy i o suchym chlebie”
items: „Myślałam, że ferie świąteczne przyniosą mi spokój. Ale gdy córka wyznała, co znalazła w komputerze męża, wściekłam się”
items: „W prezencie od dzieci dostałam wyjazd do sanatorium. Wzbraniałam się, ale zimowy kulig od razu roztopił moje serce”

„Siostra opływała w luksusy, a ja klepałam biedę. Gdy na Wigilii kolejny raz mi dopiekła, zdarzył się świąteczny cud”
type: item
date: 2025-12-20T21:00:38.000Z
creator: Redakcja
subject: Po godzinach
subject: Z życia wzięte
subject: koleje losu
subject: Opowiadania
subject: prawdziwe historie
description: „Usiadłam przy stole, kiedy wszyscy się zebrali i liczyłam sekundy do końca dnia. W czasie kolacji mówiła dużo – o zagranicznych wakacjach, sukcesach dzieci, o awansie Michała. Czułam, jak robi mi się gorąco, ale nie chciałam robić scen. Jeszcze wtedy nie wiedziałam, że to dopiero początek”.
encoded: Zawsze czułam, że w oczach mojej siostry jestem kimś gorszym. Ona – odnosząca sukcesy, mieszkająca w willi pod miastem, z mężem prawnikiem i dziećmi zapisanymi do prywatnych szkół. Ja – przeciętna, samotna, wynajmująca kawalerkę i pracująca w sklepie spożywczym. Mimo to, co roku jeździłam do niej na święta, łudząc się, że może tym razem będzie inaczej. Że spojrzy na mnie bez pogardy, że powie coś miłego. W tym roku też pojechałam. I znowu pozwoliłam się jej zranić. Tyle że tym razem stało się coś, czego nigdy wcześniej nie doświadczyłam – rodzina nie milczała. W końcu ktoś stanął po mojej stronie. Zawsze byłam tą drugą Od dziecka żyłyśmy z siostrą w dwóch różnych światach, chociaż dzieliły nas tylko trzy lata. Ona zawsze miała wszystko lepsze – ubrania, pokój, prezenty. Rodzice mówili, że to dlatego, że była zdolniejsza. Że zasłużyła. Gdy dostawała piątkę, był obiad z deserem i oklaski. W moim przypadku – co najwyżej wzruszenie ramion i pytanie, czemu nie szóstka. Przez lata przyzwyczaiłam się, że jestem tą mniej ważną. Nawet nie miałam o to żalu do siostry. Ona po prostu korzystała z tego, co życie jej dawało. Po liceum nasze drogi się rozeszły. Ona dostała się na prawo, ja nie zdałam matury za pierwszym razem. Pracowałam w barze mlecznym, potem jako kasjerka, a w końcu zostałam w sklepie spożywczym na etacie. W międzyczasie ona wyszła za mąż za Michała i razem wprowadzili się do ich nowego domu z trzema łazienkami i ogrodem. Mnie nie zaprosili nawet na parapetówkę. Mimo wszystko, co roku zapraszała mnie na święta. I co roku do niej jechałam, wioząc własnoręcznie zrobione pierogi i skromny prezent dla jej dzieci. Przez całą drogę powtarzałam sobie, że w tym roku będzie inaczej. Że może mnie pochwali, przytuli, zapyta jak się czuję. Ale gdy wchodziłam w próg jej domu, znów czułam się jak intruz. Ktoś, kto przyszedł nieproszony i tylko psuje im nastrój. Zamiast rozmowy – szybkie „cześć”, zamiast miejsca przy choince – taboret w kącie. I tak co roku. A mimo to, coś mn…

Siostra-oplywala-w-luksusy-a-ja-klepalam-biede-fot.-Adobe-Stock-zdjecie-ilustracyjne-mihailpustovit-959c773.jpg
width: 1200
height: 800

