„Męża wybrała mi mama i jestem z tego dumna. Małżeństwo to dobry układ, a nie romantyczne kolacje i motyle w brzuchu”
„Rozmawialiśmy o tym, jak wyobrażamy sobie dom. On powiedział, że lubi porządek i ciszę po pracy, że woli spędzać wieczory z książką niż na imprezach. Ja powiedziałam, że nienawidzę gotować, ale lubię sprzątać”.
Większość moich koleżanek patrzy na mnie z litością lub niedowierzaniem. Szeptają po kątach, że jestem ubezwłasnowolniona, że dałam sobie odebrać wolność, że żyję pod dyktando apodyktycznej matki, która traktuje mnie jak lalkę w domku dla lalek. Ale kiedy one w piątkowe wieczory ocierają łzy po kolejnym nieudanym spotkaniu z aplikacji randkowej, albo zastanawiają się, dlaczego facet nie odpisuje od trzech dni, ja siedzę z mężem, którego nie musiałam szukać, i czuję błogi spokój. Miałam dość rozczarowań Pamiętam ten dzień, jakby to było wczoraj, choć minęły już prawie cztery lata. Siedziałyśmy w kawiarni, a moja przyjaciółka Kaśka po raz kolejny przeżywała dramat. Tym razem chodziło o faceta, który obiecywał jej wyjazd w góry, a potem zapadł się pod ziemię, blokując ją w mediach społecznościowych. Patrzyłam na jej rozmazany makijaż i czułam nie współczucie, ale głębokie, paraliżujące zmęczenie. Słuchałam jej narzekań o tym, że współczesny świat randek to dżungla, że nikt nie traktuje nikogo poważnie, że wszyscy szukają tylko chwilowych wrażeń. W głębi duszy przyznawałam jej rację. Sama miałam za sobą kilka takich historii. To była gra, której zasad nie rozumiałam i która wysysała ze mnie całą energię życiową. Wróciłam wtedy do domu rodziców, gdzie jeszcze mieszkałam, i rzuciłam torebkę w kąt. Moja mama siedziała w kuchni. Mama była kobietą, która nie uznawała chaosu. Dla niej życie było projektem, który należało starannie zaplanować, wdrożyć i monitorować. Znała mnie lepiej niż ja sama. Wiedziała, że nienawidzę podejmowania decyzji, że stres związany z niepewnością mnie zżera, że marzę o stabilizacji, ale nie mam siły o nią walczyć w tym dzikim świecie. Zaufałam jej Tydzień później mama wzięła mnie na rozmowę. Wyjaśniła mi, że miłość w stylu komedii romantycznych to mit, który sprzedaje się w kinie, ale w życiu codziennym liczą się wspólne wartości, podobne podejście do finansów i przewidywalność. – To jest syn mojej dobrej znajomej z czasów studiów – powiedziała, wskazując na zdjęcie mężczyzny o łagodnym uśmiechu. – Piotr. Jest inżynierem, pracuje w dużej firmie. Jest spokojny, oszczędny, nie ma długów, a jego rodzina to porządni ludzie. Spotkałam się z nim i jego matką. On też jest zmęczony kobietami, które nie wiedzą, czego chcą. Patrzyłam na zdjęcie. Piotr nie był modelem z żurnala. Miał lekko odstające uszy i okulary, ale jego twarz biła spokojem. Nie poczułam motyli w brzuchu. Nie poczułam tego słynnego uderzenia pioruna. Mama przedstawiła mi plan: spotkanie zapoznawcze w sobotę, obiad u jego rodziców w niedzielę. Jeśli wszystko pójdzie dobrze, zaręczyny za pół roku, ślub za rok. Wszystko zorganizowane. Żadnych gier, żadnych domysłów. Zgodziłam się. Czułam się, jakbym wsiadała do pociągu, który ma z góry ustaloną trasę i wiem, że dowiezie mnie do celu bezpiecznie. Nie musiałam martwić się o to, czy pociąg skręci w przepaść. Maszynistą była moja matka. Spotkaliśmy się Nasze pierwsze spotkanie nie odbyło się w ciemnym klubie ani w kinie. Spotkaliśmy się w restauracji wybranej przez nasze matki. Co więcej – one tam były. Siedziały przy stoliku obok, dyskretnie nas obserwując, ale dając nam przestrzeń do rozmowy. To brzmi kuriozalnie, ale dla mnie to było wyzwalające. Piotr okazał się dokładnie taki, jak opisała go mama. Był konkretny. Nie silił się na głupie żarty, nie próbował mi zaimponować drogim zegarkiem czy opowieściami o ekstremalnych wakacjach. Rozmawialiśmy o tym, jak wyobrażamy sobie dom. On powiedział, że lubi porządek i ciszę po pracy, że woli spędzać wieczory z książką niż na imprezach. Ja powiedziałam, że nienawidzę gotować, ale lubię sprzątać. On na to, że on całkiem nieźle gotuje, bo mieszka sam od pięciu lat. To były proste, techniczne ustalenia. W pewnym momencie spojrzał na mnie znad menu i zapytał wprost, czy to mi odpowiada. Czy nie czuję się dziwnie z tym, że nasze matki w zasadzie nas swatają. Odpowiedziałam mu szczerze: – Jestem zmęczona szukaniem. Chcę po prostu życia, które działa. On uśmiechnął się wtedy po raz pierwszy tak szczerze, szeroko. – Ja też – odparł. – Chcę po prostu wrócić do domu i wiedzieć, że ktoś tam jest, kto mnie nie oszuka. Nie było fajerwerków Podpisaliśmy niewidzialny kontrakt. Kiedy wychodziliśmy z restauracji, nasze matki wymieniły triumfalne spojrzenia. Wiedziały, że misja zakończyła się sukcesem. Dla nich to było jak połączenie dwóch dobrze prosperujących firm. Kolejne miesiące to był perfekcyjnie zorganizowany maraton. Moja rola ograniczała się do bycia obecną. Mama wybierała salę weselną, ustalała menu, negocjowała z zespołem muzycznym. Oczywiście pokazywała mi próbki zaproszeń czy kolory kwiatów, ale zawsze były to dwie, maksymalnie trzy opcje, które wcześniej przefiltrowała. – Wybierz to, co ci się bardziej podoba – mówiła, kładąc na stole dwie próbki materiału. Dzięki temu unikałam paraliżu decyzyjnego. Wybór między dwiema dobrymi opcjami jest przyjemnością. Wybór spośród tysiąca możliwości jest torturą. Moje koleżanki były przerażone. Kaśka próbowała mnie „ratować”. Robiła długie wykłady o tym, że marnuję sobie życie, że nie znam tego człowieka, że co z miłością, co z namiętnością, co z szaleństwem młodości. – Ja nie chcę szaleństwa – tłumaczyłam jej cierpliwie. – Ja chcę wiedzieć, że w sobotę rano zjem śniadanie z mężem, a nie będę czekać na telefon. Nie rozumiała tego Dla niej to było nie do pojęcia. Uważała, że moja matka mną manipuluje, że Piotr to nudziarz, który szukał służącej, a nie żony, ale ja widziałam to inaczej. Piotr dbał o mnie. Kiedy zepsuł mi się samochód, nie musiałam dzwonić do mechanika i bać się, że mnie naciągnie. Zadzwoniłam do Piotra, a on powiedział: – Zostaw to, załatwię lawetę, weź taksówkę do pracy – i załatwił. Bez narzekania, bez robienia z siebie bohatera. Po prostu to zrobił. W dniu ślubu nie czułam stresu. Wiedziałam, że mama dopilnowała każdego szczegółu. Nawet pogoda wydawała się być przez nią zamówiona. Piotr stał przy ołtarzu, wyglądał elegancko i solidnie. Kiedy składałam przysięgę, obiecywałam lojalność i budowanie wspólnego domu. To była uczciwa wymiana. Kryzys nadszedł rok po ślubie. Ale nie był to kryzys małżeński. To świat zewnętrzny uderzył w moją bańkę. W pracy zaczęły się zwolnienia grupowe. Atmosfera była gęsta, wszyscy bali się o swoje stanowiska. Byłam kłębkiem nerwów. W tym samym czasie Kaśka, ta sama, która goniła za wielką miłością, wylądowała na bruku – dosłownie i w przenośni. Jej „wielka miłość”, artysta malarz, okazał się hazardzistą, który przegrał ich oszczędności i zniknął, zostawiając ją z długami za mieszkanie. Pomogłam jej Kaśka przyszła do mnie w środku nocy, zapłakana, z jedną walizką. Piotr wstał bez słowa, zrobił jej herbatę i pościelił łóżko w pokoju gościnnym. Nie zadawał pytań, nie oceniał. Następnego dnia rano, kiedy siedziałam w kuchni, patrząc na moją przyjaciółkę, która wyglądała jak cień człowieka, dotarło do mnie, jak bardzo moje życie różni się od jej życia. Ona goniła za emocjami, za nieprzewidywalnością, za „chemią”. I ta chemia wybuchła jej w twarz. Ja poszłam drogą wyznaczoną przez rozum mojej matki. Moja mama wpadła do nas tego popołudnia. Weszła jak generał wizytujący koszary. Zobaczyła sytuację, oceniła ją w sekundę. Zamiast robić wymówki, że przyjmuję gości w trudnym czasie, usiadła z Kaśką. – Dziecko – powiedziała do niej tonem, którego nigdy wcześniej u niej nie słyszałam, łagodnym, ale stanowczym. – Płacz nie spłaci długów. Musimy zrobić plan. I zrobiła. Znalazła jej tymczasową pracę biurową u znajomej, żeby Kaśka mogła stanąć na nogi. Ja po prostu byłam przy niej. Patrzyłam, jak ten mechanizm, który stworzyła moja matka – ta sieć bezpieczeństwa, powiązań i zdrowego rozsądku – ratuje życie mojej przyjaciółce. Jestem bezpieczna Wtedy zrozumiałam, że to nie jest klatka. To jest forteca. Moja matka nie zamknęła mnie w więzieniu, ona zbudowała mury, które chronią mnie przed chaosem świata. Piotr nie był strażnikiem, był współgospodarzem tej fortecy. Ludzie często pytają mnie, czy jestem szczęśliwa, ale definicja szczęścia jest płynna. Jeśli szczęście to ciągła ekscytacja, niepewność, czekanie na cud – to nie, nie jestem szczęśliwa w ten sposób. Ale jeśli szczęście to spokój, pewność jutra i brak lęku – to jestem najszczęśliwszą kobietą na świecie. Moje życie jest przewidywalne. Wstaję rano, Piotr robi kawę. Idziemy do pracy. Po pracy robimy zakupy z listy, którą mamy w aplikacji w telefonie – to pomysł mojego męża. W weekendy odwiedzamy rodziców albo jedziemy na działkę. Mama nadal ma duży wpływ na nasze życie. To ona znalazła nam ekipę remontową, kiedy odświeżaliśmy łazienkę. To ona doradziła, w co zainwestować oszczędności. Czy Piotr się nie buntuje? Czasem widzę, że wzdycha, gdy mama dzwoni po raz trzeci w ciągu dnia z nowym pomysłem na „ulepszenie” naszego ogrodu, ale on też jest pragmatykiem. Widzi, że rady teściowej są po prostu skuteczne. Ona nigdy się nie myli. Jeśli mówi, że te płytki będą pękać na mrozie, to będą pękać. Szanuje kompetencje, a moja matka jest najbardziej kompetentną osobą, jaką znamy. To moje szczęście Między nami, mną a Piotrem, zrodziło się coś, czego nie nazwałabym płomiennym romansem, ale głębokim przywiązaniem. Lubię jego zapach. Lubię jego dłonie. Lubię to, że kiedy jestem chora, on wie, jakie leki kupić. Nie muszę nic tłumaczyć. Czasami, bardzo rzadko, zastanawiam się, jakby to było, gdybym postawiła się matce, wyjechała w Bieszczady, została malarką, zakochała się w jakimś brodatym podróżniku. Ale potem przypominam sobie Kaśkę, która do dziś spłaca długi po swoim „podróżniku”. Przypominam sobie te wszystkie noce, kiedy bałam się przyszłości. Teraz się nie boję. Moja przyszłość jest zaplanowana w kalendarzu mojej matki, a realizowana przez mojego solidnego męża. Ja jestem tylko pasażerką, ale w przeciwieństwie do wielu, siedzę w pierwszej klasie, mam wygodny fotel i widok na spokojny krajobraz. Ola, 29 lat Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń ani osób, a wszelkie prawdopodobieństwa są całkowicie przypadkowe. Czytaj także: „Pojechałam z mężem do sanatorium i to był błąd. Zamiast korzystać z życia, musiałam wysłuchiwać jego narzekań” „Chciałam z wnukami zrobić faworki, a one mają w nosie tradycje. Nawet w ferie wszystko jest ważniejsze niż czas z babcią” „Dzieci pojechały na zimowisko, ja do sanatorium, a mąż miał robić remont. Czułam, że wcale nie kładł gresu w łazience”
„Teściowa zabrania nam obchodzić walentynek, bo to pogański zwyczaj. Dla niej miłość to sakrament, a nie serduszka”
„Czułam się, jakbym była w komedii, a nie we własnym domu. Patrzyłam na Marcina. Stał pośrodku tego chaosu, z rękami opuszczonymi wzdłuż ciała, kompletnie bezradny. To mnie zabolało bardziej niż słowa teściowej”.
