„Chciałem mieć dzieci i żonę, a 2 razy skończyłem ze złamanym sercem. Kobiety traktują mnie jak pionka”
„Magda była całym światem i od początku wiedziałem, czego chcę od niej i od życia. Uważałem, że będzie mi dużo łatwej pracować i dojść do czegoś, kiedy będę miał u swojego boku ukochaną kobietę”.
Wiele razy zastanawiałem się, czy coś ze mną jest nie tak. Może ja się po prostu nie znam na kobietach? Wiadomo, one są z Wenus, a my z Marsa. No, ale przecież wielu moich kolegów ma fajne żony, a ich małżeństwa wyglądają na udane. Też o takim marzyłem… Kochałem ją jak wariat Pochodzę z normalnej, kochającej się rodziny. Moi rodzice zawsze szanowali się nawzajem, a tata nawet dzisiaj, po czterdziestu latach od ślubu, potrafi mamie kupić bez okazji kwiaty. Śmiało mogę powiedzieć, że nauczył mnie szacunku do kobiet i tym właśnie kieruję się w życiu. Mama dla taty była zawsze najważniejszym partnerem w rozmowie, cenił sobie jej zdanie, przegadywali wszystko razem. A kiedy z bratem podrośliśmy na tyle, że także mogliśmy brać udział w dyskusji, rodzice brali pod uwagę także nasze zdanie. Nikt nikomu niczego nie narzucał, zawsze dyskutowaliśmy. Może dlatego z bratem nigdy nie przeszliśmy takiego klasycznego okresu buntu, bo niby przeciwko czemu mielibyśmy się buntować, jeśli rodzice byli zawsze życzliwie otwarci na wszystkie nasze pomysły. Wiem, że to brzmi trochę jak bajka, ale faktycznie tak było. Dlatego moi koledzy uwielbiali odwiedzać mój dom, zawsze dziwili się, że nie ma w nim awantur i podniesionego tonu. Było spokojnie i miło. Zwróciła na to także uwagę moja dziewczyna, Magda. Powiedziała mi już podczas drugiej wizyty, że ona u mnie wypoczywa. Był to dla mnie ogromny komplement. Kochałem ją jak wariat, była moją pierwszą młodzieńczą miłością. Poznaliśmy się na studiach, w uczelnianej kawiarni, do której w przerwie między zajęciami wpadałem na herbatę. Zawsze miałem ze sobą kanapki starannie przygotowane przez mamę, bo nie stać mnie było na kupowanie sobie codziennie słodkich drożdżówek czy obiadu. Zresztą kanapki były zdrowsze, a obiad czekał na mnie zawsze w domu. Na te kanapki zwróciła uwagę Magda. Powiedziała mi potem, że były takie ładne i wyglądały nawet z daleka na bardzo smaczne, iż sądziła, że robiła mi je zakochana dziewczyna. Mimo to, na szczęście, pewnego dnia przysiadła się do mnie i tak zaczęła się nasza znajomość, która szybko przerodziła się w miłość. Pewnie z natury jestem długodystansowcem, jeśli chodzi o uczucia. Takie mam wzorce, które wyniosłem z domu. W mojej najbliższej rodzinie jak do tej pory nie było rozwodów. Od początku więc założyłem, że Magdalena zostanie moją żoną, przynajmniej tak ją traktowałem. Ona była z tego bardzo zadowolona, mówiła o mnie, że jestem solidnym partnerem, że znalazła we mnie oparcie, jakiego nigdy nie miała w swoich rodzicach. Pewnie dlatego nie protestowała, kiedy już na trzecim roku studiów poprosiłem ją o rękę. Moi rodzice przyklasnęli temu pomysłowi. Powiedzieli, że w razie potrzeby nam pomogą. Synu, szczęście trzeba łapać To tylko utwierdziło mnie w przekonaniu, że dobrze robię, iż nie czekam z małżeństwem do czasów, aż się dorobię, aż do czegoś dojdę. Moi koledzy reprezentowali właśnie taką postawę. Podkreślali, że najpierw chcą zrobić karierę, awansować na dobre stanowisko, zacząć zarabiać, kupić sobie mieszkanie. – Macie plany do czterdziestego roku życia! Naprawdę w tym czasie nie zamierzacie się na serio z kimś związać? – śmiałem się z nich. Ano, najwyraźniej nie zamierzali. – Wiesz, będziemy mogli przetestować różne babki, zastanowić się, czego od nich oczekujemy – twierdzili. Ja byłem inny. Dla mnie Magda była całym światem i od początku wiedziałem, czego chcę od niej i od życia. Uważałem, że będzie mi dużo łatwej pracować i dojść do czegoś, kiedy będę miał u swojego boku ukochaną kobietę. Pobraliśmy się w wakacje po trzecim roku studiów. Nie było hucznego wesela, co mieli nam trochę za złe jej rodzice. No cóż, nie było na to pieniędzy i tyle. Zamieszkaliśmy z moją rodziną w skromnych warunkach, ale mieliśmy swój pokój, bo mój brat zaczął studiować w innym mieście i wyprowadził się do akademika. Studiowaliśmy i snuliśmy wspólne plany na przyszłość. Oczywiście, nie zamierzałem cały czas być na garnuszku rodziców, ani tym bardziej przyprowadzić im żony do wykarmienia. Zacząłem pracować w hurtowni, było ciężko, ale na szczęście mogłem sobie sam wyznaczać godziny pracy, tak aby nie kolidowały z moimi zajęciami na uczelni. Byłem zmęczony, ale jednocześnie szczęśliwy. Magda od początku była jednak nastawiona sceptycznie W głowie zaczął mi nawet kiełkować pomysł na własny biznes. Magda, ku mojemu pewnemu rozczarowaniu, niezbyt chciała o nim rozmawiać. Mówiła, że się na tym kompletnie nie zna. – Zrobisz, jak zechcesz, kochanie – powtarzała. Przegadywałem więc swoje pomysły na wszystkie strony z rodzicami, jak za dawnych lat, upewniając się, że myślę słusznie. I już po czwartym roku studiów otworzyłem własny biznes – uruchomiłem takie pośrednictwo między dużymi hurtowniami a małymi odbiorcami, którzy do tej pory nie mogli zamawiać większych partii po niskiej cenie, bo by nigdy ich nie sprzedali. Zamawiałem je i rozczłonkowywałem między kilku a czasami i kilkunastu detalistów. Mimo mojego pośrednictwa, za które oczywiście brałem prowizję, opłacało się to wszystkim finansowo. Magda od początku była jednak nastawiona sceptycznie. – Przecież ty studiujesz historię a nie biznes! – powtarzała. – Ale mam praktyczne doświadczenie – podkreślałem. Tak bardzo chciałem, aby we mnie uwierzyła! biznes rozwijał się naprawdę nieźle. Kiedy więc moja żona zaszła w ciążę, ta informacja nie spadła na mnie jak grom z jasnego nieba. Wiedziałem już, że będę potrafił utrzymać rodzinę. Magda w czasie ciąży kiepsko się czuła, dostała zwolnienie lekarskie i często siedziała u swoich rodziców na wsi, bo tam było świeże powietrze i spokój. Nie miałem nic przeciwko temu, chciałem przecież zawsze dla swojej żony jak najlepiej. Poza tym jeździłem do niej, kiedy tylko mogłem, przede wszystkim na wszystkie niedziele. Zasuwałem prawie trzysta kilometrów w jedną stronę, potem w drugą. Tak, byłem przemęczony, ale i szczęśliwy. Moja ukochana żona miała mi przecież urodzić upragnione dziecko. – Nie przyjeżdżaj. Nic tu po tobie To Magda namówiła mnie na to, abyśmy kupili działkę obok jej rodziców. – Ja nie mówię, że od razu musimy się na niej budować, ale to piękna okolica i okazyjna cena – przekonywała. Na kupno działki poszły wszystkie nasze dotychczasowe oszczędności. „To dla ciebie, syneczku!” – myślałem. Kiedy urodził się Sebastian, byłem najszczęśliwszym ojcem na świecie. Kąpałem małego, karmiłem butelką, bo moja żona nie miała pokarmu, chodziłem na spacery. Martwiło mnie jednak to, że w tym wszystkim Magda jest jakaś nieswoja, że dużo czasu spędza w łóżku, że tak nie do końca angażuje się w pielęgnację syna. Dzisiaj wiem, że musiała mieć depresję poporodową, na którą wtedy nie umiałem nic poradzić. W końcu podczas lata znowu wyjechała do rodziców, tym razem z Sebastiankiem. A kiedy w kolejną niedzielę chciałem jak zwykle przyjechać, niespodziewanie usłyszałem: – Nie przyjeżdżaj. Nic tu po tobie. Chcę rozwodu, a syn nie jest twój. Byłem pewien, że żartuje, chociaż to był wyjątkowo okrutny żart. Potem przyszło mi do głowy, że być może przeszła jakieś załamanie nerwowe, że potrzebuje pomocy lekarza psychiatry. Oczywiście natychmiast pojechałem do niej i… nie zostałem przez teściów wpuszczony do domu. Magda rozmawiała ze mną na podwórku, jak z obcym. Dowiedziałem się, że syn zdecydowanie nie jest mój, że ma go z sąsiadem rodziców, który jest jej byłym chłopakiem. Powiedziała mi też, że zawsze kochała tamtego, a studia i związek ze mną były błędem. – Powinnam była zostać na wsi. Tutaj jest spokój i świeże powietrze – oznajmiła moja żona. Prosiłem, błagałem, obiecywałem, że jeśli zechce, to wybuduję dom obok jej rodziców na naszej działce. Nic nie działało. Zażądała rozwodu. Zapowiedziałem, że nie oddam syna, nie wierzyłem w ani jedno jej słowo, że nie jest moim dzieckiem. Niestety, badania DNA potwierdziły, że to Magda ma rację – nie byłem ojcem Sebastiana. Biologicznie, ale sercem przecież nadal tak. Niestety, Magda uniemożliwiła mi widzenia z nim. Wylądowałem u psychiatry, który dla mojego własnego dobra kazał mi zapomnieć o całym tym wydarzeniu w moim życiu. – Pan jej odda tę działkę na wsi, której żąda podczas podziału majątku i naprawdę spróbuje zapomnieć o tej kobiecie i o dziecku. Inaczej pan zwariuje. Pochlebiało mi także, że tylu mężczyzn się za nią ogląda Posłuchałem go i pewnie dlatego byłem w stanie kilka lat później zacząć poważnie myśleć o Oli, jako mojej kolejnej życiowej partnerce. Olę poznałem na jednym z biznesowych szkoleń, na które poszedłem, aby rozwijać swoją firmę. W jednym bowiem Magda miała rację, tytuł magistra historii nie był wystarczający do tego, aby z powodzeniem prowadzić firmę. Musiałem zdobywać wiedzę i byłem jej głodny. Na tamtym szkoleniu od razu zwróciłem uwagę na prowadzącą – ładną, smukła szatynkę. Mówiła z taką pewnością siebie, z taką swobodą przedstawiała prelegentów. Była urocza. Przegadałem z nią całą przerwę, dałem jej swoją wizytówkę. Zastanawiałem się, jak szybko po szkoleniu mogę do niej zadzwonić i zaprosić ją na kawę, ale ona zrobiła to pierwsza. Nigdy nie zapomnę tego spotkania. Było cudownie! Ola okazała się błyskotliwa i miła. Pochlebiało mi także, że tylu mężczyzn się za nią ogląda. W jej towarzystwie czułem się cudownie. „Właśnie takiej partnerki potrzeba komuś, kto ma już tak rozwinięty biznes, jak ja” – myślałem. Uważałem się za szczęściarza, że ją spotkałem. „Nareszcie los mi chce wynagrodzić moje dotychczasowe złe doświadczenia” – myślałem. Z Olą faktycznie dogadywałem się cudownie, zarówno prywatnie, jak i biznesowo. Miała skończone studia ekonomiczne i dyplom MBA, robiła kolejne studia podyplomowe. Imponowała mi. A jednocześnie postrzegałem ją jako ciepłą kobietę. Potrafiła przecież wstać rano w weekend i kiedy ja jeszcze spałem, upiec na śniadanie świeże bułeczki. – Ideał – powiedziałem rodzicom i kupiłem piękny pierścionek zaręczynowy. Było mnie wreszcie na niego stać, nie oszczędzałem. – Cudowny! – Ola wyglądała na zachwyconą. – Masz doskonały gust, ale wiesz co? Ja bym wolała coś od razu połączonego designem z obrączką, to się potem lepiej nosi. Wiedziałeś, że wiodące firmy jubilerskie robią tak pierścionki zaręczynowe, że dobrana do nich obrączka wchodzi pod nie i tworzy z nimi całość? – zapytała mnie. Nie wiedziałem o tym i było mi głupio. Na szczęście pierścionek dało się wymienić. Ola znała kogoś w zarządzie firmy, do której należał sklep. Załatwiła wszystko, a ja odetchnąłem z ulgą. To był moment, kiedy byłem Aleksandrze bardzo wdzięczny za wszystkie jej uwagi na mój temat. Moja ukochana wyrzuciła moje stare garnitury, uważając, że są niemodne. Powiedziała, że biznesmen z moją klasą powinien już sobie szyć garnitury na miarę, znalazła mi więc odpowiedniego krawca. Oczywiście, wszystkie krawaty w mojej garderobie teraz także były kupione przez nią. A także koszule, buty, teczka na dokumenty, portfel ze skóry aligatora. No, wszystko! Jeszcze przed ślubem Ola zajęła się urządzaniem mojego mieszkania. Rezultaty chyba jednak do końca jej nie zachwyciły. – Po ślubie je sprzedamy i kupimy coś w lepszej dzielnicy – powiedziała mi Zgadzałem się na wszystko. Ola miała tyle znajomości w świecie biznesu, przedstawiała mnie wszędzie. Byłem pewien, że to już wkrótce zaowocuje rozwojem mojego biznesu. – Taki mam zamiar! – nie ukrywała tego moja ukochana. Nasz ślub był wydarzeniem towarzyskim, tym razem zaprosiliśmy ponad stu gości, wynajęliśmy ekskluzywną restaurację nad jeziorem, profesjonalną weddingplanerkę, która doradzała celebrytom. Ola czuwała nad wszystkim. Tylko moi rodzice i mój brat czuli się trochę obco pośród tego wyfraczonego towarzystwa, ale jak zwykle nadrabiali klasą i miną. – Cieszę się, synu, z twojego szczęścia i sukcesów – usłyszałem od ojca. Po ślubie naprawdę nabrałem wiatru w żagle. Dzięki bardzo dobrym biznesowym radom mojej żony rozwijałem interes, pomagały mi w tym też nowe znajomości. – Pieniądz robi pieniądz – powtarzałem zasłyszane powiedzenie. Obracałem się teraz w towarzystwie ludzi bogatych i sam zaczynałem już mieć naprawdę konkretne pieniądze. Ale przecież biznes to nie wszystko, przynajmniej dla mnie. – Jesteś na to za biedny, aby zostać ojcem moich dzieci! Jak już wspominałem, pochodzę ze zwyczajnej, spokojnej rodziny i zawsze marzyłem o tym, aby stworzyć taką samą. Chciałem mieć ze swoją ukochaną żoną dziecko, najlepiej dwoje albo troje – stać nas było przecież na ich wychowanie, na najlepsze szkoły. Ola jednak bardzo wzbraniała się przed macierzyństwem. Mówiła, że nie jest na nie jeszcze gotowa, że ma jeszcze tyle rzeczy do zrobienia, zanim zakopie się w pieluchach. Przyznaję, że zaczynało mnie to niepokoić, ale nie jestem człowiekiem, który stawia sprawy na ostrzu noża. Gdy jednak moja żona powiedziała mi, że podejmuje kolejne studia, byłem naprawdę tym zaniepokojony. Ona jednak nie chciała słuchać moich argumentów, że co to za rodzina, skoro nie widujemy się nawet w weekendy, bo ona ma wtedy zajęcia na uczelni. – W domu będę siedziała na emeryturze – usłyszałem. A kiedy zacząłem nalegać, argumentując tym, że przecież mimo szczerych chęci ja dzieci nam nie urodzę, powiedziała mi w złości: – Jesteś na to za biedny, aby zostać ojcem moich dzieci! – Za biedny? – byłem w szoku. – Co to za argument? Od kiedy pieniądze stawiamy ponad miłość? Niestety, prawda szybko wyszła na jaw. Moja żona od pewnego czasu miała romans na boku z jednym z moich nowych partnerów biznesowych z zagranicy. Tak, on był naprawdę majętnym człowiekiem i wdowcem. Co z tego, że dwadzieścia lat od niej starszym? Oli najwyraźniej to nie przeszkadzało. Małżeństwo ze mną potraktowała jako swego rodzaju trampolinę. Nie wiem, czy od samego początku to tak sobie planowała? Lubię jednak myśleć o tym, że kiedy się pobieraliśmy, to jednak mnie kochała. Czuję się wtedy nieco mniej przegrany. Po rozwodzie z Olą, podczas którego ona bez skrupułów sięgnęła po część mojego majątku, zrobiłem bilans swojego życia… Mam trzydzieści sześć lat i nadal, mimo dwóch rozwodów, jestem bogaty. Stać mnie na wiele, chociaż może nie na wszystko, jednak mnie to zdecydowanie wystarczy. Nie mam jednak tego, na czym mi zawsze najbardziej zależało, czyli rodziny. Kiedy ktoś patrzy na mnie z boku, to pewnie widzi zepsutego przez pieniądze biznesmena, który zmienia żony jak rękawiczki. Nie ma dziecka, bo pewnie nie chce, woli się bawić. A to wszystko nieprawda… Co najzabawniejsze, moi koledzy, którzy mieli inne życiowe priorytety niż ja – najpierw chcieli się dorobić, potem zakładać rodziny – teraz już te rodziny mają i są szczęśliwi. A ja jestem bezdzietnym, podwójnym rozwodnikiem. Los sobie ze mnie zakpił okrutnie. Piotr, 36 lat Czytaj także: „Dla męża byłam tylko nieatrakcyjną pomocą domową. W naszej sypialni było więcej kochanek, niż liści na drzewach” „Zapragnęliśmy z mężem romantycznych wakacji tylko we dwoje. Miały być Malediwy, a był brud, smród i robaki” „Moja matka ma 70 na karku, a zachowuje się jak rycząca 30-tka. Nie nadążam za jej nowymi fantazjami”
„Baraszkowanie z mechanikiem to najlepsze, co mnie spotkało. Nie błyszczy inteligencją, ale przecież w sypialni się milczy"
„Marek mi się oświadczył. Powinnam być szczęśliwa, ale nie jestem… Wręcz przeciwnie, jestem wściekła".
Mówi się, że przeciwieństwa się przyciągają. To prawda. Marek jest prostym mechanikiem samochodowym, ja adwokatem w najlepszej kancelarii w mieście. Spotkaliśmy się i zakochaliśmy się w sobie, Marek mi się oświadczył. Powinnam być szczęśliwa, ale nie jestem… Wręcz przeciwnie, jestem wściekła. O rany, kobieto Nasza znajomość zaczęła się na skrzyżowaniu. Jechałam do sądu. Śpieszyłam się, bo do rozprawy została tylko godzina, a ja musiałam omówić jeszcze strategię obrony z klientem. Ruszyłam ostro na światłach i nagle silnik zgasł. Próbowałam go uruchomić, ale się nie udawało. Inni kierowcy zamiast pomóc, trąbili na mnie, wymachiwali rękami, pokazywali, co myślą o kobietach za kierownicą. Tylko Marek się zatrzymał. Próbował ruszyć moim autem, a jak się nie udało, zepchnął je na pobocze. – Pracuję w warsztacie samochodowym. Jeśli chcesz, zaraz zadzwonię po kumpla. Zapakujemy auto na lawetę i zobaczymy, co tam nawaliło – powiedział. – Teraz bardzo się spieszę… Ale dziękuję panu za pomoc – odparłam, specjalnie akcentując słowo pan. Byłam mu wdzięczna za pomoc, ale nie chciałam się z nim zaprzyjaźniać i przechodzić na ty. – Marek jestem… – ciągnął niezrażony. – To może później. A na razie cię odwiozę. Gdzie chcesz. – Naprawdę, nie ma potrzeby. Poradzę sobie – rozglądałam się za taksówką. – O rany, kobieto, przecież cię nie zjem. Choć przyznaję, mam na to ochotę – otworzył drzwi do swojego samochodu. Wsiadłam, bo czas płynął nieubłaganie i bałam się, że nie zdążę nawet na rozprawę. Gdy znaleźliśmy się przed sądem, złapał mnie za rękę. – Będę czekał o drugiej, przy twoim aucie. Tylko się nie spóźnij – pogroził mi palcem. Nawet nie zapytał, czy w ogóle chcę naprawiać samochód w jego warsztacie. Zdecydował za mnie. To była dla mnie nowość, bo do tej pory to raczej mnie pytano o zdanie i zgodę. Przyjechałam spóźniona prawie czterdzieści minut. Nie dlatego, że chciałam pokazać Markowi, kto jest górą. Po prostu rozprawa się przeciągnęła. A potem jeszcze kwadrans czekałam na taksówkę. – Jesteś mi już winna dwie kawy – powiedział, gdy wreszcie dotarłam na miejsce. – Tak? A niby dlaczego? – Pierwszą za to, że ściągnąłem cię ze skrzyżowania. A drugą, że czekałem tu jak idiota choć normalnie tego nie robię. Doceń to! – patrzył mi prosto w oczy. – Doceniam, oczywiście… – odparłam. Podobało mi się, że jest taki władczy, stanowczy W warsztacie Marek od razu zabrał się do roboty. Otworzył maskę i zaczął grzebać w silniku. Stałam z boku i przyglądałam mu się dyskretnie. Facet mnie zaintrygował. Podobało mi się, że jest taki władczy, stanowczy… A poza