„Wczoraj żałowałam, że nie mam dzieci, a dziś dziękuję Bogu, że jestem bezdzietną singielką. Wszystko przez te smarkule”
„Może, gdy już spotkam odpowiedniego faceta powinnam zajść w ciążę, wytrwać okres pieluch i kolek, żeby mieć rodzinę? Jestem jedyną singielką z takimi refleksjami?”.
Wizja spędzenia pięciu dniu u przyjaciółki z czwórką dzieci mi, zdeklarowanej singielce, przeciwniczce dzieci, jawiła się jako koszmar. Co się okazało? Dzieci są idealnymi kompanami do spędzania czasu, są szczere, bystre, inteligentniejsze niż niejedna moja koleżanka. Są kochane. Ze smutkiem pomyślałam, że może jednak coś tracę? Mam 35 lat, wieczorów samotnych setki. Sporo seksu, mało miłości. Opiekuję się jedynie kotem. Może, gdy już spotkam odpowiedniego faceta powinnam zajść w ciążę, wytrwać okres pieluch i kolek, żeby mieć rodzinę? Jestem jedyną singielką z takimi refleksjami? Głośno mówię: uwielbiam swoje spokojne życie. Fajną pracę, małe mieszkanko urządzone przeze mnie od A do Z. Nikt nie brudzi, nikt nie hałasuje. Przyjaciółka, która w wieku 21 lat wyszła za mąż za dużo starszego mężczyznę, i urodziła do 35 roku życia czworo dzieci wydawała mi się kosmitką. Od kiedy urodziła dziecko widywałam ją rzadko, uciekałam. Wystarczyła mi jedna wyprawa do muzeum. Dzieci krzyczały, ja zapadałam się pod ziemię. Z gulą w gardle jechałam do niej na kilka dni na Kaszuby, nad jezioro. I co się okazało? Że to jednak ona dobrze zainwestowała i dobrą drogę wybrała. Ja mam wciąż tę samą pracę, ona czwórkę różnych, wspaniałych dzieci w przedziale wiekowym 7- 13 lat. W życiu tak się nie wyłączyłam Dotarłam na miejsce w piątkowy wieczór. Krzyki, radość. Milion pytań: a czy zagramy w Monopoly, jakie książki lubię, gram w Minecrafta czy nie gram. Do tego kolacja, zostałam zaangażowana do pomocy. Dopiero o 23.00 zorientowałam się, że nie mam zasięgu, nie mogę śledzić FB, pracować, czekać na wiadomości. I szczerze mówiąc guzik mnie to obchodziło. Drogie matki, czy to tak jest, że dzieci potrafią oderwać, jak nikt? W domku chaos, bałagan, kilkanaście butów w przedpokoju. Dla mnie, pedantki, rzecz nie do uwierzenia. Po jednym dniu przestałam to zauważać. Poranne: „ciociu, a zrobisz kanapeczki”, „a mogę coś zrobić”, „herbata nie ta” rozczulało. Nie mówiąc już o tym, że w ogóle mnie nie obchodziło, jak wyglądam w kostiumie na plaży, bo dzieciaki skakały do wody na wyścigi, oblewały też mnie, ciągnęły do wody. Nie miałam czasu porównywać się z innymi kobietami. Drogie matki, czy to jest tak, że dzieci potrafią dać więcej pozytywnej energii niż ktokolwiek? W życiu tyle się nie śmiałam Dla mnie, żyjącej w towarzystwie poważnych korpoludków, spędzającej wieczory wśród narcystycznych mężczyzn, skupionych na swoim wyglądzie, swoich sprawach to był szok. Dzieci, czysta energia, radość. Śmiech z powodu wtargnięcia do łazienki, gdy ktoś inny się załatwia. Z powodu Kalambury i głupich min, gdy ciotka (ja) chce pokazać hasło przebiśnieg. A ktoś inny męczy się, by przedstawić komórkę. Drogie matki, czy to jest tak, że dzieci potrafią się śmiać ze wszystkiego? „Ciocia, a jeśli przywiozłaś trzy kilo jabłek, to ile przywiozłaś jabłek” padło pytanie od 13- letniej uzdolnionej matematycznie Heleny. Wyszukiwanie, ile gram ma jabłko (pierwszy raz nie po to, żeby liczyć kalorie) i obliczenia Heli. „A ile jest piasku na plaży?”, „A od kiedy rycerze walczą z tarczami?” Umysł przy dzieciach gimnastykuje się od rana do wieczora. Drogie matki, czy to jest tak, że dzieci non stop zadają pytania o rzeczy najprostsze i wtedy się dowiadujecie, ile nie wiecie, ile zapomniałyście i odnawiacie (pogłębiacie) swoją wiedzę? Zostałam obdarzona czułością Ani nikt inny. „Ciocia, ale ty jesteś piękna”, „jaką masz śliczną sukieneczkę”, „wymyślasz najlepsze hasła w Dixit i bezbłędnie zgadujesz”, „jesteś taka wesoła”. Wow, bezpretensjonalne, szczere komplementy, w których nie chodzi o to, by kogoś zdobyć, czy coś uzyskać. Drogie matki, czujecie czasem, że tylko dzieci potrafią być czułe bez żadnych oczekiwań? Dlatego zazdroszczę wam, matki. Bo wróciłam znów do pustego domu. I na „tu i teraz” ciężko mi uwierzyć, że wybrałam dobrą drogę (kariera, wolność). I wiecie co mnie jeszcze przeraziło? Że kiedyś wszyscy byliśmy takimi dziećmi. Co się z nami stało? A tak całkiem poważnie. Mam nadzieje, że skumaliście moją ironię? Kocham dzieci, ale czyjeś. Wspaniale jest spędzać z nimi czas, ale jeszcze piękniej, przynajmniej dla mnie, jest wrócić do domu, do świętego spokoju, czystości i ciszy. Zazdroszczę wam matki, ale tylko częściowo. Kamila, 35 lat Czytaj także: „Sprzedaliśmy mieszkanie, by zapłacić za dom opieki. Dzieci się obraziły, bo chciały tę kasę dla siebie” „Nie miałam kasy na drogie prezenty, więc na Komunię dałam chrześnicy Biblię. Z rozczarowania zalała się łzami” „Teść przez 5 lat krył mojego męża, gdy spędzał delegacje w łóżku kochanki. Nie robił tego bez powodu”
„Muszę się pozbyć teściowej, bo jest ważniejsza niż ja i dzieci. My żyjemy w chorym trójkącie”
„Mieliśmy wyjechać na weekend, ona się rozchorowała, mieliśmy wyjechać na święta, ona się rozpłakała. Na pocieszenie zabrał ją do Pragi. Gdy ja prosiłam, żebyśmy wyjechali do Pragi, powiedział, że ma obłęd w firmie i za kilka miesięcy. Nie jesteśmy parą, jesteśmy trójkątem”.