„Ucieszyłam się, że zostaniemy rodzicami. Ale w sylwestra okazało się, że 2026 rok spędzę jako samotna matka”
type: item
date: 2025-12-20T20:30:36.000Z
creator: Redakcja
subject: Po godzinach
subject: Z życia wzięte
subject: koleje losu
subject: Opowiadania
subject: prawdziwe historie
description: „Miałam w kieszeni płaszcza test ciążowy. Schowałam go tam chwilę wcześniej, myśląc, że pokażę mu go po północy. Długo wybierałam moment, wyobrażałam sobie jego reakcję. A teraz nie wiedziałam, czy śmieję się w środku, czy płaczę. Moje ciało stało się obce, a myśli krążyły jak szalone”.
encoded: Miałam swoje marzenia. Ciche, ostrożne, dobrze poukładane w szufladkach myśli, do których zaglądałam wieczorami, kiedy Kamil zasypiał obok mnie. Chciałam domu. Nie takiego z katalogu, białego z drewnianymi żaluzjami. Chciałam spokoju. Zapachu porannej kawy i cichego „hej” wypowiedzianego zaspanym głosem. Chciałam dziecka. Tego małego, bezbronnego stworzenia, które będzie mieć jego oczy i moje dłonie. Kamil był… inny. Wrażliwy, ale zamknięty w sobie. Nigdy nie potrafił do końca się otworzyć. Pracował w branży kreatywnej – ludzie mówili, że artyści są trudni. Myślałam, że do niego trzeba tylko cierpliwości. Kochałam go. Wieczorami siadał przy komputerze, czasem mnie obejmował, czasem całował w czoło. Miał swój świat, swoje milczenie. A ja w tej jego ciszy próbowałam się odnaleźć. Test ciążowy zrobiłam dwa tygodnie przed sylwestrem. Pamiętam, że padał deszcz ze śniegiem, a ja trzęsłam się nie tylko z zimna. Patrzyłam na dwie kreski, potem jeszcze raz. Potem zrobiłam kolejny test. I jeszcze jeden. I z każdym kolejnym w mojej głowie rozlewała się cisza – taka, która nie boli, tylko paraliżuje. A potem pojawiło się coś jeszcze – błysk nadziei. Może teraz… może teraz naprawdę staniemy sie rodziną. Stworzymy ten mój wymarzony dom pełen miłości. Chciałam mu powiedzieć w sylwestra. Nowy rok, nowe życie – to miało sens. Już nawet wybrałam moment: zaraz po północy, kiedy ludzie składają sobie życzenia, kiedy wszyscy wierzą, że coś się zaczyna. Tyle że nie przewidziałam jednego: że on już w tamtej chwili miał zupełnie inne plany. Coś, co dla mnie było domem, dla niego było klatką. Nie potrafiłam nic powiedzieć – Zosia, możemy chwilę porozmawiać? – zapytał, kiedy wyciągałam z szafy jego koszulę. Spojrzałam na niego z lekkim uśmiechem. Myślałam, że może w końcu sam zaproponuje, by zostać w domu, że odpoczniemy razem od tłumu, od tej całej noworocznej gonitwy. Zamiast tego zobaczyłam napięcie na jego twarzy. Sposób, w jaki zaciskał usta, jak patrzył gdzieś obok, a nie na mnie. – Ja…

Ucieszylam-sie-ze-zostaniemy-rodzicami-fot.-Adobe-Stock-zdjecie-ilustracyjne---982a368.jpg
width: 1200
height: 800

