polki.pl
type: channel
link: https://polki.pl
date: 2025-05-20T14:00:09.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: „Sąsiadki zazdroszczą mi, że po 60-tce mam odwagę całować się przed blokiem. Najchętniej zajrzałyby mi do łóżka”
items: „Córka zamiast się mną opiekować na starość, traktowała mnie jak służącą. Już wolę dom starców”
items: „Zamieniłem korporację na agroturystykę. Nie sądziłem, że którejś nocy moje życie na wsi zmieni się bezpowrotnie”
items: „Wyjechałem do Warszawy, ale czułem się tam jak śmieć. Wszyscy ciągle kpili, że jestem ze wsi”
items: „Żałuję, że oddałam portfel pełen kasy. Chciałam być uczciwa, a i tak wyszłam na złodziejkę”
items: „Byłam sprzątaczką u bogaczy. Prałam ich majtki, czyściłam luksusowe blaty, a oni i tak traktowali mnie jak śmiecia”
items: „Liczyłam na wakacje w Chorwacji, ale chłopak zabrał mnie do lasu. Myślał, że to romantyczne”
items: „Firmowy wyjazd do Chorwacji spędziłam w łóżku z kolegą. Wróciłam bez magnesu, za to z niespodzianką”
items: „W pracy plotkowali, że awansowałam przez łóżko. Byłam w szoku, gdy dowiedziałam się, kto chciał mi zaszkodzić”
items: „Wzięłam kredyt, żeby ratować małżeństwo córki. Ona miała luksusowe wakacje, a ja muszę głodować”

„Sąsiadki zazdroszczą mi, że po 60-tce mam odwagę całować się przed blokiem. Najchętniej zajrzałyby mi do łóżka”
type: item
date: 2025-05-20T14:00:00.000Z
subject: Z życia wzięte
subject: Po godzinach
subject: Opowiadania
subject: prawdziwe historie
description: „Stefan jest u mnie częstym gościem. Czasem wraca do siebie, a czasem zostaje do rana. Kobietom z ławeczki oczywiście się to nie podoba. Patrzą na mnie spode łba, coś tam szepcą za plecami. Niemal wytykają palcami, ale ja się już nie przejmuję”.
encoded: Bożena jest na mnie zła. Twierdzi, że przeze mnie nie wie, gdzie oczy ze wstydu schować, że powinnam się opamiętać. – Masz ponad sześćdziesiąt lat, a zachowujesz się jak młódka! Ludzie o tobie gadają! – denerwuje się. A niech sobie gadają! Czy kobieta w sile wieku nie ma prawa się zakochać i tego okazywać? Moim zdaniem ma. Bożenka jest moją sąsiadką i dobrą przyjaciółką. Odkąd owdowiałyśmy, spędzałyśmy ze sobą dużo czasu. Chodziłyśmy na spacery, do kościoła, oglądałyśmy telewizję lub po prostu siadałyśmy na ławeczce przed blokiem i z innymi emerytkami obserwowałyśmy przechodniów. Było miło, ale co tu ukrywać, trochę nudno i monotonnie. Nie narzekałam. Pogodziłam się z tym, że w tym wieku na żadne fajerwerki w życiu nie ma już co liczyć. Wszystko zmieniło się prawie rok temu, gdy dostałam od wnuka w prezencie laptop z dostępem do internetu. Przyszedł do mnie, położył go na stole i oświadczył, że powinnam nauczyć się korzystać z tego ustrojstwa. Nieźle się wtedy wystraszyłam. – Jesteś kochany, Karolku, ale to nie dla mnie. Za stara jestem – jęknęłam. – E tam, takie gadanie. Internet to okno na świat. Mnóstwo ciekawych informacji dla seniorów, przyjaciele na całym świecie. Nie chciałabyś poznać nowych ludzi w swoim wieku? – zapytał. – A to możliwe? – upewniłam się. – No jasne! Możesz do nich pisać, porozmawiać na żywo. Pokażę ci! Znów czuję motylki w brzuchu Początki nie były łatwe. Pięć minut się zastanawiałam, zanim nacisnęłam jakiś klawisz, bo bałam się, że coś zepsuję. Ale dotąd ćwiczyłam i próbowałam, aż się połapałam, o co w tym wszystkim chodzi. Im dłużej buszowałam po internecie, tym byłam bardziej zachwycona. Przepisy kulinarne, porady zdrowotne, różnego rodzaju ciekawostki… Próbowałam zainteresować swoją nową pasją Bożenkę, ale nie wykazała zainteresowania. Stwierdziła, że wystarczają jej nasze dawne rozrywki, że ten cały internet to przynosi więcej złego niż dobrego. I że jej szkoda oczu na ślęczenie przed ekranem. Nie dyskutowałam z nią. Stwierdziłam, że ja…

