„Zostawiłam poczciwego faceta dla eleganckiego milionera. Myślałam, że luksusowe życie w willi da mi szczęście”
„W domu panowało grobowe milczenie. Każda próba rozmowy przeradzała się w kłótnię. Ciągle myślałam, że jakoś uda się to naprawić, ale coraz częściej czułam, że luksus nie da mi szczęścia. Zrozumiałam, że byłam dla niego tylko dodatkiem do jego pełnego blichtru życia”.
Michał zakochał się we mnie jeszcze w szkole, ale ja nie zwracałam na niego uwagi aż do matury. Wtedy pierwszy raz zobaczyłam go w eleganckiej marynarce i aż zaniemówiłam. Po egzaminach zaprosił mnie na obiad i zaczęliśmy się regularnie spotykać. Byłam wtedy taka szczęśliwa i naprawdę wierzyłam, że nic nas nie rozdzieli. Pewnie tak by było, gdyby nie fakt, że Michał nie poszedł na studia. Miał za mało punktów, by dostać się na wymarzony kierunek, dlatego postanowił przeczekać rok, pracując w warsztacie samochodowym w rodzinnym mieście. Ja tymczasem zaczęłam studia na dziennikarstwie w Gdańsku. Myślałam, że nasz związek na odległość przetrwa, ale życie napisało zupełnie inny scenariusz. Musiałam podjąć decyzję Mimo dzielących nas kilometrów, staraliśmy się dbać o naszą relację. On rzadko przyjeżdżał do Gdańska, bo miał dużo zleceń, za to ja w każdy weekend wracałam do naszego rodzinnego miasteczka. Przy takim trybie życia nie była to sielanka, ale stanowiliśmy zgraną, kochającą się parę. Po zdaniu licencjatu wyjechałam ze znajomymi w góry, aby uczcić ten sukces. Tam, w jednej z restauracji, poznałam Sebastiana. Przyłączył się do naszego stolika i zapłacił rachunek za całą grupę. Wiedziałam, że jest bajecznie bogaty. Widać to było po tym, jak się zachowywał i jak był ubrany. Nie miało to dla mnie znaczenia, bo od razu złapaliśmy wspólny język. Rozmawialiśmy o sztuce i literaturze, na co nigdy nie mogłam sobie pozwolić w towarzystwie Michała. Okazało się, że Sebastian ma mieszkanie w Trójmieście. Zaczęliśmy częściej spotkać się na miejscu. Wmawiałam sobie, że to tylko niewinne pogaduszki ze znajomym. W wakacje zaprosił mnie do willi nad Adriatykiem. Mówił, że wyjeżdża ze znajomymi i zwolniło im się jedno miejsce. Zgodziłam się, ale zataiłam ten fakt przed Michałem. Po powrocie nasze spotkania stały się regularne, chociaż przyznałam, że jestem już zajęta. Sebastiana to nie obchodziło. W moim związku z Michałem zapanowała cisza, spotykaliśmy się bardzo rzadko. Pewnego dnia przed uczelnią zastałam Sebastiana, który czekał na mnie z bukietem czerwonych róż. Klęknął przede mną i wyciągnął pierścionek. Nie chciałam publicznie robić sceny. Zgodziłam się, bo byłam zmęczona życiem w tym dziwnym układzie i tęskniłam za stałością. Napisałam do Michała SMS-a, że między nami koniec. Wiadomość pozostała bez odpowiedzi. Później, gdy przyjechałam do rodzinnego miasteczka, okazało się, że rzucił pracę i wyjechał do Szwecji. – Zostawiłaś wartościowego chłopaka dla jakiegoś bogacza, którego znasz od niedawna. Obyś nie chciała cofnąć czasu – usłyszałam wtedy od mojej mamy. Nie miała pojęcia, że jej słowa staną się prorocze. Luksus nie dał mi szczęścia Szybko zaplanowaliśmy ślub z Sebastianem. Nie było na co czekać. Ja wkrótce kończyłam studia, a on zapewniał nam byt. Był jednak jeszcze inny powód, o którym goście weselni nie mieli pojęcia. Byłam w ciąży. Dowiedziałam się o tym późno. Wcześniej byłam tak zajęta rozstaniem z Michałem i zaręczynami z Sebastianem, że nie zwracałam uwagi na swoje samopoczucie. Gdy lekarz potwierdził wiek ciąży, coś mnie tknęło. Zerknęłam w kalendarz i poczułam ukłucie niepokoju. W tym czasie spotykałam się zarówno z Michałem, jak i z Sebastianem. Jednak dokonałam wyboru i nie było już odwrotu. Wolałam myśleć, że to dziecko mojego narzeczonego, z którym przecież planowałam wspólne życie. Po ślubie zamieszkaliśmy w luksusowej willi. Miała wielki ogród i taras, najmodniejsze meble i najnowocześniejsze sprzęty. Jedyne, czego w tym domu nie było, to czułość. Sebastian stał się oschły, całymi dniami pracował lub wychodził na spotkania. Dzieckiem nie zajmował się w ogóle. Kiedy syn się urodził, byłam z nim zupełnie sama. Nawet mama do mnie nie przyjeżdżała, bo nie dogadywała się z Sebastianem i nie czuła się przez niego mile widziana. W domu panowało grobowe milczenie. Każda próba rozmowy przeradzała się w kłótnię. Ciągle myślałam, że jakoś uda się to naprawić, ale coraz częściej czułam, że luksus nie da mi szczęścia. Zrozumiałam, że byłam dla niego tylko dodatkiem do jego pełnego blichtru życia. Miałam być obok, ładnie się uśmiechać i niańczyć dziecko, a on realizował się w swoich pasjach i piął po szczeblach kariery. To przelało czarę goryczy Czas mijał, a nasz syn, Eryk, rósł jak na drożdżach. Przed jego drugimi urodzinami robiłam porządek w zdjęciach, szukając fotografii do albumu, który chciałam dla niego przygotować. Natknęłam się na zdjęcie Michała. I wtedy to zobaczyłam. Te same pełne usta, brązowe oczy, wysokie czoło… Eryk był do niego łudząco podobny. Widziałam to wyraźnie, ale musiałam mieć pewność. Jeszcze tego samego dnia zrobiłam test na ojcostwo, który ostatecznie wykluczył, że Sebastian mógłby być ojcem Eryka. To przelało czarę goryczy. Od razu zaczęłam pakować nasze rzeczy. Ten wynik tylko ułatwił mi to, co od dawna planowałam. Gdy Sebastian wrócił do domu, zastał mnie siedzącą w salonie, z walizką obok. – Klaudia, co ty wyprawiasz? – spytał wyraźnie osłupiały. – Sebastian, ja tak już dłużej nie mogę. Nie kocham cię, ty mnie też nie. Zagryzł wargi. Widziałam, że jest wściekły. – Przecież mamy dziecko, nie możesz tak po prostu odejść. – Eryk to nie jest twój syn – powiedziałam powoli, wręczając mu wynik testu. – Nic nas już nie łączy. Milczał. Widziałam, że coś analizuje. – Ale jak to będzie wyglądało? Zrobiłaś ze mnie idiotę – w końcu odpowiedział ze złością w głosie. – Nikt nie musi o tym wiedzieć. Ale ja z tobą nie zostanę ani jednego dnia dłużej. W jego oczach zobaczyłam błysk nienawiści. – Nie chcę cię więcej widzieć. I tego dziecka też. Zabrałam Eryka, wzięłam walizkę i wyszłam z naszego domu, opuszczając luksusowe życie, do którego nie miałam już nigdy wrócić. Brakowało mi miłości Wróciłam z Erykiem do mojego rodzinnego miasteczka. Wiedziałam, że mama mnie przyjmie, nawet jeśli nigdy nie zaakceptowała mojego małżeństwa. – Mamo, miałaś rację – powiedziałam, stojąc jeszcze w progu, a ona mnie objęła. Wtedy nie wytrzymałam. Zaczęłam głośno szlochać w jej ramionach, aż usadziła mnie na kanapie, a sama zajęła się Erykiem. Mimo że nie miała okazji zbyt często go widywać, była miedzy nimi naturalna, bliska więź. Patrzyłam na to z zachwytem, ale i ze złamanym sercem. Nie płakałam za Sebastianem. Było mi żal, że straciłam tyle czasu na bezsensowny związek pozbawiony miłości. Dopiero wizyta w domu rodzinnym uświadomiła mi, czego do tej pory tak bardzo mi brakowało. Zatrzymałam się u rodziców. Mieli dom z ogrodem, gdzie Eryk bawił się całymi dniami, a ja próbowałam dojść do siebie. Znalazłam pracę w sklepie i zapisałam małego do przedszkola. Pewnego dnia mama poinformowała mnie, że do miasta wraca Michał. – Mamo, muszę ci coś powiedzieć… – zawahałam się. – Eryk nie jest synem Sebastiana. Jego ojcem jest Michał. Mama nie wyglądała na zaskoczoną. – Powinnaś mu o tym powiedzieć. Wpadnie do nas, bo byli z ojcem umówieni w sprawie jego służbowego auta. Michał miał mu pomóc z naprawą. Nie wiedziałam, czy to dobry pomysł. Bałam się reakcji człowieka, którego kiedyś tak bardzo zraniłam. Poczułam ciepło w sercu Gdy Michał przyszedł w odwiedziny, nie wiedziałam, jak się zachować. Przywitałam go ze spuszczoną głową, ale wtedy do przedpokoju wbiegł Eryk. Popatrzył na Michała, a ten spojrzał na niego. Malec złapał go za rękę i zaprowadził do pokoju, by pokazać swoje zabawki. Poczułam dziwne ukłucie w sercu, gdy widziałam, jak Michał się do niego uśmiecha. Gdy Michał wypił kawę i porozmawiał z moim ojcem, wyszliśmy przed dom. Usiedliśmy na ławce, a ja poczułam, że to jest ten moment. Nie mogłam dłużej tego dźwigać. – Michał… muszę ci coś powiedzieć – powiedziałam cicho. – Eryk jest twoim synem. Przysięgam, że tego nie wiedziałam. Dowiedziałam się dopiero niedawno. Przepraszam cię. Milczał. Widziałam, jak próbuje poradzić sobie z tą nagłą prawdą. – Jesteś… jesteś tego pewna? – Tak, na sto procent. Wiedziałam, że mu z tym trudno. Przez kilka dni się nie odzywał, aż pewnego popołudnia stanął przed naszymi drzwiami. W ręku trzymał zdalnie sterowane auto. – Eryk, to dla ciebie – powiedział, gdy chłopiec wyciągnął do niego ręce. – Przyszedłem się pożegnać. Moje serce zamarło. Spodziewałam się, że nie będzie chciał mieć z nami nic wspólnego. – Muszę wrócić do Szwecji, praca czeka – powiedział i zawahał się. – Ale może… może chciałabyś kiedyś przyjechać do mnie z Erykiem? Skandynawia jest piękna, zrobicie sobie małe wakacje. Uśmiechnęłam się szeroko. Poczułam, że nie wszystko jeszcze stracone. I ta myśl była jak promyk słońca, który wlał ciepło w moje serce. Klaudia, 32 lata Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe. Czytaj także: „Teściowa nawoływała do skromności i pokory w Boże Ciało. Sama miała grzeszny sekret, o którym teść nie miał pojęcia” „Czerwcówkę spędziłam w Bibione. Nad Adriatykiem poznałam bajecznie bogatego Leonardo, ale do Polski wróciłam we łzach” „Teściowa potajemnie zabrała moją córkę na procesję w Boże Ciało. Wściekłam się, gdy ujrzałam, jak mała sypie kwiatki”
„Po 20 latach wróciłam ze Szwecji, bo tęskniłam za rodziną. W Polsce czekała na mnie tylko zawiść i prośby o pieniądze”
„Tego było dla mnie już za wiele. Starałam się zachować spokój, ale w środku cała się gotowałam. Nie po to dwadzieścia lat harowałam na obczyźnie, żeby teraz ktoś z tego korzystał. Ale to była moja rodzina i zależało mi na dobrych relacjach z najbliższymi”.
