„Sąsiadki zazdroszczą mi, że po 60-tce mam odwagę całować się przed blokiem. Najchętniej zajrzałyby mi do łóżka”
„Stefan jest u mnie częstym gościem. Czasem wraca do siebie, a czasem zostaje do rana. Kobietom z ławeczki oczywiście się to nie podoba. Patrzą na mnie spode łba, coś tam szepcą za plecami. Niemal wytykają palcami, ale ja się już nie przejmuję”.
Bożena jest na mnie zła. Twierdzi, że przeze mnie nie wie, gdzie oczy ze wstydu schować, że powinnam się opamiętać. – Masz ponad sześćdziesiąt lat, a zachowujesz się jak młódka! Ludzie o tobie gadają! – denerwuje się. A niech sobie gadają! Czy kobieta w sile wieku nie ma prawa się zakochać i tego okazywać? Moim zdaniem ma. Bożenka jest moją sąsiadką i dobrą przyjaciółką. Odkąd owdowiałyśmy, spędzałyśmy ze sobą dużo czasu. Chodziłyśmy na spacery, do kościoła, oglądałyśmy telewizję lub po prostu siadałyśmy na ławeczce przed blokiem i z innymi emerytkami obserwowałyśmy przechodniów. Było miło, ale co tu ukrywać, trochę nudno i monotonnie. Nie narzekałam. Pogodziłam się z tym, że w tym wieku na żadne fajerwerki w życiu nie ma już co liczyć. Wszystko zmieniło się prawie rok temu, gdy dostałam od wnuka w prezencie laptop z dostępem do internetu. Przyszedł do mnie, położył go na stole i oświadczył, że powinnam nauczyć się korzystać z tego ustrojstwa. Nieźle się wtedy wystraszyłam. – Jesteś kochany, Karolku, ale to nie dla mnie. Za stara jestem – jęknęłam. – E tam, takie gadanie. Internet to okno na świat. Mnóstwo ciekawych informacji dla seniorów, przyjaciele na całym świecie. Nie chciałabyś poznać nowych ludzi w swoim wieku? – zapytał. – A to możliwe? – upewniłam się. – No jasne! Możesz do nich pisać, porozmawiać na żywo. Pokażę ci! Znów czuję motylki w brzuchu Początki nie były łatwe. Pięć minut się zastanawiałam, zanim nacisnęłam jakiś klawisz, bo bałam się, że coś zepsuję. Ale dotąd ćwiczyłam i próbowałam, aż się połapałam, o co w tym wszystkim chodzi. Im dłużej buszowałam po internecie, tym byłam bardziej zachwycona. Przepisy kulinarne, porady zdrowotne, różnego rodzaju ciekawostki… Próbowałam zainteresować swoją nową pasją Bożenkę, ale nie wykazała zainteresowania. Stwierdziła, że wystarczają jej nasze dawne rozrywki, że ten cały internet to przynosi więcej złego niż dobrego. I że jej szkoda oczu na ślęczenie przed ekranem. Nie dyskutowałam z nią. Stwierdziłam, że jak nie chce iść z duchem czasu, to na siłę nie będę jej przekonywać. Oczywiście nadal się widywałyśmy, ale już nie tak często jak wcześniej. Zamiast plotkować przed blokiem, wolałam buszować w internecie. Stefana poznałam pół roku temu, na czacie dla seniorów. Na początku tylko rozmawialiśmy, później zaczęliśmy się spotykać. Okazało się, że mamy podobne zainteresowania, więc szybko przypadliśmy sobie do gustu. Byłam zaskoczona, bo nie spodziewałam się, że na starość się zakocham i to z wzajemnością. A tu taka miła niespodzianka! Nie przyznawałam się nikomu do swoich uczuć. Nawet Bożence. Wstydziłam się. Uważałam, że w moim wieku nie wypada się już zakochiwać i do tego publicznie tę miłość okazywać. Kiedy więc Stefan próbował mnie wziąć na ulicy za rękę, szybko ją cofałam. Przez ciebie życia nie będę miała! A gdy chciał odprowadzić mnie do domu, wykręcałam się, jak mogłam. Nie chciałam, żeby ktoś ze znajomych czy sąsiadów zobaczył mnie w jego towarzystwie. Tłumaczyłam, że po drodze muszę jeszcze gdzieś wstąpić. I szybciutko się żegnałam. Początkowo przyjmował to ze spokojem, ale w końcu nie wytrzymał. – Powiedz szczerze, czy ty się mnie wstydzisz? – zapytał. – Nie… oczywiście, że nie… – To o co chodzi? Nie lubisz, jak ktoś ci okazuje czułość i zainteresowanie? – Lubię. I to bardzo. Po prostu nie chcę, żeby ludzie wzięli nas na języki. Sam wiesz, jak to jest. Zobaczą cię i zaczną gadać, że starzy, a nie wiadomo, czego im się zachciewa – przyznałam. – A co cię ludzie obchodzą? Ty jesteś sama, ja też. Nie robimy nic złego! – No tak, ale… – Żadnego ale. Dziś wpraszam się do ciebie na herbatę i szarlotkę. Chwaliłaś się, że świetna ci wyszła. Koniecznie muszę spróbować! – uparł się. – No dobrze – poddałam się. Ciągle obawiałam się, że ktoś nas zobaczy, ale nie chciałam sprawiać przykrości Stefanowi. Poza tym doszłam do wniosku, że mój ukochany ma rację. Nikomu krzywdy nie robiliśmy. – Co ma być, to będzie – pomyślałam i odważnie chwyciłam go za rękę. Gdy dotarliśmy pod mój dom, zapadał już zmierzch. Miałam cichą nadzieję, że ławeczka będzie już pusta. Ale nie. Siedziały na niej wszystkie moje znajome z Bożenką na czele. Gdy nas zobaczyły, to omal na ziemię nie pospadały. Chciałam najszybciej zejść im z oczu Mój ukochany nagle się zatrzymał, przytulił mnie i mocno pocałował. W usta! Byłam tak zszokowana, że nie zdążyłam zaprotestować. Gdy ochłonęłam i wysunęłam się z jego objęć, kątem oka dostrzegłam, że znajome są oburzone. Zaciągnęłam Stefana do bloku. – Co ty najlepszego wyprawiasz? Nie widziałeś tych kobiet? – huknęłam. – Widziałem. Gapiły się na nas, jakbyśmy byli kosmitami – przyznał. – To dlaczego mnie pocałowałeś? – By miały o czym gadać – zachichotał. – To wcale nie jest śmieszne. Przez ciebie życia nie będę miała! – Naprawdę tak się tym przejmujesz? Przepraszam, nie wiedziałem. W takim razie chyba już sobie pójdę. Nie będę szargał ci opinii – posmutniał. Zrobiło mi się głupio. – Za późno, już zszargałeś, więc teraz nie uciekaj – odparłam, otwierając drzwi. – To mogę wejść? – zapytał. – Musisz. Sama przecież nie zjem tej szarlotki – odparłam. – Pomyślałam, że skoro i tak już dostanę się na języki, to chociaż spędzę miło wieczór. Stefan siedział u mnie prawie do dziesiątej. Jedliśmy ciasto, piliśmy herbatę i rozmawialiśmy. Głównie na temat stereotypów dotyczących starszych ludzi. – Na Zachodzie para zakochanych staruszków trzymających się za ręce nie robi na nikim wrażenia. A u nas? Od razu obraza boska, Sodoma i Gomora! – denerwował się Stefan. – Tylko ciekawe dlaczego? Czy miłość zarezerwowana jest tylko dla młodych? – psioczył. Zanim go poznałam, pewnie odparłabym, że tak. Teraz zmieniłam zdanie. Obiecałam sobie nawet, że po następnym spotkaniu znowu zaproszę go do siebie. Nie bacząc na to, co powiedzą sąsiedzi. Nie wiesz, że miłość nie liczy lat? Gdy Stefan wyszedł, zaczęłam szykować się do spania. Nie zdążyłam nawet rozścielić łóżka, gdy zadzwonił dzwonek u drzwi. W progu stała Bożenka. Nie miała przyjaznej miny. – Co ty najlepszego wyprawiasz? – powiedziała, gdy weszła do środka. – O co ci chodzi? – udałam zdziwienie, choć wiedziałam, z czym przyszła. – O tego mężczyznę, który był u ciebie. Kto to jest? – zapytała. – To Stefan, mój znajomy. Zakochaliśmy się w sobie i spotykamy się od pewnego czasu – przyznałam. – Zakochaliście się? Oszalałaś! – wybałuszyła na mnie oczy. – A tak! Co jesteś taka zaskoczona? Nie słyszałaś, że miłość nie liczy lat? Nawet taka piosenka była. – Tak, słyszałam… Ale to nie oznacza, że trzeba się z tą miłością od razu publicznie obnosić. Gdy pojawiliście się przed blokiem, na ławce aż zawrzało. Wszystkie kobiety były oburzone! – No właśnie zauważyłam. I zastanawiam się czym – odparłam. – Jeszcze pytasz? Twoim niestosownym zachowaniem. To przytulanie, pocałunek… – pokręciła głową. – Naprawdę wstyd mi było za ciebie przed tymi wszystkimi kobietami. – Niepotrzebnie. Przecież to ja się całowałam, a nie ty. A poza tym, o co ta cała afera? Mnóstwo ludzi wciąż całuje się na ulicy. I jakoś nikt się nie oburza! – nastroszyłam się. – Tak, ale oni są młodzi. Im wolno. A w naszym wieku… – zaczęła dobrze znaną mi śpiewkę. – To co? Już tylko ławeczka, laseczka, a na koniec grób? – wpadłam jej w słowo. – No nie, ale wielu rzeczy nie wypada nam już robić. – Dlaczego? – zapytałam z niewinną miną. – Bo… to się nie podoba innym – odpowiedziała szybko Bożenka, niewiele myśląc. – Tak? – uniosłam brwi. – W takim razie niech odwrócą wzrok! – No wiesz… Nie sądziłam, że jesteś taka nierozsądna! Ja na twoim miejscu… – Przepraszam cię, ale jestem bardzo zmęczona i chcę się położyć – ucięłam i odprowadziłam ją do drzwi. Nie miałam ochoty wysłuchiwać jej rad Po wyjściu Bożeny natychmiast zadzwoniłam do Stefana i zdałam mu relację z rozmowy, jaką z nią odbyłam. – Naprawdę jest aż tak źle? To może jednak będziemy spotykać się gdzieś na mieście? – usłyszałam. – Mowy nie ma! Jestem zakochana, szczęśliwa i nie mam najmniejszej ochoty tego ukrywać. A jak ktoś tego nie rozumie, to jest głupi – odparłam. Od tamtej pory Stefan jest u mnie częstym gościem. Czasem wraca do siebie, a czasem zostaje do rana. Kobietom z ławeczki oczywiście się to nie podoba. Patrzą na mnie spode łba, coś tam szepcą za plecami. Niemal wytykają palcami, ale ja się już nie przejmuję. Bożenka co i raz próbuje mi przemówić do rozumu. Przypomina mi, że nie jestem już nastolatką. Boleje, że nie dbam o opinię. I ma pretensje, że musi się za mnie wstydzić. A kto jej każe? Przecież to mnie ludzie wzięli na języki, a nie ją. Jolanta, 65 lat Czytaj także: „Gdy przestałem być sponsorem, stałem się balastem. W domu opieki byłoby mi lepiej, niż w tym zatrutym gnieździe” „Jestem nie tylko mamą i babcią, ale też kobietą i nie chcę dłużej więdnąć. Na przekór córce zawalczyłam o siebie” „Podsuwam mężowi kochanki pod sam nos i wszyscy są zadowoleni. On się wyszaleje i popsoci, a ja mam święty spokój”
„Córka zamiast się mną opiekować na starość, traktowała mnie jak służącą. Już wolę dom starców”
„Najtrudniejsze było zawiadomienie córki i zięcia, że tracą darmową pomoc domową, że od tej pory muszą zmodyfikować swoje wygodne życie i przypomnieć sobie, jak się włącza pralkę i odkurzacz, bo oni umieli obsługiwać jedynie pilota do telewizora. Niestety, rozstaliśmy się w gniewie, ale trudno”.