Czy to jest normalne, że ponad trzydziestoletni mężczyzna dzwoni do mamy z każdą sprawą? Czy to normalne, że to jej mówi najpierw o zmianie pracy, awansie? Czy to normalne, że teściowa szantażuje chorobami? Zwariuję niedługo, naprawdę. Nie mogę się od niej uwolnić Jest niedzielny poranek, o 9.00 dzwonek do drzwi, zwlekam się z łóżka zła, chciałabym chociaż raz się wyspać. Za drzwiami ona, przywiozła świeże bułki, kawę. Wpada do kuchni, otwiera szafki, zmywarkę. „Ależ tu bałagan” mruczy. Stoję w piżamie i mam ochotę powiedzieć: „Spadaj, babo”. Ale tylko patrzę bezmyślnie i czuję, jak wielka kula stresu narasta w żołądku. Za chwilę wstaje on, lekko zdziwiony, że wpadła, ale jak zawsze ciepły dla niej i serdeczny. „Zostaniesz na śniadanie” - pyta. Zamykam się w sypialni, z pokoju dochodzą głosy dzieci: „O babciaaaaa” rzucają się na nią. Oczywiście, cieszą się, bo znów przyniosła słodycze, których ja im zabraniam. Znów popsuła mi niedzielę, bo doskonale wiem, że wyjdzie dopiero popołudniu. Podczas wspólnego czasu słyszę, że: nie ogarniam domu („Chodź, pomogę ci pozmywać”, „daj ręcznik papierowy, pokaże ci, jak umyć lustro w łazience, żeby nie było smug”), nie ogarniam dzieci („mówiłam, że Antek za bardzo się garbi, no i te oczy”), nie ogarniam męża („powinnaś go zmusić do badań”). Wieczorem pęka mi głowa. Nie potrafię powiedzieć mężowi, że mam dość Zawsze myślę co się stanie, gdy sama zacznę się starzeć? Może będę, jak ona? Nie chcę psuć ich więzi, nie mam sumienia, ale w efekcie oddalam się od męża i ustępuje teściowej miejsca. Gdy, go poznałam widziałam, jak bardzo związany jest z matką, ale myślałam, że to dobrze. „Patrz, jak facet traktuje matkę, bo tak samo potraktuje ciebie” mówią. A on ją szanował, często do niej dzwonił, liczył się z jej zdaniem. Na początku ją lubiłam, nawet chciałam się jej przypodobać. Wydawała mi się silna, pewna siebie, elegancka. Różniła się od mojej mamy. Kochanej, ale prostej. Tylko, że moi rodzice nie wtrącali się w nic, ona we wszystko. Na studiach udawałam, że wielu rzeczy nie widzę. A powinnam przecież widzieć, że steruje życiem mojego ukochanego. Dla niej wciąż był małym synkiem, którego można pouczać jaką ma wybrać pracę, z kim się spotykać, jak spędzać czas. Nie przepadałam za nartami, więc jeździł z nią. Sama usłyszałam, jak kiedyś powiedziała: „Kobieta, która nie lubi jeździć na nartach i nawet nie chce się nauczyć? Dziwne”. Jednocześnie wszystko robiła subtelnie: ach, nie sądzisz, synku, że kobieta powinna to, i tamto powinna. Ja w tym wieku… I on potem wracał do domu, niby z troską mówił: „powinnaś stawiać sobie wyzwania, to niedobrze, gdy kobieta…”. Kochałam go do szaleństwa, więc akceptowałam to. Pobraliśmy się, urodził się nam syn, potem córka. Wszystko przy jej nieodłącznej asyście. Zawsze wiedziała wszystko najlepiej. Jak mam karmić, przewijać, co podawać na kolki. Osaczała mnie. Wszystko w białych rękawiczkach… Kilka razy próbowałam rozmawiać z mężem. Delikatnie. Usłyszałam, że ona ma tylko nas. Więc przestałam mówić cokolwiek. Ale czy to moja wina, że ona ma tylko nas? Czy muszę brać za to odpowiedzialność? Patrzę na teściowe moich koleżanek. Może być lepiej, gorzej, ale nie są takie. A przede wszystkim postawa ich mężów jest inna. Mój mąż potrafi wyjechać na dwa dni z mamą do Pragi, bo ona nikogo nie ma, a my sobie poradzimy. Gdy ja prosiłam, żebyśmy wyjechali do Pragi, powiedział, że ma obłęd w firmie i za kilka miesięcy. Czuję się jakbym każdego dnia przegrywała z nią walkę o mężczyznę. Przecież to jest chore, bo jestem żoną, a ona matką. Dlaczego matki kochają za bardzo? Dlaczego tak się wtrącają? Jak przerwać ten zaklęty krąg i postawić im obojgu granice? I co to jest zdrowa relacja matki dorosłym synem, bo sama już nie wiem. Nie mam brata. Czytaj także:„Mąż szydził z mojej nadwagi i odstającego brzucha. Wszędzie masz tłuszcz i brzydzę się ciebie - często słyszałam”„Matka zerwała ze mną kontakt, bo nie ochrzciłam dziecka. Czy to ważne, co powiedzą ludzie?” – list do redakcji„Zakazany owoc najlepiej smakuje. Czy dlatego seks z narzeczonym przyjaciółki jest tak nieziemski?” - historia Izabeli
„Za miesiąc mój ślub, ale ja kocham innego. Żeby kochać się z narzeczonym, muszę wcześniej się napić wina”
„Może ludzie nie powinni wychodzić za mąż z wielkiej miłości, ale racjonalnych decyzji? Mama podekscytowana z przyszłą teściową układają menu. Ja płaczę na przymiarkach sukni ślubnej”.
