polki.pl
type: channel
link: https://polki.pl
date: 2025-03-07T07:31:24.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: „Wczoraj żałowałam, że nie mam dzieci, a dziś dziękuję Bogu, że jestem bezdzietną singielką. Wszystko przez te smarkule”
items: „Muszę się pozbyć teściowej, bo jest ważniejsza niż ja i dzieci. My żyjemy w chorym trójkącie”
items: „Za miesiąc mój ślub, ale ja kocham innego. Żeby kochać się z narzeczonym, muszę wcześniej się napić wina”
items: „Mąż od 4 lat ma kochankę, z którą ma dziecko. Ja rodziłam naszą córkę, a on był z nią...”
items: „Kaczka zasra całe podwórko, a teściowa całe życie. Tak usłyszałam od synowej. Ja tylko chcę dobrze dla nich”
items: Jak kocha, nie zdradza - obalamy mity o facetch
items: RB-offtopowo - niezwykła grupa wsparcia na Facebooku dla fajnych matek
items: Warszawianka Roku i Warszawianka Stulecia - na kogo i jak głosować
items: Triaction - sportowa seria Triumph wiosna/lato
items: Marta Lempart i Dragina Nadażdin obrażane w Polsce

„Wczoraj żałowałam, że nie mam dzieci, a dziś dziękuję Bogu, że jestem bezdzietną singielką. Wszystko przez te smarkule”
type: item
date: 2024-05-21T11:54:00.000Z
subject: Po godzinach
subject: Z życia wzięte
subject: prawdziwe historie
description: „Może, gdy już spotkam odpowiedniego faceta powinnam zajść w ciążę, wytrwać okres pieluch i kolek, żeby mieć rodzinę? Jestem jedyną singielką z takimi refleksjami?”.
encoded: Wizja spędzenia pięciu dniu u przyjaciółki z czwórką dzieci mi, zdeklarowanej singielce, przeciwniczce dzieci, jawiła się jako koszmar. Co się okazało? Dzieci są idealnymi kompanami do spędzania czasu, są szczere, bystre, inteligentniejsze niż niejedna moja koleżanka. Są kochane. Ze smutkiem pomyślałam, że może jednak coś tracę? Mam 35 lat, wieczorów samotnych setki. Sporo seksu, mało miłości. Opiekuję się jedynie kotem. Może, gdy już spotkam odpowiedniego faceta powinnam zajść w ciążę, wytrwać okres pieluch i kolek, żeby mieć rodzinę? Jestem jedyną singielką z takimi refleksjami? Głośno mówię: uwielbiam swoje spokojne życie. Fajną pracę, małe mieszkanko urządzone przeze mnie od A do Z. Nikt nie brudzi, nikt nie hałasuje. Przyjaciółka, która w wieku 21 lat wyszła za mąż za dużo starszego mężczyznę, i urodziła do 35 roku życia czworo dzieci wydawała mi się kosmitką. Od kiedy urodziła dziecko widywałam ją rzadko, uciekałam. Wystarczyła mi jedna wyprawa do muzeum. Dzieci krzyczały, ja zapadałam się pod ziemię. Z gulą w gardle jechałam do niej na kilka dni na Kaszuby, nad jezioro. I co się okazało? Że to jednak ona dobrze zainwestowała i dobrą drogę wybrała. Ja mam wciąż tę samą pracę, ona czwórkę różnych, wspaniałych dzieci w przedziale wiekowym 7- 13 lat. W życiu tak się nie wyłączyłam Dotarłam na miejsce w piątkowy wieczór. Krzyki, radość. Milion pytań: a czy zagramy w Monopoly, jakie książki lubię, gram w Minecrafta czy nie gram. Do tego kolacja, zostałam zaangażowana do pomocy. Dopiero o 23.00 zorientowałam się, że nie mam zasięgu, nie mogę śledzić FB, pracować, czekać na wiadomości. I szczerze mówiąc guzik mnie to obchodziło. Drogie matki, czy to tak jest, że dzieci potrafią oderwać, jak nikt? W domku chaos, bałagan, kilkanaście butów w przedpokoju. Dla mnie, pedantki, rzecz nie do uwierzenia. Po jednym dniu przestałam to zauważać. Poranne: „ciociu, a zrobisz kanapeczki”, „a mogę coś zrobić”, „herbata nie ta” rozczulało. Nie mówiąc już o tym, że w ogóle mnie nie o…