Niebo… Moim jest dom opieki dla starych i samotnych. Tak, dokładnie tak jest: mam tu pokoik dwa na dwa, wąskie łóżko, ale ja jestem szczupła, to wystarczy, i szafę w ścianie. Jeszcze stolik i półka, czyli niby nic, ale kiedy otworzyłam drzwi i zobaczyłam, że to od teraz będzie tylko dla mnie, pomyślałam, że nareszcie się wyzwoliłam, że za nic w świecie nie chcę być gdzie indziej, a już na pewno wracać, skąd przyszłam. Tutaj jest jeszcze duży hol z fotelami i telewizorem, są łazienki z prysznicami, mała kuchenka, gdzie można sobie zaparzyć herbatę albo ziółka. Ale najważniejsze, że jest wielki, piękny ogród ze starymi kasztanami i lipami, pod którymi ustawiono ławeczki. Jedzenie jest dobre, czysto podane, a najwspanialsze w tym jest to, że sobie po prostu siadam przy stoliku i podstawiają mi po nos pełne talerze. Całe życie to ja stałam przy garach, smażyłam, kroiłam, podtykałam, dogadzałam. Teraz czuję się jak królowa I nikt nie marudzi, że przesoliłam albo nie dosoliłam, albo że jest za zimne, za ciepłe…Nikt nie grzebie widelcem w surówce, nie wybiera tłustego, nie mówi: „Znowu to samo? Mogła się mama postarać!”… Przez długie lata zamiast trzasnąć patelnią o podłogę, pokornie się tłumaczyłam przed tym chamusiem, moim zięciem. Córka też… Żeby chamuś był zadowolony, też wybrzydzała: to niezdrowe, tamto wsiowe, bez polotu, bez charakteru, bez smaku… Boże. Troje wnuków (17 lat, 10 i 4), cały dom na głowie, pranie, sprzątanie, odkurzanie po psie, który ma taką sierść, że gdyby bez przerwy nie latać ze szczotką, utonęlibyśmy w kudłach… Im się wydawało, że to wszystko się samo robiło. Wychodzili, wracali, jedli, potem zięć spał albo oglądał telewizję, a córka siadała przed komputerem i nic ich nie obchodziło. Mam 70 lat. Do tej pory na nic nie chorowałam, ale ostatnio zdarzały mi się zawroty głowy i napady takiej dziwnej słabości, że aż musiałam przysiąść gdziekolwiek, żeby nie zemdleć. Raz wyszłam z najmłodszym wnukiem na rowerek i nagle zrobiło mi się ciemno w oczach. Na szczęście blisko była jakaś ławka, więc tam się dowlokłam, ale w międzyczasie mały zniknął mi z oczu. Te osiedlowe alejki są niebezpieczne, bo kierowcy wariaci wjeżdżają na nie samochodami, i zanim go znalazłam, o mało nie dostałam zawału. Serce mi waliło do wieczora na myśl, co by się mogło stać i to przeze mnie! Wieczorem chciałam porozmawiać o tym z córką i zięciem, ale ledwo zaczęłam, już wybuchła awantura, że jestem nieodpowiedzialna, że doprowadzę w końcu do nieszczęścia, że mogę przecież jechać z dziećmi do parku, bo tam jest bezpiecznie. Pożegnali mnie wielką awanturą Owszem, mogę chciałam powiedzieć, ale park jest kawał drogi od nas. Trzeba wsiadać w autobus, dźwigać rowerek, torbę z piciem i jedzeniem, jakieś kurteczki albo sweterki na wypadek gdyby się zrobiło chłodno, a ja nie mam na to siły. Tak chciałam powiedzieć, ale nie wykrztusiłam ani słowa. Kiedy po śmierci męża sprzedałam nasze gospodarstwo, las, ziemię, wielki ogród i dom – pieniądze dostała moja córka. Za to kupiła piękne mieszkanie i dla mnie, dosłownie pokoik z łazienką w kamienicy niedaleko ich bloku. Ten pokoik stał pusty, bo zamieszkałam u córki, ale kątem. Nie miałam własnego miejsca, spałam na kanapie e w pokoju najmłodszych dzieci, żeby być pod ręką. I ten pokoik stał się moim ratunkiem i wyzwoleniem, bo od dawna zerkałam na ten dom opieki stojący wśród zieleni dwie przecznice od nas. No i po ostatniej awanturze postanowiłam, że się tam przeprowadzę. Mam emeryturę po mężu wystarczającą na opłacenie kosztów pobytu i był ten pokoik, moja wyłączna własność… Więc pomyślałam, że go sprzedam. Przez chwilę bałam się, że mogę w ogóle zostać bez dachu nad głową, ale kiedy tu przyszłam i zobaczyłam, co mogę mieć zamiast tego, co mam, przestałam się wahać. Dzięki pieniądzom ze sprzedaży mogę dopłacać do samodzielnego lokum w domu opieki. Uznałam, że warto, bo to jest tak, jakbym nadal płaciła czynsz, nic nie mając w zamian, a tutaj jestem spokojna i zadowolona. Za ten luksus zapłaciłabym każde pieniądze! Oczywiście, najtrudniejsze było zawiadomienie córki i zięcia, że tracą darmową pomoc domową, że od tej pory muszą zmodyfikować swoje wygodne życie i przypomnieć sobie, jak się włącza pralkę i odkurzacz, bo oni umieli obsługiwać jedynie pilota do telewizora. Niestety, rozstaliśmy się w gniewie, ale trudno. Tęsknię za wnukami i to jest najsmutniejsze w całej historii, o której opowiadam. Mam jednak nadzieję, że wcześniej czy później je zobaczę. W końcu ich rodzice pojmą, że babcia nie jest sprzątaczką i gosposią, że ma swoje lata, może się źle czuć, może mieć gorsze dni i nastroje, i w ogóle zasługuje na szacunek i uwagę. A jeśli nie pojmą? Cóż, ich strata. Najstarsza wnuczka niedługo będzie całkiem dorosła i jeśli zechce, może mnie odwiedzić. Jeśli nie zechce, jakoś to sobie wytłumaczę. Jedna ze współmieszkanek zapytała mnie, czy nie żałuję swojej decyzji. Odpowiedziałam, że nie, że postąpiłam słusznie. A że prawie co noc śni mi się ten najmłodszy wnusio… Pocieszam się, że do nieba nie trafia się tak łatwo i że czasami trzeba za to zapłacić sporą cenę. Moją jest tęsknota. Krystyna, 70 lat Czytaj także: „Gdy przestałem być sponsorem, stałem się balastem. W domu opieki byłoby mi lepiej, niż w tym zatrutym gnieździe” „Jestem nie tylko mamą i babcią, ale też kobietą i nie chcę dłużej więdnąć. Na przekór córce zawalczyłam o siebie” „Podsuwam mężowi kochanki pod sam nos i wszyscy są zadowoleni. On się wyszaleje i popsoci, a ja mam święty spokój”
„Zamieniłem korporację na agroturystykę. Nie sądziłem, że którejś nocy moje życie na wsi zmieni się bezpowrotnie”
„Pewnego upalnego dnia, gdy akurat żegnałem liczną rodzinę, która spędziła u mnie ostatnie dwa tygodnie, usłyszałem, że na parking wjeżdża jakiś samochód. Nie spodziewałem się dzisiaj nikogo nowego, a raczej nikt nie wpadał bez zapowiedzi. Obróciłem się, by zobaczyć, kto przyjechał. I oniemiałem”.
Od urodzenia mieszkałem w Warszawie. Zawsze mi to odpowiadało. Jako dziecko i nastolatek miałem pod nosem wiele atrakcji, wybierałem spośród najlepszych liceów i studiowałem na świetnej uczelni. Marzyłem, by wyrwać się z tego więzienia Dość szybko znalazłem dobrą pracę, podczas której robiłem to, co umiałem i lubiłem. Generalnie zawsze towarzyszył mi swoisty fart, dzięki któremu wiele rzeczy w życiu po prostu mi wychodziło. A jednak nie czułem się w pełni szczęśliwy, czegoś mi brakowało albo raczej czegoś było za dużo… Jeszcze przed trzydziestką zacząłem przy każdej okazji uciekać w zaciszne miejsca. Sam. Weekend w mało uczęszczanym górskim miasteczku, majówka nad morzem poza sezonem, wakacje spod znaku agroturystyki – lubiłem ustronne, wyludnione miejsca, gdzie czas zdawał się płynąć wolniej, spokojniej, gdzie mogłem smakować każdą chwilę… Poniedziałek po długim weekendzie to jak powrót z przepustki na wojnę. Gdy tylko przekroczyłem próg firmy, od razu poczułem się zmęczony. Ludzie, z którymi pracowałem, na ogół byli sympatyczni, ale stresująca atmosfera panująca w dużej korporacji coraz bardziej mnie męczyła i wysysała z sił. – Maciek! Jak było nad morzem? – usłyszałem za plecami głos Renaty, mojej najbliższej firmowej koleżanki. Zatrzymałem się i obróciłem. – Za krótko. A jak twój weekend? – Spędziłam cały w łóżku… – westchnęła, ruszając wraz ze mną do wydzielonej części kuchennej. – No proszę, proszę… – No i tu się mylisz, nic z tych rzeczy. Leczyłam przeziębienie. – A ja dopiero łapałem. Kawy? – Chorego pytają, a ja już czuję się lepiej. Uruchomiłem ekspres. – Jestem tu tylko do końca roku – oznajmiłem nowinę. Nikt nie rozumiał, o co mi chodzi Zmarszczyła brwi. – Chyba nie rozumiem… – Rzucam pracę i wyjeżdżam. Otwieram ośrodek agroturystyczny. – Serio? – zrobiła oczy jak spodki. – Na żadnej wsi nie zarobisz tyle co tu… – Reniu miła, mam trzydzieści siedem lat. Przez ponad dziesięć lat pracy tutaj odłożyłem dość pieniędzy, by nie musieć martwić się o kasę przez następną dekadę albo dłużej. Zwłaszcza że nie mam żony, dzieci, nawet zwierząt, nie mam drogich pasji ani nałogów, więc i moje wydatki są skromne. – I co tam niby będziesz robić? Doić kozy? Nudzić się? O to chodzi? To weź sobie urlop bezpłatny, choćby dwuletni, a potem wróć. – Nie. Już zdecydowałem. Chcę mieszkać na wsi, ale nie dlatego, że lubię się nudzić. Nie wyobrażam sobie bezczynnego życia. Po prostu myślę, że tam znajdę szczęście, którego tu jakoś nie mogę, nie potrafię… – Obyś się nie przejechał… Mimo jej smętnych wieszczeń prace nad ośrodkiem ruszyły jeszcze w tym samym miesiącu. Szło na tyle sprawnie, że wszystko było gotowe już w czerwcu. No prawie, a ja jako perfekcjonista uznałem, że z przyjmowaniem gości poczekam, aż będę w pełni zadowolony. Na razie sam w nim mieszkałem i dopieszczałem szczegóły. Tamto lato było bardzo kapryśne i obfitowało w niemal apokaliptyczne burze. Na wsi wyglądało to jeszcze bardziej przerażająco i spektakularnie niż w mieście. Szczególnie w pewien czwartkowy wieczór. Ściana deszczu była tak gęsta, że gdy wyjrzałem przez okno, nie widziałem zupełnie nic. Na dodatek w całej wiosce wysiadł prąd i nie zapowiadało się, by awaria miała zostać szybko usunięta. Skoro i tak nie miałem co robić, postanowiłem położyć się spać, a rano wstać jak najwcześniej i wziąć się do roboty. Pozwoliłem jej przenocować Gdy kilkanaście minut później byłem już prawie gotowy do snu, usłyszałem pukanie do drzwi frontowych. Dziwne… Moje gospodarstwo znajdowało się niemalże w szczerym polu. Kto by się tu przywlókł w taką ulewę? Zapaliłem latarkę, podszedłem do drzwi i je uchyliłem… W progu stała drobna brunetka, przemoczona, zziębnięta i przestraszona. – Do…dobry wieczór – wyszczękała. – Czy… czy mogłabym wynająć pokój? – Hm, właściwie… jeszcze nie wynajmuję pokoi… – Błagam! Może być kawałek podłogi. Zapłacę jak za apartament! – …więc nie wezmę od pani pieniędzy – dokończyłem, uśmiechając się i otwierając szerzej drzwi. – Ale naturalnie może pani przeczekać tutaj tę apokalipsę. Zaraz przyniosę suche ciuchy i ciepłą herbatę. Kobieta weszła do środka i wyswobodziła się z przemoczonej bluzy. – Zepsuł mi się samochód. Dobrze, że akurat parę kroków stąd, bo nie wiem, co bym zrobiła w tę ulewę – wyjaśniała kilkanaście minut później, siedząc, a raczej tonąc w moim dresie i popijając herbatę przy kuchennym stole. – Sprawdzę jutro i ewentualnie odholujemy go do mechanika, jeśli to coś poważnego. Mogę zapytać, dokąd pani jechała? – Malwina – przedstawiła się. – Do rodziców. Mieszkają w Gdańsku, więc mam do przebycia prawie całą Polskę. Wyjechałam na studia do Krakowa i już tam zostałam. Przegadaliśmy całą noc Burza przeszła dopiero nad ranem i wtedy postanowiliśmy przespać się kilka godzin. Dałem jej klucze do jednego z pokoi, a sam poszedłem do mojej sypialni. Po śniadaniu ruszyłem reanimować wóz mojego pierwszego gościa. Niestety, mimo szczerych chęci nie byłem w stanie pomóc. Odstawiliśmy więc jej auto do najbliższego warsztatu i wróciliśmy do ośrodka, gdzie znów się integrowaliśmy. A im dłużej rozmawialiśmy, tym bardziej chciałem, by została dłużej. Mieliśmy podobne zainteresowania, poczucie humoru i poglądy na wiele spraw. Jak bliźniaki. Dobrze się rozumieliśmy, zaś wspólnych tematów nam nie brakowało. Ustaliliśmy, że Malwina zostanie, dopóki nie naprawią jej samochodu. Podróż pociągiem wydawała się stratą czasu, skoro za kilka dni i tak musiałaby tu wrócić po swoje auto. W międzyczasie pomagała mi wybierać detale wystroju, takie jak miękkie, puchate dywaniki do pokojów, koce czy obrazki na ściany. – Dzięki. Zdecydowanie brakowało tu kobiecej ręki – oznajmiłem, wieszając ostatni obrazek w korytarzu. Przedstawiał jakieś fioletowe kwiaty, których nazwy nie byłem w stanie zapamiętać. – No widzisz! Powinnam pobierać jakiś procent od twoich obrotów – zachichotała wesoło, ale po chwili spoważniała. – Będę się już zbierać. Długa droga przede mną… Czułem, że gniecie ją to samo, co mnie Kilka godzin wcześniej odebraliśmy od mechanika jej samochód. Malwina zdecydowała, że pojedzie jeszcze tego samego dnia. Żałowałem, ale rozumiałem – miała prawie tydzień obsuwy i codziennie wieczorem rozmawiała przez telefon z mamą. Na pewno tęskniła za rodziną. Z jej opowieści wynikało, że widywała ich zaledwie kilka razy do roku. Nie chciała jednak wracać nad morze, bo w Krakowie miała już wszystko poukładane: dobra praca, ładne mieszkanie, grono znajomych. Tylko radości brak. Może wprost tego nie powiedziała, ale czułem, że gniecie ją to samo, co mnie gniotło w Warszawie, mimo całej przychylności losu, jakiej doświadczałem. Tyle że Malwina chyba jeszcze nie była gotowa na zmianę, więc tak bardzo ją to nie uwierało. – Mam nadzieję, że jeszcze kiedyś do mnie przyjedziesz – powiedziałem, odprowadziwszy ją do samochodu. – A będę mogła liczyć na jakąś zniżkę? Pamiętaj, że miałam swój udział w aranżacji wnętrz. – Nigdy nie zapomnę… Przyzwyczaiłem się do obecności Malwiny. Bardzo szybko, podejrzanie szybko. Pocałowałbym ją, ale wtedy mógłby jej nie wypuścić. Patrząc, jak jej auto znika za zakrętem, już tęskniłem. Przytulając ją na pożegnanie, poczułem smutek Rok później mój ośrodek agroturystyczny tętnił życiem. Taka cena za spokój poza sezonem. Goście przybywali chętnie i tłumnie, a niektórzy przy wyjeździe zaklepywali terminy na przyszłe wakacje. Był to dla mnie najlepszy komplement, zarazem dowód na to, iż podjąłem właściwą decyzję. Na pewno pomógł też fakt, że od lat pracowałem w marketingu internetowym, dlatego wiedziałem, jak wypozycjonować swoją ofertę w sieci. Pewnego upalnego dnia, gdy akurat żegnałem liczną rodzinę, która spędziła u mnie ostatnie dwa tygodnie, usłyszałem, że na parking wjeżdża jakiś samochód. Nie spodziewałem się dzisiaj nikogo nowego, a raczej nikt nie wpadał bez zapowiedzi. Obróciłem się, by zobaczyć, kto przyjechał. I oniemiałem. Malwina! W dobie internetu i komórek może się to wydawać dziwne, ale nie utrzymywaliśmy kontaktu. Ja nie chciałem się jej narzucać, a ona… widocznie wciąż nie była na mnie gotowa. Do teraz. Przyjechała w odwiedziny i żeby się utwierdzić, i efekcie została na zawsze. Dzisiaj Malwina jest moją żoną, mamy rocznego synka i wspólnie prowadzimy ośrodek agroturystyczny. Jakby tak miało być. Jakbym przez całe życie zmierzał do tego miejsca, by znaleźć w nim szczęście. I znalazłem, choć na jego pełnię musiałem ciut poczekać. Maciej, 49 lat Czytaj także: „Rodzona siostra nie zaprosiła mnie na swój ślub i wesele. Dowiedziałam się tylko, że muszę odpokutować cudze winy” „Wolałem jeździć w delegację, niż wybierać z żoną nawóz do róż. Szybko wyręczył mnie sąsiad, ale nie tylko w ogródku” „Zraniłem 2 kobiety tylko po to, by zrozumieć, że kocham żonę. To, co zrobiła, gdy wyznałem jej prawdę, odebrało mi mowę”
„Wyjechałem do Warszawy, ale czułem się tam jak śmieć. Wszyscy ciągle kpili, że jestem ze wsi”
„Nie potrafiłem z nimi rozmawiać, zrozumiałem, że nigdy nie przyjmą mnie do swojego grona, zawsze będę dla nich inny, nie dość dobry. Odszedłem na bok i usiadłem na parapecie. Czułem się samotny i wyobcowany, sam w wielkim mieście, śmieszny i nieporadny”.