„Całe święta czekałam, żeby ukochany zostawił żonę i dzieci. Dopiero w sylwestra zrozumiałam, że zawsze będę tą drugą”
type: item
date: 2025-12-20T20:00:35.000Z
creator: Redakcja
subject: Po godzinach
subject: Z życia wzięte
subject: koleje losu
subject: Opowiadania
subject: prawdziwe historie
description: „Święta spędzał z żoną, w Wigilię składał mi życzenia z łazienki. Nie przychodził, nie odpisywał, znikał na całe weekendy. A ja udawałam, że to normalne. Bo przecież praca, dziecko, obowiązki… Powiedział, że w Sylwestra będzie tylko mój. Że zostanie aż do rana. Że po raz pierwszy Nowy Rok zaczniemy razem. Wierzyłam mu”.
encoded: Czasem zastanawiam się, czy to wszystko w ogóle miało sens. Czy ten związek... jeśli można to tak nazwać... był wart tych wszystkich dni czekania. Poranków, w które budziłam się z pustym miejscem obok i wiadomością: „Nie mogę dziś przyjechać. Coś wypadło.” Tylko że zawsze coś wypadało. Mam na imię Aneta. Mam trzydzieści cztery lata, uczę języka polskiego w liceum. Mieszkam sama, w dwupokojowym mieszkaniu na drugim piętrze bloku, w którym od lat psuje się domofon. Mój świat to rytm dzwonków w szkole i dźwięków przychodzących wiadomości w telefonie. Gdy ktoś zapyta mnie, czy jestem szczęśliwa, uśmiecham się sztucznie i mówię „jakoś leci”. Bo tak wypada. Bo tak robią wszyscy. Bartka poznałam dwa lata temu, na jakimś szkoleniu dla nauczycieli. Był jednym z wykładowców, mówił o motywowaniu uczniów i nowoczesnych narzędziach dydaktycznych, a ja patrzyłam na niego jak zaczarowana. Nie tylko dlatego, że miał ciepły głos i świdrujące spojrzenie. To była ta aura – że niby wie więcej, czuje więcej, rozumie więcej. Po zajęciach podszedł do mnie, powiedział, że mam ładny uśmiech. I tak się zaczęło. Od razu powiedział, że ma żonę. Że to trudna relacja. Że są razem tylko ze względu na dzieci. Że już nic ich nie łączy poza papierem. Niby wiedziałam, co to znaczy, ale w głowie od razu pojawił się scenariusz: że to tylko kwestia czasu, aż zdecyduje się odejść. Że ja będę tą, z którą będzie szczęśliwy. Naiwnie, prawda? Na początku czułam się wyjątkowa. Pisał do mnie codziennie, spotykaliśmy się w jego „okienkach”, w samochodzie, w hotelach na obrzeżach miasta. Kiedyś powiedział, że nie pamiętał już, jak to jest czuć się potrzebnym, aż do momentu, kiedy mnie poznał. Myślałam wtedy: „Jest mój. Zostanie. Musi”. Ale potem przyszły te dni, kiedy święta spędzał z żoną. Kiedy w Wigilię składał mi życzenia z łazienki. Gdy na moje urodziny przysłał tylko serduszko. Gdy nie przychodził, nie odpisywał, znikał na całe weekendy. A ja udawałam przed sobą, że to normalne. Bo przecież praca, dziecko,…

Cale-swieta-czekalam-zeby-ukochany-zostawil-zone-i-dzieci-fot.-Adobe-Stock-zdjecie-ilustracyjne-amg112-43eec34.jpg
width: 1200
height: 800

„Czekałam na ferie świąteczne w Paryżu jak na pierwszą gwiazdkę. Ale zamiast pierścionka dostałam figę z makiem”
type: item
date: 2025-12-20T19:30:33.000Z
creator: Redakcja
subject: Po godzinach
subject: Z życia wzięte
subject: koleje losu
subject: Opowiadania
subject: prawdziwe historie
description: „Wszystko wyglądało tak, jak to sobie wyobrażałam. Prawie jak z filmu. Prawie, bo wciąż brakowało pierścionka. Nie byłam w stanie wydusić z siebie ani słowa. Poczułam, jak całe to paryskie piękno znika. Już wiedziałam, że nie usłyszę pytania o zaręczyny”.
encoded: To miały być moje wymarzone zaręczyny. Zimowy Paryż, światełka na Champs-Élysées, grzaniec w małej kawiarence i on – klękający na jedno kolano z pierścionkiem w dłoni. Marzyłam o tym od dawna, a kiedy Szymon zaproponował wyjazd do stolicy Francji tuż przed świętami, byłam pewna, że to się dzieje naprawdę. Nie podejrzewałam, że ten weekend zmieni wszystko. Nie w taki sposób, w jaki sobie wyobrażałam. Nie przewidziałam, że pod koniec będę siedzieć sama na ławce, z widokiem na wieżę Eiffla, próbując zrozumieć, co właściwie się wydarzyło. Nie mogłam się doczekać Szymon zaskoczył mnie jeszcze przed Wigilią. Wracałam z ostatnich zakupów, zmarznięta i zmęczona, kiedy wręczył mi kopertę. W środku były bilety do Paryża – wylot w ferie świąteczne. Miał ten błysk w oku, który sprawiał, że znikały wszystkie moje wątpliwości. Objął mnie mocno i powiedział: – Zasługujesz na coś wyjątkowego. Spędzimy kilka dni tylko we dwoje. Byliśmy razem cztery lata. Znaliśmy się od liceum, ale dopiero na studiach zaczęło między nami iskrzyć. Wiele razy wyobrażałam sobie, jak wyglądałby dzień, w którym poprosi mnie o rękę. Myślałam, że to będzie gdzieś nad morzem, może na naszej działce, gdzie pierwszy raz się pocałowaliśmy. Jednak Paryż? To brzmiało jak sen. Odliczałam dni. Kupowałam nowe ubrania, przeszukiwałam internet w poszukiwaniu najpiękniejszych kawiarni i miejsc z widokiem na wieżę Eiffla. Nie chciałam się zbytnio nakręcać, ale trudno było mi ukryć ekscytację. Moja przyjaciółka Natalia żartowała: – Wracasz z pierścionkiem, zobaczysz. On coś kombinuje. Szymon też wydawał się podekscytowany. Miałam wrażenie, że czasem na mnie patrzy z jakąś tajemnicą w oczach. Zdradzała go lekka nerwowość, jakby czegoś nie mógł się doczekać. Uwierzyłam, że coś się szykuje. Coś pięknego. Na lotnisku śmialiśmy się jak dzieci. Byliśmy parą zakochanych, gotowych na przygodę. Jeszcze nie wiedziałam, że ten wyjazd wszystko zmieni. Pierwszy mały cień Pierwszy dzień był magiczny. Po przylocie zostawiliśmy bagaże …

