"Już nie muszę nikogo zadowalać". Paulina Mikuła szczerze o terapii, życiowych zakrętach i byciu sobą
Paulina Mikuła znana jest z luzu, poczucia humoru i miłości do języka polskiego. Ale za uśmiechem kryje się też historia walki o siebie. W rozmowie z Michaliną Grzesiak opowiada o terapii, zrzuceniu maski i odwadze do czucia.
W pierwszym odcinku programu „Perfekcyjnie NIEidealna”, Paulina Mikuła, znana twórczyni internetowa, edukatorka językowa i wokalistka, opowiedziała o jednym z najtrudniejszych okresów swojego życia. W szczerej rozmowie z Michaliną Grzesiak podzieliła się doświadczeniem rozpadu wieloletniego związku. Paulina Mikuła bez filtra Nie ukrywała, jak silnie ta sytuacja wpłynęła na jej emocje. Mówiła wprost o konieczności pogodzenia się z końcem pewnego etapu, który przez lata był jej codziennością. W rozmowie wybrzmiała głęboka refleksja nad tym, co to znaczy „żyć po swojemu” i jak trudno czasem pozwolić odejść temu, co kiedyś dawało poczucie bezpieczeństwa. Jednym z najbardziej poruszających fragmentów rozmowy było wyznanie Pauliny Mikuły: „Muszę opłakać siebie sprzed kilku lat”. To zdanie stało się symbolem przemiany, przez jaką przeszła. Opłakiwanie dawnej wersji siebie okazało się dla niej niezbędnym krokiem do tego, by zacząć od nowa i budować swoje życie według własnych zasad. Zamiast tłumić emocje, Paulina pozwoliła sobie na ich przeżywanie, także tych bolesnych. Uświadomiła sobie, że nie musi być idealna, aby być wystarczająca. Zrezygnowanie z presji perfekcji i postawienie siebie na pierwszym miejscu było dla niej przełomem. Gdzie oglądać wywiad z Pauliną Mikułą? Cały wywiad z Pauliną Mikułą dostępny jest na nowym kanale YouTube portalu Polki.pl. To pierwszy odcinek programu „Perfekcyjnie NIEidealna”. Jeśli interesują cię historie pełne emocji, szczerości i siły — nie przegap tej rozmowy. To nie tylko wywiad, to ważny głos o tym, jak ważne jest dać sobie prawo do bycia sobą.
"I to było to pytanie, które mnie rozkruszyło". Paulina Mikuła w szczerej rozmowie z Michaliną Grzesiak
Nie musisz być idealna, by być szczęśliwa. Michalina Grzesiak w szczerej rozmowie z Pauliną Mikułą o życiu po swojemu.
Autentyczność, siła i trochę czułości – to znajdziecie w cyklu „Perfekcyjnie NIEidealna”, gdzie Michalina Grzesiak rozmawia z kobietami, które nie boją się mówić wprost. Pierwszy odcinek? Paulina Mikuła i historia o rozpadzie związku, terapii i stawianiu siebie na pierwszym miejscu. Macie dość udawania, że wszystko zawsze gra? Że musicie być idealne, perfekcyjne, uśmiechnięte i zgodne z cudzymi oczekiwaniami? Cykl „Perfekcyjnie NIEidealna” to przestrzeń, gdzie można odetchnąć. Bez filtra, bez masek, bez pudrowania trudnych tematów. Michalina Grzesiak, znana z bloga „Krystyno, nie denerwuj matki”, zaprasza do rozmów psycholożki, mentorki, ekspertki i kobiety, które postanowiły żyć po swojemu. I opowiadają o tym szczerze. Pierwszy odcinek: Paulina Mikuła – o terapii, rozstaniu i nowym początku Na start Michalina zaprosiła Paulinę Mikułę – znaną twórczynię internetową, edukatorkę językową, a ostatnio także wokalistkę. Paulina opowiada o trudnym etapie w swoim życiu: załamaniu nerwowym, zakończeniu wieloletniego związku i intensywnej pracy nad sobą. Bez dramatyzowania, ale też bez uciekania od tego, co trudne. Mówi wprost, jak ważna była dla niej terapia, jak nauczyła się słuchać siebie i… że czasem trzeba „opłakać” starą wersję siebie, by móc zacząć od nowa. W rozmowie pojawia się też ważny wątek presji. Paulina mówi o tym, jak trudno było jej pozwolić sobie na słabość, jak długo próbowała spełniać oczekiwania otoczenia i jak wyzwalające było powiedzenie sobie: „Nie muszę”. Nie muszę być najlepsza, najbardziej lubiana, idealna. Wystarczy, że jestem. Taka, jaka jestem. I to jest ok. Gdzie oglądać program „Perfekcyjnie nieidealna"? Cały pierwszy odcinek z Pauliną Mikułą znajdziecie na nowym kanale YouTube. Jeśli chcecie usłyszeć historie, które poruszają, ale też podnoszą na duchu. Zajrzyjcie koniecznie.
„Muszę opłakać siebie sprzed kilku lat". Michalina Grzesiak w rozmowie z Pauliną Mikułą o rozstaniu i miłości na własnych zasadach
Obejrzyj pierwszy odcinek nowego programu "Perfekcyjnie NIEidealna" Polki.pl!
„Perfekcyjnie NIEidealna" to cykl szczerych rozmów o życiu bez filtra: o emocjach, relacjach, miłości, pracy nad sobą i o tym, że nie musimy być perfekcyjne, by być szczęśliwe. Michalina Grzesiak rozmawia z inspirującymi kobietami, które odważyły się żyć na własnych zasadach. Bez lukru, bez pozowania, ale z autentycznością, humorem i odrobiną czułości. W pierwszym odcinku Michalina rozmawia z Pauliną Mikułą, twórczynią internetową i piosenkarką. Paulina otwarcie opowiada o załamaniu nerwowym, terapii, rozstaniu po wieloletnim związku i o tym, jak po latach nauczyła się stawiać siebie na pierwszym miejscu. A cały pierwszy odcinek programu „Perfekcyjnie NIEidealna" znajdziecie na naszym nowym kanale na YouTube.
„Wybieram siebie” – nowa akcja Polki.pl. Nie musisz być idealna, wystarczy, że będziesz sobą
Zapytałyśmy ponad 1200 Polek o to, co jest dla nich ważne, czym się interesują, co sprawia im wyzwanie i o czym marzą. Wyniki mówią same za siebie.
Każdego dnia kobiety próbują sprostać niemożliwym oczekiwaniom: być silne, spokojne, perfekcyjne i zawsze dostępne dla innych. Ale coś w nas pękło. Coraz więcej z nas mówi: nie chcę już udawać, że dam radę ze wszystkim. Z tego buntu, ale też z czułości wobec siebie, powstała akcja „Wybieram siebie". Nowa inicjatywa Polki.pl, oparta na badaniu, które pokazuje, czego kobiety w Polsce naprawdę potrzebują. Wybieram siebie. Bo wreszcie mogę Przez lata słyszałyśmy, jakie powinnyśmy być. Silne, ale wrażliwe. Zadbane, ale naturalne. Osiągające sukcesy zawodowe, ale skromne. Mamy dbać o siebie, nie porównywać się, odpuszczać. Tylko że w praktyce niewiele z tego działa. Bo między przedszkolem a pracą, między zakupami a wizytą u lekarza, między prezentacją a praniem nie ma czasu na rytuały z Instagrama. Nie dlatego, że nam się nie chce. Tylko dlatego, że często po prostu nie mamy kiedy. I właśnie od tego zaczyna się nasza akcja „Wybieram siebie". Od prawdy o codzienności kobiet w Polsce. Bez lukru, bez poradników, bez musisz. Zamiast presji chcemy dawać wsparcie. Zamiast dawać nierealne rady, pokazywać normalność. Czego naprawdę potrzebują kobiety? Żeby to sprawdzić, zapytałyśmy same kobiety. W naszym badaniu „Wybieram siebie" (Polki.pl, 17–26 września 2025 r.) wzięło udział 1285 kobiet z całej Polski. A wyniki mówią same za siebie. 65% kobiet czuje presję, by sprostać oczekiwaniom społecznym. Ale ta liczba to nie tylko statystyka. To codzienność kobiet, która rano budzą się z myślą: czy dzisiaj znów dam radę?. To historia mamy, która w pracy udaje, że wszystko jest pod kontrolą, choć nie spała pół nocy, bo jej dziecko miało gorączkę. To wreszcie opowieść o dziewczynie, która przegląda media społecznościowe i zastanawia się, czy kiedykolwiek będzie „wystarczająca". Ta presja jest niewidzialna, ale codzienna. Nie zawsze przychodzi z zewnątrz. Często to ten cichy głosik w głowie, który mówi: musisz więcej, lepiej, szybciej. A my mówimy: nie musisz. 