tym nieźle się prezentował. Wysoki, dobrze zbudowany… W pewnym momencie pomyślałam, że chętnie poszłabym z nim do łóżka. Jakiś czas temu zakończyłam długoletni związek z Rafałem, z kolegą z kancelarii i tęskniłam za bliskością mężczyzny. A on wyglądał na takiego, który potrafi zaspokoić kobietę. „Rany boskie, co za głupoty chodzą po głowie? Przecież to bez sensu” – upominałam w myślach samą siebie. – Hola, hola, jesteś tam? – wyrwał mnie nagle z zadumy głos Marka. – Jestem, jestem, przepraszam, zamyśliłam się. Mam tyle spraw na głowie – zaczęłam się usprawiedliwiać. – Jasne! – był rozbawiony. – Dzisiaj niczego nie zdziałam. Naprawa potrwa ze cztery dni. – A szybciej się nie da? Bez samochodu jestem jak bez ręki – jęknęłam. – Dla ciebie wszystko… Trzy dni. Osobiście zajmę się twoim autem – uśmiechnął się. Na widok tego uśmiechu głupie myśli powróciły. Marek dotrzymał słowa. Trzy dni później samochód był gotowy. Gdy przyjechałam go odebrać, przystojny mechanik wyszedł mi na spotkanie. – W zasadzie wszystko jest okej. Ale lepiej to sprawdzić. Dlatego pojeździmy trochę po mieście. Posłucham, czy silnik chodzi jak należy – powiedział. – O rany, nie mam czasu. Muszę jeszcze wrócić do kancelarii, po akta. I potem je przeczytać. Ale gdyby było coś nie tak, to na pewno zgłoszę się z reklamacją – zapewniłam. Marek jednak nie dał się zbyć. – Papiery zabierzemy po drodze. A potem postawisz mi pierwszą z dwóch kaw. Chyba nie chcesz mieć u mnie długów? – patrzył mi prosto w oczy. Zrobiło mi się jakoś tak dziwnie, ciepło… – W porządku. Najpierw papiery, a potem szybka kawa – poddałam się. Jazda próbna nie miała większego sensu, bo mimo późnej pory miasto było zakorkowane. Wlekliśmy się do kancelarii ponad godzinę. Nie potrafiłam opanować podniecenia Przez całą drogę rozmawialiśmy. A właściwie to Marek opowiadał o sobie. Okazało się, że ma wiele męskich pasji. Chodzi na boks, uwielbia remontować stare motocykle. Słuchałam go jak urzeczona. – Macie tam u siebie czajnik i kawę? – zapytał, gdy zaparkowaliśmy pod kancelarią. – Coś tam się pewnie znajdzie – odparłam. – No to może zaprosisz mnie na górę? Ja zobaczę, jak wygląda wypasione biuro, a ty będziesz miała pierwszą ratę długu z głowy – uśmiechnął się. Spojrzałam w okna. Były ciemne. – No dobrze, zapraszam – zgodziłam się. Przysięgam nie było w tym żadnych podtekstów. Naprawdę myślałam, że po prostu wypijemy kawę, jeszcze chwilę pogadamy. Ale po wejściu do kancelarii nie zdążyłam nawet skręcić w stronę kuchni. Gdy tylko zamknęły się za nami drzwi, Marek oparł mnie o ścianę i podciągnął mi spódnicę. Nie broniłam się. Choć bardzo chciałam, nie potrafiłam opanować rosnącego podniecenia… Zaczęłam rozpinać mu koszulę. Po chwili nasze ubrania leżały na podłodze. Nie zawiodłam się. To był wspaniały, szalony seks. Dziki, namiętny, chwilami brutalny. O rany, jak mi się to podobało. Miałam w życiu kilku facetów, ale dopiero z nim przeżyłam orgazm. Z kancelarii wymknęliśmy się dopiero nad ranem. Byłam tak wykończona, że ledwie trzymałam się na nogach. – Skąd wiedziałeś, że zgodzę się na taką zabawę? – zapytałam, gdy wsiadałam do samochodu. – Miałaś to wypisane na twarzy. Gapiłaś się na mnie tak, jakbyś mnie chciała pożreć – roześmiał się. Wkurzyło mnie, że jest taki pewny siebie. – No to dostałam, co chciałam i do widzenia. Więcej się nie zobaczymy – naburmuszyłam się. – Zaraz, zaraz… Ciągle jesteś mi winna kawę… Nie dąsaj się jak mała dziewczynka, tylko zadzwoń! – powiedział stanowczo. Zastanawiałam się przez chwilę. – No dobrze, zadzwonię – odparłam. Nie zamierzałam z tego rezygnować Zaczęliśmy się spotykać. U mnie, u niego. Przed pracą, po pracy, kiedy tylko znaleźliśmy wolny czas. Wcześniej często umawiałam się ze znajomymi. Wychodziliśmy razem do restauracji, na drinka. Teraz jednak odmawiałam. Wolałam pobiec do Marka. Nie chciałam jednak, by ktoś dowiedział się o naszej znajomości. Po rozstaniu z Rafałem ogłosiłam wszem i wobec, że żadne romanse mnie nie interesują. A tu nagle kochanek… I to, delikatnie mówiąc, dość przypadkowy… Facetom w naszym środowisku takie rzeczy uchodziły na sucho. Kobietom raczej nie… Tłumaczyłam więc przyjaciołom, że boli mnie głowa, jestem zmęczona. Wydawało mi się, że brzmi to wiarygodnie, ale przyjaciółka z kancelarii nie dała się zwieść. Gdy któregoś dnia znowu próbowałam wykręcić się od spotkania, wzięła mnie na stronę. – Im możesz oczy mydlić, ale nie mnie. Za dobrze cię znam. Przyznaj się, co to za facet? Żonaty, że jesteś taka tajemnicza? Znam go? – zapytała bez ogródek. – O co ci chodzi? Nie mam żadnego faceta. Rafał skutecznie wyleczył mnie z miłości – mruknęłam. – Nie oszukuj… Przecież widzę, jak ci się oczy błyszczą… No powiedz – prosiła. Tak nalegała, że w końcu opowiedziałam jej o spotkaniach z Markiem. I o tym pierwszym, w kancelarii też. Słuchała z rozdziawionymi ustami. – To fascynujące! Nie podejrzewałam, że jesteś zdolna do takich rzeczy. Taka grzeczna dziewczynka… A tu proszę… – pokręciła głową. – Ja też jestem zdziwiona. Do tego stopnia, że czasem zastanawiam, czy to nie sen. – A dobry jest? No wiesz, co mam na myśli… – dopytywała się. – Wybacz, szczegółów opowiadać nie będę, bo to nie wypada. Powiem ci tylko tyle, że można się uzależnić. Nigdy wcześniej czegoś takiego nie przeżywałam… – westchnęłam. – O rany, chyba się nie zakochałaś? – wpadła mi w słowo. – Sama nie wiem – zaczęłam się zastanawiać. – A nawet gdyby… Przecież to nic złego! – Chyba nie mówisz poważnie… Jak to nic złego? Przecież to mechanik samochodowy. Prostak. Nie pasujecie do siebie. Gdybyś go na salony przyprowadziła, ludzie od razu pokazaliby mu, gdzie jest jego miejsce. A ciebie by wyśmiali i wykluczyli z towarzystwa – prychnęła. – Nie przesadzaj. Liczy się człowiek, a nie wykształcenie, pozycja, zawód. A Marek to naprawdę fajny facet. Wolę go sto razy od Rafała, zapatrzonego w siebie egoisty – zaprotestowałam. – Nie bądź naiwna. Takie historie kończą się dobrze tylko w bajkach i kiepskich romansach. Baw się więc z nim dalej w łóżku, figluj, bo dobrze ci to robi. Odżyłaś, wypiękniałaś… Ale się nie angażuj. I broń Boże, nie pokazuj go znajomym, bo tylko się ośmieszysz. Pamiętaj, masz za dużo do stracenia – ciągnęła dalej. – Dobra, skończmy już tę rozmowę, bo zacznę żałować, że ci się w ogóle zwierzyłam. I nie martw się o mnie, poradzę sobie. Jestem rozsądna i umiem panować nad uczuciami – odparłam. Nie byłam z nią do końca szczera Marek bardzo mi się podobał. Gdy zaczynaliśmy się spotykać, nie sądziłam, że połączy nas jakieś głębsze uczucie. To miał być tylko seks. Ale im lepiej poznawałam Marka, tym bardziej byłam nim zafascynowana. Był zupełnie inny niż ludzie, których do tej pory znałam. Bezpośredni, szczery, spontaniczny… Przy nim nie musiałam uważać na słowa, pamiętać o konwenansach, niczego udawać. Mogłam pić piwo z butelki, jeść palcami, śmiać się głośno z dowcipów, gadać o głupotach… To było naprawdę wspaniałe… Czułam, że się w nim zakochuję. Ale skrzętnie skrywałam swoje uczucia. Po rozmowie z przyjaciółką wolałam ciągle spotykać się z nim w tajemnicy. Uznałam, że tak będzie lepiej. Okazało się jednak, że jemu to już nie wystarcza. To było kilka tygodni temu. Leżeliśmy przytuleni w łóżku, odpoczywając po szalonym seksie. W pewnym momencie Marek podniósł się na ramieniu. – Co byś zrobiła, gdybym ci się oświadczył? – zapytał. – Nie mam pojęcia. Jak to zrobisz, to będę myśleć – roześmiałam się. Zerwał się z łóżka i wyciągnął z torby pierścionek. – Kocham cię i chcę spędzić z tobą resztę życia. Wyjdziesz za mnie? – wpatrywał się we mnie z nadzieją. – Nie wiem… Zaskoczyłeś mnie… Daj mi trochę czasu – wykrztusiłam. Zwodziłam go przez miesiąc. Mówiłam, że nie miałam kiedy o tym pomyśleć, że to za szybko. Wreszcie nie wytrzymał. – Zdecyduj się, tak albo nie – postawił mnie pod ścianą. – Oj przestań, nie jestem jeszcze gotowa na taką decyzję… Nie może być tak, jak przedtem? – chciałam się do niego przytulić, ale odsunął mnie od siebie. – Chcę czegoś więcej. Jak się zastanowisz, daj znać. Będę czekał – odparł. Od tamtej pory Marek się do mnie nie odezwał. A ja? O Boże, jak ja za nim tęsknię! Marzę o tym, by się do niego przytulić. Ale wiem, że nie da mi na to szansy, dopóki nie przyjmę jego oświadczyn. Nie mam pojęcia, co robić. Z jednej strony chcę powiedzieć tak. Ale z drugiej? Dokładnie pamiętam, co powiedziała przyjaciółka. Za dużo mam do stracenia… Laura, 36 lat Czytaj także: „Urzędniczka popełniła błąd, ale o oszustwo oskarżono mnie i męża. Postanowiłam zawalczyć ze skarbówką i... udało się” „Chciałam mieć męża i rodzinę, ale teraz żałuję. Najchętniej spakowałabym walizkę i zniknęła gdzieś na zawsze” „Dzieci traktowały ją jak śmierdzące jajko, bo była inna niż wszyscy. Chciałam jej pomóc, by nie popełniła moich błędów”
„Wiedziałam, że rozbijam rodzinę i jestem tą trzecią. Bardzo pożałowałam, że dałam się wciągnąć w ten trójkąt”
„Nigdzie razem nie wychodziliśmy. Kino, kawiarnia czy restauracja – żadne publiczne miejsce nie wchodziło w grę, bo mógł nas zobaczyć ktoś znajomy".