W Szwecji mieszkałam przez niemal dwadzieścia lat. Polskę opuszczałam jako młoda kobieta, pełna marzeń i ambitnych planów. Dzisiaj jestem po czterdziestce, mam swoją rodzinę i ustabilizowaną sytuację życiową. Zostało mi tylko jedno marzenie do zrealizowania – powrót do ojczyzny. Nie wiedziałam jednak, że zapłacę za to tak wysoką cenę. Nie zwlekałam z wyjazdem Nigdy nie chciałam zostać w Skandynawii na stałe. Do Sztokholmu wyjechałam na pierwszym roku studiów. Na kierunku, który wybrałam, kompletnie mi nie szło, koszty życia studenckiego mnie przerastały, a perspektywy zarobków nie były satysfakcjonujące. Pochodzę z licznej rodziny i nie mogłam liczyć na wsparcie rodziców, którzy mieli na głowie utrzymanie trójki rodzeństwa. Gdy tylko znajoma złożyła mi propozycję wyjazdu, nie wahałam się. – W Szwecji można naprawdę nieźle zarobić – przekonywała mnie Laura. – Moja siostra pracuje tam od kilku lat i doskonale jej się powodzi. Zawsze przywozi mi modne ubrania, często wyjeżdża za granicę. To inne życie niż tutaj. Nie musiałam się długo zastanawiać. Pomyślałam, że wyjadę na kilka miesięcy, zarobię trochę pieniędzy, a po powrocie pójdę na studia zaoczne i znajdę jakąś dobrą pracę na miejscu. Cieszyłam się, że wyjadę z koleżanką. Myślałam, że zawsze to trochę raźniej, no i liczyłam na wsparcie jej siostry. Na miejscu jednak życie szybko zweryfikowało moje oczekiwania. Siostra Laury wcale nie mieszkała w okazałym apartamencie. Wynajmowała małe mieszkanie z kilkoma innymi osobami. Pozwoliła nam zatrzymać się w swoim pokoju, ale tylko na kilka tygodni. Rozumiałam ją, bo mieszkanie we trójkę na kilku metrach nie było zbyt komfortowe. Musiałyśmy poszukać innego rozwiązania. Nie poddawałam się W pierwszych miesiącach nie mogłam liczyć na stałe zatrudnienie. Pracowałam dorywczo w hurtowniach i magazynach, gdzie zajmowałam się pakowaniem oraz sortowaniem. To nie było lekkie zajęcie, ale przynajmniej pozwalało odłożyć trochę pieniędzy na nowe lokum. Znalazłyśmy pokój do wynajęcia z Laurą. Był niewielki i znajdował się na obrzeżach miasta, a mimo to czynsz i tak był spory. Nie miałyśmy jednak wyjścia, więc postanowiłyśmy zaryzykować. Opłaty za mieszkanie, koszty dojazdów i codzienne zakupy pochłaniały większość naszych dochodów, ale nie zamierzałam się poddawać. Pracowałam ciężko, dorabiając jako kelnerka. Nie chciałam wrócić do Polski z niczym. Życie w Szwecji nie było łatwe. Ciągłe obcowanie z innymi ludźmi i brak chwili spokoju dla siebie zaczynał mnie dobijać. W dodatku byłam wyczerpana fizycznie po długich zmianach w fabryce i restauracji. Zdecydowałam się zrezygnować z pracy kelnerki, bo harówka do późnych godzin nocnych zaczynała mnie przerastać. Zamiast tego znalazłam dorywcze zajęcie w firmie kurierskiej. Charakter tej pracy był elastyczny, a szef doceniał moje starania. Szybko awansowałam do biura i zaczęłam pracować w logistyce. To była iskierka nadziei, dzięki której w końcu z nadzieją spojrzałam w przyszłość. Od razu zwróciłam na niego uwagę Praca biurowa pozwoliła mi zrezygnować z harówki przy taśmie produkcyjnej. Znajomi mówili, że w końcu odżyłam. – Kasia, mówiłam, żebyś trochę odpuściła, wyglądałaś jak cień człowieka – mówiła Laura. – Teraz w końcu znajdziesz chwilę na jakieś wspólne wyjście. Łatwo było jej mówić, bo sama szybko znalazła pracę w firmie jej siostry. Mimo wszystko zgodziłam się na wieczorne wyjście do miasta. W końcu mogłam się trochę rozerwać i było mnie stać na drobne przyjemności. Podczas jednego z takich wypadów poznałam Artura. Też pochodził z Polski i podobnie jak ja przyjechał do Skandynawii za chlebem. Pracował w branży budowlanej. Był przystojnym, wysokim blondynem i od razu zwróciłam na niego uwagę. Rozmawiał ze swoim znajomym po szwedzku tak biegle, że początkowo myślałam, że pochodzi ze Sztokholmu. Odezwałam się do niego łamanym szwedzkim, stojąc w kolejce. Jakie było moje zaskoczenie, gdy odpowiedział mi doskonałą polszczyzną. – Słyszałem, jak rozmawiasz z koleżanką. Też szukasz tu lepszego życia? – zagadnął, puszczając do mnie oko. – Szukam godnego życia – poprawiłam go i uśmiechnęłam się, a on odwzajemnił mój uśmiech. Szybko staliśmy się nierozłączni. Spotykaliśmy się po pracy, a po kilku miesiącach przeprowadziłam się do jego małego mieszkania. Rok później pobraliśmy się, a wkrótce na świecie pojawił się nasz syn. Tęskniłam za rodziną Nasza sytuacja była coraz lepsza. Artur dostał awans na kierownika budowy, ja wciąż pracowałam w branży logistycznej. Naszego synka, Leosia, zapisaliśmy do pobliskiego przedszkola. Żyło nam się dobrze, ale obydwoje tęskniliśmy za Polską i naszymi rodzinami. Artur także miał kilkoro rodzeństwa i był zżyty ze swoimi bliskimi. Mój kontakt z rodziną był sporadyczny. Wiedziałam, że rozmowa przez telefon to nie to samo, co spotkanie w cztery oczy. Czasem odwiedzaliśmy najbliższych w Polsce, ale te wizyty dla naszej trojki były dość kosztowne. Gdy zbliżał się moment, w którym, Leoś miał pójść do podstawówki, podjęliśmy decyzję o powrocie. Szwecja nigdy nie była moim domem, a poza tym chcieliśmy, żeby nasz syn w końcu miał dziadków, ciocie i wujków na co dzień, a nie tylko od święta. – Kaśka, mówisz poważnie? – dziwiła się Laura. – W Polsce trudno żyć na takim poziomie, a tu masz przynajmniej spokój. – Ale w Polsce zostawiłam rodzinę – tłumaczyłam jej. – Tylko tam czuję się jak u siebie. – Obyś się nie zdziwiła – odpowiedziała cicho przyjaciółka. Nie rozumiałam jej. Tęsknota za domem doskwierała mi coraz bardziej, a poza tym udało się nam z Arturem znaleźć mieszkanie blisko domu moich rodziców w okazyjnej cenie. To był spory apartament z ogrodem i tarasem w nowym budownictwie. Byliśmy szczęśliwi, że w końcu będziemy mieli swoje miejsce na ziemi. Chciałam znów poczuć bliskość rodziny. Rodzice mieszkali niedaleko, a wraz z nimi młodszy brat z żoną i dziećmi. Starsza siostra też mieszkała w pobliżu. Myślałam, że spełnią się wszystkie moje marzenia. Życie zweryfikowało moje plany Jeszcze przed powrotem zleciliśmy ekipie remontowej wykończenie mieszkania, kupiliśmy meble i z niecierpliwością czekaliśmy na moment, gdy wrócimy na łono rodziny. Moje oczekiwania zderzyły się jednak z rzeczywistością już podczas parapetówki, którą zorganizowaliśmy po tygodniu w Polsce. – No, nieźle się tu urządziliście, ale co się dziwić, skoro zarabialiście krocie w tej Skandynawii – skomentował Bartek, mój młodszy brat. – No tak, tu mało kogo stać na takie luksusy – dodała Marta, moja starsza siostra, rozglądając się po świeżo urządzonej kuchni. Nie wierzyłam własnym uszom. Cieszyłam się, że znów będziemy razem, a tymczasem spotkała mnie jedynie zawiść i zazdrość. Szybko okazało się, że złośliwe komentarze ustępują miejsca sztucznym uśmiechom, gdy tylko pojawia się jakaś potrzeba. – Kasia, jak dobrze, że możemy częściej się widywać – powiedziała Marta, gdy pewnego razu zaprosiłam ją na kawę. – Przy okazji, mam sprawę… Musiałam wziąć wysoki kredyt na mieszkanie, a ostatnio wszystko poszło w górę… Może mogłabyś pożyczyć mi dwa tysiące? Wiesz, z dwójką dzieci trudno wiązać koniec z końcem, a ty pewnie masz jeszcze jakieś oszczędności ze Szwecji. Starałam się zachować spokój, ale w środku się gotowałam. Dwadzieścia lat harowałam na obczyźnie, żeby teraz ktoś z tego korzystał. Ale to była moja rodzina i zależało mi na dobrych relacjach z najbliższymi. To była dla nas gorzka lekcja Na jednej pożyczce się nie skończyło. Marta co jakiś czas prosiła mnie o przelewy, obiecując, że wszystko odda. Nigdy do tego nie doszło. Gdy Bartek organizował komunię swojej najstarszej córki, nie ukrywał, że liczy na moją hojność. – Jesteś jej matką chrzestną i po tylu latach w Szwecji chyba możemy na tobie polegać – wyznał któregoś dnia. – Małej marzy się nowy laptop i bardzo chciałaby pojechać nad morze. Tego było już za wiele. Nie dość, że pomagałam siostrze, to miałam jeszcze sponsorować wczasy rodzinie brata. Nie po to ciężko pracowałam, żeby inni traktowali mnie jak bankomat. Ograniczyłam kontakty z najbliższymi do niezbędnego minimum, ale to tylko podsyciło plotki, które zaczęły krążyć w miasteczku. Słyszałam, ze jestem „snobką ze Szwecji” i „panią z wielkiego świata, co to się nie przyznaje do rodziny”. Było nam ciężko. W końcu podjęliśmy trudną decyzję o powrocie do Szwecji. Artur mógł tam liczyć na posadę kierownika budowy w swojej starej firmie, a i ja szybko znalazłam pracę. Martwiłam się o Leosia, ale on znał język szwedzki od dziecka i szybko zaaklimatyzował się w tamtejszej szkole. To była dla nas gorzka lekcja, która pokazała mi, co naprawdę liczy się dla mojej rodziny. Katarzyna, 41 lat Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych wydarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe. Czytaj także: „Po studiach poderwałam starszego milionera. Koleżanki śmieją się z naszego związku, ale to ja mam apartament w centrum” „Mój wnuk nie zobaczy ani grosza w kopercie na komunię. Nie chcę, żeby synowa zgrywała milionerkę za moją emeryturę” „Myślałam, że teściowa zaprawia ogórki dla siebie. Gdy odkryłam, że zanosi je na stragan, serce ścisnęło mi się z żalu”
„Na pierwszy Dzień Matki marzyłam o biżuterii lub perfumach. Gdy zobaczyłam, co dał mi mąż, popłakałam się z rozpaczy”
„To przelało czarę goryczy. Oczy mnie zapiekły i nie mogłam powstrzymać łez. Płakałam nad sobą, nad wizją siebie z wiecznie poplamioną od obiadków Laury bluzką, z tłustymi, nieuczesanymi włosami, z cieniami pod oczami. Chciałam w końcu poczuć się jak kobieta, a on dał mi kawał plastiku”.
Liczyłam, że 26 maja mąż wręczy mi wyjątkowy prezent. To był mój pierwszy dzień matki. Wyczekany, wymarzony i okupiony nieprzespanymi nocami. Marzyłam o sentymentalnej biżuterii, bransoletce lub zawieszce, która przypominałaby mi o tym, że mam kochającą rodzinę. Mąż jednak mocno mnie zaskoczył. I to niekoniecznie pozytywnie. Poczułam się tak, jakby moje starania i codzienny wysiłek, jaki wkładałam w wychowanie naszej córki, nic dla niego nie znaczyły. Macierzyństwo nie było dla mnie łatwe Na początku tego roku zostałam mamą. Długo staraliśmy się o ciążę, więc kiedy na świat przyszła nasza córka, byłam najszczęśliwszą kobietą na świecie. Laura była jak z obrazka – prześliczna, o gęstej czuprynie czarnych włosków i o ciemnych oczach. Jednak życie młodej matki nie było dla mnie sielanką. Mała przez pierwsze miesiące swojego życia budziła się co dwie godziny, spała krótko i niespokojnie. Przeszłam długą walkę o karmienie, do tego doszły problemy z nietolerancjami, kolkami oraz infekcjami Laury. Wszystko to skutecznie odbierało mi radość z macierzyństwa i sprawiało, że wyglądałam jak cień samej siebie. Nie spałam, nie miałam czasu nawet na drobne przyjemności. Byłam w tym wszystkim sama, bo Paweł, mój mąż, często wyjeżdżał w delegacje. Na szczęście po każdej burzy wychodzi słońce i od kilku tygodni opieka nad naszą córką stawała się coraz łatwiejsza. Mała zaczęła lepiej spać i jeść, a ja w końcu odetchnęłam. Gdy zbliżał się 26 maja, nie posiadałam się ze szczęścia. Macierzyństwo w końcu zaczynało sprawiać mi radość i czułam, że to moja najważniejsza życiowa rola. Liczyłam na to, że mąż w końcu mnie doceni i dostrzeże, jak wiele przeszłam przez ostatnie miesiące. Marzyłam o tym, że jednym romantycznym gestem wynagrodzi mi nieprzespane noce i powie „dziękuję” za to, ile trudu włożyłam w to, by Laura była jak najlepiej zaopiekowanym i zadbanym dzieckiem. Była na tyle mała, że oczywistą kwestią było dla mnie to, że w takiej sytuacji to mąż podaruje mi jakiś upominek. Gdy więc tego dnia wszedł do domu z torebką prezentową, ucieszyłam się. Ale na tym moja radość się skończyła. Nie mogłam powstrzymać łez Paweł wrócił do domu nieco później. Pomyślałam, że pewnie pojechał po pracy do kwiaciarni. Gdy jednak stanął w progu, nie trzymał w rękach kwiatów, a niewielką torebkę prezentową. Po cichu liczyłam na bukiet, ale i tak doceniłam fakt, że o mnie pamiętał. – Kochanie, wszystkiego najlepszego z okazji twojego pierwszego Dnia Matki – podszedł i pocałował mnie w policzek. – To ode mnie i od Laury. Naprawdę się ucieszyłam, że o mnie pamiętał. Liczyłam, że powie kilka słów o tym, jak poświęcam się dla rodziny i że jestem wspaniałą mamą i żoną, ale on nigdy nie był zbyt wylewny. Zamiast słów wolał czyny, dlatego gdy podał mi do ręki torebkę prezentową, spodziewałam się, że w środku czeka na mnie wyjątkowy upominek. Z uśmiechem zajrzałam do torebki. Niestety, mina mi zrzedła, gdy ze środka wyjęłam… bidon. Nie wiedziałam, co powiedzieć. To był duży, plastikowy pojemnik na wodę w tandetnym kolorze wściekłego różu. W ogóle nie w moim stylu. – Niech ci dobrze służy. Ostatnio wyglądałaś na przemęczoną i pomyślałem, że przyda ci się dobre nawodnienie. Nawodnienie? Dobre sobie. Prędzej przydałby mi się karnet do SPA lub drogie perfumy, a nie pojemnik na płyn. – Paweł, czy ty naprawdę myślisz, że to jest to, czego potrzebowałam? – spytałam go z niedowierzaniem w głosie. – No… myślałem, że się ucieszysz, że myślę o twoich potrzebach. To dobry, markowy sprzęt – podrapał się po głowie. – Możesz go zabierać na spacery z małą. To wygodny i praktyczny gadżet. – Praktyczny…. – pokiwałam głową. – Serio, po miesiącach spędzonych w towarzystwie wyparzaczy do butelek, smoczków i laktatorów mam już dość „praktycznych gadżetów”. – Aśka, chciałem dobrze. Jak ci się nie podoba, to ja będę z tego korzystał. To przelało czarę goryczy. Oczy mnie zapiekły i nie mogłam powstrzymać łez. Płakałam nad sobą, nad wizją siebie z wiecznie poplamioną od obiadków Laury bluzką, z tłustymi, nieuczesanymi włosami, z cieniami pod oczami. Chciałam w końcu poczuć się jak kobieta, a on dał mi kawał plastiku. Wiedział, że dawniej, zanim moim życiem zawładnęły pieluchy i kaszki, byłam romantyczną dziewczyną z głową pełną marzeń. I tę kobietę, którą przecież wciąż byłam, miał ucieszyć bidon? Czułam się niedoceniana Kolejne dni upływały w chłodnej atmosferze. Paweł był na mnie