56% kobiet rezygnuje z przyjemności i czasu tylko dla siebie. Nie dlatego, że nie chcą. Tylko dlatego, że czują, że nie mogą. Więc zamiast relaksującej kąpieli po pracy robią pranie. Rezygnują ze spotkania z przyjaciółką, żeby nadrobić obowiązki. Zamiast zrelaksować się z książką w niedzielny weekend, odpowiadają na jeszcze jeden mail. Czas dla siebie stał się luksusem, który odkładamy na później. Tylko to później najczęściej nigdy nie nadchodzi. W naszym badaniu kobiety powiedziały nam wprost: to nie brak chęci, to brak przestrzeni. Ponad połowa z nich rezygnuje z siebie ze względu na nadmiar obowiązków. Co 4 mówi, że to kwestia braku wsparcia ze strony najbliższych. Ale, co najsmutniejsze, aż 23% mówi, że przeznaczenie czasu tylko dla siebie kojarzy im się z egoizmem i wywołuje poczucie winy... Dlatego w naszej akcji nie będziemy mówić: „znajdź pięć minut dziennie na medytację”. Wiemy, że te pięć minut czasem po prostu nie istnieje. Chcemy dać kobietom coś innego — przyzwolenie. Na to, żeby sobie samej odpuścić. Żeby pozwolić sobie pobyć sobą. Żeby nie czuły się winne za chwilę odpoczynku. Ale są też dobre wieści. 36% kobiet jako swój priorytet wskazuje zdrowie psychiczne i fizyczne. I to jest piękne. Bo to znaczy, że coś w nas się zmienia. Jeszcze kilka lat temu wiele z nas odpowiedziałoby pewnie, że najważniejsza jest rodzina, praca, inni. Dziś coraz częściej słyszymy, że kobiety mają odwagę powiedzieć, że one też się liczą. O tym, że mają prawo nie dawać rady. I że w tym wszystkim nie ma słabości, tylko siła. Bo dopiero kiedy jesteśmy dla siebie dobre, możemy dawać dobro innym. I kobiety o tym wiedzą. Kiedy zapytałyśmy je, na co wydałyby 3000 złotych, gdyby mogły przeznaczyć je tylko dla siebie, co trzecia wskazała wyjazd solo. Co czwarta, zabiegi kosmetyczne. Kobiety czują, że najwyższy czas zadbać również o siebie. I głośno o tym mówią. Potwierdzają to dane o tym, o czym najchętniej czytają w internecie. 44% szuka informacji na temat zdrowia psychicznego i fizycznego, 40% interesuje się tematyką związków i relacji międzyludzkich. Szukają też porad, inspiracji oraz historii innych kobiet (było to pytanie wielokrotnego wyboru). I wszystko to znajdą w serwisie Polki.pl. Polki.pl to miejsce, któremu kobiety ufają Jestem dumna, mogąc powiedzieć, że nasze czytelniczki nam ufają. W świecie kilkusekundowej uwagi i wszechobecnych rozpraszaczy codziennie spędzają z nami rekordowe 21 minut ( Mediapanel, Gemius S.A., ATS - 09.2025​). Wiemy, że szukają nie tylko informacji, ale też wsparcia. Dlatego postanowiłyśmy stworzyć przestrzeń, w której mogą znaleźć jedno i drugie. Akcja „Wybieram siebie" to nie kolejna kampania skierowana do kobiet. To miejsce, w którym kobiety, na własnych zasadach i na tyle, na ile czują się na siłach, mogą zacząć żyć po swojemu. Naszą akcję budować będą 3 filary: Nowy program Polki.pl „Perfekcyjnie nieidealna", którego prowadzącą jest Michalina Grzesiak. Mama dwójki dzieci, przedsiębiorczyni, twórczyni internetowa, która szczerze i bez lukru mówi o tym, jak udaje jej się godzić rolę mamy, partnerki, przedsiębiorczyni i twórczyni internetowej jednocześnie znajdując czas dla siebie. challange społecznościowy #wybieramsiebie na Instagramie, którym zachęcimy kobiety do małych kroków w kierunku odpuszczenia sobie. a na Polki.pl co miesiąc pojawią się wydania tematyczne poświęcone relacjom, ciału, odpoczynkowi, zdrowiu psychicznemu i przyjemności bez poczucia winy. To nasza odpowiedź na to, czego kobiety naprawdę potrzebują: prawdy, bliskości i zrozumienia. Wybierz siebie razem z nami.
Urocze, zabawne i wzruszające cytaty na walentynki. Idealne na kartkę okolicznościową albo grawer
Cytaty na walentynki to doskonały sposób, by wyrazić miłość, czułość i wdzięczność wobec bliskiej osoby. Czasem trudno znaleźć słowa, które w pełni oddają nasze uczucia, dlatego warto sięgnąć po piękne sentencje znanych poetów, pisarzy i filozofów. Gotowe cytaty i hasła walentynkowe będą pięknym prezentem.
Kto lepiej potrafi ująć sedno miłości niż poeci, pisarze i filozofowie? W te walentynki wyraź swoje uczucia do ukochanej osoby, używając najpiękniejszych słów o miłości. Te cytaty walentynkowe uznawane są za najpiękniejsze sentencje na walentynki. Sprawdzą się nie tylko wysłane drugiej połówce, ale także bliskiej osobie - mamie, siostrze, koleżance. Spis treści: Najpiękniejsze cytaty na walentynki Krótkie hasła na walentynki: idealne na grawer Najpiękniejsze cytaty na walentynki Niezależnie od tego, czy chcesz dodać romantyczny akcent do walentynkowej kartki, wiadomości czy prezentu, te sentencje pomogą ci uzupełnić podarunek. Możesz wpisać je na bilecik prezentowy, dopisać do życzeń walentynkowych albo wykorzystać jako SMS do bliskiej osoby. Prawdziwa miłość nie wyczerpuje się nigdy. Im więcej dajesz, tym więcej ci jej zostanie - Antoine de Saint Exupery Oto jest miłość. Dwoje ludzi spotyka się przypadkiem, a okazuje się, że czekali na siebie całe życie - Victor de Lima Barreto Na świecie istnieje jedyna rzecz warta życia: bezgranicznie kochać istotę, która kocha nas bezgranicznie - F. Mauriac Miłość jest jak nieusuwalne znamię, przetrwa burze i nigdy nie zadrży. Miłość nie zmienia się z czasem, w ciągu godzin czy tygodni, ale potwierdza się, nawet u progu przeznaczenia - William Shakespeare Jedno jest tylko w życiu szczęście kochać i być kochanym - George Sand Kochać, to nie znaczy patrzeć na siebie nawzajem, lecz patrzeć razem w tym samym kierunku - Antoine de Saint Exupery Życie bez miłości to cza­rodziej­ska la­tar­nia bez światła - Johann Wolfgang Goethe Nikt ni­kogo nie tra­ci, bo nikt ni­kogo nie może mieć na włas­ność. I to jest naj­ważniej­sze przesłanie miłości - mieć naj­ważniej­szą osobę na świecie, ale jej nie posiadać - Paolo Coelho Żad­na wiel­ka miłość nie umiera do końca. Możemy strze­lać do niej z pis­to­letu lub za­mykać w naj­ciem­niej­szych za­kamar­kach naszych serc, ale ona jest spryt­niej­sza – wie, jak przeżyć - Jo­natha­n Car­roll Nigdzie nie kupisz szczęścia, miłość daje je gratis - Phil Bosmans Niech nasza dro­ga będzie wspólna. Niech nasza mod­litwa będzie po­kor­na. Niech nasza miłość będzie potężna. Niech nasza nadzieja będzie większa od wszys­tkiego, co się tej nadziei może sprzeciwiać - Jan Paweł II Miłość cier­pli­wa jest, łas­ka­wa jest. Miłość nie zaz­drości, nie szu­ka pok­lasku, nie uno­si się pychą; nie jest bez­wstyd­na, nie szu­ka swe­go, nie uno­si się gniewem, nie pa­mięta złego; nie cie­szy się z nies­pra­wied­li­wości, lecz współwe­seli się z prawdą - Św. Paweł z Tarsu Krótkie hasła na walentynki: idealne na grawer Cytaty walentynkowe sprawdzą się także jako element biżuterii. Subtelne, pełne emocji słowa wygrawerowane na bransoletce zegarku czy breloku staną się piękną pamiątką na długie lata. Taki drobny gest z pewnością wywoła uśmiech na twarzy ukochanej osoby. Oto kilka gotowych propozycji: Na zawsze Ty i ja Kocham Cię bardziej niż wczoraj Moje serce jest Twoje, dziś i zawsze Razem na zawsze Życie jest słodsze z Tobą Moje serce bije dla Ciebie Jesteś moim szczęściem na zawsze Z Tobą miłość nie wymaga wysiłku Jesteś moim spełnieniem marzeń Z Tobą każda chwila jest wyjątkowa Artykuł pierwotnie został opublikowany 13.02.2013. Czytaj także: Cytaty o przyjaźni - 10 najpiękniejszych sentencji Mądre cytaty - czy wiesz, kto wypowiedział te słowa? Najpiękniejsze wiersze o miłości
„Romantyczne walentynki spędziliśmy w 6. Ja, mój ukochany i stado jego rozochoconych kochanek”
„Byłam tak zła, że niechcący rozerwałam papier pakowy i dopiero za drugim razem udało mi się zawinąć pudełko. Wcisnęłam mu je w ręce i wyszłam na zaplecze. Musiałam się uspokoić”.
