„Z włoskiej wycieczki zamiast pocztówek, przywiozłam kochanka. Nawinął mi makaron na uszy i zaciągnął przed ołtarz”
„Czułam, że moje serce bije mocniej, że... po prostu się zakochuję! Cztery ostatnie dni spędziliśmy w nadmorskim miasteczku. Byliśmy z Januszem nierozłączni”.
Dwa lata temu w szarzyznę mojego życia wkroczyła pełna paleta barw. Pierwszym szczęśliwym wydarzeniem była wygrana dziesięciu tysięcy złotych w konkursie radiowym. Miałam fart. Akurat były jakieś zakłócenia na częstotliwości, na której słucham mojej ulubionej stacji, przełączyłam więc na inną. Ledwie zaczęłam słuchać spiker zapowiedział konkurs. Nagroda za dobrą odpowiedź: dziesięć tysięcy złotych. Przypomniał zasady, a później zadał pytanie dotyczące literatury. Niełatwe, ale dla mnie – bułka z masłem. To był prawdziwy fart Chwyciłam za telefon, chociaż jakieś moje racjonalne „ja” mówiło, że pewnie się tam nie dodzwonię, a nawet jeśli, to nic nie wygram. A jednak się dodzwoniłam. Co więcej – wygrałam. Nie wierzyłam własnym uszom. Nie mieściło mi się w głowie, że w moim życiu mogłoby zdarzyć się coś ekscytującego. Przecież do tej pory moja egzystencja była taka szara, jednostajna i przewidywalna. Pracuję w bibliotece miejskiej, mam 47 lat i od śmierci taty (kilka lat temu) mieszkam sama w małej kawalerce. Mamy właściwie nie pamiętam – zmarła, gdy byłam mała. Tato nie ożenił się powtórnie, bo tak bardzo zajął się wychowaniem mnie, że nie starczyło mu już czasu ani sił na życie towarzyskie. Byłam jego oczkiem w głowie. Może za bardzo trzymał mnie pod kloszem, bo ciągle bał się, żeby coś złego mi się nie przydarzyło. No i nie przydarzyło mi się nic złego, ale i też nic wyjątkowego. Kiedy jednak niedawno otrzymałam swoją wygraną, poczułam przypływ nieznanej mi wcześniej euforii. Leżałam nocą, rozmyślając, na co powinnam wydać te pieniądze. Czy na dziesięciotomową encyklopedię o sztuce, którą widziałam w nowym katalogu książek i która kosztowała fortunę? Czy na jakieś modne ubrania? Czy na komplet solidnych garnków ze stali nierdzewnej? A może powinnam wymienić wreszcie okna? „O nie!” powiedziało moje bardziej szalone „ja”, do „ja” racjonalnego . „Okna i tak trzeba wymienić i kiedyś to w końcu zrobię. Te pieniądze są prezentem od losu i powinnam wydać je na przyjemności, na coś ekstra”. Zawsze tak ze sobą rozmawiałam. Jakbym toczyła jakąś wewnętrzną rozmowę. Moje rozsądne „ja” tłumaczyło temu szalonemu: „Spokojnie. Na razie nie podejmuj pochopnych decyzji. Zastanów się, rozejrzyj, i wtedy coś sensownego przyjdzie ci do głowy”. O wygranej powiedziałam tylko Agnieszce, mojej serdecznej koleżance. – I co zamierzasz zrobić? – spytała. – Jeszcze nie wiem…– zaczęłam, ale ona mi przerwała, upominając: – Tylko nie przejedz tych pieniędzy. Jedź w jakieś piękne miejsce i baw się dobrze. To, co zobaczysz, to twoje. Nikt ci tego nie zabierze. Idąc za radą koleżanki, zaczęłam przeglądać strony internetowe i katalogi biur podróży. Miałam swoje wymarzone miejsce – Włochy. No i wpadłam w przygnębienie, bo ceny wycieczek były bardzo wysokie, a poza tym jakoś nie mogłam sobie wyobrazić siebie siedzącej przy basenie z drinkiem w ręku. „Już widzę te kpiące spojrzenia młodziutkich i pięknych dziewczyn o złotobrązowej opaleniźnie”. W pewnym momencie cisnęłam katalogi w kąt. „To nie dla mnie” – pomyślałam z żalem. „Szare myszy biblioteczne siedzą w domach, a nie w kurortach”. Poczułam, jak euforia gdzieś się ulatnia i ogarnia mnie zniechęcenie. „Pojadę, wydam wszystko i co? Wrócę i będę jeszcze bardziej sfrustrowana”. Postanowiłam, że nie będę się wygłupiać, tylko odłożę pieniądze na lokatę. Miałam trochę oszczędności, ale nie za dużo, a przecież nigdy nie wiadomo, co się może zdarzyć. Nadeszło lato, ale nie mogłam wziąć urlopu, bo moja zmienniczka złamała nogę. W związku z tym aż do sierpnia nie ruszyłam się z domu. Zwykle jeździłam do zaprzyjaźnionej rodziny na Mazury. Spędzałam dwa tygodnie w ich gospodarstwie, chodziłam na jagody, jeździłam na rowerze, czytałam. Właśnie rozważałam, czy by do nich nie zadzwonić, kiedy nagle ogarnęła mnie znów tęsknota za słońcem Italii. Nasze lato było akurat deszczowe i buntowałam się, że mój urlop będzie pod znakiem deszczu, żab i błota. W sobotę rano obudził mnie deszcz dudniący o szybę. „Ładne lato, nie ma co” – pomyślałam i postanowiłam poczytać trochę w łóżku. Zrobiłam sobie kawy i wygodnie wsparta na poduszkach sięgnęłam po pierwszą z brzegu gazetę. A tam od razu wpadła mi w oko oferta „last minute” biura podróży. Wycieczka jak z marzeń i... miłość życia I to było to! Oferowali autokarową wycieczkę objazdowo-wypoczynkową do Włoch. Proponowali sześć dni zwiedzania (Wenecja, Florencja, Rzym, Watykan, Neapol, Pompeje) i cztery dni wypoczynku w małej nadmorskiej miejscowości. Cena była bardzo atrakcyjna. Właściwie po opłaceniu wycieczki, zostałaby mi jeszcze ponad połowa wygranej. Poczułam, jak krew zaczyna szybciej krążyć mi w żyłach. Czym prędzej wyskoczyłam z łóżka i zadzwoniłam do tego biura podróży. W poniedziałek miałam już bilet w ręku. Do wyjazdu został tylko tydzień, a ja nie miałam ciuchów na taką okazję! Na Mazurach można chodzić w dresie i kaloszach, ale do Włoch trzeba mieć odpowiednią garderobę. Postanowiłam zrobić zakupy. Wybrałam się do Warszawy i spędziłam cały dzień w dużym centrum handlowym. Towarzyszyła mi Agnieszka. Było akurat wiele promocji, bo właściciele sklepów chcieli pozbyć się letnich kolekcji. Udało mi się za rozsądną cenę kupić dwie ładne sukienki, na dzień i na wieczór, kostium kąpielowy, kapelusz, sandały i – po chwili wahania – także buty na wysokim obcasie. Później znalazłam jeszcze cudowną lnianą marynarkę i spodnie do kompletu. Wyczerpane zakupami odpoczywałyśmy potem z Agnieszką w jednej z kafejek, gdzie postawiłam przyjaciółce lody i kawę. W domu do późnej nocy stałam przed lustrem, przymierzając nowe ciuchy. Nie było najgorzej: z lustra spoglądała na mnie drobna szatynka, której za sprawą dobrze dobranej garderoby ubyło z 10 lat. Autokar odjeżdżał z Warszawy. Pojechałam tam z duszą na ramieniu. „Czy będę jedyną samotnie spędzająca urlop osobą?” – zastanawiałam się. Okazało się, że nie. Było jeszcze kilka pań, nieco starszych ode mnie i jeden samotny pan. Resztę grupy stanowiły zazwyczaj pary w średnim wieku i trzy rodziny z dorastającymi dziećmi. Naszym pilotem był sympatyczny pan Janusz, na oko 50-letni. Początek wycieczki był niezbyt fortunny. Okazało się, że mam w autokarze miejsce koło gadatliwej i wścibskiej pani Wandy. Na początku chętnie z nią rozmawiałam, ale później chciałam trochę poczytać, a tu nic z tego. Nie należę do osób asertywnych, bardzo się więc męczyłam. Na szczęście przepiękne widoki wkrótce poprawiły mi humor. Piękno Alp zaparło mi dech. Później nie mogłam wzroku oderwać od maleńkich austriackich miasteczek, czyściutkich i kolorowych. Chłonęłam te widoki, bo zdawałam sobie sprawę, że najprawdopodobniej nie będzie mnie już nigdy stać na taki wyjazd. Inni spali, rozmawiali z nowo poznanymi towarzyszami podróży albo czytali. Tylko ja siedziałam jak zaczarowana, z nosem przy szybie, z otwartymi szeroko oczyma. Ta wycieczka była dla mnie łańcuszkiem cudownych odkryć. Wenecja przywitała nas delikatnym deszczem, co u wielu osób wywołało niemal oburzenie („Jak to? Pada we Włoszech?”), ale ja byłam zachwycona, bo zobaczyłam wyłaniające się z delikatnej mgiełki i jakby rozmyte w tym deszczu pałace i kościoły i wiedziałam, że nigdy nie zapomnę już tego miasta. Żałowałam, że nie mogłam przepłynąć się gondolą, ale ceny były tak wysokie, że tylko popłynęliśmy tramwajem wodnym po Canal Grande, podziwiając architekturę miasta. Później była Florencja, w której zachwyciłam się przepięknymi Ogrodami Boboli oraz bogactwem zbiorów galerii Uffizi. Mogłam zobaczyć na własne oczy większość moich ukochanych obrazów. We Florencji uwolniłam się wreszcie od pani Wandy, która „porzuciła” mnie dla pani Irenki. Obie trajkotały zawzięcie przez większość czasu. Kolejnym przystankiem – dwudniowym – był Rzym. Z zachwytem oglądałam piękne place z barokowymi fontannami, ruiny Forum Romanum i Koloseum, wreszcie Watykan. Ponieważ zrażona wścibstwem pani Wandy, nie chciałam już z nikim specjalnie się zaprzyjaźniać, trzymałam się trochę z boku, poza grupą. Nie przeszkadzało mi to, wolałam kontemplować piękne widoki bez konieczności odrywania od nich wzroku tylko po to, by podtrzymać konwersację. Nasz pilot, pan Janusz, często do mnie zagadywał. Myślę, że wydawało mu się, że byłam taka bezradna i samotna. Często siadał ze mną podczas posiłków i prowadziliśmy ciekawe pogawędki. – Teraz w sierpniu są tłumy, ale cudnie przyjechać tu wiosną – powiedział któregoś razu. Okazało się, że szczególnie kocha Włochy, chociaż jako pilot wycieczek jeździ także do innych krajów Europy. Chętnie opowiadał mi o swoich ulubionych miastach i sypał jak z rękawa anegdotami. W jego towarzystwie zawsze dobrze się czułam. Szybko przeszliśmy na „ty”. – Chyba bardzo ci się tu podoba – zauważył. – Już w autokarze widziałem, jak łapczywie chłonęłaś widoki. – Wiesz, to moja pierwsza podróż zagraniczna... – wyznałam. – Cóż, ja też zacząłem jeździć jako pilot dość późno, bo zaledwie 10 lat temu. Miałem wtedy 40 lat. – A ja myślałam, że jesteś urodzonym podróżnikiem – zdziwiłam się. Coraz bardziej mnie intrygował. W Neapolu, podczas „czasu wolnego”, wybrałam się na spacer. Dołączył do mnie Janusz. Siedzieliśmy na ławeczce, a u naszych stóp rozpościerał się widok na Zatokę Neapolitanską i Wezuwiusza. – „Zobaczyć Neapol i umrzeć” – zacytowałam znane powiedzenie. – Z tym umieraniem to nie ma się co tak śpieszyć – powiedział Janusz z uśmiechem. – Wiesz, ja kiedyś bardzo chciałem. Kiedy moja żona odeszła z jakimś „człowiekiem sukcesu”, ja – wtedy skromny nauczyciel historii – wpadłem w rozpacz. Po roku depresji postanowiłem, że muszę odmienić swoje życie. Zrobiłem kurs pilotów wycieczek. Zwiedziłem wiele cudownych miejsc. Moje życie nabrało barw. „I na pewno nie narzekasz na brak powodzenia u kobiet” – pomyślałam, rzucając mu nieśmiałe spojrzenie. A on jakby odgadując moje myśli, dodał nagle: – Chciałbym tylko, żeby czasem, kiedy jestem w jakimś zachwycającym miejscu, była ze mną kobieta, z którą mógłbym dzielić ten zachwyt i wzruszenie. – Może spotkasz taką... – powiedziałam. – Chyba już spotkałem... – odparł i spojrzał na mnie z uśmiechem. Czułam, że moje serce bije mocniej, że... po prostu się zakochuję! Cztery ostatnie dni spędziliśmy w nadmorskim miasteczku. Byliśmy z Januszem nierozłączni. Chodziliśmy na spacery brzegiem morza i jedliśmy frutti di mare w małej portowej knajpce. Oczywiście Janusz miał mnóstwo obowiązków, ale udało mu się je pogodzić z dotrzymywaniem mi towarzystwa. Wróciliśmy do Polski jako para, a po kilku miesiącach się zaręczyliśmy. Planujemy ślub. A nasz miesiąc miodowy chcemy spędzić w słonecznej Italii. Bożena, 47 lat Czytaj także: „Bałam się wyjechać za pracą, bo mój mąż przypala nawet wodę. Spuściłam go ze smyczy i pokazał, co potrafi” „Popołudniowe herbatki pijam z byłym mojej przyjaciółki. Po rozwodzie ktoś musiał dać mężulkowi rękaw do wypłakania” „Teściowa kręci się po naszym domu jak smród po gaciach. Panoszy się jak na swoim i nie rozumie, że nikt jej tu nie chce”
„Nie potrzebuję faceta, tylko kilku jego >>najlepszych zawodników<<. Chcę mieć dziecko, a nie niańczyć czyjegoś synalka”
„Pamiętaj, dziecko, samotność to najgorsze, co może spotkać człowieka. Ze wszystkim innym można sobie jakoś poradzić”.