GettyImages-1911523324-414b6d8.jpg
width: 1609
height: 1207

„Muszę się pozbyć teściowej, bo jest ważniejsza niż ja i dzieci. My żyjemy w chorym trójkącie”
type: item
date: 2022-04-10T19:18:00.000Z
subject: Po godzinach
subject: Z życia wzięte
subject: chora miłość
subject: kryzys w małżeństwie
subject: synowa
subject: teściowa
subject: Zła matka
description: „Mieliśmy wyjechać na weekend, ona się rozchorowała, mieliśmy wyjechać na święta, ona się rozpłakała. Na pocieszenie zabrał ją do Pragi. Gdy ja prosiłam, żebyśmy wyjechali do Pragi, powiedział, że ma obłęd w firmie i za kilka miesięcy. Nie jesteśmy parą, jesteśmy trójkątem”.
encoded: Czy to jest normalne, że ponad trzydziestoletni mężczyzna dzwoni do mamy z każdą sprawą? Czy to normalne, że to jej mówi najpierw o zmianie pracy, awansie? Czy to normalne, że teściowa szantażuje chorobami? Zwariuję niedługo, naprawdę. Nie mogę się od niej uwolnić Jest niedzielny poranek, o 9.00 dzwonek do drzwi, zwlekam się z łóżka zła, chciałabym chociaż raz się wyspać. Za drzwiami ona, przywiozła świeże bułki, kawę. Wpada do kuchni, otwiera szafki, zmywarkę. „Ależ tu bałagan” mruczy. Stoję w piżamie i mam ochotę powiedzieć: „Spadaj, babo”. Ale tylko patrzę bezmyślnie i czuję, jak wielka kula stresu narasta w żołądku. Za chwilę wstaje on, lekko zdziwiony, że wpadła, ale jak zawsze ciepły dla niej i serdeczny. „Zostaniesz na śniadanie” - pyta. Zamykam się w sypialni, z pokoju dochodzą głosy dzieci: „O babciaaaaa” rzucają się na nią. Oczywiście, cieszą się, bo znów przyniosła słodycze, których ja im zabraniam. Znów popsuła mi niedzielę, bo doskonale wiem, że wyjdzie dopiero popołudniu. Podczas wspólnego czasu słyszę, że: nie ogarniam domu („Chodź, pomogę ci pozmywać”, „daj ręcznik papierowy, pokaże ci, jak umyć lustro w łazience, żeby nie było smug”), nie ogarniam dzieci („mówiłam, że Antek za bardzo się garbi, no i te oczy”), nie ogarniam męża („powinnaś go zmusić do badań”). Wieczorem pęka mi głowa. Nie potrafię powiedzieć mężowi, że mam dość Zawsze myślę co się stanie, gdy sama zacznę się starzeć? Może będę, jak ona? Nie chcę psuć ich więzi, nie mam sumienia, ale w efekcie oddalam się od męża i ustępuje teściowej miejsca. Gdy, go poznałam widziałam, jak bardzo związany jest z matką, ale myślałam, że to dobrze. „Patrz, jak facet traktuje matkę, bo tak samo potraktuje ciebie” mówią. A on ją szanował, często do niej dzwonił, liczył się z jej zdaniem. Na początku ją lubiłam, nawet chciałam się jej przypodobać. Wydawała mi się silna, pewna siebie, elegancka. Różniła się od mojej mamy. Kochanej, ale prostej. Tylko, że moi rodzice nie wtrącali się w nic, ona we wszystko…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/62/2025/01/Fotolia90806015SubscriptionXXL-eadee00.jpg
width: 1200
height: 800

