„Teściowa chce, żebyśmy zamieszkali z nią pod jednym dachem. Drugi raz nie dam z siebie zrobić bankomatu i służącej”
„Czułam się jak bankomat i służąca w jednym. Starałam się nie skarżyć na zaistniałą sytuację, ale z każdym kolejnym pomysłem teściowej, czułam, jak zalewa mnie coraz większa fala frustracji. Czarę goryczy przelała jej propozycja dotycząca renowacji kostki brukowej na podjeździe do garażu”.
Gdybym mogła cofnąć czas, podjęłabym wtedy inną decyzję. Teraz już wiem, że mieszkanie ze starszymi osobami, gdy samemu jest się młodym, to nie najlepsze rozwiązanie. Że młode małżeństwo powinno mieć swój własny kąt, którego nie powinno dzielić z rodzicami. Teraz, gdy jestem bogatsza o życiowe doświadczenia, nie powtórzę już starych błędów. I nie ugnę się, nawet pod naciskiem męża i jego matki. Przystaliśmy na propozycję teściowej Początki związku z Karolem były cudowne. Motyle w brzuchu i romantyczne randki wypełniały moją codzienność. Szybko jednak zderzyliśmy się z szarą rzeczywistością. Gdy tylko zrozumieliśmy, że łączy nas coś więcej i zaczęliśmy planować wspólną przyszłość, proza życia dała o sobie znać. Nie było nas stać na zakup mieszkania, a wynajem wiązał się z wysokimi opłatami. Wtedy do akcji wkroczyła moja teściowa, Ludmiła. Zaoferowała nam pokój w jej domu. Mieliśmy tylko w niewielkiej części dorzucić się do opłat, dzięki czemu odpadał drogi czynsz, kredyt czy koszty najmu. Do pomysłu mieszkania z teściami podchodziłam sceptycznie, ale matematyka nie pozostawiała złudzeń. To było dla nas zbawienie, jeśli chcieliśmy zamieszkać razem i w przyszłości pójść na swoje. Doszliśmy do wniosku, że dzięki temu uda nam się sporo zaoszczędzić na wkład własny i w końcu kupić własne mieszkanie. Byłam głucha na przestrogi koleżanek, które uprzedzały mnie, że życie z teściową pod jednym dachem może mnie słono kosztować i wcale nie chodziło o rachunki. Starałam się jednak nie dopuszczać do siebie pesymistycznych myśli, które już wkrótce miały zamieć się w rzeczywistość. Nie mieliśmy serca jej odmówić Już od początku między nami zaczęło zgrzytać. Na początku cieszyłam się, że będziemy mieli dużo swobody, bo Ludmiła oddała nam do dyspozycji pomieszczenie na poddaszu. Szybko jednak okazało się, że moja teściowa zawsze ma ostatnie słowo. Jeszcze zanim się wprowadziliśmy, planowałam, jak urządzę nasz pokoik. W głowie miałam wizję minimalistycznego wnętrza utrzymanego w modnej bieli i szarościach. Kiedy jednak zjawiliśmy się na miejscu, moim oczom ukazał się zgoła inny widok. Ściany poddasza były pomalowane na wściekle pomarańczowy kolor, w oknach wisiały koronkowe zazdrostki, a na parapecie stały sztuczne kwiaty. – Wszystko już dla was przygotowałam – powiedziała teściowa z szerokim uśmiechem. – Mam nadzieję, że wam się podoba. – Tak, jest wspaniale, mamo – odpowiedział Karol, a ja nie byłam w stanie wydusić z siebie słowa. Pomyślałam, że ta kobieta ma swoje lata i swój styl, w którym urządzony był jej dom, więc nie chciałam w to ingerować. Niestety, na tym jej despotyczne zapędy się nie skończyły. Decydowała o tym, co jemy i jak spędzamy wolny czas. Wypełniała lodówkę rzeczami, za którymi nie przepadaliśmy, ale wypadało nam partycypować w kosztach. Prosiła o pomoc w drobnych naprawach i pracach w ogrodzie, a my nie mieliśmy serca odmówić. Z czasem to na mnie spadło przygotowywanie obiadów dla całej rodziny. Do tego doszły dodatkowe koszty związane z remontami, które rzekomo akurat musiała przeprowadzić. Najpierw to była łazienka, która faktycznie wymagała renowacji, ale potem doszła garderoba, oranżeria, a nawet nowa pergola w ogrodzie. Korzystaliśmy z całego domu i obejścia, więc wstyd było się nie dorzucać do tych prac. Miarka się przebrała Czułam się jak bankomat i służąca w jednym. Starałam się nie skarżyć na zaistniałą sytuację, ale z każdym kolejnym pomysłem teściowej, czułam, jak zalewa mnie coraz większa fala frustracji. Czarę goryczy przelała jej propozycja dotycząca renowacji kostki brukowej na podjeździe do garażu. – Sąsiadka poleciła mi świetnego fachowca, który zrobi to po kosztach – powiedziała pewnego dnia Ludmiła. – Podzielimy się po połowie, wystarczy tylko kilka tysięcy. Otworzyłam oczy ze zdumienia. To fakt, ze czasem korzystaliśmy z garażu i podjazdu, ale on wcale nie był w złym stanie. Poza tym zwyczajnie nie mieliśmy takich pieniędzy. To znaczy mieliśmy, ale musielibyśmy naruszyć oszczędności, które odkładaliśmy na wkład własny, a tego nie chcieliśmy robić. – Mamo, nie stać nas na to – wyznał szczerze Karol. – Wiesz, że zbieramy na mieszkanie i jesteśmy już blisko celu. – Ale na razie mieszkacie tutaj. Może po prostu weźmiecie kredyt? – spytała teściowa bez ogródek. – Planujemy go wziąć na mieszkanie, więc nie chcemy teraz obciążać naszej historii kredytowej – wtrąciłam się. – Poza tym mieszkamy tu tylko tymczasowo, nie będziemy wiecznie korzystać ani z podjazdu, ani z pergoli. Niedługo planujemy się wyprowadzić. – Jednak w tej chwili korzystacie ze wszystkiego, co oddałam do waszej dyspozycji. To chyba oczywiste, że partycypujecie w kosztach – oburzyła się Ludmiła. – W niezbędnych kosztach, mamo – poprawił matkę Karol. – Nie stać nas nas na opłacanie twoich zachcianek. – W takim razie może naprawdę powinniście się wyprowadzić, bo ten układ chyba nikomu już nie odpowiada – smutno stwierdziła teściowa i zostawiła nas samych. Wciąż byłam czujna Po tej chłodnej wymianie zdań nie zastanawialiśmy się zbyt długo. Złożyliśmy wniosek o przyznanie kredytu i znaleźliśmy ofertę sprzedaży mieszkania w odległej od teściowej dzielnicy. Lokum było niewielkie i urządzone w niezbyt wysokim standardzie, ale nam to wystarczało. Wyprowadziliśmy się od Ludmiły po dwóch miesiącach. Po wyprowadzce nie było nam łatwo. Co prawda w końcu trafiliśmy na swoje, ale wysokie raty kredytu dawały nam się we znaki. Zacisnęliśmy zęby i braliśmy dodatkowe zlecenia, by jakoś przetrwać. Z czasem udało nam się wyjść na prostą. Pobraliśmy się i zaczęliśmy planować powiększenie rodziny. Relacje z teściową były chłodne, wręcz oficjalne. Pojawiła się na naszym ślubie, ale tylko po to, żeby złożyć nam życzenia i wrócić do domu. Czułam, że Karol ma z tym problem i że go to boli. Dla jego dobra i świętego spokoju próbowałam odnowić nasze kontakty. Częściej zapraszałam Ludmiłę do domu, a kiedy urodziłam córkę, zależało mi, żeby miała dobre relacje z babcią. Sytuacja powoli wracała do normy i w końcu zaczęliśmy przypominać normalną, kochającą się rodzinę. Ja jednak pamiętałam, jak wyglądało moje życie z teściową pod jednym dachem. I wbrew oczekiwaniom Ludmiły czas nie uśpił mojej czujności. Pozostałam nieugięta W zeszłym miesiącu Karol powiedział, że wróci z pracy trochę później, bo po drodze musi wstąpić do mamy. Twierdził, że Ludmiła ma dla niego jakąś propozycję. Początkowo tylko wzruszyłam ramionami, ale wkrótce zaczął we mnie narastać niepokój. Karol wrócił do domu bardzo późno. – I co słychać u mamy? – zapytałam niewinnie, choć szykowałam się na złe wieści. Dostrzegłam jego grobowy nastrój i poważną minę. Nigdy nie potrafił przede mną udawać. – A, nic specjalnego – odpowiedział, nawet na mnie nie patrząc. – Mama ostatnio źle się czuje, wiesz, wiek daje o sobie znać… – Tak, w jej wieku to zrozumiałe – odpowiedział i zamyśliłam się przez chwilę. – I co w związku z tym? – Mama chciałaby zamieszkać z nami – wypalił nagle. – Nie daje już rady zajmować się całym domem. Zaproponowała, że możemy go sprzedać i kupić za to większy apartament, może dwupoziomowy, w lepszej lokalizacji… – Karol, czy ty siebie słyszysz? – spytałam z niedowierzaniem. – Przecież wiesz, jak to wyglądało, gdy mieszkaliśmy razem. – Ale to było już dawno temu, mama się zmieniła – próbował mnie przekonać. – Poza tym dzięki temu będziemy mogli spłacić kredyt. – Wolę płacić kredyt i być na swoim, mając święty spokój, niż mieszkać z twoją matką – powiedziałam bez ogródek. – Pomogłabym jej, gdyby nie było wyjścia, ale ona nie jest w złej sytuacji. Może sprzedać dom i kupić mieszkanie, nawet na naszym osiedlu. Moglibyśmy ją odwiedzać i jej pomagać. Stać ją też na opiekę. Nie musimy od razu zamieszkać razem. Poza tym, mamy małe dziecko. To na naszej córce powinniśmy się skupić w pierwszej kolejności, a nie na fanaberiach twojej matki. Karol spuścił głowę i zamyślił się. – Może masz rację, ona przecież wciąż dobrze sobie radzi – przyznał mi rację. – Wydaje mi się, że czuje się samotna i boi się o przyszłość. – Karol, nie zostawimy jej samej. Ale nie widzę powodu, żeby teraz z nią mieszkać, zwłaszcza po tym, jak to wyglądało wcześniej. Po naszej rozmowie moje relacje z teściową nieco się ochłodziły. Wciąż nas odwiedzała, ale widziałam, że chowa urazę. Mimo to pozostałam nieugięta. Nie zamierzam powtórzyć błędu, który kiedyś kosztował mnie tyle nerwów. Dorota, 38 lat Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych wydarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe. Czytaj także: „Fałszywe przyjaciółki kopały pode mnie dołki przez długie lata. Spod ich wpływu wyrwał mnie przystojniak w garniturze” „Trzymałam przyjaciela na dystans, bo czekałam na księcia z bajki. Nie wiedziałam, że miłość mam na wyciągnięcie ręki” „Teściowa zabrała syna na majówkę i całkiem go przekabaciła. Teraz Janek zachowuje się jak rozkapryszony nastolatek”
„Narzeczona doiła mnie z kasy, bo ciągle jej brakowało na życie. Gdy zobaczyłem na co wydaje, nogi się pode mną ugięły”
„Miałem swoje zasady dotyczące pieniędzy, ale na pewno nie byłem dusigroszem. Marzena pożyczała ode mnie po kilkaset złotych i nigdy mi nie oddawała, gdy brakowało jej do pierwszego. Gdy te pożyczki stały się codziennością, zorientowałem się, że w skali roku wychodzi z tego po kilka tysięcy”.