Moja ukochana babcia powiedziała mi kiedyś tak: – Nigdy w życiu nie bałam się niczego tak bardzo jak samotności. Pamiętaj, dziecko, samotność to najgorsze, co może spotkać człowieka. Ze wszystkim innym można sobie jakoś poradzić. Wtedy byłam na etapie pierwszych randek i do głowy mi nie przyszło, że coś takiego mogłoby kiedykolwiek mnie dotyczyć. A jednak… Mam starszego brata, ale on mieszka w Kanadzie. Nasi rodzice niestety nie żyją. Brat przyjeżdża raz na rok albo i rzadziej, ma syna, ale rozwiódł się z żoną, więc nie widuje chłopaka zbyt często, a do Polski nie może go ze sobą przywieźć. Nie mam więc kontaktu ze swoim jedynym bratankiem. To bardzo przykre. Gdybym kilka lat temu nie zdecydowała się na dziecko, być może moje życie potoczyłoby się właśnie według czarnego scenariusza pod tytułem: samotność. Chciałam być mamą Kiedy zaczęłam zbliżać się do czterdziestki, poczułam, że ogarnia mnie panika. Pracowałam jako dziecięcy logopeda w prywatnym przedszkolu pod Warszawą. Mój zegar biologiczny tykał, za chwilę naprawdę mogło być za późno na zostanie mamą. Miałam wtedy dokładnie 38 lat i właśnie rozstałam się z kimś, z kim miałam nadzieję założyć rodzinę. On znalazł jednak młodszą, która szybko zaszła w ciążę. To mnie strasznie przybiło. Jednocześnie dowiedziałam się, że moja koleżanka Beata (w tym samym wieku co ja) zaczęła właśnie przechodzić menopauzę. Myślałam, że się przesłyszałam... – Jak to? W tym wieku? – byłam zszokowana. – Tak, zdarza się. Czułam, że tracę grunt pod nogami. Tak bardzo pragnęłam mieć dziecko. Nie sądziłam, że może mi już grozić menopauza. Od lat pracowałam z dziećmi, ale dopiero teraz łapałam się na tym, że przyglądam im się z czułością i tęsknotą, jakiej w pierwszych latach nie odczuwałam. Za bardzo byłam skupiona na pracy zawodowej i podnoszeniu kwalifikacji. Nie prowadziłam nawet zbyt bujnego życia towarzyskiego ani uczuciowego. Zaraz po studiach związałam się z kimś, kto okazał się osobą niestabilną emocjonalnie. Rozstaliśmy się. Później był długoletni związek z Markiem, ale to on właśnie uznał, że czas „wymienić” mnie na młodszy model. To zraniło mnie tak boleśnie, że nie chciałam zaufać już żadnemu mężczyźnie. Jednak nie przestałam marzyć o dziecku. Myślałam o adopcji, ale w moim wieku i z moim statusem singielki to nie byłoby możliwe, a w każdym razie nie proste. Zresztą chciałam mieć swoje dziecko. Mijały kolejne miesiące. W końcu zwierzyłam się najlepszej przyjaciółce. A ona powiedziała po prostu: – No to prześpij się z kimś i przestań marudzić. Zrób sobie to dziecko, jeśli tak bardzo chcesz. Najpierw byłam oburzona. „Jak ona może coś takiego mówić! To nie w moim stylu”. Nie mogłam jednak przestać o tym myśleć. „Bo właściwie, czemu nie? Skoro tak bardzo zawiodłam się na mężczyznach, że nie chciałam wiązać się z żadnym z nich, może to byłoby nawet łatwiejsze. Oni przecież też nie chcą się wiązać. Uciekają od kobiet, które chciałyby na nich zagiąć parol. Chcą zabawy? Chcą przelotnych związków? Nie chcą słyszeć o ślubie? Świetnie. Ja też nie chcę słyszeć o facecie na całe życie. Chcę tylko mieć dziecko. I niczego nie oczekuję od jego ojca” – myślałam. Nie mogłam się jednak jakoś przełamać i przeistoczyć w imprezowiczkę gotową na seks z nieznajomym. Ojciec mojego dziecka nie mógł być przecież przypadkowy. Chciałam, aby był to ktoś inteligentny z ciekawą osobowością... Rozglądałam się dyskretnie. Było kilku interesujących mężczyzn w moim otoczeniu. Od pewnego czasu wynajmowałam gabinet w spółdzielni lekarskiej, w sąsiednich gabinetach przyjmowali całkiem owszem „panowie doktorzy”. Wszyscy jednak byli już zajęci, mieli rodziny, często znałam ich żony czy partnerki. Nie powiem, było paru zdecydowanie otwartych na „przygodę”, ale ja nie chciałam żadnych trudności ani rozpadu czyjegoś związku. I wtedy dostałam zaproszenie na konferencję. Miał to być prawie tygodniowy wyjazd, bo połączony z warsztatami dla terapeutów, neurologów, logopedów i pediatrów pracujących z dziećmi z zaburzeniami autystycznymi. Konferencja odbywała się w Warszawie i miało na nią przyjechać wielu specjalistów z Polski i z zagranicy. Pojechałam. Był idealnym kandydatem Już pierwszego dnia spotkałam Annę, swoją dobrą koleżankę z czasów szkolnych. Była lekarzem pediatrą i mieszkała w Poznaniu. Przedstawiła mnie swojemu koledze ze szpitala, Michałowi, który z kolei był neurologiem. Zaprosił mnie na swój odczyt. Poszłam, później wybraliśmy się we troje – on, Anna i ja – na obiad. Był wspaniałym kompanem. Uroczy, dowcipny, inteligentny. No i oddany swojemu zawodowi. Przegadaliśmy chyba ze trzy godziny. Następnego dnia spotkałam go w restauracji centrum konferencyjnego. Anny nie było, miała jakieś zajęcia. Znów świetnie nam się rozmawiało. Nie tylko o sprawach zawodowych. Okazało się, że łączy nas pasja do podróży. Ja uwielbiałam Hiszpanię, Grecję i Włochy. On jeździł dalej. Kochał podróże do Azji i Afryki. Opowiadał mi o nurkowaniu z rekinami rafowymi i o wyprawie przez pustynię. Słuchałam go z ciekawością. Gdy po południu spotkałam się z Anną, wypytałam ją trochę o Michała. – Och, wszystkie baby w szpitalu się w nim podkochują – uśmiechnęła się. – Pielęgniarki robią maślane oczka. On jednak nie jest kobieciarzem. Cudny jest, prawda? A wiesz, że od niedawna nawet wolny? Rozwiódł się. – Ma dzieci? – Nie. Z tego, co wiem, to ma jakąś młodą siksę, ale chyba nic zobowiązującego. Razem podróżują. No tak, to było do przewidzenia. Mimo wszystko pomyślałam, że to jest właśnie ktoś, z kim chciałabym mieć dziecko. Tydzień na konferencji szybko minął. Ostatniego wieczoru poszłam z Anną na kolację. Dołączyło do nas kilka osób, w tym i Michał. Atmosfera była bardzo serdeczna. Impreza przeciągnęła się do późna, mimo że większość z nas miała następnego dnia wracać do domu. Po kolacji część osób przeniosła się do innego lokalu. Anna miała wielką ochotę z nimi iść. Michał i ja zostaliśmy. Zamówiliśmy jeszcze po drinku. Później on odprowadził mnie do pokoju hotelowego. Wstąpił „tylko na chwilę” i... został do rana. Rano musiał wcześnie jechać do Poznania. Rozstaliśmy się bez żadnych obietnic. Słyszałam wahanie w jego głosie, kiedy żegnał się po wspólnym szybkim śniadaniu. Może myślał, że będę chciała jakichś deklaracji. Ale nic takiego nie nastąpiło. Zadzwonił do mnie kilka dni później. Miał w Warszawie konsultacje. Umówiliśmy się. Kilka tygodni później sytuacja się powtórzyła. I tak stworzył się między nami niezobowiązujący układ. Wpadał do Warszawy dość regularnie, współpracował bowiem z jednym z tamtejszych szpitali. W drodze powrotnej wstępował do mojego miasta. I zostawał na noc. Odpowiadało mi to. Jednak po kilku miesiącach zrozumiałam, że chyba się w nim zakochałam. Chociaż wcześniej obiecywałam sobie, że to się na pewno nie stanie, teraz byłam zupełnie bezradna wobec tego uczucia. Nie dawałam jednak tego po sobie poznać. Nie chciałam, żeby wiedział. Kiedyś próbowałam podpytać go, czy myślał o dzieciach. Wyczułam w nim rezerwę, więc szybko wycofałam się z tego tematu. Ganiłam siebie w duchu: „Co ty sobie wyobrażałaś? To wolny facet. Robi karierę, prowadzi życie bez zobowiązań. Ma powodzenie. Po co mu pchać się w związek z prawie czterdziestoletnią babką, kiedy może mieć o wiele młodsze i ładniejsze? I jeszcze na dodatek fundować sobie z taką dziecko?”. Kolejny rok mijał pod znakiem takich właśnie niezobowiązujących randek. Nigdy nie pytałam Michała o inne kobiety, czułam jednak, że ta młoda dziewczyna, o której mówiła Anna nadal jest w jego życiu. Zdarzało się, że wyjeżdżał na kilka dni „gdzieś w góry”. Mówił mi o tym. Czułam, że nie jedzie tam sam. Uważałam jednak, że nie mam prawa się temu sprzeciwiać. Poczuł się wykorzystany. Może słusznie... Rok po tamtej konferencji odkryłam, że jestem w ciąży. Test zrobiłam w przededniu swoich 40 urodzin. Kiedy zobaczyłam dwie kreski, poczułam, że ogarniają mnie jednocześnie euforia i strach. – Będę miała dziecko – powiedziałam na głos i w pustym mieszkaniu zabrzmiało to bardzo dziwnie. Zdałam sobie sprawę, że podczas tej „drogi” będę bardzo samotna. A później przyszło mi do głowy, że właśnie teraz mam już towarzysza podróży. Moje dziecko. Zastanawiałam się, co powiedzieć Michałowi. Miał przyjechać za dwa tygodnie... Tymczasem umówiłam się na wizytę do ginekologa. Zlecił sporo badań. Kiedy czekałam na wynik bardzo się denerwowałam. „A jeśli okaże się, że coś jest nie tak? Co wtedy zrobię?”. Na szczęście okazało się, że wszystko jest w porządku. Wtedy spotkałam się też z Michałem, i choć początkowo chciałam mu powiedzieć o dziecku, stchórzyłam. Nic mu nie powiedziałam. Bałam się, bo nie wiedziałam, jakiej reakcji się spodziewać. Po jedenastym tygodniu zalecono mi zrobienie testu PAPP-A. Znów umierałam ze strachu. Nie mogłam na niczym się skupić. W nocy budziłam się zlana potem. Wolałam nie robić sobie złudzeń co do naszego związku z Michałem. Dwa dni przed odebraniem wyników zadzwoniłam do Michała. Akurat wyjeżdżał na tydzień do Maroka. Opowiadał mi, jakie miejsca planują odwiedzić z przyjaciółmi. Nie pytałam go o nic. Byłam pewna, że ci „przyjaciele”, to jakaś piękna młoda dziewczyna. Znów nic mu nie powiedziałam. Kiedy odebrałam wyniki i okazało się, że wad nie wykryto, moja radość była tak wielka, że podzieliłam się nią (a przy okazji informacją o dziecku) z przyjaciółką. To była pierwsza osoba, która dowiedziała się, że będę mamą. Później zadzwoniłam też do brata, do Kanady. Na początku drugiego trymestru spotkałam się z Michałem. Zauważył że wyglądam na zmęczoną i zasugerował, że pewnie się przepracowuję. – Nie. Po prostu jestem w ciąży – wypaliłam. Było mi już wszystko jedno, jak zareaguje. Zobaczyłam, że nagle zbladł. Uprzedziłam jakiekolwiek pytania i, jak gdyby nigdy nic, powiedziałam: – Tak, z tobą. Ale to niczego nie zmieni. To była moja decyzja, więc niczego od ciebie nie oczekuję. Długo patrzył mi w oczy, a po chwili powiedział: – Zaskoczyłaś mnie. Czy wszystko w porządku? – W całkowitym – odparłam chłodno. Z chwili na chwilę upewniałam się, że to koniec. Pożegnaliśmy się bez żadnych czułości. – Zadzwonię do ciebie – obiecał. I zadzwonił. Do końca ciąży nasze relacje na tym się właśnie opierały. Na rozmowach telefonicznych. Pytał mnie o zdrowie. Zawsze. Szczegółowo. Mówił, że gdyby trzeba było wykonać jakiekolwiek skomplikowane badania, wystarczy, żebym dała mu sygnał. Przysłał dane dotyczące swojej grupy krwi, aby wykluczyć ryzyko konfliktu serologicznego. W ogóle zachowywał się bardzo… profesjonalnie. Był w końcu lekarzem. Pod koniec trzeciego trymestru skierowano mnie do szpitala. Przeleżałam tam trzy tygodnie. Miałam zostać aż do porodu. Zdecydowano, że będzie cesarskie cięcie. Może to i dobrze. Nie mogłam znieść, że nie byłoby w tym trudnym momencie nikogo, kto potrzymałby mnie za rękę i powiedział do ucha: – Bądź dzielna, jestem przy tobie. Mój synek Pawełek urodził się zdrowy. Byłam bardzo osłabiona i przez kilka pierwszych dni po cesarce nie mogłam go wziąć na ręce. Gdyby nie Beata, nie miałby go nawet kto przytulić. Moja przyjaciółka okazała się nieoceniona. Wysłałam SMS-a do Michała, ale nie odpowiedział. Przełknęłam tę czarę goryczy. I postanowiłam, że już nie będę się z nim w ogóle kontaktować. Dwa tygodnie później zadzwonił i spytał, jak się czuję. Odpowiedziałam, że oboje czujemy się świetnie, ja i dziecko. I odłożyłam słuchawkę. Nie dzwonił więcej. Ja też nie dzwoniłam. Wszystko było jasne. Minęło pół roku. Szykowałam się właśnie na spacerek z Pawełkiem, kiedy ktoś zadzwonił do drzwi. Otworzyłam. Na progu stał Michał. Zapytał, czy może zobaczyć swojego syna. Zgodziłam się. Kiedy patrzyłam, jak trzyma go czule w objęciach, zakręciły mi się łzy w oczach. Ale nie chciałam, aby Michał je zobaczył. Nie chciałam w ogóle przedłużać tej wizyty. Wypiliśmy herbatę. Nasza rozmowa nie kleiła się. Wypytywał mnie o Pawełka. Ale ja się usztywniłam. W końcu pożegnał się i wyszedł. Sytuacja była dla mnie oczywista. Miało być właśnie tak, jak planowałam. Zrobiłam sobie dziecko. I sama je wychowam. Kiedy zadzwonił parę dni później, bardzo się zdenerwowałam. „Czy on nie może dać nam spokoju? Chcę już o nim zapomnieć”. Czułam jednak, że tęsknię za tym facetem, a jednocześnie, że jest taki jak wszyscy ci, na których się do tej pory zawiodłam. Kiedy zapytał, jak się czuje Pawełek, nie wytrzymałam: – Skoro taki jesteś ciekawy, czemu nie dzwoniłeś, gdy się urodził? – wybuchłam. I wtedy on nagle zmienił ton. Wykrzyczał mi do słuchawki, jak głupio się poczuł, kiedy mu powiedziałam, że jestem z nim w ciąży i dałam do zrozumienia, że nie chcę go więcej widzieć. – Poczułem się wykorzystany. Myślałem, że jesteśmy bratnimi duszami, a ty, jak jakaś zdeterminowana samica, szukałaś samca, aby mieć z nim dziecko. Starałem się jednak nie robić scen. Nie chciałem, żeby coś stało się dziecku. Ale byłem w takim stanie, że nie potrafiłem spokojnie rozmawiać. Bałem się, że jeśli przyjadę, możemy nie zapanować nad emocjami. Ograniczyłem się więc do telefonów. Chciałem przyjechać, ale ty jasno dałaś mi do zrozumienia, że mnie nie potrzebujesz. A potem nawet nie zawiadomiłaś mnie, że urodziłaś. Okazało się, że nie dostał mojego SMS-a. Wiedział tylko, że termin się zbliża. A kiedy zadzwonił, Pawełek był już dwa tygodnie na świecie. Michał był pewien, że nie jestem nim zainteresowana. Wyjaśniłam mu, że po prostu nie chciałam go angażować w stały związek. Ale chciałam mieć dziecko i nie mogłam już dłużej czekać. Spytał, czy może przyjechać na weekend. Zgodziłam się. Przyjeżdżał co tydzień. Chodziliśmy razem na spacery, bawił się z Pawełkiem. Po kilku miesiącach powiedział, że chciałby, abyśmy spróbowali jeszcze raz. – Wyjdź za mnie – poprosił. – Ze względu na Pawełka? – spytałam. – Nie. Zawsze mi się podobałaś. Wyczuwałem jednak w tobie jakąś oschłość. Myślałem, że jesteś jedną z tych kobiet, dla których kariera jest najważniejsza. Sądziłem, że nie chcesz się wiązać. Wtedy nawet mi to odpowiadało. Miałem przelotny związek, nic poważnego i już nieaktualne. Chcę być z tobą i Pawełkiem. Dwa miesiące później wzięliśmy ślub. Jeśli dziś w naszym związku pojawiają się problemy, szczerze o nich rozmawiamy. Nie chcemy więcej nieporozumień. Monika, 41 lat Czytaj także: „Moja córka ma dwie lewe ręce do pracy, a ja nie chcę jej dłużej utrzymywać. Jej jedyna szansa to mąż z grubym portfelem” „Byłam królową drogerii i hurtowo kupowałam podkłady do twarzy. Dlatego, by ukryć ślady po ciężkiej ręce męża” „Chciałam mieć córkę pod ręką, a ona uciekła na drugi koniec świata. Mam wnuka, ale nie dane jest mi go poznać”
„Bałam się wyjechać za pracą, bo mój mąż przypala nawet wodę. Spuściłam go ze smyczy i pokazał, co potrafi”
„Gdybym nie wyjechała, nigdy bym się nie dowiedziała, co potrafi mój mąż. On też by się o tym nie dowiedział. Widocznie tak miało być”.