Czekalam-na-ferie-swiateczne-w-Paryzu-jak-na-pierwsza-gwiazdke-fot.-Adobe-Stock-zdjecie-ilustracyjne-riccam-514cce2.jpg
width: 1200
height: 800

„Gdy kaloryfery przestały grzać, szukałam ciepła u sąsiada. Między nami zrobiło się gorąco jak przy grzejniku w grudniu”
type: item
date: 2025-12-19T21:00:05.000Z
creator: Redakcja
subject: Po godzinach
subject: Z życia wzięte
subject: koleje losu
subject: Opowiadania
subject: prawdziwe historie
description: „Zastanawiałam się, czy to nie jest desperacja. Czy wypada pukać do prawie obcego człowieka tylko dlatego, że jest zimno i że cisza zaczęła mi przeszkadzać. W końcu założyłam kurtkę i zeszłam piętro niżej. Serce biło mi szybciej, jakbym robiła coś zakazanego. Podniosłam rękę i zapukałam”.
encoded: Rano było tak zimno, że para uciekała mi z ust, jakbym stała na przystanku, a nie we własnej kuchni. Stałam boso na kafelkach, owinięta swetrem i patrzyłam na kaloryfer. Dotknęłam go, był lodowaty. Cofnęłam rękę odruchowo, jakby mogło mnie to jeszcze bardziej rozczarować. Chciałam to zgłosić, ale każda próba kontaktu oznaczała brak odpowiedzi ze strony administracji. W czajniku zagotowała się woda, ale dźwięk był jakiś obcy, zbyt głośny w tej ciszy. Od kilku tygodni uczyłam się w niej funkcjonować na nowo. Po rozstaniu cisza była wszędzie. W sypialni, w łazience, w łóżku, które nagle zrobiło się za duże. Mówiłam sobie, że tak jest lepiej. Że boli tylko na początku, a później będzie lepiej. Ale tego ranka bolało bardziej niż zwykle. Wzięłam kubek, dłonie mi drżały nie tylko z zimna. Spojrzałam na telefon jeszcze raz, choć wiedziałam, że nic się nie zmieni. Administracja istniała chyba tylko na papierze i w regulaminach. I wtedy pomyślałam o sąsiedzie spod piątki. O Marku. Potrzebowałam towarzystwa Mijaliśmy się od miesięcy na klatce schodowej. Zawsze krótkie „dzień dobry”, czasem nawet bez patrzenia w oczy. Wiedziałam, jak ma na imię, bo listonosz kiedyś głośno czytał nazwiska. Wiedziałam też, że mieszka sam. Stałam przy drzwiach dobrych kilka minut. Zastanawiałam się, czy to nie jest desperacja. Czy wypada pukać do prawie obcego człowieka tylko dlatego, że jest zimno i że cisza zaczęła mi przeszkadzać. W końcu założyłam kurtkę i zeszłam piętro niżej. Serce biło mi szybciej, jakbym robiła coś zakazanego. Podniosłam rękę i zapukałam. Drzwi otworzyły się po chwili. – Tak? – zapytał spokojnie. – Przepraszam… – zaczęłam i natychmiast poczułam się głupio. – Masz może… znaczy, u ciebie też nie grzeją? Spojrzał na mnie uważnie, jakby ważył odpowiedź. – Nie grzeją. Od trzech dni – powiedział. – Chcesz herbaty? U mnie przynajmniej czajnik działa. Zawahałam się sekundę za długo. – Jeśli to nie problem… – mruknęłam. – Żaden – odsunął się, robiąc mi miejsce. – Jest zimno, nie ma…

Gdy-kaloryfery-przestaly-grzac-szukalam-ciepla-u-sasiada-fot.-Adobe-Stock-zdjecie-ilustracyjne-Antonioguillem-559f52e.jpg
width: 1200
height: 800