Długo trwało, aż dotarło do mnie, że uczucie do Zygmunta nie ma przyszłości. Co z tego, że on je odwzajemniał, że mnie obsypywał prezentami, komplementami. Co mi po tym wszystkim, skoro on, mój ukochany, nie mógł być mój. Tylko mój! Głupia miłość. Zawsze na pierwszym miejscu stawiał rodzinę Od początku wiedziałam, że Zygmunt ma rodzinę, ale tak bardzo go kochałam, że nie zważałam na nic. Powtarzał przecież, że z żoną nic go nie łączy, oprócz synów oczywiście, że zupełnie nie mogą się porozumieć, nie kocha jej i rozwiedzie się, jak tylko synowie podrosną na tyle, aby to zrozumieć. Jednak mimo tych wszystkich deklaracji o wielkiej miłości i ciągłych komplementów, jaka to jestem cudowna i wspaniała, zawsze na pierwszym miejscu stawiał rodzinę, bo dzieci, bo żona nie może się dowiedzieć, bo, bo, bo… A ja, głupia, godziłam się na wszystko, byle tylko go nie stracić. Zawsze musiało być tak, jak chciał Zygmunt, bo on miał zobowiązania. Przyjeżdżał do mnie po pracy, jedliśmy kolację, piliśmy wino i szliśmy do łóżka. Nigdy jednak nie zostawał na noc. Bardzo długo nie miał u mnie nawet szczoteczki do zębów, ani kapci, bo nie były mu potrzebne. Dopiero po pół roku naszych spotkań, wysłał żonę z dziećmi nad morze, powiedział jej, że nie może z nimi jechać, bo ma coś bardzo ważnego do zrobienia w pracy, po czym wprowadził się do mnie na dwa tygodnie. Czułam się wtedy, jakbyśmy byli małżeństwem. Budziłam się obok ukochanego, przed wyjściem do pracy razem piliśmy kawę, jedliśmy śniadanie. Wieczorami piliśmy wino i oglądaliśmy jakiś film. Było tak cudownie. Chciałam, żeby zostało tak już na zawsze. – Obiecaj mi, że jak twoja żona wróci, powiesz jej o nas – prosiłam. – Wiesz, że nie mogę. – Gdybyś mnie kochał, powiedziałbyś jej – nudziłam. – Kocham cię, ale nie mogę tego zrobić. Ty jesteś dorosła, moje dzieci są małe. – Ale przecież nie weźmiesz rozwodu z dziećmi. – Nie zachowuj się tak, jakbyś nic nie rozumiała – zaczynał się złościć. – Gośka natychmiast zabierze dzieci i wyjedzie do rodziców, do Krakowa. Zrobi wszystko, żebym się z nimi nie spotykał. Nie miałam pojęcia, czy to prawda, czy tylko jego wymówki, nie znałam przecież tej Gośki. Wieczorami brał telefon i wychodził na spacer. Musiał zadzwonić do rodziny. – Przecież możesz dzwonić tutaj – mówiłam, ale kręcił głową. – Oglądasz telewizję, nie chcę ci przeszkadzać. Jeśli zdarzyło się, że zadzwoniła żona, wychodził do łazienki i dokładnie zamykał za sobą drzwi. – Nie chcesz, żebym słyszała, o czym z nią rozmawiasz – zarzucałam mu. – Przestań – wzruszał ramionami – to zwyczajne rodzinne sprawy, nie chcę ci przeszkadzać. Muszę też pogadać z chłopakami, to przecież moje dzieci. – Tylko nie kontaktuj się ze mną, kochanie – zastrzegał Zygmunt Dwa tygodnie minęły jak z bicza strzelił i Zygmunt wrócił do domu. Jeszcze tego samego lata wyjechali wszyscy razem na kolejne dwa tygodnie do Hiszpanii. – Tylko nie kontaktuj się ze mną, kochanie – zastrzegał Zygmunt. – To ja będę dzwonił do ciebie. I robił to, ale rzadko. – Zadzwoń do mnie wieczorem – prosiłam. – Pogadamy sobie tak na spokojnie. – Wieczorem nie mogę – słyszałam w odpowiedzi. Kiedy wrócili, prosiłam, żebyśmy wyskoczyli razem, choćby tylko na weekend, ale też nie mógł. Wszystko musiałam dostosowywać do niego, zawsze musiało być tak, jak on zdecydował. Czułam się tym coraz bardziej zmęczona i sfrustrowana. Nigdzie razem nie wychodziliśmy. Kino, kawiarnia czy restauracja – żadne publiczne miejsce nie wchodziło w grę, bo mógł nas zobaczyć ktoś znajomy. Chodziło oczywiście o znajomych Zygmunta, bo moi przyjaciele w ogóle się dla niego nie liczyli. Nigdy nie chodziliśmy do nich razem. Nawet kiedy Agata, moja najlepsza przyjaciółka zaprosiła nas na swoje urodziny, musiałam pójść sama. Właściwie spotykaliśmy się tylko u mnie, nigdzie więcej. Jedyną osobą, która o nas wiedziała, była właśnie Agata, ale też nie znała Zygmunta osobiście. Chciałam ich sobie przedstawić, nalegałam, prosiłam Zygmunta. Niestety, nie zgodził się. On dla ciebie nic, ty dla niego wszystko Wiedziałam, że Agacie mogłam zaufać, dlatego się jej zwierzyłam. Komuś musiałam. Ona nie komentowała i chociaż nie ukrywała, że nie podoba jej się mój wybór, nie krytykowała go głośno. W końcu jednak nie wytrzymała. – Emila, daj sobie z nim spokój – stwierdziła, kiedy po raz kolejny Zygmunt wymigał się od jej zaproszenia. – Ten facet cię wykorzystuje. On dla ciebie nic, ty dla niego wszystko. – Nie wykorzystuje – usiłowałam go tłumaczyć – on ma po prostu zobowiązania. – Więc znajdź sobie takiego bez zobowiązań – natychmiast ripostowała przyjaciółka. – A przede wszystkim – bez żony. Tylu jest wolnych chłopaków, po co ci taki z rodziną na głowie. Chcesz, żeby jego żona cię przeklinała? – Ale ja kocham właśnie jego. – Nie chcę cię dołować, Emilko – powiedziała kiedyś – ale według mnie to on się nigdy nie rozwiedzie. Rozpłakałam się wtedy. Agata natychmiast zaczęła mnie przepraszać, pocieszać i przekonywać, że wcale tak nie myśli, że tak jej się tylko chlapnęło. Jednak w głębi serca czułam, że może mieć rację. Święta również spędzałam sama, bo Zygmunt musiał być z rodziną. Obiecał, że postara się wpaść chociaż na chwilkę drugiego dnia świąt, jednak dostałam tylko krótkiego SMS-a: „Bardzo przepraszam, nie dam rady. Teściowie przyjechali”. Ryczałam cały wieczór. Z rozpaczy wypiłam butelkę wina i zapłakana poszłam spać. Albo w końcu powiesz o nas żonie Podjęłam wtedy twardą decyzję. „Sylwestra nie będę spędzała sama!”. Agata wyjeżdżała z narzeczonym i znajomymi w góry. Postanowiłam pojechać z nimi. Zygmunt był bardzo niezadowolony, kiedy mu o tym powiedziałam, ale nie zamierzałam się poddawać. – Dlaczego miałabym siedzieć w domu sama? Nie chcę tak. Przecież ty i tak musisz być z rodziną, to co za różnica, gdzie ja będę. – Jest różnica, bo ja będę z rodziną, a ty pojedziesz z jakimiś facetami, którzy będą cię podrywać. – Jesteś zazdrosny? – roześmiałam się przez łzy. – Pewnie, że jestem – przytaknął. – Zygmunt, mam dosyć takiego życia. Zrób coś z tym w końcu. – Co niby mam zrobić? – spojrzał na mnie, jakby nic nie rozumiał. – Rozwiedź się, spędźmy razem sylwestra, zamieszkajmy razem – wymieniałam. – Przecież wiesz, że nie mogę. – Więc jadę! – krzyknęłam. – A ty się zastanów: albo w końcu powiesz o nas żonie, albo jak wrócę, zrobię to ja. – Nie możesz, nie zrobisz tego moim dzieciom. – Nie szantażuj mnie dziećmi. pokłóciliśmy się i Zygmunt wyszedł, trzaskając drzwiami, a ja przepłakałam kolejną noc. Gdyby nie Agata, nigdzie bym pewnie nie pojechała i spędziłabym sylwestra samotnie, zalewając żale czerwonym winem. Przyjaciółka jednak niemal zmusiła mnie, żebym z nimi pojechała. Może nie był to sylwester mojego życia, ale przynajmniej nie byłam sama. Zygmunt zadzwonił do mnie przed północą. . – Jak tego dokonałeś? – szepnęłam zdumiona. – Widzisz, jak bardzo cię kocham – usłyszałam w odpowiedzi. – Pamiętaj o tym przez cały czas, który spędzasz tak daleko ode mnie. I wracaj prędko, bo tęsknię. Zanim zdążyłam cokolwiek odpowiedzieć, już się rozłączył. Proszę bardzo, jak mu zależało, dał radę zadzwonić, nawet w taki dzień. Po Nowym Roku znów mieszkał u mnie przez trzy dni. – Co zrobiłeś z żoną? – spytałam, kiedy zakomunikował mi, że zostaje na noc. – Pojechała do mamusi – roześmiał się. – Wraca dopiero w poniedziałek. – Obiecaj mi, że powiesz jej o nas, kiedy wróci – naciskałam, ale tylko się rozzłościł. – Zamiast się cieszyć, że jesteśmy razem, mamy czas dla siebie, to ty się czepiasz. A co, gdybym była w ciąży? Ostatnio często się kłóciliśmy, byle słowo prowokowało sprzeczkę. Byłam też coraz bardziej zmęczona sytuacją, coraz częściej próbowałam dopominać się o swoje. Nabierałam coraz większego przekonania, że Zygmunt tylko obiecuje mi pewne rzeczy, ale nic z tego nie wynika. – On jest z tych, co to dziś, jutro, za tydzień, miesiąc, rok i nigdy – powtarzała Agata. A ja w duchu (bo głośno się do tego nie przyznawałam) przychylałam się do jej zdania. Pewnego wieczoru nie wytrzymałam. – Zyga, a co ty byś powiedział, gdybym była w ciąży? – Że co proszę? – Zygmunt zakrztusił się winem. – Przecież się zabezpieczasz – gapił się na mnie z głupim wyrazem twarzy. – No wiesz, jednak nic nie jest na sto procent. – Ale nie jesteś? – upewniał się Zygmunt zielony na twarzy. Miałam ochotę skłamać, przestraszyć go, powiedzieć, że będziemy mieli dziecko, ale nagle poczułam, że zwyczajnie mi się nie chce. Właściwie zobaczyłam już jego reakcję, o nic więcej nie musiałam pytać. Był nie tylko niezadowolony, był kompletnie przerażony. – Przecież wiesz, kochanie, że nie możemy mieć dziecka… – zaczął. – Niby dlaczego? – przerwałam mu. – Jak to dlaczego? Dlatego, że ja mam rodzinę. – A co to ma do rzeczy? Może ja chciałabym mieć dziecko? Nie przyszło ci to do głowy? – Musimy jednak trochę z tym poczekać – stwierdził zdecydowanie. – Ile? – nerwy zaczynały mi puszczać. – Rok? Dwa? A może dziesięć lat? Chyba jednak ta rozmowa nie była najlepszym pomysłem, bo znowu się pokłóciliśmy. Chciałam go tylko troszkę sprowokować, a on się najwyraźniej bardzo przejął. Pewnie pomyślał, że specjalnie zajdę w ciążę. Nie ukrywam, że w mojej głowie pojawiła się przez chwilę taka myśl. Ale tylko przez chwilę. Zaraz potem zrozumiałam, że to zły pomysł. Postanowiłam postawić sprawę jasno Zygmunt musiał w końcu podjąć decyzję. Dwa razy zbierałam się do tej ważnej rozmowy i dwa razy się wycofywałam. Dopiero za trzecim razem zmusiłam samą siebie. – Zyga – zaczęłam lekko drżącym głosem – albo powiesz o nas żonie, albo musimy się rozstać. – Żartujesz? – spojrzał zdziwiony. – Nie żartuję. Wcale nie mam ochoty na żarty. Po prostu nie mam sił tak dłużej żyć. – Nie próbuj mnie szantażować – w głosie mojego kochanka zabrzmiało coś zimnego, coś, czego się lekko przestraszyłam. – Nie szantażuję – odezwałam się cicho – ja naprawdę nie mogę tak dłużej żyć. Nie mogę być dłużej tylko twoją odskocznią, rozrywką. Sama zresztą nie wiem, kim dla ciebie jestem. – Chcesz, żebyśmy się rozstali? – zapytał. – Nie chcę się rozstawać. Chcę cię mieć dla siebie. – Przecież od początku wiedziałaś, że mam rodzinę. Wiedziałam, oczywiście, że wiedziałam, ale obiecywał, że się rozwiedzie. A teraz co? Wyszło na to, że Agata miała rację. Zygmunt wstał, ubrał się i stojąc już w drzwiach powiedział: – Gdybyś zmieniła zdanie, zadzwoń – i wyszedł. Znowu przepłakałam noc. I to niejedną. W dzień jeszcze jakoś funkcjonowałam, musiałam przecież chodzić do pracy. Dopiero kiedy przychodził wieczór, mogłam sobie płakać do woli. Wytrzymałam tydzień. A następnie wysłałam SMS-a do Zygmunta: „Przepraszam, przyjedź do mnie”. Wiedziałam, że to głupie, ale nie potrafiłam inaczej. Pojawił się jeszcze tego samego dnia i wszystko zaczęło się od początku. Zrobiło mi się słabo, kiedy ich zobaczyłam Nie wiem, ile trwałby jeszcze nasz romans, gdyby nie przypadek. Wybrałyśmy się z Agatą na babskie zakupy i w galerii natknęłyśmy się na mojego Zygmunta. Był z rodziną – z dziećmi i z żoną, która najwyraźniej była w ciąży. Zrobiło mi się słabo, kiedy ich zobaczyłam. Wybierali buty dla chłopców, a ja stałam jak wmurowana i nie potrafiłam oderwać wzroku. – Emila, co się dzieje? – Agata pociągnęła mnie za rękaw i wtedy się ocknęłam. – Chodźmy stąd – odwróciłam się gwałtownie i uciekłam. Do wieczora szlochałam Agacie w rękaw, potem zostałam u niej na noc. Jej narzeczony zerkał na mnie przestraszony. – Umarł ktoś? – zapytał wreszcie. – Żebyś wiedział, że umarł – chlipałam. Zygmunt nie wiedział, gdzie mnie szukać, a byliśmy tego dnia umówieni. Dzwonił, ale nie odbierałam telefonu. W końcu przysłał SMS-a: „Gdzie jesteś, stoję na klatce”. „Zniknij z mojego życia, nie chcę cię znać” – odpisałam i wyłączyłam telefon. Następnego dnia miałam kilka nieodebranych połączeń i SMS-a: „Co się dzieje? Nie zareagowałam. Po kilku dniach wpadłam na niego. Czekał na mnie po pracy. – Emilka, co się stało? – chwycił mnie za rękę. – O co chodzi? Długo patrzyłam na niego w milczeniu, nie mogąc wydusić słowa. Nadal go kochałam… – Myślę, że powinieneś zaopiekować się teraz żoną – wykrztusiłam w końcu. – Niedługo przybędzie ci obowiązków – odtrąciłam jego rękę i pobiegłam do autobusu. Nie próbował mnie zatrzymywać, chyba zrozumiał, że to koniec. Wiele jeszcze nocy przepłakałam. Nad moją zmarnowaną miłością, nad własną głupotą i naiwnością. Agata przez cały czas mnie wspierała i utwierdzała w podjętej decyzji. Zygmunt próbował się ze mną skontaktować jeszcze kilka razy. Początkowo nie odbierałam, a kiedy zadzwonił z innego numeru, rozłączyłam się, gdy tylko usłyszałam jego głos. Dziś już się pozbierałam. Wykasowałam jego numer z komórki i właściwie to było wszystko. Żadnych innych pamiątek nie miałam, nawet wspólnych zdjęć nie robiliśmy. Jestem teraz sama i postanowiłam trzymać się z daleka od mężczyzn. Zwłaszcza żonatych… Maja, 30 lat Czytaj także: „Siostra migała się od opieki nad mamą, ale do spadku była pierwsza. Wykorzystała jej stan, by dostać działkę” „Byłem biedakiem, dopóki nie poznałem żony. Dzięki niej czerstwy chleb zamieniłem na kawior, a kawalerkę na willę” „Z przyjaciółką dzielę życie i faceta. Mamy po 50 lat i żyjemy w trójkącie. Nigdy nie byłam szczęśliwsza”
Polki eksplorują: Blogi kulinarne, które nas inspirują. Wybrałyśmy nasze TOP 5
Gdzie szukacie inspiracji kulinarnych? My na blogach, których w internecie jest w bród. Tylko który z nich wart jest uwagi? Wybrałyśmy 5 najlepszych naszym zdaniem blogów kulinarnych, które każdy powinien poznać.