szczesliwa-kobieta-b126bc4.png
width: 1200
height: 900

„Córka zamiast się mną opiekować na starość, traktowała mnie jak służącą. Już wolę dom starców”
type: item
date: 2025-05-20T12:00:00.000Z
subject: Z życia wzięte
subject: Po godzinach
subject: Opowiadania
subject: prawdziwe historie
description: „Najtrudniejsze było zawiadomienie córki i zięcia, że tracą darmową pomoc domową, że od tej pory muszą zmodyfikować swoje wygodne życie i przypomnieć sobie, jak się włącza pralkę i odkurzacz, bo oni umieli obsługiwać jedynie pilota do telewizora. Niestety, rozstaliśmy się w gniewie, ale trudno”.
encoded: Niebo… Moim jest dom opieki dla starych i samotnych. Tak, dokładnie tak jest: mam tu pokoik dwa na dwa, wąskie łóżko, ale ja jestem szczupła, to wystarczy, i szafę w ścianie. Jeszcze stolik i półka, czyli niby nic, ale kiedy otworzyłam drzwi i zobaczyłam, że to od teraz będzie tylko dla mnie, pomyślałam, że nareszcie się wyzwoliłam, że za nic w świecie nie chcę być gdzie indziej, a już na pewno wracać, skąd przyszłam. Tutaj jest jeszcze duży hol z fotelami i telewizorem, są łazienki z prysznicami, mała kuchenka, gdzie można sobie zaparzyć herbatę albo ziółka. Ale najważniejsze, że jest wielki, piękny ogród ze starymi kasztanami i lipami, pod którymi ustawiono ławeczki. Jedzenie jest dobre, czysto podane, a najwspanialsze w tym jest to, że sobie po prostu siadam przy stoliku i podstawiają mi po nos pełne talerze. Całe życie to ja stałam przy garach, smażyłam, kroiłam, podtykałam, dogadzałam. Teraz czuję się jak królowa I nikt nie marudzi, że przesoliłam albo nie dosoliłam, albo że jest za zimne, za ciepłe…Nikt nie grzebie widelcem w surówce, nie wybiera tłustego, nie mówi: „Znowu to samo? Mogła się mama postarać!”… Przez długie lata zamiast trzasnąć patelnią o podłogę, pokornie się tłumaczyłam przed tym chamusiem, moim zięciem. Córka też… Żeby chamuś był zadowolony, też wybrzydzała: to niezdrowe, tamto wsiowe, bez polotu, bez charakteru, bez smaku… Boże. Troje wnuków (17 lat, 10 i 4), cały dom na głowie, pranie, sprzątanie, odkurzanie po psie, który ma taką sierść, że gdyby bez przerwy nie latać ze szczotką, utonęlibyśmy w kudłach… Im się wydawało, że to wszystko się samo robiło. Wychodzili, wracali, jedli, potem zięć spał albo oglądał telewizję, a córka siadała przed komputerem i nic ich nie obchodziło. Mam 70 lat. Do tej pory na nic nie chorowałam, ale ostatnio zdarzały mi się zawroty głowy i napady takiej dziwnej słabości, że aż musiałam przysiąść gdziekolwiek, żeby nie zemdleć. Raz wyszłam z najmłodszym wnukiem na rowerek i nagle zrobiło mi się ciemno w oczach. N…