Człowiek ze wsi wyjdzie, ale wieś z człowieka nigdy. Ile razy słyszałem to powiedzenie? Było złośliwe i krzywdzące, ale w pewnym sensie prawdziwe. Wieś była we mnie. Tęskniłem za polami, laskiem łączącym Wólkę z Zarzeczem, za podmokłą łąką Lasockiego, która wiosną pachniała jak najwspanialszy bukiet kwiatów. To wszystko tkwiło we mnie głęboko, było moimi korzeniami, które chwilowo przeniosłem do miasta, próbując je zapuścić w niegościnny, wyasfaltowany grunt. O stolicy marzyłem, odkąd pamiętam Była synonimem awansu życiowego, większych możliwości, miejscem obfitującym w rozrywki, których na wsi nie było. Koncerty, kawiarnie, nocne życie na nadwiślańskich bulwarach – oto, czego mi brakowało. Z naszej wsi młodzi wyjeżdżali nawet za granicę, dlaczego ja miałbym być gorszy? – Chce wyjechać, bo zapatrzył się na Antka, a to zupełnie inna para kaloszy. Jego rodzice mają kuzynkę w Warszawie, chłopak miał się gdzie zatrzymać – mama mówiła do ojca, jakby mnie nie widziała. Miała nieaktualne informacje, bo z tego, co wiedziałem, Antek już dawno uciekł od ciotki, wynajmował mieszkanie z trzema kolegami i zapraszał mnie na czwartego. – Mamy taki kołchoz, że jeden mniej czy więcej nie zrobi różnicy – mówił jak to on, serdecznie i po kumpelsku. – Krajanie jesteśmy, nie? Trzeba sobie pomagać. Pakuj się i wbijaj, jakoś się pomieścimy. O robotę się nie martw, znajdziesz. Malować umiesz, z murarką też jesteś obeznany, z hydrauliką dasz radę, a kładzenia glazury się nauczysz. Fachowcy od remontów mieszkań są w cenie, będziesz żył jak król. Zrobiłem, jak mi doradził, i pewnego dnia zameldowałem się w stolicy. Nie byłem tu pierwszy raz, a jednak udało mi się zgubić, jak na prowincjusza przystało. Blokowisko, na którym mieszkał Antek, ciągnęło się bez końca i miało skomplikowany układ ulic, który przeczył wszelkiej logice. Dopiero jak wpadło mi do głowy odpalić GPS-a w komórce, udało mi się znaleźć cel. Oj, chyba się nie zakumplujemy Otworzył mi nieznajomy typ, który zupełnie nie zdziwił się, widząc na progu chłopaka z bagażem. – Antka nie ma, złapał fuchę i zasuwa jak głupi. Maluje komuś mieszkanie w weekend, strasznie pracowity, moim zdaniem przesadza. Właź do jego pokoju i się rozgość. Kuchnia i łazienka są wspólne, reszta tabu. Wchodzić nie można. Rozumiesz? Chciałem dać mu w gębę, ale tak od progu nie wypadało. Kiwnąłem głową. Przyjrzał mi się uważnie. – Jesteś z tej samej wsi co Antek? Jak jej tam? Już wiem, Wólka. Ale jaja! Zaśmiał się, jakby usłyszał najlepszy dowcip. Wyprostowałem się i policzyłem do trzech. – Antek pochodzi z Wólki, ja jestem z Placówki – powiedziałem z dumą, bo mnie szlag trafił. Co go tak bawiło, nazwa miejscowości? Była historyczna i wcale nieśmieszna. – Z Placówki? No to mamy Dyplomatę do kompletu. Drugi współlokator wszedł do kuchni i oparł się niedbale o blat, próbując wyglądać niezwykle światowo. Nie pasowałem do nich... – Placówka to najbardziej wysunięta część wsi, mój dom stoi na uboczu, ale przynależy administracyjnie do Wólki, ćwoku – pouczyłem go grzecznie. – Nie irytuj się, Dyplomata, on już ma takie poczucie humoru. Trudno je zrozumieć – powiedział pojednawczo pierwszy współlokator. – Nie jestem dyplomatą, mam na imię Olek – wkurzyłem się. – Ja Konrad, a ten wesołek to Robert. Już się znamy, teraz możemy się ignorować. – Że co? – nie zrozumiałem nowych, miejskich zasad współżycia. – Tak się łatwiej mieszka, nie będziemy sobie przeszkadzać – wyjaśnił Konrad. – Tu jest miasto, nie ma miejsca nawet na dodatkową parę skarpet, a co dopiero na wiejską gościnność. Dajemy sobie przestrzeń, nie interesujemy się sobą i nie podrywamy cudzych dziewczyn. O ile jakieś przyjdą. – U mnie bywa Zosia, ale ona nie spojrzy na wsioka – odezwał się Robert. – Bez urazy, człowieku, taka jest prawda. – Nie pasuje ci moje pochodzenie? – Spoko, panowie, wszystko jest w porządku – łagodził Konrad. – Dla nas jesteś okej, trochę się przeszlifujesz, wyrzucisz tę bluzę i koniecznie buty. Gdzie je kupiłeś? W geesie? Dobra, żartowałem. Antek też z początku wyglądał jak sierota, ale się przystosował. – Ja nie muszę, ubiorem wyrażam siebie. Jestem chłopak ze wsi – warknąłem. – A jak się któremu nie podoba… – Nie będziemy się bić, to nie wiejska dyskoteka. Zachowuj się, w mieście jesteś. Po pierwszym dniu zwątpiłem w sens przeprowadzki do metropolii. Co prawda współlokatorzy Antka odczepili się ode mnie, ale o kumplowaniu się nie było mowy. Nie pasowałem do nich, winiłem o to swoje pochodzenie. Brakowało mi obycia, umiejętności lekkiej rozmowy i szybkiej riposty na drobne złośliwości. – Nie przejmuj się nimi, to patafiany, najważniejsze, że dorzucają się do czynszu. Mogliśmy gorzej trafić – pocieszał mnie Antek. – Wydaje im się, że wiejskie pochodzenie odciska piętno, stygmatyzuje. Ale numer! Ona też jest ze wsi Rzeczywiście się przystosował, przedtem nie używał takich wyrazów. – Chodzi o to, że nie jesteśmy gorsi i w niczym im nie ustępujemy. Oni wychowali się w mieście, my na wsi, oto cała różnica. – Według nich zasadnicza – mruknąłem. – Mówiłem ci, że to patafiany, nie zwracaj na nich uwagi. Jeżeli cię to pocieszy, w sobotę robimy imprezę, poznasz fajniejszych ludzi niż Konrad i jego kumpel. Będzie czadowo. Byłoby, gdyby Robert nie uparł się przedstawić mnie swojej dziewczynie. – Oto nowy nabytek, przyjechał prosto z Wólki – tak się zgrywał, że Zosia się roześmiała. Znowu zaczynały się kpiny z mojego pochodzenia. Dałbym Robciowi w gębę, ale bałem się wyjść na wsioka, stałem więc jak ostatnia sierota. Nie potrafiłem z nimi rozmawiać, zrozumiałem, że nigdy nie przyjmą mnie do swojego grona, zawsze będę dla nich inny, nie dość dobry. Odszedłem na bok i usiadłem na parapecie. Czułem się samotny i wyobcowany, sam w wielkim mieście, śmieszny i nieporadny. Czy kiedykolwiek uda mi się zapuścić tu korzenie? – Przepraszam cię za Roberta, z dnia na dzień staje się gorszy. Wólka to bardzo ładna nazwa. Lubię wieś, mam cudowne wspomnienia z dzieciństwa. Wszystkie wakacje spędzałam u babci. Zosia wyciągnęła do mnie kieliszek z winem na zgodę. – To ty też pochodzisz ze wsi – powiedziałem z satysfakcją. – Tak jakby – roześmiała się. Przyszło mi do głowy, że nie od rzeczy będzie zemścić się na Robercie, więc szybko zaprosiłem Zosię na weekend do Wólki. Do mnie i Antka. – Dobry pomysł, przyjedziemy na pewno, nie ma to jak łono natury – Robcio pojawił się znikąd i objął władczo Zosię. Zakląłem w duchu, nie o jego towarzystwo mi chodziło. – Nie jesteś zbyt światowy na Wólkę? – spytałem ironicznie. Robert zareagował nieprzewidywalnie, bo spojrzał na mnie prawie przychylnie. – Jak przyjechałeś, to ani me, ani be, a teraz proszę, jaki bystrzak. Wyrabiasz się, Dyplomato z Placówki, jeszcze będą z ciebie ludzie. Więcej o wyjeździe do Wólki nie rozmawialiśmy, sprawa wypłynęła jakiś czas później. Honorowo podtrzymałem zaproszenie i w kolejną sobotę zwaliliśmy się do wsi. Oprócz Zosi i dwóch współlokatorów pojechały z nami jej dwie przyjaciółki, z braku lepszego pomysłu na spędzenie weekendu. Nie jestem w niczym gorszy Rodzice zdziwili się najazdem, ale przyjęli ich gościnnie, ciesząc się, że tak szybko znalazłem w mieście przyjaciół. Obiecałem sobie, że jak Robert albo Konrad wyskoczą z czymś, co zniszczy ich dobry nastrój, tym razem na pewno spuszczę im manto. Chłopaki chyba to wyczuli, bo zachowywali się, jak należy, a dziewczyny stworzyły fantastyczną atmosferę. Były oczarowane wszystkim, jak leci. Zachwycały się bezkresnymi widokami, krową, którą kiedyś dla draki nazwałem Czarna Wdowa, jej cielakiem, psem Tofikiem, dwoma bezimiennymi kotami, plackami serwowanymi przez mamę prosto z blachy, a nawet zapachem obornika, który – jak twierdziła Zosia – kojarzył jej się z bezpiecznym i szczęśliwym dzieciństwem. Patrzyłem na nich i myślałem, że gdybym wcześniej przywiózł ich do domu, uniknąłbym drwin z powodu pochodzenia. Jestem chłopakiem ze wsi i nie widzę powodu, by to ukrywać. Znajomi właśnie to zrozumieli, potem przyjdzie kolej na innych. Przekonam ich albo zrobi to za mnie moja rodzinna Placówka. Aleksander, 25 lat Czytaj także: „Rodzona siostra nie zaprosiła mnie na swój ślub i wesele. Dowiedziałam się tylko, że muszę odpokutować cudze winy” „Wolałem jeździć w delegację, niż wybierać z żoną nawóz do róż. Szybko wyręczył mnie sąsiad, ale nie tylko w ogródku” „Zraniłem 2 kobiety tylko po to, by zrozumieć, że kocham żonę. To, co zrobiła, gdy wyznałem jej prawdę, odebrało mi mowę”
„Żałuję, że oddałam portfel pełen kasy. Chciałam być uczciwa, a i tak wyszłam na złodziejkę”
„Ten człowiek nie zasługiwał, żeby ktokolwiek był dla niego miły! Wredny, pełen uprzedzeń, zjadliwy staruszek, który zarzucił mi przywłaszczenie sobie cudzych pieniędzy, chociaż przejechałam pół miasta, żeby oddać mu zgubę!”.