„Za miesiąc mój ślub, ale ja kocham innego. Żeby kochać się z narzeczonym, muszę wcześniej się napić wina”
type: item
date: 2021-10-11T14:16:00.000Z
subject: Po godzinach
subject: Z życia wzięte
subject: nieszczęśliwa miłość
subject: panna młoda
subject: Ślub
subject: zaręczyny
description: „Może ludzie nie powinni wychodzić za mąż z wielkiej miłości, ale racjonalnych decyzji? Mama podekscytowana z przyszłą teściową układają menu. Ja płaczę na przymiarkach sukni ślubnej”.
encoded: Pochodzę z niedużej miejscowości na północy Polski. Tu świat jakby się zatrzymał. Siostra boi się zostawić męża alkoholika, bo „co ludzie powiedzą, on przecież nie bije”. Ja, lat 30, byłam wiecznym niepokojem mojej matki. Bo nie mam męża, bo tylko zajmuje się karierą. Ona tego nie rozumiała. Życie poświęciła wychowaniu mnie i mojego rodzeństwa. Ojciec życie spędzał na kanapie. Miłość pomyliłam z przyjaźnią Mojego narzeczonego znam jeszcze z liceum. Miły, dobry chłopak. Tak o nim myślałam. On zawsze się we mnie podkochiwał. Ale wyjechaliśmy na studia do innych miast, więc nasze drogi się rozeszły. Mijały lata, ja się zakochałam na studiach, Wojtek też miał jakąś dziewczynę. Spotkaliśmy się dwa lata temu, przypadkiem, oboje przyjechaliśmy na święta do domu. Byłam po rozstaniu, więc szybko „wtuliłam się” w jego ciepło, troskę. Bo tej dobroci nie można mu odmówić, i dlatego cierpię jeszcze bardziej, gdy myślę, że mogę go zranić. Przeżyliśmy wspaniały, dobry czas, on się oświadczył, a ja powiedziałam: „tak”. Wydawało mi się przez chwilę, że czuję miłość, ale teraz chyba wiem, że to nie jest miłość tylko troska i przyjaźń. Nigdy nie czułam magicznego pożądania, nie zapierało mi tchu w piersiach. Jesteśmy fajną parą przyjaciół. Jest między nami totalna chemia Dwa miesiące temu poznałam faceta. Spotkanie w pociągu, dosłownie zwaliło mnie z nóg. Jego też. Od razu powiedziałam mu, że mam narzeczonego. Ale jakie to ma znaczenie? Dałam mu telefon, od tego czasu rozmawiamy codziennie. Widujemy się też, choć nie ma między nami żadnej fizyczności. On wydaje mi się dużo bliższy psychicznie. Kocha podróże, jak ja, jest odważny, ryzykuje, prowadzi własną firmę. Jasne, nie znam go do końca. Ale jest między nami totalna chemia, której nigdy nie czułam do Wojtka. A Wojtek? Wojtek jest wciąż dobry, wciąż kochany, stara się. Moja rodzina go uwielbia, jego mama uwielbia mnie. Pół naszej miejscowości ma być na naszym ślubie, bo oboje mamy duże rodziny. Wszyscy przeżywają, że jesteśmy wspani…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/62/2025/01/Fotolia83946864SubscriptionL-37c849b.jpg
width: 1200
height: 798

„Mąż od 4 lat ma kochankę, z którą ma dziecko. Ja rodziłam naszą córkę, a on był z nią...”
type: item
date: 2021-10-08T09:11:00.000Z
subject: Po godzinach
subject: Z życia wzięte
subject: kochanka
subject: małżeństwo
subject: romans
subject: rozwód
subject: zdrada
description: W pierwszych dniach byłam pewna, że tego nie przetrwam. Myślałam, że będzie lepiej z każdym dniem, tymczasem z każdym dniem jest… trudniej.
encoded: Pół roku temu dostałam mejla od kobiety, która napisała, że miała romans z moim mężem od 4 lat. Ale jak to? To pomyłka. - odpisałam. Po kilku minutach odebrałam telefon. To była ona i opowiedziała mi o chorobach moich dzieci, znała imiona moich przyjaciółek, mówiła o tym, jak wygląda nasz domek nad morzem. Wiedziała wszystko. Na koniec dodała, że mają wspólne dziecko - córkę, która ma 2,5 roku. Pierwsze tygodnie po zdradzie - wyjesz i żyjesz... automatycznie Zabrałam torebkę i wyszłam z pracy. Pojechałam do niego, bo chciałam to wszystko wyjaśnij, wykrzyczeć mu w twarz, że jest zdrajcą i bzykał się z inną kobietą zaraz po tym, jak ja urodziłam córkę. On niczemu nie zaprzeczył, a nawet widziałam ulgę na jego twarzy. Oddał mi klucze do domu i przepraszał mnie bez końca, tylko co mi teraz po tym jego żałosnym przepraszam? Wstawałam z łóżka i myłam się tylko ze względu na dzieci, które nie rozumiały, dlaczego się tak zachowuję. Zosia ma 4 lata, a Krzyś skończył 7 lat. Oni nie wiedzieli, czemu tata spakował swoje rzeczy, a ja nie miałam siły im tego wytłumaczyć. Zresztą, co ja powinnam powiedzieć. Wasz tata ma drugą rodzinę i nas zostawił??? Życie uratowała mi rodzina i przyjaciele. To oni mówili, że wszystko będzie dobrze, przytulali, przynosili jedzenie i ocierali te litry wypłakanych łez. Czasem tylko siedzieli obok i płakali ze mną, ale tego wtedy potrzebowałam, wsparcia bliskich mi osób. Funkcjonowałam ja robot Wiele osób radziło mi, że powinna iść na terapie. Postanowiłam skorzystać z tej rady i to pomogło. W czasie wizyt u psychologa bardzo dużo płakałam, ale jeszcze więcej zrozumiałam. Zaczęłam szukać prawnika, który zajmie się moim... rozwodem, bo przecież to naturalna kolej rzeczy. Przez pierwszych kilka miesięcy działałam jak robot. Praca, śniadanie dla dzieci, szkoła i przedszkole, obiad, lekcje, zajęcia dodatkowe i tak bez końca. Czułam się jak w filmie „Dzień świstaka” - bez końca te sam, powtarzane rutynowo czynności, ale to chyba pomogło mi złapać jakąś r…