zmartwiona-kobieta-e2fca16.png
width: 1200
height: 900

„Zamieniłem korporację na agroturystykę. Nie sądziłem, że którejś nocy moje życie na wsi zmieni się bezpowrotnie”
type: item
date: 2025-05-19T13:00:00.000Z
subject: Z życia wzięte
subject: Po godzinach
subject: Opowiadania
subject: prawdziwe historie
description: „Pewnego upalnego dnia, gdy akurat żegnałem liczną rodzinę, która spędziła u mnie ostatnie dwa tygodnie, usłyszałem, że na parking wjeżdża jakiś samochód. Nie spodziewałem się dzisiaj nikogo nowego, a raczej nikt nie wpadał bez zapowiedzi. Obróciłem się, by zobaczyć, kto przyjechał. I oniemiałem”.
encoded: Od urodzenia mieszkałem w Warszawie. Zawsze mi to odpowiadało. Jako dziecko i nastolatek miałem pod nosem wiele atrakcji, wybierałem spośród najlepszych liceów i studiowałem na świetnej uczelni. Marzyłem, by wyrwać się z tego więzienia Dość szybko znalazłem dobrą pracę, podczas której robiłem to, co umiałem i lubiłem. Generalnie zawsze towarzyszył mi swoisty fart, dzięki któremu wiele rzeczy w życiu po prostu mi wychodziło. A jednak nie czułem się w pełni szczęśliwy, czegoś mi brakowało albo raczej czegoś było za dużo… Jeszcze przed trzydziestką zacząłem przy każdej okazji uciekać w zaciszne miejsca. Sam. Weekend w mało uczęszczanym górskim miasteczku, majówka nad morzem poza sezonem, wakacje spod znaku agroturystyki – lubiłem ustronne, wyludnione miejsca, gdzie czas zdawał się płynąć wolniej, spokojniej, gdzie mogłem smakować każdą chwilę… Poniedziałek po długim weekendzie to jak powrót z przepustki na wojnę. Gdy tylko przekroczyłem próg firmy, od razu poczułem się zmęczony. Ludzie, z którymi pracowałem, na ogół byli sympatyczni, ale stresująca atmosfera panująca w dużej korporacji coraz bardziej mnie męczyła i wysysała z sił. – Maciek! Jak było nad morzem? – usłyszałem za plecami głos Renaty, mojej najbliższej firmowej koleżanki. Zatrzymałem się i obróciłem. – Za krótko. A jak twój weekend? – Spędziłam cały w łóżku… – westchnęła, ruszając wraz ze mną do wydzielonej części kuchennej. – No proszę, proszę… – No i tu się mylisz, nic z tych rzeczy. Leczyłam przeziębienie. – A ja dopiero łapałem. Kawy? – Chorego pytają, a ja już czuję się lepiej. Uruchomiłem ekspres. – Jestem tu tylko do końca roku – oznajmiłem nowinę. Nikt nie rozumiał, o co mi chodzi Zmarszczyła brwi. – Chyba nie rozumiem… – Rzucam pracę i wyjeżdżam. Otwieram ośrodek agroturystyczny. – Serio? – zrobiła oczy jak spodki. – Na żadnej wsi nie zarobisz tyle co tu… – Reniu miła, mam trzydzieści siedem lat. Przez ponad dziesięć lat pracy tutaj odłożyłem dość pieniędzy, by nie musieć martwić się o kasę przez …