wyraźnie obrażony i nie chciał mnie przeprosić, a ja nie miałam ochoty z nim rozmawiać. Wieczorami płakałam w poduszkę. Czułam się niedoceniana, jakby nikt nie widział, ile na co dzień robię. Jakby nikt, nawet własny mąż, nie uważał, że zasługuje na coś wyjątkowego. – Oni nigdy nie przepraszają. Nie stać ich na refleksję – mówiła moja najlepsza przyjaciółka, też mama i mężatka, której zwierzyłam się ze swoich rozterek. – Ja kiedyś od swojego dostałam suszarkę na pranie. A innym razem breloczek z jakimś tandetnym napisem. Jej słowa wcale mnie nie pocieszyły. Pamiętam, jak przed narodzinami Laury Paweł kupował mi kwiaty nawet bez okazji, a na Dzień Kobiet czy walentynki zawsze szykował jakąś romantyczną niespodziankę. Teraz, gdy mamy dziecko, nie spodziewałam się fajerwerków, ale liczyłam na jakiś sentymentalny gest. Zamiast tego musiałam zadowolić się różowym pojemnikiem na wodę. Napełniłam go płynem i postanowiłam pójść z małą na spacer. Ruszyłyśmy w stronę starego miasta, ale Laura nagle zaczęła płakać. Pomyślałam, że to przez hałas, dlatego skręciłyśmy do parku. Tam, w cieniu drzew, mała na chwilę się uspokoiła, by po jakimś czasie znów zacząć krzyczeć w niebogłosy. W pośpiechu zaczęłam iść w kierunku domu, pchając wózek w pełnym słońcu. Byłam zgrzana i spocona, a do tego głodna jak wilk. Ten dzień był koszmarny i wszystko wskazywało na to, że tak właśnie się skończy. Zaniemówiłam z wrażenia Gdy otworzyłam drzwi do mieszkania i przeszłam z małą na rękach przez próg, moim oczom ukazał się niezwykły widok. W korytarzy stał ogromny wazon z wielkim bukietem piwonii. Paweł opierał się o ścianę. – Aśka, przepraszam cię… Wiem, jak wiele poświęcasz każdego dnia, spędzając czas z małą. Laura ma najlepszą mamę na świecie. A ja najlepszą żonę. Wybacz, że nie potrafiłem tego okazać – Powiedział, podnosząc na mnie wzrok. – A teraz daj mi małą i idź pod prysznic. Wychodzimy. – Paweł, dziękuję. Te kwiaty są wspaniałe, pamiętałeś, że kocham piwonie… Ale my dopiero wróciłyśmy ze spaceru. Nie mam siły na kolejne wyjście z małą. – Nie wychodzimy z Laurą. Zabieram cię na obiad i do teatru. Zaraz będzie moja mama. Poprosiłem ją, żeby zajęła się małą. Nie wiedziałam, co powiedzieć. To było nawet więcej niż to, o czym marzyłam. Piękne kwiaty, a do tego randka z mężem. Momentalnie opuściło mnie zmęczenie i wstąpiły we mnie nowe siły. Wykąpałam się, pomalowałam i ubrałam w sukienkę, która od dawna leżała w szafie, czekając na „specjalną okazję”. To właśnie miał być ten wieczór. Wróciłam pełna energii Teściowa bez problemu zajęła się Laurą, która wydawała się zafascynowana widokiem babci i nie zaniosła się płaczem, nawet gdy wychodziliśmy z domu. Paweł zabrał mnie na romantyczny obiad do restauracji z widokiem na miasto, do której zawsze chciałam pójść. W teatrze obejrzeliśmy miłosny dramat, który w pełnił zaspokoił moją tęsknotę za romantycznymi uniesieniami. Na koniec Paweł obiecał, że będzie mnie zabierał na takie randki co miesiąc. Do domu wróciłam szczęśliwa i pełna nowej energii. Nasze wspólne wyjście bez dziecka przypomniało mi, że chociaż kocham być mamą i spełniam się w tej roli, to jestem także kobietą. I nie musze rezygnować z rzeczy, które sprawiają mi radość. Po pary miesiącach, gdy Laura już trochę podrosła, zapisałam ją do dziecięcego klubu, w którym mogła zostać na kilka godzin dziennie. Mała dobrze się odnalazła w tym miejscu, chętnie przebywając w towarzystwie swoich rówieśników. Ja w tym czasie zapisałam się na profesjonalny kurs fotografii, chcąc w przyszłości spełniać się w tym zawodzie. Zrozumiałam, że bycie mamą nie zamyka przede mną żadnych drzwi. Macierzyństwo otworzyło mnie na nowe możliwości, a troska i uważność męża dodały mi skrzydeł na ten nowej drodze. Paweł nigdy już nie podarował mi praktycznego gadżetu. Teraz pamięta o moich potrzebach i pragnieniach, stawiając je zawsze na pierwszym miejscu. Joanna, 32 lata Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe. Czytaj także: „Mąż pomagał sąsiadce zbierać truskawki. Myślałam, że jest miły, a on dostawał coś więcej niż podziękowania i owoce” „Na emeryturze marzyłam o podróży nad Adriatyk. Ale zamiast zwiedzać Koper, siekałam koperek do obiadu dla wnuków” „Po 40-tce wyjechałam na Rugię i nigdy już nie wróciłam do męża. Żałuję, że tak długo tkwiłam u boku tego wałkonia”
„Złapałam się za głowę, gdy zobaczyłam listę prezentów na komunię siostrzeńca. Siostra myśli, że mam miliony na koncie”
„Kiedy sprawdziłam w wyszukiwarce ceny tych propozycji, zdębiałam. To były kwoty rzędu tysięcy złotych. Nie było mnie stać na taki wydatek, a biorąc pod uwagę moje relacje z siostrą, nie miałam ochoty na takie kosztowny zakupy”.
Nigdy nie miałam wzorowych relacji z siostrą. Gdy została matką, dystans między nami tylko się zwiększył. Zawsze uważała, że jest oczkiem w głowie i swojego syna traktowała tak samo. To oczywiste, że matka pragnie dla swojego dziecka tego, co najlepsze, ale w przypadku Agaty ta postawa przybrała skrajną formę. Nie sądziłam jednak, że będzie tak chciwa. Z siostrą nie było mi po drodze Gdy dostałam od siostry zaproszenie na komunię Maksa, tylko westchnęłam. Wiedziałam, że Agata wykorzysta tę okazję do robienia z siebie gwiazdy i zrobi wszystko, żeby dać gościom odczuć, w jakim luksusie pławi się na co dzień. Dziękowałam w duchu, że chrzestną Maksa jest szwagierka Agaty, a nie ja. Pomyślałam, że dzięki temu przynajmniej trochę zaoszczędzę na wydatkach i kopercie. Tak mi się przynajmniej wydawało, do momentu, gdy siostra nie zadzwoniła, by potwierdzić moją obecność na przyjęciu. – Hej Kinga, dostałaś już zaproszenie? – zapytała bez zwłoki Agata. – Tak, dziękuję. Potwierdzam obecność – odpowiedziałam niechętnie. – Maks się ucieszy, przecież wiesz, jak cię uwielbia. Właściwie to nie wiedziałam. Nie miałyśmy z siostrą zażyłych kontaktów, a z Maksem widywałam się głównie przy okazji świąt i ważniejszych uroczystości w rodzinie. Jego harmonogram był przeładowany zajęciami dodatkowymi i treningami, a kiedy już udawało nam się wygospodarować kilka chwil, by wspólnie spędzić czas, chłopiec zdecydowanie preferował towarzystwo ekranów, a nie moje. – Aha… to bardzo miłe – odpowiedziałam niepewnie. – No to wszystko ustalone. Jeszcze tylko prześlę ci mailem listę prezentów. – Słucham? – powiedziałam, nie kryjąc zaskoczenia. – Oj Kinga, tak się teraz robi – odpowiedziała wywyższającym się tonem. – Na liście zaznaczasz, co chcesz podarować i dzięki temu prezenty się nie dublują. Szkoda, żeby Maks dostał powtarzające się rzeczy. Albo coś, czego nie lubi. To chyba praktyczne rozwiązanie, prawda? – Tak, bardzo praktyczne… – odpowiedziałam cicho. Prawdę mówiąc, wydawało mi się, że listy prezentów tworzy się na wesela, a nie na sakrament pierwszej komunii, ale co ja tam wiedziałam. To przecież moja siostra zawsze była tą bardziej „światową”. – Dobrze, to jeśli wszystko mamy już ustalone, wysyłam listę. Pamiętaj, żeby zaznaczyć, na co się zdecydowałaś. To cześć! – rzuciła na pożegnanie i rozłączyła się. Po jej telefonie jeszcze chwilę siedziałam w miejscu, próbując zrozumieć to całe komunijne szaleństwo. Zdębiałam na widok kwot Mail z listą prezentów dotarł na moją skrzynkę chwilę po nasze rozmowie, ale nie miałam ochoty otwierać pliku. Dopiero wieczorem, relaksując się w fotelu, sięgnęłam po telefon i od razu tego pożałowałam. Lista była wykonana z charakterystyczną dla Agaty precyzją. Każda pozycja była szczegółowo opisana, a do tego dołączone zostały zdjęcia. Moją uwagę przykuły w pierwszej kolejności marki. To byli sami renomowani producenci sprzętu elektronicznego, obuwia, a nawet… biura podróży. Tak, jedną z propozycji była wycieczka do Grecji. Oprócz tego na liście znajdował się komputer, laptop i fotel gamingowy, jakiś nowoczesny sprzęt o enigmatycznej nazwie „hoverboard”, która niewiele mi mówiła. Był tam także voucher do ekskluzywnego parki rozrywki znajdującego się na drugim końcu Polski, a także komplet mebli wypoczynkowych. Miałam wrażenie, że część tych prezentów została wybrana przez Agatę, a nie przez Maksa. Kiedy sprawdziłam w wyszukiwarce ceny tych propozycji, zdębiałam. To były kwoty rzędu tysięcy złotych. Nie było mnie stać na taki wydatek, a biorąc pod uwagę moje relacje z siostrą, nie miałam ochoty na takie kosztowny zakupy. Zastanawiałam się, czy to w porządku, ze osoba, która przy każdej okazji epatuje swoim bogactwem i stale się wywyższa, wymaga od innych sponsorowania najdroższych gadżetów dla swojego dziecka. Wiedziałam, że z mojej pensji bibliotekarki zakup takiego sprzętu, będzie nie lada wyzwaniem, ale okazało się, że nie tylko ja mam z tym problem. Jeszcze tego samego wieczoru zadzwoniła do mnie oburzona kuzynka, Monika, z którą byłam bliżej niż z własną siostrą. – Kinga, mam trójkę dzieci, pracuję na dwie zmiany i ciężko mi wydać kilka tysięcy na jedną komunię – mówiła tak, jakby chciała się przede mną tłumaczyć. – Za każdym razem, gdy się z nią spotykam, przechwala się, czego to jej syn już nie ma. A teraz chce zrobić z nas bankomat, nie rozumiem tego. Maks dostanie ode mnie to, na co mnie stać. – Znasz Agatę, pewnie się obrazi… – odpowiedziałam z rezygnacją w głosie. – Mam to gdzieś, naprawdę. Nie będę się zapożyczała, żeby zrobić na kimś dobre wrażenie. Mój budżet domowy nie jest z gumy, a czy ona to zrozumie, to już jej problem. – Może to i fakt, lepiej nie dać się wciągnąć w to szaleństwo – powiedziałam zgodnie z tym, co czułam w sercu. Postanowiłam być nieugięta Po kilku dniach zadzwoniła do mnie Agata. – Część Kinga, wybrałaś już prezent dla Maksa? Widzę, że wciąż nie zaznaczyłaś niczego z listy. – Hej, no tak… – odpowiedziałam niepewnie. – Kupię mu coś innego. W słuchawce zapadła cisza. – Nie rozumiem, przecież to są propozycje, z których Maks by się ucieszył. – To są propozycje, które albo są dla mnie za drogie, albo niezbyt odpowiednie dla dziewięciolatka. Wolę podarować mu coś, na co mnie stać i co ucieszy Maksa. – No dobrze. Zrobisz jak uważasz – odpowiedziała obrażonym tonem i rozłączyła się. Wiedziałam, że Agata nie będzie zadowolona i na pewno da mi to odczuć przy komunijnym stole. Byłam przygotowana na niewybredne komentarze i oceniające spojrzenia ze strony siostry oraz jej męża. Zastanawiałam się nad rezygnacją z uczestnictwa w całym tym spektaklu. Nie chciałam patrzeć na obrażoną twarz siostry, ale z drugiej strony Maks nie był winien zachowania swojej matki, a ja nie chciałam go zawieść. Poza tym kultura wymagała, bym wzięła udział w ważnej dla mojego siostrzeńca uroczystości. Postanowiłam jednak, że w kwestii prezentu się nie ugnę i dam Maksowi to, co uważam. Zdecydowałam się na bilet do pobliskiego parku rozrywki, chociaż zdecydowanie nie tak luksusowego, jak ten z listy. Chciałam móc spędzić trochę czasu z siostrzeńcem. Warto inwestować w tę relację Nadszedł dzień przyjęcia. Przed kościołem nie mogłam liczyć na ciepłe powitanie przez siostrę. Rzuciła mi jedynie chłodne spojrzenie, ale starałam się tym nie przejmować. Uroczystość w świątyni była naprawdę wzruszająca i nie żałowałam, że przyszłam. Chciałam wręczyć prezent i złożyć życzenia po mszy, odpuszczając uczestnictwo w obiedzie dla rodziny, ale wtedy Maks nieoczekiwanie podbiegł do mnie. – Ciociu, widziałaś jak śpiewałem? – zapytał wyraźnie podekscytowany. – Oczywiście, świetnie ci poszło – przyznałam z uśmiechem. Już miałam wręczyć mu torebkę prezentową i kopertę z życzeniami, gdy zadał kolejne pytanie. – Usiądziesz obok mnie w restauracji? Będą najlepsze lody i fontanna z czekoladą. Byłam zaskoczona jego bezpośredniością. Może on naprawdę zasługiwał na więcej uwagi, a ja, zaślepiona niesnaskami z siostrą, nie zauważyłam, jak do mnie lgnie? – Jeśli będą truskawkowe lody, to z największą chęcią – odpowiedziałam. Nie miałam serca go zawieść, dlatego pojechałam do restauracji. Właściwie to nie była zwykła restauracja tylko elegancki dworek z wielką oranżerią. Po obiedzie podeszliśmy z Maksem do wózka z lodami i jedliśmy je tak szybko, że oboje mieliśmy na twarzy kolorowe „wąsy”. Śmialiśmy się wtedy do łez. Nadeszła pora na wręczenie prezentów i życzeń. Pierwsza była oczywiście Agata z ogromnym pudłem, w którym znajdowała się najnowsza konsola. Następnie chrzestni, którzy kupili młodzieżowe meble i zagraniczną wycieczkę. Kolejni goście wręczali grube koperty z pieniędzmi. Zauważyłam, że Monika, moja kuzynka, podaje Maksowi skromną torebkę prezentową ze słodyczami i książką o kosmosie. Maks był wyraźnie zadowolony, przeglądając pięknie ilustrowany album. W końcu przyszła moja kolej. Widziałam lodowate spojrzenie Agaty, ale nie stchórzyłam. Wręczyłam Maksowi bilet do lunaparku i od razu powiedziałam, że pojadę tam razem z nim. Chłopiec ucieszył się z prezentu. Spędziliśmy w parku rozrywki cały dzień we dwójkę, a Maks nawet nie dopytywał się, czy może skorzystać z telefonu lub tabletu. Na koniec zapytał, czy jeszcze kiedyś zabiorę go w takie miejsce. A ja już wiedziałam, że chociaż z siostrą pewnie nigdy nie będzie nam po drodze, to warto inwestować w relację z siostrzeńcem. Może niekoniecznie pieniądze, ale na pewno czas. Kinga, 30 lat Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe. Czytaj także: „Po śmierci mamy ojciec sprzedał dom i wyprowadził się do ukochanej z internetu. W jednej chwili zostałem bez spadku” „Zostawiłam nauczyciela dla dyrektora, bo chciałam się pławić w luksusie. Moja bajka nie nie skończyła się szczęśliwie” „Kupiłem ruderę na wsi do remontu. Nie przyznałem się nowym sąsiadom, że jestem bogaty, bo chciałem, by mnie polubili”
„Teściowa chce, żebyśmy zamieszkali z nią pod jednym dachem. Drugi raz nie dam z siebie zrobić bankomatu i służącej”
„Czułam się jak bankomat i służąca w jednym. Starałam się nie skarżyć na zaistniałą sytuację, ale z każdym kolejnym pomysłem teściowej, czułam, jak zalewa mnie coraz większa fala frustracji. Czarę goryczy przelała jej propozycja dotycząca renowacji kostki brukowej na podjeździe do garażu”.