Pochodzę z niedużej miejscowości na północy Polski. Tu świat jakby się zatrzymał. Siostra boi się zostawić męża alkoholika, bo „co ludzie powiedzą, on przecież nie bije”. Ja, lat 30, byłam wiecznym niepokojem mojej matki. Bo nie mam męża, bo tylko zajmuje się karierą. Ona tego nie rozumiała. Życie poświęciła wychowaniu mnie i mojego rodzeństwa. Ojciec życie spędzał na kanapie. Miłość pomyliłam z przyjaźnią Mojego narzeczonego znam jeszcze z liceum. Miły, dobry chłopak. Tak o nim myślałam. On zawsze się we mnie podkochiwał. Ale wyjechaliśmy na studia do innych miast, więc nasze drogi się rozeszły. Mijały lata, ja się zakochałam na studiach, Wojtek też miał jakąś dziewczynę. Spotkaliśmy się dwa lata temu, przypadkiem, oboje przyjechaliśmy na święta do domu. Byłam po rozstaniu, więc szybko „wtuliłam się” w jego ciepło, troskę. Bo tej dobroci nie można mu odmówić, i dlatego cierpię jeszcze bardziej, gdy myślę, że mogę go zranić. Przeżyliśmy wspaniały, dobry czas, on się oświadczył, a ja powiedziałam: „tak”. Wydawało mi się przez chwilę, że czuję miłość, ale teraz chyba wiem, że to nie jest miłość tylko troska i przyjaźń. Nigdy nie czułam magicznego pożądania, nie zapierało mi tchu w piersiach. Jesteśmy fajną parą przyjaciół. Jest między nami totalna chemia Dwa miesiące temu poznałam faceta. Spotkanie w pociągu, dosłownie zwaliło mnie z nóg. Jego też. Od razu powiedziałam mu, że mam narzeczonego. Ale jakie to ma znaczenie? Dałam mu telefon, od tego czasu rozmawiamy codziennie. Widujemy się też, choć nie ma między nami żadnej fizyczności. On wydaje mi się dużo bliższy psychicznie. Kocha podróże, jak ja, jest odważny, ryzykuje, prowadzi własną firmę. Jasne, nie znam go do końca. Ale jest między nami totalna chemia, której nigdy nie czułam do Wojtka. A Wojtek? Wojtek jest wciąż dobry, wciąż kochany, stara się. Moja rodzina go uwielbia, jego mama uwielbia mnie. Pół naszej miejscowości ma być na naszym ślubie, bo oboje mamy duże rodziny. Wszyscy przeżywają, że jesteśmy wspaniałą parą. Tylko moja jedna przyjaciółka powiedziała: „zwariowałaś, ty go nie kochasz jeśli teraz masz wątpliwości”. W pierwszy weekend września jest moje wesele, a ja jestem w panice. Nie wiem, jak z tego wybrnąć. Próbowałam rozmawiać ze starszą siostra. Powiedziała, że każda kobieta ma wątpliwości przed ślubem, że muszę być dojrzała i odpowiedzialna, że nie mogę zranić Wojtka. Po jej mowie pomyślałam, że ma rację. Może ludzie nie powinni wychodzić za mąż z wielkiej miłości tylko z powodów racjonalnych decyzji? Mama wyszła za mąż z miłości i to nie była jej najlepsza decyzja, co zawsze powtarza. Innych mężatek nie znam na tyle, żeby zadawać im tak osobiste pytania. Jest mi tylko cholernie smutno, że nie umiem cieszyć się tym ślubem, że serce wali mi na myśl o innym, a żeby kochać się z narzeczonym, muszę wcześniej się napić wina. Proszę, nie chcę ocen. Ja po prostu zupełnie nie wiem, co mam zrobić. Więcej listów do redakcji:„Pijany kierowca tira spowodował wypadek, w którym omal nie zginęła moja żona. Tego dnia wracała od kochanka”„Czy na pewno jestem ojcem swojego syna? Ledwo znałem Aldonę, a już wpadliśmy. Może była w ciąży już wcześniej”„Moje dzieci uważają, że obowiązkiem dziadków jest zajmowanie się wnukami. Ja mam swoje życie”
„Mąż od 4 lat ma kochankę, z którą ma dziecko. Ja rodziłam naszą córkę, a on był z nią...”
W pierwszych dniach byłam pewna, że tego nie przetrwam. Myślałam, że będzie lepiej z każdym dniem, tymczasem z każdym dniem jest… trudniej.
Pół roku temu dostałam mejla od kobiety, która napisała, że miała romans z moim mężem od 4 lat. Ale jak to? To pomyłka. - odpisałam. Po kilku minutach odebrałam telefon. To była ona i opowiedziała mi o chorobach moich dzieci, znała imiona moich przyjaciółek, mówiła o tym, jak wygląda nasz domek nad morzem. Wiedziała wszystko. Na koniec dodała, że mają wspólne dziecko - córkę, która ma 2,5 roku. Pierwsze tygodnie po zdradzie - wyjesz i żyjesz... automatycznie Zabrałam torebkę i wyszłam z pracy. Pojechałam do niego, bo chciałam to wszystko wyjaśnij, wykrzyczeć mu w twarz, że jest zdrajcą i bzykał się z inną kobietą zaraz po tym, jak ja urodziłam córkę. On niczemu nie zaprzeczył, a nawet widziałam ulgę na jego twarzy. Oddał mi klucze do domu i przepraszał mnie bez końca, tylko co mi teraz po tym jego żałosnym przepraszam? Wstawałam z łóżka i myłam się tylko ze względu na dzieci, które nie rozumiały, dlaczego się tak zachowuję. Zosia ma 4 lata, a Krzyś skończył 7 lat. Oni nie wiedzieli, czemu tata spakował swoje rzeczy, a ja nie miałam siły im tego wytłumaczyć. Zresztą, co ja powinnam powiedzieć. Wasz tata ma drugą rodzinę i nas zostawił??? Życie uratowała mi rodzina i przyjaciele. To oni mówili, że wszystko będzie dobrze, przytulali, przynosili jedzenie i ocierali te litry wypłakanych łez. Czasem tylko siedzieli obok i płakali ze mną, ale tego wtedy potrzebowałam, wsparcia bliskich mi osób. Funkcjonowałam ja robot Wiele osób radziło mi, że powinna iść na terapie. Postanowiłam skorzystać z tej rady i to pomogło. W czasie wizyt u psychologa bardzo dużo płakałam, ale jeszcze więcej zrozumiałam. Zaczęłam szukać prawnika, który zajmie się moim... rozwodem, bo przecież to naturalna kolej rzeczy. Przez pierwszych kilka miesięcy działałam jak robot. Praca, śniadanie dla dzieci, szkoła i przedszkole, obiad, lekcje, zajęcia dodatkowe i tak bez końca. Czułam się jak w filmie „Dzień świstaka” - bez końca te sam, powtarzane rutynowo czynności, ale to chyba pomogło mi złapać jakąś równowagę. Każdego dnia płakałam, bo cały czas dowiadywałam się nowych rzeczy o moim... (mąż już nawet nie chce mi przejść przez gardło). Nie znałam człowieka, z którym planowałam spędzić się zestarzeć, a moje życie to było jedno wielkie kłamstwo. Bo teraz już wiem, że kobieta, która do mnie napisała, była tylko jedną z jego wielu kochanek. Czy po roku jest lepiej? Nie jest! Właśnie minął rok od dnia, gdy dowiedziałam się o zdradzie. Czy jest lepiej? Nie jest! Czuję się oszukana, skrzywdzona i porzucona w najgorszy możliwy sposób. Milion razy zastanawiałam się, jak on mógł mi to zrobić. Dlaczego nie powiedział, że mnie nie kocha, nie chce ze mną być i kogoś poznał? Czy nie zasłużyłam sobie na odrobinę uczciwości i szacunku? Wydawało mi się, że udało się nam stworzyć szczęśliwą rodzinę, ale to wszystko było kłamstwem, jakimś przykrym żartem. Zastanawiam się, jak sobie poradzę, bo do płacenia na dzieci jakoś się mu nie spieszy, a ja jestem księgową, więc też nie zarabiam kokosów. On zaczyna nowe życia, a ja zostałam z dziećmi i podeptaną godnością. Czuję się jak śmieć. Dzielcie się z nami Waszymi historiami, opiniami, przemyśleniami. Piszcie na adres: redakcj@polki.pl. Więcej historii naszych czytelniczek: „Zostałam sama z dwójką dzieci. Mój były mąż korzysta z życia, a ja nie mam, kiedy się w tyłek podrapać” „To ty zepsułaś moim dzieciom wspomnienia” - zdradzona kobieta pisze list do kochanki męża „Ja haruję jak wół, żeby niczego jej nie zabrakło, a ona baluje, zamiast ugotować mi obiad…”
„Kaczka zasra całe podwórko, a teściowa całe życie. Tak usłyszałam od synowej. Ja tylko chcę dobrze dla nich”
Jaka jest różnica między teściową a kaczką? Kaczka zasra całe podwórko, a teściowa całe życie. Taki ostatnio usłyszałam dowcip. Niestety, synowa też potrafi popsuć życie...