To miał być wieczór, który uratuje naszą bliskość, powoli umierającą pod stertą niezapłaconych rachunków i nadgodzin w korporacji. Marcin ostatnio chodził jak cień. Jego szef w firmie logistycznej dokręcał śrubę, a my mijaliśmy się w domu jak dwoje współlokatorów, wymieniając tylko zdawkowe informacje o tym, kto kupi mleko i czy pranie zostało rozwieszone. Wszystko przygotowałam Walentynki miały być pretekstem. Wiem, to komercyjne święto, plastikowe serduszka i tak dalej, ale dla nas to miała być deska ratunku. W kuchni pachniało rozmarynem i czosnkiem. Na stole w jadalni rozstawiłam świece – nie za dużo, żeby nie wyglądało to jak ołtarzyk, ale wystarczająco, by stworzyć półmrok, w którym wszystko smakuje lepiej. Nawet telefon wyciszyłam, kładąc go ekranem do dołu na komodzie. Marcin miał wrócić lada chwila. Wysłałam mu wcześniej SMS-a: „Nie jedz nic na mieście. I pospiesz się, mam dla Ciebie niespodziankę, której nie możesz przegapić”. Odpisał tylko emotikoną. Wiedziałam, że zrozumiał. Marcin wszedł do domu punktualnie. Kiedy zobaczył, co przygotowałam, zamurowało go. – Ula… – wydusił tylko. – Jesteś niesamowita. Pociągnął mnie w stronę kanapy. Nie protestowałam. I właśnie w tym momencie usłyszałam zgrzyt. Metaliczny, bezlitosny dźwięk klucza wchodzącego do zamka w drzwiach wejściowych. Zamarliśmy. To było jak kubeł lodowatej wody. Spojrzeliśmy na siebie z przerażeniem. Tylko jedna osoba miała klucz i nie używała dzwonka. – O Boże, nie – szepnął Marcin, blednąc. – Szybko, ubieraj się! – syknęłam, zrywając się z kanapy i próbując naciągnąć szlafrok, który zaplątał się w poduszki. Wpadła jak do siebie W tym samym momencie drzwi otworzyły się z hukiem. To było wejście smoka w moherowym berecie. Do przedpokoju wparowała teściowa. Marcin stał w rozpiętej koszuli. – Mamo?! Co ty tu robisz? – próbował brzmieć stanowczo, ale głos mu drżał. Teściowa zignorowała go całkowicie. Ruszyła w głąb salonu, mijając nas jak powietrze. Podeszła do stołu z kolacją. – Co to jest? – Wskazała na serwetki w kształcie serc. – Pogańskie święto! – Mamo, to są Walentynki. Chcieliśmy zjeść kolację – powiedział Marcin, zapinając nerwowo koszulę. – Proszę cię, wyjdź. Porozmawiamy jutro. Teściowa odwróciła się do nas gwałtownie. Jej twarz była purpurowa z oburzenia. – Wyjdź? Ja mam wyjść, kiedy wy tu duszę diabłu sprzedajecie?! – Wskazała na mnie oskarżycielskim palcem. – W Wielki Post prawie wchodzimy, a ona się stroi w czerwienie! To nie jest miłość, synu. To jest komercyjna papka wymyślona przez amerykanów, żeby odciągnąć katolików od wiary! – krzyczała. Zaczęła chodzić po salonie, mamrocząc modlitwy. Czułam się, jakbym była w komedii, a nie we własnym domu. Patrzyłam na Marcina. Stał pośrodku tego chaosu, z rękami opuszczonymi wzdłuż ciała, kompletnie bezradny. To mnie zabolało bardziej niż słowa teściowej. Jego bierność. – Marcin, zrób coś – syknęłam do niego. – Wyrzuć ją stąd. Natychmiast. Zepsuła nam wieczór Spojrzał na matkę, potem na mnie. – Mamo, proszę, usiądź… – zaczął łagodnie. – Nie będę siadać w gnieździe grzechu! – wrzasnęła. Zaczęła płakać. Nie, ona nie płakała. Ona wyła tak, jakby ktoś właśnie umarł. – Ja cię piersią karmiłam! Ja cię do Pierwszej Komunii prowadziłam! A ty pozwalasz, żeby ta kobieta robiła z waszego małżeństwa coś takiego?! Marcin patrzył na mnie. Widziałam, jak w jego głowie przesuwają się trybiki. Widziałam strach przed matką – ten pierwotny lęk dziecka, które boi się, że mamusia przestanie je kochać, ale widział też mnie. Widział kobietę, którą podobno kochał, stojącą w zniszczony wieczór. Wziął głęboki oddech. Wyprostował się. – Mamo – powiedział. Jego głos był inny. Niższy, twardszy. – Oddaj klucze. – Co? – Oddaj klucze do naszego mieszkania. Teraz. To jest naruszenie miru domowego. Zniszczyłaś nam wieczór. I zachowujesz się jak fanatyczka, a nie jak matka. Teściowa otworzyła usta, żeby zaprotestować, żeby rzucić kolejnym cytatem z pisma świętego albo groźbą zawału, ale Marcin podszedł do niej i wyciągnął rękę. – Klucze. Albo zmieniam zamki jutro rano i nie wpuszczę cię tu nawet na Wigilię. Postawił jej się Patrzyłam na to z niedowierzaniem. Mój mąż, mój Marcin, który bał się powiedzieć jej, że nie smakuje mu zupa, teraz stał nad nią jak tytan. Teściowa zrozumiała, że przegrała bitwę. Jej twarz zmieniła się z męczeńskiej w kamienną maskę nienawiści. Sięgnęła do torebki, wyciągnęła pęk kluczy i rzuciła je na podłogę pod nogi Marcina. – Będziesz tego żałował – syknęła. – Będziesz płakał krwawymi łzami, jak ona cię zostawi dla innego, bo tacy jak ona nie znają wierności. Modlę się za ciebie, synu. Bo szatan już cię ma. Odwróciła się na pięcie i wyszła. Zostaliśmy sami. Marcin stał chwilę bez ruchu, wpatrując się w drzwi. Potem schylił się i podniósł klucze. Ważył je w dłoni, jakby były wykonane z ołowiu. Podszedł do mnie. Bałam się, że zaraz zacznie ją usprawiedliwiać. Że powie „Ula, wiesz, ona jest stara, nie powinniśmy…”. Zamiast tego objął mnie tak mocno, że aż zabolały mnie żebra. Schował twarz w moich włosach. Czułam, jak jego ciało drży. – Przepraszam – szepnął. – Przepraszam cię, tak strasznie cię przepraszam. – Zrobiłeś to – powiedziałam, wciąż w szoku. – Postawiłeś się jej. – Powinienem to zrobić pięć lat temu – odsunął się i spojrzał mi w oczy. – Kocham cię. I nie pozwolę, żeby ona kiedykolwiek więcej weszła tu bez pukania. To jest nasz dom. Obraziła się Spojrzeliśmy na stół. Romantyczny nastrój diabli wzięli. – No to po Walentynkach – westchnęłam, poprawiając szlafrok. Marcin spojrzał na zniszczoną kolację, a potem na mnie. W jego oczach pojawił się błysk. Taki łobuzerski, którego nie widziałam od dawna. – Wiesz co? – powiedział, podchodząc do stołu i biorąc karafkę z winem. – Jedzenie do wyrzucenia. Zamawiamy pizzę? – zapytał. – Największą, najbardziej tłustą pizzę z podwójnym serem? – Z salami – dodałam. – Żeby było bardziej grzesznie w piątek. Zaczęliśmy się śmiać. Śmialiśmy się tak bardzo, że musieliśmy usiąść na podłodze. Śmialiśmy się z całej tej absurdalnej sytuacji. Zjedliśmy pizzę w łóżku, oglądając głupi serial, w starych dresach. Ale kiedy Marcin zasypiał, trzymając mnie za rękę, czułam się bliżej niego niż kiedykolwiek wcześniej. Teściowa nie dzwoniła przez tydzień. Oczerniała nas przed całą rodziną, dzwoniła do ciotek z płaczem, że wyrzuciliśmy ją z domu jak psa, ale to nie miało znaczenia. Zmieniliśmy zamki następnego dnia rano. Kosztowało to parę stówek, ale dźwięk nowego zamka przekręcanego w drzwiach był najpiękniejszą muzyką. Urszula, 34 lata Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń ani osób, a wszelkie prawdopodobieństwa są całkowicie przypadkowe. Czytaj także: „Mam 3. dzieci, a mąż chciałby mieć kolejne. Dla niego rodzicielstwo to zabawa, dla mnie niekończący się ciąg obowiązków” „Trafiłam 6. w totka, a rodzina wyciągnęła łapy po kasę. Nie zobaczyli grosza, bo wszystko wydałam na swoje fanaberie” „Mąż wolał kupić nowe głośniki niż jechać z synem na ferie. Zdziwi się, jak zamiast obiadu dostanie papiery rozwodowe”
„Oddawałam synowi całą emeryturę, by zapłacił za rachunki. Nie sądziłam, że własne dziecko zrobi mi za plecami coś takiego”
„Moje pieniądze. Moja emerytura, na którą pracowałam czterdzieści lat w szwalni, niszcząc sobie wzrok i kręgosłup. Każdy ten paragon był jak cios w plecy. On nie tylko nie płacił rachunków. On żył jak król za pieniądze matki”.
