polki.pl
type: channel
link: https://polki.pl
date: 2025-03-07T08:19:04.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: „Z włoskiej wycieczki zamiast pocztówek, przywiozłam kochanka. Nawinął mi makaron na uszy i zaciągnął przed ołtarz”
items: „Nie potrzebuję faceta, tylko kilku jego >>najlepszych zawodników<<. Chcę mieć dziecko, a nie niańczyć czyjegoś synalka”
items: „Bałam się wyjechać za pracą, bo mój mąż przypala nawet wodę. Spuściłam go ze smyczy i pokazał, co potrafi”
items: „Lgnęłam do facetów, bo pragnęłam męskości, której nie dał mi mąż. Wyszłam na desperatkę, której tylko jedno w głowie”
items: „Życie z teściową odbiera mi resztki godności. Jędza się panoszy, a ja z grymasem na twarzy piorę jej sparciałe gacie”
items: „Wyjazd na emigrację za kasą nie był wart tego, co przeżyłam. Miłości rodziny nie odkupię na wypłatę w euro”
items: „Mąż zaserwował mi zdradę na śniadanie, a ja jemu zemstę na kolację. Dziś błaga mnie o kasę i przeprasza na kolanach”
items: „Po co ludzie pchają się przed ołtarz? Dla kawałka złotego badziewia mam żyć pod kapciem jednej baby?”
items: „Ukradłem facetowi żonę sprzed ołtarza. Zawróciłem jej w głowie na wieczorze panieńskim i odwidziało jej się małżeństwo”
items: „W delegacji puściły mi hamulce i strzeliłem gola przypadkowej lasce. Teraz ta jędza nie daje mi żyć”

„Z włoskiej wycieczki zamiast pocztówek, przywiozłam kochanka. Nawinął mi makaron na uszy i zaciągnął przed ołtarz”
type: item
date: 2024-06-26T12:00:00.000Z
subject: Po godzinach
subject: Z życia wzięte
subject: prawdziwe historie
description: „Czułam, że moje serce bije mocniej, że... po prostu się zakochuję! Cztery ostatnie dni spędziliśmy w nadmorskim miasteczku. Byliśmy z Januszem nierozłączni”.
encoded: Dwa lata temu w szarzyznę mojego życia wkroczyła pełna paleta barw. Pierwszym szczęśliwym wydarzeniem była wygrana dziesięciu tysięcy złotych w konkursie radiowym. Miałam fart. Akurat były jakieś zakłócenia na częstotliwości, na której słucham mojej ulubionej stacji, przełączyłam więc na inną. Ledwie zaczęłam słuchać spiker zapowiedział konkurs. Nagroda za dobrą odpowiedź: dziesięć tysięcy złotych. Przypomniał zasady, a później zadał pytanie dotyczące literatury. Niełatwe, ale dla mnie – bułka z masłem. To był prawdziwy fart Chwyciłam za telefon, chociaż jakieś moje racjonalne „ja” mówiło, że pewnie się tam nie dodzwonię, a nawet jeśli, to nic nie wygram. A jednak się dodzwoniłam. Co więcej – wygrałam. Nie wierzyłam własnym uszom. Nie mieściło mi się w głowie, że w moim życiu mogłoby zdarzyć się coś ekscytującego. Przecież do tej pory moja egzystencja była taka szara, jednostajna i przewidywalna. Pracuję w bibliotece miejskiej, mam 47 lat i od śmierci taty (kilka lat temu) mieszkam sama w małej kawalerce. Mamy właściwie nie pamiętam – zmarła, gdy byłam mała. Tato nie ożenił się powtórnie, bo tak bardzo zajął się wychowaniem mnie, że nie starczyło mu już czasu ani sił na życie towarzyskie. Byłam jego oczkiem w głowie. Może za bardzo trzymał mnie pod kloszem, bo ciągle bał się, żeby coś złego mi się nie przydarzyło. No i nie przydarzyło mi się nic złego, ale i też nic wyjątkowego. Kiedy jednak niedawno otrzymałam swoją wygraną, poczułam przypływ nieznanej mi wcześniej euforii. Leżałam nocą, rozmyślając, na co powinnam wydać te pieniądze. Czy na dziesięciotomową encyklopedię o sztuce, którą widziałam w nowym katalogu książek i która kosztowała fortunę? Czy na jakieś modne ubrania? Czy na komplet solidnych garnków ze stali nierdzewnej? A może powinnam wymienić wreszcie okna? „O nie!” powiedziało moje bardziej szalone „ja”, do „ja” racjonalnego . „Okna i tak trzeba wymienić i kiedyś to w końcu zrobię. Te pieniądze są prezentem od losu i powinnam wydać je na przyjemności,…