szczesliwy-mezczyzna-9720a74.png
width: 1200
height: 900

„Wyjechałem do Warszawy, ale czułem się tam jak śmieć. Wszyscy ciągle kpili, że jestem ze wsi”
type: item
date: 2025-05-19T12:00:00.000Z
subject: Z życia wzięte
subject: Po godzinach
subject: Opowiadania
subject: prawdziwe historie
description: „Nie potrafiłem z nimi rozmawiać, zrozumiałem, że nigdy nie przyjmą mnie do swojego grona, zawsze będę dla nich inny, nie dość dobry. Odszedłem na bok i usiadłem na parapecie. Czułem się samotny i wyobcowany, sam w wielkim mieście, śmieszny i nieporadny”.
encoded: Człowiek ze wsi wyjdzie, ale wieś z człowieka nigdy. Ile razy słyszałem to powiedzenie? Było złośliwe i krzywdzące, ale w pewnym sensie prawdziwe. Wieś była we mnie. Tęskniłem za polami, laskiem łączącym Wólkę z Zarzeczem, za podmokłą łąką Lasockiego, która wiosną pachniała jak najwspanialszy bukiet kwiatów. To wszystko tkwiło we mnie głęboko, było moimi korzeniami, które chwilowo przeniosłem do miasta, próbując je zapuścić w niegościnny, wyasfaltowany grunt. O stolicy marzyłem, odkąd pamiętam Była synonimem awansu życiowego, większych możliwości, miejscem obfitującym w rozrywki, których na wsi nie było. Koncerty, kawiarnie, nocne życie na nadwiślańskich bulwarach – oto, czego mi brakowało. Z naszej wsi młodzi wyjeżdżali nawet za granicę, dlaczego ja miałbym być gorszy? – Chce wyjechać, bo zapatrzył się na Antka, a to zupełnie inna para kaloszy. Jego rodzice mają kuzynkę w Warszawie, chłopak miał się gdzie zatrzymać – mama mówiła do ojca, jakby mnie nie widziała. Miała nieaktualne informacje, bo z tego, co wiedziałem, Antek już dawno uciekł od ciotki, wynajmował mieszkanie z trzema kolegami i zapraszał mnie na czwartego. – Mamy taki kołchoz, że jeden mniej czy więcej nie zrobi różnicy – mówił jak to on, serdecznie i po kumpelsku. – Krajanie jesteśmy, nie? Trzeba sobie pomagać. Pakuj się i wbijaj, jakoś się pomieścimy. O robotę się nie martw, znajdziesz. Malować umiesz, z murarką też jesteś obeznany, z hydrauliką dasz radę, a kładzenia glazury się nauczysz. Fachowcy od remontów mieszkań są w cenie, będziesz żył jak król. Zrobiłem, jak mi doradził, i pewnego dnia zameldowałem się w stolicy. Nie byłem tu pierwszy raz, a jednak udało mi się zgubić, jak na prowincjusza przystało. Blokowisko, na którym mieszkał Antek, ciągnęło się bez końca i miało skomplikowany układ ulic, który przeczył wszelkiej logice. Dopiero jak wpadło mi do głowy odpalić GPS-a w komórce, udało mi się znaleźć cel. Oj, chyba się nie zakumplujemy Otworzył mi nieznajomy typ, który zupełnie nie zdziwił …

zamyslony-mezczyzna-209146c.png
width: 1200
height: 900

„Żałuję, że oddałam portfel pełen kasy. Chciałam być uczciwa, a i tak wyszłam na złodziejkę”
type: item
date: 2025-05-16T14:00:00.000Z
subject: Z życia wzięte
subject: Po godzinach
subject: Opowiadania
subject: prawdziwe historie
description: „Ten człowiek nie zasługiwał, żeby ktokolwiek był dla niego miły! Wredny, pełen uprzedzeń, zjadliwy staruszek, który zarzucił mi przywłaszczenie sobie cudzych pieniędzy, chociaż przejechałam pół miasta, żeby oddać mu zgubę!”.
encoded: Lubiłam seriale na kanale komediowym i strasznie nie chciałam z nich rezygnować. Musiałam jednak wypowiedzieć umowę z operatorem telewizji kablowej. Nie było mnie stać na płacenie comiesięcznych rachunków. Nie tylko za kablówkę, zaczynało mi też brakować na czynsz i na jedzenie czegoś lepszego niż ryż z keczupem… Po stracie pracy musiałam sprzedawać to, co zawsze było dla mnie cenne, ale ostatnio ze zgrozą stwierdziłam, że nie bardzo mam już co. – To kompletna kolekcja? Wszystkie odcinki wszystkich sezonów? – upewniał się przez telefon jakiś facet, kiedy usiadłam na ławce przy ulicy. – Tak, cały serial, wydanie kolekcjonerskie, z ekstradodatkami – odpowiedziałam, myśląc z żalem o zestawie płyt w eleganckim pudełku, który dostałam kiedyś na urodziny. To był mój ulubiony serial, wracałam do niego wielokrotnie. A teraz musiałam go sprzedać. Kiedy „Przyjaciele” znaleźli nowego właściciela, przyszła pora na „Dr House’a” i moje pozostałe DVD. Wystawiłam też na internetowych aukcjach większość moich ubrań, część biżuterii i wszystkie książki. Moja sytuacja była coraz trudniejsza Okres bezrobocia mi się przedłużał, a życie w mieście nie było tanie. Co gorsza, musiałam ponosić wydatki, choćby na kartę miejską czy telefon, żeby jeździć na spotkania o pracę. A kompletnie nie miałam już z czego płacić. Właśnie chciałam się podnieść z ławki, kiedy zauważyłam coś pomiędzy jej deszczułkami. Sięgnęłam tam i wyciągnęłam… portfel. Kiedy go otworzyłam, wytrzeszczyłam oczy. W środku było kilka paragonów, zużyte bilety, dowód osobisty, jakieś wizytówki i… tysiąc dwieście złotych. Zrobiło mi się gorąco z wrażenia. Tyle pieniędzy! Utrzymanie na cały miesiąc i jeszcze starczyłoby na kolejne dwa miesiące kablówki! Po raz kolejny przeliczyłam pieniądze, wysypałam nawet na dłoń monety. Jedenaście pięciozłotówek i kilka mniejszych. Banknoty były nowiutkie, jakby prosto z banku. Obejrzałam dowód osobisty właściciela portfela i zrozumiałam, dlaczego. To musiała być emerytura, którą dopiero co wy…