Mam 62 lata, teściową jestem od pięciu. Ale mój syn, dziś 33- latek, ze swoją żoną jest od początku studiów. Przeszłyśmy we dwie (ja i moja synowa) piekło. Same sobie to urządziłyśmy. Paradoksalnie, to ja wyciągnęłam rękę. Nie miałam wyjścia, bo synowa odcięła mnie od kontaktów z wnukiem. Dużo mnie kosztował telefon do niej i prośba o spotkanie. Ale nie żałuję. Ona też nie. Wybaczyłyśmy sobie wszystko. I dziś wiem, że można to zrobić. Początek znajomości z synową Z mojego punktu widzenia - miła, kulturalna, grzeczna dziewczyna. Taka była synowa na początku. Bardzo lubiłam poprzednią dziewczynę syna, trudno mi było się więc przekonać do nowej. Trzymałam ją na dystans. Potrafię być szorstka. Poza tym miałam problem z tym „przymilaniem” się Ani. Uważałam, że na to trzeba czasu, nie wiadomo jak z nimi będzie, a ja nie chcę się już przywiązywać do kolejnej dziewczyny. View Burdaffi on the source website Z jej punktu widzenia - byłam opryskliwa, nieprzyjazna, często wspominałam byłą. Porównywałam. Budowanie gniazda przez młodych Z mojego punktu widzenia - chciałam, żeby syn dokształcał się za granicą. Poświęciłam całe moje życie, żeby mieć pieniądze na jego wykształcenie. Szokiem było dla mnie to, że dla Ani rzucił dobre stanowisko, zrezygnował z fajnego kontraktu. Przewartościował swój świat. Ja w jego nowym świecie nie potrafiłam się odnaleźć. Wyprowadził się do Ani, rzadko odwiedzał mnie i rodzeństwo. O ile wybory zawodowe akceptowałam, ciężko mi było pogodzić się z tym, że przestał odwiedzać schorowaną babcię, że nie dzwonił do siostry, że zlekceważył brata. Tłumaczyłam sobie, że mam z tym problem, bo w jakimś sensie go straciłam. Już nie dzwonił, nie radził się. Gdy się pojawiali, Ania krytykowała nasz, rodzinny sposób życia. Ciche złośliwości, że spędzamy wszystkie święta razem, że często się widujemy. Coraz bardziej jej nie lubiłam. Z jej punktu widzenia - rodzina jej nie akceptowała, a ona czuła się nieswojo. Miała kompleksy na naszym punkcie, czuła presję, że powinna być jakaś. Poza tym zazdrościła nam bliskości, miała bardzo złe relacje z mamą, ojca nie widywała. Rodzinna codzienność Z mojego punktu widzenia - wzięli wielki dom na kredyt, choć ona miała niedużą firmę eventową, właściwie nie zarabiała. Wszystko spoczęło na moim synu. Do szaleństwa doprowadzało mnie, gdy widziałam, że wybiera najdroższe meble, a kuchnię projektuje jej znany projekt. Wtedy kilka razy powiedziałam coś ostrego. Przesyłałam też synowi pieniądze, bo wydawało mi się, że w ten sposób go odciążę. Z jej punktu widzenia - to mój syn namawiał ją na ten dom, ona chciała coś mniejszego (syn to potem przyznał). Uważała, że jej nienawidzę i się wtrącam. Wpycham się na siłę z pomocą. Ja ją traktowałam, jak młodą, zadufaną w sobie kobietę, która nie rozumie, że za pewne decyzje finansowe wszyscy ponoszą kiedyś odpowiedzialność, ona mnie jak nadopiekuńczą matkę swojego męża. To trwało kilka dobrych lat. Gdy urodził się wnuk, miałam wrażenie, że to ja mam znacznie więcej dobrej woli. Biegałam na psychoterapię, rozmawiałam z przyjaciółkami, czułam się winna, gdy czasem nie mogłam zająć się wnukiem, bo moja synowa uważała, że powinnam być na każde jej zawołanie. Traktowała mnie jak zło świata. Paradoksalnie nasza rozmowa była przełomem. Choć to ja zachowałam spokój, odwoływałam się do racjonalnych argumentów. Gdy jej słuchałam, otwierałam oczy szeroko ze zdumienia. Troska była odbierana jako atak, postawienie granic jako wrogość i niekochanie wnuka, miłość do syna, jako zabieranie jej miłości. Jak można się tak nie zrozumieć? Nie teściowe są złe. Nie synowe. Zły jest brak rozmowy Niewyjaśnianie rzeczy od samego początku. Dwie zupełnie różne osoby mogą się porozumieć. Nie tylko dla dobra rodziny. Dla siebie. Tylko nic z tego nie będzie, jeśli zamiast rozmawiać, będą się tylko obgadywać. Albo mówić: „to ja mam rację, niech ona przeprasza”. Polecamy! Z humorem: sprawdź jaką będziesz teściową - psychotest Z życia wzięte: Moja historia z teściową może skończyć się tragicznie. Boję się, że stracę męża...