Lubiłam seriale na kanale komediowym i strasznie nie chciałam z nich rezygnować. Musiałam jednak wypowiedzieć umowę z operatorem telewizji kablowej. Nie było mnie stać na płacenie comiesięcznych rachunków. Nie tylko za kablówkę, zaczynało mi też brakować na czynsz i na jedzenie czegoś lepszego niż ryż z keczupem… Po stracie pracy musiałam sprzedawać to, co zawsze było dla mnie cenne, ale ostatnio ze zgrozą stwierdziłam, że nie bardzo mam już co. – To kompletna kolekcja? Wszystkie odcinki wszystkich sezonów? – upewniał się przez telefon jakiś facet, kiedy usiadłam na ławce przy ulicy. – Tak, cały serial, wydanie kolekcjonerskie, z ekstradodatkami – odpowiedziałam, myśląc z żalem o zestawie płyt w eleganckim pudełku, który dostałam kiedyś na urodziny. To był mój ulubiony serial, wracałam do niego wielokrotnie. A teraz musiałam go sprzedać. Kiedy „Przyjaciele” znaleźli nowego właściciela, przyszła pora na „Dr House’a” i moje pozostałe DVD. Wystawiłam też na internetowych aukcjach większość moich ubrań, część biżuterii i wszystkie książki. Moja sytuacja była coraz trudniejsza Okres bezrobocia mi się przedłużał, a życie w mieście nie było tanie. Co gorsza, musiałam ponosić wydatki, choćby na kartę miejską czy telefon, żeby jeździć na spotkania o pracę. A kompletnie nie miałam już z czego płacić. Właśnie chciałam się podnieść z ławki, kiedy zauważyłam coś pomiędzy jej deszczułkami. Sięgnęłam tam i wyciągnęłam… portfel. Kiedy go otworzyłam, wytrzeszczyłam oczy. W środku było kilka paragonów, zużyte bilety, dowód osobisty, jakieś wizytówki i… tysiąc dwieście złotych. Zrobiło mi się gorąco z wrażenia. Tyle pieniędzy! Utrzymanie na cały miesiąc i jeszcze starczyłoby na kolejne dwa miesiące kablówki! Po raz kolejny przeliczyłam pieniądze, wysypałam nawet na dłoń monety. Jedenaście pięciozłotówek i kilka mniejszych. Banknoty były nowiutkie, jakby prosto z banku. Obejrzałam dowód osobisty właściciela portfela i zrozumiałam, dlaczego. To musiała być emerytura, którą dopiero co wypłacił na poczcie. Ze zdjęcia w dokumencie patrzył bowiem na mnie siwy starszy pan z bujną brodą. Rocznik czterdzieści siedem, zatem emeryt. Te pieniądze były mi naprawdę potrzebne Portfel nagle zaczął mi strasznie ciążyć w ręce. Przecież wiedziałam, do kogo należą pieniądze, nie mogłam ich tak sobie zabrać. To byłaby właściwie kradzież. Porządny człowiek zwróciłby je co do grosza. Ale w drodze do domu głaskałam skórkę portfela spoczywającego w kieszeni i nie byłam pewna, co zrobię. „Może wezmę chociaż część, tytułem znaleźnego? – rozważałam. – A resztę odeślę pocztą?”. Dopiero w domu zorientowałam się, że nigdzie niczego nie odeślę, bo w dowodzie nie ma adresu zameldowania. Przez moment czułam jedynie euforię. To nie moja wina, że nie mogę znaleźć właściciela, prawda? Więc jeśli wezmę sobie te pieniądze, to nie będzie mnie można o nic obwiniać, no nie? Problem tkwił w tym, że to nie była prawda. Wystarczyło zgłosić znalezisko na komisariacie i poprosić o odszukanie mężczyzny z dowodu. Trzymałam portfel w ręce i czułam niemal fizyczny ból, że nie mogę zatrzymać tych pieniędzy. Tak strasznie ich potrzebowałam! Zrobiłam jednak to, co trzeba. Znalazłam właściciela. Nie było to trudne. Zadzwoniłam na numer doradcy ubezpieczeniowego z jednej z wizytówek znalezionych w środku. Pan doradca znał człowieka z dokumentów i obiecał, że przekaże mu mój numer. – Halo, mówi Kazimierz K. Pani ma mój portfel, tak? – zaskrzeczał mi w ucho poszukiwany mężczyzna. – Co za ulga! Już myślałem, że mnie jacyś bandyci okradli! Wie pani, wszędzie teraz pełno podłych ludzi nie wiadomo jakich! Dobrze, że pani się odezwała! To co, podjechałaby pani do mnie? Zapraszam na herbatkę i ciasteczko. Kiedy się rozłączył, odsunęłam od siebie komórkę z niechęcią. Nie miałam ochoty pić herbaty z tym człowiekiem. Dlaczego? Bo babcia Drina była najuczciwszą, najbardziej prawą osobą, jaką można sobie wyobrazić. A ten podły człowiek obraża jej narodowość. Zawsze powtarzała, że każdy dobry uczynek do nas wróci, warto być uczciwym i wspaniałomyślnym. Wiedziałam, że ona by ten portfel oddała Tego dnia skończyła mi się ważność karty miejskiej, a nie miałam pieniędzy na jej doładowanie. Kupiłam więc bilet jednorazowy, myśląc sobie, że tylko dokładam do tego interesu z odwożeniem portfela. Cholera, trzeba go było w ogóle nie ruszać – sarkałam pod nosem, kasując bilet za 3,40 zł. Mężczyzna, który otworzył mi drzwi był taki, jak go sobie wyobrażałam. Wysoki, o władczym spojrzeniu i tonie głosu nieznoszącym sprzeciwu. Otaksował mnie spojrzeniem, ale chyba nie skojarzył mojego typu urody z cygańskim, bo zaprosił mnie na ciasto do swojego salonu. – Synowa upiekła – mruknął, popychając mnie w stronę dużego pokoju. – Przynajmniej tyle z niej pożytku, bo tak ogólnie to tylko o swoją karierę dba. W głowie się tym dzisiejszym babom przewraca, nie ma co! No, ale cieszę się, że oddała mi pani portfel. Wszystkie pieniądze są? Bezceremonialnie zajrzał do środka i zaczął liczyć banknoty. A potem spojrzał na mnie podejrzliwie. – Ejże, moja emerytura wynosi tysiąc dwieście pięćdziesiąt sześć złotych, a tu jest tylko tysiąc dwieście. Dobrze wiem, ile podpisałem na kwitku! Powiedz szczerze, panna, podskubałaś sobie znaleźne, co? Poczułam, że robi mi się gorąco Nie wzięłam z tego cholernego portfela nawet trzech złotych na bilet, żeby odwieźć go temu wrednemu dziadowi, a on mnie oskarżał o kradzież pięćdziesięciu złotych?! – Musiał pan wydać, bo ja nie wzięłam ani grosza! – podniosłam głos. – Oj, panna, uspokój się. Ja to rozumiem, pięć dyszek to i tak bym ci dał – próbował się uśmiechnąć, ale tylko jeszcze bardziej mnie rozzłościł. – No, grunt, żeś więcej nie wzięła… Poczułam, że albo za chwilę go walnę w łeb, albo się rozpłaczę. Wybrałam więc trzecią opcję: pobiegłam prosto do drzwi wyjściowych. I nieomal zderzyłam się w nich z wysoką kobietą w szpilkach i garsonce. Zobaczyła moją czerwoną twarz i chyba chciała coś powiedzieć, ale wyminęłam ją gwałtownie i uciekłam. Żałowałam, że oddałam portfel. Ten człowiek nie zasługiwał, żeby ktokolwiek był dla niego miły! Wredny, pełen uprzedzeń, zjadliwy staruszek, który zarzucił mi przywłaszczenie sobie cudzych pieniędzy, chociaż przejechałam pół miasta, żeby oddać mu zgubę! Nawet kochana babcia Drina pokręciłaby nad nim z dezaprobatą głową, a ona naprawdę była wyrozumiała dla całego świata. Kobieta wyciągnęła ze mnie wyznanie Niestety, jędzowaty staruszek nie był moim największym problemem. Kolejne dni przyniosły tylko rozczarowania i wydatki. Nadal nie miałam pracy, nie miałam też już kogo prosić o kolejne pożyczki. Kiedy zadzwonił telefon, miałam nadzieję, że może to któryś ze sklepów i salonów spa, gdzie zgłosiłam się do sprzątania, bo dawno straciłam nadzieję na lepszą posadę. – Dzień dobry, nazywam się Alicja K. – przedstawiła się jakaś kobieta. – Jestem synową Kazimierza, tego pana, któremu oddała pani znaleziony na ulicy portfel. Chciałam podziękować i… I wtedy nie wytrzymałam. Jasne, ta kobieta nie była niczemu winna, ale to właśnie jej wykrzyczałam przez telefon, jak niegodziwie zostałam potraktowana przez jej ojca. I jak pan Kazimierz obraził nację mojej babci, jak zarzucił mi kradzież i ogólnie jakim jest okropnym człowiekiem. – Wie pani… dlatego właśnie dzwonię… – westchnęła, kiedy już pozwoliła mi się wykrzyczeć. – Nie rozumiem… – mruknęłam. – Te brakujące pięćdziesiąt złotych było w bilonie, w piątkach. Przeliczyłam je i mu pokazałam. Ale on nie potrafi przepraszać, dlatego ja dzwonię. Tak strasznie mi przykro… – Świetnie, ale nie potrzebuję waszych głupich przeprosin – burknęłam. – Mam większe problemy! Wszystko będzie dobrze Nawet nie wiem, jakim sposobem wyciągnęła ze mnie, że straciłam pracę i sprzedaję swoje kolekcje na DVD. – Zna się pani na filmach i serialach? – zdziwiła się. – Bo ja pracuję w dużym wydawnictwie, aktualnie przygotowujemy nowy tytuł, właśnie o serialach, głównie komediowych. Może spotkałybyśmy się i porozmawiały u mnie w biurze? I tak dostałam pracę w redakcji nowego czasopisma. Zajmuję się pisaniem recenzji, streszczeń odcinków i artykułów o serialach. Uwielbiam to! Dzięki nowej pracy powoli odbudowuję moją kolekcję DVD, a szefowa ostatnio podarowała mi kolekcjonerskie wydanie „Przyjaciół” z amerykańskiej edycji, dosłownie białego kruka! Tak, oczywiście moją szefową jest Alicja, z którą fantastycznie się dogaduję. No i jak tu nie wierzyć, że każdy dobry uczynek do nas wróci? Babciu, jak zwykle miałaś rację! Aneta, 27 lat Czytaj także: „W maju mąż usuwał chwasty z ogrodu, a ja z życia. Nie wiedział, że jest pierwszy na mojej liście” „Tuż przed śmiercią dziadek wyznał mi, że zakopał coś pod krzewem bzu. Byłam w szoku na widok takiego spadku” „Córka powiedziała, że matura to bzdura i nie będzie jej zdawać. Nagrywa głupie i filmiki i chce z tego żyć”
„Byłam sprzątaczką u bogaczy. Prałam ich majtki, czyściłam luksusowe blaty, a oni i tak traktowali mnie jak śmiecia”
„– Zacznie pani od łazienki, potem kuchnia, odkurzanie i zmiana pościeli – zaczęła wymieniać pani domu, elegantka koło trzydziestki, jak tylko zdążyłam się przedstawić. – Pieniądze będą leżały w kopercie na stole, klucze na portierni. Proszę nie otwierać szafek ani szuflad. Odkurzacz jest tutaj, a mopy – tam”.
Przez dwadzieścia pięć lat byłam gospodynią domową, przynajmniej tak pisałam w formularzach. To, że nie poszłam do pracy, było świadomym wyborem moim i Michała. Mąż zarabiał dość, żebym nie musiała pracować zawodowo, a ja lubiłam dbać o niego, dzieci i dom. Zawsze miałam masę pracy z gotowaniem, sprzątanie, prasowaniem, ale sprawiało mi to satysfakcję. A kiedy najmłodsze dziecko poszło na swoje, nagle okazało się, że w domu nie mam kompletnie nic do roboty. – Powinnaś sobie znaleźć jakieś zajęcie – powtarzał Michał, kiedy witałam go po całym dniu nudzenia się w domu. – Jakaś praca na pół etatu. Może w bibliotece osiedlowej? Widziałem, że kogoś szukają. – Zwariowałeś? – aż się wzdrygnęłam. – Mam przez cały dzień siedzieć w ciszy i gapić się na regały z książkami? Nie wyobrażam sobie nudniejszej pracy! Ja chcę być aktywna, robić coś konkretnego! – No ale co ty właściwie lubisz robić? – zapytał mąż. – Sprzątać! – wypaliłam. – Naprawdę to lubię. Byłam perfekcjonistką Roześmiał się, bo po ćwierćwieczu ze mną doskonale o tym wiedział. Byłam perfekcjonistką. Uwielbiałam sortować, układać, poprawiać. Zamienianie chaosu w porządek sprawiało mi przyjemność i dawało poczucie bezpieczeństwa. Nigdzie nie czułam się tak zrelaksowana jak we własnoręcznie wysprzątanym pomieszczeniu, kiedy mogłam z dumą podziwiać efekty mojej pracy. Niestety, przez te ćwierć wieku mimochodem wychowałam też sobie męża i nie miałam szans przyłapać go na tym, że odłożył skarpetki do niewłaściwej szuflady czy zostawił po sobie brudny talerz. Michał był niemal tak pedantyczny jak ja i nasz dom po wyprowadzce dzieci zaczął przypominać muzeum, a ja czułam się trochę jak jego kustoszka. Po raz pierwszy pomyślałam o tym podczas spaceru. Zobaczyłam ogłoszenie na słupie. Ktoś poszukiwał „pani do sprzątania”, obiecywał tylko lekkie prace i wysokie zarobki. Zadzwoniłam pod wskazany numer i umówiłam się na pierwszą wizytę. – Zacznie pani od łazienki, potem kuchnia, odkurzanie i zmiana pościeli – zaczęła wymieniać pani domu, elegantka koło trzydziestki, jak tylko zdążyłam się przedstawić. – Pieniądze będą leżały w kopercie na stole, klucze na portierni. Proszę nie otwierać szafek ani szuflad. Odkurzacz jest tutaj, a mopy – tam. Spojrzałam na nią z lekkim rozbawieniem. Jeszcze nawet nie rozejrzałam się po jej apartamencie, a ta już mi zaczęła rozkazywać. Postanowiłam jednak dać jej szansę. Mieszkanie mi się podobało. Owszem, panował w nim nieład, ale to właśnie było wyzwanie dla mnie. Przyjęłam więc propozycję elegantki. Musiałam zbierać jej majtki z podłogi Następnego dnia wzięłam klucze z portierni i zabrałam się do pracy. Pani Elegantka i jej narzeczony byli zamożnymi, choć na pewno bardzo zajętymi ludźmi. Mieli sporo markowych ubrań, ale brakowało im czasu, żeby je po praniu poskładać i włożyć do szaf. Mogli sobie pozwolić na luksusowe kosmetyki i perfumy, ale brakowało im kwadransa, by je ładnie poustawiać w łazience. Piękne, porcelanowe talerze obrastały brudem w zlewie, bo nie miał kto wstawić ich do zmywarki, a drogą kapę na łóżko pstrzyły plamy z kawy, niezaprane pewnie od tygodni. Po sześciu godzinach pracy byłam zadowolona z efektu. Ubrania wyprasowałam, posortowałam i włożyłam do szaf, całą resztę dokładnie wysprzątałam i wyczyściłam. Ale pani Elegantka nie podzielała mego entuzjazmu. – Dlaczego otwierała pani nasze szafy?! – zaatakowała mnie ostro. – Przecież wyraźnie mówiłam, że ma pani tego nie robić! Naruszyła pani w ten sposób naszą prywatność! Tak nie może być! Patrzyłam na nią jak na wariatkę. Naruszyłam ich prywatność?! Ta kobieta ledwie mnie znała, a dała mi klucze do swojego mieszkania i kazała zbierać z podłogi jej koronkowe majtki, a teraz bredziła o naruszeniu prywatności?! Nie wróciłam już nigdy więcej do pani Elegantki, ale nie zraziłam się do samego pomysłu. Następna była rodzina z trzyletnimi bliźniętami. Dzieci szły do przedszkola, rodzice do pracy, a ja miałam ogarniać dom, który wyglądał jak po wybuchu granatu w sklepie z zabawkami. Nie przeszkadzało mi jednak ich zbieranie i układanie. Za to nie mogłam znieść czego innego: dodatkowych próśb pani Mamuni. – Może pani zrobić po drodze zakupy, pani Kasiu? Skończyła nam się wędlina i masło. I jajka by też pani mogła wziąć. I płyn do płukania, dobrze? Ja pani oddam pieniążki, oczywiście – mówiła. Wstępowałam więc do sklepu, spędzałam pół godziny na wybieraniu produktów i staniu w kolejce, potem niosłam siatki do domu Mamuni. Za ten dodatkowy czas