„Synowa nie poszła na pasterkę, a syn jej przyklasnął. Nie tak wychowałam dzieci, żeby barszcz był ważniejszy niż msza”
type: item
date: 2025-12-19T20:30:07.000Z
creator: Redakcja
subject: Po godzinach
subject: Z życia wzięte
subject: koleje losu
subject: Opowiadania
subject: prawdziwe historie
description: „Nie odpowiedziałam. Uśmiechnęłam się, choć poczułam, jak coś we mnie pęka. Powiedziałam sobie, że są zmęczeni. Że w mieście ludzie funkcjonują inaczej, że to tylko jedna noc. Że rano jeszcze wszystko się ułoży. Ale pierwszy raz w życiu zwątpiłam, czy święta to jeszcze coś więcej niż wspólny stół i dwanaście potraw”.
encoded: Nazywam się Jolanta. Od ponad czterdziestu lat mieszkam w tym samym domu, z tym samym widokiem na jabłoń za oknem. W grudniu towarzyszy mi ten sam zapach świąt, który co roku wraca do mnie jak dobrze znana modlitwa. Dla mnie Boże Narodzenie zawsze miało głębokie, duchowe znaczenie i swój porządek. Najpierw przygotowania — takie prawdziwe, od świtu. Lepienie pierogów, barszcz, który musi „dojść”, prasowanie białego obrusa, tego samego, który pamięta jeszcze mojego męża. Wszystko po kolei, jak paciorki różańca. A na końcu, jak ta wisienka na torcie – pasterka o północy. I to nie taka w telewizji, z Watykanu, tylko prawdziwa, w naszym kościele. To była tradycja. Ich słowa mnie zaskoczyły Święta były czasem zadumy i skupienia. Wiedziałam, gdzie jestem i po co. Wigilia, pasterka, poranna msza. Potem dopiero jedzenie, rozmowy, odwiedziny. Tak mnie nauczono i tak uczyłam mojego syna. Paweł przyjechał z Magdą dzień przed Wigilią. Samochód zaparkował krzywo, jakby nawet na to nie było czasu. Teraz wszystko jest inaczej. Żyje się szybciej, nosi się inne płaszcze, mówi inne słowa. Rozumiem to, tempo życia się zmieniło. Nawet gdy siedzieli na kanapie, odpoczywając, wyglądało to jak pośpiech. Magda była uprzejma, grzeczna, ale zdystansowana. Paweł… mój Paweł… patrzył gdzieś obok mnie, jakby już był w drodze powrotnej. Wieczorem, gdy doprawiałam zupę, usłyszałam to zdanie. Rzucone lekko, jakby chodziło o pogodę. – Mamo, tylko żeby było jasne — na pasterkę nie idziemy. Zamarłam, ale nie przestałam mieszać barszczu. Magda uśmiechnęła się miękko, niemal przepraszająco. – W nocy wolimy film i kieliszek wina. Nie odpowiedziałam. Uśmiechnęłam się nawet, choć poczułam, jak coś we mnie pęka cicho, bez dźwięku. Powiedziałam sobie, że są zmęczeni. Że w mieście ludzie zaczynają funkcjonować inaczej, że to tylko jedna noc. Że rano jeszcze wszystko się ułoży. Ale pierwszy raz w życiu zwątpiłam, czy święta to jeszcze coś więcej niż wspólny stół i dwanaście potraw. Te myśli nie dawały mi spokoj…

Synowa-nie-poszla-na-pasterke-a-syn-jej-przyklasnal-fot.-Adobe-Stock-zdjecie-ilustracyjne-Louis-Paul-Photo-73a74d8.jpg
width: 1200
height: 800