Gdybym mogła cofnąć czas, podjęłabym wtedy inną decyzję. Teraz już wiem, że mieszkanie ze starszymi osobami, gdy samemu jest się młodym, to nie najlepsze rozwiązanie. Że młode małżeństwo powinno mieć swój własny kąt, którego nie powinno dzielić z rodzicami. Teraz, gdy jestem bogatsza o życiowe doświadczenia, nie powtórzę już starych błędów. I nie ugnę się, nawet pod naciskiem męża i jego matki. Przystaliśmy na propozycję teściowej Początki związku z Karolem były cudowne. Motyle w brzuchu i romantyczne randki wypełniały moją codzienność. Szybko jednak zderzyliśmy się z szarą rzeczywistością. Gdy tylko zrozumieliśmy, że łączy nas coś więcej i zaczęliśmy planować wspólną przyszłość, proza życia dała o sobie znać. Nie było nas stać na zakup mieszkania, a wynajem wiązał się z wysokimi opłatami. Wtedy do akcji wkroczyła moja teściowa, Ludmiła. Zaoferowała nam pokój w jej domu. Mieliśmy tylko w niewielkiej części dorzucić się do opłat, dzięki czemu odpadał drogi czynsz, kredyt czy koszty najmu. Do pomysłu mieszkania z teściami podchodziłam sceptycznie, ale matematyka nie pozostawiała złudzeń. To było dla nas zbawienie, jeśli chcieliśmy zamieszkać razem i w przyszłości pójść na swoje. Doszliśmy do wniosku, że dzięki temu uda nam się sporo zaoszczędzić na wkład własny i w końcu kupić własne mieszkanie. Byłam głucha na przestrogi koleżanek, które uprzedzały mnie, że życie z teściową pod jednym dachem może mnie słono kosztować i wcale nie chodziło o rachunki. Starałam się jednak nie dopuszczać do siebie pesymistycznych myśli, które już wkrótce miały zamieć się w rzeczywistość. Nie mieliśmy serca jej odmówić Już od początku między nami zaczęło zgrzytać. Na początku cieszyłam się, że będziemy mieli dużo swobody, bo Ludmiła oddała nam do dyspozycji pomieszczenie na poddaszu. Szybko jednak okazało się, że moja teściowa zawsze ma ostatnie słowo. Jeszcze zanim się wprowadziliśmy, planowałam, jak urządzę nasz pokoik. W głowie miałam wizję minimalistycznego wnętrza utrzymanego w modnej bieli i szarościach. Kiedy jednak zjawiliśmy się na miejscu, moim oczom ukazał się zgoła inny widok. Ściany poddasza były pomalowane na wściekle pomarańczowy kolor, w oknach wisiały koronkowe zazdrostki, a na parapecie stały sztuczne kwiaty. – Wszystko już dla was przygotowałam – powiedziała teściowa z szerokim uśmiechem. – Mam nadzieję, że wam się podoba. – Tak, jest wspaniale, mamo – odpowiedział Karol, a ja nie byłam w stanie wydusić z siebie słowa. Pomyślałam, że ta kobieta ma swoje lata i swój styl, w którym urządzony był jej dom, więc nie chciałam w to ingerować. Niestety, na tym jej despotyczne zapędy się nie skończyły. Decydowała o tym, co jemy i jak spędzamy wolny czas. Wypełniała lodówkę rzeczami, za którymi nie przepadaliśmy, ale wypadało nam partycypować w kosztach. Prosiła o pomoc w drobnych naprawach i pracach w ogrodzie, a my nie mieliśmy serca odmówić. Z czasem to na mnie spadło przygotowywanie obiadów dla całej rodziny. Do tego doszły dodatkowe koszty związane z remontami, które rzekomo akurat musiała przeprowadzić. Najpierw to była łazienka, która faktycznie wymagała renowacji, ale potem doszła garderoba, oranżeria, a nawet nowa pergola w ogrodzie. Korzystaliśmy z całego domu i obejścia, więc wstyd było się nie dorzucać do tych prac. Miarka się przebrała Czułam się jak bankomat i służąca w jednym. Starałam się nie skarżyć na zaistniałą sytuację, ale z każdym kolejnym pomysłem teściowej, czułam, jak zalewa mnie coraz większa fala frustracji. Czarę goryczy przelała jej propozycja dotycząca renowacji kostki brukowej na podjeździe do garażu. – Sąsiadka poleciła mi świetnego fachowca, który zrobi to po kosztach – powiedziała pewnego dnia Ludmiła. – Podzielimy się po połowie, wystarczy tylko kilka tysięcy. Otworzyłam oczy ze zdumienia. To fakt, ze czasem korzystaliśmy z garażu i podjazdu, ale on wcale nie był w złym stanie. Poza tym zwyczajnie nie mieliśmy takich pieniędzy. To znaczy mieliśmy, ale musielibyśmy naruszyć oszczędności, które odkładaliśmy na wkład własny, a tego nie chcieliśmy robić. – Mamo, nie stać nas na to – wyznał szczerze Karol. – Wiesz, że zbieramy na mieszkanie i jesteśmy już blisko celu. – Ale na razie mieszkacie tutaj. Może po prostu weźmiecie kredyt? – spytała teściowa bez ogródek. – Planujemy go wziąć na mieszkanie, więc nie chcemy teraz obciążać naszej historii kredytowej – wtrąciłam się. – Poza tym mieszkamy tu tylko tymczasowo, nie będziemy wiecznie korzystać ani z podjazdu, ani z pergoli. Niedługo planujemy się wyprowadzić. – Jednak w tej chwili korzystacie ze wszystkiego, co oddałam do waszej dyspozycji. To chyba oczywiste, że partycypujecie w kosztach – oburzyła się Ludmiła. – W niezbędnych kosztach, mamo – poprawił matkę Karol. – Nie stać nas nas na opłacanie twoich zachcianek. – W takim razie może naprawdę powinniście się wyprowadzić, bo ten układ chyba nikomu już nie odpowiada – smutno stwierdziła teściowa i zostawiła nas samych. Wciąż byłam czujna Po tej chłodnej wymianie zdań nie zastanawialiśmy się zbyt długo. Złożyliśmy wniosek o przyznanie kredytu i znaleźliśmy ofertę sprzedaży mieszkania w odległej od teściowej dzielnicy. Lokum było niewielkie i urządzone w niezbyt wysokim standardzie, ale nam to wystarczało. Wyprowadziliśmy się od Ludmiły po dwóch miesiącach. Po wyprowadzce nie było nam łatwo. Co prawda w końcu trafiliśmy na swoje, ale wysokie raty kredytu dawały nam się we znaki. Zacisnęliśmy zęby i braliśmy dodatkowe zlecenia, by jakoś przetrwać. Z czasem udało nam się wyjść na prostą. Pobraliśmy się i zaczęliśmy planować powiększenie rodziny. Relacje z teściową były chłodne, wręcz oficjalne. Pojawiła się na naszym ślubie, ale tylko po to, żeby złożyć nam życzenia i wrócić do domu. Czułam, że Karol ma z tym problem i że go to boli. Dla jego dobra i świętego spokoju próbowałam odnowić nasze kontakty. Częściej zapraszałam Ludmiłę do domu, a kiedy urodziłam córkę, zależało mi, żeby miała dobre relacje z babcią. Sytuacja powoli wracała do normy i w końcu zaczęliśmy przypominać normalną, kochającą się rodzinę. Ja jednak pamiętałam, jak wyglądało moje życie z teściową pod jednym dachem. I wbrew oczekiwaniom Ludmiły czas nie uśpił mojej czujności. Pozostałam nieugięta W zeszłym miesiącu Karol powiedział, że wróci z pracy trochę później, bo po drodze musi wstąpić do mamy. Twierdził, że Ludmiła ma dla niego jakąś propozycję. Początkowo tylko wzruszyłam ramionami, ale wkrótce zaczął we mnie narastać niepokój. Karol wrócił do domu bardzo późno. – I co słychać u mamy? – zapytałam niewinnie, choć szykowałam się na złe wieści. Dostrzegłam jego grobowy nastrój i poważną minę. Nigdy nie potrafił przede mną udawać. – A, nic specjalnego – odpowiedział, nawet na mnie nie patrząc. – Mama ostatnio źle się czuje, wiesz, wiek daje o sobie znać… – Tak, w jej wieku to zrozumiałe – odpowiedział i zamyśliłam się przez chwilę. – I co w związku z tym? – Mama chciałaby zamieszkać z nami – wypalił nagle. – Nie daje już rady zajmować się całym domem. Zaproponowała, że możemy go sprzedać i kupić za to większy apartament, może dwupoziomowy, w lepszej lokalizacji… – Karol, czy ty siebie słyszysz? – spytałam z niedowierzaniem. – Przecież wiesz, jak to wyglądało, gdy mieszkaliśmy razem. – Ale to było już dawno temu, mama się zmieniła – próbował mnie przekonać. – Poza tym dzięki temu będziemy mogli spłacić kredyt. – Wolę płacić kredyt i być na swoim, mając święty spokój, niż mieszkać z twoją matką – powiedziałam bez ogródek. – Pomogłabym jej, gdyby nie było wyjścia, ale ona nie jest w złej sytuacji. Może sprzedać dom i kupić mieszkanie, nawet na naszym osiedlu. Moglibyśmy ją odwiedzać i jej pomagać. Stać ją też na opiekę. Nie musimy od razu zamieszkać razem. Poza tym, mamy małe dziecko. To na naszej córce powinniśmy się skupić w pierwszej kolejności, a nie na fanaberiach twojej matki. Karol spuścił głowę i zamyślił się. – Może masz rację, ona przecież wciąż dobrze sobie radzi – przyznał mi rację. – Wydaje mi się, że czuje się samotna i boi się o przyszłość. – Karol, nie zostawimy jej samej. Ale nie widzę powodu, żeby teraz z nią mieszkać, zwłaszcza po tym, jak to wyglądało wcześniej. Po naszej rozmowie moje relacje z teściową nieco się ochłodziły. Wciąż nas odwiedzała, ale widziałam, że chowa urazę. Mimo to pozostałam nieugięta. Nie zamierzam powtórzyć błędu, który kiedyś kosztował mnie tyle nerwów. Dorota, 38 lat Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych wydarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe. Czytaj także: „Fałszywe przyjaciółki kopały pode mnie dołki przez długie lata. Spod ich wpływu wyrwał mnie przystojniak w garniturze” „Trzymałam przyjaciela na dystans, bo czekałam na księcia z bajki. Nie wiedziałam, że miłość mam na wyciągnięcie ręki” „Teściowa zabrała syna na majówkę i całkiem go przekabaciła. Teraz Janek zachowuje się jak rozkapryszony nastolatek”
„Narzeczona doiła mnie z kasy, bo ciągle jej brakowało na życie. Gdy zobaczyłem na co wydaje, nogi się pode mną ugięły”
„Miałem swoje zasady dotyczące pieniędzy, ale na pewno nie byłem dusigroszem. Marzena pożyczała ode mnie po kilkaset złotych i nigdy mi nie oddawała, gdy brakowało jej do pierwszego. Gdy te pożyczki stały się codziennością, zorientowałem się, że w skali roku wychodzi z tego po kilka tysięcy”.