Należycie do osób, które kombinują w kuchni i lubią tworzyć autorskie potrawy, czy raczej brakuje wam inwencji twórczej w dziedzinie kulinariów? My z pewnością należymy do tej drugiej grupy i szukając pomysłu na rodzinny obiad, kolację dla znajomych czy deser do kawy (jesteśmy typowymi łasuchami) zwykle przeglądamy internet. Choć lubimy testować nowości, to wśród blogów kulinarnych mamy swoich ulubieńców. Poznajcie ich. Spis treści: „Wilkuchnia" „Kolorowy przepisownik" „Proszę wcinać" „Kulinarne przygody Gatity" „Kulinarna Maniusia" „Wilkuchnia". Przepisy na dania z kilku składników Paula, która tworzy w bloga „Wilkuchnia” wierzy, że każdy potrafi gotować, „wystarczy tylko przestać utrudniać sobie życie”. Gotowanie z Paulą naprawdę jest proste, blogerka upraszcza nawet najbardziej finezyjne potrawy z różnych stron świata i wychodzi jej to świetnie. Paula przekonuje, że do stworzenia smacznej potrawy wystarczy zwykle kilka składników (blogerka ogranicza swoje potrawy maksymalnie do 7 produktów). Jeżeli jesteście łasuchami tak jak my, polecamy waszej uwadze szczególnie półkruche rogaliki drożdżowe z 6 składników, placuszki z cukinii i marchewki także z 6 składników oraz kremowy makaron z mascarpone i cukinią z 5 składników. Pycha! „Kolorowy przepisownik" – przepisy dla ciebie i dziecka Kolorowy przepisownik tworzy Aneta, która bloga założyła kilka lat temu. Chciała gromadzić swoje ulubione przepisy. Z czasem osobisty kulinarny pamiętnik rozrósł się do poczytnego bloga z pięknymi zdjęciami. Aneta nie ukrywa, że prowadząc bloga, odkryła w sobie pasję do kulinarnej fotografii. Na jej blogu znajdziemy przepisy na różnorodne potrawy, które zasmakują każdemu – dużemu i małemu – w większości są to autorskie receptury blogerki, choć znajdą się tam również zapisy z zeszytu jej mamy. Naszym faworytem są szare kluski ziemniacazne podawane z okrasą i fetą. Może i kalorycznie, ale za to jak pysznie! „Proszę wcinać" – efektowne i szybkie potrawy Jeżeli kochacie gluten tak samo jak my, polecamy bloga Mileny „Proszę wcinać”, którego cenimy przede wszystkim za proste i łatwe w przygotowaniu potrawy. Nie tylko obłędnie wyglądają, lecz także równie dobrze smakują. Waszej uwadze polecamy szczególnie tartę z kurkami i boczkiem. Danie idealne na obiad, kolację czy przekąskę w ciągu dnia. Na deser wypróbujcie sernik na makowym spodzie - ma niesamowicie kremową konsystencję. To nasze danie popisowe na wszelkiego typu rodzinnych przyjęciach. „Kulinarne przygody Gatity" – oryginalne przepisy z różnych stron świata Bloga Agaty polecamy wszystkim tym, którzy lubią w kuchni nieoczywiste połączenia i nie boją się próbować nowych smaków. Co powiecie np. na danie afrykańskie, czyli makrelę z masłem orzechowym i dynią? Brzmi oryginalnie, prawda? Ale uwierzcie nam, bo testowaliśmy w swojej kuchni, smakuje obłędnie! Dzieki Agacie odważyliśmy się również wypróbować (zamiast owsianki) gryczankę z naturalnym jogurtem, śliwki, gruszki i winogrona – idealna i mega zdrowa propozycja na śniadanie. Na deser proponujemy kremowy sernik dyniowy z karmelem, figami i granatem. Rozkosz dla podniebienia. „Kulinarna Maniusia" – coś dla fanów słodkości, ale nie tylko Marzena na swoim blogu udowadnia, że gotowanie może być bardzo proste, ale i smaczne. Gotowanie to jej wielka pasja i sposób na relaks. Lubimy jej blog szczególnie za domowe słodkości. Jeszcze żadne ciasto z przepisu Kulinarnej Maniusi nie było nieudane. Każdy kolejny wypiek z receptury tej blogerki zasługuje na wyróżnienie. To dzięki Marzenie odważyliśmy się na samodzielne przygotowanie eklerek z kremem malinowym. Wyszły doskonałe! Czytaj także: Polki eksplorują: Gdzie zjeść najlepszą sezonową drożdżówkę? Wybrałyśmy Top 5 warszawskich cukierni Polki eksplorują: Gdzie wypić najlepszą kawę? Wybrałyśmy Top 5 warszawskich kawiarni Polki eksplorują: Gdzie zjeść najlepsze śniadanie? Top 7 warszawskich śniadaniowni
Polki eksplorują: Wybrałyśmy 7 miejsc, które warto odwiedzić w weekend
Cieszmy się złotą jesienią, tak szybko odchodzi! Warto wykorzystać ostatnie względnie ciepłe dni. Gdzie pojechać na weekend? Wybrałyśmy kilka miejsc, które same lubimy odwiedzać. Poznajcie nasze zestawienie.
Jesień to dobry czas na aktywny wypoczynek i zwiedzanie. Gdzie wybrać się na dwa dni, by naładować baterie na cały kolejny tydzień? Turystycznych miejsc na mapie Polski nie brakuje. W naszym zestawieniu brałyśmy pod uwagę nie tylko miejsca, które mogą pochwalić się licznymi zabytkami, lecz także krajobrazy i zwyczajnie klimat. Czasem jest tak, że lubimy wracać do danego miasta po prostu ze względu na sentyment lub energię, która tam panuje. Przedstawiamy wam nasze Top 7 miejsc, które warto odwiedzić w weekend. Spis treści: Łódź Trójmiasto Poznań Olsztyn Warszawa Kraków Wrocław Łódź - Pasaż Róż Łódź to jedno z tych miast, które należy odwiedzić choćby ze względu na panujący tam secesyjny klimat. Łódź to fabryczne miasto, które powstało na przełomie XIX i XX wieku. Bogaci fabrykanci włókienniczy budowali dla siebie okazałe rezydencje w secesyjnym stylu, które przetrwały do dziś. Co więcej, ich artystyczny poziom doceniła międzynarodowa organizacja, która zrzesza miasta secesyjne Reseau Art. Nouveau Network, więc naprawdę Łódź ma się czym pochwalić. Naszym ulubionym miejscem, które odwiedzamy za każdym razem jest Pasaż Róż, do którego wchodzi się od kultowej ul. Piotrkowskiej. Klimat tego miejsca tworzą ściany domu wyłożone tysiącami małych lusterek. Warto odwiedzić to miejsce w słoneczny dzień, wówczas możemy dostrzec wyjątkową grę świateł. Trójmiasto - Molo w Sopocie Do trójmiasta warto się wybrać nie tylko latem na plażę. To kompleks miast (Gdańsk, Sopot, Gdynia), który zachwyca swoją kulturą, kuchnią i architekturą. Naszą weekendową wycieczkę zaczynamy zwykle od Gdańska, czyli największego i najstarszego miasta Trójmiasta, w którym można dostrzec wspaniałą, ukształtowaną przez historię miasta architekturę. Piękne kamienice urzekają nas za każdym razem. Do Sopotu warto się wybrać do modnych restauracji oraz przejść się kultowym molo, które urzeka za każdym razem i pozwala spojrzeć na miasto z nieco innej perspektywy. Z kolei w Gdyni punktem obowiązkowym każdego turysty jest port. Poznań - Rogalowe Muzeum Poznania Nie bez przyczyny o tym mieście mówi się „Poznań miasto doznań”. Weekend w Poznaniu trzeba rozpocząć od Starego Browaru, czyli centrum handlu i przede wszystkim sztuki, które powstało w XIX-wiecznym browarze. Warto zobaczyć to miejsce choćby dlatego, że zostało ono docenione i wyróżnione przez International Council of Shopping Centers. Co jeszcze warto zrobić podczas dwudniowego pobytu w Poznaniu? My szczególnie polecamy odwiedzić Rogalowe Muzeum Powstania, gdzie można poznać historię najbardziej kultowego wypieku tego regionu. Pobyt w muzeum jest połączony z warsztatami, podczas których można spróbować samodzielnego wypieku rogala świętomarcińskiego oraz nauczyć się gwary poznańskiej. Olsztyn - wycieczka rowerowa wzdłuż linii brzegowej Jeziora Długiego Stolica Warmii i Mazur to kolejna propozycja na spędzenie weekendu. Kraina jezior (w samym mieście jest ich aż 4) to okazja do aktywnego wypoczynku. Można spróbować nauki żeglowania (jesień to dobry czas) oraz wycieczki rowerowe wzdłuż linii brzegowej jeziora. Za każdym razem, kiedy odwiedzamy to miasto, spacer lub rower wokół jeziora Długiego to punkt obowiązkowy. Warto odwiedzić też urokliwą starówkę z małymi i przytulnymi restauracjami oferującymi lokalną kuchnię, zamek, w którym mieszkał sam Mikołaj Kopernik (to tu stworzył swoje największe dzieło „O obrotach sfer niebieskich”). Warszawa - Łazienki Królewskie Pomimo tego, że Warszawa po II wojnie światowej legła totalnie w gruzach (prawie 85 proc. budynków zostało zniszczonych), to dzięki intensywnej odbudowie miasta na podstawie oryginalnych planów, wiele barokowych i renesansowych budynków wygląda tak jak za dawnych lat. Spacer po Krakowskim Przedmieściu oraz Łazienkach Królewskich, w których można poczuć się jak w Madrycie to punkty obowiązkowe każdego turysty. Polecamy! Oprócz tego muzea, których jest w stolicy ponad 60! Muzeum Narodowe, Muzeum Plakatu, Muzeum Neonów, czy Muzeum Powstania Warszawskiego to miejsca, które po prostu trzeba zobaczyć. Kraków - Kazimierz To jedno z najstarszych polskich miast, które zwyczajnie trzeba odwiedzić. Tym bardziej, że centrum starego miasta zachowuje wciąż swoją średniowieczną architekturę (miasto uniknęło zniszczeń spowodowanych wybuchem II wojny światowej). Co więcej, Wawel oraz historyczna dzielnica miasta Kazimierz (znana jako dzielnica żydowska) zostały wpisane na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO. Na Kazimierzu zjecie najlepsze zapiekanki. Choć kolejki do gastronomicznych budek mogą odstraszyć, warto być wytrwałym, ponieważ nigdzie indziej ta potrawa nie smakuje tak, jak właśnie na krakowskim Kazimierzu. W Krakowie warto też udać się na spacer po XIX-wiecznych Plantach, które rozpościerają się wokół centrum Krakowa. Wrocław - spacer po mieście w poszukiwaniu krasnali To bez wątpienia jedno z najpiękniejszych i najbardziej malowniczych miast w Polsce. Będąc tu trzeba koniecznie odwiedzić Muzeum Lubomirskich, które jest idealnym miejscem, by poznać bliżej historię tego miasta. Punktem obowiązkowym jest również Rynek Główny, gdzie mieszczą się piękne, kolorowe kamienice. Polecamy Wam zwłaszcza spacer po mieście w celu odszukania wrocławskich krasnali (małe figurki), które zostały ukryte za rogami budynków i na chodnikach. Fajna zabawa dla całej rodziny. Czytaj także: Polki eksplorują: Gdzie zjeść najlepsze śniadanie? Top 7 warszawskich śniadaniowni Polki eksplorują: Gdzie wypić najlepszą kawę? Top 5 warszawskich kawiarni Polki eksplorują: Gdzie zjeść najlepszą sezonową drożdżówkę? Top 5 warszawskich cukierni
„Kochaliśmy się zadaniowo. To było »robienie dziecka«. Zaszłam w ciążę, ale z barmanem"
„Mąż wykrzyczał mi w końcu, że jest niespełniającym swojej roli bykiem rozpłodowym. Dziś w końcu mam Marysię. Jestem szczęśliwa, ale w sercu chowam wielką tajemnicę".