oczywiście nikt mi nie płacił. Mamunia za to miała kolejne „malutkie prośby”. – Może pani po drodze do domu odebrać mój płaszcz z pralni? Już opłacony, jutro by pani przyniosła, dobrze? – uśmiechnęła się. A innym razem: – Pani Kasiu, nie zdążę z pracy po chłopaków. Odebrałaby ich pani od babci? Wyślę adres esemesem… Zrezygnowałam po tym, jak pani Mamunia usiłowała mi wcisnąć swojego psa na weekend, bo oni całą rodziną dokądś wyjeżdżali. Lubię psy, ale ten był chory i trzeba go było wyprowadzać na spacer co dwie godziny. Powiedziałam, że owszem, zaopiekuję się psem i będę o niego dbała jak o własnego, a będzie to kosztować – i tu wymieniłam rozsądną kwotę. Mamunia pobladła, potem zrobiła się czerwona, a następnie wykrzyczała mi, że mam się wstydzić, bo dostaję od nich masę pieniędzy, a usiłuję wyciągnąć więcej. I to za nic. – Dostaję? – zdziwiłam się uprzejmie. – Sądziłam, że je zarabiam. Prawdę mówiąc, za te wszystkie nadgodziny spędzone w sklepach, pralniach, na odbieraniu dzieci i zawożeniu pani butów do szewca jest mi pani winna dobrych kilkaset złotych, ale nie o tym mowa. Psa proponuję oddać na weekend do hoteliku dla zwierząt. A potem poszukać sobie nowej pomocy domowej. Beze mnie utonęłyby w brudzie! Ta sytuacja mocno mnie zdenerwowała. To był już drugi raz, kiedy moi pracodawcy usiłowali traktować mnie jak służącą, a nie osobę, z którą zawarli umowę. W tych relacjach brakowało mi szacunku, docenienia mojej pracy. Pomyślałam, że do trzech razy sztuka. W końcu Michał mnie do pracy nie wyganiał. Chciałam pomagać ludziom sprzątać, bo to lubiłam i uważałam, że jestem w tym dobra. Ale nie zamierzałam dać sobie wejść na głowę! Moja trzecia rodzina to była matka z dwiema nastoletnimi córkami. Właściwie to nie matka, tylko macocha, bo szybko dowiedziałam się, że dziewczyny są córkami z pierwszego małżeństwa jej męża pracującego obecnie za granicą. Ale przysięgam, mogłyby być krewnymi! Wszystkie trzy identycznie bałaganiły, robiły wokół siebie syf i każda patrzyła na mnie z identycznym lekceważeniem w oczach. Trudno było uwierzyć, że nie miały wspólnych genów! – Rany Julek… – wzdychałam, wchodząc do pokoju Macochy. Pootwierane kosmetyki, wyciekający podkład i rozsypany puder na szafce, resztki jedzenia pod łóżkiem, kieliszki po winie na parapecie, ubrania wszędzie, nawet na kryształowym kinkiecie U siedemnastoletniej panny Laury nie lepiej: czyste ubrania pomieszane z brudnymi na podłodze, książki i zeszyty na chwiejących się kupkach, miliony gumek i spinek do włosów na każdej powierzchni płaskiej pokoju. Była jeszcze piętnastolatka, Greta. Jej pokój zostawiłam sobie na koniec. Musiałam poukładać jej książki w biblioteczce grzbietami do zewnątrz, bo wciskała je odwrotnie, luźne kartki i zeszyty ułożyłam na biurku, żeby mogła je schować do szuflad. Rozplątałam naszyjniki i bransoletki, po czym rozwiesiłam jej na specjalnej sztaludze, którą chyba od kogoś dostała właśnie w tym celu. Poukładałam jej też ubrania, odwieszając osobno sukienki i bluzki oraz odkładając spodnie i spódniczki. Mojej pracy towarzyszyło burczenie nastolatek, uwagi rzucane w przestrzeń przez panią domu i pretensje, że coś jest zrobione nie tak, jak powinno. Po całym dniu czułam się jak Kopciuszek w domu Macochy i jej złych córek. Macocha zapłaciła mi jednak godziwie i prosiła, bym przyszła za tydzień. Wtedy bałagan był jeszcze większy. Czy jej tu nie było przez tydzień? Przez dwa miesiące sprzątałam u tej trójki, znosząc uwagi pełne zniecierpliwienia i wyrazy niezadowolenia, że „znowu coś schowałam”, nie wspominając już o lekceważeniu mnie jako osoby. W końcu postanowiłam powiedzieć „dość”. – Wiesz, Michał, mam już potąd robienia za służącą! – przejechałam palcem po czole. – Sprzątać mogę, ale nie zniosę tego, że traktują mnie jak osobę gorszego sortu! Na litość boską, przecież ja pomagam tym kobietom! Beze mnie utonęłyby w brudnych ciuchach i zjadłyby je mrówki, bo wiecznie zostawiają jedzenie w pokojach! Nie mogą chociaż trochę się postarać i być dla mnie uprzejme?! Poszłam więc do domu Macochy z zamiarem wypowiedzenia umowy. Sprzątnęłam jednak najpierw jej pokój, a potem sypialnię Laury. Kiedy otworzyłam drzwi do pokoju Grety, na chwilę zamarłam. Zawahałam się, a potem zeszłam na dół i zagadnęłam dziewczynkę siedzącą w salonie z książką w ręku. – Nie było cię przez ostatni tydzień w domu? – zapytałam. – Nie. Dlaczego? – zdziwiła się. – Bo w twoim pokoju wszystko jest tak, jak zostawiłam poprzednim razem – wyjaśniłam. – Jakbyś w ogóle tam nie mieszkała. Greta się roześmiała. A potem wyjaśniła, że była w domu, ale postanowiła po prostu utrzymać porządek. – Spodobało mi się, że gdy pani posprzątała, mogłam wszystko szybko znaleźć. Ubieram się w minutę, a nie szaleję kwadrans po pokoju, by znaleźć czystą bluzkę. Książki i zeszyty mam poukładane, i to się sprawdza. Dziękuję pani. Przez chwilę nie wierzyłam, że to usłyszałam. Naprawdę ktoś mi podziękował? I naprawdę moją pracę doceniła rozpieszczona piętnastolatka? Szarmancki profesor też mi się trafił Nie rzuciłam wtedy pracy u Macochy. Sprzątałam tam jeszcze rok. Zatrudniłam się też u pewnej starszej pani, która ubierała się tylko w czerń i opowiadała, że znała osobiście Pavarottiego. Kiedy u niej sprzątałam, obie go słuchałyśmy. Równocześnie sprzątałam u jednego profesora astrofizyki, który zawsze po skończonej pracy całował mnie w rękę i wylewnie dziękował, że tak bardzo mu pomagam. Oczywiście, trafiałam czasami na ludzi, którzy nie umieli zachowywać się kulturalnie wobec kogoś, kto podnosi z podłogi ich brudną bieliznę, ale takie umowy szybko wypowiadałam. W zeszłym roku Michał dostał udaru i nagle wpadliśmy w dołek finansowy. Gdyby nie to, że miałam kilka domów do sprzątania, nie mielibyśmy pieniędzy na jego leki. – Kochana, to okropne, że musisz sprzątać u obcych ludzi, żeby utrzymać chorego męża – powiedziała raz moja siostra, a ja jej odpowiedziałam, że to wcale nie takie straszne. – Nieważne, jaką pracę wykonujesz, tylko jaki masz do niej stosunek. A jeśli szanujesz siebie i swoją pracę, to inni też będą cię szanowali. Naprawdę w to wierzę. Chcę napisać zabawny poradnik z podziałem na typy bałaganiarzy i radami, jak sprzątnąć kuchnię w pięć minut przed przyjazdem teściowej. Mam przeczucie, że to się nieźle sprzeda. Katarzyna, 41 lat Czytaj także: „W maju mąż usuwał chwasty z ogrodu, a ja z życia. Nie wiedział, że jest pierwszy na mojej liście” „Tuż przed śmiercią dziadek wyznał mi, że zakopał coś pod krzewem bzu. Byłam w szoku na widok takiego spadku” „Córka powiedziała, że matura to bzdura i nie będzie jej zdawać. Nagrywa głupie i filmiki i chce z tego żyć”
„Liczyłam na wakacje w Chorwacji, ale chłopak zabrał mnie do lasu. Myślał, że to romantyczne”
„Absolutnie nie paliłam się do odbijania sobie tyłka w siodle, spania w namiocie, mycia się w lodowatym strumyku i jedzenia żarcia z puszek czy zupek z torebek. Wcześniej jakimś cudem udawało mi się wykręcić od większości weekendowych wypadów na konie”.
Czego się nie robi, by przypodobać się ukochanemu... Cóż, ja wiedziałam, że zrobię bardzo wiele. Zwłaszcza że przekroczyłam już pewną magiczną granicę wieku i przyznam szczerze – miałam chrapkę na założenie własnej rodziny. W końcu 35 lat to już naprawdę ostatni dzwonek. Przynajmniej dla kobiety. Natura nie jest pod tym względem sprawiedliwa... Toteż gdy trafił mi się wspaniały samiec – inteligentny, przystojny, seksowy – zignorowałam fakt, że z odzysku, czyli po rozwodzie. Po zaaranżowanej przez moją siostrę randce w ciemno spodziewałam się najgorszego, a poznałam świetnego faceta. Zauroczył mnie w od razu Dlatego gdy zapytał, czy jeżdżę konno, potwierdziłam bez zastanowienia. Jako dziecko jeździłam wszak trochę na kucyku... Gdy dociekał, czy lubię aktywne wakacje na łonie natury, pokiwałam głową i przełknęłam ślinę, bo na samą myśl o nas uprawiających aktywność na łonie natury zrobiło mi się gorąco. Poza tym nie chciałam wyjść w jego oczach na jakąś ofermę, która boi się robaków i niewygody. W efekcie spodobałam mu się równie mocno co on mnie i nasz romans rozkwitł. Zanim nadeszło lato, zdążyłam zakochać się po uszy i zaczęłam snuć plany na przyszłość. Już widziałam, jak razem wybieramy wspólnie kolor ścian w sypialni i imiona dla naszych przyszłych dzieci... No a potem nadeszła pora na dowód miłości. I nie mówię tu o seksie. Dowód miał polegać na czymś zupełnie innym. Wiedziałam, że latem Maurycy wybiera się na rajd konny w Bieszczady, zaplanowany jeszcze zanim mnie poznał, bo termin, pokoje i konie musieli zaklepać na pół roku wcześniej. Obłudnie wzdychałam, jak strasznie żałuję, że się z nimi nie zabiorę, ale trudno, siła wyższa, i niech dobrze się bawi z przyjaciółmi... – Świetna nowina! Jedziesz z nami! – usłyszałam pewnego czerwcowego dnia. Już wiedziałam, że mam przerąbane. – Zwolniło się jedno miejsce, więc, kochana, zacznij się szykować. To lepsze niż plaża w Chorwacji! – zawołał Maurycy. Nie podobało mi się to I co teraz? Czy powinnam mu wyjaśnić, że to są jegowymarzone wakacje, nie moje? Ja lubiłam wygodne kurorty, dobrą kuchnię, ciepłą wodę w łazience i miękkie łóżko do spania! A konie i to w lesie? Co najwyżej mechaniczne, w samochodzie... Absolutnie nie paliłam się do odbijania sobie tyłka w siodle, spania w namiocie, mycia się w lodowatym strumyku i jedzenia żarcia z puszek czy zupek z torebek. Wcześniej jakimś cudem udawało mi się wykręcić od większości weekendowych wypadów na konie. Pojechałam z Maurycym parę razy, udowodniłam, że odróżniam zad konia od głowy i potrafię kłusować, a nawet galopować. Jednak młodzieńcze zafascynowanie kucykami nie przerodziło się w dorosłą pasję. Ale cóż, słowo się rzekło, kobyłka u płota już na mnie czekała... Konkretnie był to wałaszek, hucuł imieniem Czador. Miły, choć nieco leniwy, co akurat mi odpowiadało, bo nie miałam ochoty użerać się z wyrywnym koniem. Jak się okazało, nie oczekiwano ode mnie, że spędzę całe dwa tygodnie, śpiąc i jedząc w siodle. Mieliśmy bazę wypadową w gospodarstwie niedaleko Ustrzyk. Była ciepła woda, a przynajmniej letnia; regionalna kuchnia, całkiem smaczna, choć mączysta i tłusta, no i dość wygodne łóżka. Pokoje tylko czteroosobowe, więc o intymności we dwoje mogłam zapomnieć. Niestety, chwile błogiego lenistwa przeplatały się z rajdami po okolicy. Rany... Pierwszy jakoś zdzierżyłam. Po drugim, całodniowym, miałam odciski i obtarcia w miejscach wiadomych. Wciąż sobie powtarzałam, że katuję się tak dla miłości. – I jak tam? – zapytał mnie ukochany po powrocie z trzeciego już wypadu. – Jakoś – burknęłam, bo nie miałam już nawet siły udawać entuzjazmu. Chryste, gdzie tu przyjemność?! Byłam zmęczona, jakby mi kazali rozładować wóz węgla. Ledwie minął tydzień, a mnie bolało dosłownie wszystko: ramiona, uda, stopy, łydki, kręgosłup, obtarty tyłek... – Wprawy ci brak – uśmiechnął się mój luby. – Dlatego masz zakwasy, mieszczuchu. Wieczorem cię rozmasuję – obiecał. Ale słowa nie dotrzymał, bo wieczorem planowali już z przewodnikiem następną wyprawę, stukilometrową pętlę po połoninach. Zmęczyłam się od samego słuchania. I zasnęłam, zanim skończyli. Nie musiałam jechać na ten rajd. Dwie osoby, bardziej doświadczone ode mnie, odpuściły, postanawiając się poopalać. – Też zostań, wykuruj obtarcia – zachęcał wyrozumiale Maurycy. – I nie będzie ci mnie brakowało? – Trochę będzie, ale... – zaczął. – Ja go pocieszę – zażartowała Gośka, puszczając do mnie oko. Nie byłam zazdrośnicą i lubiłam wesołą Małgosię, jednak poczucie humoru i pewność siebie też mi się nadwerężyły na tych przeklętych wakacjach. Uznałam więc tę pyzatą, piegowatą czterdziestkę za zbyt ładną i zbyt samotną, żeby ją zostawiać oko w oko z Maurycym w lesie. – Już ja wolę swojego faceta pocieszać sama – oświadczyłam naburmuszona. Nazajutrz ruszyliśmy... Pogoda była piękna. Zapowiadana burza nie nadeszła, przynajmniej nie w nasze okolice. Lecz ja nastrój miałam ponury. Od kilku godzin wlokłam się na końcu, zostając coraz bardziej w tyle. Maurycy, który jechał przede mną, raz po raz obracał się i ponaglał mnie wzrokiem. – Skarbie, spręż się trochę, żebyśmy dotarli do schroniska przed zmrokiem! – Przecież się sprężam! – warczałam. Czy to moja wina, że Czador jak na złość człapał wolniej niż zwykle? Od samego początku nie chciał ruszyć na szlak, zupełnie jakby coś przeczuwał... Dotarliśmy do niewielkiej, płaskiej kotlinki, której środkiem płynął szeroki, za to płytki potok. Wszystkie konie przeszły bez oporów, ledwie mocząc kopyta, tylko Czador zaczął wydziwiać. Dotąd przełaził przez wszystkie strugi, a tu nagle się zachowywał, jakby w wodzie czaił się aligator. Prychał, grzebał kopytem, spoglądał nerwowo w górę strumienia i za diabła nie chciał wejść w nurt. – Nie daj mu się! – krzyknął do mnie Maurycy. – Pokaż, kto tu rządzi! – Przecież wiem – wysapałam. Wiedziałam, że jak ustąpię, będzie kicha. Stracę u wierzchowca autorytet, a co gorsza, rozczaruję Maurycego. Nie byłam ślepa. Może miłości mi jeszcze nie wyznał, ale wiedziałam doskonale, że podobają mu się moja zawziętość, ambicja i to, że naprawdę twarda ze mnie babka. Ścisnęłam więc boki Czadora z całych sił, jakbym chciała z niego wydusić wszelki upór. Hucuł stęknął, spojrzał na mnie spode łba, jak gdyby się upewniał, że wiem, co robię... i wszedł do strumyka. Naraz stanął, zadzierając łeb do góry, węsząc czujnie i rżąc ostrzegawczo. Odpowiedziały mu inne konie, równie nerwowo. Coś się stało, coś się nadal działo, tylko nie miałam bladego pojęcia co! Rozejrzałam się niepewnie, szukając przyczyny przestrachu wśród stada. Nagle dobiegł mnie jakiś hałas. Ten dźwięk narastał i wyraźnie się zbliżał. Nim się zorientowałam, było za późno – spienione masy wody gnały wprost na mnie. – Szybciej! – krzyknął Maurycy. – Widać wyżej była burza! Uciekaj! Jednak mnie sparaliżował strach: gapiłam się tylko na zbliżające się fale. Uratował nas Czador. Otrząsnął się, zrobił w tył zwrot, pokonał strumyk i pognał w las, na przełaj, wydeptanymi przez zwierzęta ścieżkami. W górę. Byle dalej od kotlinki zamienionej w kipiel! Nie reagował na wodze. Mogłam zeskoczyć, ryzykując skręcenie karku, albo jakoś wysiedzieć. Chwyciłam się więc kurczowo przedniego łęku i starałam się uchylać przed gałęziami. Nie wiem, jak długo trwał ten paniczny galop, ale w pewnym momencie mięśnie zaczęły odmawiać mi posłuszeństwa. Czułam, że jeszcze trochę, jeszcze jeden zakręt i spadnę. I nagle hucuł potknął się, a ja wyleciałam jak z procy. Pamiętam miękkość mchu i twardość ukrytego pod nim kamienia. Pamiętam ból i ciemność... Ocknęłam się, gdy wokół zaczynało już zmierzchać. Nigdzie nie widziałam Czadora. Widocznie gdy puściłam wodze, poszedł sobie. Zostawił mnie! Byłam sama w lesie. Byłam sama w Bieszczadach… Zerwałam się i o mało znowu nie upadłam. Głowa mi pękała. Dotknęłam czoła – guz jak byk i zaschnięta krew. „Trzeba by obmyć – pomyślałam. – Woda...”