Moi rodzice nigdy nie mogli zrozumieć, dlaczego dzieliliśmy wszystkie wydatki z Marzeną po pół. – Mieszkanie jest przecież twoje i ona płaci ci za rachunki? – dziwił się tata. – Nie wiem, co w tym dziwnego? – No, że nie płacisz rat kredytu, bo mieszkanie masz od nas, więc mógłbyś chociaż zapewnić opłaty. Jak facet – strofował mnie Ojciec mnie strofował Nie wiem, o co mu chodziło. I ona, i ja zarabialiśmy taką samą kasę, czemuż więc ja miałby płacić więcej, tylko dlatego, że jestem mężczyzną? Takie staromodne podejście mojego taty doprowadzało mnie do szału. Wiedziałem kto ma rację, ale jakoś tak niemiło mi się robiło na myśl, że ma mnie za jakiegoś sknerusa, któremu zależy na tym, by ograbić własną małżonkę z pieniędzy. Sprawa wyglądała całkiem inaczej... Mimo że wszystkie rachunki i opłaty płaciliśmy po połowie, to i tak organizowałem randki z Marzeną, za które ja płaciłem. Tak samo było z kinem, czy innymi atrakcjami. Nie było z tym najmniejszego problemu. Dlatego też, nie pojmowałem tej narracji, że to ja mam opłacać wszystko, a żona ma być kimś na moim utrzymaniu? Współcześni mężczyźni, wydawało mi się, którzy szanują dzisiejsze kobiety, na pewno nie powinien trwać w takim układzie. Rozumiałem, rzez jasna, że kiedy już założymy rodzinę i ona się powiększy, wtedy będę musiał zapewnić jej byt, zwłaszcza w sytuacji, gdy Marzenia nie będzie mogła pracować, będzie w ciąży i będzie się opiekować naszym dzieckiem. Nie miała etatu, więc miała zarobek, tylko gdy mogła pracować. Nie był to dla mnie żaden problem, ale gdyby sytuacja była odwrotna, np. ja bym nie miał pracy, chciałbym, żeby Marzena też wzięła na siebie wszystkie wydatki. Dopóki nie stanę na nogi. Ciągle jej brakowało kasy Miałem być może zasadnicze zasady dotyczące pieniędzy, ale na pewno nie byłem dusigroszem. Marzena non stop pożyczała ode mnie po kilkaset złotych i nigdy mi nie oddawała, gdy brakowało jej do pierwszego. Na początku nic sobie z tego nie robiłem, nie rozliczałem się z nią co do grosza. Jednak gdy te pożyczki stały się codziennością, zorientowałem się, że w skali roku wychodzi z tego po kilka tysięcy. – Marzena, co się dzieje? Dlaczego ci nie starsza do pierwszego? Może to sygnał, że powinnaś iść do szefa po podwyżkę? – szczerze spytałem pewnego razu. – A wiesz, że coś w tym jest. Chyba pójdę, bo nie pamiętam kiedy ostatnio była jakaś premia, albo podwyżka, a przecież wszystko wokół ciągle drożeje… – odpowiedziała. I rzeczywiście niedługo potem wynegocjowała większą pensję. Niestety jej pożyczki i tak się nie skończyły. – Skoro zarabiasz więcej, mamy właściwie takie same pensje, nie płacimy za czynsz… Co się dzieje? Masz jakieś problemy, o których nie wiem? – delikatnie próbowałem jej pomóc, ale wewnętrznie już cały wrzałem, bo to było irytujące. – Miałam trochę nieprzewidzianych wydatków… Dałam rodzicom, bo remontują salon i nie mieli od kogo innego pożyczyć. Poszłam też na urodziny Mariolki, a wiadomo i prezent, i trzeba też się jakoś ubrać… Poza tym niedługo jej mała będzie miała chrzciny… – tłumaczyła się jakoś pokrętnie. Bałem się najgorszego No i co miałem zrobić? Pożyczyłem jej znowu kasę. Bałem się wyjść na tego sknerę, o którym ojciec ciągle gadał. Kilkaset złotych nie fortuna, a to w końcu moja przyszła żona. Trochę miałem wyrzuty sumienia, że może jednak powinienem więcej łożyć na nasz dom. Potem był spokój ze trzy miesiące i nie prosiła mnie ani razu o pożyczkę. Moje wcześniejsze podejrzenia przygasły. Gdy nadszedł czwarty miesiąc sytuacja wróciła do normy. Czyli znowu nie miała do pierwszego. – Marzenko, masz problem z tym zarządzaniem własnymi wydatkami, co? – sugerowałem. Wtedy moja Marzenka odburknęła mi, że chcę ją kontrolować, że traktuję jak dziecko, że to jest bardzo szowinistyczne i patriarchalne. A na koniec się obraziła. Absurd! Chodziło mi tylko o to, żeby dojść do sedna całego problemu, bo to było naprawdę bardzo niepokojące. Marzena niestety nie zamierzała współpracować, więc musiałem sam zacząć działać. Złapałem się za głowę Może to nie było jakieś szlachetne z mojej strony, ale innego rozwiązania nie było. Bałem się, że może ma jakieś długi, albo, co gorsza, padła ofiarą jakiegoś szantażu. Różne czarne myśli chodziły mi po głowie. Cała ta sytuacja mnie po prostu martwiła. Postanowiłem sprawdzić jej wyciągi z konta na mailach. Miałem dostęp do jej skrzynki, więc sprawa była prosta. Nie byłem z siebie dumy, ale działałem w dobrej wierze. Gdy tam zajrzałem, zrozumiałem, że trzeba to było skontrolować wiele miesięcy temu… W mailach Marzenki były głównie potwierdzenia rozmaitych zamówień. A to kupowała jakieś ubrania, a to bieliznę, a to olbrzymie ilości kosmetycznych produktów… Gdy sprawdziłem dokładniej, aż nogi się pode mną ugięły. To było kosmiczne ilości. Na jakieś po prostu kaprysy! Szafy pękały w szwach od ubrań, a ona wydawała na nowe. Oczywiście podobało mi się, jak się prezentowała, jak ubierała i malowała, ale, na litość boską, są jakieś granice! Ta sama sytuacja dotyczyła perfum i innych kosmetyków. Nie dziwota, że kasy potrzebowała coraz więcej i więcej. Wiedziała, że ma za uszami Najpierw nie wiedziałem, co z tym fantem zrobić i nic jej nie powiedziałem. Pewnego razu jednak Marzena zaczęła przebąkiwać coś o dzieciach i większym mieszkaniu, więc po prostu nie wytrzymałem. – Piotrek, mamy pieniądze, dobre pensje, więc już nie ma na co czekać. Młodsi nie będziemy. Ślub nie jest dla mnie tak ważny, ale dzieci trzeba mieć w odpowiednim wieku – chciała mnie przekonać. Nie wiedziałam, że uderza w mój najczulszy punkt. – Kogo masz na myśli? Ty ogarniesz to wszystko? Tyle wydajesz jakieś nikomu niepotrzebne łachy i mazidła, że nie masz kasy już po tygodniu od wypłaty, a oszczędności zero! – wybuchnąłem wkurzony tymi bajaniami. Marzena popatrzyła na mnie ze złością i nic nie powiedziała. Czułem, że wymyśla jakąś celną ripostę, ale nic nie przychodzi jej do głowy. Wiedziała, co ma za uszami i nie było co do tego żadnych wątpliwości. – A ty co, śledzisz mnie? Skąd wiesz, co ja kupuję i ile wydaję? – spytała nieufnie. – Bo patrzyłem, co wyprawiasz. Ile masz ubrań z nowymi metkami, a szafa pęka w szwach. Wala się tu pełno pudełek i kartonów po nowych rzeczach. Myślisz, że ja tego nie widzę? Myślisz, że nie wiem ile ciuchy kosztują? – troszkę podkoloryzowałem, ale przecież tak właśnie było. Marzenia zaczęła płakać, a ja nie miałem pojęcia, co dalej. Zakupy dobre na wszystko Myślałem raczej, że będzie się awanturować, rzucać we mnie jakimiś ciuchami, a nie, że zacznie mi tu łkać jak dziecko. Przygarnąłem ją do siebie i próbowałem pocieszyć, bo co innego mogłem zrobić? – Nie płacz, nie chciałem krzyczeć, ale to wszystko wymknęło się chyba spod kontroli… Trzeba coś z tym zrobić, zwłaszcza jeśli mamy tworzyć rodzinę. Musimy oszczędzać, mieć jakieś odłożone pieniądze, a nie tak żyć tylko z dnia na dzień – łagodziłem delikatnie, ale stanowczo. – Tak, Piotrek… – łkała mi dalej. – Ja nie umiem… Możliwe, że troszkę robię tych zakupów więcej niż potrzeba, ale no nie byłam nigdy zbyt oszczędna. Jak chcę sobie poprawić nastrój, to zwyczajnie robię zakupy, chodzę po sklepach. A jak mi się coś uda, mam dobry dzień to w zasadzie też się nagradzam zakupami. I pieniądze jakoś tak się same rozchodzą, nawet nie wiem kiedy. Jęknąłem głośno i przytuliłem Marzenę do siebie jeszcze raz. Dobrze, że nie brała chwilówek Całą noc wałkowaliśmy te wszystkie sprawy. Doszliśmy do wniosku, że musimy mieć jedno wspólne konto, na które będziemy przelewać po połowie na rachunki, na zakupy, na jakieś inne koszty na codzienne sprawy, a także coś, żeby odłożyć. A to co zostanie nam na naszych indywidualnych kontach, możemy rozdysponować jak chcemy. Miałem oczywiście obawy, czy Marzena nie ma przypadkiem jeszcze jakichś długów, ale przysięgała mi z płaczem, że nie wzięła ani jednej chwilówki, ani żadnego innego kredytu. Przyznam, że była to niesamowita ulga. Jakieś 500 złotych miesięcznie dodatkowe to jeszcze nie jest koniec świata. Nie zadłużyła się, nie płaciła na piramidę finansową, nie wdała się w jakieś szemrane interesy… Na szczęście! Mogło być znacznie gorzej. Od tamtych ustaleń minęło z pół roku. Marzena wypełnia wszystkie ustalone punkty, przelewa kasę, oszczędza i nie pożycza już ode mnie. Kupuje też już o wiele mniej, widziałam też, że zaczyna wyprzedawać niektóre swoje ubrania, które już są niemodne, albo przestały jej się podobać. – Wiesz Piotruś, chciałabym pójść na zakupy i kupić jakąś nową kreację,, bo w tym roku czeka nas kilka wesel… – zaczęła temat pewnego razu, a mnie od razu jakby piorun strzelił. – Ale potem pomyślałam, że to, co zarobię z wyprzedaży, wydam na nową! – i uśmiechnęła się szelmowsko, jakby wiedziała od razu, co mnie martwi. Piotr, 33 lata Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe. Czytaj także: „Chciałam zrobić sałatkę ziemniaczaną na grilla. Pretensje teściowej, że za grubo obieram ziemniaki, odebrały mi apetyt” „Teściowa chciała zabłysnąć i upiekła truskawkowe ciasto na komunię córki. Przyniosła mi wstyd tym zakalcem” „Kiedy mój mąż wyjechał, poczułam się samotna. Głupota, którą zrobiłam, prawie zniszczyła moje małżeństwo”
„Gdy wygrałam luksusowy samochód, moja radość trwała krótko. Pazerny synalek chciał mnie szybciutko ograbić z nagrody”
„– Czy ty przypadkiem nie szastasz za bardzo pieniędzmi, mamo? Zauważyłem, że lekką ręką przychodzi ci wydawanie sporych kwot? Kupiłaś przecież te nowe kojce dla psów, a te stare moim zdaniem były jeszcze zupełnie okej. I ciągle wysyłasz jakieś SMS-y do tego swojego radia. Przepuszczasz na to kasę”.
Wcale nie miałam ochoty na robienie obiadu dla całej rodziny, ale Bartek zadzwonił z informacją, że zamierzają mnie odwiedzić w niedzielę. Była zmęczona, ale poszłam na stragany po jakieś mięso i włoszczyznę do rosołu. Gdy szukałam dorodnych ogórków na mizerię, komórka zawibrowała mi w torebce. Odebrałam i nagle stało się coś niesamowitego! – Dzień dobry! Pani Danuto, jest pani zwyciężczynią naszego konkursu, w którym nagrodą jest samochód! – to był ktoś z radia, którego słucham codziennie w kuchni. Byłam tak zaskoczona, że komórka prawie wypadła mi z ręki, ale szybko opanowałam emocje. Gdy oprzytomniałam i zrozumiałam, że to nie jest żaden kawał, zaczęłam się cieszyć. Oczywiście nie dokończyłam zakupów, bo nie miałam już do tego zupełnie głowy. Syn zrobił ze mnie rozrzutnicę Skoro miałam teraz kluczyki do drogiego samochodu, mogłam szarpnąć się na wystawny obiad w restauracji dla rodziny. Nie chciałam najpierw zdradzać powodu tego nowego planu. Informację o wygranej planowałam wyjawić im, gdy będą pałaszować deserek. Bartek na cały ten ambaras z restauracją zareagował z dystansem. – Na pewno to przemyślałaś? – zapytał i od razu skomentował, że to będzie ogromna suma, a w domu jednak można zjeść za friko. Nie chciałam się kłócić, ale miałam już na końcu języka, że nie ma czegoś takiego jak darmowy kurczak, czy darmowe warzywa, a i prąd i woda kosztują. Że nie wspomnę o moim czasie i zmęczeniu. Ale ten dalej swoje, że to będzie za drogo dla mnie i że nie chce robić kłopotu. – Czy ty przypadkiem nie szastasz niepotrzebnie pieniędzmi, mamo? Zauważyłem, że lekką ręką przychodzi ci wydawanie sporych kwot? Kupiłaś przecież te nowe kojce dla psów, a te stare moim zdaniem były jeszcze zupełnie okej. I ciągle wysyłasz jakieś SMS-y do tego swojego radia. Ile przepuszczasz na to pieniędzy to ja nawet nie liczę! Śmiać mi się chciało, bo to moje wielkie szastanie właśnie dało mi luksusowy samochód, o którym mogłam tylko pomarzyć. Nic jednak nie powiedziałam, bo czekałam na reakcję na żywo aż się dowie o wszystkim w czasie uroczystego obiadu w owej drogiej restauracji. Odpowiedziałam mu więc, że to nie jego sprawa, a ja sama wiem ile i na co mogę wydawać. – No oczywiście, ale trochę mnie to martwi – obraził się nieco. Pożyczali ode mnie ile wlezie Może się martwić ile chce, ale ja i tak wiem, o co tu chodzi. Najpewniej o to, czy będę miała mu z czego pożyczyć, bo co chwila mnie prosi o jakieś pieniądze. A to Ewa musi pilnie zrobić jakiś ważny kurs, ale on i jego żona akurat nie mają dodatkowych pieniędzy, a to Staś jedzie na jakieś kolonie z klasy i nie wypada, żeby jako jedyny nie pojechał. Albo lodówka przestała nagle działać, albo kupują jakieś meble okazyjnie. I tak w koło Macieju. Ciągle tylko daj, daj, daj… Dostał ode mnie już mnóstwo pieniędzy, a ich zwrotu jakoś nie widać, nie słychać. Uznał zapewne, że rolą matki jest finansowe wspieranie dorosłych dzieci. Choć Ewa mogła już sobie na ten kurs sama coś odłożyć. Ja jak miałam osiemnaście lat już sobie dorabiałam przy jakichś dorywczych. Ale nieważne, teraz było mi bardzo wesoło, w końcu szczęście się do mnie uśmiechnęło. Wygrałam samochód! Wiedziałam, co zrobię Oczyma wyobraźni już widziałam, jak to lśniące auto wjeżdża na moje podwórko i jak będę opowiadać wszystkim tę niesamowitą historię, że wygrałam je w radiu. Nie miałam zamiaru nim jeździć, bo za młodu nie zrobiłam prawa jazdy, a i potem jakoś nie miałam nigdy do tego drygu. I tak jeździłam komunikacją, a w planach miałam po prosty sprzedaż tego samochodu. Każde pieniądze się przydadzą, zwłaszcza, że moja rodzina to jak studnia bez dna. Oczywistością było, że sporą kwotę dam Ewie i Stasiowi, ale nie wszystko naraz. O, nie. Staś nie był jeszcze pełnoletni, a Ewa wydawała zawsze wszystko, co tylko dostała. Nadejdzie taka chwila, kiedy będą potrzebowali po kilkanaście tysięcy na własne mieszkanie i na to zamierzałam przeznaczyć te pieniądze. Także to, co szykowałam na ten deser było wybuchową niespodzianką. Wszystko jednak się skomplikowało. Po prostu nie wytrzymałam Nawet nie zaczęliśmy jeść zupy, gdy Emilia, żona Bartka, zagaiła, że byli właśnie w sklepie AGD i chcą kupić nowy piekarnik. Jednak te, które są dobrej jakości i się nie psują tak często są bardzo drogie. To koszt zaczynający się od 1600 złotych. – Mamy raptem jakiś tysiączek… – tragicznym tonem dodała. Wiedziałam do czego, a raczej do kogo pije. Chcieli ode mnie pożyczyć te 600 złotych. To już nie pierwszy raz i schemat za każdym razem był identyczny. Wiele razy już im dokładałam do jakichś sprzętów i innych rzeczy. Już miałam na końcu języka, że jak dzieci będą potrzebowały mieszkań, to też im dołożę, ale… coś mnie powstrzymało. Zablokowałam się. Czy oni w ogóle, jedliby ze mną obiad, gdyby nie potrzebowali ode mnie żadnych pieniędzy? Nie mogłam już wytrzymać z moją niespodzianką aż do deseru, więc przy drugim daniu wypaliłam nowinę o wygranym aucie. Ich reakcja była dziwna – Jezusie, auto? Takie drogie? – cała czwórka patrzyła na mnie z niedowierzaniem. – Nie robisz sobie z nas żartów? – Babciu, ale jaka to marka? Jaki kolor? Nie wierzę! Zasypywali nie szczegółowymi pytaniami, a ja szeroko się uśmiechając opowiedziałam wszystko, jak do mnie zadzwonili, jak