Ten mężczyzna przyszedł do mojego sklepiku już po raz drugi. Znów wybrał kubek z napisem „love”, małe pluszowe serce i kartkę. Usiadł przy stoliku, który na życzenie klientek jakiś czas temu postawiłam przy oknie. Panie twierdziły, że w moim sklepiku jest tak uroczo, że nie chce się wychodzić. Kupiłam więc ekspres i serwowałam kawę tym, którzy za pomocą kartek i innych drobiazgów chcieli powiedzieć komuś: przepraszam, kocham, tęsknię, pozdrawiam. Mężczyzna skończył wypisywać życzenia i podszedł do lady. – Mogłaby to pani ładnie zapakować? Chcę wysłać paczkę. – Oczywiście – odparłam, uśmiechając się do niego. Nie odwzajemnił uśmiechu, zapatrzony w okno. Włożyłam zakupy do pudełka. Owijając je w kolorowy papier, jednym okiem lustrowałam mężczyznę. Kurtka parka, bluza z kapturem, dżinsy, plecak. Włosy zmierzwione przez wełnianą czapkę nadawały mu łobuzerski, chłopięcy wygląd. Nie przypominał powieściowego amanta, który romantycznymi prezentami walczyłby o serce kobiety. Ale i tak mi się podobał. Ech, gdyby okazał choć odrobinę zainteresowania. A on po prostu zapłacił i wyszedł. Zmieniłam zdanie na jego temat, gdy pojawił się w środę. Trzeci dzień z rzędu i znów pluszowe serce, kubek, tym razem z napisem: „Dzień dobry, księżniczko”. Kartki nie widziałam, bo zasłonił stojak plecami, a po wypisaniu życzeń, starannie zakleił kopertę. Ilu kobietom ma zamiar wyznać miłość? – Kolejna miłosna paczka? Do trzeciej ukochanej? – wyrwało mi się. Zakryłam usta dłonią. Posunęłam się za daleko. Nie powinnam interesować się życiem obcego faceta ani tym bardziej odstraszać klienta, którego mogłam już nazwać stałym. Z drugiej strony, jakim manipulantem trzeba być, żeby wyznawać miłość trzem kobietom jednocześnie. To nie w porządku. – Takie mam hobby – powiedział, zbijając mnie z tropu. Nie wiedziałam, czy to bezczelność, czy chęć ukrycia prawdziwych motywów. Jednak zanim zdążyłam się zastanowić albo cokolwiek odpowiedzieć, mężczyzna zapłacił i ruszył do wyjścia. Udało mi się wyprowadzić go z równowagi, bo po drodze strącił filiżankę ze stolika pod oknem. – Niech pan to zostawi – powiedziałam zdecydowanie. Wzięłam ścierkę i wyszłam zza lady. Mężczyzna zmierzył mnie spojrzeniem, ale się nie odezwał. Otworzył drzwi i wyszedł. Kiedy wrócił kolejnego dnia i wybrał kubek z napisem: „Człowiek jest stworzony z miłości i do miłości”, moja irytacja sięgnęła zenitu. – Proszę wybaczyć bezpośredniość, ale czy pana kobiety wiedzą o sobie nawzajem? – zapytałam, starając się nie podnosić głosu. – Tak – odparł wesoło. – Nawet się lubią i chodzą wspólnie na kawę. Tego było za wiele. Co za bezczelny typ Byłam tak zła, że niechcący rozerwałam papier pakowy i dopiero za drugim razem udało mi się zawinąć pudełko. Wcisnęłam mu je w ręce i wyszłam na zaplecze. Musiałam się uspokoić. Skąd ta złość? Z powodu rozczarowania. Mężczyzna mi się spodobał, sama nie wiem czemu, po prostu... wyczułam w nim coś intrygującego. A on okazał się jakimś donżuanem, choć wcale na takiego nie wyglądał. Cóż, widocznie pozory mylą. Po powrocie znalazłam na ladzie odliczoną kwotę. Po sklepie kręcili się dwaj chłopcy spanikowani brakiem prezentów dla swoich dziewczyn, ale faceta w parce już nie było. Myślałam, że jeśli pojawi się w piątek, chyba zablokuję mu wejście do sklepu. On jednak nie przyszedł. W poniedziałek, dzień przed walentynkami, przyglądałam się zakochanym dziewczynom i chłopakom, szukającym upominków na ostatnią chwilę. Jakże uroczy widok... Pierwsze wielkie miłości, czasem jedyne, czasem nigdy niezapomniane. Nigdy nie ubolewałam nad tym, że jestem sama, ale wizyty tamtego faceta dały mi do myślenia. „Czy nie lepiej być jedną z wielu, gdy komuś prawdziwie na tobie zależy? Może kocha swoje kobiety po równo? Robi im podobne prezenty, żadnej nie stawia nad innymi. Wszystkie cztery znają się i przyjaźnią. Jeśli akceptują ten układ, czemu nie?". Byłam zaintrygowana. Z drugiej strony jako tradycjonalistka nie mogłam uwierzyć w nieskazitelność takiego rozwiązania. Trąciło haremem. Pojawił się w walentynki Jakież było moje zdziwienie, gdy mężczyzna w parce przekroczył próg sklepu w same walentynki. Już miałam zamykać. Tego wieczoru zakochani spędzali czas we dwoje, a nie w mojej graciarni. Tymczasem mężczyzna, zamiast zatrzymać się przy półce z kubkami i sercami, ruszył w moją stronę. Uśmiechał się od ucha do ucha, jakby właśnie wygrał w totka. – Dzień dobry – powiedział. A ja, rozczarowana wariatka, zamiast się przywitać, wypaliłam prosto z mostu: – Nie spędza pan czasu z którąś ze swoich kobiet? Trudno się było zdecydować na jedną? Zamarł. Zachowałam się niegrzecznie. Miał prawo się odgryźć i wyjść. Mógł mi wytknąć, że nie nadaję się do prowadzenia sklepu i że nie pomógłby mi żaden kurs komunikacji interpersonalnej. Zamiast tego ściągnął z ramienia plecak, otworzył go i wyjął paczkę podobną do tych, które robiłam dla niego w poprzednim tygodniu. – To dla pani – powiedział, stawiając pudełko na ladzie. Zapakował je w srebrny papier, przewiązał czerwoną wstążką. Po raz pierwszy patrzył mi w oczy. W jego piwnych tęczówkach igrały wesołe ogniki. Coś jeszcze zauważyłam w wyrazie jego twarzy. Niewiarygodne, ale chyba mnie polubił. Intrygujący osobnik. Cóż... Kobieta, która dostaje od nieznajomego walentynkowy prezent, powinna się ucieszyć i podziękować. A co ja zrobiłam? – Czyżby zwrot od niezadowolonej przyjaciółki? – zakpiłam. Rany, ktoś powinien zakneblować mi usta. Ferowałam wyroki, nie pozwalając biedakowi się wytłumaczyć. Mężczyzna w parce roześmiał się serdecznie. – Proszę otworzyć. Wybrałem coś specjalnie dla pani. Na przeprosiny – dodał ciszej. Spojrzałam na niego z ukosa, po czym spuściłam wzrok i skupiłam się na rozwiązywaniu wstążki. Gdy uporałam się z papierem i wieczkiem, nie mogłam uwierzyć własnym oczom. W paczce znajdowały się dwie białe filiżanki z czerwonymi podstawkami i czerwonymi uszkami. – Ale... – zająknęłam się, bo mnie zamurowało. – Pomyślałem, że napijemy się razem kawy – wskazał brodą na ekspres. – Ale pani nie jest chyba w najlepszym humorze. Zmierzyłam go piorunującym spojrzeniem. – Właśnie, że jestem – fuknęłam i... po chwili oboje parsknęliśmy śmiechem. Mężczyzna zdjął plecak i parkę, podszedł do maszyny i zajął się przygotowywaniem kawy. Wskazał mi gestem stolik. Jak zaczarowana wyszłam zza lady, dotarłam do drzwi, zamknęłam je i powiesiłam tabliczkę z napisem: „Zamknięte”. A potem usiadłam na krzesełku i patrzyłam, jak nieznajomy swobodnie porusza się po moim sklepie, wprawnymi ruchami obsługuje ekspres, otwiera małą lodówkę i wyciąga mleko. Czuł się jak u siebie w domu, a ja mu na to pozwalałam. Więcej: byłam nim zauroczona. – Jeśli chodzi o przyjaciółki od prezentów – zaczął, nie odwracając się – to moje koleżanki z pracy. Maria jest prawie emerytką, Iwona samotną matką, Agnieszka niedawno straciła faceta, a Danka to niepoprawna romantyczka. Nigdy nie dostawały prezentów na walentynki. Postanowiłem to zmienić. Nie będę się z nim nudzić... Szczęka mi opadła. Kompletnie się tego nie spodziewałam. Wyglądał na nieśmiałego, zamkniętego w sobie, trochę na dziwaka, a tymczasem zaskoczył mnie rycerskością. Zwykły gość w bluzie i dżinsach, który wkroczył do mojego sklepu, by mnie rozdrażnić, zaintrygować, wreszcie zaszokować... Przyniósł dwie filiżanki kawy i usiadł na krześle naprzeciwko. A ja nie mogłam oderwać od niego wzroku. Pierwsze wrażenie nie kłamało. Miał coś w sobie. I wciąż mnie czarował... Nie rozmawialiśmy już o „jego kobietach”. Rozmawialiśmy o nas. Miał na imię Wojtek i był inżynierem. Kiedy mówił, często się uśmiechał. Miał niesamowite poczucie humoru. Po godzinie zamówiliśmy pizzę i piwo, a z lokalu wyszliśmy dopiero po północy. Następnego dnia zaprosił mnie do kina. Znów zachował się niestandardowo, bo wybrał film przygodowy, a nie komedię romantyczną, jak typowy facet próbujący zrobić wrażenie na kobiecie. Podczas trzeciej randki jeździliśmy na łyżwach. Podobała mi się opiekuńczość Wojtka. Pilnował, żebym się nie przewróciła, trzymał mocno moją dłoń. Potem nad grzańcem dalej poznawaliśmy siebie... Co będzie dalej? Tego nie wie nikt, ale spodziewam się niespodzianek, bo Wojtek to niestandardowy mężczyzna. Michalina, 36 lat Czytaj także: „Bukiet róż od męża na walentynki wyrzuciłam do kosza. Ich zapach nie maskował smrodu, którego narobił” „Na Walentynki chciałem wręczyć narzeczonej pęk stokrotek. Zamiast tego zamawiałem dla niej bukiet pogrzebowy” „Róże dla kochanki kupowałem za kasę żony. Lansowałem się jej bogactwem, więc i z jej portfela będę płacił alimenty”
„W walentynki zamiast róż, kupowałam pogrzebową wiązankę. Miłość życia pochowałam razem z zaręczynowym pierścionkiem”
„Wiem, że takie związki zazwyczaj nie wytrzymują próby czasu, ale my naprawdę byliśmy jak dwie połówki jabłka. Jakbyśmy się dobrali w korcu maku. Nasi znajomi schodzili się i rozchodzili, kłócili się i urządzali sobie sceny zazdrości, a my, niczym stare dobre małżeństwo, wiedzieliśmy, że w życiu nieważne są chwilowe potknięcia”.