GettyImages-1467770707-ca96b9e.jpg
width: 1597
height: 1198

„Nie potrzebuję faceta, tylko kilku jego >>najlepszych zawodników<<. Chcę mieć dziecko, a nie niańczyć czyjegoś synalka”
type: item
date: 2024-06-25T11:02:00.000Z
subject: Po godzinach
subject: Z życia wzięte
subject: prawdziwe historie
description: „Pamiętaj, dziecko, samotność to najgorsze, co może spotkać człowieka. Ze wszystkim innym można sobie jakoś poradzić”.
encoded: Moja ukochana babcia powiedziała mi kiedyś tak: – Nigdy w życiu nie bałam się niczego tak bardzo jak samotności. Pamiętaj, dziecko, samotność to najgorsze, co może spotkać człowieka. Ze wszystkim innym można sobie jakoś poradzić. Wtedy byłam na etapie pierwszych randek i do głowy mi nie przyszło, że coś takiego mogłoby kiedykolwiek mnie dotyczyć. A jednak… Mam starszego brata, ale on mieszka w Kanadzie. Nasi rodzice niestety nie żyją. Brat przyjeżdża raz na rok albo i rzadziej, ma syna, ale rozwiódł się z żoną, więc nie widuje chłopaka zbyt często, a do Polski nie może go ze sobą przywieźć. Nie mam więc kontaktu ze swoim jedynym bratankiem. To bardzo przykre. Gdybym kilka lat temu nie zdecydowała się na dziecko, być może moje życie potoczyłoby się właśnie według czarnego scenariusza pod tytułem: samotność. Chciałam być mamą Kiedy zaczęłam zbliżać się do czterdziestki, poczułam, że ogarnia mnie panika. Pracowałam jako dziecięcy logopeda w prywatnym przedszkolu pod Warszawą. Mój zegar biologiczny tykał, za chwilę naprawdę mogło być za późno na zostanie mamą. Miałam wtedy dokładnie 38 lat i właśnie rozstałam się z kimś, z kim miałam nadzieję założyć rodzinę. On znalazł jednak młodszą, która szybko zaszła w ciążę. To mnie strasznie przybiło. Jednocześnie dowiedziałam się, że moja koleżanka Beata (w tym samym wieku co ja) zaczęła właśnie przechodzić menopauzę. Myślałam, że się przesłyszałam... – Jak to? W tym wieku? – byłam zszokowana. – Tak, zdarza się. Czułam, że tracę grunt pod nogami. Tak bardzo pragnęłam mieć dziecko. Nie sądziłam, że może mi już grozić menopauza. Od lat pracowałam z dziećmi, ale dopiero teraz łapałam się na tym, że przyglądam im się z czułością i tęsknotą, jakiej w pierwszych latach nie odczuwałam. Za bardzo byłam skupiona na pracy zawodowej i podnoszeniu kwalifikacji. Nie prowadziłam nawet zbyt bujnego życia towarzyskiego ani uczuciowego. Zaraz po studiach związałam się z kimś, kto okazał się osobą niestabilną emocjonalnie. Rozstaliśmy się. Późnie…