To było moje największe marzenie. Całe życie czekałam na ten moment, kiedy w końcu zostanę mamą. Dziś mam Marysię. Jestem szczęśliwa, ale w sercu chowam też wielką tajemnicę. Pocałował mnie w czoło z czułością, a ja uznałam, że może ma rację? Zawsze chciałam mieć dużą rodzinę. Już jako nastolatka marzyłam o domku, kochającym mężu i co najmniej trójce dzieci. Często wyobrażałam sobie taką idyllę i nie mogłam się doczekać chwili, gdy spotkam tego jedynego i z nim zrealizuję swoje marzenia. Los był dla mnie łaskawy. Podczas gdy moje koleżanki przeżywały milion sercowych perypetii, ja dość szybko spotkałam miłość swojego życia. Któregoś dnia Janek po prostu przyszedł na ten sam wykład co ja. Wystarczyło, że wszedł do sali, podszedł do mnie i zapytał, czy miejsce obok jest wolne, a ja podniosłam na niego wzrok, spojrzałam w orzechowe oczy i wiedziałam, że to ten. Nie myliłam się, od tego czasu byliśmy nierozłączni. To wszystko było takie naturalne, nie miałam żadnych wątpliwości. jeszcze na studiach zamieszkaliśmy razem, a jako świeżo upieczeni magistrowie wzięliśmy ślub. Wydawało mi się, że wszystko idzie zgodnie z planem. Co prawda, na razie mieliśmy tylko małe wynajęte mieszkanko, a nie domek pod miastem, ale uznałam, że na wszystko przyjdzie czas i cieszyłam się swoim szczęściem. Kiedy pierwszy raz wspomniałam, że może czas powiększyć rodzinę, usłyszałam od męża: – Kochanie, może najpierw znajdźmy stałą pracę, bo teraz oboje pracujemy na zleceniach, pomyślimy o jakimś małym, ale własnym lokum i wtedy do dzieła – uśmiechnął się do mnie ciepło. – Ale przecież wiesz, że marzę o dzieciach – westchnęłam. – Może moglibyśmy o tym pomyśleć już dziś? – I co? Dziecko będzie jadło z nami na kolację kanapki z pasztetem? – zaśmiał się. – Martuś, zaczekajmy chwilę, obiecuję, że niedługo. Ja też o tym marzę, ale chciałbym wiedzieć, że dziecku nie będzie niczego brakowało – pocałował mnie w czoło z czułością, a ja uznałam, że może ma rację…? Pełni nadziei i zapału zaczęliśmy się starać o dzidziusia Byliśmy świeżo upieczonymi magistrami historii, po studiach nie czekały na nas ciepłe i dobrze płatne posadki. Załapaliśmy się na zlecenia w korporacjach i z trudem wiązaliśmy koniec z końcem. Jednak byłam szczęśliwa, ufnie patrzyłam w przyszłość u boku ukochanego mężczyzny. Z czasem poczułam się w swojej firmie dobrze, dostałam etat i przestałam myśleć o pracy w zawodzie, planowałam zostać w branży reklamowej. Janek natomiast dostał etat na uczelni. Stała praca pozwoliła nam na kredyt i małe mieszkanko na obrzeżach miasta. Nie byłam do końca zadowolona, bo to nie był wymarzony dom, ale jakoś to przełknęłam. „Kiedy będziemy mieli dzieci, pomyślimy o zmianie lokum” – myślałam. Czas mijał, a my radziliśmy sobie coraz lepiej, spełnialiśmy się zawodowo, w małżeństwie układało nam się znakomicie i także nasze zarobki były przyzwoite. Uznaliśmy więc z mężem, że już czas i nie ma na co czekać. Pełni nadziei i zapału zaczęliśmy się starać o dzidziusia. Moment, kiedy odstawiłam tabletki antykoncepcyjne, był dla mnie niezwykle ważny, z ulgą odłożyłam pudełko na dno szafy, przekonana, że to wreszcie krok do wyczekiwanego spełnienia marzeń. Patrzyłam na Janka i widziałam, że on czuje to samo. Podjęta decyzja sprawiła, że chodziłam jak na skrzydłach, zaglądałam w witryny sklepów z zabawkami z nadzieją, że niebawem będę tam częstym gościem. Czytałam o ciąży i pierwszym okresie życia dziecka, zaglądałam młodym matkom w wózki, zastanawiając się, jak będzie wyglądało nasze maleństwo. Czy będzie to chłopiec czy dziewczynka? Do kogo będzie podobne, do mnie czy do Janka? Snucie tych wizji wprawiało mnie w błogostan. Rytm naszego życia wyznaczały moje dni płodne Minął jednak miesiąc, potem drugi i trzeci, i nic się nie działo. Zaczęłam się poważnie niepokoić. – Janek, może sprawdzimy u lekarza? Może musimy się leczyć? – Przestań, kochanie, nie zawsze udaje się od razu, poczekajmy. Na pewno się uda – uspokajał mnie mąż. Mijały jednak kolejne miesiące i nadal nie przyniosły pożądanego skutku. Z zapałem studiowałam książki i publikacje internetowe o zachodzeniu w ciążę, łykałam milion suplementów diety, chwytałam się bardziej i mnie naukowych sposobów i wszystko na nic. W końcu niemalże siłą zaciągnęłam Janka do lekarza. – Proszę się nie martwić, zrobimy badania i zobaczymy, co się dzieje – mój ginekolog spojrzał na nas łagodnie. – Tymczasem proszę sobie nie przeszkadzać i nadal się starać – uśmiechnął się życzliwie. No i zaczęła się bieganina za badaniami, wynikami i analizami. Byłam wykończona, ale przekonana o słuszności swojej misji. Robiłam wszystko, co kazał lekarz i bardzo o siebie dbałam. Do tego samego namawiałam męża. – Nie jedz tego fast fooda – upominałam go nieraz. – Powinieneś się dobrze odżywiać, wiesz przecież, że to ma znaczenie – przemawiałam jak do dziecka. A on zamierał ze swoim ukochanym hot-dogiem w rękach i patrzył na mnie wzrokiem zbitego psa. Odkładał go jednak, bo też był zdeterminowany. Doszło nawet do tego, że kochaliśmy się głównie w określonych terminach. Rytm naszego życia wyznaczały moje dni płodne, a miesiąc upływał pod znakiem nadziei i rozczarowania, jakie przychodziło wraz z każdą kolejną miesiączką. Oboje staliśmy się kłębkiem nerwów, zaczęliśmy coraz częściej się kłócić, choć wcześniej nam się to prawie nie zdarzało. Ja nocami płakałam w poduszkę, a Janek uciekał z domu na piwo z kolegami lub skwapliwie zostawał w pracy po godzinach. Czułam, że się od siebie oddalamy, zaczęłam nawet myśleć, że tylko dziecko może nas z powrotem do siebie zbliżyć. Kochasz się ze mną zadaniowo, jak maszyna... Na domiar złego lekarz po serii badań oświadczył nam: – Nie widzę medycznych przeciwwskazań, aby zostali państwo rodzicami – rozłożył ręce. – No to o co chodzi? – zapytałam, bo psychicznie byłam już nastawiona na jakąś chorobę, bądź bezpłodność – moją lub męża. – Czasem trudno to wyjaśnić, medycyna nadal nie zna odpowiedzi na wszystkie pytania – stwierdził enigmatycznie, a ja poczułam, jak ziemia usuwa mi się spod nóg, bo nie wiedziałam, czego się chwycić, skoro nie medycyny. – Proszę uzbroić się w cierpliwość – dodał, widząc moje zwątpienie. – To dobra wiadomość. Wyszliśmy z gabinetu, milcząc. Każde z nas przetrawiało to, co usłyszeliśmy. – Chyba wolałabym chorobę, to przynajmniej można leczyć – odważyłam się odezwać pierwsza. – Co ty opowiadasz? – mąż spojrzał na mnie. – Przecież wciąż możemy się starać albo po prostu pogodzić się z myślą, że rodzicielstwo nie jest dla nas – dodał ciszej. – Oszalałeś?! Czy moje szczęście w ogóle się dla ciebie nie liczy? Spróbujemy in vitro! – powiedziałam głośno to, o czym myślałam od kilku tygodni. – A dla ciebie liczy się moje szczęście? Czy jestem tylko bykiem rozpłodowym i to niespełniającym swojej roli? Kochasz się ze mną zadaniowo, jak maszyna, nawet nie czuję, żeby to miało dla ciebie inny sens niż prokreacyjny – wysyczał. – Ja też chcę mieć dziecko, ale chcę też żyć! Z dzieckiem czy bez! – podniósł głos. – Jak możesz? – wyszeptałam zszokowana. Na więcej nie było mnie stać. Nastąpiły ciche dni, pierwsze w naszym małżeństwie. Widziałam, że Janek cierpi, ale wydawało mi się, że mój ból jest większy, dotkliwszy. Świat mi się walił. I wtedy koleżanka zaproponowała mi babski wyjazd na kilka dni. Po zamknięciu baru wylądowaliśmy w jego łóżku – Odpoczniesz, wyluzujesz się i na wszystko spojrzysz inaczej – powiedziała Iwona. Stwierdziłam, że to niegłupia myśl. Nagle zapragnęłam znaleźć się jak najdalej od problemów i… naburmuszonego męża. Janek przyjął moją decyzję o wyjeździe dość obojętnie, co tylko utwierdziło mnie w jej słuszności. W następny weekend stałam już na dworcu ze spakowaną torbą. Pensjonat, w którym się zatrzymałyśmy, był uroczy, cichy, niemalże przy samej plaży. Wyłączyłam telefon i postanowiłam, że przez kilka dni przestanę istnieć dla reszty świata. To był dobry czas, upływający na pogaduchach przy aromatycznej kawie i długich spacerach brzegiem morza. Tylko czasem tęsknota za Jankiem kłuła mnie w serce, ale starałam się z całych sił zagłuszyć to uczucie. Powoli zaczynałam myśleć o rozwodzie i choć ta wizja wywoływała piekący ból, byłam przekonana, że to jedyne wyjście. Ostatniego wieczoru, gdy walizki były już spakowane, a moja towarzyszka smacznie spała, zeszłam do baru na samotnego, pożegnalnego drinka i usiłowałam psychicznie przygotować się na trudną rozmowę z mężem. – Trudny czas? – młody, nieprzyzwoicie przystojny barman zdawał się odgadywać moje myśli. – Owszem, a to dopiero początek – skrzywiłam się. – Zatem słucham, podobno barmani to świetni spowiednicy – spojrzał na mnie tak, jak mój mąż nie patrzył na mnie już od dawna… nie wiem jak to się stało, ale zupełnie się otworzyłam przed tym obcym mężczyzną i opowiedziałam mu o wszystkim, o swoich marzeniach, małżeństwie i o bólu przeszywającym moją duszę na wskroś, a on słuchał i zdawał się rozumieć. Nie mam pojęcia, czy to wina alkoholu, czy tego, że poświęcił mi tyle uwagi i mnie adorował, ale… Po zamknięciu baru wylądowaliśmy w jego łóżku. Pożałowałam tego, jak tylko było po wszystkim. Leżałam obok młodego, pożądającego mnie mężczyzny i nagle poczułam, jak bardzo bym chciała, by na jego miejscu był mój Janek. Nie wspominając o wyrzutach sumienia i obrzydzeniu do samej siebie. Zapłakana wymknęłam się z jego pokoju, a rankiem z ulgą wsiadłam do pociągu. Iwona o nic nie pytała, co przyjęłam z ulgą. Nigdy ręce mi tak nie drżały, jak przy robieniu tamtego testu ciążowego Gdy zobaczyłam na dworcu Janka z bukietem róż, rozkleiłam się na dobre. W jednej chwili dotarło do mnie, jak bardzo go kocham i jaką krzywdę mu wyrządziłam. – No, już nie płacz. Kocham cię, to musi wystarczyć, wybacz mi – mówił mi do ucha, gdy rzuciłam mu się w objęcia. A ja nie byłam w stanie wydusić słowa. Paradoksalnie ten weekend był najromantyczniejszy w moim życiu. Znów poczuliśmy się z mężem, jakbyśmy mieli po 20 lat, cieszyliśmy się sobą i snuliśmy plany na przyszłość. Powoli zaczęliśmy wracać do równowagi, nadal chcieliśmy mieć dzieci, ale postanowiliśmy, że nie podporządkujemy temu pragnieniu wszystkiego. Wydawało mi się, że moje życie wraca na normalne tory. Wyrzuty sumienia