Choć mam dopiero 30 lat, życie mocno mnie już doświadczyło. Czasami gdy patrzę na swojego męża i na dwie córeczki, to myślę, że jestem szczęściarą. Ale zaraz potem wracają mroczne wspomnienia i sama nie wiem, czy to było przeznaczenie, czy zwykły przypadek... Z Markiem zaczęłam się spotykać jeszcze w liceum. Wiem, że takie związki zazwyczaj nie wytrzymują próby czasu, ale my naprawdę byliśmy jak dwie połówki jabłka. Jakbyśmy się dobrali w korcu maku. Nasi znajomi schodzili się i rozchodzili, kłócili się i urządzali sobie sceny zazdrości, a my, niczym stare dobre małżeństwo, wiedzieliśmy, że w życiu nieważne są chwilowe potknięcia. Wiem, że to dziwne, można w to nie wierzyć, przecież byliśmy nastolatkami. Ale ta nasza miłość była inna, poważna. No właśnie, miłość, a nie tyko przelotne zauroczenie. Nawet nasi rodzice to widzieli. Nigdy nie protestowali, gdy miałam się spotkać z Markiem albo iść z nim na imprezę. – Wiem, że cię odprowadzi pod dom, ale nie wracajcie zbyt późno, on też musi bezpiecznie wrócić – mówiła moja mama. – Ciekawe, czy ty go uczysz, czy on ciebie? – dogryzał mi w żartach tata, gdy razem z Markiem siedzieliśmy nad lekcjami. No cóż, spędzaliśmy ze sobą całe dnie, ale nauka na tym naprawdę nie cierpiała. Kochałam go Nasz związek przetrwał zarówno stres maturalny, jak i studia. Bo Marek poszedł na matematykę, ja zaś na filologię angielską. Widywaliśmy się rzadziej, mieliśmy różnych znajomych, ale to nie wpłynęło na naszą miłość. Dlatego kiedy Marek zaczął mówić o ślubie, wiedziałam, że nie ma sensu czekać. No bo na co? Aż skończymy studia? To przecież niczego między nami nie zmieni. Oboje chcieliśmy, żeby wszystko odbyło się tak, jak trzeba. Najpierw więc powinny być zaręczyny. Marek jednak nie poprosił mnie oficjalnie o rękę, nie kupił pierścionka. Zaczęłam się zastanawiać, dlaczego zwleka, dopóki nie przyszyło mi do głowy, że chce to zrobić w wyjątkowy dzień – w Walentynki. Bo jakoś dziwnie kręcił, gdy pytałam, czy pójdziemy do kina albo do kawiarni. Nie chciał i mówił, że spotkamy się u mnie, żebym może przygotowała jakąś kolację z rodzicami... Czułam, wiedziałam, że o to chodzi. Tamtego roku luty był wyjątkowo paskudny. Śnieg padał i roztapiał się na zmianę, na drogach cały czas leżało błoto. Marek dopiero co zrobił prawo jazdy i kupił samochód. Używany, ale i tak byliśmy z niego dumni. Ja też zapisałam się na kurs, żeby jeździć. Do tej pory go nie ukończyłam... Niestety, Marek nie dojechał na kolację Zadzwonił koło siódmej zdenerwowany. Powiedział, że przez tę pogodę są straszne korki na mieście, więc się spóźni. Trochę się zmartwiłam, bo wszystko już było gotowe; nie chciałam, żeby jedzenie wystygło. – Poczekamy na ciebie – zapewniłam go. – Ale proszę cię, pospiesz się, dobrze? Do dziś nie mogę sobie tego darować. Oczywiście wiem, że moje słowa niczego nie zmieniły. Zresztą podobno Marek wcale nie jechał zbyt szybko. Może gdyby był bardziej doświadczonym kierowcą, jakoś by z tego wyszedł... Wpadł w poślizg i uderzył w drzewo. Na komisariacie mówili, że próbował uniknąć zderzenia z samochodem jadącym z naprzeciwka. Dzięki temu nikt inny nie ucierpiał. Ale też to było najpewniej przyczyną tak silnego uderzenia. Zmarł po kilku minutach. Jeszcze żył, kiedy przyjechała karetka; podobno powiedział moje imię. Obrażenia były jednak zbyt duże, nie udało się go uratować. Policjanci oddali rodzicom Marka pudełko, brudne od ziemi i śniegu. W środku był pierścionek. Oddali mi go, a ja mam go do dziś... Gdyby nie moi bliscy i pomoc psychologa, nie wiem, czy podniosłabym się z tego. To był przecież mój Marek! Kochałam go, mieliśmy się pobrać, mieliśmy tyle planów. Pierwsze tygodnie po jego śmierci pamiętam jak przez mgłę. Nie byłam w stanie normalnie funkcjonować, zawaliłam rok studiów. Na uczelni zrozumieli, bez problemu uzyskałam urlop dziekański. Rodzice i znajomi robili wszystko, żeby mi pomóc. Chcieli mi nawet wykupić wycieczkę zagraniczną, żebym odpoczęła, ale nie miałam ochoty nigdzie wyjeżdżać. Codziennie chodziłam na cmentarz i długo siedziałam przy grobie Marka. Płakałam, rozmyślałam, znowu płakałam. A potem już tylko gapiłam się w przestrzeń. Zwyczajnie brakowało mi łez. Walentynki były czasem żałoby Znajomi chodzili na imprezy, na festyny, ja – na cmentarz. Potem wracałam do domu, zamykałam się w pokoju i siedziałam w ciszy, po ciemku. Trzy lata po śmierci Marka, w kolejne Walentynki, też poszłam na cmentarz. Pogoda była całkiem jak wtedy, padał deszcz ze śniegiem, było zimno i ledwie udało mi się zgrabiałymi palcami zapalić znicz. Chciałam zostać dłużej przy grobie, ale ziąb wygonił mnie do domu. Szłam powoli, trzęsąc się z zimna, gdy nagle zaczepił mnie jakiś chłopak. – Przepraszam, nie wiesz może, gdzie jest najbliższa apteka? – zapytał. – Przystanek stąd, przy sklepie – powiedziałam, patrząc na niego spod kaptura. Był mniej więcej w moim wieku, ale wyglądał dziwnie, jakby był naćpany albo chory. Chciałam pójść dalej, ale on niespodziewanie... złapał mnie za ramię i się przewrócił. Przestraszyłam się i odskoczyłam na bok. Ale potem przyszło mi do głowy, że pijany czy naćpany – przecież nie mogę go tu zostawić w taki ziąb. A jak na złość w pobliżu nie było nikogo. Pochyliłam się nad nim. – Proszę pana – dotknęłam jego twarzy. Był rozpalony, gorączka go wręcz zżerała. Zastanawiałam się przez chwilę, czy zadzwonić do taty, żeby po nas przyjechał, czy po pogotowie. Ale doszłam do wniosku, że pogotowie będzie lepsze. Musiał jak najszybciej obejrzeć go jakiś lekarz. Przyjechali po kwadransie. Spisali moje dane, pytali, czy to znajomy albo rodzina, czy wiem, kogo powinni zawiadomić. Kiedy im powiedziałam, że go nie znam, stwierdzili, że sprawdzą jego dane i telefon i pojechali. Wróciłam do domu i pierwszy raz od śmierci Marka nie zamknęłam się w pokoju. Cała ta sytuacja wytrąciła mnie z równowagi, potrzebowałam towarzystwa. Poszłam do rodziców. Ucieszyli się, ale nic nie mówili. Pewnie liczyli na to, że wychodzę z dołka... Tamten dzień zmienił wszystko Niedługo później ktoś zapukał do drzwi. W pierwszej chwili go nie poznałam. – To ja – powiedział chłopak i uśmiechnął się. – To mnie uratowałaś na tym chodniku w Walentynki. Pamiętasz? – Ja tylko zadzwoniłam po pogotowie, nic nie zrobiłam – zaprotestowałam odruchowo. – Zrobiłaś – powiedział i wyciągnął zza pleców kwiaty i bombonierkę. – Mogłaś mnie przecież zostawić na tym chodniku. W szpitalu powiedzieli, że to była fatalna grypa, ledwie mnie odratowali, zresztą, dopiero wczoraj wyszedłem. Dlatego tak późno przychodzę, chciałem ci podziękować... – uśmiechnął się jeszcze raz. – A jak mnie znalazłeś? – zapytałam, przyjmując od niego kwiaty. – Twoje dane były w karcie przyjęć – powiedział i zaraz mnie uspokoił. – Nie podali mi ich, sam podejrzałem... – To może... Może wejdziesz? – zaproponowałam niepewnie. Trochę się obawiałam, w końcu to obcy gość, ale zaraz miał przyjść do mnie tata. Poczęstowałam go herbatą z malinami i ciastem, a on opowiedział mi o swojej chorobie. Był studentem i żył po studencku, czyli biednie. Wynajmował pokój z kolegami, ale oni wyjechali w góry na Walentynki i został sam. Już od kilku dni czuł się kiepsko, ale nie miał pieniędzy na lekarstwa. – Myślałem, że sam się wyleczę – tłumaczył. – Ale nie mogłem leżeć w łóżku, bo akurat dobra fucha mi się trafiła, a dla mnie każdy grosz się liczy. No i przedobrzyłem. Jak mnie przywieźli do szpitala, to miałem ponad 4o stopni gorączki i początek zapalenia płuc. Gdyby nie ty... Dziękował i mi dziękował, wreszcie zaproponował, że chciałby się odwdzięczyć i zaprosić mnie na obiad albo do kina czy teatru. Na początku nie byłam przekonana, od lat nie umawiałam się na randki. Ale chłopak był sympatyczny, a ja pomyślałam, że odmową sprawię mu tylko przykrość. Ostatecznie wybrałam kino. Po filmie poszliśmy do kawiarni, rozmawialiśmy. I umówiliśmy się na kolejne spotkanie. Potem na następne i jeszcze jedno... Dziś patrzę na niego i myślę, że jednak człowiek nie kocha tylko raz w życiu. Marka kochałam do szaleństwa, ale do Rafała czuję to samo. Nie obchodzimy Walentynek, a ja nadal palę tego dnia świeczkę na cmentarzu. Mój mąż nigdy nie miał o to pretensji, rozumie mnie. My swoje walentynki mamy pod koniec lutego – świętujemy dzień, gdy pierwszy raz do mnie przyszedł. Jednak oboje wiemy, że to walentynki nas połączyły. Ani dla mnie, ani dla niego nie jest to zwykły dzień. Ale zbyt trudny, żeby świętować... Agata, 30 lat Czytaj także: „Bukiet róż od męża na walentynki wyrzuciłam do kosza. Ich zapach nie maskował smrodu, którego narobił” „Na Walentynki chciałem wręczyć narzeczonej pęk stokrotek. Zamiast tego zamawiałem dla niej bukiet pogrzebowy” „Róże dla kochanki kupowałem za kasę żony. Lansowałem się jej bogactwem, więc i z jej portfela będę płacił alimenty”
„Mój książe z bajki okazał się błaznem. Mi wciskał kity o miłości, a innej na palec wcisnął zaręczynowy pierścionek”
„Mam nadzieję, że kiedyś ktoś potraktuje w ten sposób jego – przedmiotowo, jak zabawkę. Może to go czegoś nauczy...”.