Z zawodu jestem pielęgniarką, kobietą aktywną, zaradną, matką dwóch synów w wieku szkolnym i żoną... kompletnie niezaradnego męża. Wszystko zawsze było na mojej głowie. Choć to może wydać się dziwne, mój mąż nie potrafi nawet wkręcić żarówki, nie mówiąc już o pomalowaniu mieszkania czy na przykład wymianie uszczelki. – Jak to nie umie? Po prostu mu się nie chce! – twierdziły moje przyjaciółki. – To zwyczajne lenistwo! Przyzwyczaiłaś go do tego, że sama wszystko robisz. Mirek w domu nie robił nic Jak zwał, tak zwał. Mirek był ewenementem w mojej rodzinie i wśród znajomych. Mój szwagier własnym sumptem wybudował dom, prowadzi firmę, pomaga mojej siostrze, zabiera dzieci na basen i do kina... A u nas o wszystko troszczyłam się ja. Mirek nawet karpia na święta nie umiał zabić, robił to mój szwagier. Potem poszłam po rozum do głowy i zaczęłam kupować już zabite. Koszenie trawy to też moja działka, może dlatego, że lubię to robić. Tylko domu nie wybudowałam, odziedziczyłam po rodzicach, którzy mieszkają w Kanadzie. Czasami miałam ochotę rzucić wszystko, zabrać dzieci i też tam wyemigrować. Zwłaszcza gdy w moim szpitalu zaczęły się zwolnienia. Nowy dyrektor nie patrzył na zasługi, staż pracy, nie liczyło się dla niego nic, prócz oszczędności. Byłam kłębkiem nerwów, bo nie miałam pojęcia, jak sobie poradzimy, gdy dostanę wypowiedzenie. Mój mąż zarabiał w urzędzie grosze, nie utrzymalibyśmy się z jego pensji. Tak się złożyło, że wypowiedzenie dostała moja przyjaciółka Hanka. Najpierw dorabiała sobie do kuroniówki, robiąc w domach zastrzyki i opiekując się starszymi ludźmi, ale długo w ten sposób nie dała rady egzystować. W końcu wyjechała do Anglii i tam znalazła pracę jako pielęgniarka w ośrodku zajmującym się upośledzonymi dziećmi. To ona namówiła mnie do wyjazdu, gdy w drugim rzucie zwolnień w naszym szpitalu podzieliłam jej los. – Jest jedno wolne miejsce, rozmawiałam z szefem. Przyjeżdżaj – namawiała mnie Hanka. – Zamieszkamy razem, będzie taniej. Praca dość ciężka, nie ukrywam, ale płacą nieźle. Tylko musisz się szybko decydować, bo jak będziesz zwlekać, przyjmą kogoś innego. Najpierw miałam podpisać kontrakt na pół roku. Zdawałam sobie sprawę, że to zawsze jakieś ryzyko. Moja przyjaciółka nie miała rodziny, dzieci, nie przeżywała więc moich dylematów. Z pracą w naszym mieście było naprawdę krucho. Jedna pensja wystarczyłaby tylko na utrzymanie domu i opłaty. Byłam w kropce. Na pomoc rodziców liczyć nie mogłam, z teściami nie utrzymywałam kontaktów, zresztą mieszkali daleko. Naprawdę nie wiedziałam, co robić. Wyjechać „za chlebem”, czy zostać i klepać biedę. Nie wyobrażałam sobie mojego męża w roli gospodyni domowej, a w nią musiałby się przeistoczyć. Bałam się, ale postanowiłam zaryzykować Ku mojemu zdziwieniu Mirek nie miał nic przeciwko mojemu wyjazdowi. Byłam w szoku. Spodziewałam się narzekania, stu innych pomysłów z jego strony, a tu taka niespodzianka. – Jedź – usłyszałam. – Jeśli masz taką szansę, to jedź. My tu sobie jakoś poradzimy. Starszy syn, Jaś, był w piątej klasie, młodszy, Szymon, w trzeciej. Uczyli się dobrze, specjalnie nie trzeba było ich pilnować ani gonić do lekcji. Czasem tylko należało przykręcić śrubę, gdy zbyt długo siedzieli przed komputerem. Obaj lubili sport i namiętnie grali w piłkę nożną, chodzili nawet na popołudniowe zajęcia do szkoły. O nich raczej byłam spokojna. Gorzej z utrzymaniem porządku, gotowanie, praniem… – O nic się nie martw – przekonywał mnie mąż. – Wszystko mi pokażesz i już. Pokazanie wszystkiego zajęło mi tydzień. Mirek pod moim okiem włączał pralkę i zmywarkę, prasował sobie koszule, szykował chłopcom kanapki. Najgorzej było z obiadami. Na początek postanowiliśmy, że chłopcy będą jeść obiady w szkole, mąż gdzieś w mieście po drodze z pracy, natomiast w soboty i niedziele będą pichcić wszyscy. Po pierwszym dniu kulinarnych prób Mirka byłam załamana, po drugim jeszcze bardziej, ale po tygodniu zaczęło mu już coś niecoś wychodzić. Odetchnęłam z ulgą. Najważniejsze, że chciał! Na lotnisko odwiozła mnie cała rodzina. Była to moja pierwsza podróż samolotem. Nie tym się jednak denerwowałam, lecz wciąż myślałam, jak sobie poradzą beze mnie moi mężczyźni. Siostra obiecała zaglądać do nich i w miarę możliwości im pomagać. Ona też była zaskoczona postawą Mirka. Chłopcy początkowo nie byli zachwyceni, że zobaczą mnie dopiero po kilku miesiącach. Przyznam się, że trochę ich przekupiłam. Ponieważ obaj interesowali się sportem, grali w piłkę nożną, obiecałam, że przywiozę im firmowe stroje ich ulubionych klubów, Arsenalu i Chelsea. Powiedziałam też, że w wakacje będą mogli mnie odwiedzić i zobaczą na własne oczy największe stadiony. To trochę złagodziło ból rozstania. Szymon przecież był jeszcze mały, kiedyś nie lubił nawet, gdy wychodziłam do pracy na nocny dyżur. Trochę się z czasem przyzwyczaił, ale nie do końca. Ustaliliśmy, że będziemy się komunikować głównie za pomocą e-maili oraz Skype’a, czasami przez komórkę. Nigdy nie zapomnę, z jakim strachem dzwoniłam do męża pierwszy raz. – Dzieci w łóżkach, nakarmione, sprzątam po kolacji. Jest OK – powiedział. – Tęsknisz? – Tęsknię – odpowiedziałam zgodnie z prawdą. – Kocham cię. Pamiętam, rozpłakałam się wówczas z tych nerwów i z tęsknoty za nimi. Uświadomiłam sobie, że dawno nie mówiłam mojemu mężowi, że go kocham. W pierwszym odruchu chciałam wracać, wycofać się z umowy. Ale gdy już ochłonęłam, postanowiłam, że wytrzymam. Uznałam, że jeśli Mirek daje sobie radę, to ja muszę też pokazać, na co mnie stać. Mąż zupełnie mnie zaskoczył Po trzech miesiącach poleciałam przekonać się na własne oczy, czy wszystko gra. Dom wciąż stał, nie zarósł brudem, dzieci stęsknione, ale zdrowe i całe, czysto ubrane. W szkole też nauczyciele nie mieli zastrzeżeń do nauki. Nawet ogród nie zamienił się w busz, czego się spodziewałam, bo nie chciałam już mężowi dokładać zajęć. Byłam pod wrażeniem. Wracałam spokojniejsza. – Okropnie tu bez ciebie, ale wytrzymamy – zwierzał mi się Mirek. Wspólnie ustaliliśmy, że przedłużę swój kontrakt. Żyję oszczędnie, staram się jak najwięcej odłożyć, nigdy nie zapominam o prezentach. Z utęsknieniem czekam na wakacje, kiedy wszyscy moi trzej panowie przylecą do Anglii. Mają już zarezerwowane bilety. Spędzimy razem cały tydzień. Do tej pory nie mogę uwierzyć, że Mirek tyle potrafi. Rodzina i przyjaciele też nie mogą się nadziwić, że tak sobie radzi. – Teraz widzisz, że to trochę twoja wina, prawda? – twierdzi Hanka. – Już dawno ci mówiłam, że to wszystko z lenistwa. Jak ktoś chce, to może. Fakt. Może rzeczywiście wcześniej za dużo wzięłam na swoją głowę. Uważałam błędnie, że ja wszystko zrobię najlepiej. Dziś wiem, że robiłam źle. O dziwo, mój mąż nie narzeka, jest dumny z siebie, że mnie nie zawiódł. Nigdy bym się tego po nim nie spodziewała. Co prawda rozstanie się na dłuższą metę nie jest wskazane dla żadnego małżeństwa, ale te krótsze czasem dobrze robią. Gdybym nie wyjechała, nigdy bym się nie dowiedziała, co potrafi mój mąż. On też by się o tym nie dowiedział. Widocznie tak miało być. Nie wiem, jak długo jeszcze tu popracuję, może rok? Nie chciałabym zostawiać moich dzieci na dłużej. Liczę, że coś się zmieni i znajdę pracę w Polsce. Beata, 36 lat Czytaj także: „Wakacyjny domek na Mazurach miał być gniazdkiem miłości. Ściany lepiły się od brudu, a podłoga wyglądała jak klepisko” „Mąż stwierdził, że ma dość tego związku i postanowił wymienić mnie na nowszy egzemplarz. Wybrał sobie moją siostrę” „Poderwał mnie największy przystojniak na siłce. Myślałam, że to bramy raju, a znalazłam się w siódmym kręgu piekła”
„Lgnęłam do facetów, bo pragnęłam męskości, której nie dał mi mąż. Wyszłam na desperatkę, której tylko jedno w głowie”
„Może chciałam się z nim przespać, ale nie byłam jakąś durną dziunią, tylko kobietą po przejściach. Jednak człowiekowi wciąż zależy na tym, co inni o nim pomyślą...”.
Właśnie kończyłam swoją zmianę i zamierzałam iść do domu, kiedy Waldek wskazał ruchem głowy na jednego klienta, który podobno dość długo siedział i czekał na obsługę. – Załatw jeszcze jego. Chce zapłacić. Podeszłam z bloczkiem rachunków. – Kończę zmianę. Czy mogę przyjąć pieniądze? – spytałam go. Nie podnosząc nawet głowy znad swojego portfela, zaczął narzekać: – Skąd wytrzasnęliście tego faceta przy fortepianie? Nigdy nie słyszałem nikogo gorzej grającego. Przecież to… Co to za dziwne podchody! W tym momencie uniósł głowę i spojrzawszy na mnie, urwał w pół zdania. Przyglądał mi się przez moment, jakbym była nie z tej planety, chrząknął i zaraz potem, zamiast zapłacić, zamówił jeszcze jeden kieliszek brandy. Wkurzył mnie, bo chciałam już iść do domu, a tak musiałam jeszcze odczekać te parę minut. Kiedy niosłam alkohol do jego stolika, przyglądał mi się na tyle bezczelnie, że prawie mnie speszył, co zdarzało mi się dość rzadko. Wiedziałam, że robię wrażenie na mężczyznach, ale żeby aż tak się gapić? Bez przesady! A może wyszedł z więzienia i kobiety przez parę lat nie widział? Takim bardzo się chce... no, sami wiecie czego. Chociaż ten nie wyglądał mi na takiego, co by więzienie widział choćby z daleka. Był za bardzo elegancki. Postawiłam kieliszek na stoliku i odeszłam. Kątem oka widziałam, że wypił go jednym haustem, spojrzał na zegarek i podszedł do baru, nie czekając, aż sama podejdę. Podałam mu rachunek. Odbierając go, przytrzymał chwilę dłużej moją rękę i pocałował jak w starym kinie. No proszę, co za facet... – Czy mogę wyrazić swój zachwyt? – zapytał wielkopańskim tonem. – Takie świetne brandy? – zakpiłam. – Nie. Panią jestem zachwycony – odparł najpoważniej na świecie. Spojrzałam na niego zdumiona i mimo woli się uśmiechnęłam, chociaż ostatnio dawno tego nie robiłam. – Proszę to powiedzieć kierownikowi – odparłam z przekąsem i dopiero chwilę później zdałam sobie sprawę, że wyszłam na idiotkę, bo skąd mógł wiedzieć o wszystkich moich perypetiach. A niech tam! Bez przesady. Przyszedł sobie i poszedł. Pewnie już tu nigdy nie wróci. Nie będę sobie zawracać głowy, za kogo ktoś mnie bierze. Gdzieś w internecie przeczytałam, że największą głupotą na świecie jest przywiązywanie wagi do tego, co o tobie myślą inni ludzie. I całkiem się z tym zgadzam. Myliłam się jednak, że nigdy go już nie spotkam. Następnego dnia siedział przy tym samym stoliku co wcześniej. Na blacie zaś leżała piękna, czerwona róża. Pewnie umówił się z jakąś kobietą. Po babsku poczułam zazdrość, ale zaraz się zreflektowałam: „O nieznajomego faceta? Majka, zwariowałaś do reszty?!”. Podeszłam do stolika. – Czy podać wazonik do kwiatka? – Nie, dziękuję. To dla pani. No, teraz to naprawdę mnie zaskoczył! Chyba musiałam mieć głupią minę, ale z resztką refleksu odpowiedziałam: –To miłe. Dziękuję. A co dla pana? – Małe brandy. Minęły trzy dni, zanim pojawił się znowu. Nie wiem, dlaczego nie byłam zdziwiona, kiedy znowu przyniósł różę. Czyżbym się tego spodziewała? Na jakiej podstawie? Bo facet raz czy dwa był miły? Takich barowych podrywaczy spotkać można niemalże codziennie. No, może nie do końca takich... Tym razem byłam jednak bardziej konkretna i zapytałam prosto z mostu: – To naprawdę bardzo miły gest, ale czego pan ode mnie oczekuje? – Chciałbym chociaż móc zaprosić panią na kawę. Ale nie tu, oczywiście – odparł, uśmiechając się lekko. Obchodziło mnie, co sobie o mnie pomyśli Może was to zdziwi, ale nie wahałam się. W końcu facet był przystojny i sympatyczny, a ja byłam już dużą dziewczynką i mogłam robić, co chciałam. Zwłaszcza po nieudanym związku, kiedy człowiek przepełniony jest żalem i pragnieniem bliskości. No, powiedzmy to sobie wprost. Miałam ochotę przespać się z tym mężczyzną, kimkolwiek by był. Fascynował mnie i już. – Zgoda – odparłam. – Gdzie i kiedy? – Lubi pani chińszczyznę? – Owszem, nawet bardzo – uśmiechnęłam się, widząc, że zamierza to wszystko przeprowadzić delikatnie. – W takim razie będę czekał jutro o ósmej w Lua Moi – zapowiedział. Nazajutrz poszłam na to spotkanie pełna nadziei, chociaż po wczorajszych nocnych przemyśleniach, prawdę mówiąc, sama się sobie trochę dziwiłam. Nie byłam pewna, czy ten facet w ogóle się pojawi. Przecież tę moją szybką zgodę mógł przyjąć jako zgodę kobiety łatwej, lekkiej i przyjemnej. A przecież to nieprawda! Moja sytuacja była dużo bardziej skomplikowana... Tylko skąd mógł o tym wiedzieć? A może wcale tak o mnie nie pomyślał? Może był przyzwyczajony do tego, że żadna mu nie odmawia? Był cholernie przystojny i najwyraźniej przy forsie, bo przecież nie każdy zamawia w lokalu najdroższą brandy. Tak czy inaczej, powtórzyłam internetową mądrość jak mantrę i dałam sobie spokój ze skrupułami. Weszłam do restauracji i rozejrzałam się: siedział w rogu sali. Wyglądał elegancko. Przywitał się ze mną i pomógł mi zdjąć płaszcz jak prawdziwy dżentelmen. Przy stoliku, do którego mnie zaprowadził, stał wielki wazon, a w nim znów kilka czerwonych róż. – Te też są dla mnie? – spytałam. – Oczywiście. – I czy dzisiaj także wyrazi pan swój zachwyt? – uśmiechnęłam się. – A pani każe to powtórzyć kierownikowi? – spojrzał na mnie uważnie. Roześmiałam się, choć nie było mi do śmiechu. Czyli zapamiętał ten tekst. – Wie pan... – zaczęłam. – Dopiero później zdałam sobie sprawę, że musiał mnie pan wziąć za idiotkę, która wygaduje jakieś głupoty. Już wyjaśniam. Kierownikiem jest mój były mąż, łączą nas tylko interesy. Dawno bym odeszła z tej roboty, żeby nie musieć na niego patrzeć, ale dopóki jest forsa – jakoś to wytrzymuję. Z przyjemnością jednak robię mu na złość i flirtuję z klientami, żeby wiedział, co stracił. I dlatego kazałam mu powtórzyć to, co pan powiedział. Skąd pan mógł wiedzieć? Pomyślał pan na pewno: „Co ona wygaduje?” Po prostu mnie odrzucił Facet zrobił zakłopotaną minę, a mnie nagle naszła dziwna ochota, żeby zwierzyć mu się ze swojego życia. Zaczęłam więc gadać jak najęta, nie przejmując się, czy nadąża, czy nie. – Tak w skrócie: skończyłam slawistykę, grałam w teatrzyku studenckim, jakiś czas byłam modelką, potem szukałam pracy, ale wszyscy chcieli mnie tylko do parzenia kawy i reprezentacji. Doszłam do wniosku, że jak mam parzyć kawę, to równie dobrze mogę na swoim. Wyszłam za mąż, potem się rozeszłam. I już. Taka moja historia… Opowiedziałam mu ją, żeby nie miał mnie za kompletną idiotkę. Może chciałam się z nim przespać, ale nie byłam jakąś durną dziunią, tylko kobietą po przejściach. Jednak człowiekowi wciąż zależy na tym, co inni o nim pomyślą... Po obiedzie, przy brandy (widać było, że to jego ulubiony trunek) poprosił, żebym podała mu swoje ręce. Zdziwiłam się. Jakiś wróżbita czy jak? Ale nie. Przez chwilę trzymał je w swoich dłoniach, po czym, całując je, powiedział: – Są równie piękne jak pani. – Chodźmy już – powiedziałam trochę zakłopotana, zastanawiając się, dlaczego tak przeciąga te podchody. Zamówił taksówkę i odwiózł mnie do domu. Kiedy podeszliśmy pod klatkę schodową, zaproponowałam z pełną świadomością konsekwencji: – Wejdź na kawę. Przecież chciałeś ją wypić gdzieś indziej niż u mnie w pracy. – Nie, dziękuję. Pójdę już – odparł, a mnie dosłownie zamurowało. Tego się po nim nie spodziewałam! Czyżby jednak uznał mnie za idiotkę? No ale nawet jeśli, to co ma mój intelekt do mojego ciała? Zdenerwował mnie. Odrzucił moją propozycję! – Rany boskie, to czego ty chcesz? – westchnęłam zniecierpliwiona. – Przecież nie zamierzam cię zaciągnąć przed ołtarz... Więc jak, idziesz? – Nie lubię się spieszyć – odparł. Kiedy wróciłam do domu, byłam na siebie wściekła i miałam ochotę tłuc głową o ścianę. Co mi strzeliło do głowy, żeby robić takie rzeczy? Facet jest naprawdę fajny, a ja robię z siebie...! Przed rozwodem nigdy nie zaciągałam mężczyzn do łóżka. Wręcz przeciwnie, zgrywałam niedostępną. I co mi z tego przyszło? Mąż mnie rzucił dla jakiejś laluni, która nie waha się przed niczym. Może dlatego teraz tak szaleję. Ten rozwód zdecydowanie źle na mnie podziałał. No i odstraszyłam porządnego gościa. Brawo, Majka. Jesteś super! Nie chcę się zestarzeć Na drugi dzień czekał przed moją kawiarnią późnym wieczorem. Akurat mój były razem z chłopakami po zamknięciu lokalu popili nieco z jakiejś tam okazji i wychodziliśmy dość hałaśliwą grupą. Padał wiosenny deszczyk. Mój adorator stał z otwartym parasolem, nie rzucając się w oczy, czekając pewnie, aż go zauważę. Łaskawie zauważyłam. – O, co za spotkanie! – powiedziałam. – Przechodziłeś przypadkiem? – Czekam na ciebie – odparł. Przyjrzałam mu się uważnie, czując, że mówi poważnie. Czyli jednak nie zawaliłam sprawy tak całkowicie. – Idę z tobą – powiedziałam po krótkim namyśle. – Masz parasol. Wzięłam go pod ramię. – Wezmę taksówkę – zaproponował. – Przejdźmy się – poprosiłam. – Cały czas mam uczucie, że się duszę w tej robocie, więc kiedy stamtąd wychodzę, zawszę muszę głęboko odetchnąć. Złożył parasol. Szliśmy w ciepłym deszczu, trzymając się za ręce, głęboko wdychając powietrze wolne od spalin. – Za tydzień długi weekend. Co robisz? – zapytał nieoczekiwanie. – Odpoczywam. – Ja też. Należy mi się. Jadę na trzy dni do Zaborowa. Pojedź ze mną – dodał szybko, jakby się bał, że się nie zgodzę albo go wyśmieję. – Pomyślę... – odparłam, chociaż doskonale wiedziałam, że pojadę. Do domu doszliśmy zupełnie przemoczeni. Zrzuciłam z siebie szybko mokre ubranie i zarzuciłam mu ręce na szyję. – Chodź ze mną... – Wolniej, wolniej! – zaśmiał się. – Szybciej, szybciej – powiedziałam, chcąc nadrobić tamten dzień, w którym mnie odrzucił. – Życie ucieka, szkoda każdej chwili. Na studiach wystawialiśmy taką sztukę. Grałam cnotliwą panienkę, która cały czas czeka na swojego królewicza i odrzuca wszystkich konkurentów. Na koniec się starzeje i wtedy przyjeżdża ten wyśniony, ale ona ma już siedemdziesiąt lat... Ten argument chyba go przekonał. Objął mnie mocno i przyciągnął do siebie. Utonęliśmy w namiętności. Pojechałam z nim do Zaborowa. To były zwariowane trzy dni. Na miejscu czekał na nas cudowny pałacyk, w którym chciałoby się zamieszkać na zawsze, żeby oddychać powietrzem ubiegłego stulecia, pośród przepięknych obrazów, kryształowych luster, marmurów i wspaniałych gipsowych stiuków. Łaziliśmy po okolicy dalekiej od zgiełku miasta, cichej i czystej. W lesie szalała wiosna: drzewa w soczystej zieleni liści, stokrotki i mlecze kwitnące w trawie, ciepły wiaterek. Nawet jakieś grzyby zauważyłam… Takie miejsca jak tamto zostają w pamięci na długo. – Wiesz, że tutaj kręcili „Lalkę”? – zapytałam. – Właśnie w tej okolicy. – Nie wiedziałem. – Zawsze lubiłam Wokulskiego. Było mi go żal. Nie zdążył na pociąg do nowej epoki. Zawsze muszą być tacy. – Ty zdążyłaś... – Co ty wiesz? Nie znasz mnie. – Ale kiedyś poznam. Gdy jego palce dotknęły klawiszy Przystanęłam gwałtownie, odwróciłam się i zaczęłam go całować. Mocno, drapieżnie, jakbym chciała sprawić mu ból, wyrzucić z siebie to coś, co mnie gryzło, uwierało, przeszkadzało żyć tak, jak zawsze chciałam. Przycisnął mnie mocno, jakby wiedział, co się ze mną dzieje, jakby chciał pomóc mi się wyzwolić, ulecieć prosto w jego ramiona. Nagle, nie wiadomo skąd, odezwał się wiosenny grzmot. Lunęło. Zerwaliśmy się do biegu. Kiedy dotarliśmy do naszego pokoju w pałacyku, byliśmy przemoknięci do suchej nitki. Wśliznęliśmy się do łóżka w samej bieliźnie, a kiedy tylko ogarnęło nas błogie ciepło, wtuleni w siebie i zmęczeni dniem pełnym wrażeń usnęliśmy jak małe dzieci. Wieczorem, gdy zeszliśmy na kolację, mój dżentelmen zamówił szampana. – Za to, że jesteś tak piękna – uniósł w górę kieliszek z toastem. – Za to, że jesteś... – odparłam. – Jaki? – chciał wiedzieć. – Nie ma nic dalej. Za to, że jesteś... Po kolacji wracaliśmy do pokoju przez salon. Stał w nim koncertowy Steinway. Usiadł przy instrumencie, ja usiadłam z tyłu w stylowym fotelu, otoczona lustrami. Patrzyłam na jego odbicie w tych lustrach: był przede mną, za mną, obok mnie, wszędzie. Dotknął klawiszy i zagrał niczym prawdziwy mistrz fortepianu... Rozbiegane nuty usiłowały znaleźć sobie przytulne miejsce na klawiaturze i przycupnąć choć na chwilę pod klawiszami. Na próżno: wydobywał je stamtąd, z każdego zakamarka; wyciągał na zewnątrz, kazał biegać, brzmieć i dźwięczeć tak długo, jak wymagał tego zamysł artysty. Wstałam i podeszłam do niego. Stanęłam tuż za jego plecami, oparłam brodę o jego głowę, opuściłam ręce wzdłuż silnej piersi i przymknęłam oczy. – Zagraj to jeszcze raz – poprosiłam. Majka, 32 lata Czytaj także: „Syn zamiast jędrnej niewiasty wziął sobie rozwódkę ze zbędnym balastem. Nie akceptuję wnuków z drugiego obiegu” „W delegacji puściły mi hamulce i strzeliłem gola przypadkowej lasce. Teraz ta jędza nie daje mi żyć” „Poprosiłam znajomego, żeby zatrudnił mojego zięcia, a ten oszust nie chciał mu płacić. Już ja go ustawię do pionu”
„Życie z teściową odbiera mi resztki godności. Jędza się panoszy, a ja z grymasem na twarzy piorę jej sparciałe gacie”
„Kiedy wyjechała, miałam ochotę na kolanach iść na Jasną Górę w podziękowaniu za cud”.