AdobeStock51373996-35f7685.jpg
width: 1200
height: 795

„Kaczka zasra całe podwórko, a teściowa całe życie. Tak usłyszałam od synowej. Ja tylko chcę dobrze dla nich”
type: item
date: 2020-07-05T04:18:00.000Z
subject: Po godzinach
subject: Z życia wzięte
subject: relacje
subject: rodzina
subject: rozmowa
subject: synowa
subject: teściowa
description: Jaka jest różnica między teściową a kaczką? Kaczka zasra całe podwórko, a teściowa całe życie. Taki ostatnio usłyszałam dowcip. Niestety, synowa też potrafi popsuć życie...
encoded: Mam 62 lata, teściową jestem od pięciu. Ale mój syn, dziś 33- latek, ze swoją żoną jest od początku studiów. Przeszłyśmy we dwie (ja i moja synowa) piekło. Same sobie to urządziłyśmy. Paradoksalnie, to ja wyciągnęłam rękę. Nie miałam wyjścia, bo synowa odcięła mnie od kontaktów z wnukiem. Dużo mnie kosztował telefon do niej i prośba o spotkanie. Ale nie żałuję. Ona też nie. Wybaczyłyśmy sobie wszystko. I dziś wiem, że można to zrobić. Początek znajomości z synową Z mojego punktu widzenia - miła, kulturalna, grzeczna dziewczyna. Taka była synowa na początku. Bardzo lubiłam poprzednią dziewczynę syna, trudno mi było się więc przekonać do nowej. Trzymałam ją na dystans. Potrafię być szorstka. Poza tym miałam problem z tym „przymilaniem” się Ani. Uważałam, że na to trzeba czasu, nie wiadomo jak z nimi będzie, a ja nie chcę się już przywiązywać do kolejnej dziewczyny. View Burdaffi on the source website Z jej punktu widzenia - byłam opryskliwa, nieprzyjazna, często wspominałam byłą. Porównywałam. Budowanie gniazda przez młodych Z mojego punktu widzenia - chciałam, żeby syn dokształcał się za granicą. Poświęciłam całe moje życie, żeby mieć pieniądze na jego wykształcenie. Szokiem było dla mnie to, że dla Ani rzucił dobre stanowisko, zrezygnował z fajnego kontraktu. Przewartościował swój świat. Ja w jego nowym świecie nie potrafiłam się odnaleźć. Wyprowadził się do Ani, rzadko odwiedzał mnie i rodzeństwo. O ile wybory zawodowe akceptowałam, ciężko mi było pogodzić się z tym, że przestał odwiedzać schorowaną babcię, że nie dzwonił do siostry, że zlekceważył brata. Tłumaczyłam sobie, że mam z tym problem, bo w jakimś sensie go straciłam. Już nie dzwonił, nie radził się. Gdy się pojawiali, Ania krytykowała nasz, rodzinny sposób życia. Ciche złośliwości, że spędzamy wszystkie święta razem, że często się widujemy. Coraz bardziej jej nie lubiłam. Z jej punktu widzenia - rodzina jej nie akceptowała, a ona czuła się nieswojo. Miała kompleksy na naszym punkcie, czuła presję, że pow…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/62/2025/01/Fotolia131680854SubscriptionXXL-c6dd4ff.jpg
width: 1800
height: 1200