Myślałam, że na starość będę miała w nim oparcie. Że wychowałam go na odpowiedzialnego mężczyznę, który poda mi szklankę wody i zadba o to, bym nie musiała martwić się przyziemnymi sprawami. Byłam dumna Mój mąż Stanisław odszedł cztery lata temu, zostawiając mnie w trzypokojowym mieszkaniu ze wspomnieniami, które czaiły się w każdym kącie. Przez pierwsze lata radziłam sobie sama. Płaciłam rachunki na poczcie, robiłam zakupy w pobliskim dyskoncie, nosiłam siatki, choć kręgosłup bolał mnie niemiłosiernie. Ale czas płynął, a moje siły topniały jak śnieg w marcu. Artur wprowadził się do mnie pół roku temu. Mówił, że to tylko na chwilę, że musi stanąć na nogi po rozstaniu z narzeczoną i zmianie pracy. Cieszyłam się. Dom znów ożył. Słyszałam trzaskanie drzwiami lodówki, szum telewizora w drugim pokoju, jego kroki na parkiecie. Czułam się mniej samotna. Pewnego dnia, gdy wróciłam z poczty zdyszana i czerwona na twarzy, Artur wziął ode mnie teczkę z rachunkami. – Mamo, daj spokój – powiedział, sadzając mnie w fotelu. – Przecież ty się zamęczysz. Masz syna, chłopa jak dąb, a biegasz z tymi świstkami po urzędach. Daj mi to. Będę robił opłaty przez internet, szybciej, wygodniej. A zakupy też będę robił. Ty sobie odpocznij. Wzruszyłam się. Naprawdę, łzy stanęły mi w oczach. Pomyślałam sobie, że jednak dobrze go wychowałam. Że ma serce po ojcu. Ustaliliśmy zasady. Gdy listonosz przynosił emeryturę, ja odliczałam sobie niewielką kwotę na leki i drobne wydatki, a resztę, czyli lwią część, wręczałam Arturowi. Miał z tego opłacić czynsz, prąd, gaz i kupić jedzenie na cały miesiąc. Czułam ulgę. Jakby ktoś zdjął mi z pleców ogromny ciężar. Nie musiałam już pilnować terminów, stać w kolejkach, martwić się, czy starczy na wszystko. Mój syn przejął stery. Byłam taka dumna, opowiadałam o tym sąsiadkom na ławce przed blokiem. Wszytko drożało Przez pierwsze dwa miesiące wydawało mi się, że żyję w bajce. Artur przynosił zakupy, lodówka była pełna, choć zauważyłam, że produkty są nieco inne niż te, które kupowałam sama. Zamiast mojego ulubionego masła była jakaś tania margaryna. Wędlina, którą uwielbiałam, została zastąpiona mielonką. – Synku, a nie było tej szynki z indyka? – zapytałam raz. – Mamo, ceny poszły w górę tak, że głowa mała. Trzeba oszczędzać. Kupuję to, co jest w promocji, żeby starczyło na opłaty. Wiesz, jak teraz zdzierają za prąd. Pokornie jadłam kanapkę. Przecież miał rację. W telewizji ciągle mówili o inflacji. Cieszyłam się, że mam tak gospodarną opiekę. Artur za to wyglądał kwitnąco. Kupił sobie nową kurtkę. Powiedział, że znalazł ją w sklepie z używaną odzieżą za grosze. Uwierzyłam. Dlaczego miałabym nie wierzyć własnemu dziecku? Potem pojawił się nowy zegarek. – To prezent od kumpla, wisiał mi przysługę – wyjaśnił szybko, zanim zdążyłam zapytać. Zaczęłam jednak zauważać pewne braki. W domu kończył się proszek do prania, a Artur zwlekał z kupnem nowego przez tydzień. Prałam ręcznie w szarym mydle, żeby nie robić mu wyrzutów. Kiedy prosiłam o owoce, przynosił dwa jabłka. Kiedy prosiłam o serek wiejski, mówił, że zapomniał. Ale zawsze, gdy wychodził z domu, pachniał drogimi perfumami, a wieczorami wracał zadowolony, często z pudełkiem pizzy, którą zjadał sam w swoim pokoju. Nic nie podejrzewałam Trzeci miesiąc był trudniejszy. Artur coraz rzadziej bywał w domu. Mówił, że łapie dorywcze zlecenia, że pomaga koledze na budowie, że jeździ jako kierowca. Pieniądze z emerytury znikały w jego kieszeni w dniu wizyty listonosza, a lodówka świeciła pustkami już po tygodniu. – Synku, może ja jednak sama zrobię zakupy? – zaproponowałam, widząc, że na obiad znów mamy tylko ziemniaki z kefirem. – Zostało coś z tych pieniędzy? – Mamo, nie denerwuj mnie – fuknął, nie podnosząc wzroku znad telefonu. Nowego. – Wszystko poszło na rachunki. Przyszło wyrównanie za wodę. Ogromna kwota. Musiałem dołożyć ze swoich, których prawie nie mam. Powinnaś mi dziękować, a nie wypominać ziemniaki. Zamilkłam. Czułam się winna. Skoro przyszło wyrównanie, to faktycznie, moja wina, może za dużo wody zużywam przy myciu naczyń? Zaczęłam oszczędzać jeszcze bardziej. Myłam się w misce, wodę po płukaniu warzyw używałam do podlewania kwiatów. Wtedy zaczęły przychodzić dziwne listy, z czerwonymi pieczątkami na kopertach. Zazwyczaj wyjmowałam je ze skrzynki, ale Artur niemal wyrywał mi je z ręki. – To do mnie – mówił szybko. – Sprawy urzędowe, nic ważnego. Albo: – To pomyłka, znowu przysyłają reklamy stylizowane na wezwania, żeby naciągnąć starszych ludzi. Nie czytaj tego, mamo, tylko się zdenerwujesz. Ja to wyrzucę. Nie mogłam uwierzyć I wyrzucał. A przynajmniej tak myślałam. Ufałam mu bezgranicznie. W końcu to mój syn. Krew z krwi. Pamiętałam go jako małego chłopca, który płakał, gdy złamał patyk, bo myślał, że drzewo to boli. Jak taki wrażliwy chłopiec mógłby mnie okłamywać? Pewnego popołudnia, gdy Artur wyszedł, usłyszałam dzwonek do drzwi. W progu stała administratorka naszego bloku. Znałyśmy się od lat. Miała minę, jakby szła na pogrzeb. – Pani Alino – zaczęła, nie wchodząc do środka. – Ja wiem, że sytuacja jest trudna, ale nie możemy już dłużej czekać. Spółdzielnia wysłała ostateczne przedsądowe wezwanie. Serce podeszło mi do gardła. Oparłam się o framugę, bo nogi stały się nagle jak z waty. – Jakie wezwanie? O czym pani mówi? Przecież syn wszystko płaci. Co miesiąc daję mu pieniądze. Mówił, że było jakieś wyrównanie za wodę… Kobieta spojrzała na mnie ze współczuciem, które zabolało bardziej niż policzek. – Czynsz nie jest płacony od czterech miesięcy. Nie wpłynęła ani złotówka. Zadłużenie jest ogromne, doliczono odsetki. Jeśli nie uregulujecie tego w ciągu dwóch tygodni, sprawa trafi do sądu i komornika. A to dopiero początek, bo wiem od inkasenta, że prąd też jest na liście do odcięcia. Odkryłam prawdę Świat zawirował. Musiałam usiąść na szafce na buty w przedpokoju. Cztery miesiące? Ale przecież… on brał te pieniądze. Mówił, że płaci. Mówił, że dokłada swoje. – To musi być pomyłka – szepnęłam, choć w głębi duszy wiedziałam już, że to nie pomyłka. To była okrutna prawda. Kiedy administratorka wyszła, siedziałam w przedpokoju przez godzinę. Nie miałam siły wstać. W głowie miałam chaos. Przypominałam sobie każdy gest Artura, każde jego słowo z ostatnich miesięcy. Nowa kurtka. Zegarek. Telefon. Wychodzenie do pracy. Pizza. Wstałam powoli i poszłam do jego pokoju. Nigdy tam nie wchodziłam bez pukania, szanowałam jego prywatność, ale teraz czułam, że mam prawo. Pokój był zagracony. Na biurku leżały opakowania po jedzeniu na wynos, jakieś pudełka po elektronice – słuchawki bezprzewodowe, nowy smartfon. Otworzyłam szufladę. Były tam. Wszystkie listy, które „wyrzucał”. Wezwania do zapłaty za prąd. Wezwania za gaz. Ostrzeżenia ze spółdzielni. Monity z firmy telekomunikacyjnej. ale to nie wszystko. Znalazłam paragony. Sklep z markową odzieżą męską: 400 złotych. Sklep z grami: 300 złotych. Restauracja w centrum: 150 złotych. Oszukiwał mnie Moje pieniądze. Moja emerytura, na którą pracowałam czterdzieści lat w szwalni, niszcząc sobie wzrok i kręgosłup. Każdy ten paragon był jak cios nożem w plecy. On nie tylko nie płacił rachunków. On żył jak król za pieniądze matki, która jadła ziemniaki i myła się w misce, żeby oszczędzać. Znalazłam też coś jeszcze. W rogu szuflady leżała mała, aksamitna torebka. W środku była złota bransoletka. Na pewno nie dla mnie. Kupił prezenty dla obcej kobiety za pieniądze, które miały chronić nas przed bezdomnością. Usiadłam na jego łóżku i zaczęłam płakać. Czułam się tak potwornie głupia. Tak naiwna. Stara, niepotrzebna kobieta, którą własny syn traktuje jak bankomat. Wrócił wieczorem, nucąc coś pod nosem. W ręku trzymał torbę z logo sklepu sportowego. Wszedł do kuchni, gdzie siedziałam przy zgaszonym świetle. – Mamo? Czemu siedzisz po ciemku? – zapytał, sięgając do włącznika. Światło nie zapaliło się. Pstryknął kilka razy. – Żarówka się spaliła? – mruknął. – Nie – powiedziałam spokojnym, martwym głosem. – Odcięli prąd. Dziś po południu. Byli panowie z energetyki. W kuchni zapadła cisza. Słyszałam tylko jego przyspieszony oddech. – Jak to odcięli? To jakaś pomyłka, jutro tam pójdę i zrobię awanturę – zaczął, ale w jego głosie nie było już tej pewności siebie co dawniej. Był strach. Miał pretensje – Przestań kłamać – przerwałam mu. Zapaliłam świeczkę, którą przygotowałam wcześniej. Płomień oświetlił stół, na którym rozłożyłam wszystko, co znalazłam w jego szufladzie. Wezwania, paragony, pudełka po gadżetach. Artur zamarł. Patrzył na stół, potem na mnie. Przez chwilę myślałam, że przeprosi. Że padnie na kolana, że wytłumaczy się jakimś desperackim długiem, czymkolwiek. Ale on tylko wzruszył ramionami i rzucił torbę na podłogę. – Grzebałaś mi w rzeczach? Ładnie to tak? – zaatakował. – Ja grzebałam? Artur, ty ukradłeś moje pieniądze! – krzyknęłam, wstając. – Oddawałam ci wszystko! Nie płaciłeś czynszu od czterech miesięcy! Grozi nam eksmisja! Nie mamy prądu! Co ty zrobiłeś z tymi pieniędzmi?! – Należy mi się coś od życia! – wrzasnął nagle, a jego twarz wykrzywiła się w grymasie, którego nie znałam. – Myślisz, że łatwo jest patrzeć, jak inni mają wszystko, a ja nic? Chciałem pożyć jak człowiek! Te twoje grosze i tak by na nic nie starczyły w tym kraju! Byłam wściekła – Moje grosze? – powtórzyłam cicho. – Te grosze to było nasze jedzenie. Nasz dach nad głową. Kupiłeś sobie buty za pięćset złotych, a ja jadłam suchy chleb, żebyś ty miał co do garnka włożyć! Oszukiwałeś mnie prosto w oczy! – Daj spokój, mamo. Dramatyzujesz. Zapłacę to, jak znajdę robotę. Wielkie mi halo. Wtedy zrozumiałam, że do niego nic nie dociera. On nie czuł winy. On czuł się pokrzywdzony, że jego sielanka się skończyła. Tej nocy nie spałam. Artur zamknął się w pokoju. Ja siedziałam w kuchni przy świeczce, licząc, ile tak naprawdę mamy długu. Kwota była przerażająca. Przekraczała moje możliwości spłaty w ciągu roku, a co dopiero w dwa tygodnie. Rano podjęłam decyzję, najtrudniejszą w moim życiu. Kiedy Artur wyszedł z łazienki, czekałam na niego. – Masz się wyprowadzić – powiedziałam twardo. Parsknął śmiechem. – Co ty gadasz? Dokąd mam iść? To też mój dom, jestem tu zameldowany. – Nie, to moje mieszkanie. Wymeldowałeś się lata temu, jak szedłeś na swoje. Nie jesteś tu zameldowany. Masz się spakować i wyjść. Dziś. Nie chciałam go znać Jego uśmiech zgasł. – Mamo, nie wygłupiaj się. Nie mam dokąd iść. Nie mam pieniędzy. – Masz pieniądze na buty, na zegarki, na knajpy. Sprzedaj to wszystko. Poradzisz sobie. Jesteś dorosły. Okradłeś własną matkę, skazałeś mnie na życie w ciemności i strachu przed komornikiem. Nie chcę cię znać. Zaczął krzyczeć, grozić, potem prosić, płakać. Próbował wziąć mnie na litość. – Mamo, jak możesz, twoje jedyne dziecko! Ale ja byłam jak kamień. Coś we mnie umarło poprzedniego wieczora. Miłość matki jest bezgraniczna, ale godność ma swoje granice. On je przekroczył, depcząc je swoimi nowymi, markowymi butami. W końcu spakował się. Zabrał te swoje gadżety, ciuchy. Wychodząc, nie powiedział nawet „przepraszam”. Zostałam sama. W ciszy. Bez prądu. Poszłam do administratorki. Opowiedziałam jej wszystko, płacząc ze wstydu. Okazała się wspaniałą kobietą. Pomogła mi napisać pismo do spółdzielni o rozłożenie długu na raty. Poszłam też do opieki społecznej, choć nigdy nie myślałam, że będę musiała to zrobić. Dostałam celowy zasiłek na spłatę części prądu, żeby włączyli mi licznik. To było pół roku temu. Moje życie jest teraz bardzo skromne. Spłacam raty za czynsz, co pochłania dużą część emerytury. Jem prosto, kupuję tylko najtańsze rzeczy, ale nikt mnie nie oszukuje. Listy otwieram sama. Wiem, na czym stoję. Alina, 68 lat Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń ani osób, a wszelkie prawdopodobieństwa są całkowicie przypadkowe. Czytaj także: „Nie wiedziałam, ile kasy dać księdzu do koperty i przesadziłam. Ten gest kosztował mnie wiele więcej niż dniówka” „Nie miałem zamiaru napychać koperty dla księdza na kolędę w tym roku. Szybko pożałowałem swojego skąpstwa” „Mój mąż nie miał czasu, żeby jechać z dziećmi na ferie, więc zabrałam teścia. On zatroszczył się o całą rodzinę”
„Przez 40. lat nosiłam w sercu żal za utraconą miłością. Kto by pomyślał, że spotkamy się w sanatorium w Polanicy?”
„To był on, Czesław. Mój Czesiek. Mężczyzna, którego kochałam do szaleństwa w 1978 roku. Mężczyzna, który obiecał, że przyjedzie po mnie na motorze i zabierze nad morze, a potem zniknął bez śladu, łamiąc mi serce na milion małych, ostrych kawałków”.