Mieszkanie kupił mi tato, jeszcze przed moim ślubem z Jankiem. Cztery duże pokoje z widokiem na nadwiślańskie bulwary, niedaleko ścisłe centrum Krakowa – słowem – żyć nie umierać. Urządziliśmy się dość szybko – Janek wziął kredyt, ja znalazłam koleżankę, która pomogła mi dobrać meble i gustowne dodatki. Dobrze nam się mieszkało. Był tylko jeden problem – teściowa. Matka Janka pochodzi z okolic Rzeszowa. Do niedawna była urzędniczką, obecnie cieszyła się emeryturą, a co za tym idzie mnóstwem wolnego czasu. Pierwszy raz przyjechała do nas w święta wielkanocne, kilka miesięcy temu. Zapowiedziała się na cztery dni – Boże, co ja bym dała, żeby mieszkać w Krakowie! – powtarzała co rano, skrupulatnie planując zwiedzanie. Pracuję w dużym wydawnictwie, Janek też jest zabiegany, tymczasem jego matka najwyraźniej oczekiwała obsługi. Sama nawet palcem nie kiwnęła, żeby pomóc mi w czymkolwiek, ja za to musiałam koło niej skakać. – Gość w dom, Bóg w dom! Nie słyszałaś takiego przysłowia? – prychnęła teściowa, kiedy powiedziałam, że niestety nie znajdę czasu, żeby pomóc jej w poszukiwaniu jakichś bibelotów do mieszkania. Matka męża oczekiwała, że zajmę się nią, jakby była moją najlepszą przyjaciółką, tymczasem ja po powrocie z pracy niemal padałam na twarz ze zmęczenia. Teściowa miała pretensje nie tylko o to, że nie spędzam z nią czasu, ale też, co było jeszcze gorsze, zaczęła krytykować moją kuchnię! – Zupa z proszku? – utyskiwała na przykład, kiedy naprędce przygotowywałam wieczorem coś do jedzenia. Kanapki z serem czy pomidorem też jej nie pasowały; ani nawet spaghetti. Lubiła wędliny – pasztety, kiełbasy i klopsiki, jednak ja byłam wegetarianką i nie zamierzałam podawać tego na stół! Uszczypliwościom z jej strony nie było końca, jednak do jakiejkolwiek pomocy bynajmniej się nie paliła. – O gości trzeba dbać, ja was obskakiwałam, kiedy u mnie byliście! – powtarzała. – Bo mama ma mnóstwo wolnego czasu, na miłość boską! Przecież nie wezmę urlopu, żeby pokazać mamie wszystkie atrakcje Krakowa! – krzyknęłam w końcu któregoś wieczoru. Janek siedział jak struty. Liczyłam na to, że mnie wesprze, ale nawet słowem się nie odezwał! Strasznie się tamtego dnia pokłóciliśmy, co gorsza teściowa pewnie wszystko słyszała, w końcu w nowym budownictwie ściany są raczej cienkie… Kiedy wyjechała, miałam ochotę na kolanach iść na Jasną Górę w podziękowaniu za cud. Sprosiła sobie przyjaciółeczkę Niestety, nie minęły nawet cztery miesiące, a matka mojego męża znowu zapowiedziała swój przyjazd. W dodatku tym razem nie zamierzała pojawić się u nas sama… – Zabrałabym ze sobą przyjaciółkę, ona też jest już na emeryturze. Przyjaźnimy się od lat, nie musisz się obawiać, że sprowadzę wam do domu jakąś obcą osobę – powiedziała mi przez telefon. – Chyba nie macie nic przeciwko? Strasznie się ostatnio wynudziłam, w końcu Kraków Krakowem, ale ile można samotnie łazić po ulicach? No a teraz będę mogła spędzać dnie z Bogusią – nawijała teściowa. – Aha, tylko Anetko, musicie nam pościelić w dwóch osobnych pokojach! Bogusia lubi spać sama. Kiedy pięć lat temu mieszkałyśmy w Kołobrzegu we wspólnym pokoju, cały czas psioczyła, że chrapię i ona, bidulka, nie mogła się przeze mnie wyspać – paplała mi w słuchawkę teściowa. No i diabli mnie wzięli! Nie dość, że musiałam przygotować dwa pokoje gościnne, to jeszcze zapowiadała się przynajmniej dwutygodniowa wizyta tych starych papug! „Nie! Ja tego nie wytrzymam” – myślałam. Przez kilka kolejnych dni usiłowałam wymyślić jakąś zgrabną wymówkę, która pomogłaby mi wymigać się od przymusu podejmowania teściowej u nas, jednak jakoś nic nie przychodziło mi do głowy… – Porozmawiaj z matką, Janek! Ja mam tego dość! Rozumiem, że nasze miasto może się jej wydawać atrakcyjne, ale na miłość boską, nie prowadzę przecież darmowego pensjonatu! – wybuchłam w końcu, całą kłębiącą się we mnie złość wyładowując na Janku. Niestety, mąż mnie nie rozumiał. – To jest moja matka! – krzyknął na mnie. – Mam jej odmówić, bo ciebie męczą goście?! Okay, mieszkanie jest twoje, co jasno dajesz mi do zrozumienia, ale tu chodzi o wizytę mojej matki! I tym sposobem dwa dni później – skłóceni i wściekli na siebie – odbieraliśmy z dworca moją teściową i jej irytująco rozchichotaną przyjaciółkę. Władowały się na tylne siedzenie naszego samochodu, przy okazji krytykując to, że prowadzę ja, a nie Janek, i jak nie zaczną trajkotać… Głowa mnie rozbolała już po paru minutach, a zapowiadała się dłuższa wizyta. W mieszkaniu teściowa zabrała się za rozpakowywanie swoich rzeczy – tym razem przywiozła cały wiklinowy kosz kiełbas, wędlin i wszelakiego mięsiwa – władowała mi to wszystko do lodówki, przesuwając w głąb moje jogurty i warzywa. – Aneta jest wegetarianką – teściowa z przekąsem tłumaczyła przyjaciółce, jakby niejedzenie mięsa było jakąś zbrodnią… Zagryzłam zęby, żeby jej czegoś nie odburknąć i zaparzyłam wszystkim herbaty, krojąc przy okazji kupioną wcześniej szarlotkę. Prawdę mówiąc, tego akurat wieczoru miałam mnóstwo pracy przed laptopem, ale wolałam chociaż przez chwilę pobawić się w idealną panią domu, niż znowu wysłuchiwać wymówek teściowej. Minęło kilka dni. Teściowa z przyjaciółką biegały po mieście, a wieczorami chadzały na jakieś dansingi. Wracały do mieszkania rozchichotane i na rauszu, budząc nas w środku nocy. Później obie spały pewnie do dziewiątej, a ja musiałam zrywać się o szóstej trzydzieści, żeby zdążyć do pracy… Przez całą wizytę teściowej i jej przyjaciółeczki warczałam na męża, wściekła, że trzyma stronę matki, tymczasem w mieszkaniu panoszyły się te dwie upiorne baby! Na kaloryferze w łazience porozwieszane ich majtasy, w szafach bety, w kuchni ciągły smród smażonego oleju, a teściowa jak dinozaur – jadała głównie mięso! Miałam dość, tymczasem one bawiły się u nas w najlepsze! Po tygodniu ich pobytu przyleciała ze Stanów moja przyjaciółka, niestety nie mogłam nawet zaprosić jej do nas, bo mieszkanie przejęła we władanie teściowa z przeklętą panią Bogusią. Co za bezczelne babsko! Doszło do tego, że we własnym domu przemykałam się na palcach, skrępowana obecnością matki męża i jej przyjaciółki, która, bądź co bądź, była dla mnie przecież obcą osobą. W końcu, po dziesięciu dniach męki, przestałam się bawić w dyplomację i zapytałam teściową prosto z mostu, kiedy zamierza wyjechać. Miałam nadzieję, że po takim afroncie babsztyl się obrazi, spakuje swoje bambetle i każe się wieźć prosto na dworzec, ale gdzie tam… Matka Janka oderwała wzrok od trzymanej w ręku kanapki i z ustami pełnymi jedzenia wymamrotała, że w czwartek idą do teatru, w piątek na tańce, a w sobotę na koncert! – W niedzielę chciałybyśmy sobie popłynąć statkiem do Tyńca, pogoda ma być jak złoto, a w poniedziałek… – W poniedziałek przyjeżdża moja kuzynka z mężem i sama mama rozumie… Potrzebuję pokoju gościnnego – syknęłam, lekceważąc wszelkie dobre maniery. Niestety na moją teściową najwidoczniej nie było rady. – No to co za problem? – wzruszyła ramionami, dodając majonezu na swoją kanapkę z szynką. – Wy z Jankiem w sypialni, my z Bogusią w naszych pokojach, a gości ulokujesz w tym małym, komputerowym – poradziła mi teściowa. Wyszłam z kuchni, bo słowo daję, bałam się, że chwycę za nóż, którym teściowa rano kroiła wędlinę i… Czy jest jakaś rada na takich bezczelnych ludzi? Bez taktu, bez umiaru! Rozumiem, że matce męża podoba się pobyt u nas, no ale, ile można?! Jestem załamana. Jak Boga kocham, zastanawiam się nawet nad zamianą mieszkania na mniejsze. W końcu bez zbędnych pokoi gościnnych problem rozwiąże się sam. Albo i nie – znając bezczelność mojej teściowej, zwaliłaby się nam na głowę, nawet gdybyśmy mieszkali w kawalerce. „Młodzi jesteście, rozłóżcie sobie polowe łóżko, ja się umoszczę w waszym” – w myślach już niemal słyszę głos matki Janka. Czy ten koszmar kiedyś się skończy? Aneta, 29 lat Czytaj także: „Chciałem dać synowi firmę, działkę i pieniądze, ale się na mnie wypiął. Strzelił sobie życiowego samobója” „Nasi sąsiedzi byli dorobkiewiczami, myślącymi, że wszystko im wolno. Grozili nam, a później słowa zamienili w czyny” „Córka miała życie zaplanowane w tabelkach i wyliczone co do minuty. Nie miała w sobie ani krzty luzu i spontaniczności”
„Wyjazd na emigrację za kasą nie był wart tego, co przeżyłam. Miłości rodziny nie odkupię na wypłatę w euro”
„Nie chcę mieszkać za granicą. Tu mam rodziców, przyjaciół, tu mi jest dobrze. Ale wiem, że wyjazd to jedyna szansa, by ratować moje małżeństwo”.