byłam na straganach, a potem wyjęłam komórkę i pokazałam im samochód na zdjęciu. Miałam go odebrać w najbliższym tygodniu, ale na stronie radia był zaprezentowany w całej okazałości. – Niewiarygodna historia! – gorączkował się Bartek. – Ewa będzie mogła wziąć mój stary wóz, a sam będę się woził takim cackiem! – Co ty, tata! – Ewa się żachnęła. – Babcia mi go odda, przecież już niedługo mam dziewiętnastkę! – Nie wymyślaj. Weźmiesz moją toyotę i będziesz zadowolona. Może z raz, czy dwa dam ci się karnąć moim luksusowym autem. Jak będziesz grzeczna! Wściekłam się nie na żarty Słuchałam tego, a w środku wszystko się we mnie burzyło. Bartek i reszta już dzielili skórę na niedźwiedziu, nawet mnie nie pytając o zdanie. Nawet nie pomyśleli, że przecież to mój samochód i że może wcale im go nie przekażę. Podobne uczucia mną targały, gdy Emila mówiła o tym cały piekarniku. Miałam w sobie gniew i niezgodę i jakieś takie niewygodne uczucie, że mną manipulują i ciągną ile się da. Miałam tego już serdecznie dosyć. – Momencik. Nie musicie się przekomarzać. Przecież to mój samochód i nie powiedziałam, że wam go daję? – wypaliłam donośnie na cały lokal. Ucichli momentalnie. – Nie mam pojęcia, co z nim zrobię. Póki co, cieszę się swoją wygraną. W środku liczyłam, że może przeproszą za swoją pazerność i po prostu zaczną się cieszyć, że to mi coś miłego się w życiu przytrafiło. Ale bardzo się myliłam. – Ty naprawdę to mówisz, mama? – Bartek zaczął się śmiać. – Co z nim zrobisz? Przecież nie masz nawet prawa jazdy. Auto do niczego ci się nie przyda. Ewa cały czas szuka jakiejś pracy, na pewno będzie musiała jeździć, więc to chyba oczywiste? Nagle usłyszałam jak z moich ust padają dla mnie samej zaskakujące słowa. – A co to księżniczka nie może komunikacją? Ja całe życie jeżdżę i jakoś żyję. Korona mi z głowy nie spadła. Zresztą jak znajdzie jakąś robotę, to sobie sama zarobi na jakieś używane auto. To, co zobaczyłam na ich twarzach po tych słowach, dobitnie podkreśliło, o czym moja urocza rodzinka tak naprawdę myślała. Zbulwersowała ich moja wypowiedź, a chyba najbardziej fakt, że nie dam im mojego, wygranego przeze mnie, samochodu! Bo to oczywiste, że powinnam im go przekazać. Nie zdążyłam wyjawić, że chce go sprzedać, a kasę dać na mieszkania dla wnuków, bo zanim powiedziałam więcej, Bartek uznał, że robię im jakiś żart, bo starsze osoby, takie jak ja, bez prawka, nie potrzebują auta. Synowa Emilia usiłowała jakoś wybrnąć z tej sytuacji i wrócić do miłego klimatu (pewnie ciągle zależało jej na tym piekarniku). Próbowała uspokoić Bartka i jakoś wszystko załagodzić. Na twarzy mojej ukochanej wnusi widać było totalną obrazę, której nie była w stanie ukryć. Wszyscy mieliśmy złe humory. Ja bo traktowali mnie jak bankomat, a oni, bo nie położyli łapsk na mojej wygranej… Wpadłam na świetny pomysł Wracając tramwajem myślałam sobie o tym wszystkim i jak to się potoczy. Padała zacinający deszcz i niechętnie myślałam o tym, jak dojdę do domu z przystanku. I w jednej chwili mnie olśniło! Przecież mam auto! Zrozumiałam, że nie mam po co go sprzedawać, tylko pójdę na kurs prawa jazdy. Nie będę już musiała wyczekiwać na przystankach, albo cała mokra wracać do domu. Bartek wciąż chciał mnie jeszcze urobić, ględził coś, że w tym wieku to strata pieniędzy i zagrożenie dla zdrowia, ale ja go już nie słuchałam. Wiedziałam swoje. – Mam już dość! – cierpliwość ma swoje granice. – Jeśli twoja Ewka zdała te egzaminy na kierowcę, to ja też sobie poradzę. Mam już umówionego instruktora na pierwsze jazdy. Mogę ćwiczyć tak długo, jak to będzie potrzebne. I zdam, choćby nie wiem co! Po jakichś sześciu miesiącach zrobiłam to upragnione prawko i mogłam wreszcie wsiąść do mojego luksusowego auta. Okazało się, że jazda samochodem sprawia mi ogromna przyjemność. A i chwalił mnie mój instruktor. Wszystko się w moim życiu zmieniło. Wieczorami mogę jechać do kina i nie straszne mi późne powroty. Mogę sama jechać nad morze, albo zabrać znajomych. Mam teraz znacznie więcej możliwości i ciekawsze życie. Czuję, że wreszcie oddycham. Bartek i synowa niestety się na mnie obrazili, a i wnuczęta patrzą na mnie spode łba, ale trudno. Kocham ich, ale talentu do zarabiania i zarządzania pieniędzmi nie mają. Może ta historia ich czegoś w końcu nauczy. A jak trzeba ich gdzieś podwieźć, to zawsze mogą liczyć na swoją babcię! To była moja najlepsza decyzja w życiu. Danuta, 65 lat Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe. Czytaj także: „Chciałam zrobić sałatkę ziemniaczaną na grilla. Pretensje teściowej, że za grubo obieram ziemniaki, odebrały mi apetyt” „Teściowa chciała zabłysnąć i upiekła truskawkowe ciasto na komunię córki. Przyniosła mi wstyd tym zakalcem” „Kiedy mój mąż wyjechał, poczułam się samotna. Głupota, którą zrobiłam, prawie zniszczyła moje małżeństwo”
„Mąż wyjechał do Szwecji, żeby zarobić na dom. Żałuję tego, bo luksusowe wnętrza nie przyniosły nam szczęścia”
„Myślałam, że teraz mam to, o czym marzyłam. Zdrowe dziecko, piękny dom i męża przy sobie. Ale między nami szybko zaczęło się psuć. Niemal od razu zauważyłam, że Daniel bardzo się zmienił. Widziałam, że jest coraz bardziej zagubiony i nie odnajduje się w nowej rzeczywistości”.
Kiedyś myślałam, że miłość wystarczy, by stworzyć szczęśliwy związek, ale życie pokazało mi, że nawet największe uczucie nie pokona odległości i nie zespoli na nowo dwóch osamotnionych dusz. Myślałam, że będę miała rodzinę jak z bajki, jednak los bywa przewrotny. Zrozumienie tego, że nie warto czekać na darmo, zajęło mi wiele lat. Zbyt wiele. Myślałam, że to początek bajki Kiedy poznałam Daniela, miałam 20 lat. Byłam młoda i miałam głowę pełną marzeń, a on wydawał się ich spełnieniem. Był wysokim brunetem, od którego wręcz biła pewność siebie. Inne dziewczyny z uczelni dosłownie za nim szalały. Studiowaliśmy wtedy na drugim roku i odbywaliśmy razem praktyki. To nas do siebie zbliżyło. Spędzaliśmy ze sobą coraz więcej czasu, także po zajęciach. Szybko zaczęliśmy randkować, a po pół roku zostałam jego narzeczoną. Ślub odbył się równie szybko. Oboje pochodziliśmy z małych miejscowości, gdzie przywiązywano wagę do tradycyjnych wartości. Nie myślałam wtedy, że to za wcześnie. Byłam zakochana i planowałam wspólne życie. Ale los szybko pokazał, jak bardzo potrafi być przewrotny. Daniel dostał propozycję od krewnego ze Szwecji, który miał tam firmę budowlaną, by przyjechał do pracy. To miało być tylko kilka miesięcy. Stwierdziliśmy, że to dobra okazja, by szybciej zebrać pieniądze na wymarzony dom. On spakował walizki, a ja pomachałam mu na pożegnanie, gdy wsiadał do autokaru. I zamiast być młodą, szczęśliwą kobietą, na długie lata stałam się stęsknioną żoną. W końcu byliśmy rodziną Daniel długo nie wracał ze Szwecji. Szybko awansował na kierownika budowy i zarabiał coraz lepsze pieniądze. Przywykłam do myśli, że najbliższe miesiące spędzi na emigracji. I chociaż moje serce przepełniała tęsknota za mężem, starałam się skupić na sobie i swoim rozwoju. Skończyłam studia, obroniłam pracę magisterską, a później zrobiłam doktorat. Znalazłam pracę w zawodzie. Nie zarabiałam zbyt wiele, ale nie to było najważniejsze. Rachunki i tak pokrywał Daniel. Cieszyłam się, że mam jakieś zajęcie, że mogę się realizować. W międzyczasie prace nad budową naszego wymarzonego domu postępowały, a ja odliczałam dni do naszego następnego spotkania. Samotność doskwierała mi tak bardzo, że coraz trudniej znosiłam kolejne miesiące rozłąki. W końcu podjęliśmy najważniejszą decyzję w naszym życiu. Zaczęliśmy starać się o dziecko. Z perspektywy czasu widzę, że ta decyzja była podyktowana faktem, iż na co dzień nie miałam przy sobie nikogo bliskiego. Wierzyłam jednak, że niebawem Daniel wróci do Polski i zamieszkamy w nowym domu. Będziemy rodziną. Kiedy jednak zobaczyłam dwie kreski na teście ciążowym, w pierwszej chwili spanikowałam. Bałam się, czy poradzę sobie sama. Daniel jednak szybko rozwiał moje wątpliwości. – Widzisz, teraz nie będziesz już sama. Będziesz wspaniałą mamą – pocieszał mnie, chociaż mój lęk nie znikał. Kiedy jednak nasz syn pojawił się na świecie, nie posiadałam się z radości. Daniela nie było przy porodzie, ale byłam przyzwyczajona do tego, że muszę sobie radzić sama. Całą swoją miłość przelałam na tę małą istotkę, która zawojowała mój świat. Tęskniliśmy za nim Chociaż synek okazał się spełnieniem moich marzeń, samodzielna opieka nad nim potrafiła dać mi w kość. Leoś nie był wymagającym dzieckiem, ale mimo wszystko ciągłe pranie, gotowanie i nieprzespane noce dawały mi się we znaki. Tęskniłam za mężem. Brakowało mi jego wsparcia. Miałam oddane przyjaciółki, ale to nie mogło zastąpić męskiego ramienia, na którym mogłabym się oprzeć. Nasz dom w końcu został wykończony i mogliśmy się do niego wprowadzić. Czułam się samotna na tylu metrach kwadratowych, ale nie mogłam narzekać. Budynek był piękne i luksusowo wyposażony. Za duży na dwie osoby, ale udało mi się w nim stworzyć przytulne gniazdko dla mojego dziecka. Leoś dorastał, a ja z czasem zauważyłam, jak bardzo brakuje mu ojca. Moje obawy potwierdzali specjaliści z przedszkola, do którego uczęszczał. – Syn potrzebuje męskiego wzorca. Dobrze, żeby spędzał z tatą więcej czasu – mówiono mi. Wiedziałam, że to prawda. Sama tęskniłam za Danielem, ale byłam dorosła i potrafiłam sobie z tym poradzić. Leoś potrzebował go nawet bardziej niż ja. Wiedziałam, że muszę przeprowadzić z Danielem poważną rozmowę. Zadzwoniłam do niego jeszcze tego samego dnia wieczorem. – To się musi skończyć, Daniel. Dom jest wykończony, wszystko tylko czeka na twój powrót. A najbardziej czeka na to nasz syn. – Kalina, przecież dobrze wiesz, ile tu zarabiam. Zależy mi, żebyście żyli na najwyższym poziomie. – Daniel, luksusy nie zastąpią Leosiowi ojca. Musisz wrócić. W końcu będziemy rodziną. Ostatecznie mąż się ugiął. Ustaliliśmy, że wróci w ciągu dwóch miesięcy. Nie mogłam się już doczekać. Nie tak to sobie wyobrażałam Gdy Daniel stanął w drzwiach, Leoś rzucił się mu na szyję i długo nie puszczał. Byłam taka szczęśliwa. Myślałam, że teraz mam to, o czym marzyłam. Zdrowe dziecko, piękny dom i męża przy sobie. Ale między nami szybko zaczęło się psuć. Niemal od razu zauważyłam, że Daniel bardzo się zmienił. Kiedyś spontaniczny i radosny, teraz najmniejsza rzecz była w stanie wyprowadzić go z równowagi. Żył według ścisłego harmonogramu, który w codziennym życiu rodzinnym z małym dzieckiem po prostu się nie sprawdzał. Widziałam, że Daniel jest coraz bardziej zagubiony i nie odnajduje się w nowej rzeczywistości. Szybko znalazł pracę na miejscu i spędzał w niej coraz więcej czasu. Nasz czas we dwoje praktycznie nie istniał. Mogłam tylko pomarzyć o randce czy wyjściu do kina. On wiecznie narzekał, że jest zmęczony, że szkoda mu pieniędzy. Tłumaczył, że zarabia mniej i powinniśmy zaciskać pasa. Nie zmienił swojego nastawienia nawet wtedy, gdy w pracy dostałam awans i podwyżkę. Początkowa radość Leosia z powodu powrotu taty też zaczęła gasnąć. Daniel nie spędzał z synem zbyt dużo czasu, a jeśli już, to szybko zaczynał go strofować. Wydawał się zniecierpliwiony, wręcz poirytowany tym, jak bardzo nasze dziecko jest żywiołowe i jaki chaos wprowadza w życie. Zwierzyłam się ze swoich problemów siostrze. – Kalina, na co ty liczyłaś? – odpowiedziała bez ogródek. – Wy już nie jesteście tymi samymi ludźmi. On zmienił się przez te wszystkie lata. Spędzałaś z nim tak mało czasu, że nic dziwnego, iż teraz wcale go nie poznajesz. Nie zaprzeczałam, bo wiedziałam, że ma rację. Nie poznawałam własnego męża. Nie było czego ratować Po rozmowie z siostrą dotarło do mnie, że żyłam tylko iluzją. Nie mieliśmy z Danielem wspólnych pasji, praktycznie nic nas już nie łączyło, poza Leosiem. Ale nawet on zaczął unikać własnego ojca. W końcu nie wytrzymałam i powiedziałam Danielowi o wszystkim, co mi leży na sercu. – Wróciłeś do nas, ale wciąż czuję, jakbyś był gdzieś daleko. Chcę nad tym pracować. Dla nas i dla Leosia. Ale tak nie może to wyglądać. Znalazłam adresy specjalistów, może jeśli pójdziemy na terapię… – nie dokończyłam zdania, bo Daniel uciszył mnie gestem dłoni. – Kalina, to nie ma sensu. Wracam za granicę – powiedział beznamiętnym tonem. – Jak to? Przecież dopiero niedawno wróciłeś. Wiem, że jest ciężko, ale przejdziemy przez to. Razem –próbowałam go przekonać. – To się nie uda. Ja tu nie pasuję. Za dwa tygodnie zaczynam nowe zlecenie w Szwecji. – I tak po prostu mnie o tym informujesz? – spytałam z niedowierzaniem, ale zaraz poczułam, jak moje serce zalewa fala obojętnego chłodu. – Wiesz co? Może tak rzeczywiście będzie lepiej. Przez tyle lat żyłam bez ciebie, że chyba nie umiem już z tobą być. Nic nie odpowiedział. Przez kolejne dni mijaliśmy się w milczeniu. Cała ta sytuacja zaczęła odbijać się na Leosiu, który zrobił się cichy i skryty. Musiałam coś z tym zrobić. Nie marnuję życia na czekanie Daniel wyjechał po dwóch tygodniach, ale tym razem postanowiłam, że nie będę na niego czekać. Złożyłam pozew o rozwód, a on nie robił problemów. Zostawił mi dom, mówiąc, że robi to dla Leosia. Nie chciałam już tam mieszkać, bo wielka przestrzeń tego budynku przypominała mi o tym, jak wiele czasu spędziłam, czekając na człowieka, który już nigdy miał nie wrócić. Sprzedałam dom i kupiłam mniejsze mieszkanie na dużym osiedlu w centrum miasta. Leoś poznał tu nowych kolegów i ma teraz blisko do szkoły. W naszych dwóch pokojach w końcu jest gwarno. Mieszkanie tętni życiem, które tym razem już mnie nie mija. Mam teraz pracę, którą lubię i w której poznałam uroczego mężczyznę, z którym dzielę wspólne pasje. Leoś od razu polubił Andrzeja. Wspólnie jeżdżą na ryby i chodzą na mecze piłki nożnej. Wreszcie ma kogoś, na kim może polegać. Daniel nigdy już nie wrócił ze Szwecji. Rzadko dzwoni do syna, ze mną nie rozmawia w ogóle. Jedyne, co mi o nim przypomina, to comiesięczne przelewy na koncie. Przeznaczam je na wakacje dla Leona. Chcę, żeby korzystał z życia, a nie patrzył, jak przecieka mu przez palce. Zbyt dobrze znam ten ból. Kalina, 41 lat Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe. Czytaj także: „Myślałam, że mąż tylko pomaga mojej mamie w ogrodzie. A on zamiast przycinać hortensje, liczył na coś więcej” „Zięć miał tylko pomóc mi z remontem kuchni. Sprawy posunęły się za daleko i teraz własna córka nie chce mnie znać „Mąż żerował na mojej emeryturze, a syn przychodził na obiadki i po pranie. 1 krótkim zdaniem pozbyłam się szkodników”
„Nasza kuchnia wyglądała gorzej niż bar mleczy z PRL-u. Mąż był złotą rączką, ale remont u siebie to jak praca za darmo”
„Miałam tego serdecznie dość. Byłam zmęczona ciągłymi, drobnymi naprawami: przykręcaniem odpadających listew, dokręcaniem drzwiczek od szafek. Nie mogłam patrzeć na to, jak wygląda nasza kuchnia. Nie miałam nawet ochoty w niej gotować. Musiałam działać”.