Miałam pić wodę mineralną o smaku zardzewiałych gwoździ, spacerować po parku i grzecznie kłaść się spać o dwudziestej drugiej. Taki był plan. Moja córka spakowała mi walizkę, wcisnęła w dłoń skierowanie i powiedziała: „Odpocznij, mamo, należy ci się”. Nie chciałam tam jechać Nienawidzę słowa „seniorka”. Brzmi jak wyrok. Jakby ktoś postawił na tobie pieczątkę „nieprzydatna do użycia, odstawić na boczny tor”. Mam nadciśnienie i biodro, które czuje deszcz, zanim chmury w ogóle pojawią się na horyzoncie, ale w środku wciąż jestem tą samą Stasią, która kochała tańczyć do białego rana. Tyle że świat przestał to zauważać. Dla mojej córki Agaty jestem darmową opiekunką do wnuków i osobą, której trzeba przypominać o braniu tabletek. – Mamo, to sanatorium zrobi ci dobrze. Świeże powietrze, zabiegi, poznasz ludzi – mówiła, upychając moje swetry do walizki. Poznam ludzi. Jasne. Stado takich samych jak ja rozbitków, licytujących się przy kolacji, kogo bardziej łupie w krzyżu i kto bierze więcej leków. Nie miałam ochoty na żadne nowe znajomości. Od śmierci mojego męża Mietka minęło pięć lat. Mietek był dobrym człowiekiem, solidnym jak dębowy stół. Kochałam go miłością, która daje poczucie bezpieczeństwa, ale nie przyprawia o palpitacje serca. Kiedy wysiadłam z autobusu w Polanicy-Zdroju, uderzył mnie zapach wilgotnej ziemi i, o zgrozo, duszna woń perfum „Pani Walewska”, ciągnąca się za grupą kuracjuszek zmierzających w stronę domu zdrojowego. Recepcjonistka, kobieta o uśmiechu rekina, przydzieliła mi pokój numer 204 na drugim piętrze. – Z widokiem na park – zaznaczyła, jakby dawała mi klucze do raju. Była żywiołowa Weszłam do środka. Dwa wąskie łóżka, szafa z płyty paździerzowej pamiętająca czasy Gierka i ona. Moja współlokatorka Halinka. – Halina jestem! – krzyknęła kobieta siedząca na łóżku pod oknem. Miała burzę kruczoczarnych włosów, farbowanych tak intensywnie, że aż bolały oczy, i różowy szlafrok, który odsłaniał zdecydowanie za dużo dekoltu jak na godzinę czternastą. – Ale mów mi Hela. Znasz ten kawał o Heli? Nie? To ci potem opowiem, bo jest sprośny! Westchnęłam w duchu. Muszę wytrzymać z nią trzy tygodnie. – Stanisława – przedstawiłam się chłodno, stawiając walizkę. – Stasia! Pięknie. Słuchaj, Stasia, tu są zasady. Łazienkę zajmuję od siódmej do siódmej trzydzieści, bo muszę zrobić tapetę. Jak nie zrobię oka, to nie wychodzę, bo tu chłopy są takie, że trzeba polować! Halinka była żywiołem. Wdowa od dekady, przyjechała tu z jasnym celem: znaleźć kogoś do tańca i do różańca, a najlepiej do tego, co pomiędzy. Już pierwszej godziny dowiedziałam się, że ordynator ma krzywe nogi, kucharz podobno dolewa wody do zupy, a w pokoju 308 mieszka jakiś emerytowany pułkownik, na którego polują trzy piętra. – A ty, Stasia? Szukasz kogoś? – zapytała, malując paznokcie na krwistą czerwień. Zrobiło mi się duszno od zapachu lakieru. – Szukam świętego spokoju – odparłam, wyciągając książkę. Była w swoim żywiole Zaśmiała się chrapliwie. – Spokój to będziesz miała w trumnie, kochana. Tutaj życie tętni! Dziś są pierwsze tańce zapoznawcze. Idziemy! – Nie idę. Boli mnie głowa. – Weźmiesz tabletkę i pójdziesz. Nie będziesz mi tu gniła w pokoju jak stara pieczarka. I tak, zmanipulowana przez kobietę w różowym szlafroku, tego wieczoru wylądowałam na sali dancingowej. Przetrwałam wieczorek zapoznawczy, siedząc w kącie i pijąc sok pomarańczowy, podczas gdy Hela wywijała na parkiecie z jakimś niskim panem o czerwonej twarzy. Myślałam, że najgorsze za mną. Że teraz czeka mnie już tylko rutyna: borowina, inhalacje, obiady. Stołówka w sanatorium to miejsce specyficzne. Dźwięk uderzania łyżkami o talerze przypominał mi szkolne lata. Zapach gotowanej kapusty mieszał się z wodą kolońską panów, którzy do obiadu zakładali najlepsze koszule. Siedziałam przy stoliku z Helą i dwoma małomównymi braćmi z Podlasia, kiedy nagle Hela trąciła mnie łokciem w żebra. – Patrz, Stasia. Nowy pensjonariusz wjechał. Dopiero co go zameldowali. Taki trochę siwy wilk. To był on Podniosłam wzrok znad talerza z zupą ogórkową. Przy wejściu stała pielęgniarka, wskazując stolik wysokiemu mężczyźnie. Siwe włosy, starannie zaczesane do tyłu. Prosta sylwetka. Odwrócił się profilem, szukając swojego miejsca. Wtedy to zobaczyłam. Ten profil, nos z lekkim garbkiem, pamiątka po bójce w liceum. Ten sposób, w jaki marszczył brwi, gdy coś mu się nie podobało. Serce nie zabiło mocniej. Ono stanęło. Po prostu przestało pompować krew, a potem ruszyło z taką siłą, że aż zakręciło mi się w głowie. Upuściłam łyżkę. – Stasia? Co ci jest? Zbladłaś jak ściana – usłyszałam głos Heli, ale brzmiał jakby dochodził zza grubej szyby. To był on, Czesław. Mój Czesiek. Mężczyzna, którego kochałam do szaleństwa w 1978 roku. Mężczyzna, który obiecał, że przyjedzie po mnie na motorze i zabierze nad morze, a potem zniknął bez śladu, łamiąc mi serce na milion małych, ostrych kawałków, które raniły mnie przez lata. – Muszę wyjść – wydukałam, wstając gwałtownie. Krzesło zachrobotało po podłodze. – Ale drugie danie! Schabowy jest! – krzyknęła za mną Hela. Nie słuchałam Wybiegłam ze stołówki, modląc się, żeby mnie nie zauważył, ale w drzwiach, instynktownie, odwróciłam się na ułamek sekundy. Patrzył prosto na mnie. Jego niebieskie oczy, teraz otoczone siecią zmarszczek, rozszerzyły się w wyrazie absolutnego niedowierzania. Poznał mnie. Mimo moich siwych włosów, mimo dodatkowych kilogramów, mimo okularów poznał mnie. Zamknęłam się w łazience na korytarzu i oparłam czoło o zimne kafelki. W lustrze zobaczyłam przerażoną starszą panią. Gdzie podziała się ta dziewczyna z warkoczem, która całowała się z nim w deszczu pod wiatą przystankową? Wspomnienia uderzyły mnie jak fala powodziowa. Rok 1978. Miałam dwadzieścia dwa lata. On był o trzy lata starszy, taki „niebezpieczny chłopak” z gitarą i marzeniami o wolności, których moi rodzice nienawidzili. Ojciec nazywał go chuliganem i niebieskim ptakiem. Dla mnie był całym światem. Planowaliśmy ślub w tajemnicy. Mieliśmy uciec. Czekałam spakowana tamtej nocy. Czekałam do świtu. Nie przyjechał. Dwa dni później dowiedziałam się, że wyjechał z miasta. Ktoś powiedział, że widział go z inną. Ktoś inny, że po prostu stchórzył. Nigdy nie dostałam listu, telefonu, nic. Wyszłam za Mietka rok później, z rozsądku, z żalu, z potrzeby stabilizacji. Było mi z nim dobrze, ale nigdy, przenigdy nie poczułam przy nim tego ognia, co przy Cześku. Miałam do niego żal – I co teraz, Stasiu? – zapytałam swoje odbicie. – Masz siedemdziesiąt lat, a trzęsiesz się jak nastolatka. Wzięłam głęboki oddech. Nie dam się. Jestem dorosła, to przeszłość. Wyjdę stąd, pójdę na spacer i będę go unikać przez trzy tygodnie. To duży obiekt, dam radę. Wychodząc z łazienki, wpadłam prosto na niego. Stał na korytarzu, oparty o ścianę, jakby na mnie czekał. – Stasia? – Jego głos był niższy, bardziej chropowaty, ale melodia głosu była ta sama. – Dzień dobry, panie Czesławie – powiedziałam oficjalnie, próbując go wyminąć. Moja torebka drżała w dłoniach. Zastąpił mi drogę. – Stasia, zaczekaj. Czy to… czy to naprawdę ty? – Nie mam czasu. Mam zabieg – skłamałam, czując, jak policzki mi płoną. – Tu zabiegi kończą się o trzynastej – uśmiechnął się kącikiem ust. Ten cholerny, łobuzerski uśmiech. Zmarszczki wokół jego oczu pogłębiły się, dodając mu tylko uroku. – Proszę mnie zostawić. Nie mamy o czym rozmawiać. Wszystko zostało powiedziane czterdzieści lat temu. Milczeniem. Jego twarz spoważniała. W oczach pojawił się ból, którego się nie spodziewałam. – Nic nie zostało powiedziane, Stasiu. I właśnie po to tu jestem. Może los wreszcie przestał być dla mnie wredny. Musimy porozmawiać. – Nie muszę niczego – warknęłam, czując napływ dawnej złości. – Zostawiłeś mnie. Ukartowali to – Nigdy cię nie zostawiłem – powiedział, patrząc mi prosto w oczy. – To twój ojciec powiedział mi, że wyszłaś za mąż i nie chcesz mnie znać. Pokazał mi zaproszenie na ślub. Zamarłam. – Jaki ślub? Wzięłam ślub rok później! Czesław potarł twarz dłonią. Dłonią dużą, spracowaną, ale zadbaną. – Spotkajmy się wieczorem przy fontannie o dziewiętnastej. Proszę. Jeśli po tym, co ci powiem, będziesz chciała odejść, zniknę. Przysięgam. Odeszłam bez słowa, ale wiedziałam, że tam pójdę. Ciekawość była silniejsza od rozsądku. Ubrałam się staranniej niż zwykle. Hela, oczywiście, to zauważyła. – Oho! Widzę, że schabowy nie był jedynym daniem, które cię zainteresowało! Ten nowy, co? Ten wysoki? Widziałam, jak gadaliście na korytarzu. Brawo, Stasia! Do ataku! – Idę na spacer, Hela. Daj mi spokój. – Załóż tę czerwoną apaszkę. Dodaje ci wigoru! – krzyknęła za mną. Chciałam poznać prawdę Park zdrojowy wieczorem był magiczny, latarnie rzucały ciepłe światło na alejki, słychać było cichą muzykę z pobliskiej kawiarni. Usiedliśmy na ławce. Zachowywaliśmy dystans, jakbyśmy bali się, że dotyk spowoduje wybuch. Opowiedział mi wszystko. O tym, jak przyszedł do mojego domu tamtego wieczoru, ale mój ojciec wyszedł do niego z kolegami. O groźbach. O tym, że ojciec wmówił mu, że jestem w ciąży z innym i że planujemy szybki ślub. Czesław był młody, dumny i głupi. Uwierzył. Wsiadł w pociąg i pojechał na drugi koniec Polski, do wujka. Przez lata bał się sprawdzić prawdę. Potem założył rodzinę, ale… – To nigdy nie było to – powiedział, patrząc na swoje buty. – Moja żona zmarła trzy lata temu. Była dobrą kobietą, ale całe życie szukałem w niej ciebie. Słuchałam tego i łzy płynęły mi po policzkach. Zmarnowaliśmy tyle czasu przez kłamstwo i dumę. Przez mojego ojca, który chciał dla mnie lepszej partii. – I co teraz? – zapytałam szeptem. Czesław powoli, ostrożnie przesunął rękę po oparciu ławki i dotknął mojego ramienia. Autentyczny prąd przeszedł przez moje ciało, od karku aż do pięt. – Teraz wypijemy herbatę. A potem zobaczymy. Znów to poczułam Przez następne dni Polanica przestała być uzdrowiskiem. Stała się naszą kryjówką. Hela była zachwycona, choć oficjalnie nic jej nie mówiłam. – Stasia, ty promieniejesz! Ten borowinowy okład to