Jak kocha, nie zdradza - obalamy mity o facetch
Jak kocha, to walczy. Po zdradzie nie ma związku. Jeśli się oddala, znaczy, że to koniec. Kocham te mity na temat mężczyzn i miłości. Sama często je wygłaszałam. I co? Nic. Bywa że okazują się bzdurą.
Nic tak nie zmusza to zmiany poglądów, jak doświadczenie życiowe. Ostatnio siedziałam z przyjaciółką i poiłam ją winem. Ona płakała, bo po kilku tygodniach fascynującej znajomości, potencjalny ukochany nagle się wycofał. Przestał tyle dzwonić, był zdystansowany. My, jej koleżanki zorganizowałyśmy Zlot Czarownic. Najgłośniej krzyczałam, że ma sobie wybić go z głowy, to frajer, nic do niej nie czuje. Przecież, gdy ktoś jest ZAKOCHANY, nie znika. Ja bym nigdy nie zniknęła. Rozstaliście się i czujesz, że to był błąd? Przeczytaj historię Beaty i Marcina i zobacz, co zrobić, żeby facet zatęsknił Cóż, przyjaciółka prawie przeżyła załamanie nerwowe od mojej szczerości, a facet… odezwał się po dwóch tygodniach. Przepraszał, że potrzebował dystansu, ale MIŁOŚĆ go dosłownie przetrąciła i się przestraszył. Może świr, a może nie. Ale jednak zakochany. Trochę mi zrzedła mina, gdy zobaczyłam ich przytulających się namiętnie, szczęśliwych. Takie błędy w ocenie i to grubo po trzydziestce? Postanowiłam NIGDY więcej nie stawiać diagnoz miłosnych, bo nie zawsze działa. MIT 1: Jeśli nie szaleje od początku, nic z tego nie będzie Znacie to? To facet musi zdobywać, jeśli nie stara się od początku, nie będzie starał się później. Nie ma co się angażować. A jednak niekoniecznie. Kiedyś, moja licealna przyjaciółka w pół roku rozkochała w sobie chłopaka tak, że do dziś są razem. Druga, całkiem niedawno, sprawiła, że mężczyzna z chłodnego, mało zaangażowanego człowieka po przejściach, zamienił się w zakochanego wariata. Cud? Nie, raczej cierpliwość. Żadnej szamotaniny, pretensji. Ale jak widać można. I to na lata. MIT 2: Jak kocha, to dzwoni No chyba, że jest moim mężem albo mężczyzną w podobnym typie co on. Mój partner od początku dzwonił rzadko. Wolał się spotkać. Zazdrościłam koleżankom gorących telefonów. Spytałam kiedyś: dlaczego nie lubisz ciągłego kontaktu? Usłyszałam: Bo przecież wiem, że zobaczę cię wieczorem i będzie, jak zwykle, super. Aha, bosko. Rozmawiałam z kilkoma znajomymi mężczyznami. Często mówili, że nie mają potrzeby nieustannego kontaktu, chociaż kochają partnerkę. Natomiast, gdy już spędzają z nią czas, odkładają smartfona. Czego one nie robią zawsze. MIT 3: Jak kocha, ustąpi po kłótni Ten mit powoduje wiele problemów. Miałam przyjaciółkę, która NIGDY nie ustępowała po awanturze. Uważała to za punkt honoru. Kiedyś nie odzywała się z narzeczonym… pół roku. Bo on w końcu uznał, że nie chce mu się wciąż wyciągać ręki. Spotkali się przypadkiem na imprezie. W końcu właśnie przez to się rozstali. Żadne nie wyciągnęło ręki. Ona dziś jest żoną innego chociaż często wspomina dawną miłość. Warto? Ustępować powinien ten, kto bardziej zawinił. Albo ten kto jest mądrzejszy…Znałam mężczyzn, którzy nie odzywali się po kłótni, niektórzy potrafili milczeć tygodniami. Nie dlatego, że nie kochali, ale dlatego, że byli uparci i uważali, że mają rację. 6 rzeczy, których kobiety nie powinny robić innym kobietom MIT 4: Jak kocha, to walczy Jak wyżej. Straszne uproszczenie. A kobieta jeśli kocha, nie powinna walczyć? Wszyscy powinniśmy walczyć o związek, a raczej dbać o niego. Czasem jednak tego nie robimy. Mężczyźnie można to pytanie zadać tak samo, jak nam. MIT 5: Jak kocha, nie zdradza Teoretycznie. W idealnym życiu. Byłoby cudownie. Ale ludzie znajdują się na różnych etapach i robią różne rzeczy. Czasem czują się odtrąceni, samotni. Czy to ich usprawiedliwia? W zasadzie nie, ale nie oznacza też, że nie kochają stałego partnera. Podobnie jest z mitem, że nie ma już związku po zdradzie. Zdrada na pewno „obnaża” relacje i wiele par tego nie jest w stanie udźwignąć. Ale dużo związków, po terapii, dobrej woli obu stron da się uratować. I warto to robić. Polecamy! Nie kochamy się już, czy tylko mamy kryzys?
RB-offtopowo - niezwykła grupa wsparcia na Facebooku dla fajnych matek
Człowiek zwierzę stadne i lubi otaczać się ludźmi podobnymi do siebie, i o podobnych poglądach. Nie tylko politycznych, ale i dotyczących wychowania dzieci. Co jednak zrobić, jeśli los rzuci nas do mieszkania nad teściami, lub do małej miejscowości na szkockim wybrzeżu, gdzie nikt w promieniu 30 km naszych poglądów nie podziela? Wtedy szukamy sobie grupy wsparcia gdzie indziej, np. - na Facebooku.