kobieta-z-portfelem-95499fe.png
width: 1200
height: 900

„Byłam sprzątaczką u bogaczy. Prałam ich majtki, czyściłam luksusowe blaty, a oni i tak traktowali mnie jak śmiecia”
type: item
date: 2025-05-16T13:00:34.000Z
subject: Z życia wzięte
subject: Po godzinach
subject: Opowiadania
subject: prawdziwe historie
description: „– Zacznie pani od łazienki, potem kuchnia, odkurzanie i zmiana pościeli – zaczęła wymieniać pani domu, elegantka koło trzydziestki, jak tylko zdążyłam się przedstawić. – Pieniądze będą leżały w kopercie na stole, klucze na portierni. Proszę nie otwierać szafek ani szuflad. Odkurzacz jest tutaj, a mopy – tam”.
encoded: Przez dwadzieścia pięć lat byłam gospodynią domową, przynajmniej tak pisałam w formularzach. To, że nie poszłam do pracy, było świadomym wyborem moim i Michała. Mąż zarabiał dość, żebym nie musiała pracować zawodowo, a ja lubiłam dbać o niego, dzieci i dom. Zawsze miałam masę pracy z gotowaniem, sprzątanie, prasowaniem, ale sprawiało mi to satysfakcję. A kiedy najmłodsze dziecko poszło na swoje, nagle okazało się, że w domu nie mam kompletnie nic do roboty. – Powinnaś sobie znaleźć jakieś zajęcie – powtarzał Michał, kiedy witałam go po całym dniu nudzenia się w domu. – Jakaś praca na pół etatu. Może w bibliotece osiedlowej? Widziałem, że kogoś szukają. – Zwariowałeś? – aż się wzdrygnęłam. – Mam przez cały dzień siedzieć w ciszy i gapić się na regały z książkami? Nie wyobrażam sobie nudniejszej pracy! Ja chcę być aktywna, robić coś konkretnego! – No ale co ty właściwie lubisz robić? – zapytał mąż. – Sprzątać! – wypaliłam. – Naprawdę to lubię. Byłam perfekcjonistką Roześmiał się, bo po ćwierćwieczu ze mną doskonale o tym wiedział. Byłam perfekcjonistką. Uwielbiałam sortować, układać, poprawiać. Zamienianie chaosu w porządek sprawiało mi przyjemność i dawało poczucie bezpieczeństwa. Nigdzie nie czułam się tak zrelaksowana jak we własnoręcznie wysprzątanym pomieszczeniu, kiedy mogłam z dumą podziwiać efekty mojej pracy. Niestety, przez te ćwierć wieku mimochodem wychowałam też sobie męża i nie miałam szans przyłapać go na tym, że odłożył skarpetki do niewłaściwej szuflady czy zostawił po sobie brudny talerz. Michał był niemal tak pedantyczny jak ja i nasz dom po wyprowadzce dzieci zaczął przypominać muzeum, a ja czułam się trochę jak jego kustoszka. Po raz pierwszy pomyślałam o tym podczas spaceru. Zobaczyłam ogłoszenie na słupie. Ktoś poszukiwał „pani do sprzątania”, obiecywał tylko lekkie prace i wysokie zarobki. Zadzwoniłam pod wskazany numer i umówiłam się na pierwszą wizytę. – Zacznie pani od łazienki, potem kuchnia, odkurzanie i zmiana pościeli – zaczęła wymieniać…