chyba na mózg ci podziałał, bo masz oczy jak dwudziestolatka! – rechotała, kiedy wracałam do pokoju tuż przed ciszą nocną. Napięcie między nami rosło z każdą godziną. To nie była spokojna przyjaźń dwojga staruszków. To było nienasycone pragnienie, spotęgowane czterdziestoma latami rozłąki. Pamiętam ten czwartek. Poszliśmy na dalszy spacer, w stronę lasu, z dala od wścibskich oczu kuracjuszy. Zaczęło padać. Schroniliśmy się pod drewnianą wiatą turystyczną. Byliśmy mokrzy, zdyszani po podejściu pod górę. Czesław zdjął marynarkę i zarzucił mi ją na ramiona. Jego dłonie zatrzymały się na mojej szyi. – Tyle lat… – szepnął. Pocałował mnie. To był pocałunek mężczyzny, który pragnął kobiety. W tym momencie nie liczyły się moje żylaki, jego leki na serce, nasze dorosłe dzieci i wnuki. Byliśmy tylko my. To, co działo się później, było szalone. Wymykaliśmy się z sanatorium jak nastolatkowie. – Jesteś piękna – mówił. – Jesteś najpiękniejszą kobietą na świecie. Ludzie gadali Oczywiście w sanatorium nic się nie ukryje. Plotki rozeszły się szybciej niż wirus grypy. Zaczęły się spojrzenia. Szepty przy obiedzie. – Patrz, to ta, co się z tym siwym prowadza. Wstyd, w tym wieku – usłyszałam kiedyś w kolejce do windy. Zabolało, ale wtedy Czesław chwycił mnie za rękę, publicznie, przy wszystkich. Splótł swoje palce z moimi i spojrzał wyzywająco na plotkary. – Niech gadają. Zazdroszczą, bo sami już zapomnieli, co to znaczy żyć – powiedział głośno. Hela, o dziwo, stała za mną murem. – A niech se używają! Życie jest krótkie! – krzyczała na korytarzu do jakiejś dewotki, która skrzywiła się na mój widok. – Stasia, ty bierz, co los daje, a tym babom nic do tego! Ale najtrudniejsze miało dopiero nadejść. Telefon od córki. – Mamo? Co ty tam wyprawiasz? – głos Agaty był lodowaty. – Dzwoniła do mnie ciocia Krysia. Jej znajoma jest w tym samym sanatorium. Podobno masz jakiegoś gacha? Mamo, to niepoważne. Jesteś babcią! Wróć do domu, proszę cię. To jakieś fanaberie. Strofowała mnie Rozłączyłam się. Ręce mi się trzęsły. Poczułam ten sam ciężar co w młodości – ciężar oczekiwań. Bądź grzeczna, co ludzie powiedzą, nie wypada. Siedziałam na łóżku i płakałam. Czy ja zwariowałam? Może Agata ma rację? Może jestem żałosną staruszką, która bawi się w miłość? Czesław znalazł mnie w parku godzinę później. Oczy miałam czerwone od płaczu. – Co się stało? – usiadł obok. Opowiedziałam mu o rozmowie z córką. O wstydzie. O strachu. Milczał przez chwilę, patrząc na wiewiórki skaczące po drzewach. – Mój syn też by pewnie tak powiedział – odezwał się w końcu. – Że mi odbiło. Że powinienem siedzieć w fotelu i czekać na śmierć, ale wiesz co? Mam to gdzieś. Przeżyłem zawał dwa lata temu. Leżałem w szpitalu i myślałem tylko o jednym: że moje życie było poprawne, ale puste. Że nie zawalczyłem o to, co było dla mnie ważne. O ciebie. Spojrzał na mnie z taką determinacją, że aż mnie dreszcz przeszedł. – Nie pozwolę ci znowu uciec. Nie obchodzi mnie twoja córka, mój syn, ani te wszystkie baby w stołówce. Kochałem cię przez czterdzieści lat, nawet jak o tym nie wiedziałem. Nie zmarnujmy tego czasu, który nam został. Może to rok, może dziesięć lat. Ale niech to będzie nasz czas. Nie słuchałam ich Turnus dobiegał końca. Walizki były spakowane. Hela płakała, żegnając się ze mną i z pułkownikiem, którego w końcu poderwała na ostatnim dancingu. – Będę dzwonić, Stasia! I trzymam kciuki za ciebie i Cześka! Pokażcie im! Stałam na dworcu autobusowym. Czesław miał pociąg godzinę później w inną stronę. Mieszkał we Wrocławiu, ja w Krakowie. To nie był koniec świata, ale dla ludzi w naszym wieku każda podróż to wyprawa. Czekał ze mną do odjazdu autobusu. Trzymaliśmy się za ręce, nie zważając na ludzi. – Przyjadę do ciebie w przyszły weekend – powiedział stanowczo. – Powiem synowi. A ty powiedz córce. Nie pytaj ich o zdanie. Poinformuj ją. – Boję się. – Ja też, ale bardziej boję się życia bez ciebie. Pocałował mnie na pożegnanie. Wsiadłam do środka, czując się jak bohaterka filmu. Kiedy wróciłam do domu, mieszkanie wydawało się jeszcze bardziej ciche i puste niż wcześniej. Agata przyszła wieczorem, gotowa na zrobienie mi awantury. – Mamo, musimy porozmawiać o twoim zachowaniu – zaczęła tonem nauczycielki. Byłam twarda Spojrzałam na nią. Na moją dorosłą córkę, która zapomniała, że jej matka też jest człowiekiem. – Tak, musimy – przerwałam jej spokojnie, stawiając na stole dwie filiżanki kawy. – Ale nie o moim zachowaniu, tylko o mojej przyszłości. Czesław przyjeżdża w sobotę. Zjesz z nami obiad, jeśli będziesz chciała. Jeśli nie – trudno, ale nie pozwolę ci meblować mojego życia. Wychowałam cię, pomagam ci przy dzieciach, ale to moje serce. I nikt nie ma prawa mi mówić, kiedy ma przestać bić mocniej. Czesław przyjechał w sobotę, z bukietem czerwonych róż. Jest ze mną od tamtego czasu. Minęły dwa lata. Czasami kłócimy się o głupoty, o to, kto ma pilot od telewizora, ale każdego wieczoru, kiedy kładziemy się spać, on całuje mnie i mówi: „Dobranoc, moja Stasiu”. A ja wiem, że sanatorium w Polanicy nie wyleczyło moich stawów. Bolą jak bolały. Ale wyleczyło moją duszę. Miłość nie patrzy w metrykę. Czasami po prostu każe na siebie bardzo długo czekać, ale kiedy przychodzi… warto dla niej zaryzykować wszystko. Nawet opinię statecznej babci. Stanisława, 70 lat Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń ani osób, a wszelkie prawdopodobieństwa są całkowicie przypadkowe. Czytaj także: „Rodzina wpada do mnie na ferie jak do jakiegoś pensjonatu. Jeszcze tylko brakuje, by chcieli pobudkę na życzenie” „Liczyłam na romantyczne walentynki z mężem, a spędziłam je w garażu teścia. Nie wiem, czy kiedyś to sobie wybaczę” „Nie miałam pomysłu na obiad, ale z pomocą przyszła mi teściowa. Gdyby nie jej przepis, na drugie danie podałabym tosty”
„Zięć wpadał do mnie codziennie i pomagał mi przy remoncie kuchni. Za dobre rady i złote ręce dostał sowitą nagrodę”
„Czułam się winna. Każde spojrzenie na zdjęcie Kasi wiszące na ścianie sprawiało mi przykrość. Zdradzałam męża, zdradzałam córkę. Wiedziałam, że robię coś złego, a jednocześnie moja skóra nabrała blasku”.
Nigdy nie myślałam o sobie jako o kobiecie „w pewnym wieku”. W mojej głowie wciąż miałam trzydzieści lat, wciąż czułam ten sam głód życia, te same pragnienia, ale metryka była nieubłagana. Pięćdziesiątka zbliżała się wielkimi krokami, a wraz z nią poczucie totalnej niewidzialności. To dziwne uczucie, kiedy wchodzisz do pokoju, a obecni w nim mężczyźni – w tym twój własny mąż – patrzą przez ciebie, jakbyś była elementem umeblowania. Byłam zmęczona życiem Jacek, mój mąż od dwudziestu siedmiu lat, był dobrym człowiekiem. Nie pił, przynosił wypłatę, ale nasza namiętność umarła śmiercią naturalną gdzieś między spłatą kredytu we frankach a wyprowadzką naszej córki Kasi. Wieczory spędzaliśmy na dwóch końcach kanapy. On z pilotem, ja z książką lub telefonem. Czułam się jak zwiędły kwiat w wazonie, w którym wszyscy zapomnieli zmienić wodę. Wtedy wymyśliłam ten remont kuchni. Moje królestwo, które od lat prosiło się o pomstę do nieba. Odpadająca okleina na szafkach, zacinające się szuflady, ten okropny kolor ścian z lat 90. To miał być mój projekt, moja odskocznia. Sposób na to, by poczuć, że mam na coś wpływ. – Musimy to zrobić – powiedziałam przy niedzielnym obiedzie. Mąż nawet nie podniósł wzroku znad rosołu. – Daj spokój. Kto to będzie robił? Ja nie mam czasu, w firmie chaos, wracam zarżnięty. A ekipy teraz biorą krocie i terminy mają na za rok. – Ale ja już nie mogę na to patrzeć! – mój głos zadrżał, choć nie chodziło tylko o kuchnię. Chodziło o to, że nic się nie zmieniało. Pomógł z remontem Wtedy odezwała się Kasia. Wpadła do nas na chwilę, w biegu, między jednym spotkaniem biznesowym a drugim. Moja córka – ambitna, piękna, zawsze z telefonem przy uchu. – Mamo, Czarek ci to zrobi – rzuciła, nakładając sobie sałatki. – On ma teraz dwa tygodnie przestoju w firmie, a wiesz, że uwielbia majsterkować. Zrobi to lepiej niż jakikolwiek fachowiec, a ty mu tylko zrobisz pierogi, które tak lubi. Spojrzałam na nią zszokowana. – Ale jak to? Przecież on ma urlop, powinien odpocząć. – Daj spokój, on nie umie siedzieć na tyłku. Dla niego to relaks. Zresztą… – zawiesiła głos, jakby chciała powiedzieć coś więcej, ale machnęła ręką. – Wyślę go do ciebie we wtorek. Czarek przyjechał następnego dnia punktualnie o ósmej. Znałam go od pięciu lat. Był dobrym mężem dla Kasi, choć zawsze wydawało mi się, że ona go nieco dominuje. On – spokojny, pracowity, taki do rany przyłóż. Ona – wulkan energii, karierowiczka. – Cześć, mamo – uśmiechnął się tym swoim chłopięcym uśmiechem, wnosząc skrzynkę z narzędziami. – No to co, robimy rewolucję? To „mamo” zawsze mnie postarzało, ale tym razem zabrzmiało jakoś inaczej. Może dlatego, że w domu było pusto. Jacek wyszedł do pracy wcześnie rano, mrucząc coś pod nosem. Zostaliśmy sami. Polubiłam go Pierwsze trzy dni były czysto techniczne. Demolka. Pył unoszący się w powietrzu, wynoszenie starych mebli. Czarek pracował jak maszyna. Byłam pod wrażeniem jego siły. Kiedy wynosił ciężką lodówkę, widziałam, jak napinają się mięśnie na jego ramionach. Złapałam się na tym, że patrzę na niego dłuższą chwilę. Natychmiast się skarciłam. „Opanuj się. To mąż twojej córki”. Ale atmosfera w domu, w którym trwa remont, ma swoją specyfikę. Jest intymna. Byliśmy odcięci od świata, zamknięci w bałaganie, skazani na siebie. Robiłam mu kawę, potem drugie śniadanie. Siadaliśmy na podłodze w salonie, jedząc kanapki wśród folii malarskiej. – Kasia dzwoniła? – zapytałam trzeciego dnia, gdy ocierał pot z czoła wierzchem dłoni. Skrzywił się lekko. – Wysłała SMS-a. Jest w delegacji w Gdańsku. Znowu. W jego głosie usłyszałam nutę goryczy, której wcześniej nie zauważałam. – Dużo pracuje – powiedziałam dyplomatycznie. – Pracuje… – westchnął, patrząc na swoje brudne od gipsu dłonie. – Wiesz, czuję się w tym naszym apartamencie jak w hotelu. Mijamy się. A jak już się widzimy, to ona jest zawsze zmęczona. To