Czy ty wiesz, kto to był?! – dopadła mnie Paula, kiedy usiadłam w loży. Jasne, że wiedziałam. Chyba każdy w naszym miasteczku znał Mateusza. Był synem bogatego biznesmena, który wyjechał stąd kilkanaście lat temu i osiadł na stałe w Dubaju. Mateusz wraz z bratem i matką pojechali za nim. W rodzinnym miasteczku zjawiali się tylko w święta. Czasem też dodatkowo w wakacje. Mieszkali tutaj nadal rodzice pana Piotra i to do nich wpadali. Tego wieczoru bawiłam się ze znajomymi w klubie. Był powód: zaliczyłam ostatni egzamin i stałam się studentką IV roku polonistyki. Wyszłam akurat na parkiet, gdy poczułam, że ktoś mi się przygląda. Po chwili chłopak podszedł i zaczął ze mną tańczyć. Od razu rozpoznałam Mateusza. Był bardzo przystojny. Widziałam, że wiele dziewczyn w klubie wodziło za nim wzrokiem. Dlatego poczułam się jak jakaś gwiazda filmowa, kiedy wybrał właśnie mnie i to mnie adorował przez następne pół godziny na parkiecie. W pewnym momencie powiedziałam, że mam dość i idę odpocząć. Odłączyłam się i wtedy właśnie dopadła mnie najlepsza przyjaciółka. Zaczęła wypytywać, jak to się stało, jak udało mi się go wyrwać. – Paula, nie wiem. Ja go nie wyrywałam, on sam do mnie podszedł... – zaczęłam się tłumaczyć i w tym samym momencie zauważyłam, że chłopak idzie w moją stronę. – Mogę? – spytał, dosiadając się, i podał mi drinka. – O, przepraszam, nie wiedziałem, że jest z tobą koleżanka. Zaraz dla niej też coś zamówię – dodał, po czym skinął ręką na jakiegoś kolesia, chyba jego... kolegę, powiedział mu coś do ucha i po chwili przed Paulą również stanęła szklaneczka z kolorową zawartością. Odwiózł nas do domu jego kierowca Rozmawiało nam się miło. Mateusz okazał się naprawdę interesującym facetem. A ja? Nie byłam wprawdzie brzydka, figurę też miałam nie najgorszą, ale w klubie bawiło się co najmniej kilka ładniejszych dziewczyn. Kiedy zaczęłyśmy się z Paulą zbierać, Mateusz zaproponował, że nas odwiezie. Spojrzałyśmy na niego zdezorientowane – nie zataczał się wprawdzie, ale widziałyśmy przecież, że pił. Szybko nas uspokoił i wyprowadził z błędu – przyjechał z kierowcą. No, tego jeszcze nie widziałyśmy... Już przed domem moich rodziców spytał, czy wybiorę się z nim następnego dnia na spacer, a potem poprosił o mój numer telefonu. Czułam, jak wszystko wokół mnie wiruje. Chyba właśnie się zakochałam. Kolejne dni były bajkowe. Niemal codziennie widywałam się z Matim. Przyjechał do babci na całe wakacje, pomagał ojcu w rozkręceniu jakiegoś lokalnego biznesu. Często podczas naszych spotkań odpisywał na mejle, esemesy, czasem odbierał telefony. Imponował mi dojrzałością, zaradnością. I do tego był taki serdeczny... Czułam się jak księżniczka. Romantyczne spacery, kolacje... Często zjawiał się z kwiatami albo czekoladkami. – Oj, córuś. Los na loterii chyba wygrałaś. – cieszyła się moja mama. Wszyscy sąsiedzi i znajomi patrzyli na mnie z zazdrością. A ja byłam taka dumna i szczęśliwa. Na początku września Mateusz zaczął przebąkiwać o powrocie. – Muszę lecieć do ojca, skarbie. Ale nie martw się, będę pisał, dzwonił. Wpadnę w najbliższy wolny weekend. – obiecał mi, kiedy się smuciłam. – Będę tęsknić – westchnęłam. – Spróbuję przekonać ojca, żeby pozwolił mi dopiąć wszystkie sprawy związane z tym biznesem. I przyjadę znów na trochę – pocieszył mnie. Miałam ochotę się rozpłakać. Serce mi pękało. Do tej pory był na wyciągnięcie ręki, cały czas obok. Spędzaliśmy razem każdy wieczór, każdą wolną chwilę. A teraz nagle miał wyjechać, opuścić mnie... – Nie planuj nic na weekend, mam dla ciebie niespodziankę – powiedział do mnie kilka dni przed wyjazdem. Zastanawiałam się, co wymyślił. – Pewnie wyjazd do jakiegoś pięknego pałacyku w górach. Albo romantyczny weekend we dwoje w Krakowie. – próbowała zgadnąć Paula. Też zaczynałam tak myśleć, zwłaszcza kiedy w czwartek dostałam esemesa: „Spakuj kilka ciuszków i kosmetyków. Będę po Ciebie jutro z samego rana, wrócimy w niedzielę wieczorem. Całuję Cię, kotku :)”. Okazało się jednak, że obie byłyśmy w błędzie. Bo Mateusz zabrał mnie na weekend do... Paryża. Nie wiedziałam, co powiedzieć. Chciało mi się płakać i skakać ze szczęścia. Nigdy wcześniej nie byłam nawet na Słowacji, a tu nagle Paryż... – Gdzie miałbym cię zabrać, jeśli nie do miasta zakochanych? – spytał, wręczając mi małą paczuszkę. W środku znalazłam prześliczną bransoletkę wysadzaną kamieniami. – Mateusz, ja... Ona jest naprawdę piękna, ale ja nie mogę. Kosztowała pewnie majątek. – było mi głupio. Oczywiście nie przyjął odmowy. Po trzech bajkowych dniach musiałam wrócić do szarej codzienności. Mateusz wyjechał do Emiratów, ja na studia. Usychałam z tęsknoty. Tak jak obiecywał, dzwonił i pisał. Rozmawialiśmy też na Skypie. Był jednak zapracowany, zdarzało mu się przerywać rozmowę w pół zdania. Ale rozumiałam go. Zawsze później oddzwaniał. Poza tym często odwiedzał mnie kurier – a to z kwiatami, to znów z czekoladkami, perfumami czy innym „drobiazgiem”. Jednak to nie było to samo. Tęskniłam za stałą obecnością Mateusza, za jego czułością, dotykiem, obietnicami... Niestety nie udało mu się dogadać z ojcem w sprawie prowadzenia interesu, dlatego wpadał tylko na weekendy, średnio raz w miesiącu. Nie mogłam się doczekać Bożego Narodzenia. Miałam nadzieję, że wreszcie osobiście poznam rodzinę Mateusza. Do tej pory nie przedstawił mnie nawet swoim dziadkom. Tłumaczył, że są już starsi, schorowani, że to byłoby dla nich zbyt duże przeżycie. – Zrozum, oni praktycznie nie wychodzą z domu, żyją tylko tym, co zobaczą w telewizji... – tłumaczył. Zaczynałam mieć dość tej sytuacji Nie do końca rozumiałam, co ma piernik do wiatraka, jednak nie nalegałam. Miałam nadzieję, że w święta poznam ich wszystkich razem. Może Mateusz wreszcie zdecyduje się przyjąć zaproszenie na obiad do mojej mamy? Do tej pory w zasadzie tylko po mnie wpadał i zabierał. Nie przeszkadzało mi to. Tłumaczyłam sobie, że przecież chcemy spędzać jak najwięcej czasu we dwoje. Moja mama też się cieszyła, że tyle dobrego mnie spotyka. – Więcej świata przez te kilka miesięcy zwiedziłaś niż przez całe życie. To fakt, często wyjeżdżaliśmy na jeden dzień albo na weekend. Tylko tata był jakiś niezadowolony i marudził, że nie ufa Mateuszowi. Nie przejmowałam się tym. Miałam na głowie inny problem – co kupić ukochanemu w prezencie? Co można w ogóle kupić komuś, kto ma wszystko? Nie chciałam wyskoczyć z banalnymi perfumami czy krawatem. Nie miałam też takich możliwości