. I wtedy wszystko do mnie wróciło. Co się właściwie stało? Przypomniałam sobie opowieści gospodyni, która przestrzegała nas przed burzami. Krótkotrwały, ale intensywny opad w górze strumienia wystarczy, by niżej zrobiła się powódź, która potrafi porwać człowieka z koniem. I co teraz? Jak trafię do domu, skoro nie mam pojęcia, gdzie się znajduję? Mogę błądzić całymi godzinami, a nawet dniami, zanim trafię na jakiś oznakowany szlak, na jakieś domostwo! A po ciemku to już na pewno nie znajdę żadnej drogi... Właśnie wtedy usłyszałam za plecami ciche rżenie. Mało się nie popłakałam z ulgi! Więc jednak Czador mnie nie opuścił? Kochany konik! Odszedł skubnąć trawkę, ale wrócił! Obróciłam się. Stał i machał łbem na boki, jakby chciał powiedzieć: „A mówiłem, żeby nie włazić do tego głupiego potoku?”. Podeszłam i przytuliłam się do jego ciepłego boku. Dopiero teraz poczułam, że mi zimno, lecz roztkliwianie się nad sobą odłożyłam na później. Teraz trzeba było działać. I to szybko, zanim się ściemni. Obejrzałam hucuła. Siodło zostało, strzemiona też, ale wodze zerwał. Związałam je jakoś. Trochę krótkie się zrobiły... – I tak to ty będziesz wybierał drogę – powiedziałam, wsiadając mu na grzbiet. No i Czador poczłapał. Na skróty. Tak się w każdym razie łudziłam, że w tym przedzieraniu się przez gąszcz jest jakaś metoda, bo gdybym zwątpiła, chybabym umarła ze strachu. Zdawało mi się, że las śledzi mnie setkami oczu. Nieproszone cisnęły się do głowy zasłyszane opowieści o zamieszkujących Bieszczady dzikich zwierzętach – żbikach, rysiach, żmijach, wilkach, a nawet niedźwiedziach... Wędrowaliśmy niestrudzenie, aż drogę zagrodził nam strumień. Wręcz czułam rozterkę hucuła. Wyraźnie ciągnęło go na drugą stronę, jednak bał się. Zachęciłam go do śmiałego kroku naprzód. Posłuchał. I nagle Czador zapadł się w niby płytkim potoku po pachy. Najwyraźniej w tym miejscu strumień przepływał przez torfowy teren. „Umrę tu i nikt mnie nigdy nie znajdzie”– pomyślałam przerażona. Nie! Nie ma mowy, muszę walczyć! Zaczęłam brnąć w stronę brzegu, który był tuż obok. Uczepiłam się darni, wpiłam paznokciami w ziemię i centymetr po centymetrze wydobywałam się z pułapki. Udało się! Obróciłam się i trzymając wodze, zaczęłam delikatnie ciągnąć Czadora. Zabulgotało, gdy zamłócił przednimi nogami. Trafił na twardszy grunt, targnął ciałem, dźwignął się i wyrwał zad z bajora. Wyczerpaliśmy przydział pecha. Kilkaset metrów dalej był szlak, którym Czador, jak po sznurku, bezbłędnie wybierając drogę na rozstajach, dotarł do stajni. Cały dom był oświetlony. Czekano na nas. I organizowano akcję poszukiwawczą, która miała ruszyć o świecie, gdybyśmy się do tego czasu sami nie znaleźli. Na mój widok Maurycy aż jęknął. Wyciągnął ręce, zdjął mnie z siodła i utulił. – Nigdy więcej mnie tak nie strasz – wyszeptał. – Kocham cię! Wreszcie! A jednak się opłacało... Michalina, 35 lat Czytaj także: „W maju mąż usuwał chwasty z ogrodu, a ja z życia. Nie wiedział, że jest pierwszy na mojej liście” „Tuż przed śmiercią dziadek wyznał mi, że zakopał coś pod krzewem bzu. Byłam w szoku na widok takiego spadku” „Córka powiedziała, że matura to bzdura i nie będzie jej zdawać. Nagrywa głupie i filmiki i chce z tego żyć”
„Firmowy wyjazd do Chorwacji spędziłam w łóżku z kolegą. Wróciłam bez magnesu, za to z niespodzianką”
„Pod koniec tygodnia ludzie z zespołu żartowali nawet, że po powrocie trzeba będzie to zgłosić do HR–u. My jednak nie myśleliśmy o tym, co będzie po wakacjach. Liczyło się tylko tu i teraz. A każdy pocałunek i noc spędzona w jednym łóżku były na wagę złota”.
Wakacyjny wyjazd integracyjny z firmy okazał się być bardzo ekscytujący Bardzo cieszyłam się na firmowy wyjazd do Chorwacji, na który można było zabrać partnera. Kiedy więc w ostatniej chwili Wojtek zrezygnował, żeby pojechać z kumplami na surfing, byłam wściekła. Kolega z pracy pomógł mi jednak szybko zapomnieć o smutku na wakacjach. Jedź sama i baw się dobrze Na początku roku w końcu udało mi się zmienić pracę, na taką, która dawała mi satysfakcję i świetne benefity. Zespół, w którym pracowałam, był naprawdę zgrany. Ucieszyłam się więc, kiedy okazało się, że firma organizuje wakacyjny wyjazd integracyjny do Chorwacji. Tym bardziej że można było zabrać ze sobą osobę towarzyszącą. Od razu zapisałam więc na listę zainteresowanych siebie i swojego chłopaka. Znajomi z pracy żartowali, że to nie jest dobry pomysł, biorąc pod uwagę to, co dzieje się na typowych wyjazdach integracyjnych. Ja jednak marzyłam o takich wakacjach z Wojtkiem i byłam pewna, że będzie idealnie. Odliczałam dni do tego urlopu. Co prawda Wojtek był nim średnio zainteresowany, ale załatwił sobie już wolne w pracy, więc byłam pewna, że wszystko pójdzie gładko. Okazało się też, że do Chorwacji jadą najlepsi ludzie z naszego teamu. W pracy rozmawialiśmy tylko o wyjeździe, sprawdzając co chwilę, jakie atrakcje czekają na nas na miejscu. Czułam się znowu jak mała dziewczynka, przebierająca nóżkami na myśl o jakimś prezencie. Miałam nadzieję, że te wakacje będą niezapomniane i wcale się nie pomyliłam. Mimo że nie przebiegły tak, jak to sobie zaplanowałam. — Nie jadę z tobą do tej Chorwacji mała — poinformował mnie Wojtek na tydzień przed wyjazdem. — O czym ty mówisz? Jak to nie jedziesz? Coś się stało? — zrobiło mi się słabo. — Na obozie surfingowym zwolniły się miejsca i Grzesiek wciągnął nas na listę — mówił spokojnie mój chłopak. — I tak po prostu rezygnujesz z zaplanowanego wyjazdu ze mną? — nie mogłam uwierzyć, że mi to robi. — Weź, nie dramatyzuj Oliwka. Co ja bym robił w jakiejś Chorwacji z nudnymi ludźmi z twojej roboty? — zupełnie bagatelizował sytuację Wojtek. — Może spędzałbyś czas ze mną? Nie byliśmy nigdzie razem już chyba rok — byłam zdruzgotana i łzy napływały mi powoli do oczu. — No to jeszcze chwilę wytrzymamy. Świat się nie zawali — Wojtek w ogóle nie był tym przejęty. — I co ja mam teraz zrobić? — zapytałam, niemal szlochając. — Jedź sama i baw się dobrze mała. Ja też będę się dobrze bawił na desce i obydwoje wrócimy wypoczęci — pocałował mnie w czoło, pożegnał się i wyszedł na trening jakby nigdy nic. Kiedy tylko zamknął za sobą drzwi, rozpłakałam się. Ten gnojek zawsze mi to robi, a ja próbuję to ignorować, bo go kocham. Tylko ile można tak żyć? Zadzwoniłam do przyjaciółki, która słyszała podobną historię już nie raz. Mimo to musiałam się wygadać i usłyszeć, co może mi poradzić. — Jak to, co masz zrobić? Jedź i korzystaj z każdej minuty tego wyjazdu, a do tego dupka nawet się nie odzywaj! — stwierdziła ostro Magda. — Nie wiem, czy dam radę się dobrze bawić, myśląc ciągle o Wojtku — zastanawiałam się. — To znajdź sobie jego godne zastępstwo! Przestań marudzić, lepiej zacznij się pakować — doradziła mi przyjaciółka. Jak zwykle napędziła mnie do działania, więc postanowiłam faktycznie jechać bez Wojtka. W pracy nie robili mi żadnych wyrzutów, że mój partner zrezygnował niemal w ostatniej chwili. A ludzie z zespołu nawet się ucieszyli, że jednak pojedziemy bez żadnych postronnych osób. Wyjazd znów zaczął mnie ekscytować. Co się dzieje w Chorwacji... Mój zespół zaczął imprezować już na lotnisku. Doskonale bawiliśmy się w swoim towarzystwie bez alkoholu, dlatego po kilku drinkach zabawa nabrała jeszcze większych rumieńców. Kiedy dotarliśmy do hotelu, okazało się, że moje rezerwacja nie została zmieniona, dlatego miałam cały pokój dla siebie. Było mi trochę smutno, że każdy będzie miał towarzystwo oprócz mnie, ale szybko przekonałam się, że to był prawdziwy dar od losu. Już pierwszego wieczoru siedzieliśmy całą ekipą nad basenem i wlewaliśmy w siebie kolejne koktajle. Ja niestety wciąż sprawdzałam telefon, czekając aż Wojtek zainteresuje się chociaż tym, czy szczęśliwie doleciałam. Mój ukochany nie napisał jednak ani jednej wiadomości. A we mnie narastały nieprzyjemne uczucie, od smutku i żalu, po wściekłość. Nie wiedziałam, czy zaraz po prostu się przy wszystkich nie rozpłaczę i nie ucieknę do pokoju, żeby pławić się w swoim smutku. Na szczęście szybko wyłapał to Marcin. Był leaderem mojego zespołu i jednocześnie najsympatyczniejszym facetem, jakiego w życiu spotkałam. Po prostu każdy go uwielbiał. — Chodź, skoczymy do baru po kolejną rundę drinków i trochę ochłoniesz — złapał mnie za rękę i pociągnął za sobą. — Dzięki, chyba potrzebowałam przerwy — powiedziałam w drodze do baru, a Marcin się zatrzymał i spojrzał mi w oczy. — Oliwia jesteś piękną, inteligentną i cholernie zabawną kobietą! Jeśli ten dupek nie chce spędzać z tobą czasu i nie ma chwili, żeby do ciebie napisać, to nie jest ciebie wart! — Marcin wygłosił mowę z poważną miną. — Tylko że ja go chyba kocham — wyszeptałam ze łzami w oczach. — Tak ci się tylko wydaje. I wiesz co, jest mnóstwo facetów, którzy oddaliby wszystko, żeby spędzić z tobą chociaż jedną noc — Marcin wciąż patrzył mi głęboko w oczy, a mi dosłownie zmiękły kolana od jego spojrzenia. — A znasz choćby jednego takiego? — zapytałam, zaskakując samą siebie. — Znam, przedstawię ci go, jak odprowadzę cię później do pokoju — Marcin uśmiechnął się i pociągnął mnie za sobą do baru. Zamówiliśmy wszystkim następną kolejkę drinków i usiedliśmy koło siebie, żeby czuć ciepło swoich ciał. Przy każdej możliwej okazji ocierałam się o Marcina i mimo że świetnie się bawiła, chciałam jak najszybciej skończyć tę imprezę. Na szczęście po podróży wszyscy byli zmęczeni i około północy rozeszli się do swoich pokoi. Drżałam na samą myśl o tym, co może się zaraz wydarzyć. — Odprowadzisz mnie do pokoju? — zapytałam nieśmiało Marcina. — A na pewno tego chcesz? — upewnił się. — Nawet nie wiesz, jak bardzo — złapałam go za rękę i ruszyliśmy w stronę mojego pokoju. Tej nocy czułam, że jestem dla Marcina najważniejszą kobietą na świecie. Był w pełni skoncentrowany na tym, żeby dać mi przyjemność. Może to trochę sprawka alkoholu, ale wydaje mi się, że nigdy nie byłam w łóżku z tak fantastycznym kochankiem. Ani przez sekundę nie pomyślałam o Wojtku, który nigdy nie poświęcał mi tyle uwagi. Byłam naprawdę usatysfakcjonowana i chciałam więcej. To nie koniec Przez cały wyjazd nie mogłam się oderwać od Marcina. Oczywiście staraliśmy się ukrywać nasz wakacyjny romans przed wszystkimi, ale chyba każdy zauważył, co się dzieje. I co najważniejsze, nikt nam tego nie wypominał. Pod koniec tygodnia ludzie z zespołu żartowali nawet, że po powrocie trzeba będzie to zgłosić do HR–u. My jednak nie myśleliśmy o tym, co będzie po wakacjach. Liczyło się tylko tu i teraz. A każdy pocałunek i noc spędzona w jednym łóżku były na wagę złota. Niestety tydzień minął zbyt szybko. Ostatnie chwile na lotnisku i każde z nas pojechało w swoją stronę. Nie wiedzieliśmy tak naprawdę, co chcemy zrobić z tym dalej. Kiedy wróciłam, Wojtka nie było jeszcze w domu. Przez cały wyjazd napisał do mnie tylko jedną wiadomość z pytaniem, czy pamiętam jego hasło do tableta, którego nie używał od wieków. W końcu stało się dla mnie oczywiste, że nie tak powinien wyglądać związek. A przynajmniej ja nie chciałam być w takim związku. Kiedy tak siedziałam i zastanawiałam się, co zrobić dalej, dostałam wiadomość od Marcina. „Było mi z tobą cudownie, ale nie chcę być tym trzecim. Nie chcę ci mieszać w życiu”. Uśmiechnęłam się i rozpłakałam w tym samym momencie. Kiedy się uspokoiłam, wybrałam numer Marcina. — Chciałabym, żebyś namieszał mi trochę w życiu. Jeśli oczywiście nie masz żadnych innych planów na najbliższy czas — powiedziałam pewna siebie. — Myślę, że znajdę wolną chwilę — zaśmiał się Marcin. Zmiany w swoim życiu zaczęłam od rozstania z Wojtkiem, który miał to gdzieś. A potem okazało się, że jestem w ciąży. Znajomi z pracy mocno trzymają za nas kciuki, ale jednocześnie nie wtrącają się w nasz bardzo świeży związek. Naprawdę mi się poszczęściło i w końcu czuję, że wszystko w moim życiu jest na swoim miejscu. Oliwia, 28 lat Czytaj także: „Żona nie znosi mojej rodziny, bo jest zbyt wiejska. Komunię naszego syna nazwała cyrkiem i trzasnęła drzwiami” „Poszedłem na randkę w ciemno, ale pomyliłem stoliki. To był największy i najlepszy błąd, jaki w życiu popełniłem” „Jako wdowa na emeryturze myślałam już tylko o trumnie. To w bibliotece miejskiej odnalazłam szansę na drugą młodość”
„W pracy plotkowali, że awansowałam przez łóżko. Byłam w szoku, gdy dowiedziałam się, kto chciał mi zaszkodzić”
„Wyszłam z gabinetu na miękkich nogach i do końca zajęć nie potrafiłam się skupić. Moja wizyta w gabinecie dyrektora nie pozostała niezauważona. Śledziły mnie spojrzenia innych nauczycieli, słyszałam szepty po kątach… Przez całe popołudnie zastanawiałam się, co zrobić. W nocy nie mogłam zasnąć i wierciłam się w pościeli”.