był pierwszy raz, kiedy zwrócił się do mnie po imieniu. Przeszły mnie ciarki, ale nie zwróciłam mu uwagi. To brzmiało dobrze. Granica zaczęła się zacierać Przełom nastąpił w piątek. Czarek szlifował gładź na ścianach. Był cały biały od pyłu. W pewnym momencie zdjął koszulkę. Weszłam z dzbankiem lemoniady i zamarłam. Stał na drabinie, tyłem do mnie. Szerokie plecy, wyrzeźbione, mokre od potu, na których osiadał biały pył. Promienie słońca wpadały przez okno, oświetlając go jak jakąś antyczną rzeźbę. Poczułam uderzenie gorąca, które nie miało nic wspólnego z temperaturą otoczenia. – Przyniosłam picie – mój głos był nienaturalnie wysoki. Odwrócił się gwałtownie, prawie tracąc równowagę. Złapał się framugi. Spojrzał na mnie z góry. Zeszedł z drabiny, stając blisko mnie. Czułam zapach jego ciała. – Dzięki, ratujesz mi życie – powiedział, patrząc mi prosto w oczy. – Jacek nie wie, jakie ma szczęście, że ma taką kobietę w domu. – Jacek chyba już dawno zapomniał, że w ogóle ma kobietę – wyrwało mi się, zanim zdążyłam ugryźć się w język. Zapadła cisza. Gęsta, ciężka cisza, w której słychać było tylko brzęczenie muchy obijającej się o szybę. – To idiota – powiedział Czarek. Nie żartował. Mówił poważnie, z jakąś dziwną złością. Rozumieliśmy się Tego dnia nie zrobiliśmy już wiele. Rozmawialiśmy o tym, że on czuje się niedoceniany przez Kasię, a ja czuję się samotna. Okazało się, że łączy nas więcej niż myślałam. Oboje byliśmy „tymi drugimi” w naszych małżeństwach. Tymi, którzy czekają, starają się, dbają o dom, i dostają w zamian obojętność. Ta wspólnota bólu była silniejszym afrodyzjakiem niż cokolwiek innego. W następnym tygodniu Jacek wyjechał na trzydniową konferencję. Byłam sama w domu. Czarek przychodził codziennie, zostawał coraz dłużej. „Żeby skończyć przed weekendem”, tłumaczył, ale oboje wiedzieliśmy, że to kłamstwo. We wtorek wieczorem rozpętała się burza. Prawdziwa nawałnica. Światła w domu zamigotały i zgasły. Byliśmy w kuchni, montując uchwyty do szafek. Zapadła ciemność, rozświetlana tylko błyskawicami za oknem. – Masz gdzieś świeczki? – zapytał z mroku. Jego głos był tuż obok mojego ucha. – W salonie, w komodzie – szepnęłam. Ruszyłam po omacku w stronę drzwi, ale potknęłam się o zostawioną na podłodze skrzynkę. Nie upadłam. Silne ramiona złapały mnie w pasie. Chciałam tego Powinnam się wyrwać. Powinnam zaśmiać się, obrócić to w żart, zapalić latarkę w telefonie i zakończyć tę farsę. Byłam jego teściową, matką jego żony. To było złe, niemoralne, ale moje ciało miało własny rozum. Oparłam się o niego mocniej. Odwróciłam się w jego ramionach. W blasku błyskawicy zobaczyłam jego twarz. – Nie powinniśmy – powiedziałam, ale moje dłonie same powędrowały na jego kark. Dotknęłam jego włosów. – Wiem – odpowiedział. – Ale nie mogę przestać o tobie myśleć od tygodnia. Kiedy tak chodzisz, kiedy się śmiejesz, kiedy podajesz mi kawę… Jesteś taka ciepła. Kasia jest jak lód. To, co wydarzyło się później, było eksplozją tłumionych latami emocji. Czarek sprawił, że czułam się jak bogini. Obudziłam się w swoim łóżku, sama. Przez chwilę myślałam, że to był tylko sen. Wyjątkowo realistyczny sen znudzonej gospodyni domowej. Zeszłam na dół. Kuchnia była posprzątana. Narzędzia ułożone. Światło działało. Na stole leżała kartka. „Musiałem jechać do firmy. Wrócę o 16 dokończyć listwy. Cz.”. Tylko tyle. Żadnych serduszek, żadnych wyznań. A jednak moje serce podskoczyło do gardła. Bałam się tego spotkania. Bałam się, że spojrzy na mnie z obrzydzeniem, że zrozumie, co zrobiliśmy. Miałam wyrzuty sumienia Kiedy wrócił po południu, nie było w nim wstydu. – Myślałem, że zwariuję, zanim tu wrócę. Przez następne cztery dni żyliśmy w bańce. Jacek wciąż był na konferencji, Kasia przedłużyła pobyt w Gdańsku. Byliśmy tylko my. Remont zszedł na drugi plan, choć jakimś cudem udało nam się skończyć kuchnię. Rozmawialiśmy godzinami. Opowiadał mi o swoich marzeniach, o tym, że chciałby otworzyć własny warsztat, ale Kasia uważa, że to mało ambitne. Czułam się winna. Każde spojrzenie na zdjęcie Kasi wiszące na ścianie było jak cios nożem w brzuch. Zdradzałam męża, zdradzałam córkę. Łamałam podstawowe tabu, a jednocześnie moja skóra nabrała blasku, oczy mi błyszczały. Grzech odmładza najlepiej. Wszystko skończyło się w niedzielę. Jacek wrócił, rzucił brudną walizkę w przedpokoju i poszedł spać. Nawet nie zauważył nowej kuchni. Kiedy w końcu wszedł, mruknął tylko: „No, ładnie. Czarek się spisał. Ile mu zapłaciłaś?”. Zacisnęłam zęby, żeby nie krzyczeć. Kasia wpadła wieczorem. Była opalona, wiatrem z Gdańska, uśmiechnięta. Rzuciła się Czarkowi na szyję. – Misiu, tęskniłam! Widzę, że odwaliłeś kawał dobrej roboty u mamy. Jesteś niesamowity. Patrzyłam, jak go całuje. To było fizycznie bolesne. Czarek spojrzał na mnie ponad jej ramieniem. Jego wzrok był nieodgadniony, smutny, ale też… współwinny. W tym jednym spojrzeniu zawarliśmy pakt milczenia. Nie żałuję Od tamtego lata minęły trzy miesiące. Kuchnia wygląda pięknie. Każdy, kto nas odwiedza, chwali dobór kolorów i precyzję wykonania. Ja jednak widzę tam coś innego. Kiedy robię kawę w kuchni, przypominam sobie dotyk dłoni Czarka. Czy to się skończyło? Oficjalnie tak. Remont się skończył, ale tydzień temu zepsuła mi się spłuczka w łazience. Jacek powiedział, że wezwie hydraulika. – Nie trzeba – powiedziałam. – Zadzwonię do Czarka. On to zrobi najlepiej. Kiedy przyjechał, Kasia była w pracy. Wszedł do łazienki, zamknął drzwi. Podałam mu klucz francuski. – Tęskniłem – szepnął. – Ja też – odpowiedziałam, wiedząc, że właśnie kupuję sobie bilet w jedną stronę do piekła. Nie wiem, jak to się skończy. Kiedy to wyjdzie na jaw – a takie rzeczy zawsze wychodzą – stracę wszystko: córkę, męża (choć jego straciłam już dawno), szacunek otoczenia. Ale teraz, w tej chwili, kiedy on patrzy na mnie, nie potrafię powiedzieć „stop”. Jestem kobietą, która ukradła męża własnej córce. I najstraszniejsza prawda jest taka, że gdybym mogła cofnąć czas, zrobiłabym to znowu. Bo dzięki niemu przypomniałam sobie, że wciąż jestem człowiekiem, a nie tylko funkcją w rodzinie. Elżbieta, 50 lat Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń ani osób, a wszelkie prawdopodobieństwa są całkowicie przypadkowe. Czytaj także: „Teściowa zawsze była dla mnie jak królowa lodu. Odwilż między nami niespodziewanie, gdy teść nawywijał” „Poświęcę pierścionek po mamie, by kupić synowi wymarzone narty. W końcu czego się nie robi z miłości” „Wzięliśmy kredyt, by wybrać się na ferie w Alpy. Gdy wróciliśmy do domu, musiałam zmierzyć się z rzeczywistością”
„Pojechaliśmy na ferie ze znajomymi, żeby wyszło taniej. Żadne pieniądze nie były warte tego, przez co przeszliśmy”
„Kulminacja nastąpiła trzeciego dnia. Mieliśmy ustalone, że gotujemy na zmianę. Dziś wypadała kolej Oli i Filipa. Byliśmy głodni po całym dniu – Robert i ja uciekliśmy sami na stok. Wróciliśmy, spodziewając się zapachu jedzenia. W kuchni było pusto”.
To miał być tydzień jak z marzeń – drewniana chatka w środku zaśnieżonego lasu, trzaskający ogień w kominku i my: dwie pary, które znają się od studiów. To ja wpadłam na ten pomysł. Był listopadowy wieczór, deszcz zacinał o szyby naszego warszawskiego mieszkania, a ja siedziałam przed laptopem, czując, jak stres ostatnich miesięcy ściska mi żołądek. Marzyłam o wyjeździe Robert, mój mąż, pracował w drugim pokoju. Mijaliśmy się w drzwiach jak współlokatorzy, a nie małżeństwo z pięcioletnim stażem. Potrzebowaliśmy resetu. Potrzebowaliśmy ciszy. Wtedy trafiłam na tę ofertę domku na wynajem. Zdjęcia zapierały dech w piersiach: surowe drewno, ogromne przeszklenia z widokiem na Tatry, prywatna balia z gorącą wodą na tarasie. Cena była zaporowa, nie będę ukrywać. To była kwota, za którą można by polecieć na tydzień all-inclusive do Turcji, ale marzyłam o skrzypiącym śniegu i planszówkach przy kominku. – A może zabierzemy Olę i Filipa? – powiedziałam do męża. – Jeśli podzielimy koszty na cztery, wyjdzie całkiem rozsądnie. Poza tym dawno się nie widzieliśmy tak na dłużej, tylko przelotem na kawie. Robert spojrzał na mnie znad okularów. W jego oczach widziałam wahanie. – Jesteś pewna? Filip ostatnio zrobił się… specyficzny. – Daj spokój, miał gorszy okres – machnęłam ręką, desperacko pragnąc zrealizować swoją wizję idealnych ferii. – W górach, na luzie, bez pracy, będzie inny. Zobaczysz, będzie jak za dawnych lat na studiach. Miałam złe przeczucia Droga w góry to zawsze loteria, ale tamtego dnia pogoda postanowiła nas przetestować. Śnieżyca stulecia. Robert prowadził nasze auto, Ola i Filip siedzieli z tyłu. Już po pierwszej godzinie jazdy poczułam, jak gęstnieje atmosfera. – Czy w tym samochodzie nie da się ustawić normalnej temperatury? – jęknęła Ola, wachlując się teatralnie dłonią. – Raz jest ukrop, raz lodownia. Sylwia, tobie nie jest duszno? – Jest okej. Mamy ustawione 21 stopni – odpowiedziałam spokojnie, patrząc na drogę. – No nie wiem, u nas w aucie klimatyzacja działa jakoś bardziej intuicyjnie – wtrącił Filip, nie odrywając wzroku od telefonu. Zacisnęłam zęby. Filip zawsze musiał podkreślić, że ich samochód, ich mieszkanie, ich ekspres do kawy są lepsze. Kiedyś to ignorowałam, zrzucając to na karb jego ambicji, ale teraz, zamknięta z nimi w blaszanej puszce na sześć godzin, czułam irytację. Prawdziwy dramat zaczął się jednak na ostatnim odcinku. GPS poprowadził nas stromą, nieodśnieżoną drogą. Domek był położony na uboczu – dokładnie tak, jak chciałam – ale dojazd wymagał skupienia. – Gdzie ty nas wywiozłaś? – rzuciła Ola z pretensją w głosie, gdy koła zabuksowały na lodzie. – Mieliśmy mieszkać w kurorcie, a to jest jakieś zadupie. – W ofercie było napisane: „cisza i spokój, z dala od zgiełku”. O to nam chodziło – próbowałam się bronić, czując narastające ciepło na policzkach. Ciągle marudzili – Tobie o to chodziło – poprawił mnie Filip. – My myśleliśmy, że to będzie cywilizowane miejsce, a nie chatka pustelnika. Jak my stąd wyjedziemy na kolację? Robert, uważaj na te dziury, bo urwiesz zawieszenie, chociaż w tym modelu to i tak pewnie wszystko klekocze. Robert nic nie powiedział, ale wymieniliśmy spojrzenia. W jego oczach wyczytałam ciche: „A nie mówiłem?”