finansowych jak Mateusz... W końcu poszłam za radą przyjaciółki i zamówiłam mu srebrne spinki do koszuli z wygrawerowaną datą naszego poznania. Wydalam na nie pół swojej pensji. Ale cóż, byłam zadowolona. Jednak kilka dni przed świętami cały mój dobry nastrój prysł. W rozmowie z Mateuszem spytałam go, kiedy dokładnie się spotkamy. – Widzisz, kotku, ja właśnie mam taką mało przyjemną wiadomość... W tym roku raczej nie będziemy mogli się już zobaczyć – zaczął, a pode mną dosłownie ugięły się nogi. Tłumaczył, że dla rodziców święta są bardzo ważną uroczystością rodzinną. Nie może tam być obcych. – Ale ja nie jestem obca, Mati. Jesteśmy razem już pół roku, więc chyba czas najwyższy, żeby mnie poznali. – zdenerwowałam się. Mateusz na to, że Boże Narodzenie to nie najlepszy czas na pierwsze spotkanie z jego rodziną. Prosił, abym poczekała jeszcze trochę. Obiecywał, że poznam wszystkich za dwa miesiące, bo przyjadą na 80. urodziny dziadka. – To będzie wspaniała okazja. Zrozum, chcę by cię polubili. Moja rodzina jest specyficzna, takie pojawienie się nagle w święta potraktowaliby jako nietakt, uprzedziliby się do ciebie. Miałam powoli dość tej całej dziwnej rodzinki. Do dziadków nie można iść, bo nie wychodzą z domu; rodziców nie można poznać, bo w święta nie wypada... Skoro są tacy tradycyjni, to chyba mają talerz dla zbłąkanego wędrowca. I co? Nie przyjmą go, bo jest obcy? Na domiar złego Mateusz stwierdził, że w ogóle się nie spotkamy, bo będzie w kraju tylko trzy dni, które MUSI spędzić u dziadków. Byłam wściekła, załamana i coraz mniej mi się to wszystko podobało. Postanowiłam jednak zaufać Mateuszowi i poczekać jeszcze te dwa miesiące. Ale obiecałam sobie, że jeśli po urodzinach dziadka nic się nie zmieni, poważnie się z nim rozmówię. W święta rzeczywiście nie udało nam się spotkać. Dostałam za to kurierem przepiękny bukiet róż i kolczyki, które musiały kosztować majątek. Było mi przykro, że Mateusz nawet nie zadzwonił, nie napisał... Nie miałam nawet jak złożyć mu życzeń, dać prezentu. Jakoś wcześniej nie wpadłam na pomysł wysłania paczki, a w Wigilię było mi już trudno to zorganizować. W święta miałam więc mało przyjemny nastrój. Tata dalej psioczył na Matiego i kazał mi dać sobie z nim święty spokój, mama niezdarnie go broniła, ale chyba też traciła już cierpliwość... Postanowiłam sama tam pójść Dwa dni przed sylwestrem wpadłam na pewien pomysł. Wydał mi się wręcz genialny. Wiedziałam, że Mateusz z rodzicami wrócił już do Dubaju, bo dzwonił do mnie dzień wcześniej, przepraszał, tłumaczył się, obiecał wpaść w połowie stycznia i zabrać mnie na romantyczny weekend tylko we dwoje. Tymczasem ja postanowiłam... odwiedzić jego dziadków. Nie zamierzałam stawać w drzwiach i oznajmiać, że jestem ich – mam nadzieję – przyszłą wnuczką, tylko chwilę z nimi pogawędzić, zaskarbić sobie ich sympatię, a przy okazji zdobyć adres Matiego i zrobić mu niespodziankę, wysyłając te spinki. Późnym popołudniem cała zdenerwowana pukałam do ich drzwi. Otworzyła mi kobieta w średnim wieku, chyba pomoc domowa. Pokrótce wyjaśniłam, że jestem znajomą Mateusza i mam mu do oddania jakieś ważne dokumenty. Zaprowadziła mnie do przestronnego salonu, gdzie na kanapie siedziała starsza, sympatycznie wyglądająca pani. Powtórzyłam jej to, co przed chwilą powiedziałam gosposi. – W święta nie mieliśmy czasu się spotkać, a mam mu do oddania dokumenty. Może wysłałabym je pocztą? – Oj, Mateuszek nie ma pewnie teraz do tego głowy, tylko zaręczynami i ślubem żyje – uśmiechnęła się. Odwzajemniłam jej uśmiech. Byłam ciekawa czyimi zaręczynami. Ukochany nie wspominał mi nic o żadnym ślubie w ich rodzinie. Na szczęście pani Amelia była nie tylko miła, ale i rozgadana, więc po chwili dowiedziałam się wszystkiego. I to wywróciło mój cały świat do góry nogami... Okazało się, że w święta odbyły się zaręczyny Mateusza. W lipcu miał wziąć ślub z jakąś Kate, z którą był w związku od trzech lat. Czułam się, jakbym dostała w twarz. Wszystko zaczęło mi wirować, próbowałam jednak udawać, że wszystko jest w porządku. – A skąd pani zna mojego wnusia? – spytała nagle staruszka. – Ja? My... poznaliśmy się w wakacje. Mateusz był w Polsce, zdaje się, na dłużej w związku z tym nowym biznesem jego ojca – zaczęłam dukać. – Biznesem? Oj, chyba coś pomyliłaś, moje dziecko. On po prostu szukał odpowiedniej działki, ekipy i architekta. W prezencie ślubnym chce podarować żonie klucze do nowego domku. Zbudują go, zdaje się, jakieś 10 kilometrów stąd. Dobrze, będzie miał blisko do dziadków. Kate ma polskie korzenie i podobno marzy o domu w górach... – zaczęła swoją opowieść staruszka. Z każdym jej zdaniem było mi coraz bardziej słabo. Czyli to wszystko były kłamstwa?! To dlatego nie chciał mnie nikomu przedstawić?! I dlatego sam unikał oficjalnych spotkań... Ale w takim razie kim dla niego byłam? Zabawką? Odskocznią? Jak długo zamierzał to jeszcze ciągnąć? Tysiące pytań cisnęło mi się na usta, a odpowiedzieć musiałam sobie sama... Po powrocie do domu zamknęłam się w pokoju i przepłakałam całą noc. Nie wiedziałam, co robić. Udawać, że nic się nie stało? Powiedzieć, że wiem? W końcu emocje wzięły górę i wysłałam mu wiadomość. Napisałam, że wiem o wszystkim, tysiąc razy zapytałam: „Dlaczego?”, a na koniec, kierowana żalem i złością, kazałam mu zniknąć z mojego życia na zawsze... Następnego dnia odczytałam odpowiedź: Nie mogłam uwierzyć, że można być aż tak cynicznym. Ciekawe, ile takich jak ja naiwnych panienek w ten sposób zaliczył... Jak mogłam tego wcześniej nie zauważyć? Jak mogłam dać się tak omotać i oszukać?! Wiem jedno: już nigdy nie będę potrafiła w pełni zaufać facetowi. Mateusz zranił mnie tak bardzo, że chociaż minął już prawie rok, ta rana nadal krwawi. Mam nadzieję, że kiedyś ktoś potraktuje w ten sposób jego – przedmiotowo, jak zabawkę. Może to go czegoś nauczy... Ewelina, 25 lat Czytaj także: „O romansie męża dowiedziałam się od jego kochanki. Wymalowana lala myślała, że oprócz niego zgarnie też konto w banku” „Zawsze byłam chłopczycą i miałam samych kolegów. Gdy zakochałam się w jednym z nich, nie widział we mnie kobiety” „Marzyłem o dzieciach, ale moja żona ciągle była przeciwna. Gdy poznałem powód, z żalu niemal pękło mi serce”
„Córka bawi się w miłosny trójkąt. Zdradza męża, olewa dom, zaniedbuje dziecko i to wszystko przeze mnie”
„Córka czule zajmowała się maleństwem, a zięć ją wspierał. Niestety, wkrótce miałam się przekonać, że to tylko pozory”.