Historia mojego małżeństwa to historia wyjazdów i powrotów. Nie zawsze do końca przemyślanych, ale podyktowanych chęcią godnego życia, która czasami sprawia, że człowiek decyduje się mieszkać z dala od rodziny. Trudny to wybór między ukochanymi osobami a pieniędzmi. Ale miłości do garnka się nie włoży… Kiedy po raz pierwszy podjęliśmy z mężem decyzję o wyjeździe za granicę, zrobiliśmy to wspólnie. Janek miał jechać pierwszy, aby „przygotować grunt”, a ja wraz z naszym półtorarocznym synkiem mieliśmy dołączyć do niego po kilku miesiącach. Tej decyzji żałowałam już od pierwszego dnia. Jeszcze nie minęło nawet kilka godzin od momentu, gdy mąż pomachał mi na pożegnanie, a już za nim tęskniłam. Nie umiałam być sama, to znaczy bez ukochanego. Nie po to człowiek się przecież pobiera, aby żyć osobno. Po wyjeździe Janka przeprowadziłam się co prawda do swoich rodziców, ale to w żaden sposób nie łagodziło mojej tęsknoty za mężem. Owszem, miałam z kim pogadać, nie czułam się więc tak bardzo samotna, jednak każdego dnia myślałam o tym, ile z Jankiem tracimy, nie będąc razem. Żal ściskał mi serce, że mąż nie może widzieć swojego ukochanego synka, patrzeć jak się rozwija, uczy nowych rzeczy, coraz więcej mówi. A dzieci w tym wieku tak szybko się zmieniają! Dlatego dzień, w którym Jasiek zadecydował, że powinniśmy już do niego dołączyć, stał się dla mnie prawdziwym świętem! Cieszyłam się, że nasza rodzina znowu będzie razem, pragnęłam tego jak niczego innego na świecie, a mimo to… W dniu wyjazdu w moich oczach znowu zakręciły się łzy tęsknoty. Zdałam sobie bowiem sprawę, że ja, tak bardzo związana z rodzicami, nie będę mogła ich teraz widywać tak często, jak do tej pory. A w dodatku zabieram im ukochanego wnuka, jedynego i wymarzonego, do którego bardzo się przywiązali. Najbardziej żal mi było mojego ojca, bo on po prostu świata nie widział poza Filipkiem. Myśl o tym, że zwyczajnie pozbawiam go prawa do zabawy z chłopcem spędzała mi sen z powiek. Moja rodzina jest w Polsce Zastanawiałam się, czy aby na pewno mam do tego prawo? Tym bardziej, że scena pożegnania wnuka z dziadkami była naprawdę wzruszająca. Chyba po raz pierwszy w życiu widziałam, jak mój ojciec płacze, a Filipek zacisnął rączki na jego szyi i przez dłuższy czas nie mogłam go oderwać od dziadka. Potem synek pytał mnie wielokrotnie, dlaczego dziadziuś i babunia nie pojechali razem z nami. Widać było, że bardzo za nimi tęskni. Przetłumaczyłam sobie jednak, że najważniejszą częścią rodziny jesteśmy my z Jankiem i nasz syn, a dziadkowie, chcąc nie chcąc, są na drugim miejscu. Musimy się więc najpierw troszczyć o siebie, a w tamtym okresie wyjazd za granicę wydawał się najrozsądniejszym wyborem. Tym bardziej, że materialnie powodziło nam się na obczyźnie o niebo lepiej niż w Polsce. To były pierwsze, „złote” lata emigracji, kiedy w Irlandii zarabiało się nieporównywalnie większe pieniądze niż w naszym kraju. Janek dostał świetną pracę, mogliśmy więc sobie pozwolić na wynajęcie pięknego mieszkania i na to, abym początkowo nie pracowała, zanim Filip nie przyzwyczai się do nowego otoczenia. Może komuś to, co teraz powiem, będzie się wydawało dziwne, bo przecież los był dla nas wyjątkowo łaskawy, ale mimo finansowych sukcesów czułam się na emigracji naprawdę nieszczęśliwa. Nie znałam języka, okolicy, ludzi. Mój mąż szedł na cały dzień do pracy, a ja zostawałam sama w czterech ścianach i nie miałam nawet do kogo gęby otworzyć. Wtedy nie mieliśmy jeszcze komputera, a zresztą nawet gdybyśmy go mieli, to moich rodziców nie było stać na taki sprzęt, zresztą oboje nie znają się na technicznych nowinkach, jak więc by mieli nauczyć się go obsługiwać? Dlatego czułam się szalenie samotna i powoli popadałam w depresję. Bez rodziny i koleżanek, z którymi w Polsce mogłam poplotkować... No ale, czas leciał... Jestem zdolna i byłam zdeterminowana, w końcu więc jakoś powoli zaczęłam posługiwać się językiem obcym. Dużo oglądałam telewizji, słuchałam radia, zaprzyjaźniłam się także z sąsiadami, którzy okazali się przemiłymi ludźmi. Filipek poszedł do przedszkola, gdzie poznał inne dzieci. Oboje więc powoli próbowaliśmy się odnaleźć w nowym miejscu i wszystko zaczynało się jakoś układać. Tylko przyjazdy do Polski rujnowały natychmiast cały mój spokój. Byłam tak szczęśliwa, widząc się z rodziną, że kiedy nadchodziła pora powrotu do Irlandii, czułam się, jakbym wracała do jakiegoś więzienia. „Głupia, nikt ci przecież nie każe, nie przystawia pistoletu do głowy! Robisz to, bo tam żyje ci się wygodniej, lepiej” – powtarzałam sobie. Ale jednocześnie jakiś diabełek szeptał do mojego ucha: „Ale co to za życie? Wśród ludzi, którzy cię ani trochę nie obchodzą? Na pewno to właśnie z nimi chcesz świętować urodziny, imieniny, bawić się z różnych innych okazji, a nie ze swoimi najbliższymi?”. I wtedy czułam, jakby moje życie było zupełnie gdzie indziej… A w Irlandii to było tylko coś takiego „życiopodobnego”. Egzystowanie w coraz to piękniejszych dekoracjach (zmieniliśmy mieszkanie na domek z ogródkiem), ale daleko od ludzi, których kochaliśmy. Nie pomogło nawet to, że podjęłam pracę. Te kilka godzin poza domem, wśród ludzi, powinno mnie trochę rozruszać, jednak tak się nie stało. Cały czas miałam wrażenie, że jestem niewłaściwym człowiekiem na niewłaściwym miejscu. Ba, nawet uważałam, że nasz pies szczeka po angielsku! Tak, kupiliśmy sobie psa i… to nie był na pewno „polski” pies. Tylko tutejszy. Nie potrafiłam być szczęśliwa Mąż to widział i chyba myślał, że mi się w głowie poprzewracało od tego dobrobytu. On bowiem idealnie odnalazł się w tutejszej rzeczywistości, jakby urodził się Irlandczykiem! Może dlatego, że nigdy nie był specjalnie związany ze swoimi rodzicami i siostrą? Od dawna nie mieszkał z nimi i sam się utrzymywał. Dlatego teraz mnie nie rozumiał... I tak egzystowaliśmy na tej cholernej emigracji – ja pogrążona w depresji, z ciągłymi pretensjami o wszystko. On coraz bardziej na mnie wściekły, że haruje jak wół, a ja nie wiem, czego chcę. Nic więc dziwnego, że nasze małżeństwo zaczynało się sypać… Oboje z mężem mamy trudne charaktery i mocne temperamenty, więc w naszym związku zawsze „iskrzyło”. Ale kiedyś potrafiliśmy błyskawicznie pogodzić się w sypialni i rano zawsze znajdowaliśmy rozwiązanie naszego problemu. Teraz sypialnia stała się miejscem, gdzie tylko spaliśmy, odwróceni do siebie plecami. Było coraz gorzej... I wtedy zadzwoniła moja kuzynka z Polski, informując nas, że jest do kupienia niedroga działka, na której możemy postawić bliźniak. Działka niedaleko domu moich rodziców. To było jak zrządzenie losu! Jakby sam Pan Bóg pokazał nam z nieba palcem, co mamy robić! Udało mi się przekonać męża, że powinniśmy wracać do kraju. – Zobaczysz, z naszymi oszczędnościami na pewno sobie poradzimy! Przecież nigdy nie chodziło nam o to, aby mieszkać za granicą, tylko aby zarobić i odłożyć gotówkę! – mówiłam Jankowi. Posłuchał mnie. Powrót do kraju i budowa domu to było spełnienie moich marzeń. Wreszcie miałam rodzinę na wyciągnięcie ręki i godziwe warunki mieszkaniowe. Filip poszedł do polskiej szkoły, gdzie szybko się odnalazł. A my z mężem podjęliśmy decyzję o otworzeniu firmy. Janek jest z zawodu hydraulikiem, więc za najrozsądniejsze uznaliśmy otwarcie sklepu z urządzeniami sanitarnymi. Tym bardziej, że przecież kilka lat temu panował w naszym kraju prawdziwy boom budowlany i wydawało się, że zrobimy interes życia, bo wszyscy będą urządzali kuchnie i łazienki. Mieliśmy świetny asortyment i bardzo przystępne ceny. W dodatku mąż jest naprawdę bardzo dobrym fachowcem i nikt nigdy nie miał zastrzeżeń do jego usług. I przez pierwszy rok było świetnie! Zatrudniliśmy personel do sklepu i dwóch dodatkowych hydraulików, bo nie wyrabialiśmy się ze zleceniami. Pieniądze płynęły do kasy szerokim strumieniem i wydawało nam się, że tak już będzie zawsze. Nic bardziej mylnego! Nagle okazało się, że to wszystko tylko ułuda, tekturowa fasada, która szybko zaczęła się sypać. Personel sklepu kradł, nieuczciwi hydraulicy albo brali zlecania „na lewo”, albo też kupowali urządzenia w innej hurtowni – tańszej, lecz oferującej towar zdecydowanie gorszej jakości, a różnicę w cenie, którą im zapłacił klient, brali sobie do kieszeni. Tymczasem potem klienci mieli oczywiście pretensje do nas, że wszystko się psuje, jest awaria za awarią. Traciliśmy twarz i pieniądze. To się nie mogło skończyć dobrze… Na domiar złego Polski nie ominął ekonomiczny kryzys. Ludzie zaczęli oszczędzać, mniej budowali, a jeśli nawet, to bez specjalnego rozmachu. Już nie robili dwóch czy trzech łazienek w domu, tylko jedną, skromniejszą. To wszystko sprawiło, że sklepowa kasa zaczęła świecić pustkami, a ZUS domagał się niezapłaconych składek. Byłam wtedy w drugiej ciąży, która okazała się zagrożona. Lekarz kategorycznie nakazał, abym jak najwięcej leżała. Czułam, że beze mnie mąż sobie sam nie poradzi z prowadzeniem firmy. Nie pomyliłam się, dokładne tak się stało. Musieliśmy zawiesić działalność, z trudem pospłacaliśmy długi i znowu, jak przed laty, zostaliśmy z niczym. Janek był zdruzgotany. Wrócił na etat w swoim dawnym przedsiębiorstwie i jak dawniej ledwie wiązaliśmy koniec z końcem. Tylko że tym razem mieliśmy nie małe mieszkanko, lecz wielki dom na utrzymaniu i nie jedno dziecko, lecz już dwoje. To wielka różnica. Mąż cieszył się ogromnie z przyjścia na świat córeczki, ale coraz częściej zaczął także wspominać o tym, że ma obowiązek zapewnić rodzinie godziwy byt. A to będzie możliwe tylko wtedy, kiedy wyjedzie z kraju. Miało być pięknie, ale... Czułam, że go nie powstrzymam i faktycznie tak się stało. Pewnego dnia tonem nieznoszącym sprzeciwu zakomunikował mi, że wyjeżdża, bo dostał w Irlandii pracę w tym samym zakładzie, w którym był zatrudniony wcześniej. Czułam się zdruzgotana tym, że podjął taką decyzję beze mnie. Myślałam nawet o rozwodzie. Ale po jakimś czasie pojęłam, że to wszystko, co stało się z naszą rodziną, to wyłącznie moja wina. To ja zmieniłam zdanie, a nie Janek, bo on od początku chciał mieszkać i pracować za granicą, To ja się tam źle czułam i namówiłam go na powrót do kraju, gdzie nie było dla przyszłości. Poza tym zauważyłam, że dzieciaki strasznie tęsknią za tatusiem. Szczególnie Filip, który po prostu nie zaśnie, zanim nie porozmawia z tatą przez internet, a przynajmniej nie pocałuje na dobranoc jego zdjęcia, które stoi cały czas przy jego łóżku. A mała, kilkumiesięczna Monisia za chwilę zapomni o ojcu. A ja będę temu winna. Dlatego podjęłam decyzję o tym, aby utrzymać rodzinę. A jedyną receptą na udany związek jest w moim wypadku wyjazd za granicę, do męża. Tym bardziej, że Janek nie może ukryć prawdziwego żalu, że nas przy nim nie ma. Tęskni i jeśli nawet tylko za dziećmi, a nie za mną, to jednak jest to doskonały punkt zaczepienia, aby odbudować nasze małżeństwo. Nadal bowiem zależy nam na tym samym – aby nasza rodzina miała się dobrze. Dlatego znowu zostawię moich rodziców i pojadę za mężem na obczyznę. Ale chyba jednak nie sprzedam naszego domu. Na razie go tylko wynajmę. Muszę bowiem zostawić sobie taką furtkę, aby nie oszaleć za granicą. Muszę wiedzieć, że mam do czego wracać tutaj, w kraju. Nie chcę mieszkać za granicą. Tu mam rodziców, przyjaciół, tu mi jest dobrze. Ale wiem, że wyjazd to jedyna szansa, by ratować moje małżeństwo. Karolina, 37 lat Czytaj także: „Chciałem dać synowi firmę, działkę i pieniądze, ale się na mnie wypiął. Strzelił sobie życiowego samobója” „Nasi sąsiedzi byli dorobkiewiczami, myślącymi, że wszystko im wolno. Grozili nam, a później słowa zamienili w czyny” „Córka miała życie zaplanowane w tabelkach i wyliczone co do minuty. Nie miała w sobie ani krzty luzu i spontaniczności”
„Mąż zaserwował mi zdradę na śniadanie, a ja jemu zemstę na kolację. Dziś błaga mnie o kasę i przeprasza na kolanach”
„Zrozumiałam, że jeśli szybko nie wymyślę sposobu na zarobienie pieniędzy, trzeba będzie przenieść się pod namiot”.
Stałam na sądowym korytarzu, patrzyłam na Andrzeja, a w głowie dźwięczały mi rzewne słowa: „Nawet niebo ponad głową ma swój kres”. Czekaliśmy na rozwód, a ja czułam się tak, jakby faktycznie niebo miało zaraz zwalić mi się na głowę. Za parę chwil sąd miał przekreślić 25 lat naszego wspólnego życia. Jakoś wciąż to do mnie nie docierało… – Co tam? Znowu rysowałaś te swoje ciuszki? – ćwierć wieku temu spytał mnie po powrocie z pracy Andrzej. Byliśmy wówczas świeżo po ślubie, gnieździliśmy się w kawalerce po mojej babci, a za oknami dogorywała komuna. – Straciłam poczucie czasu, przepraszam – odpowiedziałam pełna wyrzutów sumienia, bo w głosie męża wychwyciłam przyganę. Swoją pracę w Instytucie Wzornictwa kończyłam przed szesnastą, do domu było raptem piętnaście minut spacerkiem. Andrzej pracował natomiast w jednej ze spółek joint venture, które pod koniec lat 80. powstawały jak grzyby po deszczu. Zarabiał dobrze, ale przychodził sterany dopiero o siódmej. Miałam więc dość czasu, żeby zrobić mu obiad. A ja spędziłam dwie godziny nad blokiem rysunkowym! – Wiesz… dużo o tym wszystkim myślałem – odezwał się Andrzej, kiedy już postawiłam przed nim talerz kanapek z masłem roślinnym i mielonką tyrolską. – W tym Instytucie tracisz czas. Przez cały dzień każą ci robić jakieś pierdoły… – Wzory – poprawiłam go. – Lubię to. – A do tego zarabiasz tam grosze – ciągnął dalej, jakby zupełnie mnie nie słyszał. – Ja natomiast mam perspektywy. Myślę, że niedługo awansuję. Będzie mnie stać na utrzymanie nas dwojga i jeszcze coś damy radę odłożyć. – Do czego zmierzasz? – spytałam. – Uważam, że powinnaś rzucić robotę i zająć się domem. Tym bardziej, że przecież niedługo pojawi się u nas dzidzia. – Dzidzia?! – zdziwiłam się, bo czego jak czego, ale tego, że nie jestem w ciąży, to akurat byłam pewna. – Przecież nie ma co czekać z tym w nieskończoność! A kiedy pojawi się dziecko i tak nie dasz rady pracować. Nie odpowiedziałam, bo choć w ogólnym zarysie zgadzałam się z Andrzejem, to jakoś nie spodobały mi się jego słowa: „nie dasz rady pracować”. I jeszcze ten lekceważący ton, którym mówił o moich projektach. Rozrysowywanie wzorów nowych kolekcji ubrań było moją pasją. Fakt, w skostniałym, zbiurokratyzowanym Instytucie, nikogo nie interesowały moje pomysły… Ale przecież po to kończyłam Akademię Sztuk Pięknych, żeby pracować jako projektantka mody! – No już, już – Andrzej pogłaskał mnie po policzku. – Nie dąsaj się. Wiem, że pięknie rysujesz i masz fantastyczne pomysły. Ale na razie to ja lepiej zarabiam, a jesteśmy przecież na dorobku. Chciałbym, wracając do domu, widzieć w nim piękną i wypoczętą żonę, a nie niedocenianą pracownicę. No i jeszcze dostać od czasu do czasu – tu Andrzej mrugnął do mnie okiem – gorący obiad… To jak? Oczywiście pękłam. A miesiąc później byłam już w ciąży. Początkowo trochę tęskniłam za pracą. Ale kiedy na świat przyszła Anetka, rola matki, pani domu i strażniczki rodzinnego ogniska tak mnie wciągnęła, że zapomniałam o zawodowych ambicjach. W tym czasie kariera Andrzeja rozwijała się niczym amerykański sen. Kiedy PRL dokonał żywota, a do Polski wkroczył zagraniczny kapitał, mąż trafił do wielkiej korporacji i szybko awansował. Anetka zaczęła siadać na nocnik, gdy dostał służbowy samochód. Poszła do przedszkola, gdy zaczął obnosić się z firmową komórką. Kiedy ja biegałam na wywiadówki, jego z pracy przywoził kierowca. Nasze bankowe konto puchło, kawalerkę zmieniliśmy na trzy pokoje w nowym budownictwie, a te z kolei – niedługo później – na własny domek. Przez te wszystkie lata, kiedy Andrzej wyjeżdżał w delegacje, zarywał noce na ważnych naradach, spędzał weekendy na wprowadzaniu na rynek nowych produktów, córeczka była moją wielką pociechą, powodem do dumy, spełnieniem. – Mamuś, kiedy dorosnę będę taka jak ty! – zawołała bodajże w piątej klasie podstawówki, gdy na koniec roku przyniosła świadectwo z czerwonym paskiem. – Mama, chyba jednak pójdę do Szkoły Głównej Handlowej, jak tata – zadecydowała w klasie maturalnej, kiedy delikatnie przekonywałam ją do ASP. – W życiu trzeba mieć konkretny zawód. – Nie martw się – mówiła, wyjeżdżając w trakcie studiów na staż do Londynu. – To tylko dwie godziny lotu z Polski. Odprowadzałam ją wtedy na lotnisko i choć w oczach wirowały łzy, byłam z niej bardzo dumna. – Wiesz… Dużo o nas myślałem – mniej więcej pół roku później zagaił z zagadkowym wyrazem twarzy mój mąż. – Naprawdę? I co takiego wymyśliłeś? – spytałam roztargnionym tonem, nie przeczuwając nadchodzącej katastrofy. – Staliśmy się… sobie obcy – oznajmił. – Dla ciebie liczy się tylko dom, ogródek, niedzielny obiad. Ja potrzebuję czegoś więcej. Chcę się rozwijać, przeć naprzód. – Znów zmieniasz pracę? – spytałam, powstrzymując się od przypomnienia mu, że ta moja miłość do domowego ogniska wzięła się z diabelskiego paktu, który przed laty z nim zawarłam. – Nie. Mam