Wygląd naszego mieszkania nigdy nie był dla mnie najważniejszy. Oczywiście, cenię sobie porządek i dbam o nasze cztery kąty, ale nie należę do osób, które wydają krocie na rzeczy do domu. Lubię minimalizm i nie potrzebuję tysiąca bibelotów. Nie muszę też mieć drogich mebli i sprzętów, a remont to już totalna ostateczność. Ostatni robiliśmy jakieś dwadzieścia lat temu, gdy odkupiliśmy mieszkanie od starszego małżeństwa. Od tamtego czasu nie przeprowadzaliśmy w domu generalnych zmian. Nasz dom stał odłogiem Wiem, że niektórzy cenią sobie nowoczesny styl i drogie dodatki, ale to nie dla mnie. Przez te wszystkie lata wolałam inwestować w przyszłość dzieci i zabierać je na wakacje, niż chwalić się przed znajomymi marmurowymi blatami. Jeśli już coś w mieszkaniu wymaga zmiany, robię to powoli i najczęściej… sama. To nie jest tak, że mój mąż ma dwie lewe ręce do majsterkowania. Wręcz przeciwnie, jest elektrykiem, więc można powiedzieć, że ma fach w ręku. Jedyne, czego mu brakuje, to czas. Jest wiecznie zajętym człowiekiem. Nie narzekam, bo duża ilość zleceń przekłada się na zarobki, ale przez ten nawał pracy nasz dom stoi odłogiem. A jeśli cokolwiek wymaga naprawy, spada to na moje barki. Gdy stary drewniany parkiet był w opłakanym stanie, to ja wzięłam na siebie cyklinowanie podłogi. Kiedy dzieci doszczętnie zniszczyły ścianę w swoim pokoju, sama ją przemalowałam. Nie boję się drobnych prac w domu, ale nie wszystko jestem w stanie zrobić samodzielnie. A mój mąż, chociaż sam jest złotą rączką, nie kwapi się do pomocy. Starałam się to akceptować i nie narzekać, ale do czasu. Po dwudziestu latach użytkowania nasza kuchnia zaczęła przypominać relikt przeszłości. Popękane kafle, przebarwione fugi, porysowane blaty i obdrapane fronty szafek – wszystko to sprawiało, że zaczęłam wstydzić się tego miejsca. Nie pomagały nawet generalne porządki. Nie było innego wyjścia, jak zrobić remont. Musiałam tylko namówić męża. Wstydziłam się kuchni Pieniądze nie były najistotniejszym problemem. Mieliśmy sporo oszczędności, które można było przeznaczyć na remont kuchni. Kłopot był taki, kto przeprowadzi remont. Mój mąż był człowiekiem, który twierdzi, że sam robi wszystko najlepiej. Mógłby spokojnie skuć stare kafle, położyć nową instalację, a nawet zająć się wykończenie, bo w przeszłości dorabiał już w ten sposób. Ale na przeszkodzie znowu stał czas. – Jolka, mam teraz tyle na głowie. Wiosna jest, wiesz, że to najwięcej zleceń. Zrobimy to później, może zimą… – tłumaczył się, gdy tylko wspomniałam o potrzebie wyremontowania kuchni. – Andrzej, czekam już z tym wystarczająco długo. Nasza kuchnia to ruina. Stać nas na coś lepszego – próbowałam przemówić mu do rozsądku. – Pracuję od rana do nocy i chcesz mi jeszcze fundować robotę po godzinach? – odpowiadał zrezygnowany. – Poza tym, nie jest tak źle, inni mają gorzej. – Gorzej? Za PRL-u kuchnie wyglądały lepiej niż nasza. Już w barze mlecznym było schludniej. Wstyd mi za to, jak to wygląda. – Lepiej się wstydzić, niż przepracowywać. Jeszcze mi coś w kręgosłup wejdzie i co będzie ze zleceniami? Daj mi trochę czasu. Wrócimy do tego tematu, obiecuję, ale nie teraz. Każdy powrót do tematu remontu kończył się jego odmową. Zawsze coś było ważniejsze, nigdy nie było dość czasu. Wciąż dużo pracował, a po pracy zależało mu jedynie na odpoczynku. Miałam tego dość. Byłam zmęczona ciągłymi, drobnymi naprawami: przykręcaniem odpadających listew, dokręcaniem drzwiczek od szafek. Nie mogłam patrzeć na to, jak wygląda nasza kuchnia. Nie miałam nawet ochoty w niej gotować. Musiałam działać. Miałam dość czekania Długo zwlekałam z zatrudnieniem ekipy, bo po co to robić, skoro mąż sam mógłby ze wszystkim sobie poradzić. On zresztą uważał tak samo – po co płacić ekipie remontowej, kiedy możemy zrobić to na własną rękę, we własnym tempie. W końcu jednak się złamałam i zaproponowałam zatrudnienie fachowców. Andrzej tylko się roześmiał i stwierdził, że to niepoważny pomysł. Równocześnie robił zlecenie w dzielnicy willowej, gdzie wymieniał elektrykę w starym domu, które kupiło młode małżeństwo. Pewnego dnia, gdy wrócił z pracy, zachwycał się wykończeniem tego zabytkowego budynku. – Jola, jak oni to pięknie zrobili. Stary parkiet wymienili na nowy, w kuchni mają teraz duże kafle i ogrzewanie podłogowe, można chodzić boso, jaka wygoda! Szuflady na cichy domyk, spiżarnia z wysuwanymi koszami, no klasa! – nie przestawał się zachwycać. – No… to wspaniale – wycedziłam przez zaciśnięte zęby. – Pomagałem trochę z podłogą, więc wpadnie dodatkowa kasa. Zobaczysz, kiedyś u nas też tak będzie – próbował mnie przekonać. Kiedyś. Tylko, że to „kiedyś” nigdy nie nadchodziło. A ja miałam już dość zwlekania. Wzięłam sprawy w swoje ręce Zazdrość wywołana jego zachwytami nad jakąś obcą kuchnią przelała czarę goryczy. Przez kilka dni chodziłam wyraźnie podminowana, aż Andrzej to zauważył i skwitował chłodnym „Nie rób scen”. Tak mnie to zabolało, że postanowiłam działać. Chciałam znaleźć dobrego fachowca, najlepiej kogoś z polecenia, ale prawda była taka, że największe obeznanie w branży miał… mój mąż. Któregoś wieczoru, kiedy brał prysznic, zerknęłam do jego kalendarza i przejrzałam kontakty w telefonie. Wynotowałam numery i imiona, które powtarzały się najczęściej, sprawdziłam dodatkowo opinie w Internecie i zadzwoniłam do niejakiego pana Mieczysława. Umówiłam się z nim pod nieobecność męża. Obejrzał kuchnię i zaproponował wycenę, która mnie w pełni satysfakcjonowała. Remont miał się zacząć jeszcze w tym samym tygodniu. Andrzej nic nie wiedział, a z panem Mieczysławem umówiłam się na takie godziny, gdy mąż pracował. Zależało mi na tym, żeby zaczął pracę po wyjściu męża, by ten nie zdołał zareagować. I tak też się stało. W czwartkowy poranek, gdy Andrzej wyszedł z domu, pan Mieczysław stanął w progu i od razu zabrał się do pracy. Wszedł do uprzątniętej wcześniej kuchni i zaczął skuwać stare płytki z podłogi oraz demontować szafki. Nowe materiały wykończeniowe i fronty wybrałam sama, korzystając z usług stolarza, którego polecił mi pan Mieczysław. Wszystko miałam zaplanowane. Czekałam tylko na reakcję męża. Serce zabiło mi szybciej Praca szła panu Mieczysławowi bardzo sprawnie. Ani się obejrzałam, a z podłogi nie zostało już praktycznie nic. Kuchnia nie była zbyt duża, więc cały remont miał potrwać zaledwie kilka dni. W pewnym momencie usłyszałam dźwięk otwieranych drzwi. Serce zabiło mi szybciej. Andrzej wszedł do mieszkania i szczęka mu opadła, gdy zobaczył gruz i pył unoszący się w kuchni. Jeszcze większy szok na jego twarzy pojawił się w momencie, gdy zobaczył pana Mieczysława. – Mietek? Co ty wyprawiasz? – Andrzej? No… ja tu pracuję – powiedział skonsternowany pan Mieczysław. – Jola, co to ma być? Jak mogłaś? – Andrzej, albo ta kuchnia będzie wyglądała jak trzeba, albo ja się wyprowadzam – powiedziałam bez zastanowienia. Pan Mieczysław wyglądał na mocno zakłopotanego, ale jeszcze bardziej głupio zrobiło się mojemu mężowi. Widziałam, że próbuje się opamiętać i jest mu wstyd za awanturę przy znajomym. Od razu zaczął się tłumaczyć. – No tak… wiesz Mietek, jak to jest w naszym fachu. Szewc bez butów chodzi – próbował zażartować. – Słuchaj, moja Marzena to już trzeci rok czeka, aż jej zrobię łazienkę – odpowiedział ze śmiechem pan Mieczysław. – Ale jeśli to ma być dla was jakiś problem, to ja może zrezygnuję… – Nie no, słuchaj Mietek, zlecenie najważniejsze – żachnął się mój mąż. – Nie będziesz miał przestojów w pracy z mojego powodu. Robotę trzeba dokończyć. Chętnie ci pomogę, w końcu to moja kuchnia. Panowie podali sobie dłonie i wspólnie zakasali rękawy, biorąc się do dalszej pracy. Przyznał mi rację Praca we dwójkę poszła im sprawnie, a ja pomagałam przy sprzątaniu odpadów i przynosiłam ciepłe posiłki z pobliskiej restauracji. Nie wszystko wyglądało jednak różowo. Andrzej miał do mnie wyraźny żal i milczał przez kilka dni. Ja jednak nie dawałam za wygraną i nie zamierzałam się tłumaczyć. Musiał zrozumieć, że ta kuchnia to była konieczność. Zaczęło to do niego docierać dopiero w momencie, gdy remont się już kończył i widać było efekty. Płytki, które zamówiłam, idealnie współgrały z kolorem frontów i blatów. Jasna kolorystyka sprawiła, że nasza kuchnia wyglądała na dużo większą niż w rzeczywistości. W pomieszczeniu w końcu zapanował porządek – w zaprojektowanych przeze mnie wysuwanych koszach i szufladach zmieściły się rzeczy, które do niedawna zalegały na blatach. Mąż nie miał wyjścia. Musiał przyznać, że ten remont był potrzebny. I obiecał, że następnym razem nie będzie tak długo z tym zwlekał. Jolanta, 48 lat Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe. Czytaj także: „Dla dzieci kupowałam szynkę parmeńską, a sama jadłam najtańsze parówki. Na starość nie mogę liczyć na pomocną dłoń” „Od lat udaję, że nie widzę romansów męża. Dzięki temu żyję w luksusie i stać mnie dosłownie na wszystko” „Sprzedałam mieszkanie z PRL-u, bo było dla mnie za duże. Teraz cisnę się w małej kawalerce i żałuję tego, co zrobiłam”
„Marzyłam, żeby w końcu zostać mamą. 1 noc w hotelu zaowocowała nasionkiem, którego mąż nie dał mi przez 15 lat”
„W domu płakałam. Byłam wyczerpana, miałam dość kolejnych prób, eksperymentów i procedur. Ogarniała mnie czarna rozpacz, bo czułam, że moje marzenie oddala się ode mnie z każdym kolejnym dniem. Teściowa, chociaż działała mi na nerwy, miała rację. Nie stawałam się młodsza, a szanse, już i tak wątłe, cały czas malały”.