GettyImages-2150481454-e6124ec.jpg
width: 1687
height: 1265

„Bałam się wyjechać za pracą, bo mój mąż przypala nawet wodę. Spuściłam go ze smyczy i pokazał, co potrafi”
type: item
date: 2024-06-24T13:12:00.000Z
subject: Po godzinach
subject: Z życia wzięte
subject: prawdziwe historie
description: „Gdybym nie wyjechała, nigdy bym się nie dowiedziała, co potrafi mój mąż. On też by się o tym nie dowiedział. Widocznie tak miało być”.
encoded: Z zawodu jestem pielęgniarką, kobietą aktywną, zaradną, matką dwóch synów w wieku szkolnym i żoną... kompletnie niezaradnego męża. Wszystko zawsze było na mojej głowie. Choć to może wydać się dziwne, mój mąż nie potrafi nawet wkręcić żarówki, nie mówiąc już o pomalowaniu mieszkania czy na przykład wymianie uszczelki. – Jak to nie umie? Po prostu mu się nie chce! – twierdziły moje przyjaciółki. – To zwyczajne lenistwo! Przyzwyczaiłaś go do tego, że sama wszystko robisz. Mirek w domu nie robił nic Jak zwał, tak zwał. Mirek był ewenementem w mojej rodzinie i wśród znajomych. Mój szwagier własnym sumptem wybudował dom, prowadzi firmę, pomaga mojej siostrze, zabiera dzieci na basen i do kina... A u nas o wszystko troszczyłam się ja. Mirek nawet karpia na święta nie umiał zabić, robił to mój szwagier. Potem poszłam po rozum do głowy i zaczęłam kupować już zabite. Koszenie trawy to też moja działka, może dlatego, że lubię to robić. Tylko domu nie wybudowałam, odziedziczyłam po rodzicach, którzy mieszkają w Kanadzie. Czasami miałam ochotę rzucić wszystko, zabrać dzieci i też tam wyemigrować. Zwłaszcza gdy w moim szpitalu zaczęły się zwolnienia. Nowy dyrektor nie patrzył na zasługi, staż pracy, nie liczyło się dla niego nic, prócz oszczędności. Byłam kłębkiem nerwów, bo nie miałam pojęcia, jak sobie poradzimy, gdy dostanę wypowiedzenie. Mój mąż zarabiał w urzędzie grosze, nie utrzymalibyśmy się z jego pensji. Tak się złożyło, że wypowiedzenie dostała moja przyjaciółka Hanka. Najpierw dorabiała sobie do kuroniówki, robiąc w domach zastrzyki i opiekując się starszymi ludźmi, ale długo w ten sposób nie dała rady egzystować. W końcu wyjechała do Anglii i tam znalazła pracę jako pielęgniarka w ośrodku zajmującym się upośledzonymi dziećmi. To ona namówiła mnie do wyjazdu, gdy w drugim rzucie zwolnień w naszym szpitalu podzieliłam jej los. – Jest jedno wolne miejsce, rozmawiałam z szefem. Przyjeżdżaj – namawiała mnie Hanka. – Zamieszkamy razem, będzie taniej. Praca dość ciężka, nie…