zla-kobieta-9ffa12c.png
width: 1200
height: 900

„Liczyłam na wakacje w Chorwacji, ale chłopak zabrał mnie do lasu. Myślał, że to romantyczne”
type: item
date: 2025-05-16T12:00:00.000Z
subject: Z życia wzięte
subject: Po godzinach
subject: Opowiadania
subject: prawdziwe historie
description: „Absolutnie nie paliłam się do odbijania sobie tyłka w siodle, spania w namiocie, mycia się w lodowatym strumyku i jedzenia żarcia z puszek czy zupek z torebek. Wcześniej jakimś cudem udawało mi się wykręcić od większości weekendowych wypadów na konie”.
encoded: Czego się nie robi, by przypodobać się ukochanemu... Cóż, ja wiedziałam, że zrobię bardzo wiele. Zwłaszcza że przekroczyłam już pewną magiczną granicę wieku i przyznam szczerze – miałam chrapkę na założenie własnej rodziny. W końcu 35 lat to już naprawdę ostatni dzwonek. Przynajmniej dla kobiety. Natura nie jest pod tym względem sprawiedliwa... Toteż gdy trafił mi się wspaniały samiec – inteligentny, przystojny, seksowy – zignorowałam fakt, że z odzysku, czyli po rozwodzie. Po zaaranżowanej przez moją siostrę randce w ciemno spodziewałam się najgorszego, a poznałam świetnego faceta. Zauroczył mnie w od razu Dlatego gdy zapytał, czy jeżdżę konno, potwierdziłam bez zastanowienia. Jako dziecko jeździłam wszak trochę na kucyku... Gdy dociekał, czy lubię aktywne wakacje na łonie natury, pokiwałam głową i przełknęłam ślinę, bo na samą myśl o nas uprawiających aktywność na łonie natury zrobiło mi się gorąco. Poza tym nie chciałam wyjść w jego oczach na jakąś ofermę, która boi się robaków i niewygody. W efekcie spodobałam mu się równie mocno co on mnie i nasz romans rozkwitł. Zanim nadeszło lato, zdążyłam zakochać się po uszy i zaczęłam snuć plany na przyszłość. Już widziałam, jak razem wybieramy wspólnie kolor ścian w sypialni i imiona dla naszych przyszłych dzieci... No a potem nadeszła pora na dowód miłości. I nie mówię tu o seksie. Dowód miał polegać na czymś zupełnie innym. Wiedziałam, że latem Maurycy wybiera się na rajd konny w Bieszczady, zaplanowany jeszcze zanim mnie poznał, bo termin, pokoje i konie musieli zaklepać na pół roku wcześniej. Obłudnie wzdychałam, jak strasznie żałuję, że się z nimi nie zabiorę, ale trudno, siła wyższa, i niech dobrze się bawi z przyjaciółmi... – Świetna nowina! Jedziesz z nami! – usłyszałam pewnego czerwcowego dnia. Już wiedziałam, że mam przerąbane. – Zwolniło się jedno miejsce, więc, kochana, zacznij się szykować. To lepsze niż plaża w Chorwacji! – zawołał Maurycy. Nie podobało mi się to I co teraz? Czy powinnam mu wyjaśnić, że to …