Moje życie kręciło się wokół jednej myśli. Mieć dziecko. Byliśmy z mężem tyle lat, kiedyś szczęśliwi, ostatnio w coraz głębszym kryzysie. Myślałam, że nasze życie będzie jak bajka. Ale los miał na nas zupełnie inny plan. Mieliśmy prawie wszystko Pierwszy raz zobaczyłam go na sali wykładowej. Byliśmy na trzecim roku studiów. Ja poszłam na magisterkę, Michał zakończył studia na licencjacie. Nie potrzebował wykształcenia, bo odziedziczył po rodzicach prężnie działającą firmę. Kiedy inni po studiach szli do pracy, pracowali na kredyty i zarabiali niewiele, my mieliśmy już wszystko. Pieniądze, mieszkanie, a później dom z ogrodem, sukces zawodowy. Pracowałam w firmie męża i nie musiałam martwić się ani o karierę, ani o przyszłość. Do szczęścia brakowało nam tylko jednego. Dziecka. Od początku wiedzieliśmy, że chcemy mieć dużą rodzinę. Marzyliśmy o dwójce, a nawet trójce dzieci. Myślałam, że nic nie stoi na przeszkodzie, żeby nasza rodzina w końcu się powiększyła. Ale mijały miesiące, a później lata i nic się nie działo. Znajomi ze studiów zakładali rodziny, tak samo jak nasze rodzeństwo. Tylko my wciąż byliśmy sami. Nie uchodziło to uwadze naszych bliskich. Każde święta były okazją do wbicia nam szpili. Dociekliwe pytania, nawet podszyte troską, bolały za każdym razem tak samo. – Może musisz się bardziej postarać – śmiał się brat Michała na rodzinnym obiedzie u teściów. – Daj spokój, wszystko w swoim czasie – starał się bronić mój mąż. – No wiesz Michałku, jest w tym trochę racji. Sylwia młodsza nie będzie… – wtrącała się teściowa. Ja podczas tych rozmów milczałam. Bo co miałam powiedzieć? Że mam wszystko, ale nie jestem szczęśliwa? Że moje marzenie oddala się ode mnie, a ja boję się, że nigdy się nie spełni? Mimo to wciąż miałam nadzieję, że los się do nas uśmiechnie. Ogarniała mnie rozpacz Starania trwały. Korzystaliśmy ze wszystkich dostępnych porad, staraliśmy się zdrowo żyć. Byliśmy aktywni, uprawialiśmy sport, a mimo to wciąż nam nie wychodziło. W końcu skorzystaliśmy z profesjonalnej pomocy. Zrobiliśmy badania, odbywaliśmy konsultacje, wszystko na marne. Nikt nie potrafił nam pomóc. Widok ciężarnych koleżanek doprowadzał mnie do wściekłości. Gdy moja siostra zaszła w kolejną ciążę, ograniczyłam nasze kontakty do minimum. Nie mogłam patrzeć na wózki i małe dzieci. Wszystko to przypominało mi o tym, czego nie mogłam mieć, a czego pragnęłam najbardziej na świecie. – Pani to ma życie – mówiła sąsiadki. – Mąż na medal, piękny dom, ogród jak marzenie. Tylko pozazdrościć! – Dziękuję – odpowiadałam nieśmiało, bo wcale nie czułam satysfakcji z naszego życia. – Przydałoby się te metry zapełnić – dodawała porozumiewawczo sąsiadka, a ja pośpiesznie oddalałam się za furtkę. W domu płakałam. Byłam wyczerpana, miałam dość kolejnych prób, eksperymentów i procedur. Ogarniała mnie czarna rozpacz, bo czułam, że moje marzenie oddala się ode mnie z każdym kolejnym dniem. Teściowa, chociaż działała mi na nerwy, miała rację. Nie stawałam się młodsza, a szanse, już i tak wątłe, cały czas malały. To była tylko jedna noc Zamknęłam się w sobie. Unikałam jak ognia rodzinnych spotkań, bo miałam dość uszczypliwości i złośliwych uwag teściowej oraz szwagra. Przestałam spotykać się ze znajomymi, bo nie chciałam słuchać kolejnych opowieści o dzieciach i porodach. Nie miałam wspólnych tematów z dawnymi przyjaciółkami. Na tej sytuacji najbardziej cierpiało jednak moje małżeństwo. Bliskość traktowaliśmy jak smutny obowiązek. Nocami wypłakiwałam się w poduszkę, a Michał leżał odwrócony plecami do mnie. Wiem, że też nie sypiał zbyt dobrze, ale przestaliśmy rozmawiać. Puste słowa nie dawały pocieszenia. Zaczęliśmy żyć obok siebie. Oboje uciekaliśmy w pracę. Zwolniłam się z firmy męża i znalazłam zatrudnienie w prężnie rozwijającym się biurze projektowym. Czułam, że kariera zawodowa to jedyny obszar, w którym jestem w stanie się rozwijać i odnosić sukcesy. Zapisałam się na studia podyplomowe, korzystałam ze wszystkich możliwych szkoleń, jeździłam na konferencje. Nie chodziło tylko o pracę. To była ucieczka z domu, teraz widzę to wyraźnie. Na jednym z takich wyjazdów poznałam Damiana. Wygadany, śmiejący się na głos – kompletne przeciwieństwo Michała. Przegadaliśmy cały wieczór na bankiecie po wykładach. Podczas gdy impreza się rozkręcała, a kolejne pary wkraczały na parkiet, my zaszyliśmy się z kieliszkami w hotelowym lobby. Dawno się tak nie śmiałam. Czułam się zrelaksowana i wolna od trosk. Choć na chwilę mogłam zapomnieć o szarej rzeczywistości. W poszukiwaniu ciszy i spokoju przenieśliśmy się do mojego pokoju. Udawałam sama przed sobą, że zależy mi tylko na rozmowie. Ale to nie była prawda. Rano pospiesznie spakowałam swoją walizkę. Dopiero w drodze powrotnej wyrzuty sumienia uderzyły mnie z podwójną siłą. Czułam się winna, ale mówiłam sobie, że to tylko jednorazowa sytuacja. Że to przez chwilowy kryzys w małżeństwie. Że przecież nikt się nie dowie. Nie mogłam w to uwierzyć Po powrocie do dom chciałam zapomnieć o tej nocy. Zanurzyłam się w pracę, udawałam, że wszystko jest w porządku. Z czasem wspomnienia zaczęły się zacierać, a ja skupiłam się na odbudowie relacji z Michałem. Zaczęłam się jednak dziwnie czuć. – Sylwia, jesteś ostatnio jakaś blada. Wszystko w porządku? – zapytał Michał, gdy po raz kolejny siadałam na kanapie w trakcie sprzątania. – To chyba zmęczenie pracą. Ostatnio gorzej sypiam – odpowiedziałam zgodnie z prawdą. Faktycznie byłam ostatnio dość niewyspana i szybciej się męczyłam. Byłam pewna, że to przez brak witamin. Czułam się coraz gorzej i w końcu postanowiłam pójść na badania. Po serii testów i wizyt lekarz zalecił wykonanie testu ciążowego. Wyśmiałam go, bo wiedziałam, że to ostatnia rzecz, która mogła my się przytrafić. Mimo wszystko poszłam do apteki i kupiłam test. Na wynik czekałam ze spokojem, bo tyle już razy widziałam jedną kreskę, że nie robiło to na mnie dłużej wrażenia. Spojrzałam na kawałek plastiku i wzruszyłam ramionami. Po chwili jednak coś się zmieniło. W miejscu, gdzie zwykle pojawia się druga kreska, pojawiło się drobne przebarwienie, z każdą sekundą coraz bardziej wyraźne. Dwie kreski. Byłam pewna, że to pomyłka. Od razu poszłam kupić więcej testów. Każdy był pozytywny. Poczułam ogromną ulgę Badanie potwierdziło ciążę. Była już dość wysoka, bo tak długo nie dopuszczałam do siebie myśli, że to może być to. Wiedziałam, że to nie dziecko Michała. Nie było na to matematycznych szans. Za bardzo się od siebie oddaliliśmy. Czułam, że ta jedna noc w hotelu wszystko zmieniła. Powinnam była czuć rozpacz. Zdradziłam Michała i nosiłam dziecko innego mężczyzny. A mimo to nie potrafiłam zdusić w sobie radości, która nieśmiało zaczęła we mnie kiełkować. Moje marzenie właśnie się spełniało. Może nie tak, jak to sobie wyobrażałam, ale w końcu nosiłam pod sercem dziecko. Moje wyczekane maleństwo. Nie zamierzałam oszukiwać Michała. Wiedziałam, że to nie ma sensu. Powiedziałam mu od razu. – Michał… muszę ci coś powiedzieć – powiedziałam pewnego dnia przy śniadaniu. Nic nie odpowiedział, ale spojrzał na mnie badawczo. – Jestem w ciąży – wydusiłam z siebie. Czekałam na jego reakcję ze spokojem. Zakładałam, że nasze małżeństwo i tak stało już na skraju. I że poradzę sobie sama. – Sylwia… to wspaniale – w jego oczach pojawiły się iskry, jakich nie widziałam od lat. Zerwał się z krzesła i po prostu mnie objął. Nie pamiętam, kiedy ostatni raz pozwolił sobie na taki wybuch czułości. – Michał, to nie tak. To nie jest twoje dziecko – wyrzuciłam z siebie i w jednej chwili poczułam ciężar poczucia winy oraz ogromną ulgę. – Jesteś moją żoną. Jesteś w ciąży i wkrótce zostaniemy rodzicami. To jest moje dziecko, nigdy nie myśl o tym w inny sposób – powiedział powoli, patrząc mi prosto w oczy. On był najważniejszy Michał zmienił się nie do poznania. A właściwie zaczął znów przypominać siebie. Śmiał się w głos, nie odstępował mnie na krok, gładził po plecach. Takiego go pamiętałam jeszcze ze studiów. W takim nim się zakochałam. I to uczucie między nami zaczęło się odradzać. To nie sprawiło, że zapomniałam o tamtej nocy w hotelu. Zawsze będę miała z tego powodu wyrzuty sumienia i poczucie winy zarówno wobec Michała, jak i wobec Damiana. Jednak to spełnione marzenie było warte wszystkich moich trosk i wątpliwości. Przekonałam się o tym na dobre, gdy na świecie pojawił się Julek. Urodziłam zdrowego syna, który okazał się niezwykle pogodnym dzieckiem. Czułam, ze ta jedna, niewinna istota zasługuje na dobre życie, wolne od komplikacji i pełne bezpieczeństwa. Byłam mu to winna. I po tym wszystkim co przeszłam, pragnęłam tylko spokoju. Znalazłam go u boku Michała, który dumnie prowadził wózek, spacerując ze mną przez park. Ten widok był bezcenny. Sylwia, 41 lat Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń ani osób, a wszelkie prawdopodobieństwa są całkowicie przypadkowe. Czytaj także: „Myślałam, że mycie okien z teściową to będzie katorga. Wielki Post to dla niej czas leżenia krzyżem i ciężkiej harówki” „Sprzedałam dom, żeby zamieszkać bliżej córki, a ona wyprowadziła się do Londynu. Zostałam sama w szarym bloku” „Na Wielkanoc zamiast faszerować jajka, pakuję się na Kaszuby. Nie pozwolę, żeby rodzina robiła z mojego domu stołówkę
„Przy wielkanocnym śniadaniu mój mąż wyznał, że po 20 latach zakochał się w innej. Żurek był słony od moich łez”
„Zalała mnie fala złości. Byłam na niego wściekła. Jak śmiał wyrzucać do kosza 20 wspólnych lat? Jak po takim czasie mógł stwierdzić, że to co mamy, już mu nie wystarcza? Zrozumiałam, że czeka mnie samotne życie bez planów i perspektyw na przyszłość, z bagażem wspomnień, których nie mam już z kim dzielić”.