Jak kocha, nie zdradza - obalamy mity o facetch
type: item
date: 2019-08-12T09:19:51.000Z
subject: Magazyn
subject: Po godzinach
subject: facet
subject: kryzys w małżeństwie
subject: kryzys w związku
subject: zdrada
subject: związek
description: Jak kocha, to walczy. Po zdradzie nie ma związku. Jeśli się oddala, znaczy, że to koniec. Kocham te mity na temat mężczyzn i miłości. Sama często je wygłaszałam. I co? Nic. Bywa że okazują się bzdurą.
encoded: Nic tak nie zmusza to zmiany poglądów, jak doświadczenie życiowe. Ostatnio siedziałam z przyjaciółką i poiłam ją winem. Ona płakała, bo po kilku tygodniach fascynującej znajomości, potencjalny ukochany nagle się wycofał. Przestał tyle dzwonić, był zdystansowany. My, jej koleżanki zorganizowałyśmy Zlot Czarownic. Najgłośniej krzyczałam, że ma sobie wybić go z głowy, to frajer, nic do niej nie czuje. Przecież, gdy ktoś jest ZAKOCHANY, nie znika. Ja bym nigdy nie zniknęła. Rozstaliście się i czujesz, że to był błąd? Przeczytaj historię Beaty i Marcina i zobacz, co zrobić, żeby facet zatęsknił Cóż, przyjaciółka prawie przeżyła załamanie nerwowe od mojej szczerości, a facet… odezwał się po dwóch tygodniach. Przepraszał, że potrzebował dystansu, ale MIŁOŚĆ go dosłownie przetrąciła i się przestraszył. Może świr, a może nie. Ale jednak zakochany. Trochę mi zrzedła mina, gdy zobaczyłam ich przytulających się namiętnie, szczęśliwych. Takie błędy w ocenie i to grubo po trzydziestce? Postanowiłam NIGDY więcej nie stawiać diagnoz miłosnych, bo nie zawsze działa. MIT 1: Jeśli nie szaleje od początku, nic z tego nie będzie Znacie to? To facet musi zdobywać, jeśli nie stara się od początku, nie będzie starał się później. Nie ma co się angażować. A jednak niekoniecznie. Kiedyś, moja licealna przyjaciółka w pół roku rozkochała w sobie chłopaka tak, że do dziś są razem. Druga, całkiem niedawno, sprawiła, że mężczyzna z chłodnego, mało zaangażowanego człowieka po przejściach, zamienił się w zakochanego wariata. Cud? Nie, raczej cierpliwość. Żadnej szamotaniny, pretensji. Ale jak widać można. I to na lata. MIT 2: Jak kocha, to dzwoni No chyba, że jest moim mężem albo mężczyzną w podobnym typie co on. Mój partner od początku dzwonił rzadko. Wolał się spotkać. Zazdrościłam koleżankom gorących telefonów. Spytałam kiedyś: dlaczego nie lubisz ciągłego kontaktu? Usłyszałam: Bo przecież wiem, że zobaczę cię wieczorem i będzie, jak zwykle, super. Aha, bosko. Rozmawiałam z kilkoma znajomymi mężc…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/62/2025/01/Fotolia147823909SubscriptionXXL-c664ea1.jpg
width: 1200
height: 800