GettyImages-1372185957-538d07b.jpg
width: 1258
height: 943

„Lgnęłam do facetów, bo pragnęłam męskości, której nie dał mi mąż. Wyszłam na desperatkę, której tylko jedno w głowie”
type: item
date: 2024-06-21T11:42:00.000Z
subject: Po godzinach
subject: Z życia wzięte
subject: prawdziwe historie
description: „Może chciałam się z nim przespać, ale nie byłam jakąś durną dziunią, tylko kobietą po przejściach. Jednak człowiekowi wciąż zależy na tym, co inni o nim pomyślą...”.
encoded: Właśnie kończyłam swoją zmianę i zamierzałam iść do domu, kiedy Waldek wskazał ruchem głowy na jednego klienta, który podobno dość długo siedział i czekał na obsługę. – Załatw jeszcze jego. Chce zapłacić. Podeszłam z bloczkiem rachunków. – Kończę zmianę. Czy mogę przyjąć pieniądze? – spytałam go. Nie podnosząc nawet głowy znad swojego portfela, zaczął narzekać: – Skąd wytrzasnęliście tego faceta przy fortepianie? Nigdy nie słyszałem nikogo gorzej grającego. Przecież to… Co to za dziwne podchody! W tym momencie uniósł głowę i spojrzawszy na mnie, urwał w pół zdania. Przyglądał mi się przez moment, jakbym była nie z tej planety, chrząknął i zaraz potem, zamiast zapłacić, zamówił jeszcze jeden kieliszek brandy. Wkurzył mnie, bo chciałam już iść do domu, a tak musiałam jeszcze odczekać te parę minut. Kiedy niosłam alkohol do jego stolika, przyglądał mi się na tyle bezczelnie, że prawie mnie speszył, co zdarzało mi się dość rzadko. Wiedziałam, że robię wrażenie na mężczyznach, ale żeby aż tak się gapić? Bez przesady! A może wyszedł z więzienia i kobiety przez parę lat nie widział? Takim bardzo się chce... no, sami wiecie czego. Chociaż ten nie wyglądał mi na takiego, co by więzienie widział choćby z daleka. Był za bardzo elegancki. Postawiłam kieliszek na stoliku i odeszłam. Kątem oka widziałam, że wypił go jednym haustem, spojrzał na zegarek i podszedł do baru, nie czekając, aż sama podejdę. Podałam mu rachunek. Odbierając go, przytrzymał chwilę dłużej moją rękę i pocałował jak w starym kinie. No proszę, co za facet... – Czy mogę wyrazić swój zachwyt? – zapytał wielkopańskim tonem. – Takie świetne brandy? – zakpiłam. – Nie. Panią jestem zachwycony – odparł najpoważniej na świecie. Spojrzałam na niego zdumiona i mimo woli się uśmiechnęłam, chociaż ostatnio dawno tego nie robiłam. – Proszę to powiedzieć kierownikowi – odparłam z przekąsem i dopiero chwilę później zdałam sobie sprawę, że wyszłam na idiotkę, bo skąd mógł wiedzieć o wszystkich moich perypetiach. A niech tam!…

GettyImages-544343400-777464d.jpg
width: 1584
height: 1188

„Życie z teściową odbiera mi resztki godności. Jędza się panoszy, a ja z grymasem na twarzy piorę jej sparciałe gacie”
type: item
date: 2024-06-20T12:43:00.000Z
subject: Po godzinach
subject: Z życia wzięte
subject: prawdziwe historie
description: „Kiedy wyjechała, miałam ochotę na kolanach iść na Jasną Górę w podziękowaniu za cud”.
encoded: Mieszkanie kupił mi tato, jeszcze przed moim ślubem z Jankiem. Cztery duże pokoje z widokiem na nadwiślańskie bulwary, niedaleko ścisłe centrum Krakowa – słowem – żyć nie umierać. Urządziliśmy się dość szybko – Janek wziął kredyt, ja znalazłam koleżankę, która pomogła mi dobrać meble i gustowne dodatki. Dobrze nam się mieszkało. Był tylko jeden problem – teściowa. Matka Janka pochodzi z okolic Rzeszowa. Do niedawna była urzędniczką, obecnie cieszyła się emeryturą, a co za tym idzie mnóstwem wolnego czasu. Pierwszy raz przyjechała do nas w święta wielkanocne, kilka miesięcy temu. Zapowiedziała się na cztery dni – Boże, co ja bym dała, żeby mieszkać w Krakowie! – powtarzała co rano, skrupulatnie planując zwiedzanie. Pracuję w dużym wydawnictwie, Janek też jest zabiegany, tymczasem jego matka najwyraźniej oczekiwała obsługi. Sama nawet palcem nie kiwnęła, żeby pomóc mi w czymkolwiek, ja za to musiałam koło niej skakać. – Gość w dom, Bóg w dom! Nie słyszałaś takiego przysłowia? – prychnęła teściowa, kiedy powiedziałam, że niestety nie znajdę czasu, żeby pomóc jej w poszukiwaniu jakichś bibelotów do mieszkania. Matka męża oczekiwała, że zajmę się nią, jakby była moją najlepszą przyjaciółką, tymczasem ja po powrocie z pracy niemal padałam na twarz ze zmęczenia. Teściowa miała pretensje nie tylko o to, że nie spędzam z nią czasu, ale też, co było jeszcze gorsze, zaczęła krytykować moją kuchnię! – Zupa z proszku? – utyskiwała na przykład, kiedy naprędce przygotowywałam wieczorem coś do jedzenia. Kanapki z serem czy pomidorem też jej nie pasowały; ani nawet spaghetti. Lubiła wędliny – pasztety, kiełbasy i klopsiki, jednak ja byłam wegetarianką i nie zamierzałam podawać tego na stół! Uszczypliwościom z jej strony nie było końca, jednak do jakiejkolwiek pomocy bynajmniej się nie paliła. – O gości trzeba dbać, ja was obskakiwałam, kiedy u mnie byliście! – powtarzała. – Bo mama ma mnóstwo wolnego czasu, na miłość boską! Przecież nie wezmę urlopu, żeby pokazać mamie wszystkie atr…