Jestem nauczycielką od dziesięciu lat. Gdybym nie lubiła mojej pracy, już dawno zmieniłabym zawód. I to nie z nie powodu agresywnej czy leniwej młodzieży. Od tego jestem wychowawcą, by sobie radzić z takimi problemami. Mam inny problem – ktoś, kto powinien być moim mentorem i przewodnikiem, stał się moim prześladowcą… Pamiętam dokładnie swój pierwszy oficjalny dzień w roli nauczycielki. Dyrektor wprowadził mnie do sali, życzył powodzenia i poszedł. Mimo podekscytowania umierałam ze strachu, jak to będzie. Jakoś było. Potwierdziłam, że się nadaję. Przez dziewięć miesięcy stażu radziłam sobie raczej lepiej niż gorzej, ale to kolejne lata okazały się istną mordęgę. Bycie nauczycielem to nie, jak się niektórym wydaje, mało godzin pracy i fura wakacji. Dobrzy nauczyciele to pasjonaci, pracujący jedynie dla satysfakcji i coraz bardziej wątpliwego ostatnio prestiżu. Droga awansu nie jest usłana różami. Po dziewięciu miesiącach stażu absolwenta czeka dwa lata i dziewięć miesięcy szkolenia, nim osiągnie status nauczyciela kontraktowego. Następnie kolejne dwa lata i dziewięć miesięcy starań o nauczyciela mianowanego. I znów: dwa lata i dziewięć miesięcy, nim zostanie wreszcie nauczycielem dyplomowanym. Nim zacznie zarabiać trzy tysiące sto złotych brutto, musi przepracować dziesięć lat, zdobywając kolejne stopnie awansu zawodowego. Zatem lekko nie jest i kokosów nie ma. A ja na dokładkę dostałam jako opiekuna nieprzyjemną, marudną kobietę, polonistkę starej daty, ale nie „starej szkoły”, która uważała się za alfę i omegę oraz pępek świata. Wszystko robiła najlepiej i wszystko wiedziała najlepiej. Cały czas „dusiła” mnie o konspekty zajęć, przychodziła na hospitacje, wielokrotnie odsyłała do poprawki mój plan rozwoju zawodowego. Zaciskałam zęby i robiłam, co kazała, choć w marzeniach moje dłonie często zaciskały się na gardle tej zołzy. Żaden, nawet najbardziej nieznośny dzieciak nie był tak męczący i wkurzający jak ona. Niechby się wreszcie odczepiła. Niechby dała pożyć, odetchnąć… Ale nie. Podczas egzaminu jedna z ekspertek maglowała mnie dosłownie o wszystko – Co to ma być?! – słyszałam często, kiedy przewracała kartki moich konspektów. – Gdzie są jasno określone cele? Czego chcesz ich nauczyć? Musisz wiedzieć, dziewczyno, co to konkretne ćwiczenie im da! Jakie wiadomości? Jakie umiejętności? Hę? Proszę to poprawić! Jak w ogóle można iść na zajęcia z czymś takim? Za moich czasów to by było nie do pomyślenia! I tak w kółko No ale było, minęło, przetrwałam. Zdobyłam stopień nauczyciela mianowanego. Wtedy mogłam odetchnąć. Przy awansie na nauczyciela dyplomowanego nie ma już opiekuna stażu. Dla świętego spokoju starałam się omijać to babsko i nie wchodzić jej w drogę. Wiedziałam, że mnie nie szanuje jako nauczyciela i że język sobie na mnie strzępi, ale ją ignorowałam i nie wdawałam się w żadne spory. Miałam nadzieję, że w końcu da mi spokój. Nadszedł dzień egzaminu na nauczyciela dyplomowanego. Poprosiłam o obecność przedstawiciela związków zawodowych. Czekałam na korytarzu, a obok w sali komisja i eksperci czytali moje sprawozdanie. W pobliskich pokojach również odbywały się egzaminy, co rusz ktoś wchodził i po kilkunastu minutach wychodził uśmiechnięty. A ja czekałam. Godzinę, następną, potem kolejne dwie… Zastanawiałam się, dlaczego to tak długo trwa. Może znaleźli jakiś błąd? Nie spełniłam warunków? O co chodzi? W końcu drzwi gabinetu się otworzyły i jeden z członków komisji zaprosił mnie do środka. Przewodnicząca komisji przedstawiła wszystkich obecnych i nim się zorientowałam, znalazłam się w krzyżowym ogniu pytań. Jedna z ekspertek maglowała mnie dosłownie o wszystko: o przepisy prawa oświatowego, o warunki konieczne do zaliczenia stażu, o analizę przypadku. Czepiała się co drugiego słowa w sprawozdaniu. Widziałam, że pozostali członkowie komisji mają już serdecznie dość i chcieliby jak najszybciej rzecz zakończyć. A ta męczyła mnie dalej. Spociłam się jak mysz, próbując odpowiadać jak najlepiej, tłumacząc, dlaczego w sprawozdaniu użyłam takiego zwrotu, a nie innego. Trwało to prawie półtorej godziny. Wreszcie baba odpuściła, oświadczając na koniec: – Ja tu nie widzę materiału na nauczyciela dyplomowanego. Miałam ochotę wstać i wyjść. Czułam, jak łzy zbierają mi się w kącikach oczu. Co ta kobieta do mnie ma? Spojrzałam na nią i dostrzegłam na jej twarzy leciutki, ale drwiący uśmieszek. Boże, zna mnie? Co jest grane? Przewodnicząca komisji poprosiła mnie o opuszczenie sali, aby członkowie mogli się naradzić. Znów siedziałam na korytarzu, tym razem już pustym, bo wszystkie posiedzenia komisji kwalifikacyjnych dawno się skończyły, i łykałam łzy. Dlaczego padło akurat na mnie? Co ja jej zrobiłam? Widziałam ją przecież pierwszy raz w życiu. Czemu się na mnie uwzięła? Minęła godzina i drzwi się otworzyły… Weszłam na salę jak skazaniec oczekujący wyroku. Przewodnicząca komisji poinformowała mnie, że w wyniku postępowania kwalifikacyjnego zostanie mi nadany stopień nauczyciela dyplomowanego. Członkowie komisji gratulowali mi i z wyraźną ulgą opuszczali salę. Wiedźmowata ekspertka uśmiechała się fałszywie. Po powrocie do domu sama wypiłam butelkę węgierskiego tokaju, który przywiozłam z wycieczki. Kiedy rano spojrzałam w lustro, aż się przestraszyłam: zmierzwione włosy, spuchnięte oczy i cera jak u zombie, pewnie oddech również. Myjąc zęby, pocieszałam się tym, że jako nauczyciel dyplomowany, z najwyższym stopniem awansu zawodowego, od nowego roku kalendarzowego będę brać na rękę jakieś dwa tysiące sześćset. Szał… Weekend minął i należało wracać do pracy. Końcówka każdego semestru to istne wariactwo. Nauczyciele nagle przypominają sobie, że liczba ocen, które są aktualnie w dzienniku, to jednak za mało i trzeba to szybko zmienić. W związku z tym zasypują uczniów absurdalną ilością kartkówek, sprawdzianów, prac klasowych. Ja staram się tego nie robić, planuję wszystko zawczasu, tak aby mieć wystarczającą liczbę ocen i nie bombardować uczniów pod koniec semestru. Moja była opiekunka stażu, wszystkowiedząca koleżanka-polonistka w pokoju nauczycielskim głośno narzekała, jak to się poświęca dla uczniów i młodej kadry, czego nikt nie docenia. Poświęca się? Dla młodej kadry? Że niby dla mnie? Akurat. Wiedziałam, że wciąż obgaduje mnie za plecami i stara się dyskredytować w oczach uczniów i innych nauczycieli. A ja nadal nie rozumiałam, dlaczego. W kółko zastanawiałam się, czym mogłam się jej narazić. Czemu od pierwszego wejrzenia i spotkania mnie nie lubiła? Bo byłam młoda, niebrzydka, pełna entuzjazmu, pasji oraz ideałów, których ona może nigdy nie miała? Tym ją drażniłam? Bo uważałam swój zawód za powołanie, a ona wylądowała w szkole z braku innych, lepszych opcji? A może zgorzkniała z czasem? Tak czy owak, czy to moja wina? Czy musiała mi mój wybór obrzydzać? Na szczęście byłam twarda Drugi semestr minął jak z bicza trzasnął. Dotychczasowy dyrektor naszej placówki, szanowany przez rodziców i uczniów pedagog, przeszedł na emeryturę. Jego miejsce zajął młody, energiczny człowiek, żonaty, z trójką dzieci. Mówiło się w pokoju nauczycielskim, że to jakaś rodzina prezydenta miasta i że wiadomo, na czym te tak zwane „konkursy” polegają. Wszystko jest już z góry ustalone i jeżeli ktoś startuje bez pleców, to nie ma najmniejszych szans. Tak czy inaczej, nowy dyrektor zapowiedział duże zmiany w naszej placówce. Wprowadził dziennik elektroniczny, a w każdej sali lekcyjnej znalazł się projektor multimedialny lub aktywna tablica. Teraz nikt już nie miał wątpliwości, że to jakaś rodzina prezydenta miasta, bo dotąd ten stary dusigrosz skąpił na wszystko, co było związane z oświatą. Jeszcze na posiedzeniu rady pedagogicznej we wrześniu nowy dyrektor oznajmił, że będzie przyglądał się wszystkim nauczycielom, ponieważ chce wybrać swojego zastępcę, ale nikogo z nas nie zna. Minął wrzesień, październik, zaczął się listopad. Kiedy wróciliśmy z wolnego po Święcie Niepodległości, zostałam wezwana do gabinetu dyrektora. Kompletnie nie wiedziałam, o co może chodzić, więc z duszą na ramieniu przekroczyłam próg. Dyrektor powitał mnie miłym uśmiechem, zaprosił do stołu i od razu przeszedł do rzeczy. – Mówiłem na wrześniowej radzie, że zamierzam przyglądać się pracownikom, aby wybrać swojego zastępcę. Otóż, pani Haniu, chciałbym, aby to pani objęła to stanowisko. Zatkało mnie. Dosłownie, na chwilę odebrało mi głos. Dyrektor musiał się nieźle ubawić na widok mojej miny. – Nie oczekuję odpowiedzi już teraz – uspokoił mnie. – To nie będzie funkcja tyko na papierze. Dlatego proszę to przemyśleć do jutra. Wyszłam z gabinetu na miękkich nogach i do końca zajęć nie potrafiłam się skupić. Moja wizyta w gabinecie dyrektora nie pozostała niezauważona. Śledziły mnie spojrzenia innych nauczycieli, słyszałam szepty po kątach… Przez całe popołudnie zastanawiałam się, co zrobić. W nocy nie mogłam zasnąć i wierciłam się w pościeli… W pracy standard: dzwonek – lekcja, dzwonek – przerwa. Po skończeniu zajęć udałam się do gabinetu dyrektora z prośbą o przedłużenie terminu na zastanowienie się o tydzień. Zgodził się, bo mu na mnie zależało. Tak powiedział. Tydzień zleciał niezmiernie szybko, a ja oczywiście się zgodziłam. Nawet jeśli miałam obawy, czy sobie poradzę, żałowałabym, gdybym nie spróbowała, gdybym stchórzyła i nie podjęła wyzwania. Poza tym, myślałam ciut nieskromne, jak nie ja, to kto? Z nadania czy nie, nowy dyrektor by mi bliski wiekowo, światopoglądowo, patrzył w przyszłość, a nie wstecz. Czułam, że wspólnie możemy coś zdziałać dla szkoły i uczniów. Ucieszył się z mojej decyzji. – Kamień z serca! Szczerze? Nie wyobrażałem sobie nikogo innego na tym stanowisku. Z panią się dogadam, z innymi niekoniecznie. Kiedy dostałam nowy angaż i spojrzałam na dodatek funkcyjny, aż usiadłam z wrażenia. Nowy dyrektor na pewno miał nieliche układy z prezydentem miasta. I tak się zaczęło. Mimo początkowych obaw i drobnych potknięć, szło mi całkiem nieźle. Poznawałam tajniki dyrektorowania: arkusze organizacyjne, konstruowanie planów zajęć, planów zastępstw, administrowanie dziennikiem elektronicznym, całą robotę papierkową. Świetnie dogadywałam się z szefem, dokładnie tak jak przewidział, a nasza współpraca przynosiła owoce. Bomba wybuchła wraz z początkiem nowego semestru. Czułam, że coś jest grane, bo w pracy jakoś dziwnie mi się przyglądano. Ale dopiero Jolka mnie oświeciła. Pewnego dnia zadzwoniła do mnie i obwieściła, że bezwzględnie musimy się spotkać i pogadać. I kazała mi do siebie wpaść po pracy. Zła jak osa wróciłam do domu – Chodzą już po mieście ploty na wasz temat – zaczęła, ledwo siadłam. – Niby czyj? – No twój i tego młodego, dziarskiego dyrektorka. Podobno dużo czasu spędzacie razem. Niektórzy mówią, że… za dużo. – W jakim sensie za dużo?! – obruszyłam się. – Jakie ploty? – Ano takie, że masz z nim romans. I że zostałaś jego zastępczynią „przez łóżko”. – Co?! – Nie świruj, tylko słuchaj. Takie gadanie zawsze się pojawia, gorzej, że doszło do jego żony i babka się ponoć wściekła nie na żarty. – Ale to kłamstwa! – Ty to wiesz i ja to wiem, ale inni chętnie słuchają i powtarzają. Ja też wściekłam się nie na żarty. Zła jak osa wróciłam do domu. Czy gdybym miała męża, też ktoś by śmiał robić ze mnie dyrektorską kochankę? Zresztą co ma do tego mój stan cywilny? Zamężna czy panna… jak tak można?! Czułam się obrażona, poniżona i brudna. Ciężko pracowałam, a ktoś robił ze mnie pannę bez zasad. Podłość i zawiść ludzka naprawdę nie znają granic. Postanowiłam, że dowiem się, kto mi przyprawia gębę. Poprosiłam o pomoc zaufane znajome. Czas upływał, a atmosfera w pracy robiła się nieznośna. Prawie wszyscy patrzyli na mnie znacząco, zupełnie jakby mieli w telefonach nagrane filmiki z moimi igraszkami z dyrektorem. Szef też czuł się nieswojo i spotykał się ze mną tylko w sprawach służbowych oraz zawsze przy świadkach, co jednak nie likwidowało plotek ani podejrzeń. Byłam bliska zrezygnowania z pracy, kiedy z pomocą znów przybyła mi niezawodna Jolka. – Słuchaj! Byłam niedawno na imprezie u Miśków… – Do rzeczy, Joluś. – No przecież się streszczam. Siedzieliśmy obok takiego starszego małżeństwa i od słowa do słowa rozmowa zeszła na ciebie i twojego szefa. Babka wypiła już więcej niż trochę i dawaj jechać na ciebie! Istny stek bzdur, nie będę nawet powtarzać, ale grzecznie słuchałam, bo dzięki temu udało mi się dowiedzieć czegoś ciekawego. Otóż wszystkie te rewelacje pochodzą od pewnej emerytowanej nauczycielki. Ta nauczycielka mówiła, że siedziała w komisji jako ekspert, kiedy zdawałaś na dyplomowanego. Twierdziła, że byłaś cienka, nic nie wiedziałaś, i już wtedy musiałaś mieć chody, bo inaczej byś nie zdała. – Bzdura! – Poczekaj, to nie koniec. Ekspertka to przyjaciółka twojej koleżanki z pracy. Zgadnij, której? – Nie mów… – Ależ tak. Twojej dawnej zołzowatej mentorki! Teraz dopiero wszystkie elementy układanki wskoczyły na swoje miejsce. Wiedziałam, że mnie nie lubi, obgaduje, dyskredytuje, ale żeby celowo tępić i napuszczać innych, żeby robić ze mnie kochankę? Tego już za wiele! Następnego dnia weszłam do pokoju nauczycielskiego i przy wszystkich oskarżyłam byłą opiekunkę o pomówienie oraz zapowiedziałam cywilny pozew. Sporo ryzykowałam. Mogła się wszystkiego wyprzeć i mnie wyśmiać, ale kiedy padło nazwisko ekspertki z egzaminu, zobaczyłam w jej oczach lekki popłoch i już wiedziałam, że to prawda. To ona cały czas kopała pode mną dołki. Z jakiegoś powodu mnie nienawidziła. Ale przegięła. Tym razem jej nie daruję, nie odpuszczę! Odwróciłam się na pięcie Opowiedziałam mu całą sytuację oraz uprzedziłam, że zarówno on, jak i inni nauczyciele z naszej szkoły mogą być wezwani w charakterze świadków. Moi koledzy z pracy bez problemu stawiali się w charakterze świadków Bez pomocy prawnika, posiłkując się tylko wiadomościami z internetu, sama napisałam pozew. Do pomówienia dorzuciłam jeszcze mobbing z czasów stażu oraz dokładnie opisałam przebieg mojego egzaminu na nauczyciela dyplomowanego. Po pierwszej rozprawie atmosfera w pracy była bardzo ciężka, jednak tym razem nie ja cierpiałam. Większość osób wilkiem patrzyła na starą polonistkę. Widać nie tylko mnie zalazła za skórę, ale ja byłam pierwszą, która się jej postawiła. Czekam na drugą rozprawę. Co ma być, to będzie. Moralnie już wygrałam. Moja dręczycielka niedawno przeszła na wcześniejszą emeryturę, ponoć z powodu „choroby serca”. Jakby w ogóle miała serce… A ja? Pracuję dalej i mam się świetnie bez wroga za plecami. Hanna, 37 lat Czytaj także: „Nie mamy dzieci, ale kłótni u nas i tak nie brakuje. Irytuje mnie, że mąż nie opuszcza deski sedesowej” „Mąż po przejściu na emeryturę ciągle siedzi w domu. Ja marzę o Kanarach, on o telewizorze i kapciach” „Po tym, co zrobił mąż, zżerał mnie wstyd. Jak ja teraz spojrzę w oczy rodzinie i wszystkim sąsiadom?”