Moi rodzice nigdy nie mogli zrozumieć, dlaczego dzieliliśmy wszystkie wydatki z Marzeną po pół. – Mieszkanie jest przecież twoje i ona płaci ci za rachunki? – dziwił się tata. – Nie wiem, co w tym dziwnego? – No, że nie płacisz rat kredytu, bo mieszkanie masz od nas, więc mógłbyś chociaż zapewnić opłaty. Jak facet – strofował mnie Ojciec mnie strofował Nie wiem, o co mu chodziło. I ona, i ja zarabialiśmy taką samą kasę, czemuż więc ja miałby płacić więcej, tylko dlatego, że jestem mężczyzną? Takie staromodne podejście mojego taty doprowadzało mnie do szału. Wiedziałem kto ma rację, ale jakoś tak niemiło mi się robiło na myśl, że ma mnie za jakiegoś sknerusa, któremu zależy na tym, by ograbić własną małżonkę z pieniędzy. Sprawa wyglądała całkiem inaczej... Mimo że wszystkie rachunki i opłaty płaciliśmy po połowie, to i tak organizowałem randki z Marzeną, za które ja płaciłem. Tak samo było z kinem, czy innymi atrakcjami. Nie było z tym najmniejszego problemu. Dlatego też, nie pojmowałem tej narracji, że to ja mam opłacać wszystko, a żona ma być kimś na moim utrzymaniu? Współcześni mężczyźni, wydawało mi się, którzy szanują dzisiejsze kobiety, na pewno nie powinien trwać w takim układzie. Rozumiałem, rzez jasna, że kiedy już założymy rodzinę i ona się powiększy, wtedy będę musiał zapewnić jej byt, zwłaszcza w sytuacji, gdy Marzenia nie będzie mogła pracować, będzie w ciąży i będzie się opiekować naszym dzieckiem. Nie miała etatu, więc miała zarobek, tylko gdy mogła pracować. Nie był to dla mnie żaden problem, ale gdyby sytuacja była odwrotna, np. ja bym nie miał pracy, chciałbym, żeby Marzena też wzięła na siebie wszystkie wydatki. Dopóki nie stanę na nogi. Ciągle jej brakowało kasy Miałem być może zasadnicze zasady dotyczące pieniędzy, ale na pewno nie byłem dusigroszem. Marzena non stop pożyczała ode mnie po kilkaset złotych i nigdy mi nie oddawała, gdy brakowało jej do pierwszego. Na początku nic sobie z tego nie robiłem, nie rozliczałem się z nią co do grosza. Jednak gdy te pożyczki stały się codziennością, zorientowałem się, że w skali roku wychodzi z tego po kilka tysięcy. – Marzena, co się dzieje? Dlaczego ci nie starsza do pierwszego? Może to sygnał, że powinnaś iść do szefa po podwyżkę? – szczerze spytałem pewnego razu. – A wiesz, że coś w tym jest. Chyba pójdę, bo nie pamiętam kiedy ostatnio była jakaś premia, albo podwyżka, a przecież wszystko wokół ciągle drożeje… – odpowiedziała. I rzeczywiście niedługo potem wynegocjowała większą pensję. Niestety jej pożyczki i tak się nie skończyły. – Skoro zarabiasz więcej, mamy właściwie takie same pensje, nie płacimy za czynsz… Co się dzieje? Masz jakieś problemy, o których nie wiem? – delikatnie próbowałem jej pomóc, ale wewnętrznie już cały wrzałem, bo to było irytujące. – Miałam trochę nieprzewidzianych wydatków… Dałam rodzicom, bo remontują salon i nie mieli od kogo innego pożyczyć. Poszłam też na urodziny Mariolki, a wiadomo i prezent, i trzeba też się jakoś ubrać… Poza tym niedługo jej mała będzie miała chrzciny… – tłumaczyła się jakoś pokrętnie. Bałem się najgorszego No i co miałem zrobić? Pożyczyłem jej znowu kasę. Bałem się wyjść na tego sknerę, o którym ojciec ciągle gadał. Kilkaset złotych nie fortuna, a to w końcu moja przyszła żona. Trochę miałem wyrzuty sumienia, że może jednak powinienem więcej łożyć na nasz dom. Potem był spokój ze trzy miesiące i nie prosiła mnie ani razu o pożyczkę. Moje wcześniejsze podejrzenia przygasły. Gdy nadszedł czwarty miesiąc sytuacja wróciła do normy. Czyli znowu nie miała do pierwszego. – Marzenko, masz problem z tym zarządzaniem własnymi wydatkami, co? – sugerowałem. Wtedy moja Marzenka odburknęła mi, że chcę ją kontrolować, że traktuję jak dziecko, że to jest bardzo szowinistyczne i patriarchalne. A na koniec się obraziła. Absurd! Chodziło mi tylko o to, żeby dojść do sedna całego problemu, bo to było naprawdę bardzo niepokojące. Marzena niestety nie zamierzała współpracować, więc musiałem sam zacząć działać. Złapałem się za głowę Może to nie było jakieś szlachetne z mojej strony, ale innego rozwiązania nie było. Bałem się, że może ma jakieś długi, albo, co gorsza, padła ofiarą jakiegoś szantażu. Różne czarne myśli chodziły mi po głowie. Cała ta sytuacja mnie po prostu martwiła. Postanowiłem sprawdzić jej wyciągi z konta na mailach. Miałem dostęp do jej skrzynki, więc sprawa była prosta. Nie byłem z siebie dumy, ale działałem w dobrej wierze. Gdy tam zajrzałem, zrozumiałem, że trzeba to było skontrolować wiele miesięcy temu… W mailach Marzenki były głównie potwierdzenia rozmaitych zamówień. A to kupowała jakieś ubrania, a to bieliznę, a to olbrzymie ilości kosmetycznych produktów… Gdy sprawdziłem dokładniej, aż nogi się pode mną ugięły. To było kosmiczne ilości. Na jakieś po prostu kaprysy! Szafy pękały w szwach od ubrań, a ona wydawała na nowe. Oczywiście podobało mi się, jak się prezentowała, jak ubierała i malowała, ale, na litość boską, są jakieś granice! Ta sama sytuacja dotyczyła perfum i innych kosmetyków. Nie dziwota, że kasy potrzebowała coraz więcej i więcej. Wiedziała, że ma za uszami Najpierw nie wiedziałem, co z tym fantem zrobić i nic jej nie powiedziałem. Pewnego razu jednak Marzena zaczęła przebąkiwać coś o dzieciach i większym mieszkaniu, więc po prostu nie wytrzymałem. – Piotrek, mamy pieniądze, dobre pensje, więc już nie ma na co czekać. Młodsi nie będziemy. Ślub nie jest dla mnie tak ważny, ale dzieci trzeba mieć w odpowiednim wieku – chciała mnie przekonać. Nie wiedziałam, że uderza w mój najczulszy punkt. – Kogo masz na myśli? Ty ogarniesz to wszystko? Tyle wydajesz jakieś nikomu niepotrzebne łachy i mazidła, że nie masz kasy już po tygodniu od wypłaty, a oszczędności zero! – wybuchnąłem wkurzony tymi bajaniami. Marzena popatrzyła na mnie ze złością i nic nie powiedziała. Czułem, że wymyśla jakąś celną ripostę, ale nic nie przychodzi jej do głowy. Wiedziała, co ma za uszami i nie było co do tego żadnych wątpliwości. – A ty co, śledzisz mnie? Skąd wiesz, co ja kupuję i ile wydaję? – spytała nieufnie. – Bo patrzyłem, co wyprawiasz. Ile masz ubrań z nowymi metkami, a szafa pęka w szwach. Wala się tu pełno pudełek i kartonów po nowych rzeczach. Myślisz, że ja tego nie widzę? Myślisz, że nie wiem ile ciuchy kosztują? – troszkę podkoloryzowałem, ale przecież tak właśnie było. Marzenia zaczęła płakać, a ja nie miałem pojęcia, co dalej. Zakupy dobre na wszystko Myślałem raczej, że będzie się awanturować, rzucać we mnie jakimiś ciuchami, a nie, że zacznie mi tu łkać jak dziecko. Przygarnąłem ją do siebie i próbowałem pocieszyć, bo co innego mogłem zrobić? – Nie płacz, nie chciałem krzyczeć, ale to wszystko wymknęło się chyba spod kontroli… Trzeba coś z tym zrobić, zwłaszcza jeśli mamy tworzyć rodzinę. Musimy oszczędzać, mieć jakieś odłożone pieniądze, a nie tak żyć tylko z dnia na dzień – łagodziłem delikatnie, ale stanowczo. – Tak, Piotrek… – łkała mi dalej. – Ja nie umiem… Możliwe, że troszkę robię tych zakupów więcej niż potrzeba, ale no nie byłam nigdy zbyt oszczędna. Jak chcę sobie poprawić nastrój, to zwyczajnie robię zakupy, chodzę po sklepach. A jak mi się coś uda, mam dobry dzień to w zasadzie też się nagradzam zakupami. I pieniądze jakoś tak się same rozchodzą, nawet nie wiem kiedy. Jęknąłem głośno i przytuliłem Marzenę do siebie jeszcze raz. Dobrze, że nie brała chwilówek Całą noc wałkowaliśmy te wszystkie sprawy. Doszliśmy do wniosku, że musimy mieć jedno wspólne konto, na które będziemy przelewać po połowie na rachunki, na zakupy, na jakieś inne koszty na codzienne sprawy, a także coś, żeby odłożyć. A to co zostanie nam na naszych indywidualnych kontach, możemy rozdysponować jak chcemy. Miałem oczywiście obawy, czy Marzena nie ma przypadkiem jeszcze jakichś długów, ale przysięgała mi z płaczem, że nie wzięła ani jednej chwilówki, ani żadnego innego kredytu. Przyznam, że była to niesamowita ulga. Jakieś 500 złotych miesięcznie dodatkowe to jeszcze nie jest koniec świata. Nie zadłużyła się, nie płaciła na piramidę finansową, nie wdała się w jakieś szemrane interesy… Na szczęście! Mogło być znacznie gorzej. Od tamtych ustaleń minęło z pół roku. Marzena wypełnia wszystkie ustalone punkty, przelewa kasę, oszczędza i nie pożycza już ode mnie. Kupuje też już o wiele mniej, widziałam też, że zaczyna wyprzedawać niektóre swoje ubrania, które już są niemodne, albo przestały jej się podobać. – Wiesz Piotruś, chciałabym pójść na zakupy i kupić jakąś nową kreację,, bo w tym roku czeka nas kilka wesel… – zaczęła temat pewnego razu, a mnie od razu jakby piorun strzelił. – Ale potem pomyślałam, że to, co zarobię z wyprzedaży, wydam na nową! – i uśmiechnęła się szelmowsko, jakby wiedziała od razu, co mnie martwi. Piotr, 33 lata Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe. Czytaj także: „Chciałam zrobić sałatkę ziemniaczaną na grilla. Pretensje teściowej, że za grubo obieram ziemniaki, odebrały mi apetyt” „Teściowa chciała zabłysnąć i upiekła truskawkowe ciasto na komunię córki. Przyniosła mi wstyd tym zakalcem” „Kiedy mój mąż wyjechał, poczułam się samotna. Głupota, którą zrobiłam, prawie zniszczyła moje małżeństwo”
„Gdy wygrałam luksusowy samochód, moja radość trwała krótko. Pazerny synalek chciał mnie szybciutko ograbić z nagrody”
„– Czy ty przypadkiem nie szastasz za bardzo pieniędzmi, mamo? Zauważyłem, że lekką ręką przychodzi ci wydawanie sporych kwot? Kupiłaś przecież te nowe kojce dla psów, a te stare moim zdaniem były jeszcze zupełnie okej. I ciągle wysyłasz jakieś SMS-y do tego swojego radia. Przepuszczasz na to kasę”.