Co piąta przedsiębiorczyni wycenia swoją pracę w domu na ponad 6 tys. zł netto. Najnowsze badanie ujawnia skalę niewidzialnej pracy kobiet w Polsce
type: item
date: 2025-12-19T14:48:24.000Z
creator: Redakcja
subject: Po godzinach
subject: Praca i finanse
subject: bizneswoman
subject: kobieta sukcesu
subject: sukces w pracy
subject: sukces zawodowy
description: Kobiety poświęcają na obowiązki domowe średnio 40 proc. dnia, a mężczyźni – jedynie 26 proc. Jednocześnie ⅔ badanych mężczyzn deklaruje, że w ich domach obowiązuje równy podział obowiązków. Aż 18 proc. Polek deklaruje, że wszystkie obowiązki domowe spoczywają wyłącznie na nich, podczas gdy wśród przedsiębiorczyń dotyczy to tylko 5 proc. Ponad ⅕ Polek swoją pracę w domu wycenia na między 2,5 do 4 tys. zł. Dane pochodzą z najnowszego badania towarzyszącego XVII edycji konkursu Sukces Pisany Szminką.
encoded: Równy podział obowiązków częściej w domach kobiet prowadzących firmę Aż 18 proc. badanych Polek deklaruje, że wszystkie zadania domowe spoczywają na ich barkach, w przypadku przedsiębiorczyń odsetek ten jest niższy i wynosi 5 proc. – wynika z najnowszego badania „Polki i przedsiębiorczość 2025: Podział obowiązków domowych” przeprowadzonego na zlecenie Fundacji WłączeniPlus przez Grupę 4P. Równy podział obowiązków częściej można spotkać w domach Polek zarządzających własnym biznesem (49 proc.) niż ogółu Polek (35 proc.). Tymczasem ponad ⅔ mężczyzn uczestniczących w badaniu deklaruje, że w ich domach obowiązuje równy podział zadań, zgadza się z tym jednak jedynie 49 proc. przedsiębiorczyń i 35 proc. wśród wszystkich ankietowanych Polek. Badanie towarzyszy XVII edycji konkursu Sukces Pisany Szminką, najstarszej i największej inicjatywy wspierającej przedsiębiorczość kobiet, a także liderki i liderów działających na rzecz równości, różnorodności oraz włączania w Polsce. Co piąta przedsiębiorczyni swoją pracę w domu wycenia na ponad 6 tys. zł netto Choć kobiety prowadzące biznes poświęcają na zadania domowe mniej czasu, niż ogół kobiet, częściej wyżej oceniają ich wartość. Aż 21 proc. respondentek prowadzących własną firmę wycenia ją na ponad 6 tys. zł netto. Wśród wszystkich ankietowanych kobiet ten odsetek wynosi jedynie 12 proc. Ponad ⅕ Polek i ¼ przedsiębiorczyń (22 i 26 proc.) wycenia swoją pracę w domu w przedziale 2500-3999 zł netto. Przedsiębiorczynie pracują więcej, ale mniej mają czasu na obowiązki domowe Średnio uczestniczące w badaniu kobiety deklarują, że na zadania domowe poświęcają 40 proc. przeciętnego dnia, na pracę zawodową 34 proc., a dla siebie mają 26 proc. czasu w ciągu dnia. Z kolei z deklaracji mężczyzn wynika, że mają oni proporcjonalnie najwięcej przestrzeni dla siebie wśród analizowanych grup. Na zadania domowe poświęcają 26 proc. dnia, praca zawodowa – 42 proc., a czas dla siebie aż 32 proc. Respondentkom prowadzącym własną firmę natomiast obo…

Sukces-pisany-szminka-najnowsze-badanie-ujawnia-skale-niewidzialnej-pracy-kobiet-w-Polsce-b2322e8.png
width: 1200
height: 800