kogoś. Od pewnego czasu. Kocham ją… Następne dni były najgorsze w całym moim życiu. Poczucie krzywdy na śniadanie Nie mogłam zrozumieć, przyjąć do wiadomości, zaakceptować tego, że Andrzej tak mnie wyrolował. A raczej – nas. Była przecież jeszcze Aneta. – Pakuję walizki i zaraz przyjeżdżam, mamo – na wieść o naszym rozstaniu oznajmiło moje kochane dziecko. – Nie córuś, nie wracaj – odparłam. – Twoja obecność niczego nie zmieni, a nie chcę, żebyś widziała, jak rodzice skaczą sobie do oczu. Musimy przejść przez to sami. Bez obrzucania błotem ciebie… Moje argumenty musiały być przekonujące, bo córka została w Londynie. – Elu, przepraszam. Wiem, że cię skrzywdziłem. Walczyłem z uczuciem do tamtej kobiety, ale nie udało się – dwa dni po zburzeniu mojego świata, strzelił mi przemówienie Andrzej. – Żałuję tego, co się stało i… na swój sposób cię kocham. Słuchałam go, siedząc bez ruchu. Byłam nafaszerowana prochami, a mimo to zbolała, jakby przejechał po mnie pociąg. Nie zareagowałam nawet na sformułowanie „na swój sposób cię kocham”. Po prostu gapiłam się na niego – wysokiego i przystojnego, opalonego mimo środka zimy faceta, który już mnie nie chciał – z tlącą się w oczach nadzieją, że może jednak zmieni zdanie? Może jeśli będę bardziej się starać? Jeśli bardziej go będę podziwiać? Jeśli będę milsza? I wybaczę mu tę chwilę słabości? – Nie chcę cię jeszcze bardziej krzywdzić – kontynuował małżonek. – Ciągać po sądach, nasyłać adwokatów. Proponuję, żebyśmy rozstali się w zgodzie. – W zgodzie? – spytałam (cholera, ja w ogóle nie chciałam się rozstawać!). – No właśnie. Bez orzekania o winie. Rozwód dostaje się wtedy od razu, na jednym posiedzeniu sądu. Bez wywlekania brudów, przesłuchań świadków i tych wszystkich ceregieli. A przecież i tak zostawię ci połowę tego, co mam. I będę nadal płacił za studia Anety. Kiwnęłam wtedy tylko głową. Nie byłam w stanie się nad tym zastanawiać. Stało się tak, jak obiecywał. Rozwód był szybki. Potem Andrzej sprzedał dom i kupił dla mnie kawalerkę, przelał na moje konto kilkanaście tysięcy (połowę oszczędności, jak twierdził) i wyjechał na Malediwy. Na miodowy miesiąc. Z tamtą kobietą. Kiedy zaczęło do mnie docierać, że zostałam oszukana? Już po uprawomocnieniu się wyroku, niestety. Cóż, byłam naiwna… Zaczęło się od ubiegłorocznej Wielkanocy spędzonej z córką. Aneta przyjechała do mnie na kilka dni (ojca nie chciała widzieć). Jej staż już się skończył, ale postanowiła kontynuować studia w Wielkiej Brytanii. Więc przyjechała, siorbnęła mojego białego barszczyku i… odarła mnie ze złudzeń, mówiąc: – A więc w końcu któraś z tych jego lolitek go usidliła… W pierwszej chwili nie zrozumiałam. – Mówisz o jakimś serialu? – spytałam naiwnie. – Mówię o ojcu. Nie udawaj, że nie wiedziałaś o jego haremie. – Chcesz powiedzieć…, że zdradzał mnie już wcześniej? – Rany! Ty naprawdę o niczym nie wiedziałaś… A ja miałam do ciebie żal, że wszystkie jego świństewka zamiatasz pod dywan. To dlatego wyjechałam do Anglii. – Mój Andrzej? – jęknęłam. – Pierwszy i jedyny mężczyzna mojego życia? Omal nie zemdlałam. To, że się zakochał i stracił głowę, od biedy jakoś mogłam jeszcze udźwignąć. Ale informacja, że oszukiwał mnie przez lata, robił pośmiewisko przed własnym dzieckiem… to mną wstrząsnęło. Uświadomiłam sobie, że godząc się na rozwód bez orzekania o winie, dałam się wystawić do wiatru. Przecież zdrada Andrzeja była ewidentna! Mogłam w sądzie puścić go z torbami. Zamiast tego, z jakiegoś idiotycznego poczucia lojalności, pozwoliłam mu się spławić marnymi ochłapami. Tak, ochłapami. Bo zaraz po uwolnieniu się od „starej”, 45-letniej żony, mój „eks” zaczął budować gniazdko dla siebie i swojej narzeczonej. Trzysta metrów powierzchni, jacuzzi, sauna, garaż na dwa samochody – donosili usłużni wspólni znajomi. – No nic, trudno, stało się – mówiłam córce (rozmawiałyśmy codziennie przez skype’a), kiedy robiła mi wyrzuty, że się jej nie poradziłam przed rozwodem. – I tak nie chciałabym jego pieniędzy. – Jego pieniędzy?! – Aneta aż zapiała. – To są wasze pieniądze! Ty też mogłaś zrobić karierę! Masz wyobraźnię. Rzuciłaś pracę i zaprzepaściłaś swój talent, żeby zajmować się mną. I nim. Facet rozwijał skrzydła, awansował, bo miał zaplecze w postaci ciebie. Powinien się teraz z tobą podzielić. – Być może – westchnęłam. – Ale ja niczego od niego nie chcę. Mam swoją dumę. Wkrótce zrozumiałam Kolejne próby znalezienia zatrudnienia kończyły się wybuchami śmiechu u potencjalnych pracodawców. – Chciałaby pani u nas etat? Bez żadnego doświadczenia zawodowego i z pięćdziesiątką na karku? Ha, ha, ha! Tymczasem na koncie zaświecił mi debet, listonosz przyniósł rachunek za gaz, sieć komórkowa upomniała się o zaległy rachunek. Zrozumiałam, że jeśli szybko nie wymyślę sposobu na zarobienie pieniędzy, trzeba będzie przenieść się pod namiot. I wtedy przypomniały mi się słowa córki: „Masz wyobraźnię, cudowne pomysły”. Do licha! Przecież wymyślanie modowych kreacji było kiedyś moją pasją. I chyba miałam do tego dryg, więc… Znowu zaczęłam rysować. A potem poszłam z tym do najbliższej firmy krawieckiej i zaproponowałam współpracę. Pierwsza odmówiła, druga i trzecia też. W końcu znalazłam wspólnika gdzieś pod Łodzią – 120 kilometrów od Warszawy. Pani Jola, szefowa tej firmy, uszyła na próbę dwadzieścia garsonek według mojego projektu. Pojechałam z nimi do podwarszawskiego centrum handlowego. Po dwóch godzinach znalazłam sprzedawcę, który zgodził się wziąć moje rzeczy w komis. Zostawiłam mu ciuchy i swój numer telefonu. Zadzwonił nazajutrz. Pomyślałam, że się rozmyślił. – Pani Elu! Potrzebuję tego więcej! Klientki mi się dzisiaj w sklepie prawie pobiły o ostatnią pani garsonkę! Takie były początki. A pół roku później otworzyłyśmy z Jolą nowy, większy zakład, a dzięki Anecie (córka wróciła z Anglii i „weszła” w mój biznes) nawiązałyśmy kontakty z odbiorcami na Ukrainie, w Bułgarii i Rumunii. Nie mogłam się opędzić od nowych zamówień! – Cześć, co porabiasz? – usłyszałam w słuchawce głos Andrzeja! – A rysuję sobie te swoje ciuszki – odpowiedziałam bez zastanowienia. – To super – odpowiedział machinalnie. – A może spotkalibyśmy się na kawie? Zgodziłam się. Przecież nie będę się na niego dąsać w nieskończoność. – Wspaniale wyglądasz! – w jego głosie usłyszałam szczery podziw. – Ty… też – odparłam, choć widziałam, że posiwiał i przybyło mu zmarszczek. – Nie umiesz kłamać – rzucił smutno. – Co się stało, Andrzeju? – spytałam, odrzucając konwenanse. – Jesteś chory? – Ech – machnął ręką. – Wywalili mnie. Uwierzysz? No i cholera mam problem ze znalezieniem roboty... – Potrzebujesz pieniędzy? – spytałam. – Ty chcesz mi pożyczyć pieniądze? – Cóż, firma dopiero się rozkręca, inwestuję, ale coś tam zostaje – powiedziałam. – Masz własną firmę?! – zdumiał się. – Taką tam. Firemkę – bagatelizowałam. – Na razie handlujemy głównie ze Wschodem. Ale Aneta pracuje już nad nawiązaniem współpracy z krajami Unii. Andrzej wyglądał jak przekłuty balon. – A jak tam twoja żona? – spytałam, żeby zmienić temat. – Rozstaliśmy się – jęknął Andrzej. – Znalazła sobie młodszego, lafirynda. Powinnam w tym momencie poczuć satysfakcję, ale czułam tylko litość. – Szczerze mówiąc… – niepewnym głosem zaczął Andrzej. – Liczyłem, że może… No wiesz… Ty i ja, znowu… – Andrzej – przerwałam mu. – Ja nic już do ciebie nie czuję. I nawet jestem ci wdzięczna, że odszedłeś, dając mi impuls do działania. Jestem teraz szczęśliwa, spełniona. Poniekąd, dzięki tobie. Zostańmy przyjaciółmi. Na nic więcej nie licz. – Kiedyś mówiłaś, że jestem mężczyzną twojego życia. – Nic nie jest dane na zawsze – odpowiedziałam mu słowami piosenki. A potem pożegnałam się i pobiegłam dalej gonić stracone lata swojego życia. Elżbieta, 49 lat Czytaj także: „Chciałem dać synowi firmę, działkę i pieniądze, ale się na mnie wypiął. Strzelił sobie życiowego samobója” „Nasi sąsiedzi byli dorobkiewiczami, myślącymi, że wszystko im wolno. Grozili nam, a później słowa zamienili w czyny” „Córka miała życie zaplanowane w tabelkach i wyliczone co do minuty. Nie miała w sobie ani krzty luzu i spontaniczności”
„Po co ludzie pchają się przed ołtarz? Dla kawałka złotego badziewia mam żyć pod kapciem jednej baby?”
„Na własnym przykładzie przekonałem się, że dziecko to nie jest dobry powód do małżeństwa. Właściwie nie istniał żaden sensowny powód, aby nakładać sobie to przeklęte jarzmo na kark. Wręcz przeciwnie”.
Moi rodzice się rozwiedli, gdy miałem trzynaście lat. Stanowczo za późno. Zanim się opamiętali, zdążyli mi zafundować domowe piekiełko. Talerze latały, drzwi trzaskały i szyby w oknach drżały, gdy matka wyzywała ojca od zdradzieckich skunksów i podłych drani. Ojciec odwzajemniał się, nazywając ją paranoiczką i chorą z zazdrości wariatką. Na ironię zakrawał fakt, że choć średnio raz w tygodniu jedno groziło drugiemu rozwodem, dalej trwali w tej parodii związku niby dla mojego dobra, żebym nie przeżył traumy rozbitej rodziny. Paranoja! Po co w ogóle się pobierali, skoro odkąd sięgałem pamięcią, nie umieli się dogadać? No tak… Wzięli ślub, bo mama zaszła w ciążę i tata poczuwał się do odpowiedzialności. Na własnym przykładzie przekonałem się, że dziecko to nie jest dobry powód do małżeństwa. Właściwie nie istniał żaden sensowny powód, aby nakładać sobie to przeklęte jarzmo na kark. Wręcz przeciwnie. Smutne statystki potwierdzały moje obserwacje: małżeństwa wokół rozpadły się jak źle i na chybcika sklecone meble. Gdzie pewność, że akurat mnie uda się zbudować coś trwałego, czego żaden kornik nie ruszy? Nigdzie. Właśnie w tym rzecz: nie istniała gwarancja na udane pożycie małżeńskie. Więzy pętały ducha, odbierały miłości polot i romantyczność. Z Marceliną mieliśmy układ: zero zobowiązań Moi przyjaciele, Michał i Barbara, gruchający niczym para gołąbków, których kłótnie wyglądały jak neutralna rozmowa w wykonaniu moich starych, wszystko zepsuli, gdy postanowili koniec studiów uczcić weselem. Że niby skoro mają dyplom magistra i są tacy dorośli, poważni, odpowiedzialni, to dojrzeli też do małżeństwa. – Kretyństwo! – prychnąłem, gdy Misiek poprosił mnie na świadka tej tragedii (bo że skończy się tragedią, nie miałem najmniejszych wątpliwości). – Co was napadło? Na co wam oficjalna zgoda na bycie razem?! Bo większy kredyt dostaniecie, bo pracodawcy przychylniejszym okiem patrzą na zaobrączkowanych, bo rodzina naciska? Nie dajcie się szantażować. Kochacie się, to się kochajcie na zdrowie i nie psujcie tego jakimś durnym świstkiem! Mam rację? – zwróciłem się po wsparcie do Marceliny. Byliśmy tak jakby razem. To znaczy, od paru miesięcy nie spotykaliśmy się z nikim innym. W sensie intymnym, bo oczywiście na smyczy jej nie trzymałem. Na imprezie w akademiku koleżeński buziak nieoczekiwanie przerodził się w coś namiętnego i wylądowaliśmy razem w łóżku. Skoro nazajutrz nie uznaliśmy tego za jednorazowy wyskok ani błąd stulecia, chyba nasza przyjaźń ewoluowała w stronę czegoś więcej. I to bez obaw o nagłe komplikacje, bo Marcelinę na hasło „małżeństwo” również skręcało. W jej rodzinie rozwody należały niemal do tradycji. Poza małżeństwem dziadków, którzy mieli właśnie obchodzić złote gody i stanowili wyjątek potwierdzający regułę. Ale może ze względu na nich teraz wzruszyła ramionami, mówiąc: – Komuś musi się udać, nie? Ja się już zgodziłam zostać druhną. – I ty, Brutusie?! – jęknąłem. – Bo zamiast gratulować, obrzydzasz! – wytknęła mi Baśka. – Właśnie – poparł ją narzeczony. – Daruj sobie. Podjęliśmy decyzję i nie zmienimy zdania. A jak nie chcesz być moim drużbą, trudno, przeżyję, chociaż będzie mi przykro… Postawiony pod ścianą, nie miałem wyjścia. Przyjaźń, cholera, zobowiązuje, ale ręka mi drżała, gdy własnym podpisem musiałem poświadczyć, że Michał i Barbara stali się nową komórką społeczną i rodzinną. Gdzieś w głębi serca, podobnie jak Marcelina, miałem jednak malutką nadzieję, że im akurat się uda. Bo komu, na litość boską, jak nie im?! Przez pierwsze trzy lata pozornie wszystko szło pięknie. Baśka dostała wymarzoną pracę, Michał awansował. Potem zdobyli kredyt, kupili małe mieszkanie, potem nieduży samochód, urządzali się w dorosłym świecie, obrastali w piórka i dobra doczesne, pojawił się temat dzieci… Cenę ponosili, a jakże. Taką jak wszystkie małżeństwa, moim skromnym zdaniem. Zagonieni, zapracowani, planujący wciąż do przodu – mieli coraz mniej czasu wyłącznie dla siebie. Blask w ich zakochanych oczach przybladł, jakby miłość rozmienili na drobne: na rozmowy o odsetkach, nowej kanapie, scysjach z szefem, zalanej przez sąsiadów łazience, zakupach na weekend, wizycie u teściów, o sporach, o tym, co ważniejsze: wymiana okna w kuchni czy oddanie auta do blacharza. Oraz o pojawiającym się wciąż jak bumerang temacie dzieci. Baśkę instynkt macierzyński pilił coraz bardziej i chciała odstawić pigułki antykoncepcyjne, ale zapracowanemu Michałowi nie spieszyło się do ojcostwa i radził poczekać. – Aż co?! – piekliła się Baśka. – Aż twoja szanowna mamusia upomni się o wnuka, a ty raczysz znaleźć czas i wykrzesać dość siły, by spłodzić potomka?! Za chwilę będę za stara! – Masz dopiero dwadzieścia siedem lat – zaoponowałem, popijając piwo. – Ty to się w ogóle nie odzywaj, tchórzu jeden! Myśmy coś zbudowali przez te trzy lata, a ty i Marcelina…? Jak długo, wygodny draniu, zamierzasz ją zwodzić? Do czterdziestki? Aż się ocknie i stwierdzi, że zmarnowała życie?! Zero męża, domu, dzieci… – Nie każdy jest stworzony do tego miodu – odparłem w imieniu swoim i Marceli, która taktownie milczała, uśmiechając się tylko z lekka. Barbara nie pierwszy raz próbowała ją podburzyć, ale moja dziewczyna lojalnie dotrzymywała warunków niepisanej umowy. Pochyliłem się i pocałowałem ją w rękę. Miała takie ładne, szczupłe palce, których nie szpeciła żadnymi pierścionkami. Obrączka też by źle wyglądała na jej dłoni. Oboje to wiedzieliśmy. Zresztą po co psuć doskonały układ? Wystarczyło spojrzeć na naszych niby szczęśliwych przyjaciół. Ostatnio nie szczędzili sobie złośliwości, starając się nawzajem przekonać do swoich racji. Miał wyrzuty sumienia Jednak w najgorszych snach nie przewidziałbym dalszego rozwoju wypadków. Barbara przestała się upierać. Za to w tajemnicy odstawiła pigułki i trzy miesiące później oznajmiła wszem wobec radosną nowinę. Radosną?! Byłem przy tym i widziałem, jak Michała siekło. Normalnie nie mógł uwierzyć, że kobieta, którą kochał i szanował, potraktowała go w sposób tak ohydnie instrumentalny! Przez trzy dni pił na umór, a potem – wciąż zły i rozgoryczony – zdradził żonę z pierwszą chętną panienką. Czego nie pochwalałem, ale jakoś tam rozumiałem. Gorzej, że gdy wytrzeźwiał, naszły go wyrzuty sumienia i jak ostatni kretyn wyznał wszystko małżonce. Jeśli liczył na taryfę ulgową za szczerość, srogo się zawiódł. Baśka długo nie myślała, z miejsca wywaliła go z domu, po czym wystąpiła o rozwód. Tak po prostu. – Koniec bajki „żyli długo i szczęśliwie” – podsumował Misiek, którego przygarnęliśmy pod nasz dach. Ściślej – dach był mój. Marcelina swoją kawalerkę wynajmowała, choć nie sprzedawała. Kolejny punkt niepisanej umowy, która nas wiązała, zarazem dając poczucie niezależności. – Nie zamierzam błagać o litość. To ona pierwsza mnie zdradziła. W pewnym sensie… – spojrzał na mnie, jakby czekał na potwierdzenie. – Jasne – mruknąłem pocieszająco. – Lepiej teraz się rozwieść, niż skazywać dzieciaka na los, który znam aż za dobrze z własnego domu… – Tylko szlag mnie trafia, że urodzi i wychowa mojego syna czy córkę bez mnie! Przecież chciałem zostać tatą. Kiedyś tam… ale nie tak, wzięty znienacka, podstępem! – zaklął szpetnie, po czym zapadł się w sobie i gapił zrozpaczonym wzrokiem w ścianę. Marcela kiwnęła na mnie. Wyszliśmy do kuchni pogadać. – Musimy coś zrobić – stwierdziła zdecydowanie. – Pomóc im. Przecież ci idioci wciąż się kochają, tylko się okropnie pogubili. Jak rozmawiam z Baśką, to na zmianę płacze albo też przeklina. Znaczy, że jej zależy. – Ale co możemy zrobić? Dwoje ludzi niewierzących w małżeństwo? Oni wierzyli i proszę, jak skończyli… – Bo przed ślubem mieli w głowie wyidealizowany obraz tego, co będzie po ślubie. Ludzie się z wiekiem zmieniają, ujawniają się nowe cechy, pogłębiają przywary. A im dalej w las, tym para mniej się o siebie stara, jakby przysięga zwalniała z zabiegania o ukochaną osobę. A kiedy dochodzi do poważnych różnic ideologicznych, każda ze stron utwardza swoje stanowisko, nie chce iść na kompromis. Niegdyś kochający się ludzie ranią się na oślep i grożą rozwodem, który zdecydowanie za łatwo dostać. Ludzie pobierają się z niewłaściwych powodów Coś w tym było… Gdyby moi rodzice zamiast wrzeszczeć, podjęli trud prawdziwej rozmowy, może nie skończyłoby się rozwodem, który zresztą oboje ciężko odchorowali. O dziwo, już po oficjalnym rozstaniu między nimi bardzo się poprawiło i czasem