. Kiedy dotarliśmy na miejsce, widok był magiczny. Domek wyglądał lepiej niż na zdjęciach. Wielkie bale drewna, oświetlony ganek, dookoła tylko las i góry. Czysta magia. Wbiegłam do środka pierwsza, chcąc zarazić ich entuzjazmem. – Patrzcie! Mamy kominek, a tam w rogu stoi wielka choinka! – wołałam. Ola weszła do środka w swoich drogich butach na koturnie, rozejrzała się krytycznym wzrokiem i zamiast zachwytu, usłyszałam westchnienie. – Ciasno – skwitowała. – Na zdjęciach salon wydawał się większy. I czuć tu… nie wiem, wilgocią? – To drewno. Naturalny zapach drewna – Robert starał się być miły, wnosząc ich walizki, bo Filip uznał, że musi najpierw sprawdzić zasięg. – Zero kresek – oznajmił tryumfalnie Filip, wchodząc do środka i nie zdejmując kurtki. – Sylwia, mówiłaś, że jest WiFi. – Jest, hasło leży na stoliku. – Ale to jest jakieś satelitarne łącze, pewnie ping będzie tragiczny. Ja muszę sprawdzać maile, nie mogę być odcięty od świata. Płacimy za to fortunę, a standard jak w PRL-u. Ustępowaliśmy im Podział pokoi był kolejnym aktem dramatu. Były dwie sypialnie na górze. Identyczne. Obie z widokiem, obie z łazienkami, ale Ola weszła do tej po prawej, zmarszczyła nos i stwierdziła: – Tu jest gorsze światło. I materac wydaje się miękki. Filip ma problemy z kręgosłupem, musimy wziąć tamten drugi. – Ale my już tam położyliśmy rzeczy… – zaczęłam, ale Robert chwycił mnie za rękę. – Zostaw, kochanie. Przeniesiemy się. Niech mają. Przenieśliśmy się. Nie o to chodziło, kto gdzie śpi. Chodziło o zasadę. O brak słowa „dziękuję”, o to roszczeniowe podejście, jakbyśmy byli ich obsługą hotelową, a nie przyjaciółmi, z którymi dzielą koszty po połowie. Choć, jak się miało okazać, z tym dzieleniem kosztów też nie było tak kolorowo. Następnego ranka wstałam wcześniej. Chciałam naprawić atmosferę. Pojechałam z Robertem do lokalnej piekarni, kupiłam świeże bułki, oscypki, regionalne dżemy. Zrobiłam jajecznicę na maśle, zaparzyłam kawę. Gdy Ola i Filip zeszli na dół koło jedenastej, stół był zastawiony. – O, śniadanie – mruknął Filip, drapiąc się po brzuchu. Usiadł i od razu sięgnął po telefon. – WiFi nadal muli. Chcieliśmy być mili Ola usiadła naprzeciwko mnie, wpatrując się w talerz z jajecznicą. – To z cebulą? – zapytała z obrzydzeniem. – Tak, trochę podsmażyłam szalotkę dla smaku. – Ja nie jem cebuli rano, bo potem ciężko mi na żołądku. Filip też nie powinien. Mogliście zapytać. A ta kawa? To z ekspresu? – Tak. – Kwaśna jakaś. Pewnie tania arabika. My pijemy tylko specialty, przywieźliśmy swoje ziarna, ale widzę, że ten ekspres nie ma młynka żarnowego, więc strach tam cokolwiek wsypać. Poczułam, jak kawałek bułki staje mi w gardle. Robert kopnął mnie lekko pod stołem, dając znak, żebym odpuściła, ale we mnie się gotowało. Zrobiłam zakupy za własne pieniądze, wstałam o ósmej, a słyszę tylko narzekanie na jakość ziaren? Reszta dnia była koszmarem. Spacer? Za zimno, wieje, a poza tym Ola nie ma odpowiednich butów na taki głęboki śnieg. Narty? Stoki nieprzygotowane, muldy, a karnety to zdzierstwo. Zostaliśmy więc w domu. Oni siedzieli na kanapie z nosami w telefonach, głośno komentując posty na Facebooku, a ja i Robert próbowaliśmy czytać książki, udając, że świetnie się bawimy. Miarka się przebrała – Słuchajcie – zaproponował Robert po południu. – Mamy tę balię na tarasie. Woda nagrzana, widok na góry, otwieramy wino? – W takiej wodzie to się lęgną bakterie – skrzywiła się Ola. – Ktoś to w ogóle dezynfekował po poprzednich gościach? Ja bym nie ryzykowała infekcji intymnej na takim zadupiu. Wtedy Robert wyszedł. Po prostu wstał, ubrał kurtkę i wyszedł na mróz rąbać drewno, choć mieliśmy go pod dostatkiem. Kulminacja nastąpiła trzeciego dnia. Mieliśmy ustalone, że gotujemy na zmianę. Dziś wypadała kolej Oli i Filipa. Byliśmy głodni po całym dniu – Robert i ja uciekliśmy sami na stok, zostawiając ich w domku, to były jedyne cztery godziny szczęścia. Wróciliśmy, spodziewając się zapachu jedzenia. W kuchni było pusto. – O, jesteście – rzucił Filip z kanapy. – Nie chciało nam się gotować. Ten aneks kuchenny jest niefunkcjonalny, patelnie są porysowane. Rakotwórcze. Zamówmy coś. – Okej… – westchnęłam, padając ze zmęczenia. – Co zamawiamy? – No właśnie problem w tym, że tu nic nie dowozi – powiedziała Ola z wyrzutem, jakby to była moja wina. – Sprawdzaliśmy i pustka. Musicie pojechać do miasta po jakieś jedzenie. Pomiatali nami Nie „pojedźmy”, nie „my pojedziemy”. Musicie. – My jesteśmy padnięci po nartach – powiedział Robert twardo. – To wasza kolej na organizację kolacji. – Ale Robert, ty masz auto, a Filip napił się już piwa – odparła Ola z rozbrajającą szczerością. – Poza tym my pilnowaliśmy domu cały dzień. Robert roześmiał się. Był to śmiech, od którego przeszły mnie ciarki. Zimny, pozbawiony wesołości. – Pilnowaliście domu? Przed czym? Przed sarnami? – zapytał. – Nie bądź chamski – obruszył się Filip. – Umówiliśmy się na wspólny wyjazd, a wy znikacie na pół dnia, zostawiając nas samych na tym odludziu. To nie jest towarzyskie. Wtedy nie wytrzymałam. Wstałam z fotela, czując, jak drżą mi ręce. – Nie jest towarzyskie?! – mój głos poszybował o oktawę wyżej. – Od trzech dni nie robicie nic innego, tylko narzekacie! Na dom, na pogodę, na jedzenie, na kawę, na drogę, na nas! Wydałam na ten dom kupę kasy, chciałam, żeby było miło, a czuję się jak wasza zakładniczka! Nic wam nie pasuje! Jeśli jest tak źle, to dlaczego po prostu nie wyjedziecie?! Nie wytrzymałam Zapadła cisza, w której słychać tylko trzeszczenie drewna w kominku. Ola zrobiła wielkie oczy, a jej dolna warga zaczęła drżeć. – Ja… nie wiedziałam, że jesteś taka niestabilna emocjonalnie – szepnęła, patrząc na mnie jak na wariatkę. – My po prostu jesteśmy szczerzy. Jesteśmy przyjaciółmi, myślałam, że możemy sobie mówić o standardach. Nie wiedziałam, że bierzesz wszystko tak do siebie. To był cios poniżej pasa. Klasyczne odwracanie kota ogonem. Wtedy zrozumiałam, że nie ma sensu dyskutować. Oni żyli w swojej bańce, w której im się wszystko należało, a świat miał obowiązek spełniać ich wyśrubowane, arystokratyczne oczekiwania. – Nie jestem niestabilna. Mam po prostu dość – powiedziałam cicho i poszłam do sypialni. Reszta wyjazdu to była agonia. Osobne śniadania, mijanie się bez słowa w korytarzu. Oni ostentacyjnie siedzieli w swoim pokoju lub wychodzili na krótkie spacery, gdy my byliśmy w salonie. Atmosfera była tak toksyczna, że powietrze w domku wydawało się cięższe. Ale najgorsze miało dopiero nadejść przy rozliczeniu. Ostatniego dnia, gdy pakowaliśmy się do wyjazdu, położyłam na stole kartkę z wyliczeniami. – Domek opłaciliśmy z góry. Tu są paragony za jedzenie i drewno do kominka, które dokupiliśmy. Podzieliłam to na pół. Oszukali nas Filip wziął kartkę, założył okulary i zaczął analizować każdą pozycję jak audytor w Urzędzie Skarbowym. – Czekaj, czekaj. Tu jest paragon za zakupy z pierwszego dnia. Jajka, szynka, sery… My prawie tego nie jedliśmy. Oli nie smakowała szynka, a jajecznicy nie tknęliśmy przez cebulę. Dlaczego mamy za to płacić połowę? – Żartujesz sobie teraz? – zapytał Robert, stając obok mnie. Był już spakowany i widziałam, że ledwo panuje nad sobą. – Nie żartuję. Zasady to zasady. Płacimy za to, co skonsumowaliśmy. I drewno… Paliliście głównie wy wieczorami, jak my siedzieliśmy u siebie w pokoju bojąc się wyjść do salonu przez fochy Sylwii. Myślę, że powinniśmy zapłacić 30% za drewno. Patrzyłam na niego z niedowierzaniem. Facet, który jeździ nowym Audi, który chwali się premiami w korporacji, kłócił się o 50 złotych za drewno i kostkę sera, po tym jak zrujnował nam urlop. – Wiecie co? – Robert zabrał mu kartkę z ręki, zgniótł ją w kulkę i rzucił w stronę kominka. – Nie płaćcie nic. Za domek też nie oddawajcie tej drugiej raty. Bierzcie te swoje walizki i wynoście się stąd. Serio. Nie chcę od was ani grosza, bo te pieniądze by mnie parzyły. Nie chcę ich znać – Robert, nie przesadzaj, chcemy się rozliczyć uczciwie, ale… – zaczęła Ola. – Wynocha! – krzyknął Robert tak głośno, że aż podskoczyłam. Nigdy wcześniej go takiego nie widziałam. Zostaliśmy w domku jeszcze przez kilka godzin, choć doba hotelowa się kończyła. Siedzieliśmy na tarasie, owinięci w koce, pijąc resztkę kawy. Patrzyliśmy na Giewont. – Straciliśmy 2000 złotych, które mieli nam oddać – powiedział cicho Robert. – Wiem – odparłam, opierając głowę na jego ramieniu. – Ale wiesz co? To była niska cena za dowiedzenie się, kim oni naprawdę są. Wyobraź sobie, że pojechalibyśmy z nimi na dwa tygodnie do Włoch latem, tak jak planowaliśmy. Robert parsknął śmiechem. – Chyba bym ich zrzucił z Wezuwiusza. Od tamtego czasu nie rozmawialiśmy z Olą i Filipem. Ola napisała mi tylko jednego SMS-a: „Przykro mi, że tak to wyszło, ale myślę, że musicie popracować nad swoją gościnnością i panowaniem nad nerwami. Prześlę wam 500 zł za naszą część jedzenia, bo honor mi nie pozwala być dłużną, choć uważam, że to niesprawiedliwe”. Nigdy nie odpisałam. Pieniądze przyszły, ale odesłałam je z powrotem. Sylwia, 33 lata Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń ani osób, a wszelkie prawdopodobieństwa są całkowicie przypadkowe. Czytaj także: „Kiedy mąż mnie zdradził, chciałam go zostawić. To dzięki teściowej zrozumiałam, że to głupi pomysł” „Nie oswoiłam się jeszcze ze śmiercią męża, a teściowa już snuje plany na przyszłość. Tego się po niej nie spodziewałam” „Mąż nie chciał dać córce na studniówkę, bo dla niego to zbytek. Poświęciłam coś cennego, by mogła zatańczyć poloneza”
„Wysłałem żonę do sanatorium, a sam korzystam z życia. Moje serce i drzwi otworzyłem przed sąsiadką z 2. piętra”
„Byłem w dresach, nieogolony – w końcu Marioli nie było, mogłem sobie pozwolić na bycie jaskiniowcem. I wtedy na nią wpadłem. Stała przy skrzynkach na listy, walcząc z zacinającym się zamkiem”.