„Wzięłam kredyt, żeby ratować małżeństwo córki. Ona miała luksusowe wakacje, a ja muszę głodować”
„Strasznie się tym martwiłam. Lubię mojego zięcia. Jest fajnym facetem, dobrym ojcem i – wydawało mi się – mężem też idealnym. Myślałam i kombinowałam, jak do nich dotrzeć, żeby wszystko było jak dawniej. I wpadłam na pewien pomysł”.
Moja przyjaciółka zadzwoniła przed szóstą rano, każe mi wziąć długopis i pisać: „pół słoika dobrego miodu, cztery główki czosnku i kilogram cytryn”. – Czosnek drobno pokroisz – dyktowała. – Cytrynę wydusisz na sok i wymieszasz wszystko z miodem. Dodasz setkę spirytusu i niech się maceruje. Po trzech miesiącach masz nalewkę cudo! – I na co to pomaga? – zapytałam słabo. – Na wszystko! Mój mąż, przekręcając się na drugi bok, mruknął z dezaprobatą: – Czy ona nie mogła ci tego powiedzieć o ludzkiej porze? Wariatka! Moja przyjaciółka ma na imię Ewa, ale od przedszkola mówimy na nią Balbina. Znamy się jak łyse konie i przedstawiamy obcym: „przyjaciółka od serca, właściwie siostra”. Trzymamy się razem od pierwszej klasy podstawówki, czyli już ponad pięćdziesiąt lat! Kiedy jednej coś jest, druga natychmiast to zauważa: „Coś taka mikra? – pyta. – Przyjechać? Potrzebujesz czegoś?”. Własny mąż i dzieci nie widzą, a ona wie i natychmiast reaguje! Musiałam ratować małżeństwo córki! Gdyby nie Balbina, może by mnie już nie było na tym świecie, bo wpakowałam się w straszne kłopoty. Już miałam plan, jak ze sobą skończyć, bo nie widziałam wyjścia, nawet list pożegnalny napisałam, żeby się wytłumaczyć dlaczego… Zaczęło się od rozmowy z moją córką. Od jakiegoś czasu chodziła markotna, widziałam, że popłakuje po kątach, schudła i strasznie się zaniedbała. – Powiedz, córcia, jak ci pomóc? – prosiłam. – Komu się zwierzysz jak nie matce? Wreszcie wydusiła, że mają z mężem kryzys, nawet już się nie kłócą, bo tak zobojętnieli na siebie, że mijają się jak obcy! – On chyba ma jakąś babę – płakała. – Jestem prawie pewna, że mnie zdradza. Mamo, co ja mam robić? Wszystkie moje namawiania, żeby pogadali, były jak grochem o ścianę. – To nic nie da – szlochała Ola. – Próbowałam już i guzik z pętelką! Strasznie się tym martwiłam. Lubię mojego zięcia. Jest fajnym facetem, dobrym ojcem i – wydawało mi się – mężem też idealnym. Myślałam i kombinowałam, jak do nich dotrzeć, żeby wszystko było jak dawniej. I wpadłam na pewien pomysł… W gazetach i w telewizji pełno jest reklam wakacji w ciepłych krajach, nad morzami i plażami jak z bajki. Pomyślałam, że gdyby wyjechali sami, bez dzieci, mieliby czas dla siebie i może by się odnaleźli? No więc poszłam do eleganckiego biura podróży i zapytałam o taką wycieczkę… Panie święty! Kosztowała majątek. Nie było mnie stać, ale na słupach ogłoszeniowych zobaczyłam ulotkę o takim biurze pożyczkowym ofiarującym pieniądze „natychmiast i bez zbędnych formalności”. Kilka tygodni później moje dzieci pojechały na czternaście dni do Grecji. Wróciły odmienione. Córka opowiadała, że przeżyli tam drugi miodowy miesiąc i wszystko sobie wyjaśnili. Byłam szczęśliwa! Żeby spłacić pierwszą ratę z odsetkami, nie zapłaciłam za prąd i zrobiłam pierwszą zaległość w czynszu. Na szczęście przyszło wyrównanie mojej emerytury, resztę dopożyczyłam od przyjaciół i miałam na drugą ratę. Na dług w spółdzielni mieszkaniowej, niestety, już nie starczyło. Bałam się, że wyłączą światło, bo teraz się nie patyczkują, więc nie wykupiłam leków i przyoszczędziłam na jedzeniu. Dałam radę, aż do czwartej raty… Ubłagałam w administracji, żeby poczekali. Ponieważ do tej pory płaciłam czynsz regularnie, poszli mi na rękę, ale termin spłaty był nieprzekraczalny. No to pomyślałam, że jeden dług mogę przecież spłacić drugim! W swoim banku nie dostałam kredytu, bo wymagali zgody współwłaściciela konta, czyli Heńka. Znalazłam więc inną szybką pożyczkę. Spłaciłam zaległości, ale teraz z kolei miałam dwie raty z odsetkami… Kombinowałam jak koń pod górę! Płaciłam na przykład jeden czynsz, ale robiłam zaległości w gazie albo prądzie. Bojąc się upomnień, uprosiłam listonosza, żeby korespondencję dawał mi do ręki. Porobiłam długi u znajomych; ciągle przepraszałam, tłumaczyłam i obiecywałam, że: „już na pewno, za kilka dni oddam”. Tylko kablówkę załatwiałam regularnie, bo gdyby mąż stracił swoje seriale, zacząłby drążyć, co jest grane. Poza tym zaczęłam na wszystkim oszczędzać. Chodziłam pieszo przez pół miasta, kupowałam najtańsze produkty, zapomniałam o kosmetykach i perfumach. Prałam w proszku za grosze. Ale i tak moje długi rosły. Zaległość czynszowa nie dawała mi spać po nocach. Nadal czaiłam się na listonosza, żeby tylko upomnienie nie trafiło do rąk męża. Próbowałam negocjować tam, gdzie byłam zadłużona, lecz nic nie wskórałam! Wzięłam trzecią szybką pożyczkę… I właśnie wtedy, kiedy jeszcze miałam pieniądze i obliczałam, jaką dziurę zatkać najpierw, odwiedziła mnie wnuczka. Rozpaczała, że rodzice nie chcą jej kupić nowej komórki. – Muszę nosić taką starożytną cegłę, że wszyscy się ze mnie śmieją! – biadoliła. – Ale matka i ojciec mają to w nosie! Serce mi się na jej widok ściskało, więc dałam Adelce na ten upragniony telefon. – Babciu, jesteś super! Kocham cię. Ty mnie rozumiesz! – szepnęła wnusia i przez pięć minut znów byłam szczęśliwa. Mąż razem z Balbiną znaleźli rozwiązanie Doszłam do ściany. Już wiedziałam, że nie wybrnę z tych długów. Przestałam spać, schudłam. W spółdzielni mieszkaniowej rósł mi dług. Postanowiłam, że ze sobą skończę. Napisałam list do rodziny… Wtedy wzięła się za mnie Balbina. Akurat wróciła z Irlandii od swojego syna, gdzie parę miesięcy pomagała młodym przy dzieciach, bo właśnie urodził się im kolejny potomek. Złapała się za głowę, kiedy mnie zobaczyła. – Panie Jezu! Co z tobą? Jesteś chora? A we mnie puściła jakaś tama i rycząc jak bóbr, opowiedziałam, co nawyczyniałam podczas jej nieobecności. – Wszystko skończone – powtarzałam, ocierając nos. – Zabiorą nam mieszkanie za długi, pod most pójdziemy. – A Heniek wie? – zapytała Balbina. – Skąd? Nie ma o niczym pojęcia. Chyba by mnie zabił! – Nie zabiłby, nie zabił… Nie histeryzuj. To dobry chłop, tylko trochę marudny, ale cię kocha i wiele potrafi zrozumieć. – Dobrze ci gadać, bo sama nie masz takich kłopotów. – Nie mam, bo wiem, że jak się ma miękkie serce, trzeba nadstawiać twardy tyłek. Ty zawsze jedno i drugie miałaś jak z masła. – Co teraz będzie? – chlipnęłam, czując jednak leciutki powiew nadziei. – Po pierwsze, obliczymy dokładnie, ile masz tych długów. Ja odkładałam emeryturę przez tych parę miesięcy pobytu u syna, ale boję się, że nie wystarczy… – Mam brać twoje pieniądze?! – Twoje, moje, co za różnica? Pożar trzeba gasić, nie wszystko jedno czyją sikawką? – burknęła przyjaciółka. – Tylko że musisz Heńkowi powiedzieć co i jak. – Boję się! – Przecież cię nie weźmie na kolano, chociaż… może by się i przydało. – Powiem mu. Tylko bądź przy mnie. Mój mąż bladł i czerwieniał na zmianę. Łapał się za głowę i serce. Ale w sumie zniósł to lepiej, niż przypuszczałam. Potem razem z Balbiną obliczali na kalkulatorze, jak wybrnąć z tego galimatiasu. Ja siedziałam cicho jak mysz pod miotłą. Mąż złego słowa mi nie powiedział do chwili, kiedy Balbina wygadała się, że myślałam o ucieczce... – Co? – krzyknął. – Tego ci nie wybaczę! I znowu Balbina mnie uratowała. Zaciskamy pasa – Niech najpierw ona tobie wybaczy – powiedziała ostro. – Pogłówkuj, czemu się ciebie tak boi, że wolała myśleć o tragedii, zamiast z tobą pogadać? Mnie wystarczyło jedno spojrzenie, a ty byłeś obok ślepy jak kret! Sam zrób rachunek sumienia! Heniek wyglądał, jakby miał pęknąć ze złości, ale najwyraźniej Balbina poruszyła w nim jakąś strunę, bo po chwili podszedł do mnie i wymamrotał: – Ona ma rację. Wybacz. Obiecaj, że na przyszłość nie będziesz miała przede mną tajemnic. Żeby nie wiem, co się działo! Dzięki pożyczce od Balbiny i kolejnemu kredytowi, ale już w banku, spłaciliśmy długi. Teraz zaciskamy pasa. Mąż wziął wszelkie świadczenia w swoje ręce. Pilnuje tego jak oka w głowie! Ostatnio dzieci miały rocznicę ślubu. Kiedyś kupiłabym im jakiś drogi prezent, teraz poprzestaliśmy na życzeniach i torcie, który upiekłam wspólnie z Balbiną. Kiedy dekorowałyśmy wierzch, zapytała: – A moją nalewkę zrobiłaś? – Nie miałam do tego głowy… – Nie szkodzi. Dam ci swoją. Będziesz jak nowo narodzona, zobaczysz! Już jestem. Dzięki Balbince, mojej przyjaciółce, prawie siostrze. Czytaj także: „Po rozwodzie zostałam z 2 dzieci bez kasy, a mój eks bawił się w tropikach. W pewnym momencie coś we mnie pękło” „Teść narzeka sąsiadom, że jego syn się zmienił, odkąd mnie poznał. Ma rację, ale oddałam im wszystkim przysługę” „Nie mamy dzieci, ale kłótni u nas i tak nie brakuje. Irytuje mnie, że mąż nie opuszcza deski sedesowej”