Moja córka, Kinga, zawsze była egoistką. Myślała przede wszystkim o sobie, o swoich potrzebach i szczęściu. Inni ludzie nigdy się dla niej specjalnie nie liczyli. Często zastanawiałam się, dlaczego tak jest. No i w końcu doszłam do wniosku, że to w dużej mierze moja wina. Mam ją jedną i od maleńkiego starałam się spełniać jej zachcianki, dawać wszystko, co najlepsze. I w pewnym momencie ona uznała, że jest najmądrzejsza i najpiękniejsza, wszystko jej wolno i wszystko się jej należy... Kiedy to zrozumiałam, próbowałam naprawić swoje błędy wychowawcze, ale było już na to zdecydowanie za późno. Przez swoje zachowanie córka nie miała zbyt wielu przyjaciół. Ani w szkole, ani na studiach. Ludziom nie podobało się, że traktuje wszystkich z góry, że idzie do przodu po trupach. Chłopcy też szybko od niej odchodzili. Kiedyś niechcący podsłuchałam, jak jeden wykrzyczał jej prosto w twarz, że chce spotykać się z normalną dziewczyną, a nie z rozkapryszoną księżniczką. Byłam zdruzgotana. Bałam się, że już zawsze będzie sama. Aż wreszcie... Szczęściara – ten facet kocha ją do szaleństwa Artur był pierwszym mężczyzną, który wytrzymał z nią dłużej niż 3 miesiące. Polubiłam go już po naszym pierwszym spotkaniu. Wydawał się taki mądry, odpowiedzialny. I był zakochany w córce do szaleństwa. Przez następne miesiące ze stoickim spokojem znosił jej humorki i fochy, a w końcu poprosił ją o rękę. Kiedy się o tym dowiedziałam, to aż podskoczyłam z radości. – Zgodziłaś się, prawda? – dopytywałam Kingę. – No, pewnie... Wreszcie spotkałam faceta który potrafi docenić to, że jestem wyjątkowa – odparła. Nie podobała mi się za bardzo ta odpowiedź, ale jednak odetchnęłam z ulgą. Łudziłam się, że gdy córka wyjdzie za mąż, urodzi dzieci, to wreszcie zrozumie, że nie jest pępkiem świata, że zmieni się na lepsze... Na początku wyglądało na to, że moje marzenie się spełniło. Rok po ślubie Kinga urodziła synka, Piotrusia. Nie widywałam często wnuka, bo młodzi ze względu na pracę Artura, przeprowadzili się na drugi koniec Polski. Gdy jednak tylko miałam kilka dni wolnego, jechałam do nich w odwiedziny. Wydawało mi się, że świetnie im się układa. Córka czule zajmowała się maleństwem, a zięć ją wspierał. Niestety, wkrótce miałam się przekonać, że to tylko pozory. To było tydzień temu. Właśnie szykowałam się do snu, gdy zadzwonił dzwonek u drzwi. W progu stał Artur i trzymał w ramionach trzyletniego Piotrusia. – Mamo, przepraszam, że nie uprzedziłem o wizycie, ale nie miałem do tego głowy... Czy mogę zostawić u ciebie małego na jakiś czas? Dwa, trzy tygodnie, nie dłużej... – zapytał, gdy weszli do środka. – Oczywiście, że możesz. Ale czy coś się stało? – przestraszyłam się. – Nic takiego. Muszę po prostu wyjaśnić kilka spraw z Kingą – odparł. – Jakich spraw? – wykrztusiłam. – Może najpierw położyłbym Piotrka spać? – popatrzył na mnie znacząco. – A tak, oczywiście – zrozumiałam, że nie chce rozmawiać przy dziecku. Pościeliłam łóżko w gościnnym pokoju, poczekałam aż zięć utuli małego do snu, a potem zaciągnęłam go do salonu. – Mów, co się dzieje – zażądałam. – Nie wiem, od czego zacząć... – zięć westchnął smutno. – Najlepiej od początku – odparłam. Czułam, że to nie będą dobre wiadomości, bo inaczej nie przyjeżdżałby z synem, ale takiego horroru się nie spodziewałam. Artur mówił przez prawie godzinę. Słuchałam go i niemal czułam, jak przybywa mi siwych włosów. Okazało się, że moja córka od ponad roku prawie nie zajmuje się synkiem i domem. Znika na całe dnie, a nawet noce, imprezuje. Artur musiał wynająć opiekunkę, żeby mały, gdy on jest w pracy, nie siedział w domu sam. – Dlaczego nie powiedziałeś mi o tym wcześniej? – jęknęłam. – Miałem nadzieję, że to przejściowe kłopoty, że Kinga jest zmęczona macierzyństwem, że potrzebuje oddechu. Że w końcu się opamięta... – zawiesił głos. – Nie opamiętała się? – No nie... A na dodatek ostatnio dowiedziałem się, że ma kochanka... – znowu zamilkł. – Niemożliwe – pokręciłam głową z niedowierzaniem. – Też w to nie wierzyłem. Myślałem, że to głupie plotki. Ale wczoraj ją o to zapytałem. I wiesz co? Przyznała się. – ??? – A tak. Powiedziała, że w naszej sypialni wieje nudą, że potrzebuje odmiany. I że to nic takiego, tylko seks. Wiele rzeczy jej wybaczałem, ale tego nie mogę. Nie potrafię – pokręcił głową. – Co zamierzasz? – wykrztusiłam. – Chcę poważnie porozmawiać z Kingą. Albo natychmiast zerwie z kochankiem i zacznie zachowywać się jak żona i matka, albo z nami koniec. Wnoszę sprawę o rozwód i całkowitą opiekę nad Piotrusiem. A ona niech znika z naszego życia – odparł. Nogi się pode mną ugięły. Dobrze znam córkę i wiem, że jeśli zięć postawi jej ultimatum, to ona tylko nadmie usta i powie, żeby robił, co chce. – A może najpierw ja spróbuję przemówić jej do rozumu? – zaproponowałam. – Wybacz, mamo, ale nie chcę, żebyś się wtrącała. Sami musimy załatwić nasze sprawy. Obiecaj więc, że do niej nie zadzwonisz. Jak będzie wszystko jasne, to sam się odezwę – poprosił. Nie potrafię zrozumieć Obiecałam, ale nie dotrzymałam słowa. Nie potrafiłam zrozumieć, jak Kinga może krzywdzić tak wspaniałego męża. Może to dziwne, ale wierzyłam Arturowi. Gdy więc następnego dnia wyruszył do domu, natychmiast skontaktowałam się z córką. Zapytałam wprost, czy to prawda, że znalazła sobie kochanka. Nie zaprzeczyła. Stwierdziła, że życie rodzinne ją już znużyło, że chce czegoś więcej... Rozpłakałam się z bezsilności i żalu. Nie wiem, co będzie dalej z ich małżeństwem, bo na razie nie mam żadnych wiadomości. Zięć milczy, córka też... Może próbują się jednak jakoś dogadać? Jeśli jednak dojdzie do rozwodu, stanę po stronie Artura. Bo to on jest ten dobry, a moja córka zła... Elżbieta, 55 lat Czytaj także: „O romansie męża dowiedziałam się od jego kochanki. Wymalowana lala myślała, że oprócz niego zgarnie też konto w banku” „Zawsze byłam chłopczycą i miałam samych kolegów. Gdy zakochałam się w jednym z nich, nie widział we mnie kobiety” „Marzyłem o dzieciach, ale moja żona ciągle była przeciwna. Gdy poznałem powód, z żalu niemal pękło mi serce”
„Mam romans z facetem, który jest starszy o 5 lat od mojego syna. Wstydzę się powiedzieć o tym związku rodzinie”
„Problem sprowadzał się do jednego: Konstanty był ode mnie aż 15 lat młodszy. I zarazem starszy od Kajtka, mojego syna, zaledwie o 5 lat...”.
Kiedy wreszcie powiesz o nas swoim dzieciom? – zapytał Konstanty już chyba szósty raz w tym miesiącu. – Naprawdę męczy mnie już to ciągłe chowanie się, że jesteśmy razem, jakbyśmy byli parą jakichś nastolatków. A ja odparłam jak zwykle: – Powiem, tylko... jeszcze nie teraz. – Dlaczego? – zmarszczył brwi. – Przecież nie robisz nic złego. Rozwiodłaś się z ich ojcem, jesteś wolna i masz prawo na nowo ułożyć sobie życie. – Wiem – przytuliłam się do niego. – To czemu się ociągasz? – naciskał. – Po prostu boję się, że tego nie zaakceptują… – wyznałam mu w końcu. – „Tego”? Masz na myśli nasz związek czy mnie? – popatrzył badawczo. – Jedno i drugie – westchnęłam. Mówiłam prawdę. Od rozstania z Wojtkiem minęły 2 lata. Córka w tym roku zdawała maturę, syn studiował na ostatnim roku politechniki. Niby dorośli, a wciąż jeszcze dzieci. I bałam się, jak zareagują na wiadomość, że ich matka związała się z mężczyzną, który choć wspaniały, nigdy nie mógłby być dla nich ojcem. I nie, nie chodziło o to, aby zastępować im Wojtka. Problem sprowadzał się do jednego: Konstanty był ode mnie aż 15 lat młodszy. I zarazem starszy od Kajtka, mojego syna, zaledwie o 5 lat... Spotykaliśmy się zawsze pod nieobecność moich dzieci. W zeszłym roku, gdy wyjechały na wakacje, Kostek przeprowadził się do mnie na cały miesiąc. Było wspaniale... Śmialiśmy się, że role się odwróciły i teraz ja muszę się ukrywać przed dziećmi. Choć właściwie śmiałam się tylko ja, bo Konstanty coraz częściej złościł się, że robię z naszego związku taką tajemnicę. Nie pamiętam już, ile razy próbował mi tłumaczyć swoje racje, a ja zawsze zbywałam je milczeniem. – Różnica wieku między nami nie jest żadnym problemem – twierdził. – Przecież nie tylko się kochamy, ale też lubimy ze sobą przebywać, mamy wspólne zainteresowania i jesteśmy wprost dla siebie stworzeni. A to jest chyba najważniejsze? Było wiele racji w tym, co mówił. Poza tym nie wyglądałam na swoje 45 lat, a Konstanty nie był typem wiecznego chłopca. Ale gdy myślałam o 25-letnim Kajtku, miałam wyrzuty sumienia. Kostek spokojnie mógłby być jego kolegą... No i jeszcze to, jak się poznaliśmy. Nie w pracy, w kinie czy w tramwaju. Rok po rozwodzie stwierdziłam, że szkoda czasu na czekanie