„Z dobroci serca wyprawiłam Wigilię dla samotnych. Chciałam pomóc, a zostałam bez grosza przy duszy i o suchym chlebie”
type: item
date: 2025-12-19T05:00:04.000Z
creator: Redakcja
subject: Po godzinach
subject: Z życia wzięte
subject: koleje losu
subject: Opowiadania
subject: prawdziwe historie
description: „Nie spodziewałam się, że skończy się to wielką katastrofą. Wydatki poszły w tysiące, a wsparcia nie było znikąd. Zamiast wdzięczności dostałam milczenie i puste obietnice. I choć starałam się być dobrą gospodynią, ostatecznie zostałam z niczym”.
encoded: Święta Bożego Narodzenia zawsze były dla mnie czymś więcej niż tylko tradycją. W dzieciństwie mama mówiła, że to czas dzielenia się z innymi. Może dlatego, gdy po raz pierwszy spędzałam Wigilię bez rodziny, postanowiłam zaprosić samotnych znajomych. Wydawało się to wtedy czymś naturalnym – gestem serca, który miał ocieplić ten chłodny, grudniowy czas. Nie spodziewałam się, że skończy się to wielką katastrofą. Wydatki poszły w tysiące, a wsparcia nie było znikąd. Zamiast wdzięczności dostałam milczenie i puste obietnice. I choć starałam się być dobrą gospodynią, ostatecznie zostałam z niczym. Czułam się potrzebna Zbliżał się grudzień, a ja wciąż nie miałam żadnych planów na Wigilię. Rodzice od kilku lat mieszkali za granicą, a brat oznajmił, że w tym roku leci z rodziną do Tajlandii. Wiedziałam, że będę sama. Siedząc któregoś wieczoru z kubkiem herbaty, przypomniałam sobie rozmowę z koleżanką z pracy, która też nie miała z kim spędzić świąt. Wtedy przyszło mi do głowy, żeby zorganizować Wigilię dla takich właśnie osób – samotnych, zmęczonych, trochę pogubionych. Myślałam, że to będzie coś pięknego. – Tylko nie przesadź, okej? – rzuciła Iwona, moja współlokatorka, kiedy jej o tym opowiedziałam. – Znasz ludzi. Wpakują się, zjedzą, popiją i nawet nie zapytają, czy pomóc. – Daj spokój – uśmiechnęłam się. – Przecież to święta. W ludziach budzi się wtedy jakaś dobroć. Nie budziła się. Przynajmniej nie u wszystkich. Pierwszego posta z zaproszeniem wrzuciłam na swój profil w mediach społecznościowych. W odpowiedzi spłynęło kilkanaście wiadomości – znajomi i znajomi znajomych. Wszyscy pisali ciepło, że to cudowny pomysł, że tak się cieszą, że nie będą sami. Czułam się potrzebna, a to uczucie wciąga. Od razu zaczęłam planować – potrawy, wystrój, playlistę ze świątecznymi piosenkami. Chciałam, żeby każdy poczuł się jak w domu. Nie wiedziałam jeszcze, że ten dom stanie się dla niektórych tylko darmową restauracją. Miałam za miękkie serce Na początku miało być kameralnie – sześć,…

Z-dobroci-serca-wyprawilam-Wigilie-dla-samotnych-fot.-Adobe-Stock-zdjecie-ilustracyjne-Provokator-a80db5f.jpg
width: 1200
height: 800

„Myślałam, że ferie świąteczne przyniosą mi spokój. Ale gdy córka wyznała, co znalazła w komputerze męża, wściekłam się”
type: item
date: 2025-12-18T20:30:31.000Z
creator: Redakcja
subject: Po godzinach
subject: Z życia wzięte
subject: koleje losu
subject: Opowiadania
subject: prawdziwe historie
description: „Rozmowa skończyła się bez krzyków, bez dramatycznych gestów. Poszliśmy spać osobno, a ja długo patrzyłam w sufit, myśląc nie o nim, lecz o sobie. O tym, jak długo udawałam, że brak bliskości to nic takiego. Teraz wiedziałam, że nie chcę już dalej udawać”.
encoded: Nazywam się Basia. Mam czterdzieści dwa lata, męża, nastoletnią córkę i dom, w którym wszystko działa… poprawnie. Lodówka jest pełna, rachunki opłacone, pranie robione na czas. Gdyby ktoś spojrzał z zewnątrz, pomyślałby: normalna rodzina. Ja też przez długi czas tak sobie mówiłam. Tylko że od dwóch lat coś się zmieniło. Marek niby był obok mnie. W kuchni, w sypialni, przy stole. A jednak coraz częściej miałam wrażenie, że duchem jest gdzie indziej. Święta miały nam pomóc zbliżyć się do siebie. Przecież to magiczny czas. Zawsze powtarzam sobie to samo zdanie, co roku. Tym razem też. Intuicja nie dawała mi spokoju – Barszcz już nastawiony? – zapytał Marek, nie podnosząc wzroku znad telefonu. – Tak. – Otarłam ręce o fartuch. – A choinka? – Jutro. Spokojnie, zdążymy. „Spokojnie” było jego ulubionym słowem. Jak uniwersalny środek na wszystko. W kuchni pachniało grzybami i mandarynkami. Radio grało kolędy, ale cisza między nami była głośniejsza niż dzwonki w refrenach. Marek coś stukał w telefon, ja mieszałam zupę, Julia siedziała przy stole i udawała, że odrabia lekcje. – Mamo – odezwała się nagle. – W tym roku też będziemy lepić pierogi razem? Zawahałam się na sekundę. – Oczywiście – odpowiedziałam szybko. – Jak zawsze. Julia spojrzała na mnie uważnie. Miała ten sam wzrok, który czasem widziałam w lustrze. Czujny. Trochę zbyt dorosły jak na piętnaście lat. – Wszyscy razem? – dopytała cicho. Marek odłożył telefon. – No przecież jesteśmy razem – powiedział, jakby to była oczywistość. – Co za pytania. Uśmiechnęłam się, ale poczułam ukłucie pod żebrami. Bo „razem” od dawna znaczyło coś innego dla każdego z nas. Wieczorem leżałam w łóżku, słuchając jego spokojnego oddechu. Myślałam o tym, jak bardzo chciałam utrzymać wszystko w ryzach. Dla Julii, dla poczucia stabilności. Dla zachowania tej iluzji, że jeśli nie nazwę problemu, to on nie istnieje. A jednak intuicja nie dawała mi spokoju. Przeczucie, które nie znika To nie zaczęło się nagle. Przez długi czas mówiłam sobie, że …