Określenie „Rodzicielstwo Bliskości” przyjęło się jako polska wersja terminu Attachment Parenting. Utworzył go amerykański pediatra William Sears, nazywając w ten sposób rodzicielską filozofię, mówiącą o tym, że więź emocjonalna dziecka z opiekunami wpływa na całe jego przyszłe życie. W praktyce wychowywanie dziecka w duchu rodzicielstwa bliskości (rb) oznacza najczęściej długie karmienie piersią (dkp), współspanie, chustonoszenie, akceptowanie uczuć wyrażanych przez dziecko – łącznie z tymi postrzeganymi zazwyczaj jako niepożądane (jak choćby złość), nieagresywne komunikowanie się – nvc, niestosowanie kar i nagród jako metod wychowawczych często edukację domową (ed). Co to jest Rodzicielstwo Bliskości tłumaczy Agnieszka Stein, psycholożka Metody te są dla nas na tyle nietypowe, a nawet szokujące, że często rodzice decydujący się na wychowanie w duchu rb czują się ze swoim rb bardzo osamotnieni, nie mówiąc już o dkp, nvc, czy ed. Rodzina i przyjaciele patrzą na nich jak na głupków, lekką ręką nagradzając własne dzieci cukierkami, za karę cukierków odmawiając, lub grożąc klapsem (a niekiedy nie tylko grożąc). Lekarze mówią matkom, że po roku ich mleko to już tylko woda, zarzucając im karmienie dla własnej przyjemności (mniej lub bardziej perwersyjnej). Nauczycielki wychowania przedszkolnego z uporem wklejają naszemu dziecku uśmiechniętą buźkę za każdy ładnie zjedzony obiadek. Koleżanki twierdzą, że spanie z dzieckiem okaże się zabójcze dla naszego związku, a panie w autobusie – że głośne wyrażanie przez dziecko negatywnych emocji to przejaw rozpuszczenia i braku wychowania. Wszyscy jednoczą się w poglądzie, że noszenie i karmienie na zawołanie, to bicz, który rodzice sami na siebie kręcą, bo jak wiadomo, już niemowlęta manipulują nami jak władcy marionetek... Chcąc więc znaleźć osoby myślące podobnie do nas, poszukamy ich, rzecz jasna, na Facebooku. Jest tu wiele grup poświęconych rodzicielstwu bliskości, lokalnych i ogólnopolskich, a wręcz ogólnoświatowych. Jedną z nich jest RB-offtopowo, nazwane tak dla odróżnienia od grupy głównej, poświęconej WYŁĄCZNIE zagadnieniom rodzicielstwa i niczemu poza tym. Nie RB-offtopowo, czyli off-topic, czyli nie na temat. Tu możesz wszystko światu ogłosić, i o wszystko zapytać. Jak depilujecie nogi, i nie tylko? Teściowa dała dziecku cukierka z cukrem(!!!) – jak w tej trudnej sytuacji zadbać o swoje granice? Przez pomyłkę kupiłam 5 paczek drożdży – co teraz? Jakie buty do tej sukienki (zdjęcie w komentarzu)? Czy to ospa (zdjęcie w komentarzu)? Jaki to ptaszek, zatrzymał się u nas na balkonie (zdjęcie w komentarzu)? Charakter niektórych pytań sprawia, że można je zadawać anonimowo, tzn. jedna z adminek grupy wrzuci je w naszym imieniu. Często nie są to te najbardziej intymne (pytania o poliamorię, oraz o to, czy koleżanka słusznie się martwi, że jej mąż ma skłonności homoseksualne, bo lubi jak mu lizać odbyt, zadane były, o ile dobrze pamiętam, pod nazwiskiem), lecz takie, po których wspomniane w nim osoby mogłyby się zidentyfikować – grupa liczy już ponad 10 000 członków. Oczywiście, niektóre pytania powtarzają się regularnie. Należą do nich pytania o coś szybkiego na rodzinny obiad, tak, żeby błysnąć. O fajne, sprawdzone miejsce na wakacje, blisko wody, za to z dala od straganów z pamiątkami. O to, jak radzić sobie z rodziną, a zwłaszcza, z teściową, zupełnie nie-rb. O to, jak radzić sobie z mężem. O to, jak radzić sobie z rodzeństwem. O to, jak radzić sobie z rodzeństwem najmłodszego dziecka, które nagle chce znowu ssać, a już się dawno samoodstawiło. O to, jak odrobaczyć dziecko i rodzinę. I, oczywiście, o mop parowy. Mop i robaki są, można powiedzieć, dodatkowymi filarami, na których wspiera się grupa. Powtarzalność pytań sprawiła, że spróbowano zapanować nad nimi poprzez tagi. Okazało się to jednak zbyt skomplikowane, tagi z obowiązkowym dodatkiem rb po dolnym podkreślniku zaowocowały zwrotami #biciedziecka_rb, i zdaje się, że znów pojawią się posty „Wiem, że już było 100 razy, ale piszę z telefonu i u mnie nie ma lupki”. Ale grupa, to przede wszystkim ludzie. RB-offtopowo ma swoje gwiazdy. Są tu dziewczyny z lekkim piórem, których relację z byle usypiania dziecka przeczytasz zaśmiewając się pod kołdrą, tak, żeby nie obudzić własnych. Które jak proustowska magdalenka (dla osób o mniej klasycznym, a bardziej popkulturowym wykształceniu – chodzi o ten efekt z Ratatuja, kiedy ten zły krytyk bierze pierwszy kęs ratatui) przeniosą nas na łódzki rynek z późnych lat 70-tych, pełen kobiet w opiętych na bujnych kształtach, stylonowych fartuchach, dźwigających ciężkie siatki, i ich mężów, sięgających po pierwsze piwo. Które cię rozerwą w weekendowy wieczór (jaki to film? w najwyżej pięciu emotikonach), zmuszą do myślenia, wkurzą, albo rozczulą, i na których posty czekasz co najmniej, jak na wpis na ulubionym blogu. Ma też swoich czarnych bohaterów, a raczej bohaterki, które będą zarzucać bajty (dziewczyny, szczepiłyście się w ciąży?), by potem wyśmiać komentarze na Bece z mamuś na forach, albo innych grupach poświęconych madkom, które miesiącami będą opisywać swoją coraz trudniejszą sytuację, by na końcu zniknąć ze zrzutkową kasą, które po usunięciu z grupy będą wracać na nią w wielu postaciach charakteryzujących się małą liczbą znajomych i dziwnym profilowym, albo założą wrogą „grupę dla usuniętych”. Na grupie, jak w życiu, spotkasz fanki discopolo i przekłuwania uszu niemowlętom, picia w ciąży („są takie duńskie badania”), dziewczyny słodzące co najwyżej syropem z agawy, gotujące co niedziela rosół, malujące się i niemalujące, płaskie i obdarzone przez naturę miseczką J, zamężne i żyjące w nieformalnych związkach, wierzące i niewierzące, mówiące płynnie w 3 językach, albo piszące kiepsko w jednym, a także kilku facetów. Łączy ich codzienny trud, wątpliwości, rozpacze, wyrzuty sumienia, radości i te rzadkie olśnienia, kiedy wszystkie dzieci zasną naraz w ciągu dnia i człowiek nie wie, czy łapać się za prasowanie, ogarnąć dom, szybko położyć się pomiędzy, czy wypić kawę ciepłą pierwszy raz od 2 lat. Polecamy! Po piewrszy MY, po drugie ONO. Kiedy dzieci w związku wcale nie są najważniejsze?