kobieta-w-lesie-21a0eab.png
width: 1200
height: 900

„Firmowy wyjazd do Chorwacji spędziłam w łóżku z kolegą. Wróciłam bez magnesu, za to z niespodzianką”
type: item
date: 2025-05-14T12:00:00.000Z
subject: Z życia wzięte
subject: Po godzinach
subject: Opowiadania
subject: prawdziwe historie
description: „Pod koniec tygodnia ludzie z zespołu żartowali nawet, że po powrocie trzeba będzie to zgłosić do HR–u. My jednak nie myśleliśmy o tym, co będzie po wakacjach. Liczyło się tylko tu i teraz. A każdy pocałunek i noc spędzona w jednym łóżku były na wagę złota”.
encoded: Wakacyjny wyjazd integracyjny z firmy okazał się być bardzo ekscytujący Bardzo cieszyłam się na firmowy wyjazd do Chorwacji, na który można było zabrać partnera. Kiedy więc w ostatniej chwili Wojtek zrezygnował, żeby pojechać z kumplami na surfing, byłam wściekła. Kolega z pracy pomógł mi jednak szybko zapomnieć o smutku na wakacjach. Jedź sama i baw się dobrze Na początku roku w końcu udało mi się zmienić pracę, na taką, która dawała mi satysfakcję i świetne benefity. Zespół, w którym pracowałam, był naprawdę zgrany. Ucieszyłam się więc, kiedy okazało się, że firma organizuje wakacyjny wyjazd integracyjny do Chorwacji. Tym bardziej że można było zabrać ze sobą osobę towarzyszącą. Od razu zapisałam więc na listę zainteresowanych siebie i swojego chłopaka. Znajomi z pracy żartowali, że to nie jest dobry pomysł, biorąc pod uwagę to, co dzieje się na typowych wyjazdach integracyjnych. Ja jednak marzyłam o takich wakacjach z Wojtkiem i byłam pewna, że będzie idealnie. Odliczałam dni do tego urlopu. Co prawda Wojtek był nim średnio zainteresowany, ale załatwił sobie już wolne w pracy, więc byłam pewna, że wszystko pójdzie gładko. Okazało się też, że do Chorwacji jadą najlepsi ludzie z naszego teamu. W pracy rozmawialiśmy tylko o wyjeździe, sprawdzając co chwilę, jakie atrakcje czekają na nas na miejscu. Czułam się znowu jak mała dziewczynka, przebierająca nóżkami na myśl o jakimś prezencie. Miałam nadzieję, że te wakacje będą niezapomniane i wcale się nie pomyliłam. Mimo że nie przebiegły tak, jak to sobie zaplanowałam. — Nie jadę z tobą do tej Chorwacji mała — poinformował mnie Wojtek na tydzień przed wyjazdem. — O czym ty mówisz? Jak to nie jedziesz? Coś się stało? — zrobiło mi się słabo. — Na obozie surfingowym zwolniły się miejsca i Grzesiek wciągnął nas na listę — mówił spokojnie mój chłopak. — I tak po prostu rezygnujesz z zaplanowanego wyjazdu ze mną? — nie mogłam uwierzyć, że mi to robi. — Weź, nie dramatyzuj Oliwka. Co ja bym robił w jakiejś Chorwacji z nudnymi …

zadowolona-kobieta-d437bba.png
width: 1200
height: 900

„W pracy plotkowali, że awansowałam przez łóżko. Byłam w szoku, gdy dowiedziałam się, kto chciał mi zaszkodzić”
type: item
date: 2025-05-13T13:00:00.000Z
subject: Z życia wzięte
subject: Po godzinach
subject: prawdziwe historie
description: „Wyszłam z gabinetu na miękkich nogach i do końca zajęć nie potrafiłam się skupić. Moja wizyta w gabinecie dyrektora nie pozostała niezauważona. Śledziły mnie spojrzenia innych nauczycieli, słyszałam szepty po kątach… Przez całe popołudnie zastanawiałam się, co zrobić. W nocy nie mogłam zasnąć i wierciłam się w pościeli”.
encoded: Jestem nauczycielką od dziesięciu lat. Gdybym nie lubiła mojej pracy, już dawno zmieniłabym zawód. I to nie z nie powodu agresywnej czy leniwej młodzieży. Od tego jestem wychowawcą, by sobie radzić z takimi problemami. Mam inny problem – ktoś, kto powinien być moim mentorem i przewodnikiem, stał się moim prześladowcą… Pamiętam dokładnie swój pierwszy oficjalny dzień w roli nauczycielki. Dyrektor wprowadził mnie do sali, życzył powodzenia i poszedł. Mimo podekscytowania umierałam ze strachu, jak to będzie. Jakoś było. Potwierdziłam, że się nadaję. Przez dziewięć miesięcy stażu radziłam sobie raczej lepiej niż gorzej, ale to kolejne lata okazały się istną mordęgę. Bycie nauczycielem to nie, jak się niektórym wydaje, mało godzin pracy i fura wakacji. Dobrzy nauczyciele to pasjonaci, pracujący jedynie dla satysfakcji i coraz bardziej wątpliwego ostatnio prestiżu. Droga awansu nie jest usłana różami. Po dziewięciu miesiącach stażu absolwenta czeka dwa lata i dziewięć miesięcy szkolenia, nim osiągnie status nauczyciela kontraktowego. Następnie kolejne dwa lata i dziewięć miesięcy starań o nauczyciela mianowanego. I znów: dwa lata i dziewięć miesięcy, nim zostanie wreszcie nauczycielem dyplomowanym. Nim zacznie zarabiać trzy tysiące sto złotych brutto, musi przepracować dziesięć lat, zdobywając kolejne stopnie awansu zawodowego. Zatem lekko nie jest i kokosów nie ma. A ja na dokładkę dostałam jako opiekuna nieprzyjemną, marudną kobietę, polonistkę starej daty, ale nie „starej szkoły”, która uważała się za alfę i omegę oraz pępek świata. Wszystko robiła najlepiej i wszystko wiedziała najlepiej. Cały czas „dusiła” mnie o konspekty zajęć, przychodziła na hospitacje, wielokrotnie odsyłała do poprawki mój plan rozwoju zawodowego. Zaciskałam zęby i robiłam, co kazała, choć w marzeniach moje dłonie często zaciskały się na gardle tej zołzy. Żaden, nawet najbardziej nieznośny dzieciak nie był tak męczący i wkurzający jak ona. Niechby się wreszcie odczepiła. Niechby dała pożyć, odet…