Myslalam-ze-ferie-swiateczne-przyniosa-mi-spokoj-fot.-Adobe-Stock-zdjecie-ilustracyjne-Tinatin-0049e08.jpg
width: 1200
height: 800

„W prezencie od dzieci dostałam wyjazd do sanatorium. Wzbraniałam się, ale zimowy kulig od razu roztopił moje serce”
type: item
date: 2025-12-18T18:00:25.000Z
creator: Redakcja
subject: Po godzinach
subject: Z życia wzięte
subject: koleje losu
subject: Opowiadania
subject: prawdziwe historie
description: „Sanie podskakiwały, ktoś z przodu śmiał się zbyt głośno, ktoś inny śpiewał. My siedzieliśmy obok siebie i komentowaliśmy to półgłosem, z ironią, która była mi zaskakująco bliska. Nie próbował mnie rozbawiać, nie udawał młodszego, nie opowiadał dowcipów na siłę. Mówił dokładnie to, co myślał, a ja nie musiałam się pilnować”.
encoded: Nie cierpię zimy. Nigdy nie cierpiałam. Zimno wchodzi mi w kości szybciej niż wspomnienia, a te – niestety – mają zwyczaj zostawać na dłużej. Dlatego kiedy w styczniu stałam w przedpokoju, patrząc na walizkę, miałam wrażenie, że pakuję nie ubrania, tylko własną niechęć. Walizka była średniej wielkości. W sam raz na dwa tygodnie „dla relaksu”. Tak przynajmniej twierdziły moje dzieci. Nie chciałam tego prezentu – Mamo, to dla twojego dobra – powiedziała córka przez telefon, tym samym tonem, jaki kiedyś używałam wobec niej, gdy nie chciała zjeść zupy. – Zmiana klimatu, ćwiczenia, ludzie. Nie możesz ciągle siedzieć sama. – Mogę – odpowiedziałam, poprawiając szalik. – I bardzo dobrze mi to wychodzi. – Mamo… – westchnęła. – Bez dyskusji. Już zapłacone. No właśnie, już zapłacone. Jakby pieniądze miały wszystko załatwić. Po śmierci męża życie wypełniło się ciszą. Rano herbata, w południe krótki spacer, wieczorem telewizor włączony bardziej dla towarzystwa niż z zainteresowania. Bez oczekiwań, bez niespodzianek. I nagle ktoś postanowił coś dla mnie „zaplanować”. Sanatorium to był prezent od dzieci. Prezent, którego wcale nie chciałam dostać. Podróż do ośrodka dłużyła się niemiłosiernie. Kiedy dotarłam na miejsce, przywitało mnie ciepło i zapach herbaty z cytryną. – Turnus rehabilitacyjny? – zapytała recepcjonistka z uśmiechem. – Jak widać – odparłam. Za moimi plecami jakaś kobieta roześmiała się za głośno. Zbyt głośno jak na mój gust. W jadalni krążyła plotka o kuligu. – Podobno bardzo romantyczny – powiedziała jedna z uczestniczek, nalewając sobie kompot. – Romantyczny? Na mrozie? – mruknęłam pod nosem. Ochoty na takie atrakcje nie pakowałam do walizki. Przyjechałam tu tylko po jedno: żeby dzieci miały spokój. W końcu się uśmiechnęłam Kulig okazał się dokładnie takim pomysłem, jakiego się spodziewałam. Mróz szczypał w twarz, śnieg skrzypiał pod saniami, a organizatorzy udawali, że to wszystko jest wspaniałą przygodą, a nie kompletną porażką. Owinęłam się kocem i pomyślałam,…

W-prezencie-od-dzieci-dostalam-wyjazd-do-sanatorium-fot.-Adobe-Stock-zdjecie-ilustracyjne-Halfpoint-383adfd.jpg
width: 1200
height: 800