Warszawianka Roku i Warszawianka Stulecia - na kogo i jak głosować
Otwarta, silna, zaangażowana, tolerancyjna, ciekawa. Taka jest Warszawa moich marzeń. Takie są jej mieszkanki nominowane do tytułu Warszawianka Roku i Warszawianka Stulecia. Zobaczcie, jakie to cudowne kobiety! Głosujcie. Niech będzie o nich jeszcze głośniej!
Wszystkie kobiety nominowane w plebiscycie Warszawianka Roku i Warszawianka Stulecia to wielkie, wspaniałe bohaterki, którym wonderwoman mogłaby podawać kawę. Jak wybrać tę najlepszą? Nie jest łatwo, wiem. Ja oddałam mój głos na te Warszawianki, które moim zdaniem, robią rzeczy niezwykle ważne: pokazują, że w Warszawie jest miejsce dla wszystkich! Irena Sendlerowa - moja kandydatka tym do tytułu Warszawianka Stulecia Pani Irena Sendlerowa to legenda. Uratowała od śmierci ponad dwa tysiące dzieci z warszawskiego getta! Przed wojną: pracownik socjalny, psychoterapeutka. W czasie wojny organizowała pomoc dla Żydów, w czasie Powstania Warszawskiego była pielęgniarką. Po wojnie działa społecznie. Wspierała sieroty, kobiety, pokrzywdzonych i wykluczonych. Nominowana do pokojowej Nagrody Nobla. Całe życie mówiła, że: „ludzi należy dzielić na dobrych i złych. Rasa, pochodzenie, religia, wykształcenie, majątek – nie mają żadnego znaczenia”. Moim zdaniem te słowa można by wpisać w herb Warszawy. Ja właśnie takiej Warszawy chcę. Leyla Elsanova - moja kandydatka do tytułu Warszawianka Roku Czeczenka z urodzenia, warszawianka z wyboru. Urodziła się w Czeczenii. Przed laty trafiła z dziećmi do ośrodka dla uchodźców w Polsce, gdzie otrzymała pomoc. Teraz aktywnie wspiera swoich rodaków i rodaczki. Pomaga innym uchodźczyniom np. zapisywać dzieci do szkoły w Warszawie, znaleźć mieszkanie, załatwić sprawę w urzędzie. Od 2013 roku jest mentorką w Fundacji Ocalenie. Pracowała też w Polskiej Akcji Humanitarnej. Jest aktywną działaczką społeczną. Zaraża optymizmem i dobrem! Stara się zawsze zmienić swoje otoczenie na lepsze – od klatki schodowej na praskiej kamienicy, którą wyremontowała sama dla siebie i reszty sąsiadów, po spotkania z pracownikami i pracownicami miejskich instytucji, którym tłumaczy sytuację uchodźców i sposoby na pracę z nimi. Zobacz kto jest nominowany do tytułu Warszawianka Roku i Warszawianka Stulecia i zagłosuj! Kto może głosować? I po co? W plebiscycie może głosować każdy, kto ukończył 16 lat. Nie trzeba mieszkać w Warszawie. Obowiązkowe jest podanie jedynie swojego imienia, nazwiska i adresu e-mail. Każdy głos ma znacznie. Głosując pokażemy, jakiej Warszawy chcemy! I sprawimy, że o tych wspaniałych kobietach będzie głośniej. Wyniki poznamy 25 października 2018 roku. Polki.pl, jako patron plebiscytu, na pewno o tym napiszą! Polecamy! Symbol Polski Walczącej zaprojektowała kobieta. Znamy jej historię! Polka nominowana do Pokojowej Nagrody Nobla! Kto? Polki Mogą Wszystko - poznaj niezwykle inspirujace, prawdziwe historie
Triaction - sportowa seria Triumph wiosna/lato
5 kobiet z różnych stron świata tworzy Team Triaction. Triaction, jak się łatwo domyślić, to nazwa nowej sportowej serii Triumph'a (o niej więcej za chwilę). Ale historii tych kobiet nikt nie wymyślił. Są prawdziwe, inspirujące, poruszające…
Liderką grupy jest Anna Victoria, amerykanka. Znacie? Kojarzycie blog „Fit Body Guide”? Jeśli nie - warto dołączyć do ponad 1,5 mln osób, które śledzą profil Anny na Instagramie. Dlaczego warto? Bo historia Anny pokazuje, że nie ma rzeczy niemożliwych. Że nigdy nie jest za późno na zmianę. Że szkoda przeżyć swoje życie byle jak. Anna Victoria (na zdjęciu poniżej stoi w środku grupy) była typową amerykańską dziewczyną. Jadła dużo śmieciowego jedzenia, wyglądała słabo, czuła się słabo i… w końcu trafiła do szpitala. Miała koszmarnie złe wyniki badań. Wtedy postanowiła, że nie będzie się dalej krzywdzić i zacznie być dla siebie dobra. Zacznie dawać swojemu organizmowi, to, na co zasługuje. Zdrowe jedzenie i ruch. Dziś… wygląda jak milion dolarów. I pewnie znacznie więcej zarabia ;). Pokazuje, że zdrowy styl życia nie musi być pełen rygoru, by przynosił efekty i dawał satysfakcję. Anna Victoria udowadnia, że kaloryfer to ściema! Annie Victorii w Triumph’owej drużynie towarzyszy Anna Skura (na zdjęciu pierwsza z lewej), polska blogerka, podróżniczka, biegaczka, autorka bloga „What Anna Wears”. Od lat udowadnia, że nie ma rzeczy niemożliwych do osiągnięcia (np. jeszcze jako nastolatka zwiedziła pół Europy, praktycznie bez kasy, brała udział w organizowanych przez kościelne wspólnoty - tak, trzeba tylko bardzo chcieć!). To właśnie Skura powtarza takie zdanie „zrób jedną rzecz inaczej, może to zmieni całe twoje życie”. Zgodzicie się chyba, że tak właśnie może być? Chodzi tylko o ten pierwszy krok… Team Triaction tworzą jeszcze: włoska florecistka (występowała o olimpiadzie) Margherita Granbassi (musiała przerwać karierę sportowca przez kłopoty ze zdrowiem, miała kilkanaście operacji kolana, które dziś wygląda dość przerażająco, jest młodą mamą i w kampanii podjęła się zadania, które wymagało od niej… przekroczenia siebie) Alice Liveing z Wielkiej Brytanii, instruktorka fitness i autorka „Clean Eating Alice” niemiecka tancerka i gwiazda telewizji Isabel Edvardsson O co chodzi Triumphowi? O wyzwania! One dodają skrzydeł! Oto najlepszy dowód. Musicie to zobaczyć! O co chodzi w kolekcji Triaction? O wygodę i… piękno. Kolekcja jest sportowa. Ale uznałyśmy z koleżankami, że staniki Magic Motion spokojnie można nosić na randki. Potem, w trakcie konferencji prasowej głównej projektantki tej kolekcji, okazało się, że o to właśnie chodziło. Triumph przekonuje: Zdjęcia kolekcji znajdziesz na stronie kampanii. Aby zobaczyć jak Team Triaction podołał postawionym wyzwaniom, obserwuj profil Triumph na Facebooku @TriumphPolska oraz Instagramie @TriumphPolska.