Myślałam, że to będzie Wielkanoc jak co roku. Żurek na domowym zakwasie, mazurek kajmakowy i biała kiełbasa z chrzanem. Te święta zawsze były dla mnie ważne. Kojarzyły mi się z nowym życiem i początkiem. Ale przy tamtym śniadaniu wielkanocnym dowiedziałam się, że moje życie właśnie legło w gruzach. Nie wierzyłam własnym uszom Poranek wielkanocny miał być pełen zapachów domowych potraw, ale zamiast ciepłej atmosfery czułam napięcie wiszące w powietrzu. Mój mąż, Daniel, od samego rana zachowywał się dziwnie. Unikał mojego wzroku, prawie się nie odzywał, chociaż zwykle był gadatliwy. Mimo wszystko przygotowałam tradycyjne śniadanie dla nas dwojga. Dzieci już dawno wyfrunęły z gniazda. Córka była na zagranicznym stypendium, a syn spędzał święta u swojej narzeczonej. Zostaliśmy z mężem we dwójkę. Tęskniłam za dziećmi, ale cieszyła mnie perspektywa kilku dni relaksu i dobrego jedzenia w towarzystwie człowieka, z którym spędziłam ponad 20 lat życia. Ugotowałam żurek i kiełbasę, upiekłam ciasta. Właśnie kończyłam nakrywać stół, gdy w pokoju zjawił się Daniel. Usiadł na krześle i już myślałam, że sięgnie po koszyk wielkanocny, żeby podzielić święconkę, ale zamiast tego patrzył mi prosto w oczy. Mimowolnie usiadłam naprzeciwko niego. W końcu zaczął mówić. – Dorota… nie chcę cię już oszukiwać – powiedział powoli, a moje serce zaczęło bić dwa razy szybciej. – Mam kogoś. Ona… Ja ją kocham. Świat dookoła zawirował, a ja poczułam, że tracę grunt pod nogami. Jego słowa wypełniły przestrzeń, wdzierając się w każdy zakamarek mojej duszy. Słyszałam je w głowie jak echo, chociaż w pokoju panowała ciężka, ogłuszająca cisza. – Ty żartujesz, prawda? – Spytałam, naprawdę w to wierząc. Nie dopuszczałam do siebie myśli, że człowiek, którego znałam lepiej niż siebie, mógł po tylu latach tak bardzo mnie zranić. Chciałam się łudzić, że zaraz cofnie swoje słowa, ale sposób, w jaki je wypowiedział, nie dawał mi nadziei. – Dorota, ja naprawdę się zakochałem – odpowiedział spokojnie. W tym momencie zrozumiałam, że życie, jakie znałam do tej pory, właśnie się skończyło. Zalała mnie fala złości Po tych słowach w mojej głowie zapanował chaos. Z jednej strony wracały wspomnienia naszych wspólnych chwil. Moment, w którym mi się oświadczył, dni, gdy na świat przyszły nasze dzieci. Mieliśmy tyle planów. Marzenia o wspólnej emeryturze, dom z ogrodem za miastem, egzotyczne podróże… To wszystko zaczęło obracać się w pył. Nie zauważyłam, kiedy nasz związek stanął na krawędzi. Co prawda nie byliśmy już może tak spontaniczni jak 20 lat temu, ale wydawało mi się, że jesteśmy zgraną drużyną. Znajomi i rodzina uważali nas za związek idealny. Tym bardziej nie potrafiłam zrozumieć tego, co przed chwilą usłyszałam. – Dlaczego? – zdołałam z siebie wydusić. Spodziewałam się, że zacznie się tłumaczyć, przeprosi, może nawet zastanowi się, czy to na pewno ostateczna decyzja. Zamiast tego Daniel spojrzał na mnie z czymś, co zawierało w sobie jedynie chłód. – Dorota, ja tak nie chcę żyć. Ciągle się mijamy, jesteśmy obok siebie, ale to nie jest szczęście. Chcę czegoś więcej – odparł szczerze. Zalała mnie fala złości. Byłam na niego wściekła. Jak śmiał wyrzucać do kosza 20 wspólnych lat? Jak po takim czasie mógł stwierdzić, że to co mamy, już mu nie wystarcza? W tym momencie zrozumiałam, że nie mam już o co walczyć. Zrozumiałam, że czeka mnie samotne życie kobiety w średnim wieku, bez planów i perspektyw na przyszłość, z bagażem wspomnień, których nie mam już z kim dzielić. Bałam się samotności, ale Daniel nie zostawił mi wyboru. Mój świat się skończył Daniel wstał od stołu i zaczął się pakować. Miał już przygotowane walizki, część rzeczy trafiła do nich już wcześniej. Jak mogłam tego nie zauważyć? Jak mogłam nie zwrócić uwagi na to, że mój mąż wycofuje się z naszego małżeństwa i mojego życia? Byłam na siebie zła za tę naiwność. Zrozumiałam, że to nie był impuls. Nie podjął tej decyzji pod wpływem chwili, tylko planował to wszystko od dłuższego czasu. Ja nie dostałam nawet chwili na to, żeby zrozumieć, co się dzieje. W jednej chwili powiedział, że kocha inną, a w następnej opróżniał mieszkanie ze swoich rzeczy. Mój mózg za tym nie nadążał. Zabrakło mi jakiegoś domknięcia, choćby kilku słów pożegnania, podsumowania, nie mówiąc już o przeprosinach. Nic takiego nie dostałam. Jeszcze tego samego dnia stanął w progu ze swoimi rzeczami i rzucił tylko krótkie „Do widzenia”. Tylko na tyle zasłużyłam, po latach małżeństwa. Wiedziałam, że nie zniosę samotności, a nie chciałam jeszcze rozmawiać z dziećmi. Zadzwoniłam więc do siostry, Agnieszki, żeby przyjechała na kilka dni. – Co za drań! – wykrzyknęła, ledwo przekraczając mój próg. Nigdy nie przebierała w słowach – Jak on mógł ci to zrobić? Po tylu latach! – Nie wiem… – zdołałam tylko wydukać, bo czułam, że jeśli zacznę mówić więcej, nie będę w stanie skończyć płakać. – Wiem, że zdarzają się kryzysy, każdy przez to przechodzi. Ale spakować się praktycznie bez słowa i po prostu odejść do innej? – Agnieszka nie potrafiła spuścić z tonu. – Może on… on nigdy mnie nie kochał – wyszeptałam i wtedy wszystko puściło. Zaczęłam płakać, krztusząc się własnymi łzami. Dotarło do mnie, co się stało i że nie ma już odwrotu. Poszłam do sypialni i nie wychodziłam z niej przez kilka dni. Myślałam, że mój świat się skończył. Zaczęłam wracać do życia Po kilku dniach postanowiłam odezwać się do dzieci. Dzwoniły i zostawiały wiadomości, a ja nie miałam siły odpowiadać. W końcu jednak się przełamałam. Rozmawiałam najpierw z córką, później z synem. Zareagowali lepiej ode mnie, ale wciąż nie byli w stanie ukryć wzburzenia i dezorientacji. Umówiliśmy się, że kolejny weekend spędzimy razem. Zaczęłam wychodzić z sypialni. Wróciłam do czytania książek, na co wcześniej nie miałam czasu. Zauważyłam, że nikt mnie nie pogania, nikt nie dopytuje się o obiad, nie czeka, aż posprzątam. W domu było cicho, ale samotność nie przerażała mnie już tak bardzo, jak na początku. Agnieszka cały czas była przy mnie i wspierała mnie w powrocie do normalności. Chodziłyśmy na wiosenne spacery, do kina, na zakupy. W końcu zaczęłam rozumieć, że życie po rozstaniu nie musi być takie złe. Wciąż jednak miałam chwile zwątpienia, zwłaszcza w obliczu zbliżającej się rozprawy rozwodowej. Chciałam mieć to jak najszybciej za sobą, ale Agnieszka namawiała mnie, żebym nie odpuszczała – On musi za to zapłacić! Nie okazał skruchy, nawet nie przeprosił, po prostu zniknął, zostawiając cię ze wszystkim samą. Nie pozwól, żeby uszło mu to płazem – przekonywała mnie. Pomogła mi znaleźć prawników i wspierała przez cały proces rozwodowy. Spotkania z Danielem były trudne, tak samo jak słuchanie o naszym małżeńskim życiu na sali sądowej. Mimo to nie odpuściłam i dzisiaj jestem sobie za to wdzięczna. Gdyby nie Agnieszka, pewnie zostałabym z niczym i poszła na niekorzystne ustępstwa. Dzięki niej i swojej determinacji zapewniłam sobie łatwiejszy start w nowe życie. Czułam się jak nowo narodzona Ostatni raz na sali rozpraw spotkaliśmy się w Wielki Piątek kolejnego roku. Przez te 12 miesięcy zdołałam odzyskać życiową równowagę i przestałam idealizować byłego już małżonka. Czułam się tak, jakbym nagle otworzyła oczy. A prawda była taka, że przy Danielu gasłam z każdym dniem. Dopiero gdy opuściłam strefę komfortu, jaką było małżeństwo, zrozumiałam, że życie ma jeszcze wiele do zaoferowania. Chwilowa utrata stabilizacji i poczucia bezpieczeństwa była mi potrzebna, żebym zaczęła dostrzegać możliwości, na które wcześniej nie byłam w stanie się otworzyć. Zapisałam się na kurs tańca, zmieniłam fryzurę i czułam się jak nowo narodzona. Gdy po ostatniej rozprawie zobaczyłam przed budynkiem sądu kobietę, dla której mnie zostawił, nie zrobiło to na mnie wrażenia. Tak jak zakładałam, była młodsza, nawet dużo młodsza. Kiedy tylko wyszedł, od razu rzuciła się na niego i uwiesiła mu się na szyi. Patrzyłam na to z politowaniem. Cieszyłam się, że jestem już w zupełnie innym miejscu w życiu. Może zostałam rozwódką w średnim wieku, może czekają mnie kolejne święta bez męża, ale zyskałam coś ważniejszego. Na nowo pokochałam siebie i zrozumiałam, że czas skupić się na sobie. Dorota, 47 lat Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe. Czytaj także: „Moja mamusia zaplanowała remont naszego domu. Mąż się oburza, choć w głębi duszy wie, że teściowa ma zawsze rację” „Teściowa na forum rodziny rzuciła mi w twarz, że jestem niewdzięczna. Nie wie, kto tak naprawdę utrzymuje jej syneczka” „Przy rodzinnym obiedzie teść złożył zamówienie. Chciał, żebym podała mu kotleta i urodziła wnuka”
„Zamiast męża mam alimenty i zasiłki na koncie. Inne matki zaglądają mi do portfela, a ja mam spokój i czas dla dzieci”
„Nie musiałam martwić się o kredyt i raty, bo spadek załatwił sprawę. Przez jakiś czas myślałam o tym, żeby w końcu znaleźć pracę, ale nigdy tego pomysłu nie zrealizowałam. Nie miałam zbyt dużego doświadczenia, a dzieci przyzwyczaiły się do tego, że mama jest w domu. Nie chciałam z tego zrezygnować”.
Jestem przyzwyczajona do tego, że ludzie mnie oceniają. Obcy, znajomi, rodzina… Każdy ma swoje zdanie na mój temat. Jedni chcieliby być na moim miejscu, inni mną gardzą. Dla jednych jestem wzorem sprytu i kimś, kto zawsze sobie poradzi, a dla drugich zawsze będę kimś nieporadnym, komu wciąż trzeba pomagać. Wiem, że o mnie plotkują, ale nie obchodzi mnie to. Żadna z tych osób nie zna mojej historii. A prawda jest taka, że ja nie narzekam. Wręcz przeciwnie, jest mi dobrze. To nie znaczy, że zawsze tak było. Kiedy dzieci były małe, a ja nie miałam nikogo do pomocy, czasami płakałam ze zmęczenia. Ale teraz, gdy najmłodsze jest już w przedszkolu, korzystam z życia. I niczego nie żałuję. Życie mnie nie oszczędzało Mam dwójkę dzieci, każde z innym ojcem. Nie planowałam tego. Po prostu tak mi się życie potoczyło. Od początku zresztą nie było mi łatwo. W domu rodzinnym się nie przelewało. Mama mówiła, żebym skupiła się na nauce, bo tylko tak mogłam uniknąć tego, co ją spotkało. Ale nauka nigdy nie była moją mocną stroną. Do szkoły chodziłam, bo musiałam. Maturę zdałam ledwo, a na studia nie poszłam. Nie było mnie stać. Zresztą i tak bym się nie dostała. Planowałam pójść do pracy, ale wtedy poznałam mojego pierwszego chłopaka. Moją wielką miłość. Miałam 18 lat i myślałam, że świat stoi przede mną otworem. Wyprowadziłam się z domu i zamieszkałam z nim. Mieszkaliśmy kątem u jego rodziców. I chociaż nie była to sielanka, dobrze wspominam tamte lata. Do czasu, aż zaszłam w ciążę. Nigdy nie zapomnę wyrazu twarzy mojej niedoszłej teściowej, gdy powiedzieliśmy jej o dziecku. Pamiętam te dzień dokładnie. Mój chłopak, Damian, starał się mnie uspokoić. Ale nikt nie przygotował mnie na to, co miało nadejść. – Mamo, musimy ci coś powiedzieć – zaczął Damian niepewnie. – Ja… Ewelina jest w ciąży. Jego matka wytrzeszczyła oczy, a jej twarz zrobiła się czerwona. – A skąd wiesz, że to twoje dziecko? Synu, ostrzegałam cię przed tą dziewczyną. Zagotowałam się. – Nie ma pani prawa tak o mnie mówić. Będziemy mieli dziecko i pani syn jest ojcem. Czy to się pani podoba, czy nie. – W tej rodzinie nie ma miejsca na nieślubne dziecko. Wynoś się! To były ostatnie słowa, które od niej usłyszałam. Wyprowadziliśmy się tego samego dnia i pomieszkiwaliśmy kątem u znajomych, ale Damianowi szybko znudziło się takie życie. Wrócił do matki z podkulonym ogonem, a ja zostałam sama. Myślałam, że wszystko się ułoży Razem z córką długo nie mogłyśmy sobie znaleźć miejsca. Przez jakiś czas wróciłam z nią do rodzinnego domu, ale stosunki z moją matką były dalekie od ideału, a ja nie chciałam być od niej zależna. Wtedy spotkałam Wojtka. Wojtek pochodził z mojego miasteczka, ale zaraz po szkole wyjechał za granicę. Pracował w Niemczech i ustatkował się tam. Miał nawet żonę, ale chyba im się nie układało. Tak przynajmniej twierdził, gdy spotkaliśmy się pierwszy raz po latach. To było na rynku naszego miasteczka. Wyszłam wtedy z domu po kolejnej kłótni z matką. Musiałam się przewietrzyć. Usiadłam na ławce, podczas gdy Lenka biegała dookoła fontanny. Nagle stanął przede mną wysoki mężczyzna, przystojny, w drogich ubraniach. – Ewelina? – Zapytał, patrząc mi prosto w oczy. – My się znamy? – Odpowiedziałam zaskoczona. – Chodziliśmy razem do podstawówki. Wojtek – powiedział, podając mi rękę. Złapałam jego dłoń i przytrzymałam nieco dłużej, niż to było konieczne. Między nami od razu zaiskrzyło. Wynajęliśmy mieszkanie w sąsiednim mieście. Wojtek twierdził, że ma dość emigracji, że chce wrócić na stałe. Miał znaleźć pracę. Byłam szczęśliwa. Myślałam, że Lenka i ja będziemy w końcu szczęśliwe. Miałyśmy gdzie mieszkać, a ja naprawdę kochałam Wojtka. Lena też za nim przepadała, ale nie trwało to długo. Trudno było mu znaleźć stałe zajęcie, coraz częściej wspominał o powrocie do Niemiec. Mówił, że tam łatwiej o pracę i można nieźle zarobić. W końcu wyjechał. Tęskniłam za nim i codziennie dzwoniłam, ale z czasem te rozmowy stały się krótsze. Odzywał się sporadycznie, ale przelewy wysyłał regularnie. Wtedy dowiedziałam się, że jestem w ciąży. Zostałam samotną matką – Wojtek, muszę ci coś powiedzieć… – wydukałam przez telefon. – Jestem w ciąży. – Ewelina, ja… – Przerwał. Wiedziałam, że to milczenie nie znaczy nic dobrego. – Ja nie planuję wracać. – Co ty mówisz? Jesteśmy razem, będziemy mieli dziecko – niemal wykrzyczałam do słuchawki. – Tu żyje się lepiej. Nie mogę się odnaleźć w Polsce. Moje miejsce jest w Niemczech. Przepraszam cię. Na nic więcej nie mogłam liczyć, poza pieniędzmi. Od wspólnych znajomych dowiedziałam się, że Wojtek wrócił do swojej żony. Podobno mają dziecko i są szczęśliwi. Przestało mnie to interesować. Urodziłam syna. Lena była szczęśliwa, że ma rodzeństwo, ale mi nie było łatwo. Nieprzespane noce dawały mi się we znaki, a samotność doskwierała jak nigdy wcześniej. Z czasem jednak zaczęłam wychodzić na prostą. Mały zaczął przesypiać noce, poszedł do żłobka, później do przedszkola. Lena zaczęła szkołę i miałam coraz mniej obowiązków w domu. Ale najważniejsze było to, że nie musiałam się martwić o pieniądze. Kiedy matka zmarła, odziedziczyłam po niej mieszkanie. Nie