żartowali, że niepotrzebnie się rozeszli. – Zaraz, chcesz powiedzieć, że Baśka wcale nie chce się rozwieść? Tylko karze Michała za całokształt, a za zdradę w szczególności? Rany, czemu po prostu nie odpuści, nie zapomni… – Jezu, ty naprawdę jesteś durny! Takiej rzeczy nie da się zapomnieć. Natomiast można ją wybaczyć. – A od kiedy to taki ekspert z ciebie? – Nie ze mnie, tylko z mojej babci – stwierdziła z dumą. – Na przyjęciu jubileuszowym zdradziła mi sekret swojego rekordowo długiego małżeństwa. Choć różnie między nią a dziadkiem bywało, nigdy nie brali pod uwagę wyjścia awaryjnego, jakie daje rozwód. Poza tym jej zdaniem ludzie za szybko się pobierają i ze złych powodów. Wpadka, korzyści finansowe, naciski rodziny, Kościoła, strach przed samotnością, przyjaźń, udany seks… – Racja, gdyby przyjaźń i dobry seks wystarczały za powód, już od trzech lat bylibyśmy po ślubie – zażartowałem. – Ale jeżeli to nie wszystko, to co? – Ciekawość – odparła Marcelina. – Ciekawość, co przyniesie kolejny wspólny dzień. Plus głębokie wewnętrzne przekonanie, że nie chcesz tej wspólnej przyszłości – jakakolwiek by była – dzielić i odkrywać z nikim innym. To chyba wystarczy. – Aha… – bąknąłem skołowany, bo nigdy nie podchodziłem do małżeństwa w taki odkrywczy sposób. W ogóle unikałem wszelkich dygresji „ślubnych”. Może faktycznie byłem niedojrzałym, wygodnickim tchórzem? Więc skąd niepokój, który nagle mnie ogarnął? Większy nawet niż strach przed obrączką… Bo czy Marcelina jest ciekawa? Mnie, nas i tego, jacy będziemy za rok, dwa, za dwadzieścia lat? Przestraszyłem się, że tak naprawdę guzik ją to obchodzi. Dlatego zgadzała się na tę głupią umowę pod tytułem „zero komplikacji”. A mnie… ciekawość wręcz zżerała! Chciałem zobaczyć pierwszy siwy włos na jej skroni, przekonać się, do kogo będą podobne nasze dzieci. Boże, wcale nie ślubu się lękałem, tylko tego, że stracę Marcelinę, że pogubimy się jak moi rodzice i przyjaciele, zapędzimy w kozi róg… – Mądrze prawisz – pokiwałem głową. – Misiek już żałuje, tylko duma nie pozwala mu się przyznać. A Baśka… Znam ją od stu lat. Nie jest zapiekła, tylko popędliwa. Gdy ochłonie… – Chodzi o to, żeby się opamiętali, zanim dojdzie do rozprawy w sądzie. – No to im pokażmy, że małżeństwo to jednak ekstra rzecz. Tak świetna, że i my… postanowiliśmy się pobrać – wypaliłem. – Co ty na to? Poprośmy ich na świadków! Niech się zajmą wraz z nami przygotowaniami. Niech sobie przypomną, jak się cieszyli na własny ślub, jacy byli szczęśliwi, pełni nadziei. Może wtedy jeszcze raz rozważą wszystkie za i przeciw… – Nie trzeba – burknął Michał, wchodząc do kuchni. – Nie musisz się poświęcać, stary. naprawdę. To też fatalny pretekst do małżeństwa. – A ty co, podsłuchiwałeś? – Podsłuchiwałem i przyznaję wam rację – westchnął. – Oboje z Baśką nawaliliśmy i zamiast przyznać się do błędu, brnęliśmy coraz dalej. Aż stanęliśmy przed ścianą, którą postanowiła rozwalić jednym ciosem, stąd pozew. Ale nic z tego! Nie dam jej rozwodu tak łatwo, będę walczył. Będę błagał, żebrał, wystawał pod drzwiami, słał kwiaty, śpiewał piosenki pod balkonem. Nie zapomni mi zdrady, ale może wybaczy, jeśli wciąż kocha… – Kocha – powiedziała z uśmiechem Marcelina. – Wczoraj, jak dzwoniła, żeby się wyżalić, niby od niechcenia zapytała, czy pamiętamy, że masz kłopoty żołądkiem i powinieneś właściwie się odżywiać. – Tak? – ucieszył się. – To lecę! I już go nie było. Staliśmy z Marceliną, patrząc sobie w oczy – i jeszcze głębiej… Tam, gdzie kończyło się „ja i ty”, a zaczynało „my”. Okazja, by sprytnie oświadczyć się ukochanej kobiecie, zachowując przy tym twarz, minęła. Teraz musiałbym uklęknąć, ukorzyć się i otwarcie wyznać, że nie wyobrażam sobie życia bez niej. I wtedy ona powiedziała: – Zgadzam się. Tymoteusz, 28 lat Czytaj także: „Toksyczna teściowa niszczyła moją żonę. Przede mną zgrywała troskliwą mamusię, a własną córkę zaszczuła do granic” „Sąsiadka podbiera mi cukier, choć opływa w dostatek. Narobiła dzieci i myśli, że wszystko jej się należy za darmo” „Mama wykluczyła mnie z życia i z testamentu, bo ożeniłem się z rozwódką. Nigdy nie poznała swoich wnuczek”
„Ukradłem facetowi żonę sprzed ołtarza. Zawróciłem jej w głowie na wieczorze panieńskim i odwidziało jej się małżeństwo”
„Od pierwszego słowa zamienionego z tą dziewczyną czułem, że coś nas łączy. Każda chwila potęgowała to wrażenie”.
Dyskoteka to nie jest najlepsze miejsce na szukanie dziewczyny. Jednak, z drugiej strony, w jakim innym miejscu młody, pracujący człowiek ma znaleźć sobie kogoś do pary? Zwłaszcza taki, który nie zostawia swojego życia w rękach losu, tylko przejmuje inicjatywę. Ja należę do tego rodzaju ludzi. Dlatego co piątek ubieram się w najlepsze ciuchy, perfumuję i razem z kolegami jadę do naszego ulubionego klubu. Tam pijemy po piwie i ruszamy na parkiet, żeby szukać szczęścia. Pewnego razu znalazłem… No właśnie. Sam nie wiem co. Chyba to wymarzone szczęście. Chociaż zaczęło się od guza. To był kolejny taki piątkowy wieczór. Zbliżała się godzina dziesiąta, a my już od dobrej godziny tańczyliśmy w najlepsze, kiedy do klubu dotarła spora grupa rozweselonych dziewczyn. Miały na sobie wyzywające stroje, a głowę każdej z nich zdobiły czerwone, migające światełkami rogi. Widywaliśmy już wcześniej takie grupki i od razu domyśliliśmy się, że to wieczór panieński. Dziewczyny zasiadły na chwilę w jednej z lóż, wypiły po drinku, a potem też zeszły na parkiet. Popiskiwały, pokrzykiwały i pląsały do rytmów muzyki z ogromną werwą. Moi koledzy od razu zauważyli szanse na udany wieczór i zaczęli dyskretnie przesuwać się w kierunku rozchichotanej grupy. Szybko nastąpiły wspólne tańce i wygłupy. Mnie przypadła do gustu niewysoka blondynka o pełnych kształtach. Przysunąłem się do niej w tańcu i zacząłem zagadywać. – Pierwszy raz cię tutaj widzę… – Bo pierwszy raz tutaj jestem. – Ale tańczysz, jakbyś pół życia spędziła na parkiecie – uśmiechnąłem się. – Bo kiedyś trenowałam taniec. – Ja nie mam za sobą żadnych treningów. Jestem nieoszlifowanym diamentem. Zobacz… I zacząłem wyczyniać najdziwniejsze wygibasy, a ona śmiała się ze mnie. Dobrze wiedziałem, że kiedy mężczyzna rozśmieszy kobietę, to już połowa sukcesu. – A ty często tu bywasz? – zapytała. – Za często – uśmiechnąłem się. – Ale ma to swoje zalety. Pamiętam na przykład ceny wszystkich drinków, więc jeśli pójdziesz ze mną do baru, nikt cię tam nie oszuka. – A niby dlaczego miałabym iść z tobą do baru? – zapytała zalotnie. – No przecież mówię: żeby nikt cię nie oszukał – i puściłem do niej oko. Znów się uśmiechnęła i poszliśmy. Chciałem jej kupić drinka, ale nalegała, że zapłaci za siebie. Potem stanęliśmy w kącie i zaczęliśmy się poznawać. Miała na imię Ewa. Rozmawiało się nam bardzo przyjemnie, bo cały czas żartowaliśmy. Było fajnie, choć muszę przyznać, że moja nowa koleżanka sprawiała wrażenie niezbyt wylewnej. Nie mówiła zbyt dużo o sobie. Ale uznałem wtedy, że to taka gra. – Panieński? – spytałem, wskazując na grupę jej koleżanek, a ona skinęła głową. – A która to wychodzi za mąż? – Zgadnij – odparła figlarnie. Popatrzyłem na nie przez chwilę, a potem wybrałem jedną z nich. Taką, która wyglądała na najstarszą. – Ta wysoka. Ta z takim chmurnym czołem – powiedziałem. – E, nie masz oka do panien młodych. Chodź, lepiej zatańczymy. Ta z chmurnym czołem szarpnęła ją za ramię Poskakaliśmy chwilę do bardzo żywej piosenki, a potem zagrali wolny kawałek. Ewa zatrzymała się, popatrzyła na mnie, a ja rozłożyłem ramiona. Chwilę się wahała, jednak w końcu przysunęła się do mnie i zaczęliśmy kołysać się na parkiecie. To było dziwne uczucie. Od pierwszego słowa zamienionego z tą dziewczyną czułem, że coś nas łączy. Każda chwila potęgowała to wrażenie. Teraz, kiedy poczułem ją blisko siebie, narastało we mnie przekonanie, że to może być właśnie ta, której szukam. Być może przemawiał przeze mnie wypity alkohol, ale w tamtym momencie tak czułem. Ona chyba też, bo zaczęła się we mnie wtulać coraz mocniej i mocniej. Zapomniałem przez to o bożym świecie. Pewnie dlatego nawet nie zauważyłem, gdy podeszła do nas jedna z jej koleżanek. Szarpnęła Ewę za ramię. To była ta z chmurnym czołem. Ta, o której myślałem, że to jej wieczór panieński. – Co ty, do cholery, wyprawiasz? Co powiedziałby mój brat!? – krzyczała. – A co ja takiego robię? – Ewa udawała zdziwienie, choć wiedzieliśmy, że między nami coś się wydarzyło. – No jak co?! Lepisz się do obcego faceta tydzień przed swoim ślubem! – parsknęła tamta. – Jak to? To jest twój wieczór panieński!? – zdziwiłem się. – Nie powiedziałaś mu?! – Przepraszam cię – rzuciła Ewa do mnie, po czym odwróciła się na pięcie i pobiegła w stronę szatni. Wzięła swoją kurtkę i machnęła na dziewczyny, że czas wychodzić. Nie mogłem w to uwierzyć. Na chwilę wręcz mnie sparaliżowało. Kumple to wszystko zauważyli i zaczęli się ze mnie nabijać. Żartowali, że wybrałem sobie na obiekt westchnień naprawdę niezłą aparatkę. Dziewczynę, która w swój wieczór panieński wyprawia takie rzeczy… Mieli rację. Potem upiłem się, żeby o niej zapomnieć. Oczywiście rano obudziłem się z potwornym kacem i w fatalnym nastroju. Pocieszało mnie tylko to, że przecież tak naprawdę do niczego między nami nie doszło. A groziło mi, że odbiłbym komuś prawie żonę! To nie w moim stylu. Już miałem wychodzić z klubu Starałem się zapomnieć o Ewie. Przepracowałem sumiennie cały tydzień, a w piątek znów poszedłem na dyskotekę. Jednak od początku bawiłem się kiepsko. Nie chciało mi się tańczyć, nie smakowało mi piwo, byłem zmęczony i zniechęcony kolejnym wieczorem spędzonym na błąkaniu się po parkiecie. Nie wiedziałem jednak, że tym razem wypad na miasto skończy się dla mnie aż tak źle. Koledzy tańczyli z dziewczynami, a ja siedziałem przy stoliku, sącząc piwo. Już miałem wychodzić, bo czułem, że tego wieczoru nie spotka mnie tu nic ciekawego, gdy nagle kątem oka zobaczyłem tę pochmurną dziewczynę. Tę samą, która zeszłego piątku odciągnęła ode mnie Ewę w tańcu. Popatrzyłem w jej stronę i wtedy zobaczyłem, że jest z nią trzech facetów. Jeden z nich wyglądał na rozwścieczonego. Od razu domyśliłem się, o co chodzi, i kiedy stanęli przy mnie, byłem już gotowy. Szykowałem się do odparcia ciosów. Moi kumple od razu zauważyli, że dzieje się coś złego, i zeszli się do stolika. – To ten! – wskazała na mnie laska. – Ty gnoju! – wycedził przez zęby ten wściekły facet i rzucił się na mnie. Uchyliłem się i pociągnąłem go za koszulę. Uczepił się mnie i obaj wylądowaliśmy na podłodze. Przygniótł mnie ciężarem swojego ciała i próbował okładać, ale wtedy złapali go moi kumple. Nie zdążył mi nic zrobić, tak szybko go odciągnęli. Za to darł się jak opętany: – Ty pieprzony gnoju! Zabiję cię! Wtedy zjawili się ochroniarze i zaczęli faceta pacyfikować. Chyba widzieli, kto zaczął, bo złapali gościa za fraki i wyprowadzili na zewnątrz. Wstałem, otrzepałem się i usiadłem przy stoliku. Nawet nie zauważyłem, że dziewczyna wciąż przy mnie stoi. – Zadowolony? – spytała wściekła. – Zależy z czego – odparłem z ironią. – Z tego, że twojego kolegę wyprowadzono, owszem. – Z tego, że Ewa zostawiła mojego brata tydzień przed ślubem! – warknęła na to dziewczyna. Zrobiłem wielkie oczy. – Chyba nie wyobrażacie sobie, że to przeze mnie – parsknąłem. – A niby przez kogo?! – Żartujesz? Ktoś, kto jest szczęśliwy, nie ucieka sprzed ołtarza dla byle nieznajomego… – odparłem, na co ona po prostu obróciła się i poszła. Nie zrobiłem nic złego. Owszem, między mną a Ewą zaiskrzyło, ale przecież nie miałem zielonego pojęcia, że to jej wieczór panieński. Zresztą, nie o to chodziło. Gdyby to była porządna dziewczyna, zakochana w tym facecie, nic takiego by się nie zdarzyło. To chyba jasne jak słońce. Byłem więc na nią zły. I to z wielu powodów. Po pierwsze, okazała się osobą niegodną zaufania. Kto to widział, żeby kilka dni przed ślubem flirtować z obcym facetem?! Po drugie, okazała się lekkomyślna. Naprawdę trzeba nie mieć oleju w głowie, żeby zgodzić się wyjść za kogoś, kogo się nie kocha. A po trzecie, ściągnęła na mnie kłopoty, a przecież wcale sobie na to nie zasłużyłem. Miałem więc wielką ochotę jej nawrzucać. Nie wiedziałem, że będę miał ku temu okazję. A nadarzyła się ona nie tak długo po konfrontacji z jej byłym narzeczonym. Przez jakiś czas w ogóle nie pojawiałem się na dyskotece, bo po tym wszystkim miałem ochotę odpocząć od wszelkich zawirowań uczuciowych. Po miesiącu koledzy namówili mnie wreszcie na wspólne wyjście. W klubie czekała mnie niespodzianka. Nie muszę chyba mówić, jak bardzo byłem zaskoczony, kiedy zobaczyłem Ewę. Poznałem ją od razu, choć od naszego ostatniego spotkania minęło sporo czasu. Ona też mnie rozpoznała, bo gdy tylko nasze spojrzenia się spotkały, spojrzała mi prosto w oczy, a potem speszona odwróciła wzrok. Mimo to podeszła do mnie pierwsza. I to już po jakiejś minucie od chwili, gdy na siebie spojrzeliśmy. – Cześć – powiedziała tak po prostu, jakby nic się nie wydarzyło. – No cześć… – westchnąłem. – Aż tak ci ciężko z tym, że się znów spotykamy? – spytała. – Wolałbym, żebyśmy widzieli się w normalnych okolicznościach. – Podobno Marek chciał cię pobić. – Ma na imię Marek? – Tak – skinęła głową. – No to ładnie Marka załatwiłaś – dogryzłem jej. – Słuchaj, ja wiem, że to nie wygląda dobrze… Ale uwierz mi, była w tym też jego wina – powiedziała. – Nie interesuje mnie to. To są sprawy między wami, a my się w ogóle nie znamy. Nie wiem, czego ode mnie chcesz! – zezłościłem się, bo poczułem, że mnie wciąga w tę całą historię. – Już niczego – odparła, odwróciła się i poszła. Zrobiło mi się głupio, ale jej nie zawołałem. Też wróciłem do kumpli i udawałem, że nic się nie stało. Ale nie potrafiłem powstrzymać się od zerkania w jej stronę. Zresztą, ona też cały czas patrzyła na mnie. W oczach miała jakiś dziwny żal, ale i nadzieję. Chyba czuła, że to nie koniec. Miała rację. Spotkaliśmy się na parkiecie. Niby przypadkiem. I znów gdy zagrali wolny kawałek, zatańczyliśmy go razem. Poczułem, że cały mój gniew się ulatnia. Byłem na siebie trochę zły, że plączę się w znajomość z dziewczyną, która wystawiła faceta przed samym ślubem. Ale z drugiej strony byłem też ciekaw, dlaczego to zrobiła. Chyba chciałem wierzyć, że jest porządną osobą, którą w tę przykrą historię uwikłały okoliczności. Podobno wtedy przeżyła olśnienie Tak właśnie przedstawiła mi całą sprawę. Opowiedziała o swojej długiej przygodzie z tym Markiem. Jeśli wierzyć jej słowom, poznała go jeszcze w liceum. Chodzili ze sobą siedem lat, zanim doszło do oświadczyn. Przyznała mi się, że przestała go kochać, ale bała się zakończyć związek. Obie rodziny znały się od dawna i naciskały na ślub. A Marek był w niej tak zakochany, że nie miała sumienia mu odmówić. Powiedziałem jej szczerze, że według mnie bardzo głupio zrobiła, kierując się tym przy podejmowaniu decyzji o ślubie. Przyznała mi rację, choć próbowała się bronić. – Nie wiesz, jak to jest, kiedy wszyscy dookoła mówią ci, że będzie dobrze, że będziecie razem szczęśliwi. Człowiek głupieje, sam nie wie, co myśli, co czuje. A potem nagle przychodzi olśnienie i dociera do niego, że ma zamiar popełnić wielkie głupstwo. – I do ciebie dotarło to podczas tańca ze mną? – spytałem. – Tak – odparła po prostu. – To musiałem zrobić na tobie nie lada wrażenie – uśmiechnąłem się. – Nie schlebiaj sobie. Byłeś tylko kroplą, która przelała czarę goryczy. – Ależ niewdzięczna rola! – Nie drocz się już ze mną! Po prostu tańczmy! Tańczyliśmy całą noc. Na koniec odprowadziłem ją do domu i umówiliśmy się na randkę. Jedną, drugą, trzecią… A teraz jesteśmy parą. Chodzimy ze sobą rok i jestem bardzo szczęśliwy. Ewa jest wspaniała, pasujemy do siebie jak dwie połówki jabłka. Choć muszę przyznać, że czasem czuję dziwny niepokój. Przez okoliczności, w jakich się spotkaliśmy, wciąż mam wrażenie, że ona w końcu potraktuje mnie tak jak tego Marka. Tłumaczę sobie, że to inna sytuacja, bo my naprawdę się kochamy. Ale on chyba też tak myślał… Obym nie rozczarował się jak jej były narzeczony. Kupiłem już pierścionek i czekam na dobrą okazję, żeby się oświadczyć. Zrobię to, zaryzykuję. Przecież ludzie czasem robią różne głupie rzeczy, a potem trzeba dać im drugą szansę. Chyba nie jestem naiwny? Maciek, 30 lat Czytaj także: „W dniu moich urodzin znalazłem się na dnie. Jeden niespodziewany telefon zmienił wszystko i dodał mi wiatru w żagle” „Mąż wiecznie porównywał mnie do swojej zmarłej żony. Przesadził, gdy kazał mi założyć jej sukienkę” „Złapałam męża za rękę, gdy zdradzał mnie z kochanką. Bezczelnie zdjął jej majtki na biurku naszego syna”
„W delegacji puściły mi hamulce i strzeliłem gola przypadkowej lasce. Teraz ta jędza nie daje mi żyć”
„Nie rozmawialiśmy za dużo. Zaraz po jedzeniu, gdy tylko pozmywała, szliśmy do łóżka i kochaliśmy się długo i namiętnie. Niczego więcej nie potrzebowałem”.