Marta Lempart i Dragina Nadażdin obrażane w Polsce
To z tym narodem, to cytat z Piłsudskiego, wiecie przecież. Ostre słowo, wielkie nazwisko i od razu się robi patetycznie. Staram się tego unikać. Ale nie zawsze się da. Powtarzam dziś te słowa, kiedy publicznie obraża się i poniża ludzi w Polsce. Nie zgadzam się! Nie mogę udawać, że nie dzieje się to, co się dzieje. Na przykład ze względu na moje dzieci…
Uczyłam dzieci, że nie mówi się brzydko na innych. Że pomaga się słabszym. Że ludzie są dobrzy. Że mieszkamy w wolnej Polsce, w której wszyscy mogą się czuć dobrze i bezpiecznie. Założę się, że też tego uczyliście dzieciaki, prawda? I co teraz? „Lesba”, „słonica”, „won z naszego rynku!” - wrzaski we Wrocławiu Kilka dni temu na wrocławskim rynku ktoś krzyczał „Lesba”, „słonica”, „won z naszego rynku!” przez mikrofon. Bardzo głośno. Oglądałam wideo z tego wydarzenia wiele razy. Cały czas porusza. Miało się tam odbyć spotkanie autorskie Jacka Międlara, byłego księdza, który napisał książkę „Moja droga do prawdy. Wyznania byłego księdza”. Przeciwko spotkaniu protestowała część mieszkańców Wrocławia. Mówili, że nie zgadzają się na propagowanie faszyzmu i antysemityzmu. Pojawiły się hasła „Patriotyzm to nie faszyzm”, „Nie dla rasizmu”. Z każdą minutą robiło się coraz bardziej gorąco. W pewnym momencie przedstawiciel urzędu miasta ogłosił przez megafon, że rozwiązuje manifestację z powodu zagrożenia bezpieczeństwa zgromadzonych. To nie spodobało się wszystkim. Sympatycy byłego księdza nie przerywali spotkania. Policja nie zadbała o to, by zgromadzenie rzeczywiście się rozwiązało. To właśnie w stronę Marty Lempart pewien młody sympatyk byłego księdza krzyczał „Lesba”, „słonica”, „won z naszego rynku!” Kim jest Marta Lempart? Marta Lempart jest oficjalnie kandydatką na prezydenta Wrocławia. Jest feministką, liderką Ogólnopolskiego Strajku Kobiet, działaczką. Jest lesbijką, która publicznie przyznała się do swojej orientacji. Walczy o prawa kobiet. Nie jest eteryczną niewiastą w różowej garsonce. Silna kobieta, która umie porwać tłum, krzyczeć głośno to, co wiele osób boi się powiedzieć. Nie wszyscy lubią takie kobiety. Wiem. Nie muszą! Nikt nie musi lubić wszystkich. Tak się nie da. Ale nawet ci, którzy Marty bardzo nie lubią, nie mają prawa wrzeszczeć przez megafon, „lesba”, „słonica”, „won z naszego rynku”! Czy pozwoliliśbyśmy, aby tak dzieciaki mówiły do siebie w piaskownicy? Nie pozwalajmy więc, kiedy to się dzieje na rynku. Obrażanie, szkalowanie i groźby to nie jest wolności słowa. Przyzwoitość w doborze słów ma znaczenie! Naprawdę. Jak nie będziemy na takie rzeczy, na takie słowa reagować, będzie tylko gorzej. Zaczyna się od słów. Zawsze. Zobaczcie sobie piramidę nienawiści. Stworzył ją amerykański psycholog Gordon Allport. Powstała po analizie tego, jak doszło do Holokaustu. „Wracaj do siebie kobieto” - kolejny ksenofobiczny wpis Pawłowicz Oto tweet Pawłowicz. Pisze do szefowej Amensty International Polska, że ma jechać do siebie? Do siebie? Bo? Bo jest inna? Draginja Nadażdin jest z pochodzenia Serbką. Od lat mieszka w Polsce. Jakaś Draginja Nadażdin z Serbii kieruje polskim !odwłokiem lewackiej międzynarodówki Amnesty International Obraża prezydenta RP i demokratycznie wybrane władze PL.Szczuje nas na siebie Wracaj kobieto do siebie bronić tam praw i wolności osób torturowanych — Krystyna Pawłowicz (@KrystPawlowicz) 30 lipca 2018 O Krystynie Pawłowicz staram się nie myśleć. Wypierać. Ale przecież to głupie! Nie wolno udawać. Przecież jest ona członkinią rządzące partii. Szefowie tej partii zgadzają się na to, co pani Pawłowicz mówi. Ja się nie zgadzam. Chcę o tym mówić głośno. I będę tak robić za każdym razem! Nie zgadzanie się na chamsto ma znaczenie! Bo wiem, że to ma znaczenie. Dyskutowałam kiedyś z Kingą Karp, trenerką antydskryminacyjną, o tym, czy warto reagować na hejt w sieci. Kinga przekonywała, że za każdym razem warto. Tak, nie zmienimy pewnie sposoby myślenia tego, który obraża i hejtuje innych. Ale takim dyskusjom przysłuchują się przecież inni internauci. Oni zobaczą, że ktoś pisze: „STOP”, „Nie zgadzam się na to”, „To złe, co mówisz”. I może też coś napiszą. Dadzą znać, że nie zgadzają się na poniżanie ludzi, obrażanie. Mam nadzieję, że wśród was, niezależnie od poglądów, jest dużo kobiet, które razem ze mną będą mówić, że coś jest nie tak, kiedy obraża się innych ludzi. Róbmy to dla naszych dzieci. Polecamy! Możesz być przeciwniczką aborcji, ale Czarny Protest to też twoja sprawa - komentarz redaktorki naczelnej Polki.pl Potrzebujemy żywej Pierwszej Damy!