było duże, ale dla naszej trójki wystarczające. Nie musiałam martwić się o kredyt i raty, bo spadek załatwił sprawę. Przez jakiś czas myślałam o tym, żeby w końcu znaleźć pracę, ale nigdy tego pomysłu nie zrealizowałam. Nie miałam zbyt dużego doświadczenia, a dzieci przyzwyczaiły się do tego, że mama jest w domu. Nie chciałam z tego zrezygnować. Nie bałam się o przyszłość Mam teraz swoją rutynę. Rano robię dzieciom śniadanie i odprowadzam syna do przedszkola. Lena jest już samodzielna, nawet sama robi sobie kanapki do szkoły. Po powrocie idę na zakupy, sprzątam mieszkanie i gotuję obiad. Czasem spotykam jakąś sąsiadkę. – Dzień dobry pani Ewelino – przywitała mnie pewnego dnia pani Teresa, starsza kobieta z drugiego piętra. – Dzień dobry – odpowiedziałam ze sztucznym uśmiechem, bo znałam reputację pani Teresy, która uchodziła za największą plotkarę na całym osiedlu. – Dzieci rosną, widziałam, jakie już duże. Może pora coś ze sobą zrobić? Mój zięć ma dużą firmę, mogę pomóc… – pani Teresa zaczęła opowiadać, ale szybko jej przerwałam. Pożegnałam się i wróciłam do domu. Wiedziałam, że te pozornie dobre chęci i bezinteresowna pomoc to tylko wścibstwo i paliwo dla plotek. Poza tym, nie potrzebowałam wsparcia. Miałam wszystko, co do życia niezbędne. Zdrowe dzieci, dach nad głową, jedzenie w lodówce. Rachunki były opłacone, a ja nie bałam się o przyszłość. Dobrze mi się żyje Któregoś dnia spotkałam przyjaciółkę jeszcze z czasów szkolnych. Usiadłyśmy w kawiarni, opowiadała mi o swoim życiu i narzekała na nieustanny pośpiech. – Ewelina, ja nie wiem, w co ręce włożyć – mówiła wyraźnie podminowana. – Dzieciaki ciągle chorują, nie mam nikogo do opieki, a z mężem musimy pracować, bo kto rachunki zapłaci? – Rozumiem, moje dzieci też często coś łapią – starałam się okazać współczucie, chociaż patrzyłam na to z nieco innej perspektywy. – Ciągle jestem niewyspana, pracuję po godzinach, żeby coś odłożyć. Z mężem się mijamy. Serio, mam dość… Milczałam, bo co miałam powiedzieć? Że też nie mam nikogo do opieki, nie mam nawet męża, ale na opłaty nie narzekam? Że radzę sobie ze wszystkim sama, mimo że od dawna nie przepracowałam nawet jednego dnia? Zamiast tego odpowiadałam wymijająco, uprzejmie potakując. Często słyszę, jak znajomi narzekają na raty kredytów, biorą nadgodziny albo dodatkowe etaty. A ja w tym czasie gotuję dzieciom zupę i bawię się z nimi w chowanego. To dla mnie ważniejsze niż nowe auto czy większe mieszkanie. Może to nie jest życie, o którym marzyłam. Nie pławię się w luksusach, moje dzieci nie mają markowych ciuchów. Mają za to obecną i kochającą ich mamę. A że żyjemy z zasiłków i alimentów? Dla mnie to nie powód do wstydu. Może kiedyś jeszcze znajdę pracę. Może gdy syn podrośnie, a córka się usamodzielni nie będę miała wyboru. A może jeszcze kiedyś się zakocham? Nie wykluczam niczego. Życie mnie nie oszczędzało, ale nie rozpaczam z tego powodu. Korzystam z dostępnych możliwości i z tego, że mogę być w domu. Teraz to dla mnie najważniejsza wartość. I żadne komentarze zawistnych sąsiadek czy zazdrosnych znajomych tego nie zmienią. Ewelina, 36 lat Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe. Czytaj także: „Córka namówiła mnie na sprzedaż ukochanego domu. Gdybym wiedział, jak mnie urządzi, nigdy bym jej nie zaufał” „Mąż w Wielki Post przesiadywał w kościele. Myślał, że woń kadzidła zamaskuje zapach tanich perfum jego kochanki” „W lumpeksie znalazłam markową puchówkę. Okazało się, że to nie była zwykła kurtka, tylko skarb cenniejszy niż złoto”
„Idealna siostra odebrała mi w życiu wszystko, co najważniejsze. Na koniec postanowiła zarzucić sieć na mojego narzeczonego”
„Logika moich rodziców była prosta: inwestujemy w to, co rokuje. Kalina miała więc prywatne lekcje języków, warsztaty wokalne i elitarną szkołę tańca. Ja miałam wolny czas, którego nikt nie chciał zagospodarować. Moja siostra przeszła przez edukację jak burza. Stała się dumą rodziny”.
Przez lata godziłam się na rolę tej gorszej, żyjąc w blasku idealnej, najmądrzejszej i najlepszej siostry. Byłam zbyt słaba, by się przebić i dotrzeć do najbliższych. Musiałam znaleźć własną drogę. Gdy wreszcie odnalazłam tę ścieżkę i miłość, na którą czekałam, los przygotował dla mnie bolesny sprawdzian, za który była odpowiedzialna najbliższa mi osoba. Zawsze ta druga Są takie wspomnienia, które palą niczym żywy ogień, choć minęły od nich nawet dekady. W naszym domu rodzinnym wszyscy byli przekonani o niesamowitości mojej siostry. Kalina była ode mnie starsza o dwa i pół roku siostra. Dla najbliższych była niczym porcelanowa lalka z najdroższej wystawy – wysoka, o lśniących blond włosach i spojrzeniu, które hipnotyzowało każdego dorosłego. Ja natomiast stanowiłam jej zupełne przeciwieństwo. Niska, chorobliwie chuda, z wiecznie splątanymi mysimi kosmykami, czułam się jak Kopciuszek z bajki, który siedział w kącie i pozwalał skupić całą uwagę arcydziele, czyli Kalinie. Ta niewidzialna bariera, ten mur, ta atmosfera pełna zachwytów nad nią i pobłażliwych spojrzeń na mnie, miała na mnie wpływ każdego dnia mojego dzieciństwa i lat nastoletnich. Jest takie powiedzenie: spróbuj przejść się w moich butach. Moje życie przypominało noszenie butów o dwa numery za dużych – niby należały do mnie własne, a jednak nigdy mi nie pasowały. W mojej szafie rzadko gościło coś, co pachniało nowością ze sklepu. Większość moich ubrań to były spadki po Kalinie, jakieś wyblakłe sukienki i porozciągane swetry, które bardziej przypominały worek pokutny. Rodzice, oboje piastujący kierownicze stanowiska w korporacjach, nie mogli narzekać na brak gotówki. Stać ich było na własne przyjemności i przyjemności Kaliny. Najwyraźniej uznawali, że inwestowanie w moją garderobę to zbędny wydatek. Kalina za to zawsze lśniła. Najnowsze modele butów, markowe dżinsy – ona była wizytówką rodziny, ja przemykałam gdzieś z tyłu i miałam nie przeszkadzać. Nie rozumiałam tej sytuacji Nawet wspólne prezenty pod choinkę były tylko dla niej. Miałyśmy się nimi dzielić, a w rzeczywistości wszystkie należały do niej. Podczas podwórkowych zabaw hierarchia była ustalona raz na zawsze. Kalina przywdziewała niewidzialną koronę i zostawała królową, ja zaś – w zależności od jej kaprysu – byłam posługaczką, więźniem lub niemym zwierzęciem w jej królestwie. Czułam się jak satelita krążący wokół słońca, które w każdej chwili mogło mnie spalić na popiół swoim chłodnym blaskiem. Słyszałam od matki, że powinnam być wdzięczna za to, że popularne koleżanki Kaliny w ogóle pozwalają mi przebywać w swoim towarzystwie. Więc służyłam, sprzątałam i milczałam, akceptując rolę człowieka drugiego sortu, bo w naszej okolicy i tak nie było nikogo w moim wieku, kto mógłby zostać moim prawdziwym sprzymierzeńcem. Kalina była kopalnią talentów i umiejętności wszelakich. Śpiewała tak, że sąsiedzi przystawali pod oknami, tańczyła z lekkością motyla i chłonęła wiedzę jak gąbka. Ja, choć starałam się nie zawodzić w szkole, zawsze odbijałam się od ściany. Podczas wywiadówek nauczyciele, patrzyli znudzeni na moją mamę, wypowiadając ciągle te same, raniące słowa: „Natalia jest poprawnym uczniem, uczy się dość dobrze, nie ma z nią problemów. Ale brakuje jej tej iskry, którą ma Kalina”. To wystarczyło, by mój zapał gasł szybciej niż świeca na wietrze. Skoro i tak byłam tylko poprawna, po co miałam się starać? Logika moich rodziców była prosta: inwestujemy w to, co rokuje. Kalina miała więc prywatne lekcje języków, warsztaty wokalne i elitarną szkołę tańca. Ja miałam wolny czas, którego nikt nie chciał zagospodarować. Moja siostra przeszła przez edukację jak burza, kończąc wymarzoną przez ojca medycynę z wyróżnieniem. Stała się dumą rodziny, godną posiadaczką nazwiska, lekarzem, o którym mówiło się przy każdym rodzinnym obiedzie. Ja w tym czasie cicho planowałam swoją wielką ucieczkę, marząc o dniu, w którym przestanę być tylko tą gorszą i niepotrzebną siostrą. Pierwszy oddech wolności Ambicje Kaliny i rodziców sprawiały, że poprzeczka dla jej potencjalnych partnerów wisiała na wysokości Mount Everestu. Każdy kandydat był prześwietlany pod kątem stanu konta, drzewa genealogicznego i perspektyw zawodowych. W moim przypadku panowała błoga cisza. Nikt nie zawracał sobie głowy moimi sympatiami, bo i ja sama rzadko wychodziłam do ludzi. Brak pewności siebie sprawiał, że szkolne dyskoteki kojarzyły mi się z torturą, na którą nie miałam ochoty się wystawiać. Przełom nastąpił po maturze. Wybór studiów był dla mnie aktem desperackiej odwagi – wybrałam stomatologię na uczelni oddalonej o setki kilometrów od domu. Chciałam zniknąć, zatrzeć ślady i zacząć żyć bez cienia Kaliny ciągnącego się za mną na każdym kroku. Początki w nowym mieście były przerażające. Brakowało mi kogoś, kto mówiłby mi, co mam myśleć i robić. Ale z każdym miesiącem, z każdym zaliczonym kolokwium, czułam, że moja skóra robi się twardsza, a ja coraz bardziej odważniejsza. Poznałam ludzi, którzy nie wiedzieli o istnieniu mojej idealnej siostry. Dla nich byłam po prostu Natalią – ambitną, przyszłą dentystką z ironicznym poczuciem humoru. Gdy na mojej drodze stanął Konrad, byłam przekonana, że to jakaś kosmiczna pomyłka. Był mężczyzną, za którym oglądały się kobiety na ulicy – pewny siebie, z ciepłym spojrzeniem i uśmiechem, który potrafił rozbroić i momentalnie zmienić nastrój na lepszy. Poznaliśmy się w klinice, w której zaczęłam staż. Długo broniłam się przed tym uczuciem, wyciągając na wierzch wszystkie kompleksy i wmawiając sobie, że jestem dla niego nieodpowiednia. Nie potrafiłam pojąć, dlaczego ktoś taki jak on, mógłby pokochać kogoś tak zwyczajnego jak ja. Konrad wykazał się jednak anielską cierpliwością, powoli krusząc mój pancerz. W końcu ta zbroja się rozpadła. Dzień, w którym wyciągnął pudełeczko z brylantem, zapisał się w mojej pamięci jako moment całkowitego niedowierzania. Serce biło mi jak oszalałe, a w głowie huczała tylko jedna myśl: „Czy to się dzieje naprawdę?”. Zgodziłam się, choć gdzieś na dnie duszy wciąż czaił się lęk, że to tylko piękny sen, z którego zaraz się obudzę. Postanowiłam, że czas poinformować o tym rodziców. Zarzuciła na niego przynętę Telefon do matki nie przyniósł oczekiwanej euforii. W słuchawce zapadła ciężka cisza, którą odczytałam jednoznacznie – złamałam niepisany protokół i wszelkie zasady mojej rodziny. To Kalina, jako ta wspanialsza, powinna pierwsza stanąć na ślubnym kobiercu, tymczasem ona wciąż dryfowała między kolejnymi, nieudanymi romansami, skupiając się na karierze naukowej. Mimo chłodu w głosie matki, ustaliliśmy termin wizyty. Chciałam przedstawić im Konrada, pokazać im, że ja też jestem czegoś warta. Wizyta w rodzinnym mieście była niczym podróż w czasie do miejsca. Kalina wciąż zajmowała nasz wspólny niegdyś pokój, który teraz był jej twierdzą wypełnioną podręcznikami do chirurgii. Podczas kolacji atmosfera była tak gęsta, że można by ją kroić nożem. Rodzice niby byli uprzejmi, ale ich spojrzenia wciąż uciekały w stronę Kaliny. A ona? Ona kwitła. Czuła na sobie wzrok Konrada, który – co zauważyłam z bólem – wydawał się zafascynowany jej elokwencją i urodą. Starałam się tłumić zazdrość, tłumacząc sobie, że to normalne, że inteligentni ludzie znajdują wspólny język. Z powodu późnej pory, zdecydowaliśmy się zostać u nich na noc. Logistyka noclegu była upokarzająca – Konrad dostał łóżko w pokoju Kaliny, ona przeniosła się na sofę w salonie, a ja... ja wylądowałam na materacu w jadalni. Ta noc była niespokojna. Każde skrzypnięcie podłogi wydawało mi się ostrzeżeniem, którego nie potrafiłam zinterpretować. Prawdę poznałam dopiero miesiąc przed planowanym ślubem, gdy nasze życie wydawało się już niemal idealnie poukładane. Obydwoje mnie zdradzili Konrad, nie mogąc znieść ciężaru winy, wyznał mi wszystko ze łzami w oczach. Tamtej nocy, w mroku rodzinnego domu, Kalina weszła do jego pokoju. Twierdził, że w pierwszej chwili myślał, że to ja. Że po omacku, w półśnie, uległ jej dotykowi. Chciało mi się wymiotować. Moja własna krew, moja siostra, wykorzystała naszą wizytę, by odebrać mi jedyną rzecz, która należała tylko do mnie. Nie wierzyłam w jego tłumaczenia o pomyłce. Znał mnie, znał mój zapach, mój sposób poruszania się. To była zdrada w najczystszej, najbardziej obrzydliwej postaci. Zerwałam zaręczyny, ignorując błagania Konrada. Przez rok byłam wrakiem człowieka, próbując po raz kolejny zrozumieć swoją wartość, która po raz kolejny została rozdeptana przez Kalinę. Pisałam do niej listy, których nigdy nie wysłałam. Wylewałam w nich cały swój żal, każdą kroplę nienawiści, która powoli zatruwała moje serce. Ona nigdy nie zadzwoniła. Nigdy nie padło słowo „przepraszam”. Zamiast tego dowiedziałam się, że wdała się w głośny skandal w szpitalu, romansując z żonatym ordynatorem. Jej idealny wizerunek runął jak domek z kart, ale to nie przyniosło mi ulgi. Dzisiaj znów widuję się z Konradem. Próbujemy rozmawiać, próbujemy zrozumieć, czy z tych odłamków da się jeszcze zbudować coś trwałego. Nie ma mowy o wielkich planach, o białej sukni czy przysięgach. Uczę się wybaczać, ale nie zapominam. Paradoksalnie ta sytuacje mnie wzmocniła. Byłam na dnie i się z niego podniosłam. Uwierzyłam, że jestem silna i stać mnie na wiele. Zastanawiam się tylko, czy moje serce będzie potrafiło zaufać i pokochać z całej siły... Natalia, 29 lat Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe. Czytaj także: „Mąż pomagał młodej sąsiadce w remoncie. Układanie paneli i malowanie ścian skończyło się jego przeprowadzką” „Żona zaplanowała idealną kolację walentynkową, a ja wszystko zepsułem. Gdy wręczyłem jej prezent, było jeszcze gorzej” „Nie dostałam od męża żadnego prezentu walentynkowego. Nawet w jeden, wyjątkowy dzień w roku nie mógł się postarać”
„Dla moich synów jestem tylko sprzątaczką i bankomatem. Dla tych niewdzięczników pracuję po 14 godzin, a im ciągle mało”
„Zamiast wdzięczności, wyhodowałam w nich przekonanie, że komfort jest im należny z urzędu. Nie nauczyli się czekać, nie nauczyli się szanować wysiłku. Dla nich nowa gra była po prostu kolejnym plikiem do pobrania, a nie godzinami mojego klęczenia przy szorowaniu fug w łazienkach obcych ludzi”.