GettyImages-518031132-9588671.jpg
width: 1689
height: 1267

„Wyjazd na emigrację za kasą nie był wart tego, co przeżyłam. Miłości rodziny nie odkupię na wypłatę w euro”
type: item
date: 2024-06-20T12:39:00.000Z
subject: Po godzinach
subject: Z życia wzięte
subject: prawdziwe historie
description: „Nie chcę mieszkać za granicą. Tu mam rodziców, przyjaciół, tu mi jest dobrze. Ale wiem, że wyjazd to jedyna szansa, by ratować moje małżeństwo”.
encoded: Historia mojego małżeństwa to historia wyjazdów i powrotów. Nie zawsze do końca przemyślanych, ale podyktowanych chęcią godnego życia, która czasami sprawia, że człowiek decyduje się mieszkać z dala od rodziny. Trudny to wybór między ukochanymi osobami a pieniędzmi. Ale miłości do garnka się nie włoży… Kiedy po raz pierwszy podjęliśmy z mężem decyzję o wyjeździe za granicę, zrobiliśmy to wspólnie. Janek miał jechać pierwszy, aby „przygotować grunt”, a ja wraz z naszym półtorarocznym synkiem mieliśmy dołączyć do niego po kilku miesiącach. Tej decyzji żałowałam już od pierwszego dnia. Jeszcze nie minęło nawet kilka godzin od momentu, gdy mąż pomachał mi na pożegnanie, a już za nim tęskniłam. Nie umiałam być sama, to znaczy bez ukochanego. Nie po to człowiek się przecież pobiera, aby żyć osobno. Po wyjeździe Janka przeprowadziłam się co prawda do swoich rodziców, ale to w żaden sposób nie łagodziło mojej tęsknoty za mężem. Owszem, miałam z kim pogadać, nie czułam się więc tak bardzo samotna, jednak każdego dnia myślałam o tym, ile z Jankiem tracimy, nie będąc razem. Żal ściskał mi serce, że mąż nie może widzieć swojego ukochanego synka, patrzeć jak się rozwija, uczy nowych rzeczy, coraz więcej mówi. A dzieci w tym wieku tak szybko się zmieniają! Dlatego dzień, w którym Jasiek zadecydował, że powinniśmy już do niego dołączyć, stał się dla mnie prawdziwym świętem! Cieszyłam się, że nasza rodzina znowu będzie razem, pragnęłam tego jak niczego innego na świecie, a mimo to… W dniu wyjazdu w moich oczach znowu zakręciły się łzy tęsknoty. Zdałam sobie bowiem sprawę, że ja, tak bardzo związana z rodzicami, nie będę mogła ich teraz widywać tak często, jak do tej pory. A w dodatku zabieram im ukochanego wnuka, jedynego i wymarzonego, do którego bardzo się przywiązali. Najbardziej żal mi było mojego ojca, bo on po prostu świata nie widział poza Filipkiem. Myśl o tym, że zwyczajnie pozbawiam go prawa do zabawy z chłopcem spędzała mi sen z powiek. Moja rodzina jest w Polsce Zastana…