trawiły mnie nieludzko, ale uznałam, że to cena jaką muszę zapłacić za swoją niewierność i pogodziłam się z tym. Aż po kilku tygodniach nie pojawiła się miesiączka… Nigdy ręce mi tak nie drżały, jak przy robieniu tamtego testu ciążowego. Gdy zobaczyłam dwie kreski, nawet nie wiedziałam, czy się cieszyć. Nie mogłam w to uwierzyć. Nikomu nic nie powiedziałam, po prostu na drżących nogach poszłam do lekarza. – Gratulacje, piąty tydzień ciąży – doktor uśmiechnął się szeroko. A mnie zrobiło się słabo, bo oznaczało to, że dziecko jest owocem romantycznego weekendu z mężem albo zdrady… Już wtedy podjęłam decyzję, że nigdy nic nikomu nie powiem, ani mężowi, ani rodzicom, ani żadnej przyjaciółce, to musi być moja tajemnica. Janek oszalał ze szczęścia, ja zresztą też. W ciąży czułam się znakomicie, jakbym czekała na ten czas całe życie i chyba tak właśnie było. Gdy Marysia przyszła na świat, z lękiem wypatrywałam w niej śladów swojego grzechu. Na szczęście nic mnie nie zdradza, przynajmniej na razie. Cieszę się rodzicielstwem i gdy widzę, jak wspaniałym ojcem jest Janek, wiem, że postąpiłam słusznie. Tylko czasem ze strachem myślę, co będzie, jeśli kiedyś się wyda. Pozostaje mi jedynie modlić się, by tak się nie stało, bo wiem, że moje szczęście może wtedy runąć niczym domek z kart. Jak na razie, wygląda jednak na to, że zdrada uratowała moje małżeństwo. Czytaj także: „Prawie rozwiodłam się z mężem, bo myślałam że mnie zdradza. Okazało się, że chciał mi zrobić... niespodziankę” „Po 25 latach spotkałem swoją licealną miłość. Nie była koleżanką, a... nauczycielką. Uczucia odżyły we mnie na nowo" „Namawiałam córkę na dziecko i naiwnie oferowałam swoją pomoc. Teraz jestem nianą na cały etat i mam... serdecznie dość"
Polki eksplorują: Gdzie zjeść najlepszą sezonową drożdżówkę? Top 5 warszawskich cukierni
W lipcu wszyscy zajadaliśmy się jagodziankami. Jednak sezon na jagody już dawno się zakończył i z witryn naszych ulubionych kawiarni poznikały ciężkie od jagodowego nadzienia jagodzianki, lub jak to woli jagodniki. Jakie drożdżówki zjemy o tej porze roku? Postanowiłyśmy to sprawdzić.
Dobra drożdżówka nijak ma się do tych ze szkolnych sklepików (sucha buła z minimalną ilością owocowej frużeliny w środku). Idealna drożdżówka powinna być pełna nadzienia, pachnąca masłem (!!!), wilgotna i z dużą ilością maślanej kruszonki. Po sezonie na jagodzianki, które pożegnaliśmy z wielkim smutkiem (drożdżówki z mrożonymi owocami nie smakują już tak dobrze, więc wolimy poczekać do kolejnego lata) sprawdziłyśmy, co obecnie oferują warszawskie kawiarnie. Te prześcigają się między sobą w ofercie sezonowych wypieków. Czy znalazłyśmy godnego zastępcę jagodzianki? Spis treści: „Lukullus" „Być może" „Ciasto z dziurką" „Kukułka" „Cukier w lukrze" „Lukullus", ul. Rozbrat 22/24, Mokotowska 52 A, Chmielna 32 W cukierni, która swoim designem przywodzi na myśl ducha St. Tropez, po sezonie na jagodzianki, nastał czas na wypieki ze śliwkami i porzeczkami. Polecamy Wam tartaletki ze śliwkami i kremem z prażonych migdałów w cieście francuskim. Jednak naszym faworytem jest drożdżówka ze śliwkami, dużą ilością kruszonki, posypana gruboziarnistą solą dla przełamania smaku. Pycha! „Być może", ul. Bagatela 14, Dobra 22/24 W piekarni „Być może" kupimy nie tylko wypiekany na miejscu chleb i bagietki, ale również słodkie wypieki. W lipcu zaglądałyśmy tu po przepełnione owocami i maślaną kruszonką, jagodzianki i malinówki. Co po nich? Piekarnio-kawiarnia w jesiennym sezonie stawia na swój niezawodny i uwielbiany przez klientów klasyk, a więc cynamonkę! Idealna na śniadanie lub jako dodatek do kawy. My uwielbiamy jeść, ją odwijając warstwa po warstwie. „Ciastko z dziurką", ul. Wilcza 26 To miejsce odwiedzamy nie tylko wtedy, kiedy trzeba odebrać urodzinowy tort. Cukiernia oprócz przepysznych ciast, uraczy Was także swoimi sezonowymi drożdżówkami. Polecamy Wam jabłkowy paj z migdałami, cynamonem i anyżem. Poezja smaków! „Kukułka", ul. Mokotowska 52 Cukiernia, która w lipcu karmiła nas (musimy to przyznać - najlepszymi jagodziankami w mieście!), jesienią stawia również na smaki sezonowe. Do kawy zjemy tu drożdżówkę z morelą, francuza z jabłkiem, croissant z konfiturą z czarnej porzeczki, cynamonkę, koguta z karmelem. Jednak naszym numerem jeden zaraz po wakacyjnej jagodziance, jest drożdżówka – szarlotka z kruszonką. W wersji na ciepło smakuje obłędnie! Dlatego do Kukułki zaglądamy rano przed pracą, kiedy przyjeżdża świeża dostawa. „Cukier w cukrze", ul. Inżynierska 1 (wejście od ul. Wileńskiej Cukier w cukrze to kolejne miejsce, gdzie zamówicie kolorowe, w retro klimacie torty – szczerze polecamy, są pyszne! Do tego miejsca warto się także wybrać na drożdżówki z morelą pod kruszonką, które z pewnością można nazwać godnymi następcami jagodzianek. Czytaj także: Polki eksplorują: gdzie zjeść najlepsze śniadanie? Top 7 warszawskich śniadaniowni Polki eksplorują: gdzie wypić najlepszą kawę? Top 5 warszawskich kawiarni Dietetyczne, zdrowe śniadania - przepisy na cały tydzień
Polki eksplorują: gdzie w Warszawie zjeść najlepsze śniadanie? Top 7 śniadaniowni
Śniadanie to najważniejszy posiłek dnia. Powinno być syte, ale przede wszystkim smaczne. Francuskie croissanty, bajgle z awokado i bekonem, owocowy bowl, a może tofucznica? Wybór miejsc w stolicy jest ogromny. Podpowiadamy, gdzie warto zajrzeć rano przed pracą lub w weekend ze znajomymi. Poznaj nasz ranking najlepszych warszawskich śniadaniowni.
Na kulinarnej mapie Warszawy nie brakuje miejsc, gdzie zjemy pyszne śniadania. Coraz chętniej jadamy na mieście i lubimy celebrować te chwile. Wybór jednego miejsca nie jest możliwy, dlatego przestawiamy Wam 7 naszym zdaniem najlepszych kawiarni w Warszawie, które serwują genialne śniadania, które na dodatek pięknie wyglądają. W naszym rankingu znalazły się miejsca, które docenią zarówno wegetarianie, weganie, jak i fani bekonu. Spis treści: „Charlotte" „Być może" „Cafe Iluzjion" „Veganda" „Coco bowls warsaw" „Niezłe Ziółko" "The Cool Cat" „Charlotte”, pl. Zbawiciela, ul. Próżna 7, Nowy Świat 6/12 Miejsce wręcz kultowe, które pokochali nie tylko Warszawiacy, ale i turyści. W tym miejscu czuć francuski klimat. Mamy tu na myśl i wystój (małe, okrągłe stoliki z marmuru, plecione krzesła wystawione frontem do ulicy), ale także menu, które oferuje wypiekane na miejscu francuskie pieczywo z przyrządzonymi na miejscu konfiturami, masłem czy czekoladą. My rozsmakowujemy się w delikatnych croissantach oraz sycącej Croque Madame. W Charlotte warto spędzić leniwy poranek. Delektując się śniadaniem i bąbelkami. „Być może”, ul Bagatela 14, Dobra 22/24 W śniadaniowym menu przytulnej knajpki (również w paryskim stylu) królują jajka. Do wyboru mamy tradycyjną jajecznicę, omlet, ale także jajka po benedyktyńsku, czy poche z guacamole. Do tego rewelacyjne świeże, wypiekane na miejscu pieczywo. Polecamy Wam również domowy twarożek i owsiankę. Jednak naszym faworytem tego miejsca jest tost francuski serwowany z mascarpone, syropem klonowym i sezonowymi owocami. „Cafe Iluzjon”, ul Narbutta 50 A Do tego miejsca warto wybrać się na obłędną tofucznicę (ciekawe doświadczenie smakowe!) oraz klasyczne sadzone, które jest serwowane z sezonowymi dodatkami. Latem był to bób, obecnie pyszne kurki. Polecamy również maślanego tosta z awokado (coś na mniejszy głód) oraz bajgla z wegańskim łososiem z marchewki. Pycha! „Veganda”, Plac Zbawiciela 5 Coś dla fanów kuchni wegańskiej. Takiej fuzji smaków jak tu w Vegandzie na pl. Zbawiciela nie spotkacie nigdzie indziej. Naszym faworytem na myśl którego cieknie nam aż ślinka jest tost z awokado. Klasyka, ale z twistem. Tu awokado doprawia się oliwą truflową, czarnuszką i gruboziarnistą sola. Po prostu obłęd! „Coco Bowls Warsaw”, ul Górnośląska 16 Nie jest to typowa śniadaniownia, na próżno szukać tu tostów, czy jajecznicy. Nie ma nawet kawy. To jedyne miejsce na kulinarnej mapie Warszawy, które oferuje tak egzotyczne i menu. Znajdziemy w nim kolorowe, wegańskie bowle z wypiekaną na miejscu granolą. Nasze guilty pleasure to bananowy bowl z płatkami gryczanymi, kokosem, kruszonym kakao, do tego smoothie bananowe na mleku ryżowym z miętą. Na deser polecamy wam wegański sernik. Jest lepszy od tego klasycznego! „Niezłe Ziółko”, ul Krucza 17 Niewielki i przytulny lokal w centrum Warszawy oferujący pyszne jedzenie. Polecamy znakomite owsianki z sezonowymi owcami, wypiekaną na miejscu granolą. Na większy głód warto zamówić sadzone z pieca po hiszpańsku lub wędzonym łososiem i szpinakiem. Spróbujcie koniecznie bajgli piwnych z pastą z zielonego groszku i warzywami. „The Cool Cat”, ul. Marszałkowska 8 Jeżeli szukacie oryginalnych smaków i klasyczne śniadanie już wam się przejadło, zajrzyjcie do „The Cool Cat". Choć to miejsce mało kojarzy się ze śniadaniami, a raczej z azjatyckimi smakami w wersji wytrawnej, uwierzcie nam, że te śniadania również was zachwycą. W tygodniu zjecie tu jaglankę z białą czekoladą, szakszukę i tosty z awokado, natomiast w weekend restauracja szykuje specjalne zestawy śniadaniowe np. meksykańskie (churros z czekoladą, patatas bravas z chorizo czyli smażone słodkie ziemniaki z kultową kiełbaską, huevos rancheros czyli jajko sadzone z pomidorami duszonymi z papryką, fasolą i przyprawami). Zadowoleni będą też fani kuchni azjatyckiej, bo knajpa serwuje również azjatycki zestaw śniadaniowy: (kimchi bokkeumbap czyli ryż smażony z kimchi i jajkiem, chipsy krewetkowe, pandanowy naleśnik z kayą i kremem z białej czekolady, boczek w sosie hoisin z fistaszkmi). Warto wypróbować. Czytaj także: Polki eksplorują. Gdzie wypić najlepszą kawę? Top 5 kawiarni Obalamy mity: czy kawa faktycznie odwadnia?Dietetyczne i zdrowe śniadanie - przepisy na cały tydzień
Anna Ilczuk: „Sytuacje, w których muszę pełnić funkcje publiczne są dla mnie dużo większym wyzwaniem niż zagranie spektaklu” [WYWIAD]
Aktorka teatralna, filmowa i serialowa. Kilka dni temu na Festiwalu Mastercard OFF Camera promowała drugą serię popularnego serialu „Szadź”, gdzie gra u boku Macieja Stuhra. Jej postać dużo namiesza w życiu głównego bohatera. Jak widzowie zareagowali na Lili? I czy prywatnie Anna Ilczuk również lubi seriale kryminalne?