RB-offtopowo - niezwykła grupa wsparcia na Facebooku dla fajnych matek
type: item
date: 2018-12-21T09:48:55.000Z
subject: Magazyn
subject: Po godzinach
subject: Dzień Matki
subject: facebook
subject: grupa wsparcia
subject: wychowanie dziecka
description: Człowiek zwierzę stadne i lubi otaczać się ludźmi podobnymi do siebie, i o podobnych poglądach. Nie tylko politycznych, ale i dotyczących wychowania dzieci. Co jednak zrobić, jeśli los rzuci nas do mieszkania nad teściami, lub do małej miejscowości na szkockim wybrzeżu, gdzie nikt w promieniu 30 km naszych poglądów nie podziela? Wtedy szukamy sobie grupy wsparcia gdzie indziej, np. - na Facebooku.
encoded: Określenie „Rodzicielstwo Bliskości” przyjęło się jako polska wersja terminu Attachment Parenting. Utworzył go amerykański pediatra William Sears, nazywając w ten sposób rodzicielską filozofię, mówiącą o tym, że więź emocjonalna dziecka z opiekunami wpływa na całe jego przyszłe życie. W praktyce wychowywanie dziecka w duchu rodzicielstwa bliskości (rb) oznacza najczęściej długie karmienie piersią (dkp), współspanie, chustonoszenie, akceptowanie uczuć wyrażanych przez dziecko – łącznie z tymi postrzeganymi zazwyczaj jako niepożądane (jak choćby złość), nieagresywne komunikowanie się – nvc, niestosowanie kar i nagród jako metod wychowawczych często edukację domową (ed). Co to jest Rodzicielstwo Bliskości tłumaczy Agnieszka Stein, psycholożka Metody te są dla nas na tyle nietypowe, a nawet szokujące, że często rodzice decydujący się na wychowanie w duchu rb czują się ze swoim rb bardzo osamotnieni, nie mówiąc już o dkp, nvc, czy ed. Rodzina i przyjaciele patrzą na nich jak na głupków, lekką ręką nagradzając własne dzieci cukierkami, za karę cukierków odmawiając, lub grożąc klapsem (a niekiedy nie tylko grożąc). Lekarze mówią matkom, że po roku ich mleko to już tylko woda, zarzucając im karmienie dla własnej przyjemności (mniej lub bardziej perwersyjnej). Nauczycielki wychowania przedszkolnego z uporem wklejają naszemu dziecku uśmiechniętą buźkę za każdy ładnie zjedzony obiadek. Koleżanki twierdzą, że spanie z dzieckiem okaże się zabójcze dla naszego związku, a panie w autobusie – że głośne wyrażanie przez dziecko negatywnych emocji to przejaw rozpuszczenia i braku wychowania. Wszyscy jednoczą się w poglądzie, że noszenie i karmienie na zawołanie, to bicz, który rodzice sami na siebie kręcą, bo jak wiadomo, już niemowlęta manipulują nami jak władcy marionetek... Chcąc więc znaleźć osoby myślące podobnie do nas, poszukamy ich, rzecz jasna, na Facebooku. Jest tu wiele grup poświęconych rodzicielstwu bliskości, lokalnych i ogólnopolskich, a wręcz ogólnoświatowych. Jedną z …

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/62/2025/01/Fotolia140746918SubscriptionXXL-f714d58.jpg
width: 1200
height: 806