GettyImages-2135685525-c9b79be.jpg
width: 1757
height: 1318

„Mąż zaserwował mi zdradę na śniadanie, a ja jemu zemstę na kolację. Dziś błaga mnie o kasę i przeprasza na kolanach”
type: item
date: 2024-06-20T12:32:00.000Z
subject: Po godzinach
subject: Z życia wzięte
subject: prawdziwe historie
description: „Zrozumiałam, że jeśli szybko nie wymyślę sposobu na zarobienie pieniędzy, trzeba będzie przenieść się pod namiot”.
encoded: Stałam na sądowym korytarzu, patrzyłam na Andrzeja, a w głowie dźwięczały mi rzewne słowa: „Nawet niebo ponad głową ma swój kres”. Czekaliśmy na rozwód, a ja czułam się tak, jakby faktycznie niebo miało zaraz zwalić mi się na głowę. Za parę chwil sąd miał przekreślić 25 lat naszego wspólnego życia. Jakoś wciąż to do mnie nie docierało… – Co tam? Znowu rysowałaś te swoje ciuszki? – ćwierć wieku temu spytał mnie po powrocie z pracy Andrzej. Byliśmy wówczas świeżo po ślubie, gnieździliśmy się w kawalerce po mojej babci, a za oknami dogorywała komuna. – Straciłam poczucie czasu, przepraszam – odpowiedziałam pełna wyrzutów sumienia, bo w głosie męża wychwyciłam przyganę. Swoją pracę w Instytucie Wzornictwa kończyłam przed szesnastą, do domu było raptem piętnaście minut spacerkiem. Andrzej pracował natomiast w jednej ze spółek joint venture, które pod koniec lat 80. powstawały jak grzyby po deszczu. Zarabiał dobrze, ale przychodził sterany dopiero o siódmej. Miałam więc dość czasu, żeby zrobić mu obiad. A ja spędziłam dwie godziny nad blokiem rysunkowym! – Wiesz… dużo o tym wszystkim myślałem – odezwał się Andrzej, kiedy już postawiłam przed nim talerz kanapek z masłem roślinnym i mielonką tyrolską. – W tym Instytucie tracisz czas. Przez cały dzień każą ci robić jakieś pierdoły… – Wzory – poprawiłam go. – Lubię to. – A do tego zarabiasz tam grosze – ciągnął dalej, jakby zupełnie mnie nie słyszał. – Ja natomiast mam perspektywy. Myślę, że niedługo awansuję. Będzie mnie stać na utrzymanie nas dwojga i jeszcze coś damy radę odłożyć. – Do czego zmierzasz? – spytałam. – Uważam, że powinnaś rzucić robotę i zająć się domem. Tym bardziej, że przecież niedługo pojawi się u nas dzidzia. – Dzidzia?! – zdziwiłam się, bo czego jak czego, ale tego, że nie jestem w ciąży, to akurat byłam pewna. – Przecież nie ma co czekać z tym w nieskończoność! A kiedy pojawi się dziecko i tak nie dasz rady pracować. Nie odpowiedziałam, bo choć w ogólnym zarysie zgadzałam się z Andrzejem, to jakoś nie …