Wcale nie miałam ochoty na robienie obiadu dla całej rodziny, ale Bartek zadzwonił z informacją, że zamierzają mnie odwiedzić w niedzielę. Była zmęczona, ale poszłam na stragany po jakieś mięso i włoszczyznę do rosołu. Gdy szukałam dorodnych ogórków na mizerię, komórka zawibrowała mi w torebce. Odebrałam i nagle stało się coś niesamowitego! – Dzień dobry! Pani Danuto, jest pani zwyciężczynią naszego konkursu, w którym nagrodą jest samochód! – to był ktoś z radia, którego słucham codziennie w kuchni. Byłam tak zaskoczona, że komórka prawie wypadła mi z ręki, ale szybko opanowałam emocje. Gdy oprzytomniałam i zrozumiałam, że to nie jest żaden kawał, zaczęłam się cieszyć. Oczywiście nie dokończyłam zakupów, bo nie miałam już do tego zupełnie głowy. Syn zrobił ze mnie rozrzutnicę Skoro miałam teraz kluczyki do drogiego samochodu, mogłam szarpnąć się na wystawny obiad w restauracji dla rodziny. Nie chciałam najpierw zdradzać powodu tego nowego planu. Informację o wygranej planowałam wyjawić im, gdy będą pałaszować deserek. Bartek na cały ten ambaras z restauracją zareagował z dystansem. – Na pewno to przemyślałaś? – zapytał i od razu skomentował, że to będzie ogromna suma, a w domu jednak można zjeść za friko. Nie chciałam się kłócić, ale miałam już na końcu języka, że nie ma czegoś takiego jak darmowy kurczak, czy darmowe warzywa, a i prąd i woda kosztują. Że nie wspomnę o moim czasie i zmęczeniu. Ale ten dalej swoje, że to będzie za drogo dla mnie i że nie chce robić kłopotu. – Czy ty przypadkiem nie szastasz niepotrzebnie pieniędzmi, mamo? Zauważyłem, że lekką ręką przychodzi ci wydawanie sporych kwot? Kupiłaś przecież te nowe kojce dla psów, a te stare moim zdaniem były jeszcze zupełnie okej. I ciągle wysyłasz jakieś SMS-y do tego swojego radia. Ile przepuszczasz na to pieniędzy to ja nawet nie liczę! Śmiać mi się chciało, bo to moje wielkie szastanie właśnie dało mi luksusowy samochód, o którym mogłam tylko pomarzyć. Nic jednak nie powiedziałam, bo czekałam na reakcję na żywo aż się dowie o wszystkim w czasie uroczystego obiadu w owej drogiej restauracji. Odpowiedziałam mu więc, że to nie jego sprawa, a ja sama wiem ile i na co mogę wydawać. – No oczywiście, ale trochę mnie to martwi – obraził się nieco. Pożyczali ode mnie ile wlezie Może się martwić ile chce, ale ja i tak wiem, o co tu chodzi. Najpewniej o to, czy będę miała mu z czego pożyczyć, bo co chwila mnie prosi o jakieś pieniądze. A to Ewa musi pilnie zrobić jakiś ważny kurs, ale on i jego żona akurat nie mają dodatkowych pieniędzy, a to Staś jedzie na jakieś kolonie z klasy i nie wypada, żeby jako jedyny nie pojechał. Albo lodówka przestała nagle działać, albo kupują jakieś meble okazyjnie. I tak w koło Macieju. Ciągle tylko daj, daj, daj… Dostał ode mnie już mnóstwo pieniędzy, a ich zwrotu jakoś nie widać, nie słychać. Uznał zapewne, że rolą matki jest finansowe wspieranie dorosłych dzieci. Choć Ewa mogła już sobie na ten kurs sama coś odłożyć. Ja jak miałam osiemnaście lat już sobie dorabiałam przy jakichś dorywczych. Ale nieważne, teraz było mi bardzo wesoło, w końcu szczęście się do mnie uśmiechnęło. Wygrałam samochód! Wiedziałam, co zrobię Oczyma wyobraźni już widziałam, jak to lśniące auto wjeżdża na moje podwórko i jak będę opowiadać wszystkim tę niesamowitą historię, że wygrałam je w radiu. Nie miałam zamiaru nim jeździć, bo za młodu nie zrobiłam prawa jazdy, a i potem jakoś nie miałam nigdy do tego drygu. I tak jeździłam komunikacją, a w planach miałam po prosty sprzedaż tego samochodu. Każde pieniądze się przydadzą, zwłaszcza, że moja rodzina to jak studnia bez dna. Oczywistością było, że sporą kwotę dam Ewie i Stasiowi, ale nie wszystko naraz. O, nie. Staś nie był jeszcze pełnoletni, a Ewa wydawała zawsze wszystko, co tylko dostała. Nadejdzie taka chwila, kiedy będą potrzebowali po kilkanaście tysięcy na własne mieszkanie i na to zamierzałam przeznaczyć te pieniądze. Także to, co szykowałam na ten deser było wybuchową niespodzianką. Wszystko jednak się skomplikowało. Po prostu nie wytrzymałam Nawet nie zaczęliśmy jeść zupy, gdy Emilia, żona Bartka, zagaiła, że byli właśnie w sklepie AGD i chcą kupić nowy piekarnik. Jednak te, które są dobrej jakości i się nie psują tak często są bardzo drogie. To koszt zaczynający się od 1600 złotych. – Mamy raptem jakiś tysiączek… – tragicznym tonem dodała. Wiedziałam do czego, a raczej do kogo pije. Chcieli ode mnie pożyczyć te 600 złotych. To już nie pierwszy raz i schemat za każdym razem był identyczny. Wiele razy już im dokładałam do jakichś sprzętów i innych rzeczy. Już miałam na końcu języka, że jak dzieci będą potrzebowały mieszkań, to też im dołożę, ale… coś mnie powstrzymało. Zablokowałam się. Czy oni w ogóle, jedliby ze mną obiad, gdyby nie potrzebowali ode mnie żadnych pieniędzy? Nie mogłam już wytrzymać z moją niespodzianką aż do deseru, więc przy drugim daniu wypaliłam nowinę o wygranym aucie. Ich reakcja była dziwna – Jezusie, auto? Takie drogie? – cała czwórka patrzyła na mnie z niedowierzaniem. – Nie robisz sobie z nas żartów? – Babciu, ale jaka to marka? Jaki kolor? Nie wierzę! Zasypywali nie szczegółowymi pytaniami, a ja szeroko się uśmiechając opowiedziałam wszystko, jak do mnie zadzwonili, jak byłam na straganach, a potem wyjęłam komórkę i pokazałam im samochód na zdjęciu. Miałam go odebrać w najbliższym tygodniu, ale na stronie radia był zaprezentowany w całej okazałości. – Niewiarygodna historia! – gorączkował się Bartek. – Ewa będzie mogła wziąć mój stary wóz, a sam będę się woził takim cackiem! – Co ty, tata! – Ewa się żachnęła. – Babcia mi go odda, przecież już niedługo mam dziewiętnastkę! – Nie wymyślaj. Weźmiesz moją toyotę i będziesz zadowolona. Może z raz, czy dwa dam ci się karnąć moim luksusowym autem. Jak będziesz grzeczna! Wściekłam się nie na żarty Słuchałam tego, a w środku wszystko się we mnie burzyło. Bartek i reszta już dzielili skórę na niedźwiedziu, nawet mnie nie pytając o zdanie. Nawet nie pomyśleli, że przecież to mój samochód i że może wcale im go nie przekażę. Podobne uczucia mną targały, gdy Emila mówiła o tym cały piekarniku. Miałam w sobie gniew i niezgodę i jakieś takie niewygodne uczucie, że mną manipulują i ciągną ile się da. Miałam tego już serdecznie dosyć. – Momencik. Nie musicie się przekomarzać. Przecież to mój samochód i nie powiedziałam, że wam go daję? – wypaliłam donośnie na cały lokal. Ucichli momentalnie. – Nie mam pojęcia, co z nim zrobię. Póki co, cieszę się swoją wygraną. W środku liczyłam, że może przeproszą za swoją pazerność i po prostu zaczną się cieszyć, że to mi coś miłego się w życiu przytrafiło. Ale bardzo się myliłam. – Ty naprawdę to mówisz, mama? – Bartek zaczął się śmiać. – Co z nim zrobisz? Przecież nie masz nawet prawa jazdy. Auto do niczego ci się nie przyda. Ewa cały czas szuka jakiejś pracy, na pewno będzie musiała jeździć, więc to chyba oczywiste? Nagle usłyszałam jak z moich ust padają dla mnie samej zaskakujące słowa. – A co to księżniczka nie może komunikacją? Ja całe życie jeżdżę i jakoś żyję. Korona mi z głowy nie spadła. Zresztą jak znajdzie jakąś robotę, to sobie sama zarobi na jakieś używane auto. To, co zobaczyłam na ich twarzach po tych słowach, dobitnie podkreśliło, o czym moja urocza rodzinka tak naprawdę myślała. Zbulwersowała ich moja wypowiedź, a chyba najbardziej fakt, że nie dam im mojego, wygranego przeze mnie, samochodu! Bo to oczywiste, że powinnam im go przekazać. Nie zdążyłam wyjawić, że chce go sprzedać, a kasę dać na mieszkania dla wnuków, bo zanim powiedziałam więcej, Bartek uznał, że robię im jakiś żart, bo starsze osoby, takie jak ja, bez prawka, nie potrzebują auta. Synowa Emilia usiłowała jakoś wybrnąć z tej sytuacji i wrócić do miłego klimatu (pewnie ciągle zależało jej na tym piekarniku). Próbowała uspokoić Bartka i jakoś wszystko załagodzić. Na twarzy mojej ukochanej wnusi widać było totalną obrazę, której nie była w stanie ukryć. Wszyscy mieliśmy złe humory. Ja bo traktowali mnie jak bankomat, a oni, bo nie położyli łapsk na mojej wygranej… Wpadłam na świetny pomysł Wracając tramwajem myślałam sobie o tym wszystkim i jak to się potoczy. Padała zacinający deszcz i niechętnie myślałam o tym, jak dojdę do domu z przystanku. I w jednej chwili mnie olśniło! Przecież mam auto! Zrozumiałam, że nie mam po co go sprzedawać, tylko pójdę na kurs prawa jazdy. Nie będę już musiała wyczekiwać na przystankach, albo cała mokra wracać do domu. Bartek wciąż chciał mnie jeszcze urobić, ględził coś, że w tym wieku to strata pieniędzy i zagrożenie dla zdrowia, ale ja go już nie słuchałam. Wiedziałam swoje. – Mam już dość! – cierpliwość ma swoje granice. – Jeśli twoja Ewka zdała te egzaminy na kierowcę, to ja też sobie poradzę. Mam już umówionego instruktora na pierwsze jazdy. Mogę ćwiczyć tak długo, jak to będzie potrzebne. I zdam, choćby nie wiem co! Po jakichś sześciu miesiącach zrobiłam to upragnione prawko i mogłam wreszcie wsiąść do mojego luksusowego auta. Okazało się, że jazda samochodem sprawia mi ogromna przyjemność. A i chwalił mnie mój instruktor. Wszystko się w moim życiu zmieniło. Wieczorami mogę jechać do kina i nie straszne mi późne powroty. Mogę sama jechać nad morze, albo zabrać znajomych. Mam teraz znacznie więcej możliwości i ciekawsze życie. Czuję, że wreszcie oddycham. Bartek i synowa niestety się na mnie obrazili, a i wnuczęta patrzą na mnie spode łba, ale trudno. Kocham ich, ale talentu do zarabiania i zarządzania pieniędzmi nie mają. Może ta historia ich czegoś w końcu nauczy. A jak trzeba ich gdzieś podwieźć, to zawsze mogą liczyć na swoją babcię! To była moja najlepsza decyzja w życiu. Danuta, 65 lat Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe. Czytaj także: „Chciałam zrobić sałatkę ziemniaczaną na grilla. Pretensje teściowej, że za grubo obieram ziemniaki, odebrały mi apetyt” „Teściowa chciała zabłysnąć i upiekła truskawkowe ciasto na komunię córki. Przyniosła mi wstyd tym zakalcem” „Kiedy mój mąż wyjechał, poczułam się samotna. Głupota, którą zrobiłam, prawie zniszczyła moje małżeństwo”
„Mąż wyjechał do Szwecji, żeby zarobić na dom. Żałuję tego, bo luksusowe wnętrza nie przyniosły nam szczęścia”
„Myślałam, że teraz mam to, o czym marzyłam. Zdrowe dziecko, piękny dom i męża przy sobie. Ale między nami szybko zaczęło się psuć. Niemal od razu zauważyłam, że Daniel bardzo się zmienił. Widziałam, że jest coraz bardziej zagubiony i nie odnajduje się w nowej rzeczywistości”.
Kiedyś myślałam, że miłość wystarczy, by stworzyć szczęśliwy związek, ale życie pokazało mi, że nawet największe uczucie nie pokona odległości i nie zespoli na nowo dwóch osamotnionych dusz. Myślałam, że będę miała rodzinę jak z bajki, jednak los bywa przewrotny. Zrozumienie tego, że nie warto czekać na darmo, zajęło mi wiele lat. Zbyt wiele. Myślałam, że to początek bajki Kiedy poznałam Daniela, miałam 20 lat. Byłam młoda i miałam głowę pełną marzeń, a on wydawał się ich spełnieniem. Był wysokim brunetem, od którego wręcz biła pewność siebie. Inne dziewczyny z uczelni dosłownie za nim szalały. Studiowaliśmy wtedy na drugim roku i odbywaliśmy razem praktyki. To nas do siebie zbliżyło. Spędzaliśmy ze sobą coraz więcej czasu, także po zajęciach. Szybko zaczęliśmy randkować, a po pół roku zostałam jego narzeczoną. Ślub odbył się równie szybko. Oboje pochodziliśmy z małych miejscowości, gdzie przywiązywano wagę do tradycyjnych wartości. Nie myślałam wtedy, że to za wcześnie. Byłam zakochana i planowałam wspólne życie. Ale los szybko pokazał, jak bardzo potrafi być przewrotny. Daniel dostał propozycję od krewnego ze Szwecji, który miał tam firmę budowlaną, by przyjechał do pracy. To miało być tylko kilka miesięcy. Stwierdziliśmy, że to dobra okazja, by szybciej zebrać pieniądze na wymarzony dom. On spakował walizki, a ja pomachałam mu na pożegnanie, gdy wsiadał do autokaru. I zamiast być młodą, szczęśliwą kobietą, na długie lata stałam się stęsknioną żoną. W końcu byliśmy rodziną Daniel długo nie wracał ze Szwecji. Szybko awansował na kierownika budowy i zarabiał coraz lepsze pieniądze. Przywykłam do myśli, że najbliższe miesiące spędzi na emigracji. I chociaż moje serce przepełniała tęsknota za mężem, starałam się skupić na sobie i swoim rozwoju. Skończyłam studia, obroniłam pracę magisterską, a później zrobiłam doktorat. Znalazłam pracę w zawodzie. Nie zarabiałam zbyt wiele, ale nie to było najważniejsze. Rachunki i tak pokrywał Daniel. Cieszyłam się, że mam jakieś zajęcie, że mogę się realizować. W międzyczasie prace nad budową naszego wymarzonego domu postępowały, a ja odliczałam dni do naszego następnego spotkania. Samotność doskwierała mi tak bardzo, że coraz trudniej znosiłam kolejne miesiące rozłąki. W końcu podjęliśmy najważniejszą decyzję w naszym życiu. Zaczęliśmy starać się o dziecko. Z perspektywy czasu widzę, że ta decyzja była podyktowana faktem, iż na co dzień nie miałam przy sobie nikogo bliskiego. Wierzyłam jednak, że niebawem Daniel wróci do Polski i zamieszkamy w nowym domu. Będziemy rodziną. Kiedy jednak zobaczyłam dwie kreski na teście ciążowym, w pierwszej chwili spanikowałam. Bałam się, czy poradzę sobie sama. Daniel jednak szybko rozwiał moje wątpliwości. – Widzisz, teraz nie będziesz już sama. Będziesz wspaniałą mamą – pocieszał mnie, chociaż mój lęk nie znikał. Kiedy jednak nasz syn pojawił się na świecie, nie posiadałam się z radości. Daniela nie było przy porodzie, ale byłam przyzwyczajona do tego, że muszę sobie radzić sama. Całą swoją miłość przelałam na tę małą istotkę, która zawojowała mój świat. Tęskniliśmy za nim Chociaż synek okazał się spełnieniem moich marzeń, samodzielna opieka nad nim potrafiła dać mi w kość. Leoś nie był wymagającym dzieckiem, ale mimo wszystko ciągłe pranie, gotowanie i nieprzespane noce dawały mi się we znaki. Tęskniłam za mężem. Brakowało mi jego wsparcia. Miałam oddane przyjaciółki, ale to nie mogło zastąpić męskiego ramienia, na którym mogłabym się oprzeć. Nasz dom w końcu został wykończony i mogliśmy się do niego wprowadzić. Czułam się samotna na tylu metrach kwadratowych, ale nie mogłam narzekać. Budynek był piękne i luksusowo wyposażony. Za duży na dwie osoby, ale udało mi się w nim stworzyć przytulne gniazdko dla mojego dziecka. Leoś dorastał, a ja z czasem zauważyłam, jak bardzo brakuje mu ojca. Moje obawy potwierdzali specjaliści z przedszkola, do którego uczęszczał. – Syn potrzebuje męskiego wzorca. Dobrze, żeby spędzał z tatą więcej czasu – mówiono mi. Wiedziałam, że to prawda. Sama tęskniłam za Danielem, ale byłam dorosła i potrafiłam sobie z tym poradzić. Leoś potrzebował go nawet bardziej niż ja. Wiedziałam, że muszę przeprowadzić z Danielem poważną rozmowę. Zadzwoniłam do niego jeszcze tego samego dnia wieczorem. – To się