Dwa dni temu na festiwalu Mastercard Off Camera widzowie mogli obejrzeć dwa pierwsze odcinki drugiego sezonu serialu „Szadź”. Pani dołącza do obsady właśnie w drugim sezonie. Kim jest Pani postać? Anna Ilczuk: Moja postać jest bliską osobą z przeszłości głównego bohatera (w tej roli Maciej Stuhr). Łączy ich mroczne doświadczenie z okresu młodości. Lili pojawia się w życiu Piotra Wolnickiego dość nieoczekiwanie i dużo w tym życiu namiesza. Moja postać jest niejednoznaczna. Ciężko powiedzieć, czy jest to osoba do szpiku kości zła czy nie. Czasami ludzie robią złe rzeczy z miłości. Jak widzowie zareagowali na pani postać? Anna Ilczuk: Część widzów widziała już serial na platformie player.pl. Dostałam bardzo wiele wiadomości o treści: „Boję się Ciebie”. Słyszałam również, że widzowie zakładali się między sobą czy moja postać w serialu przeżyje. W ostatnich latach polskie seriale przeżywają prawdziwy rozkwit. Jest duża różnorodność, każdy może znaleźć coś dla siebie. „Szadź” to dość mroczny serial kryminalny. A jakie seriale pani lubi oglądać? Anna Ilczuk: Właśnie ja lubię seriale kryminalne, mroczne. Moje ulubione to seriale skandynawskie np. „Most nad Sundem” na Netflixie lub duński „Rząd”. Lubię seriale skandynawskie za ich klimat, za oszczędność w graniu. To nawet nie chodzi o technikę aktorską, oni mają po prostu świetne scenariusze. To również specyfika kręcenia scen. Jest duże skupienie na szczególe, nie musi dużo się dziać, ale serial jest ciekawy. Liczy się detal, charakter. W polskich serialach siłą napędową są dramatyczne wydarzenia. Czy dla aktorki praca nad serialem kryminalnym to duży wysiłek emocjonalny? Czy dla równowagi po zrobieniu serialu kryminalnego chciałaby Pni zrealizować serial komediowy? Anna Ilczuk: Faktycznie serial kryminalny jest dużym wysiłkiem emocjonalnym, ale serial komediowy to również duży wysiłek. Nawet nie wiem, czy nie większy. Trzeba się natrudzić, by serial komediowy bawił widza. Wymaga to większej dyscypliny np. dbałość o rytm. Chętnie zagrałabym jeszcze w jakimś serialu kryminalnym. Czy czeka Pani na jakiś specjalny panel festiwalu Mastercard Off Camera? Anna Ilczuk: Bardzo fajna była rozmowa przed pokazem „Szadzi”. To nie był co prawda panel tematyczny, ale panel wprowadzający. Było dużo pytań o to, jak powstawał serial oraz scenariusz pierwszej i drugiej części. Czy festiwale filmowe, takie jak Mastercard Off Camera, są dla aktorki stresującym momentem czy raczej pełnym ekscytacji? Anna Ilczuk: Sytuacje publiczne są dla mnie zawsze stresujące. Z natury jestem osobą dosyć nieśmiałą. Sytuacje, w których muszę pełnić funkcje publiczne np. jako gość są dla mnie wyzwaniem. Festiwal jest dla mnie dużo bardziej stresujący niż występ na scenie. Maciej Stuhr wypowiada się o współpracy z panią w samych superlatywach. W jednym z wywiadów podkreślił: „Mam przewspaniałą partnerkę. (…) Ania jest niezwykle utalentowaną aktorką. Jak wspomina pani pracę na planie tego serialu? Jakim partnerem jest Maciej Stuhr? Anna Ilczuk: Nie chciałabym żeby zabrzmiało to banalnie, ale mogę powiedzieć to samo w drugą stronę. Miałam szczęście pracować z doskonałym aktorem, który był dobrym partnerem na planie, a nie zawsze to się pokrywa. Maciek jest wspaniałą osobą, jest dowcipny. Polubiliśmy się. Mamy podobny sposób zachowania na planie, który niekoniecznie jest bardzo ekspansywny. Czasami mieliśmy ochotę rozmawiać, a czasami wspólnie milczeć i obie sytuacje były dla nas bardzo komfortowe. To było nasze pierwsze spotkanie na planie. Mieliśmy to ogromne szczęście, że zaiskrzyło. Wcześniej mijaliśmy się tylko w sytuacjach towarzyskich. Jest pani aktorką filmową, serialową oraz teatralną. Gdzie możemy panią zobaczyć? Anna Ilczuk: Jestem aktorką przede wszystkim teatralną. Od 5 sezonów gram w Teatrze Powszechnym w Warszawie, wcześniej pracowałam we Wrocławiu. Czasami gram w Teatrze Polskim w Podziemiu, to teatr, który tworzą aktorzy zwolnieni w czasie pandemii z Tatarów. Właśnie jestem po próbie „Poskromionych” w reżyserii Moniki Pęcikiewicz. Gram Panią Olgę - postać, która opiekuje się umierającą osobą. To trochę taka pielęgniarka , trochę opiekunka , trochę kochanka a trochę anioł śmierci lub anioł stróż jakiś taki byt , który przeprowadza duszę na drugą stronę. Serdecznie zapraszam! Czyli bliższa jest pani scena niż plan filmowy? Anna Ilczuk: Nie mogę tak powiedzieć. To jest inna specyfika pracy. Jedna i druga przestrzeń są mi bardzo bliskie. Czytaj także: Olga Kozierowska - wywiad z kobietą sukcesu o tym, jak go osiągnąć. Plus wykład i warsztaty Wywiad z Katarzyną Pawlikowską Kobieta detektyw - jak wygląda jej praca w Polsce?
Polki eksplorują. Gdzie wypić najlepszą kawę? Top 5 warszawskich kawiarni
Gdzie w stolicy wypijecie najlepszy mocny przelew lub flat white? Postanowiłyśmy to sprawdzić! Poznaj ranking miejsc, które parzą nie tylko doskonałą kawę, ale też zachwycają swoim klimatem (kawa w ładnym wnętrzu smakuje przecież lepiej). Te kawiarnie, musicie odwiedzić.
Zakupy, a potem pyszna kawa, do tego coś słodkiego i ulubiona książka. Która z nas nie lubi tak spędzić popołudnia? Zwłaszcza teraz, kiedy wrześniowa pogoda zaczęła nas rozpieszczać. Gdzie warto iść w Warszawie na flat white, mocny przelew, a może klasyczne espresso? Kawiarnia „Fabryczna”, ul Fabryczna 28 Jeżeli uwielbiacie Powiśle tak samo jak my, to wybierzcie się tam koniecznie na popołudniowy spacer. O tej porze roku jest tam naprawdę przepięknie. Mijając ulicę Rozbrat, skręćcie w małą i urokliwą uliczkę Fabryczną, gdzie mieści się nie mniej klimatyczna kawiarnia „Fabryczna”. Wypijecie tam najlepszą kawę z chemexu oraz dripa, a do tego wyśmienite domowe ciasto. Naszym faworytem jest beza. (P.S. dają duże porcje!). Kawiarnia „Stor”, ul Tamka 33 Kolejnym miejscem, które trzeba odwiedzić na Powiślu jest „Stor”. Wypijecie tam nie tylko najlepszy szybki przelew w mieście (oraz różane latte), ale także zjecie domowe kanapki i ciasto (polecamy sernik różany). Do „Stora” lubimy wracać nie tylko na kawę, ale również ze względu na design. To miejsce wpisuje się w instagramowe trendy, a więc mnóstwo roślin, fototapeta ze wzburzonymi falami. Ta kawiarnia po prostu zachwyca. Kawiarnia „Relaks”, ul Puławska 48 Kultowe miejsce na „kawowej mapie" Warszawy. Trudno sobie wyobrazić krajobraz Starego Mokotowa bez tej kawiarni. Pyszne latte z pianką i klasyczny, nieco cierpki przelew. Choć naszym ostatnim ulubieńcem jest espresso tonic. Zważywszy na obecną pogodę to już ostatnie chwile na zimą kawę! Polecamy. Uwielbiamy „Relaks” za jego niepowtarzalny klimat, który tworzą stare meble z czasów PRL, plakaty, zielone rośliny i muzyka w tle. Jest nonszalancko i o to chodzi. Kawiarnia „Ministerstwo Kawy”, ul Marszałkowska 27/35 Jedna z najpiękniejszych i najbardziej stylowych kawiarni w Warszawie. Jest jasne, przestronne, z widokiem na Plac Zbawiciela i ulicę Marszałkowską. Lubimy spędzać tu czas zanurzając się w ulubionej lekturze przy pysznej, świeżo palonej kawie i owsianych ciasteczkach. Panuje tu niepowtarzalny klimat. Musicie się o tym przekonać na własnej skórze. Kawiarnia „Forum”, Elektoralna 2 Jeżeli będzie w okolicach Hali Mirowskiej koniecznie zajrzyjcie do mieszczącej się obok kawiarni „Forum”. Miejsce urzeka stylistyką PRL -u przełamaną nowoczesnym designem (duża witryna z neonem oraz różowy, wysoki sufit buduje klimat tego miejsca). To kawiarnia, gdzie możecie poszerzyć swoje kawowe smaki – bariści naprawdę potrafią zaskoczyć. Warto tu spróbować kawy z różnych stron świata (nasza perełka to forumowa dyniowa latte – idealna o tej porze roku). Czytaj także: Obalamy mity: czy kawa faktycznie odwadnia? Ile filiżanek kawy dziennie najlepiej pić? I dlaczego nie więcej? Kawa z olejek kokosowym - przepis na kuloodporną kawę