Warszawianka Roku i Warszawianka Stulecia - na kogo i jak głosować
type: item
date: 2018-09-19T14:33:30.000Z
creator: Magda Roszkowska
subject: Magazyn
subject: Po godzinach
subject: głosowanie
subject: plebiscyt
subject: Polki Mogą Wszystko
subject: stolica
subject: Warszawa
description: Otwarta, silna, zaangażowana, tolerancyjna, ciekawa. Taka jest Warszawa moich marzeń. Takie są jej mieszkanki nominowane do tytułu Warszawianka Roku i Warszawianka Stulecia. Zobaczcie, jakie to cudowne kobiety! Głosujcie. Niech będzie o nich jeszcze głośniej!
encoded: Wszystkie kobiety nominowane w plebiscycie Warszawianka Roku i Warszawianka Stulecia to wielkie, wspaniałe bohaterki, którym wonderwoman mogłaby podawać kawę. Jak wybrać tę najlepszą? Nie jest łatwo, wiem. Ja oddałam mój głos na te Warszawianki, które moim zdaniem, robią rzeczy niezwykle ważne: pokazują, że w Warszawie jest miejsce dla wszystkich! Irena Sendlerowa - moja kandydatka tym do tytułu Warszawianka Stulecia Pani Irena Sendlerowa to legenda. Uratowała od śmierci ponad dwa tysiące dzieci z warszawskiego getta! Przed wojną: pracownik socjalny, psychoterapeutka. W czasie wojny organizowała pomoc dla Żydów, w czasie Powstania Warszawskiego była pielęgniarką. Po wojnie działa społecznie. Wspierała sieroty, kobiety, pokrzywdzonych i wykluczonych. Nominowana do pokojowej Nagrody Nobla. Całe życie mówiła, że: „ludzi należy dzielić na dobrych i złych. Rasa, pochodzenie, religia, wykształcenie, majątek – nie mają żadnego znaczenia”. Moim zdaniem te słowa można by wpisać w herb Warszawy. Ja właśnie takiej Warszawy chcę. Leyla Elsanova - moja kandydatka do tytułu Warszawianka Roku Czeczenka z urodzenia, warszawianka z wyboru. Urodziła się w Czeczenii. Przed laty trafiła z dziećmi do ośrodka dla uchodźców w Polsce, gdzie otrzymała pomoc. Teraz aktywnie wspiera swoich rodaków i rodaczki. Pomaga innym uchodźczyniom np. zapisywać dzieci do szkoły w Warszawie, znaleźć mieszkanie, załatwić sprawę w urzędzie. Od 2013 roku jest mentorką w Fundacji Ocalenie. Pracowała też w Polskiej Akcji Humanitarnej. Jest aktywną działaczką społeczną. Zaraża optymizmem i dobrem! Stara się zawsze zmienić swoje otoczenie na lepsze – od klatki schodowej na praskiej kamienicy, którą wyremontowała sama dla siebie i reszty sąsiadów, po spotkania z pracownikami i pracownicami miejskich instytucji, którym tłumaczy sytuację uchodźców i sposoby na pracę z nimi. Zobacz kto jest nominowany do tytułu Warszawianka Roku i Warszawianka Stulecia i zagłosuj! Kto może głosować? I po co? W plebiscycie może głoso…

AdobeStock42881353-62c2cbd.jpg
width: 1200
height: 800

Triaction - sportowa seria Triumph wiosna/lato
type: item
date: 2018-08-29T08:37:59.000Z
subject: Nasze akcje
subject: Action
subject: fitness
subject: pasja
subject: sport
subject: stanik sportowy
subject: strój sportowy
subject: Triumph
description: 5 kobiet z różnych stron świata tworzy Team Triaction. Triaction, jak się łatwo domyślić, to nazwa nowej sportowej serii Triumph'a (o niej więcej za chwilę). Ale historii tych kobiet nikt nie wymyślił. Są prawdziwe, inspirujące, poruszające…
encoded: Liderką grupy jest Anna Victoria, amerykanka. Znacie? Kojarzycie blog „Fit Body Guide”? Jeśli nie - warto dołączyć do ponad 1,5 mln osób, które śledzą profil Anny na Instagramie. Dlaczego warto? Bo historia Anny pokazuje, że nie ma rzeczy niemożliwych. Że nigdy nie jest za późno na zmianę. Że szkoda przeżyć swoje życie byle jak. Anna Victoria (na zdjęciu poniżej stoi w środku grupy) była typową amerykańską dziewczyną. Jadła dużo śmieciowego jedzenia, wyglądała słabo, czuła się słabo i… w końcu trafiła do szpitala. Miała koszmarnie złe wyniki badań. Wtedy postanowiła, że nie będzie się dalej krzywdzić i zacznie być dla siebie dobra. Zacznie dawać swojemu organizmowi, to, na co zasługuje. Zdrowe jedzenie i ruch. Dziś… wygląda jak milion dolarów. I pewnie znacznie więcej zarabia ;). Pokazuje, że zdrowy styl życia nie musi być pełen rygoru, by przynosił efekty i dawał satysfakcję. Anna Victoria udowadnia, że kaloryfer to ściema! Annie Victorii w Triumph’owej drużynie towarzyszy Anna Skura (na zdjęciu pierwsza z lewej), polska blogerka, podróżniczka, biegaczka, autorka bloga „What Anna Wears”. Od lat udowadnia, że nie ma rzeczy niemożliwych do osiągnięcia (np. jeszcze jako nastolatka zwiedziła pół Europy, praktycznie bez kasy, brała udział w organizowanych przez kościelne wspólnoty - tak, trzeba tylko bardzo chcieć!). To właśnie Skura powtarza takie zdanie „zrób jedną rzecz inaczej, może to zmieni całe twoje życie”. Zgodzicie się chyba, że tak właśnie może być? Chodzi tylko o ten pierwszy krok… Team Triaction tworzą jeszcze: włoska florecistka (występowała o olimpiadzie) Margherita Granbassi (musiała przerwać karierę sportowca przez kłopoty ze zdrowiem, miała kilkanaście operacji kolana, które dziś wygląda dość przerażająco, jest młodą mamą i w kampanii podjęła się zadania, które wymagało od niej… przekroczenia siebie) Alice Liveing z Wielkiej Brytanii, instruktorka fitness i autorka „Clean Eating Alice” niemiecka tancerka i gwiazda telewizji Isabel Edvardsson O co chodz…