na księcia z bajki. Chcesz mieć faceta, to go znajdź. Postanowiłam wziąć los we własne ręce i zarejestrowałam się na portalu randkowym. Choć na początku efekty były mierne, bo odzywali się do mnie głównie panowie żonaci, po trzech miesiącach napisał właśnie Konstanty. Na początku nie wiedziałam, ile ma lat, bo w profilu nie podał swojego wieku. Pomyślałam, że jest moim rówieśnikiem, bo rozmawiało nam się naprawdę dobrze, i to na „moim” poziomie. Nawet kiedy przysłał mi swoje zdjęcie, nie sądziłam, że jest aż tyle młodszy ode mnie. Wyglądał stosunkowo dojrzale. A potem było nasze pierwsze spotkanie w realu. Dopiero wtedy odkryłam jego faktyczny wiek i... dość szybko przeszłam nad tym do porządku dziennego. Bo czym jest różnica wieku między ludźmi, którzy dogadują się tak, jakby się znali od zawsze? Zwykłą błahostką. Zaczęliśmy się regularnie widywać. Na szczęście oboje mieszkaliśmy w tym samym mieście, a Konstanty wynajmował niedużą kawalerkę, w której czułam się zupełnie swobodnie. Po niemal roku luźnego spotykania się zaproponował, żebyśmy razem zamieszkali. I wtedy, muszę przyznać, przestraszyłam się. – Nie mogę, mam dzieci, dom, pracę – odparłam, uciekając wzrokiem. – Ja też mam dom i pracę, choć nie mam dzieci. Więc w czym problem, Agnieszko? – zapytał zdumiony. – Krótko się znamy… – zaczęłam zupełnie bezsensu, bo przecież tak naprawdę chodziło o coś całkiem innego. Bałam się reakcji dzieci na wiadomość, że spotykam się z Kostkiem. A co dopiero mówić o wspólnym mieszkaniu. Ale on to zrozumiał po swojemu. – Nie jesteś pewna swoich uczuć, tak? – spytał ostrożnie. – Wiem, że to szybkie tempo, w końcu dopiero co się rozwiodłaś. Ale zrozum, ja nie mam żadnych wątpliwości, chciałbym być z tobą częściej, codziennie. Nie chcę kraść krótkich chwil z twojego życia. Pragnę, byśmy zasypiali i budzili się razem. Kocham cię. Pięknie mówił Jego słowa cieszyły mnie. A co najważniejsze, i ja czułam podobnie. Chciałam być z nim, bardzo chciałam… Tylko okropnie bałam się, co powiedzą moje dzieci. Przecież one nawet nie wiedziały o jego istnieniu... I co, nagle im oznajmię, że wprowadza się do nas obcy mężczyzna? W dodatku tyle ode mnie młodszy? Raz o mało nie doszło do katastrofy. Poszliśmy do kina i tuż przed seansem zobaczyłam Basię, moją córkę. Była ze swoim chłopakiem. Zanim zgasły światła, zdążyłam szepnąć o tym Kostkowi. – Boisz się? – zaśmiał się. – Przecież to znakomita okazja, abyś mnie wreszcie z nią poznała. Jest z chłopakiem? Tym bardziej. Na pewno się ucieszy, że nie przyszłaś sama i też kogoś masz... Ale ja nie chciałam. Poprosiłam Kostka, abyśmy się przesiedli. Popatrzył ze smutkiem i w końcu posłusznie podreptał za mną do ostatniego rzędu. No i jeszcze ten dzień, gdy Kajtek wcześniej wrócił z wakacji. Konstanty spał wtedy u mnie, a ja spodziewałam się syna dopiero za trzy dni. Pamiętam, obudził mnie hałas w kuchni. Zareagowałam szybko. Włożyłam szlafrok i nim Kajtek dotarł do drzwi sypialni, stanęłam na schodach, zagradzając mu drogę. – Już jesteś? Przecież miałeś przyjechać dopiero w niedzielę – zagadałam. – Pogoda nam się popsuła. Zresztą połowa paczki wróciła, żeby zakuwać do sesji poprawkowej. Nie chciałem zostać sam. A ty co, jeszcze w szlafroku? Nie idziesz do pracy? – zdziwił się. – Idę, idę, ale na... dwunastą – skłamałam szybko i zaraz poprosiłam go, żeby poleciał do sklepu po kawę. – Moment, rozpakuję się, dobrze? – Później to zrobisz. A teraz błagam, kup jakąś kawę, bo zasnę na stojąco – zażartowałam, w duchu prosząc Boga, aby Kostek jeszcze się nie obudził. Syn wyszedł, a ja pobiegłam na górę. – Szybko, wstawaj, ubieraj się, Kajtek wrócił. – złapałam Kostka za ramię. Protestował, ale zdążył wyjść, zanim mój syn znów pojawił się w domu. Choć naprawdę mało brakowało... Tylko jedna przyjaciółka wiedziała o moim kochanku. Na początku była zszokowana różnicą wieku między nami. Ale gdy już poznała Kostka i na własne oczy zobaczyła, że nie jest żadnym dzieciakiem, zaakceptowała nasz związek. Rozumiała jednak moje wątpliwości. I podzielała moje obawy co do wspólnego zamieszkania. – Gdybyś była sama... Ale nie jesteś. Wyobrażasz sobie życie z nim i twoimi dziećmi pod jednym dachem? – mówiła. Jak słusznie zauważyła, Konstanty nigdy nie zastąpi im ojca, bo jest na to zwyczajnie za młody. Mój syn i córka nie będą go traktować poważnie. – No i co, jeśli zapragnie mieć własne dziecko? Urodzisz po raz kolejny? – Rozmawialiśmy o tym, nie planujemy dzieci – powiedziałam cicho. – Dziś tak mówi, a za rok, za dwa zmieni zdanie – Lidka pokręciła głową. – Poza tym kobiety starzeją się szybciej. Co będzie za dziesięć lat? To jest w końcu piętnaście lat różnicy! Mało ci było przeżyć, kiedy Wojtek cię zostawił? Chcesz to przerabiać ponownie? – To co mam zrobić? Rozstać się z człowiekiem, przy którym po raz pierwszy od wielu lat jestem szczęśliwa? – Nie wiem, Aga. Ja w każdym razie bym nie ryzykowała – westchnęła. – Co innego romans, co innego związać się na stałe z tak młodym mężczyzną... Lidka mi nie pomogła Nie winiłam jej – byłyśmy rówieśnicami, znała mnie, moje dzieci, historię mojego małżeństwa, poznała także Kostka. A jednak nie wróżyła mi z nim przyszłości... Przy kolejnym spotkaniu znów naciskał, abym powiedziała o nim dzieciom. – Inaczej sam to zrobię – zażartował. – Daj mi jeszcze jedną chwilkę – odparłam, rozpinając mu koszulę. – Agnieszko! – No co? – uśmiechnęłam się szelmowsko. – Dzieci wrócą dopiero wieczorem, mamy więc trochę czasu... Trzy dni później zadzwonił. Z tym samym pytaniem, które zaczęło mnie już doprowadzać do szewskiej pasji. – Nie, jeszcze im nie powiedziałam. Spotkajmy się w sobotę po południu, dobrze? Nie, dziś nie mogę, obiecałam pomóc Basi w nauce matematyki. Że co? Tak, wiem, że to twoja dziedzina. Dziękuję za propozycję, ale damy radę. Wieczorem usiadłam z Baśką nad książkami. Męczyłyśmy się już dobre dwie godziny, a efekty były kiepskie. – Usadzą mnie jak nic. I to przed samą maturą. – biadoliła córka. – Nie mogłaś mi powiedzieć wcześniej, że nie radzisz sobie z matmą? Załatwiłabym ci jakieś korepetycje. Ale ty jak zwykle wszystko na ostatnią chwilę. – Nic nie mówiłam, bo widziałam, jaka jesteś zajęta. Ojciec zalega z alimentami, nie protestuj, widziałam pismo od komornika. A ty przychodzisz z pracy późnym wieczorem, znikasz na weekendy. Miałabym ci dokładać problemów? Zrobiło mi się głupio. Basia myślała, że podjęłam dodatkową pracę, a ja tymczasem spędzałam ten czas z Kostkiem... Chciałam jej to wszystko wyjaśnić, tylko nie bardzo wiedziałam jak. Uratował mnie dzwonek do drzwi. Przynajmniej tak mi się przez chwilę wydawało… – Pójdziesz otworzyć? – poprosiłam. Wstała, zeszła na dół i po chwili pojawiła się z powrotem z... moim facetem. – Myślałam, że to kumpel Kajtka, ale Kostek mówi, że przyszedł do ciebie – spojrzała na mnie skonsternowana. „Kostek? Są już po imieniu? O cholera, ale wpadłam…” – myślałam, gorączkowo zastanawiając się, co robić. – Mama wspominała mi, że będziecie się wspólnie uczyć matematyki. Znam się trochę na tym i pomyślałem, że wam pomogę – zaproponował mój chłopak. – Naprawdę?! Dałbyś radę? – Basię najwyraźniej ucieszyła ta propozycja. Uśmiechając się do mnie ukradkiem, Kostek podszedł do otwartego laptopa mojej córki i sprawdził zadania. Potem przejrzał nasze notatki, pochylił się nad wykresami i spisał dostępne wzory. – Zrobimy to inaczej – zadecydował, przysuwając sobie krzesło do biurka. I zaraz wszedł w szczegóły pracy. Stałam tuż obok jak skamieniała, gapiąc się na nich i nie mogąc ani ruszyć, ani wykrztusić słowa. Czułam, że lada chwila cały świat zawali mi się na głowę. – Zrobisz nam kawy, mamo? – spytała Basia, wyrywając mnie z odrętwienia. Skinęłam głową i wyszłam z pokoju. Po godzinie zajrzałam do nich. Nadal pracowali. A gdy w końcu Basia zeszła na dół, nie posiadała się ze szczęścia. – Nareszcie wszystko wiem. – zawołała wesoło. – Super jest ten Kostek, naprawdę. Skąd ty go wytrzasnęłaś? „Nadszedł właściwy moment – pomyślałam. – Teraz albo nigdy!”. I nagle moja córka wypaliła: – Super jest, powaga. Mądry, przystojny... I wiesz co? Myślę, że na mnie leci. Opadły mi ręce. Chyba czeka mnie jeszcze dłuższa droga, niż sądziłam… Agnieszka, 45 lat Czytaj także: „Dla synka szukałam idealnej żony, a dla siebie robotnej synowej. Kandydatki zamiast doić krowy, uciekały do miasta” „Matka zabroniła mi mieć drugie dziecko. Uważa, że jestem za biedna i na pewno zrobię z niej darmową niańkę” „Narzeczony długo trzymał nasz związek w tajemnicy. Dopiero po zaręczynach poznałam jego ponury sekret”