GettyImages-1129124200-519dd63.jpg
width: 1683
height: 1262

„Po co ludzie pchają się przed ołtarz? Dla kawałka złotego badziewia mam żyć pod kapciem jednej baby?”
type: item
date: 2024-06-19T12:32:00.000Z
subject: Po godzinach
subject: Z życia wzięte
subject: prawdziwe historie
description: „Na własnym przykładzie przekonałem się, że dziecko to nie jest dobry powód do małżeństwa. Właściwie nie istniał żaden sensowny powód, aby nakładać sobie to przeklęte jarzmo na kark. Wręcz przeciwnie”.
encoded: Moi rodzice się rozwiedli, gdy miałem trzynaście lat. Stanowczo za późno. Zanim się opamiętali, zdążyli mi zafundować domowe piekiełko. Talerze latały, drzwi trzaskały i szyby w oknach drżały, gdy matka wyzywała ojca od zdradzieckich skunksów i podłych drani. Ojciec odwzajemniał się, nazywając ją paranoiczką i chorą z zazdrości wariatką. Na ironię zakrawał fakt, że choć średnio raz w tygodniu jedno groziło drugiemu rozwodem, dalej trwali w tej parodii związku niby dla mojego dobra, żebym nie przeżył traumy rozbitej rodziny. Paranoja! Po co w ogóle się pobierali, skoro odkąd sięgałem pamięcią, nie umieli się dogadać? No tak… Wzięli ślub, bo mama zaszła w ciążę i tata poczuwał się do odpowiedzialności. Na własnym przykładzie przekonałem się, że dziecko to nie jest dobry powód do małżeństwa. Właściwie nie istniał żaden sensowny powód, aby nakładać sobie to przeklęte jarzmo na kark. Wręcz przeciwnie. Smutne statystki potwierdzały moje obserwacje: małżeństwa wokół rozpadły się jak źle i na chybcika sklecone meble. Gdzie pewność, że akurat mnie uda się zbudować coś trwałego, czego żaden kornik nie ruszy? Nigdzie. Właśnie w tym rzecz: nie istniała gwarancja na udane pożycie małżeńskie. Więzy pętały ducha, odbierały miłości polot i romantyczność. Z Marceliną mieliśmy układ: zero zobowiązań Moi przyjaciele, Michał i Barbara, gruchający niczym para gołąbków, których kłótnie wyglądały jak neutralna rozmowa w wykonaniu moich starych, wszystko zepsuli, gdy postanowili koniec studiów uczcić weselem. Że niby skoro mają dyplom magistra i są tacy dorośli, poważni, odpowiedzialni, to dojrzeli też do małżeństwa. – Kretyństwo! – prychnąłem, gdy Misiek poprosił mnie na świadka tej tragedii (bo że skończy się tragedią, nie miałem najmniejszych wątpliwości). – Co was napadło? Na co wam oficjalna zgoda na bycie razem?! Bo większy kredyt dostaniecie, bo pracodawcy przychylniejszym okiem patrzą na zaobrączkowanych, bo rodzina naciska? Nie dajcie się szantażować. Kochacie się, to się kochajci…

GettyImages-2047789922-928cc3a.jpg
width: 1533
height: 1150

„Ukradłem facetowi żonę sprzed ołtarza. Zawróciłem jej w głowie na wieczorze panieńskim i odwidziało jej się małżeństwo”
type: item
date: 2024-06-19T12:24:00.000Z
subject: Po godzinach
subject: Z życia wzięte
subject: prawdziwe historie
description: „Od pierwszego słowa zamienionego z tą dziewczyną czułem, że coś nas łączy. Każda chwila potęgowała to wrażenie”.
encoded: Dyskoteka to nie jest najlepsze miejsce na szukanie dziewczyny. Jednak, z drugiej strony, w jakim innym miejscu młody, pracujący człowiek ma znaleźć sobie kogoś do pary? Zwłaszcza taki, który nie zostawia swojego życia w rękach losu, tylko przejmuje inicjatywę. Ja należę do tego rodzaju ludzi. Dlatego co piątek ubieram się w najlepsze ciuchy, perfumuję i razem z kolegami jadę do naszego ulubionego klubu. Tam pijemy po piwie i ruszamy na parkiet, żeby szukać szczęścia. Pewnego razu znalazłem… No właśnie. Sam nie wiem co. Chyba to wymarzone szczęście. Chociaż zaczęło się od guza. To był kolejny taki piątkowy wieczór. Zbliżała się godzina dziesiąta, a my już od dobrej godziny tańczyliśmy w najlepsze, kiedy do klubu dotarła spora grupa rozweselonych dziewczyn. Miały na sobie wyzywające stroje, a głowę każdej z nich zdobiły czerwone, migające światełkami rogi. Widywaliśmy już wcześniej takie grupki i od razu domyśliliśmy się, że to wieczór panieński. Dziewczyny zasiadły na chwilę w jednej z lóż, wypiły po drinku, a potem też zeszły na parkiet. Popiskiwały, pokrzykiwały i pląsały do rytmów muzyki z ogromną werwą. Moi koledzy od razu zauważyli szanse na udany wieczór i zaczęli dyskretnie przesuwać się w kierunku rozchichotanej grupy. Szybko nastąpiły wspólne tańce i wygłupy. Mnie przypadła do gustu niewysoka blondynka o pełnych kształtach. Przysunąłem się do niej w tańcu i zacząłem zagadywać. – Pierwszy raz cię tutaj widzę… – Bo pierwszy raz tutaj jestem. – Ale tańczysz, jakbyś pół życia spędziła na parkiecie – uśmiechnąłem się. – Bo kiedyś trenowałam taniec. – Ja nie mam za sobą żadnych treningów. Jestem nieoszlifowanym diamentem. Zobacz… I zacząłem wyczyniać najdziwniejsze wygibasy, a ona śmiała się ze mnie. Dobrze wiedziałem, że kiedy mężczyzna rozśmieszy kobietę, to już połowa sukcesu. – A ty często tu bywasz? – zapytała. – Za często – uśmiechnąłem się. – Ale ma to swoje zalety. Pamiętam na przykład ceny wszystkich drinków, więc jeśli pójdziesz ze mną do baru, nikt cię…