zamyslona-kobieta-eef3813.png
width: 1200
height: 900

„Wzięłam kredyt, żeby ratować małżeństwo córki. Ona miała luksusowe wakacje, a ja muszę głodować”
type: item
date: 2025-05-12T14:15:00.000Z
subject: Z życia wzięte
subject: Po godzinach
subject: Opowiadania
subject: prawdziwe historie
description: „Strasznie się tym martwiłam. Lubię mojego zięcia. Jest fajnym facetem, dobrym ojcem i – wydawało mi się – mężem też idealnym. Myślałam i kombinowałam, jak do nich dotrzeć, żeby wszystko było jak dawniej. I wpadłam na pewien pomysł”.
encoded: Moja przyjaciółka zadzwoniła przed szóstą rano, każe mi wziąć długopis i pisać: „pół słoika dobrego miodu, cztery główki czosnku i kilogram cytryn”. – Czosnek drobno pokroisz – dyktowała. – Cytrynę wydusisz na sok i wymieszasz wszystko z miodem. Dodasz setkę spirytusu i niech się maceruje. Po trzech miesiącach masz nalewkę cudo! – I na co to pomaga? – zapytałam słabo. – Na wszystko! Mój mąż, przekręcając się na drugi bok, mruknął z dezaprobatą: – Czy ona nie mogła ci tego powiedzieć o ludzkiej porze? Wariatka! Moja przyjaciółka ma na imię Ewa, ale od przedszkola mówimy na nią Balbina. Znamy się jak łyse konie i przedstawiamy obcym: „przyjaciółka od serca, właściwie siostra”. Trzymamy się razem od pierwszej klasy podstawówki, czyli już ponad pięćdziesiąt lat! Kiedy jednej coś jest, druga natychmiast to zauważa: „Coś taka mikra? – pyta. – Przyjechać? Potrzebujesz czegoś?”. Własny mąż i dzieci nie widzą, a ona wie i natychmiast reaguje! Musiałam ratować małżeństwo córki! Gdyby nie Balbina, może by mnie już nie było na tym świecie, bo wpakowałam się w straszne kłopoty. Już miałam plan, jak ze sobą skończyć, bo nie widziałam wyjścia, nawet list pożegnalny napisałam, żeby się wytłumaczyć dlaczego… Zaczęło się od rozmowy z moją córką. Od jakiegoś czasu chodziła markotna, widziałam, że popłakuje po kątach, schudła i strasznie się zaniedbała. – Powiedz, córcia, jak ci pomóc? – prosiłam. – Komu się zwierzysz jak nie matce? Wreszcie wydusiła, że mają z mężem kryzys, nawet już się nie kłócą, bo tak zobojętnieli na siebie, że mijają się jak obcy! – On chyba ma jakąś babę – płakała. – Jestem prawie pewna, że mnie zdradza. Mamo, co ja mam robić? Wszystkie moje namawiania, żeby pogadali, były jak grochem o ścianę. – To nic nie da – szlochała Ola. – Próbowałam już i guzik z pętelką! Strasznie się tym martwiłam. Lubię mojego zięcia. Jest fajnym facetem, dobrym ojcem i – wydawało mi się – mężem też idealnym. Myślałam i kombinowałam, jak do nich dotrzeć, żeby wszystko było jak dawniej.…

rozczarowana-kobieta-832ed8f.png
width: 1200
height: 900