Triaction-Extreme-Lite-N-102548b.jpg
width: 1440
height: 1200

Marta Lempart i Dragina Nadażdin obrażane w Polsce
type: item
date: 2018-08-07T13:46:44.000Z
creator: Magda Roszkowska
subject: Magazyn
subject: Po godzinach
subject: feminizm
subject: festiwal
subject: polityka
subject: przemoc
subject: strajk kobiet
description: To z tym narodem, to cytat z Piłsudskiego, wiecie przecież. Ostre słowo, wielkie nazwisko i od razu się robi patetycznie. Staram się tego unikać. Ale nie zawsze się da. Powtarzam dziś te słowa, kiedy publicznie obraża się i poniża ludzi w Polsce. Nie zgadzam się! Nie mogę udawać, że nie dzieje się to, co się dzieje. Na przykład ze względu na moje dzieci…
encoded: Uczyłam dzieci, że nie mówi się brzydko na innych. Że pomaga się słabszym. Że ludzie są dobrzy. Że mieszkamy w wolnej Polsce, w której wszyscy mogą się czuć dobrze i bezpiecznie. Założę się, że też tego uczyliście dzieciaki, prawda? I co teraz? „Lesba”, „słonica”, „won z naszego rynku!” - wrzaski we Wrocławiu Kilka dni temu na wrocławskim rynku ktoś krzyczał „Lesba”, „słonica”, „won z naszego rynku!” przez mikrofon. Bardzo głośno. Oglądałam wideo z tego wydarzenia wiele razy. Cały czas porusza. Miało się tam odbyć spotkanie autorskie Jacka Międlara, byłego księdza, który napisał książkę „Moja droga do prawdy. Wyznania byłego księdza”. Przeciwko spotkaniu protestowała część mieszkańców Wrocławia. Mówili, że nie zgadzają się na propagowanie faszyzmu i antysemityzmu. Pojawiły się hasła „Patriotyzm to nie faszyzm”, „Nie dla rasizmu”. Z każdą minutą robiło się coraz bardziej gorąco. W pewnym momencie przedstawiciel urzędu miasta ogłosił przez megafon, że rozwiązuje manifestację z powodu zagrożenia bezpieczeństwa zgromadzonych. To nie spodobało się wszystkim. Sympatycy byłego księdza nie przerywali spotkania. Policja nie zadbała o to, by zgromadzenie rzeczywiście się rozwiązało. To właśnie w stronę Marty Lempart pewien młody sympatyk byłego księdza krzyczał „Lesba”, „słonica”, „won z naszego rynku!” Kim jest Marta Lempart? Marta Lempart jest oficjalnie kandydatką na prezydenta Wrocławia. Jest feministką, liderką Ogólnopolskiego Strajku Kobiet, działaczką. Jest lesbijką, która publicznie przyznała się do swojej orientacji. Walczy o prawa kobiet. Nie jest eteryczną niewiastą w różowej garsonce. Silna kobieta, która umie porwać tłum, krzyczeć głośno to, co wiele osób boi się powiedzieć. Nie wszyscy lubią takie kobiety. Wiem. Nie muszą! Nikt nie musi lubić wszystkich. Tak się nie da. Ale nawet ci, którzy Marty bardzo nie lubią, nie mają prawa wrzeszczeć przez megafon, „lesba”, „słonica”, „won z naszego rynku”! Czy pozwoliliśbyśmy, aby tak dzieciaki mówiły do siebie w piaskown…

AdobeStock109095164-77c26c8.jpg
width: 1200
height: 800