Przyjechałem tu miesiąc temu. Przywitało mnie senne miasteczko z wąskimi uliczkami, zazwyczaj przeraźliwie pustymi. Kilkadziesiąt lat temu słynęło z licznych sanatoriów mieszczących się w starych lasach sosnowych. Podobno drzewa te dobrze działały na gruźlików i chorych na depresję. Sanatoria niestety pozamykano, budynki od lat niszczały. Zatrudniono mnie na miesiąc w urzędzie miasta. Miałem wdrożyć nowy system płac. Na tę okazję zgoliłem kilkucentymetrową brodę i zakupiłem białą koszulę. Przywitano mnie, jak w każdym innym miejscu: „W razie potrzeby proszę pytać, chętnie pomożemy”. Gdy jednak potrzebowałem konkretnej pomocy, choćby przy kodach dostępu, wszyscy się wymigiwali. „Nie wiem, jak to zrobić. Przykro mi” – słyszałem niemal nieustannie. Nie miałem o to pretensji. Takie życie. – Widzę, że się pan męczy… – usłyszałem pewnego dnia za swoimi plecami. – Może panu pomóc? Był upalny dzień, z klimatyzacji kapało, w biurze wszyscy rozdrażnieni, a do mnie uśmiechała się wysoka brunetka o ciemnych oczach i malinowych ustach. Od razu zauważyłem, że ma jasną cerę i pociągające ciało o gładkiej skórze. Większość pracowników ubierała się w garsonki albo ciężkie garnitury, a ona była w zwiewnej, jasnej sukience, tak przezroczystej, że mogłem podziwiać jej zgrabną figurę. – Jeśli to nie sen, to tak, poproszę o pomoc – westchnąłem rozmarzony. – Zapewniam, że nie jestem snem! – roześmiała się. – Może koszmarem. Gapiłem się na nią jak zaczarowany. – Basia – wyciągnęła dłoń. – Andrzej – podałem jej swoją. Skórę miała tak miękką i miłą w dotyku, że niechętnie cofnąłem rękę. Kierownik właśnie wyjechał na urlop. Ona pracowała w dziale kulturalnym, ale go zastępowała, ponieważ znała się trochę na komputerach. – Mam trzech starszych braci – wyjaśniła z uśmiechem. – Znam się też na samochodach i piłce nożnej. – Gdzie pani dotąd była? – spytałem, bo wdrażałem system już od dwóch tygodni, a ją widziałem pierwszy raz. Zabrzmiało to niezbyt taktownie, ale nie obraziła się, tylko roześmiała. – Na urlopie – wyjaśniła i pokazała mi, gdzie znajdę hasła dostępu. Przychodziła każdego dnia, a jej pomoc była bezcenna. Uwielbiałem, jak siadała obok. Wiotka, pachnąca i ciepła. Dlaczego pojawiła się tak późno?! Nie chodziło mi tylko o wdrażanie systemu. Kiedy tu przyjechałem, niemal od razu wdałem się w romans z kobietą, u której wynajmowałem pokój. Hania była pulchną czterdziestolatką, starszą ode mnie o parę lat, ale bardzo namiętną. Chodziła po mieszkaniu w obcisłych bluzkach, nie mogłem przestać gapić się na jej piersi. Jej mąż pracował w Anglii, córka wyjechała na studia do innego miasta. Powiedziała, że kiedy on wyjeżdża, robią, co chcą – Twój mąż pracuje, a ja tutaj z tobą… Głupio się czuję – przyznałem po naszym pierwszym razie. Nigdy wcześniej nie miałem romansu z mężatką i pewnie stąd moje wątpliwości. Leżeliśmy w czerwonej pościeli w wielkie serduszka. W sypialni było gorąco, mimo szeroko otwartego okna. Hania roześmiała się głośno. – Męska solidarność! Zawsze się odzywa po, nigdy przed – powiedziała. – Nie, to nie tak – zaprzeczyłem szybko. – Po prostu… sama rozumiesz. – Spokojnie. Gdy on jest tam, a ja tutaj, mamy otwarty związek. Tak jest zdrowiej. Oczywiście zachowujemy dyskrecję – wyjaśniła. – Zjesz coś? Hania była świetną kucharką. Gdy wracałem z pracy, czekała na mnie z pysznym obiadem. W całym domu pachniało ciastem. Nie rozmawialiśmy za dużo. Zaraz po jedzeniu, gdy tylko pozmywała, szliśmy do łóżka i kochaliśmy się długo i namiętnie. Niczego więcej nie potrzebowałem. Tak mi się w każdym razie wydawało. W zeszłym roku rozstałem się z miłością mojego życia i byłem pewien, że już nigdy się nie zakocham. Za bardzo cierpiałem. Odpowiadało mi życie singla. Krótkie znajomości oparte na seksie nie groziły bólem serca. Co nie znaczy, że nie obowiązywały żadne zasady. Musiałem być w porządku. Nie mogłem, sypiając z Hanią, zacząć podrywać Basi. To już byłoby za dużo. Basia pojawiała się o różnych godzinach, ale już od rana na nią czekałem. Siedziałem w przechodnim pomieszczeniu, czymś w rodzaju korytarza łączącego pokoje urzędników z kuchnią i pokojem ksero. Za moimi plecami przetaczały się tabuny pań w garsonkach, pozostawiając za sobą kwaśną woń potu, słabo maskowaną słodkim zapachem perfum. Gdy ona się pojawiała, znikał zaduch i pojawiał się kwiatowy powiew. Cudowny… – Co tam? W którym miejscu dzisiaj utknąłeś? – pytała na dzień dobry. – Tu i tam – odpowiadałem. Przeganiała mnie ze skrzypiącego fotela i sama zasiadała przy klawiaturze. Była szybka jak błyskawica. – Proszę, zrobione. Gadaliśmy jeszcze parę minut o tym i owym. Okazało się, że mieszkała w miasteczku od ośmiu lat. Przyjechała do tu na staż po studiach i została na stałe. Miała dwoje dzieci. Nie od razu przyznała, że rozwiodła się z mężem i wychowuje je samotnie. Nasze rozmowy nie były zbyt poważne, bo nie mieliśmy ku temu warunków. Wciąż nas obserwowano. Któregoś dnia chciałem w podzięce pocałować jej dłoń, ale się wyrwała. Wydawała się speszona jak nastolatka. Zdziwiło mnie jej zachowanie, bo dotąd traktowała mnie jak zwykłego kolegę. Jednak chyba nie byłem nim… Chwilę popatrzyliśmy na siebie w milczeniu. Nie umiem czytać w myślach kobiet, dość dobrze wyczuwam za to emocje. Basia była na mnie wkurzona, a ja nie wiedziałem, z jakiego powodu. Ucałowanie damskiej dłoni w podzięce to przecież nic strasznego! Od tego dnia nasze relacje znacząco się ochłodziły. Dalej przychodziła, żeby mi pomóc, nie zostawała jednak, żeby pogadać. Nie nalegałem. Dni mijały, zbliżał się mój wyjazd. Nawet Hania trochę posmutniała. – Zobacz – pokazała mi spalony garnek. – Ostatnio kaszę przypaliłam w dzieciństwie. Wiesz, co to znaczy? – Nie – odparłem zgodnie z prawdą. Wzniosła oczy do góry. – Dlaczego faceci są tak mało domyślni? Przyzwyczaiłam się do ciebie. Dobrze, że wyjeżdżasz, bo… – nie dokończyła, tylko pobiegła do pokoju, jakby chciała się przede mną ukryć. Tej nocy była wspaniałą kochanką, a mimo to zasypiałem zmartwiony. Szkoda Ostatniego dnia Basia nie podeszła do mojego biurka. Wiedziała, że nie potrzebuję już jej pomocy. System sprawdziłem, działał bez zarzutu. Dyrektorka urzędu oficjalnie mi podziękowała. Wypiłem nawet kawę w jej gabinecie. Wspominała coś o dalszej współpracy. Potrzebowała faceta, który będzie ogarniał sprawy związane z systemem na codzień. Najlepiej od zaraz. Proponowała całkiem niezłe warunki. – Mieszkam trzysta kilometrów stąd… – bąknąłem niepewnie. – Panie Andrzeju, mimo wszystko proszę się zastanowić – odparła. – Oferta jest ważna do końca tygodnia. Przyglądałem się obrazom na ścianach. Pejzaże malowane przez tutejszego artystę. Spieniona Wisła, piaszczyste plaże, zielone wyspy, dzieci puszczające kolorowe latawce na błękitnym niebie, nawet jakiś biały pałac wśród wysokich traw. – Ładnie tu u nas, prawda? – Nie miałem za bardzo czasu na zwiedzanie – przyznałem ze smutkiem. Przez miesiąc moje życie ograniczało się do urzędu i mieszkania Hani. – Szkoda. Jest tu tak ładnie, że często goście u nas zostają na stałe – urzędniczka wstała, żeby się pożegnać. – Tak… – mruknąłem, mając nieodparte wrażenie, że mój pobyt tutaj mógł się zupełnie inaczej potoczyć. Niepotrzebnie poleciałem na krągłe piersi Hani i jej smaczne obiadki. Ten związek do niczego nie prowadził. Nie był dobry ani dla niej, ani dla mnie. Ona powinna zawalczyć o swoje małżeństwo, pojechać do męża albo sprowadzić go do domu. Ja natomiast już wiedziałem na sto procent, że nie interesują mnie romanse z mężatkami. Gdy się spakowałem i wychodziłem z firmy, zobaczyłem, że Basia jeszcze siedzi. Miała niewielkie stanowisko w przeszklonym pokoju. Nikogo już nie było, tylko ona zawalona papierami. W podziękowaniu za pomoc kupiłem dla niej dobrą kawę i bombonierkę. Ponieważ nie przyszła do mnie tamtego dnia, myślałem, że ma wolne, i chciałem zostawić prezenty na jej biurku. Stanąłem za szybą. Mimowolnie poprawiła długie, ciemne włosy, które rozsypały się na jej plecach. Wyglądała bardzo młodo, choć na pewno skończyła już trzydziestkę. Duże oczy, zgrabny, mały nos, pełne usta w malinowym odcieniu, kilka seksownych pieprzyków… Walczyłem z tą myślą, ale tak, podobała mi się. Żałowałem, że nie poznaliśmy się lepiej. Teraz już na wszystko było za późno. Zauważyła mnie. Przez jej twarz przeleciał cień. Chyba nie za bardzo ucieszył ją mój widok. Wszedłem, położyłem bombonierkę i kawę na jej biurku. Trochę była zaskoczona. – A to z jakiej okazji? – spytała. – Imieniny mam dopiero w grudniu. Lubiłem jej poczucie humoru. – Wyjeżdżam. Bardzo mi pomogłaś, to takie małe podziękowanie. – Nie trzeba. Robiłam to w ramach obowiązków – wstała zza biurka. – Basiu… Może pójdziemy na kawę? – odważyłem się zaproponować. – Nie. Nie mogę. Muszę odebrać chłopców z przedszkola. – Tutaj niedaleko w parku jest świetna cukiernia. To będzie nagroda za te męczarnie z systemem. Bardzo mi zależy. Oczywiście z chłopakami. Nawet nie wiem, w jakim są wieku… – Trzy i pięć lat – uśmiechnęła się. – Obok cukierni jest plac zabaw, oni będą szaleć, a my sobie wypijemy kawę. Bardzo cię proszę. Coś się w niej zmieniło, gdy wspomniałem o dzieciach. Nagle jakby się rozpogodziła, więc ciągnąłem: – Chyba że wolisz inne miejsce? – To jest bardzo dobre… Tylko nie dziś. Jutro po pracy? Będziesz jeszcze? – Tak – odparłem szybko. Pociąg miałem wieczorem, ale postanowiłem pojechać następnego dnia. – Wezmę chłopców z przedszkola i spotkamy się przy cukierni. Gdyby coś się miało zmieniło, dam znać. Miałem 37 lat Przyjechałem do kawiarni rowerem wypożyczonym w budce pod lasem. Poprzedniego wieczoru wyprowadziłem się od Hani i nocowałem w pensjonacie pod miastem. Lekko się spociłem, więc ucieszyłem się, że jej i chłopców jeszcze nie ma. Zdążę odetchnąć i troszkę się odświeżyć. Przed cukiernią na placu otoczonym wysokimi sosnami panował sobotni gwar i zamieszanie. Dzieciaki biegały z lodami w rękach, rodziny spacerowały z wózkami, psami, tu i ówdzie przejeżdżali otumanieni upałem rowerzyści. Niektórzy rozłożyli się z kocykami na trawniku. Z oddali dochodziły odgłosy próby miejskiej orkiestry dętej. Zaparkowałem. Poprawiłem białą, lekko wygniecioną koszulę. Minęło kilka minut. Basi nie było przed cukiernią ani w środku. Przez chwilę przemknęło mi przez głowę, że zrezygnowała. Zerknąłem w kierunku placu zabaw. Zauważyłem jej wyprostowaną sylwetkę. Dobrze, że Basia była wysoka. Koło niej biegało dwóch chłopców. Poczułem wzruszenie. Nie wiem dlaczego. Gdy wczoraj nalegałem na spotkanie, chodziło mi tylko o towarzystwo Basi, dzieci wydawały mi się przykrą koniecznością. Ale teraz… Zdałem sobie sprawę, że mam trzydzieści siedem lat i nadal nie założyłem rodziny. Dlaczego dotarło to do mnie tak późno? – Wiesz, właśnie sobie przypomniałam, jak mówiłeś, że bilet na pociąg masz na wczoraj – podeszła do mnie. – Tak, ale nie chciałem wyjeżdżać… – Sosny tak działają – odparła, nie patrząc na mnie, tylko na młodszego syna, który gramolił się na zjeżdżalnię. – Nie chodzi o sosny. – Tak? A o co? – O ciebie – nie byłem w stanie dalej ukrywać, że coś do niej czuję. Przez chwilę zdawała się mnie nie słyszeć. Wciąż patrzyła na synów. Wreszcie spojrzała w moją stronę. – Andrzej, oczywiście miło mi to słyszeć, tylko co na to Hania? – spytała. Zatkało mnie. Ona wiedziała! Tylko skąd do jasnej cholery? Była jakimś medium? Poczułem się jak idiota… – To małe miasteczko – wyjaśniła rozbawiona moją miną. – Sąsiadką Hani jest Zosia, której koleżanka, Jagoda, była ze mną na stażu. – Skończyłem to – wydukałem. – A dziś chcesz zacząć ze mną? – Wiem, wiem, nie wygląda to najlepiej… – westchnąłem. – Masz mnie za taniego podrywacza, prawda? – Tak. Ale i tak dam się zaprosić na tę kawę. Janek, Bartek, idziemy! Gdy całą czwórką jedliśmy lody, ułożyłem sobie w głowie plan. Przyjmę ofertę dyrektorki urzędu. Przeprowadzę się tu na stałe i codziennie będę widywał Basię. Swoje mieszkanie we Wrocławiu wynajmę, a w przyszłości sprzedam. Plan był wariacki, ale dla tej kobiety gotów byłem na wszystko. – Tak, te sosny mają moc – powiedziałem, gdy się rozstawaliśmy. – Do zobaczenia jutro… W pracy. Teraz to Basię zamurowało. Chłopcy coś do niej mówili, a ona patrzyła na mnie. Po raz pierwszy wyczułem, że mam u niej szansę. Andrzej, 37 lat Czytaj także: „Poprosiłam znajomego, żeby zatrudnił mojego zięcia, a ten oszust nie chciał mu płacić. Już ja go ustawię do pionu” „Wyszłam za mąż z rozsądku i przez lata żyłam z ludźmi, którzy mną pomiatali. W końcu powiedziałam dość” „Przez lata myślałam, że będę samotna do końca życia, a wystarczyło tylko sięgnąć po komórkę”