GettyImages-590045688-fa11b03.jpg
width: 1717
height: 1288

„W delegacji puściły mi hamulce i strzeliłem gola przypadkowej lasce. Teraz ta jędza nie daje mi żyć”
type: item
date: 2024-06-18T11:28:00.000Z
subject: Po godzinach
subject: Z życia wzięte
subject: prawdziwe historie
description: „Nie rozmawialiśmy za dużo. Zaraz po jedzeniu, gdy tylko pozmywała, szliśmy do łóżka i kochaliśmy się długo i namiętnie. Niczego więcej nie potrzebowałem”.
encoded: Przyjechałem tu miesiąc temu. Przywitało mnie senne miasteczko z wąskimi uliczkami, zazwyczaj przeraźliwie pustymi. Kilkadziesiąt lat temu słynęło z licznych sanatoriów mieszczących się w starych lasach sosnowych. Podobno drzewa te dobrze działały na gruźlików i chorych na depresję. Sanatoria niestety pozamykano, budynki od lat niszczały. Zatrudniono mnie na miesiąc w urzędzie miasta. Miałem wdrożyć nowy system płac. Na tę okazję zgoliłem kilkucentymetrową brodę i zakupiłem białą koszulę. Przywitano mnie, jak w każdym innym miejscu: „W razie potrzeby proszę pytać, chętnie pomożemy”. Gdy jednak potrzebowałem konkretnej pomocy, choćby przy kodach dostępu, wszyscy się wymigiwali. „Nie wiem, jak to zrobić. Przykro mi” – słyszałem niemal nieustannie. Nie miałem o to pretensji. Takie życie. – Widzę, że się pan męczy… – usłyszałem pewnego dnia za swoimi plecami. – Może panu pomóc? Był upalny dzień, z klimatyzacji kapało, w biurze wszyscy rozdrażnieni, a do mnie uśmiechała się wysoka brunetka o ciemnych oczach i malinowych ustach. Od razu zauważyłem, że ma jasną cerę i pociągające ciało o gładkiej skórze. Większość pracowników ubierała się w garsonki albo ciężkie garnitury, a ona była w zwiewnej, jasnej sukience, tak przezroczystej, że mogłem podziwiać jej zgrabną figurę. – Jeśli to nie sen, to tak, poproszę o pomoc – westchnąłem rozmarzony. – Zapewniam, że nie jestem snem! – roześmiała się. – Może koszmarem. Gapiłem się na nią jak zaczarowany. – Basia – wyciągnęła dłoń. – Andrzej – podałem jej swoją. Skórę miała tak miękką i miłą w dotyku, że niechętnie cofnąłem rękę. Kierownik właśnie wyjechał na urlop. Ona pracowała w dziale kulturalnym, ale go zastępowała, ponieważ znała się trochę na komputerach. – Mam trzech starszych braci – wyjaśniła z uśmiechem. – Znam się też na samochodach i piłce nożnej. – Gdzie pani dotąd była? – spytałem, bo wdrażałem system już od dwóch tygodni, a ją widziałem pierwszy raz. Zabrzmiało to niezbyt taktownie, ale nie obraziła się, tylko roześmia…

GettyImages-1485696148-42c57b5.jpg
width: 1814
height: 1360