musi skończyć, Daniel. Dom jest wykończony, wszystko tylko czeka na twój powrót. A najbardziej czeka na to nasz syn. – Kalina, przecież dobrze wiesz, ile tu zarabiam. Zależy mi, żebyście żyli na najwyższym poziomie. – Daniel, luksusy nie zastąpią Leosiowi ojca. Musisz wrócić. W końcu będziemy rodziną. Ostatecznie mąż się ugiął. Ustaliliśmy, że wróci w ciągu dwóch miesięcy. Nie mogłam się już doczekać. Nie tak to sobie wyobrażałam Gdy Daniel stanął w drzwiach, Leoś rzucił się mu na szyję i długo nie puszczał. Byłam taka szczęśliwa. Myślałam, że teraz mam to, o czym marzyłam. Zdrowe dziecko, piękny dom i męża przy sobie. Ale między nami szybko zaczęło się psuć. Niemal od razu zauważyłam, że Daniel bardzo się zmienił. Kiedyś spontaniczny i radosny, teraz najmniejsza rzecz była w stanie wyprowadzić go z równowagi. Żył według ścisłego harmonogramu, który w codziennym życiu rodzinnym z małym dzieckiem po prostu się nie sprawdzał. Widziałam, że Daniel jest coraz bardziej zagubiony i nie odnajduje się w nowej rzeczywistości. Szybko znalazł pracę na miejscu i spędzał w niej coraz więcej czasu. Nasz czas we dwoje praktycznie nie istniał. Mogłam tylko pomarzyć o randce czy wyjściu do kina. On wiecznie narzekał, że jest zmęczony, że szkoda mu pieniędzy. Tłumaczył, że zarabia mniej i powinniśmy zaciskać pasa. Nie zmienił swojego nastawienia nawet wtedy, gdy w pracy dostałam awans i podwyżkę. Początkowa radość Leosia z powodu powrotu taty też zaczęła gasnąć. Daniel nie spędzał z synem zbyt dużo czasu, a jeśli już, to szybko zaczynał go strofować. Wydawał się zniecierpliwiony, wręcz poirytowany tym, jak bardzo nasze dziecko jest żywiołowe i jaki chaos wprowadza w życie. Zwierzyłam się ze swoich problemów siostrze. – Kalina, na co ty liczyłaś? – odpowiedziała bez ogródek. – Wy już nie jesteście tymi samymi ludźmi. On zmienił się przez te wszystkie lata. Spędzałaś z nim tak mało czasu, że nic dziwnego, iż teraz wcale go nie poznajesz. Nie zaprzeczałam, bo wiedziałam, że ma rację. Nie poznawałam własnego męża. Nie było czego ratować Po rozmowie z siostrą dotarło do mnie, że żyłam tylko iluzją. Nie mieliśmy z Danielem wspólnych pasji, praktycznie nic nas już nie łączyło, poza Leosiem. Ale nawet on zaczął unikać własnego ojca. W końcu nie wytrzymałam i powiedziałam Danielowi o wszystkim, co mi leży na sercu. – Wróciłeś do nas, ale wciąż czuję, jakbyś był gdzieś daleko. Chcę nad tym pracować. Dla nas i dla Leosia. Ale tak nie może to wyglądać. Znalazłam adresy specjalistów, może jeśli pójdziemy na terapię… – nie dokończyłam zdania, bo Daniel uciszył mnie gestem dłoni. – Kalina, to nie ma sensu. Wracam za granicę – powiedział beznamiętnym tonem. – Jak to? Przecież dopiero niedawno wróciłeś. Wiem, że jest ciężko, ale przejdziemy przez to. Razem –próbowałam go przekonać. – To się nie uda. Ja tu nie pasuję. Za dwa tygodnie zaczynam nowe zlecenie w Szwecji. – I tak po prostu mnie o tym informujesz? – spytałam z niedowierzaniem, ale zaraz poczułam, jak moje serce zalewa fala obojętnego chłodu. – Wiesz co? Może tak rzeczywiście będzie lepiej. Przez tyle lat żyłam bez ciebie, że chyba nie umiem już z tobą być. Nic nie odpowiedział. Przez kolejne dni mijaliśmy się w milczeniu. Cała ta sytuacja zaczęła odbijać się na Leosiu, który zrobił się cichy i skryty. Musiałam coś z tym zrobić. Nie marnuję życia na czekanie Daniel wyjechał po dwóch tygodniach, ale tym razem postanowiłam, że nie będę na niego czekać. Złożyłam pozew o rozwód, a on nie robił problemów. Zostawił mi dom, mówiąc, że robi to dla Leosia. Nie chciałam już tam mieszkać, bo wielka przestrzeń tego budynku przypominała mi o tym, jak wiele czasu spędziłam, czekając na człowieka, który już nigdy miał nie wrócić. Sprzedałam dom i kupiłam mniejsze mieszkanie na dużym osiedlu w centrum miasta. Leoś poznał tu nowych kolegów i ma teraz blisko do szkoły. W naszych dwóch pokojach w końcu jest gwarno. Mieszkanie tętni życiem, które tym razem już mnie nie mija. Mam teraz pracę, którą lubię i w której poznałam uroczego mężczyznę, z którym dzielę wspólne pasje. Leoś od razu polubił Andrzeja. Wspólnie jeżdżą na ryby i chodzą na mecze piłki nożnej. Wreszcie ma kogoś, na kim może polegać. Daniel nigdy już nie wrócił ze Szwecji. Rzadko dzwoni do syna, ze mną nie rozmawia w ogóle. Jedyne, co mi o nim przypomina, to comiesięczne przelewy na koncie. Przeznaczam je na wakacje dla Leona. Chcę, żeby korzystał z życia, a nie patrzył, jak przecieka mu przez palce. Zbyt dobrze znam ten ból. Kalina, 41 lat Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe. Czytaj także: „Myślałam, że mąż tylko pomaga mojej mamie w ogrodzie. A on zamiast przycinać hortensje, liczył na coś więcej” „Zięć miał tylko pomóc mi z remontem kuchni. Sprawy posunęły się za daleko i teraz własna córka nie chce mnie znać „Mąż żerował na mojej emeryturze, a syn przychodził na obiadki i po pranie. 1 krótkim zdaniem pozbyłam się szkodników”
„Nasza kuchnia wyglądała gorzej niż bar mleczy z PRL-u. Mąż był złotą rączką, ale remont u siebie to jak praca za darmo”
„Miałam tego serdecznie dość. Byłam zmęczona ciągłymi, drobnymi naprawami: przykręcaniem odpadających listew, dokręcaniem drzwiczek od szafek. Nie mogłam patrzeć na to, jak wygląda nasza kuchnia. Nie miałam nawet ochoty w niej gotować. Musiałam działać”.
Wygląd naszego mieszkania nigdy nie był dla mnie najważniejszy. Oczywiście, cenię sobie porządek i dbam o nasze cztery kąty, ale nie należę do osób, które wydają krocie na rzeczy do domu. Lubię minimalizm i nie potrzebuję tysiąca bibelotów. Nie muszę też mieć drogich mebli i sprzętów, a remont to już totalna ostateczność. Ostatni robiliśmy jakieś dwadzieścia lat temu, gdy odkupiliśmy mieszkanie od starszego małżeństwa. Od tamtego czasu nie przeprowadzaliśmy w domu generalnych zmian. Nasz dom stał odłogiem Wiem, że niektórzy cenią sobie nowoczesny styl i drogie dodatki, ale to nie dla mnie. Przez te wszystkie lata wolałam inwestować w przyszłość dzieci i zabierać je na wakacje, niż chwalić się przed znajomymi marmurowymi blatami. Jeśli już coś w mieszkaniu wymaga zmiany, robię to powoli i najczęściej… sama. To nie jest tak, że mój mąż ma dwie lewe ręce do majsterkowania. Wręcz przeciwnie, jest elektrykiem, więc można powiedzieć, że ma fach w ręku. Jedyne, czego mu brakuje, to czas. Jest wiecznie zajętym człowiekiem. Nie narzekam, bo duża ilość zleceń przekłada się na zarobki, ale przez ten nawał pracy nasz dom stoi odłogiem. A jeśli cokolwiek wymaga naprawy, spada to na moje barki. Gdy stary drewniany parkiet był w opłakanym stanie, to ja wzięłam na siebie cyklinowanie podłogi. Kiedy dzieci doszczętnie zniszczyły ścianę w swoim pokoju, sama ją przemalowałam. Nie boję się drobnych prac w domu, ale nie wszystko jestem w stanie zrobić samodzielnie. A mój mąż, chociaż sam jest złotą rączką, nie kwapi się do pomocy. Starałam się to akceptować i nie narzekać, ale do czasu. Po dwudziestu latach użytkowania nasza kuchnia zaczęła przypominać relikt przeszłości. Popękane kafle, przebarwione fugi, porysowane blaty i obdrapane fronty szafek – wszystko to sprawiało, że zaczęłam wstydzić się tego miejsca. Nie pomagały nawet generalne porządki. Nie było innego wyjścia, jak zrobić remont. Musiałam tylko namówić męża. Wstydziłam się kuchni Pieniądze nie były najistotniejszym problemem. Mieliśmy sporo oszczędności, które można było przeznaczyć na remont kuchni. Kłopot był taki, kto przeprowadzi remont. Mój mąż był człowiekiem, który twierdzi, że sam robi wszystko najlepiej. Mógłby spokojnie skuć stare kafle, położyć nową instalację, a nawet zająć się wykończenie, bo w przeszłości dorabiał już w ten sposób. Ale na przeszkodzie znowu stał czas. – Jolka, mam teraz tyle na głowie. Wiosna jest, wiesz, że to najwięcej zleceń. Zrobimy to później, może zimą… – tłumaczył się, gdy tylko wspomniałam o potrzebie wyremontowania kuchni. – Andrzej, czekam już z tym wystarczająco długo. Nasza kuchnia to ruina. Stać nas na coś lepszego – próbowałam przemówić mu do rozsądku. – Pracuję od rana do nocy i chcesz mi jeszcze fundować robotę po godzinach? – odpowiadał zrezygnowany. – Poza tym, nie jest tak źle, inni mają gorzej. – Gorzej? Za PRL-u kuchnie wyglądały lepiej niż nasza. Już w barze mlecznym było schludniej. Wstyd mi za to, jak to wygląda. – Lepiej się wstydzić, niż przepracowywać. Jeszcze mi coś w kręgosłup wejdzie i co będzie ze zleceniami? Daj mi trochę czasu. Wrócimy do tego tematu, obiecuję, ale nie teraz. Każdy powrót do tematu remontu kończył się jego odmową. Zawsze coś było ważniejsze, nigdy nie było dość czasu. Wciąż dużo pracował, a po pracy zależało mu jedynie na odpoczynku. Miałam tego dość. Byłam zmęczona ciągłymi, drobnymi naprawami: przykręcaniem odpadających listew, dokręcaniem drzwiczek od szafek. Nie mogłam patrzeć na to, jak wygląda nasza kuchnia. Nie miałam nawet ochoty w niej gotować. Musiałam działać. Miałam dość czekania Długo zwlekałam z zatrudnieniem ekipy, bo po co to robić, skoro mąż sam mógłby ze wszystkim sobie poradzić. On zresztą uważał tak samo – po co płacić ekipie remontowej, kiedy możemy zrobić to na własną rękę, we własnym tempie. W końcu jednak się złamałam i zaproponowałam zatrudnienie fachowców. Andrzej tylko się roześmiał i stwierdził, że to niepoważny pomysł. Równocześnie robił zlecenie w dzielnicy willowej, gdzie wymieniał elektrykę w starym domu, które kupiło młode małżeństwo. Pewnego dnia, gdy wrócił z pracy, zachwycał się wykończeniem tego zabytkowego budynku. – Jola, jak oni to pięknie zrobili. Stary parkiet wymienili na nowy, w kuchni mają teraz duże kafle i ogrzewanie podłogowe, można chodzić boso, jaka wygoda! Szuflady na cichy domyk, spiżarnia z wysuwanymi koszami, no klasa! – nie przestawał się zachwycać. – No… to wspaniale – wycedziłam przez zaciśnięte zęby. – Pomagałem trochę z podłogą, więc wpadnie dodatkowa kasa. Zobaczysz, kiedyś u nas też tak będzie – próbował mnie przekonać. Kiedyś. Tylko, że to „kiedyś” nigdy nie nadchodziło. A ja miałam już dość zwlekania. Wzięłam sprawy w swoje ręce Zazdrość wywołana jego zachwytami nad jakąś obcą kuchnią przelała czarę goryczy. Przez kilka dni chodziłam wyraźnie podminowana, aż Andrzej to zauważył i skwitował chłodnym „Nie rób scen”. Tak mnie to zabolało, że postanowiłam działać. Chciałam znaleźć dobrego fachowca, najlepiej kogoś z polecenia, ale prawda była taka, że największe obeznanie w branży miał… mój mąż. Któregoś wieczoru, kiedy brał prysznic, zerknęłam do jego kalendarza i przejrzałam kontakty w telefonie. Wynotowałam numery i imiona, które powtarzały się najczęściej, sprawdziłam dodatkowo opinie w Internecie i zadzwoniłam do niejakiego pana Mieczysława. Umówiłam się z nim pod nieobecność męża. Obejrzał kuchnię i zaproponował wycenę, która mnie w pełni satysfakcjonowała. Remont miał się zacząć jeszcze w tym samym tygodniu. Andrzej nic nie wiedział, a z panem Mieczysławem umówiłam się na takie godziny, gdy mąż pracował. Zależało mi na tym, żeby zaczął pracę po wyjściu męża, by ten nie zdołał zareagować. I tak też się stało. W czwartkowy poranek, gdy Andrzej wyszedł z domu, pan Mieczysław stanął w progu i od razu zabrał się do pracy. Wszedł do uprzątniętej wcześniej kuchni i zaczął skuwać stare płytki z podłogi oraz demontować szafki. Nowe materiały wykończeniowe i fronty wybrałam sama, korzystając z usług stolarza, którego polecił mi pan Mieczysław. Wszystko miałam zaplanowane. Czekałam tylko na reakcję męża. Serce zabiło mi szybciej Praca szła panu Mieczysławowi bardzo sprawnie. Ani się obejrzałam, a z podłogi nie zostało już praktycznie nic. Kuchnia nie była zbyt duża, więc cały remont miał potrwać zaledwie kilka dni. W pewnym momencie usłyszałam dźwięk otwieranych drzwi. Serce zabiło mi szybciej. Andrzej wszedł do mieszkania i szczęka mu opadła, gdy zobaczył gruz i pył unoszący się w kuchni. Jeszcze większy szok na jego twarzy pojawił się w momencie, gdy zobaczył pana Mieczysława. – Mietek? Co ty wyprawiasz? – Andrzej? No… ja tu pracuję – powiedział skonsternowany pan Mieczysław. – Jola, co to ma być? Jak mogłaś? – Andrzej, albo ta kuchnia będzie wyglądała jak trzeba, albo ja się wyprowadzam – powiedziałam bez zastanowienia. Pan Mieczysław wyglądał na mocno zakłopotanego, ale jeszcze bardziej głupio zrobiło się mojemu mężowi. Widziałam, że próbuje się opamiętać i jest mu wstyd za awanturę przy znajomym. Od razu zaczął się tłumaczyć. – No tak… wiesz Mietek, jak to jest w naszym fachu. Szewc bez butów chodzi – próbował zażartować. – Słuchaj, moja Marzena to już trzeci rok czeka, aż jej zrobię łazienkę – odpowiedział ze śmiechem pan Mieczysław. – Ale jeśli to ma być dla was jakiś problem, to ja może zrezygnuję… – Nie no, słuchaj Mietek, zlecenie najważniejsze – żachnął się mój mąż. – Nie będziesz miał przestojów w pracy z mojego powodu. Robotę trzeba dokończyć. Chętnie ci pomogę, w końcu to moja kuchnia. Panowie podali sobie dłonie i wspólnie zakasali rękawy, biorąc się do dalszej pracy. Przyznał mi rację Praca we dwójkę poszła im sprawnie, a ja pomagałam przy sprzątaniu odpadów i przynosiłam ciepłe posiłki z pobliskiej restauracji. Nie wszystko wyglądało jednak różowo. Andrzej miał do mnie wyraźny żal i milczał przez kilka dni. Ja jednak nie dawałam za wygraną i nie zamierzałam się tłumaczyć. Musiał zrozumieć, że ta kuchnia to była konieczność. Zaczęło to do niego docierać dopiero w momencie, gdy remont się już kończył i widać było efekty. Płytki, które zamówiłam, idealnie współgrały z kolorem frontów i blatów. Jasna kolorystyka sprawiła, że nasza kuchnia wyglądała na dużo większą niż w rzeczywistości. W pomieszczeniu w końcu zapanował porządek – w zaprojektowanych przeze mnie wysuwanych koszach i szufladach zmieściły się rzeczy, które do niedawna zalegały na blatach. Mąż nie miał wyjścia. Musiał przyznać, że ten remont był potrzebny. I obiecał, że następnym razem nie będzie tak długo z tym zwlekał. Jolanta, 48 lat Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe. Czytaj także: „Dla dzieci kupowałam szynkę parmeńską, a sama jadłam najtańsze parówki. Na starość nie mogę liczyć na pomocną dłoń” „Od lat udaję, że nie widzę romansów męża. Dzięki temu żyję w luksusie i stać mnie dosłownie na wszystko” „Sprzedałam mieszkanie z PRL-u, bo było dla mnie za duże. Teraz cisnę się w małej kawalerce i żałuję tego, co zrobiłam”
„Marzyłam, żeby w końcu zostać mamą. 1 noc w hotelu zaowocowała nasionkiem, którego mąż nie dał mi przez 15 lat”
„W domu płakałam. Byłam wyczerpana, miałam dość kolejnych prób, eksperymentów i procedur. Ogarniała mnie czarna rozpacz, bo czułam, że moje marzenie oddala się ode mnie z każdym kolejnym dniem. Teściowa, chociaż działała mi na nerwy, miała rację. Nie stawałam się młodsza, a szanse, już i tak wątłe, cały czas malały”.