Mój mąż porzucił rodzinę, gdy nasi bliźniacy ledwo przekroczyli próg przedszkola. Zostałam z nimi zupełniesama na placu boju z poczuciem, że od teraz muszę im zastąpić cały świat. Dziś, patrząc w lustro na swoją poszarzałą i zmęczoną twarz, rozumiem, że ta próba wynagrodzenia dzieciom brak ojca pieniędzmi, prezentami i wyręczaniem we wszystkim, była jak budowanie zamku na piasku, który właśnie zaczyna mi się sypać na głowę. Naprawdę było ciężko Samotne macierzyństwo to nie jest po prostu życie bez partnera. To syzyfowa praca, w której kamień codziennie staczać się do podnóża góry i codziennie staje się cięższy o nowe roszczenia, niezapłacone rachunki i narastające poczucie winy. Kiedy Wiesiek spakował swoje życie w dwie walizki i zniknął, zostawił po sobie jedynie pustkę w portfelu i długi na koncie. Obiecałam sobie jedno: moi chłopcy nigdy nie odczują, że czegoś im brakuje. Chciałam im przychylić nieba, nie rozumiejąc, że to niebo nie ma ceny, a ja próbuję je kupić na raty. Płaciłam za to własnym zdrowiem i godnością. Dziś widzę, że wychowanie dwóch młodych mężczyzn w pojedynkę to walka z wiatrakami, zwłaszcza gdy druga strona ma nas w głębokim poważaniu. Ich ojciec żyje, ale dla mnie jest martwy – nie ma go w ich życiu, nigdy nie płacił alimentów, nigdy się nimi nie interesował. Ze wszystkim zostałam sama, mając do wyboru: albo się załamać, albo stać się maszyną do zarabiania i obsługi. Może gdybym częściej siedziała z nimi nad zeszytami, zamiast biegać między zmianami w sklepie mięsnym a nocnym szorowaniem cudzych korytarzy, nasze relacje wyglądałyby inaczej. Ale w mojej głowie pulsowała tylko jedna myśl: muszą mieć to, co rówieśnicy, by nie czuli się gorsi przez to, że tatuś ich olał. Chciałam im osłodzić życie, więc brałam każdą nadgodzinę, każde dodatkowe zlecenie. Kolejne markowe buty? Jasne, mamusia weźmie dodatkowy dyżur w weekendy, kiedy inni ludzie idą na spacer do parku. Wycieczka zagraniczna z klasą? Oczywiście, pożyczę od znajomych i jakoś to spłacę, jedząc przez miesiąc sam chleb z margaryną. Nowoczesny komputer gamingowy ze sprzętem audio? Nie ma sprawy, będę sprzątać biurowce do północy przez całą zimę. Jakbym nie istniała Stałam się cieniem człowieka, niewidzialną siłą, która dostarcza zabawki, sprzęty, ubrania, buty i rozrywki, tracąć jednocześnie kontakt z własnymi dziećmi. Nasze rozmowy ograniczyły się do krótkich komunikatów: co na obiad?, daj na bilet, potrzebuję nowej bluzy, bo ta jest obciachowa. Kiedy próbowałam zapytać, co u nich słychać, odpowiadało mi wzruszenie ramion i wzrok wlepiony w ekran smartfona – tego samego, na który harowałam przez pół roku. Czułam, jak między nami rośnie mur. Ja byłam po jednej stronie, zgarbiona od dźwigania ciężkich siatek z zakupami, oni po drugiej – modnie ubrani, pewni siebie, całkowicie obojętni na to, skąd biorą się pieniądze w mojej zniszczonej portmonetce. Wierzyłam, że w ten sposób kupuję ich szczęście. Że jeśli zapełnię lukę po ojcu nowym modelem konsoli, to zapomną, że ten nieodpowiedzialny facet ich porzucił. Jakże się myliłam. Zamiast wdzięczności, wyhodowałam w nich przekonanie, że komfort jest im należny z urzędu. Nie nauczyli się czekać, nie nauczyli się szanować wysiłku. Dla nich nowa gra była po prostu kolejnym plikiem do pobrania, a nie godzinami mojego klęczenia przy szorowaniu fug w łazienkach obcych ludzi. To ich odrealnienie stało się moją największą porażką, choć wtedy nazywałam to poświęceniem. Gorzka pigułka od matki Dopiero niedawna wizyta mojej mamy podziałała na mnie jak kubeł lodowatej wody. Spojrzała na moje sine podkówki pod oczami i na stertę prania, którą właśnie usiłowałam ogarnąć po czternastu godzinach na nogach. Siedziałam na podłodze w kuchni, segregując czarne skarpetki, a w moich stawach pulsował tępy ból. Mama usiadła naprzeciwko, odsunęła nogą pusty karton po pizzy i westchnęła głęboko. – Dziecko, ty już ledwo na oczy widzisz. Zostaw to pranie, niech ci twoi królewicze ruszą tyłki, poskładają i odłożą ciuchy do szafy – powiedziała ostro. – Mamo, daj spokój, oni nawet nie wiedzą, gdzie mają własne majtki. Nie będę im głowy zawracać, mają teraz naukę, zbliżają się egzaminy – próbowałam ich bronić, jak zwykle. – Naukę? Przecież oni od trzech godzin grają w te swoje strzelanki! – prychnęła. – Czy ty w ogóle słyszysz, co mówisz? Latasz wokół nich jak darmowa pokojówka, a oni nawet szklanki po sobie nie wyniosą. Masz czterdzieści pięć lat, a wyglądasz na sześćdziesiąt. Reumatyzm cię wykańcza, a ty jeszcze im dogadzasz. Wychowujesz dwóch leniów, którzy w przyszłości będą tak samo traktować swoje żony. Chcesz, żeby byli jak ich ojciec? No to gratuluję, jesteś na najlepszej drodze. Słowa mamy cięły powietrze. Stałam tam w milczeniu, trzymając w ręku podkoszulkę Adriana, i nagle poczułam się niesamowicie zmęczona. Nie tym fizycznym trudem, do którego przywykłam, ale ciężarem prawdy, którą powinnam usłyszeć już dawno temu. Moje dzieci, moje ukochane bliźniaki, miały już siedemnaście lat, a ich jedyną wybitną umiejętnością było perfekcyjne wymigiwanie się od jakiejkolwiek odpowiedzialności. Zrozumiałam, że wykształciłam w nich nieporadność życiową. Przestali mnie szanować Najgorsze jest to, że czuję, jak tracę jakąkolwiek kontrolę. Każda próba postawienia granic kończy się pyskówką. „O jezu, ty znowu marudzisz”, „Nie teraz, mam ważny mecz online”, „Przecież to twoja sprawa, żeby w domu było czysto” – te zdania bolą bardziej niż najbardziej wyczerpująca zmiana w pracy. Boję się ich agresji słownej, która wylewa się przy każdej odmowie. To nie jest fizyczna przemoc, to coś gorszego – całkowite ignorowanie moich potrzeb. Gdyby Wiesiek nas nie zostawił, może potrafiłby zdusić to cwaniactwo w zarodku. Może męski głos w domu wymusiłby na nich szacunek. Ale jestem tylko ja – zmęczona kobieta, która schodzi im z drogi, by uniknąć konfrontacji. To tchórzostwo pod płaszczykiem dbania o spokój. Moja mama ma rację: zamiast mnie doceniać, powinna mnie potępić za to, jak bardzo pozwoliłam im wejść sobie na głowę. Stałam się dla nich przeźroczysta. Ważne, żeby lodówka jest pełna, a internet działa bez zakłóceń. Kiedyś marzyłam, że gdy dorosną, będziemy przyjaciółmi. Że będą moją opoką. Tymczasem patrzę na dwóch obcych, silnych facetów, którzy potrafią tylko brać. Gdy próbuję wprowadzić grafik obowiązków, spotykam się z ich śmiechem. Śmieci stoją w kuchni, aż zaczną śmierdzieć, bo oni zapomnieli. Wiedzą doskonale, że w końcu się przemogę i sama to zrobię. To gra psychologiczna, którą opanowali do perfekcji. Dłużej nie dam rady Kiedy przyjaciółka zaproponowała weekendowy wypad do Sopotu, poczułam, że to moja ostatnia deska ratunku. Chciałam choć raz poczuć zapach morza, zamiast zapachu chloru i brudnych ciuchów nastolatków. Jednak pakowanie uświadomiło mi skalę mojej nędzy – moje ubrania to stare łachy, sprane koszulki sprzed dekady. Przez lata nie kupiłam sobie nic, bo zawsze było coś ważniejszego: nowa bluza dla Adama, buty do biegania dla Adriana, karnety na siłownię. Wyglądałam jak kocmołuch. Za uciułane grosze, które chowałam przed synami w szufladzie z bielizną, kupiłam jedną sukienkę. Sto złotych na wyprzedaży, a poczułam się w niej jak królowa. I wtedy przyszedł Adrian. Nie pytał o mój wyjazd, nie pytał o to, co chce robić. Chciał pieniędzy na osiemnastkę kolegi i nową bluzę, bo „wstyd się pokazać w tych starych szmatach”. Gdy odmówiłam, mówiąc, że naprawdę nie mam już ani grosza, zajrzał bezczelnie do mojej szuflady. – Widziałem tam trzy stówy. Daj dwie i będzie git, przecież i tak jedziesz do ciotki, to po co ci tyle kasy? – zapytał z lodowatą obojętnością. – Jak śmiesz grzebać w moich rzeczach?! – krzyknęłam, ale mój głos drżał. – To są moje pieniądze na wyjazd! Pierwszy raz od lat! – Jasne, ty zawsze jesteś najważniejsza. Mogliśmy z Adamem od razu wiedzieć, że nas olejesz. Żenada – fuknął, spojrzał na mnie z pogardą i wyszedł, trzaskając drzwiami. Stałam tam z ręcznikiem w dłoni, czując, jak łzy pieką mnie pod powiekami. Zamiast wyrzucić go z pokoju i kazać iść do pracy na roznoszenie ulotek, znów poczułam to obezwładniające poczucie winy. Przecież to nie ich wina, że ojciec ich olał. Wyjęłam portfel i odliczyłam dwa banknoty. Znów nakarmiłam demona, którego sama stworzyłam. Przecież nie mogłam inaczej, prawda? Tak sobie powtarzałam, pakując gar gołąbków, by mieli co jeść, gdy mnie nie będzie. Ale w głębi duszy wiedziałam, że to nie jest miłość. To ostateczne poddanie się. Moja matka miała rację – niszczę siebie i niszczę ich. Jeśli nie przerwę tego błędnego koła, za dziesięć lat będę sprzątać mieszkania ich żon, a oni będą patrzeć na mnie z taką samą litością i pogardą. Sopot czeka, ale ja już nie czuję radości. Małgorzata, 45 lat Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe. Czytaj także: „Remont w domu zniszczył nasz związek. Zamiast wybierać kolor ścian i wzór na tapetach, pisałam pozew rozwodowy” „Remont domu po dziadkach pochłonął wszystkie moje oszczędności. Jednak nie był to najgorszy problem, który napotkałam” „Teściowa wiedziała lepiej, jak powinnam remontować dom. Nie mogłam nawet zdecydować o kafelkach we własnej kuchni”