Moje życie kręciło się wokół jednej myśli. Mieć dziecko. Byliśmy z mężem tyle lat, kiedyś szczęśliwi, ostatnio w coraz głębszym kryzysie. Myślałam, że nasze życie będzie jak bajka. Ale los miał na nas zupełnie inny plan. Mieliśmy prawie wszystko Pierwszy raz zobaczyłam go na sali wykładowej. Byliśmy na trzecim roku studiów. Ja poszłam na magisterkę, Michał zakończył studia na licencjacie. Nie potrzebował wykształcenia, bo odziedziczył po rodzicach prężnie działającą firmę. Kiedy inni po studiach szli do pracy, pracowali na kredyty i zarabiali niewiele, my mieliśmy już wszystko. Pieniądze, mieszkanie, a później dom z ogrodem, sukces zawodowy. Pracowałam w firmie męża i nie musiałam martwić się ani o karierę, ani o przyszłość. Do szczęścia brakowało nam tylko jednego. Dziecka. Od początku wiedzieliśmy, że chcemy mieć dużą rodzinę. Marzyliśmy o dwójce, a nawet trójce dzieci. Myślałam, że nic nie stoi na przeszkodzie, żeby nasza rodzina w końcu się powiększyła. Ale mijały miesiące, a później lata i nic się nie działo. Znajomi ze studiów zakładali rodziny, tak samo jak nasze rodzeństwo. Tylko my wciąż byliśmy sami. Nie uchodziło to uwadze naszych bliskich. Każde święta były okazją do wbicia nam szpili. Dociekliwe pytania, nawet podszyte troską, bolały za każdym razem tak samo. – Może musisz się bardziej postarać – śmiał się brat Michała na rodzinnym obiedzie u teściów. – Daj spokój, wszystko w swoim czasie – starał się bronić mój mąż. – No wiesz Michałku, jest w tym trochę racji. Sylwia młodsza nie będzie… – wtrącała się teściowa. Ja podczas tych rozmów milczałam. Bo co miałam powiedzieć? Że mam wszystko, ale nie jestem szczęśliwa? Że moje marzenie oddala się ode mnie, a ja boję się, że nigdy się nie spełni? Mimo to wciąż miałam nadzieję, że los się do nas uśmiechnie. Ogarniała mnie rozpacz Starania trwały. Korzystaliśmy ze wszystkich dostępnych porad, staraliśmy się zdrowo żyć. Byliśmy aktywni, uprawialiśmy sport, a mimo to wciąż nam nie wychodziło. W końcu skorzystaliśmy z profesjonalnej pomocy. Zrobiliśmy badania, odbywaliśmy konsultacje, wszystko na marne. Nikt nie potrafił nam pomóc. Widok ciężarnych koleżanek doprowadzał mnie do wściekłości. Gdy moja siostra zaszła w kolejną ciążę, ograniczyłam nasze kontakty do minimum. Nie mogłam patrzeć na wózki i małe dzieci. Wszystko to przypominało mi o tym, czego nie mogłam mieć, a czego pragnęłam najbardziej na świecie. – Pani to ma życie – mówiła sąsiadki. – Mąż na medal, piękny dom, ogród jak marzenie. Tylko pozazdrościć! – Dziękuję – odpowiadałam nieśmiało, bo wcale nie czułam satysfakcji z naszego życia. – Przydałoby się te metry zapełnić – dodawała porozumiewawczo sąsiadka, a ja pośpiesznie oddalałam się za furtkę. W domu płakałam. Byłam wyczerpana, miałam dość kolejnych prób, eksperymentów i procedur. Ogarniała mnie czarna rozpacz, bo czułam, że moje marzenie oddala się ode mnie z każdym kolejnym dniem. Teściowa, chociaż działała mi na nerwy, miała rację. Nie stawałam się młodsza, a szanse, już i tak wątłe, cały czas malały. To była tylko jedna noc Zamknęłam się w sobie. Unikałam jak ognia rodzinnych spotkań, bo miałam dość uszczypliwości i złośliwych uwag teściowej oraz szwagra. Przestałam spotykać się ze znajomymi, bo nie chciałam słuchać kolejnych opowieści o dzieciach i porodach. Nie miałam wspólnych tematów z dawnymi przyjaciółkami. Na tej sytuacji najbardziej cierpiało jednak moje małżeństwo. Bliskość traktowaliśmy jak smutny obowiązek. Nocami wypłakiwałam się w poduszkę, a Michał leżał odwrócony plecami do mnie. Wiem, że też nie sypiał zbyt dobrze, ale przestaliśmy rozmawiać. Puste słowa nie dawały pocieszenia. Zaczęliśmy żyć obok siebie. Oboje uciekaliśmy w pracę. Zwolniłam się z firmy męża i znalazłam zatrudnienie w prężnie rozwijającym się biurze projektowym. Czułam, że kariera zawodowa to jedyny obszar, w którym jestem w stanie się rozwijać i odnosić sukcesy. Zapisałam się na studia podyplomowe, korzystałam ze wszystkich możliwych szkoleń, jeździłam na konferencje. Nie chodziło tylko o pracę. To była ucieczka z domu, teraz widzę to wyraźnie. Na jednym z takich wyjazdów poznałam Damiana. Wygadany, śmiejący się na głos – kompletne przeciwieństwo Michała. Przegadaliśmy cały wieczór na bankiecie po wykładach. Podczas gdy impreza się rozkręcała, a kolejne pary wkraczały na parkiet, my zaszyliśmy się z kieliszkami w hotelowym lobby. Dawno się tak nie śmiałam. Czułam się zrelaksowana i wolna od trosk. Choć na chwilę mogłam zapomnieć o szarej rzeczywistości. W poszukiwaniu ciszy i spokoju przenieśliśmy się do mojego pokoju. Udawałam sama przed sobą, że zależy mi tylko na rozmowie. Ale to nie była prawda. Rano pospiesznie spakowałam swoją walizkę. Dopiero w drodze powrotnej wyrzuty sumienia uderzyły mnie z podwójną siłą. Czułam się winna, ale mówiłam sobie, że to tylko jednorazowa sytuacja. Że to przez chwilowy kryzys w małżeństwie. Że przecież nikt się nie dowie. Nie mogłam w to uwierzyć Po powrocie do dom chciałam zapomnieć o tej nocy. Zanurzyłam się w pracę, udawałam, że wszystko jest w porządku. Z czasem wspomnienia zaczęły się zacierać, a ja skupiłam się na odbudowie relacji z Michałem. Zaczęłam się jednak dziwnie czuć. – Sylwia, jesteś ostatnio jakaś blada. Wszystko w porządku? – zapytał Michał, gdy po raz kolejny siadałam na kanapie w trakcie sprzątania. – To chyba zmęczenie pracą. Ostatnio gorzej sypiam – odpowiedziałam zgodnie z prawdą. Faktycznie byłam ostatnio dość niewyspana i szybciej się męczyłam. Byłam pewna, że to przez brak witamin. Czułam się coraz gorzej i w końcu postanowiłam pójść na badania. Po serii testów i wizyt lekarz zalecił wykonanie testu ciążowego. Wyśmiałam go, bo wiedziałam, że to ostatnia rzecz, która mogła my się przytrafić. Mimo wszystko poszłam do apteki i kupiłam test. Na wynik czekałam ze spokojem, bo tyle już razy widziałam jedną kreskę, że nie robiło to na mnie dłużej wrażenia. Spojrzałam na kawałek plastiku i wzruszyłam ramionami. Po chwili jednak coś się zmieniło. W miejscu, gdzie zwykle pojawia się druga kreska, pojawiło się drobne przebarwienie, z każdą sekundą coraz bardziej wyraźne. Dwie kreski. Byłam pewna, że to pomyłka. Od razu poszłam kupić więcej testów. Każdy był pozytywny. Poczułam ogromną ulgę Badanie potwierdziło ciążę. Była już dość wysoka, bo tak długo nie dopuszczałam do siebie myśli, że to może być to. Wiedziałam, że to nie dziecko Michała. Nie było na to matematycznych szans. Za bardzo się od siebie oddaliliśmy. Czułam, że ta jedna noc w hotelu wszystko zmieniła. Powinnam była czuć rozpacz. Zdradziłam Michała i nosiłam dziecko innego mężczyzny. A mimo to nie potrafiłam zdusić w sobie radości, która nieśmiało zaczęła we mnie kiełkować. Moje marzenie właśnie się spełniało. Może nie tak, jak to sobie wyobrażałam, ale w końcu nosiłam pod sercem dziecko. Moje wyczekane maleństwo. Nie zamierzałam oszukiwać Michała. Wiedziałam, że to nie ma sensu. Powiedziałam mu od razu. – Michał… muszę ci coś powiedzieć – powiedziałam pewnego dnia przy śniadaniu. Nic nie odpowiedział, ale spojrzał na mnie badawczo. – Jestem w ciąży – wydusiłam z siebie. Czekałam na jego reakcję ze spokojem. Zakładałam, że nasze małżeństwo i tak stało już na skraju. I że poradzę sobie sama. – Sylwia… to wspaniale – w jego oczach pojawiły się iskry, jakich nie widziałam od lat. Zerwał się z krzesła i po prostu mnie objął. Nie pamiętam, kiedy ostatni raz pozwolił sobie na taki wybuch czułości. – Michał, to nie tak. To nie jest twoje dziecko – wyrzuciłam z siebie i w jednej chwili poczułam ciężar poczucia winy oraz ogromną ulgę. – Jesteś moją żoną. Jesteś w ciąży i wkrótce zostaniemy rodzicami. To jest moje dziecko, nigdy nie myśl o tym w inny sposób – powiedział powoli, patrząc mi prosto w oczy. On był najważniejszy Michał zmienił się nie do poznania. A właściwie zaczął znów przypominać siebie. Śmiał się w głos, nie odstępował mnie na krok, gładził po plecach. Takiego go pamiętałam jeszcze ze studiów. W takim nim się zakochałam. I to uczucie między nami zaczęło się odradzać. To nie sprawiło, że zapomniałam o tamtej nocy w hotelu. Zawsze będę miała z tego powodu wyrzuty sumienia i poczucie winy zarówno wobec Michała, jak i wobec Damiana. Jednak to spełnione marzenie było warte wszystkich moich trosk i wątpliwości. Przekonałam się o tym na dobre, gdy na świecie pojawił się Julek. Urodziłam zdrowego syna, który okazał się niezwykle pogodnym dzieckiem. Czułam, ze ta jedna, niewinna istota zasługuje na dobre życie, wolne od komplikacji i pełne bezpieczeństwa. Byłam mu to winna. I po tym wszystkim co przeszłam, pragnęłam tylko spokoju. Znalazłam go u boku Michała, który dumnie prowadził wózek, spacerując ze mną przez park. Ten widok był bezcenny. Sylwia, 41 lat Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń ani osób, a wszelkie prawdopodobieństwa są całkowicie przypadkowe. Czytaj także: „Myślałam, że mycie okien z teściową to będzie katorga. Wielki Post to dla niej czas leżenia krzyżem i ciężkiej harówki” „Sprzedałam dom, żeby zamieszkać bliżej córki, a ona wyprowadziła się do Londynu. Zostałam sama w szarym bloku” „Na Wielkanoc zamiast faszerować jajka, pakuję się na Kaszuby. Nie pozwolę, żeby rodzina robiła z mojego domu stołówkę