Kochałem moją żonę, naprawdę, ale po czterdziestu latach małżeństwa nasze rozmowy ograniczały się do listy leków i cen w dyskoncie. Kiedy pociąg ruszył do Ciechocinka, poczułem ulgę, której się wstydziłem. Stojąc na peronie, machałem ręką tak długo, aż pociąg zniknął za zakrętem. Chciałem odpocząć Mariola w oknie wyglądała na przejętą – nie mną, oczywiście, ale tym, czy na pewno spakowała wszystkie trzy rodzaje maści na rwę kulszową i czy nie zapomniała termosu z herbatą z dzikiej róży. Kiedy ostatni wagon zniknął mi z oczu, opuściłem ramię. Czułem się jak nastolatek, któremu rodzice wyjechali na weekend, zostawiając pełną lodówkę i wolną chatę. Tyle że ja miałem sześćdziesiąt osiem lat, sztuczną zastawkę i żonę, która dzwoniła do mnie średnio pięć razy dziennie, żeby sprawdzić, czy nie umarłem albo czy nie jem czegoś, co podniesie mi cholesterol. Wróciłem do pustego mieszkania. Było dziwnie cicho. Zegar w przedpokoju tykał głośniej niż zwykle. Nie było słychać szurania kapci Marioli, narzekania na polityków w telewizji, brzęku garów. Usiadłem w fotelu, otworzyłem piwo, którego Mariola mi zabraniała, i wziąłem głęboki oddech. To miał być mój czas. Czas na mecze, na czytanie książek historycznych, które uwielbiałem, a które żona nazywała „kurzołapami”, i na spanie do południa. Zostałem sam Ale już drugiego dnia ta cisza zaczęła mi ciążyć. Złapałem się na tym, że chodzę po mieszkaniu bez celu. Poprawiałem serwetki, podlewałem paprotki, do których miałem instrukcję na dwie strony A4. Czułem się niewidzialny. Emerytura to dziwny stan – niby masz cały czas świata, ale masz wrażenie, że świat już cię nie potrzebuje. Jesteś tylko widzem. I wtedy przypomniałem sobie o Dance. Danka mieszkała pod nami, na drugim piętrze. Wprowadziła się do bloku jakieś dziesięć lat temu, zaraz po tym, jak owdowiała. Podczas gdy Mariola i inne sąsiadki chodziły po osiedlu w bezkształtnych kurtkach i z siatkami wypchanymi ziemniakami, Danuta zawsze miała na sobie płaszcz, który podkreślał talię, i apaszkę w żywym kolorze. Mariola jej nie lubiła. Nazywała ją „ta hrabina z dwójki” albo „pudernica”. Twierdziła, że w tym wieku nie wypada malować ust na czerwono. Ja nigdy nie komentowałem. Co miałem powiedzieć? Że ilekroć mijałem ją na schodach, serce biło mi szybciej? Że jej perfumy unosiły się na klatce jeszcze długo po tym, jak zatrzasnęła drzwi? Milczałem, bo milczenie było bezpieczne. Było spoiwem mojego małżeństwa. Wpadła mi w oko Trzeciego dnia mojej słomianej wdowiej wolności zszedłem na dół wyrzucić śmieci. Byłem w dresach, nieogolony – w końcu Marioli nie było, mogłem sobie pozwolić na bycie jaskiniowcem. I wtedy na nią wpadłem. Stała przy skrzynkach na listy, walcząc z zacinającym się zamkiem. – Cholerny zamek – mruknęła, nie widząc mnie jeszcze. – Potrzeba fachowej ręki? – zapytałem, starając się, żeby mój głos brzmiał szarmancko, a nie jak głos starego dziada w wyciągniętym dresie. Odwróciła się. Jej uśmiech był jak włączenie światła w ciemnym pokoju. – Pan Stefan! – zawołała radośnie. – Z nieba mi pan spadł. Ten kluczyk chyba się wygiął, a ja czekam na ważne awizo. Podszedłem bliżej. Nagle poczułem się strasznie zażenowany swoim wyglądem. Wciągnąłem brzuch. – Pokaż, Danusiu – powiedziałem. Nigdy wcześniej tak do niej nie powiedziałem. Zawsze było „Pani Danuto”. – Proszę – podała mi kluczyk. Nasze palce się zetknęły. Jej dłoń była ciepła, zadbana, paznokcie pomalowane na bordowo. Przeszedł mnie dreszcz. Przyjąłem zaproszenie Otworzyłem skrzynkę jednym sprawnym ruchem. Byłem „złotą rączką” w domu, to akurat Mariola doceniała, choć rzadko chwaliła. – Voila – powiedziałem. – Jest pan czarodziejem, Stefanie – zaśmiała się, patrząc mi prosto w oczy. – Mariola to ma szczęście z takim mężem. A właśnie, widziałam, jak wyjeżdżała z walizkami. Został pan sam na gospodarstwie? – Wysłana do wód – odparłem, starając się nie brzmieć zbyt entuzjastycznie. – Sanatorium. Trzy tygodnie reperowania zdrowia. – Ojej. Trzy tygodnie? To strasznie długo. Nie będzie panu smutno tak samemu? – zapytała, a w jej głosie usłyszałem nutę autentycznej troski… a może zaproszenia? Nie byłem pewien. Mój wewnętrzny radar zardzewiał lata temu. – Jakoś sobie poradzę. Mam telewizor i zapas krzyżówek – zażartowałem słabo. Danuta poprawiła włosy. – Wie pan co? Upiekłam dziś szarlotkę. Taką na kruchym spodzie, z cynamonem. Całej blachy sama nie zjem, a szkoda, żeby się zmarnowała. Może wpadnie pan po południu na kawę? Sąsiedzka pomoc wymaga nagrody. Wyszykowałem się Zastygłem. Mój mózg krzyczał: „Uciekaj, Mariola cię zabije, nawet na odległość!”. Ale moje serce, to zmęczone, emeryckie serce, zabiło mocniej. – Z przyjemnością – odpowiedziałem, zanim zdążyłem pomyśleć. – O której? – O siedemnastej. Będę czekać. Wróciłem na górę i wpadłem w szał. Ogoliłem się dwa razy, żeby skóra była gładka jak u niemowlaka. Wyciągnąłem z szafy moją najlepszą koszulę, na „wielkie wyjścia”, czyli na pogrzeby i wesela. Wyprasowałem ją, choć nienawidziłem żelazka. Użyłem wody kolońskiej, którą dostałem od syna na gwiazdkę trzy lata temu i która wciąż stała zafoliowana. O 16:30 zadzwoniła Mariola. – No cześć, Stefan. Podlałeś kwiaty? – Tak, Mariolka, podlałem. – A co robisz? Masz jakiś taki dziwny głos. Zadyszkę masz? Mierzyłeś ciśnienie? – Wszystko w porządku, właśnie odkurzałem – skłamałem gładko. Pierwsze kłamstwo poszło łatwiej, niż myślałem. – Słuchaj, kochanie, muszę kończyć, bo mecz zaraz leci w telewizji. – Jaki mecz we wtorek? – Powtórka z ligi angielskiej. Pa, kuruj się! Rozłączyłem się z bijącym sercem. Czułem się winny, ale jednocześnie podekscytowany. Byłem podekscytowany Punkt 17 zapukałem do drzwi sąsiadki. Otworzyła niemal natychmiast. Zmieniła strój. Miała na sobie sukienkę. W mieszkaniu pachniało ciastem i czymś jeszcze – świecami? – Zapraszam, wyglądasz bardzo elegancko – powiedziała, wpuszczając mnie do środka. Jej mieszkanie było lustrzanym odbiciem mojego w sensie układu, ale wyglądało jak z innego świata. U nas królowała meblościanka z lat 90., dywan w tureckie wzory i wszędzie poupychane durnostojki. U Danuty było przestronnie, nowocześnie. Miękka, welurowa kanapa, dużo lamp dających ciepłe światło, na ścianach abstrakcyjne obrazy. I muzyka. Cichy jazz sączył się z głośników. Żadnych wiadomości, żadnych seriali. Usiadłem na kanapie, starając się nie wgnieść poduszek. – Kawy? A może wina? – zaproponowała. – Wino… chętnie – odpowiedziałem. Siedzieliśmy, jedliśmy szarlotkę, która była obłędna, wilgotna, nie to co wióry, które czasem wychodziły mojej żonie, i rozmawialiśmy. I to było największe zaskoczenie. Nie o wnukach, których ona nie miała, a ja miałem dwoje, nie o chorobach, nie o drożyźnie. Rozmawialiśmy o muzyce, o podróżach. Danka opowiadała, jak za młodu jeździła autostopem po Bułgarii. Ja opowiedziałem jej o mojej pasji do sklejania modeli samolotów, z której Mariola zawsze się śmiała, nazywając to „zabawą dla dużych dzieci”. Czułem, że żyję Danuta naprawdę słuchała. Patrzyła mi w oczy i śmiała się z moich żartów. Czułem, jak z każdą minutą zrzucam z siebie lata. Czułem się ważny. Czułem się męski. – Masz piękne dłonie – powiedziała nagle. – Takie silne. Spojrzałem na swoje dłonie – spracowane, z kilkoma plamami wątrobowymi. – Są stare – mruknąłem. – Są doświadczone – poprawiła mnie, kładąc swoją dłoń na mojej. Nie zabrałem ręki. Spojrzeliśmy na siebie. W jej oczach nie było litości dla staruszka. Była obietnica. Wiedziałem, że powinienem wyjść. Była 19, limit przyzwoitości został wyczerpany, ale wino szumiało mi w głowie, a jej obecność działała jak magnes. – Chyba… będę się zbierał – powiedziałem niepewnie, wstając. Nogi miałem jak z waty. – Już? – zapytała, wstając razem ze mną. Podeszła bardzo blisko. Czułem ciepło jej ciała. Odprowadziła mnie do drzwi. Kiedy sięgałem do klamki, stanęła tuż za mną. – Dziękuję, że wpadłeś. Było mi bardzo miło. Samotność czasem bywa… trudna. – Mnie też było miło, Danusiu. Nawet nie wiesz, jak bardzo. Chciałem tego Odwróciłem się, żeby podać jej rękę na pożegnanie, ale ona nie wyciągnęła dłoni. Zamiast tego zrobiła krok do przodu i położyła dłonie na moich ramionach. – Wiesz, życie jest za krótkie na to, żeby odmawiać sobie chwil szczęścia. Zanim zdążyłem przeanalizować te słowa, pocałowała mnie. Nie był to taki pocałunek, jaki dawała mi Mariola na imieniny – suchy i szybki „cmok”. To był pocałunek kobiety, która wie, czego chce. Zesztywniałem na ułamek sekundy, a potem… objąłem ją. Kiedy oderwaliśmy się od siebie, oboje ciężko oddychaliśmy. – Jutro? – zapytała szeptem, gładząc mnie po policzku. – Jutro – wychrypiałem. Wróciłem na górę chwiejnym krokiem, ale nie od wina. W lustrze w przedpokoju zobaczyłem obcego człowieka. Oczy mi błyszczały, policzki miały rumieńce. Wyglądałem na żywego. Telefon zadzwonił. Mariola. – Czemu nie odbierałeś?! Dzwonię trzeci raz! – Byłem… w toalecie – skłamałem. Kolejne kłamstwo. Już nie czułem wyrzutów sumienia. Czułem tylko irytację, że przerywa mi ten stan euforii. – Słuchaj, tu w sanatorium jest okropnie, jedzenie jałowe, a ten rehabilitant to jakiś sadysta… Wpadłem po uszy Słuchałem jej narzekań, patrząc w sufit i uśmiechając się do siebie. Nie obchodziło mnie to. Miałem swój sekret. Przez następne dwa tygodnie żyłem w dwóch rzeczywistościach. Rano byłem przykładnym emerytem – robiłem zakupy, opłacałem rachunki, rozmawiałem z synem przez telefon, a popołudniami schodziłem na dół. Danka była niesamowita. Okazało się, że w wieku blisko siedemdziesięciu lat wciąż można odczuwać pasję, wciąż można odkrywać swoje ciała bez wstydu. Danuta sprawiała, że czułem się królem. Nie krytykowała mnie. Nie poprawiała. Gotowaliśmy razem. Tańczyliśmy w salonie do starych płyt Niemena. Oglądaliśmy filmy do późnej nocy, przytuleni na kanapie. Czułem się, jakbym dostał drugie życie w prezencie od losu, ale pojawiły się problemy. Sąsiadka z parteru. Wiedźma wiedziała wszystko o wszystkich. Zauważyłem, że kiedy schodzę do Danuty, drzwi sąsiadki uchylają się minimalnie. Czułem na plecach jej wzrok. – Uważaj na nią – ostrzegła mnie Danuta. – Ona doniesie Marioli, jak tylko ją zobaczy. – Nie doniesie. Boi się mnie – powiedziałem buńczucznie, choć w środku trząsłem się ze strachu. Musiałem uważać I było coś jeszcze. Zacząłem się zakochiwać. To nie było tylko fizyczne zauroczenie. Zacząłem myśleć o Danucie, kiedy byłem u siebie na górze. Zacząłem porównywać. Dlaczego Mariola nie może być taka? Dlaczego Mariola nie może mnie przytulić bez powodu? Dlaczego z żoną rozmawiamy tylko o problemach? Pewnego wieczoru zapytałem: – A co, jeśli nie chciałbym wracać na górę? Danuta spoważniała. – Nie psuj tego. To jest chwila. Mariola to twoje życie, ja jestem twoimi wakacjami. – Ale ja nie chcę, żeby wakacje się kończyły. – Muszą, inaczej przestaną smakować. Nie zostawisz jej, macie dzieci, wnuki, wspólny majątek, 40 lat historii. Ja jestem tylko miłym przerywnikiem. Zabolało mnie to. Poczułem się wykorzystany, a jednocześnie wiedziałem, że ma rację. Byłem tchórzem. Nie zostawiłbym Marioli. Nie umiałbym spojrzeć synowi w oczy. Ostatni dzień przed powrotem Marioli był najgorszy. Musiałem zatrzeć ślady. Przewietrzyć mieszkanie, schować butelkę wody kolońskiej. Zszedłem do Danuty, żeby się pożegnać. Stojąc w jej progu, czułem, jak gardło mi się ściska. – To koniec? – zapytałem. Nic nie podejrzewała Uśmiechnęła się smutno, ale pięknie. – To nie koniec. Jesteśmy sąsiadami. Będziemy sobie mówić „dzień dobry”. – Ale to już nie będzie to samo. – Nie będzie, ale będziemy mieli co wspominać, kiedy będziemy siedzieć w oknach i patrzeć na deszcz. Dałeś mi piękne dwa tygodnie. Poczuliśmy, że żyjemy. To wystarczy. Pocałowała mnie w czoło jak matka albo jak pielęgniarka żegnająca pacjenta. – Idź już. Mariola wraca jutro rano. Musisz się wyspać. Wróciłem do siebie. Usiadłem w tym samym fotelu, w którym siedziałem pierwszego dnia. Cisza znów dzwoniła w uszach, ale teraz była to cisza pełna smutku. Następnego dnia odebrałem Mariolę z dworca. Wysiadła z pociągu, narzekając na przeciągi w przedziale i chrapiącą współpasażerkę. Ucałowałem ją w policzek. Pachniała maścią kamforową i starym pudrem. – O, schudłeś chyba! – zauważyła krytycznie, taksując mnie wzrokiem. – Jadłeś w ogóle coś? Pewnie same parówki. Mówiłam, że sobie nie poradzisz. – Jadłem, Mariolka, jadłem – uśmiechnąłem się. – Nawet szarlotkę jadłem. – Ty i pieczenie? Akurat. Chodź, weź te walizki, ciężkie jak diabli. Myślałem o niej Wchodziliśmy po schodach. Na drugim piętrze drzwi się otworzyły. Serce stanęło mi w gardle. Wyszła Danuta. Elegancka, w czerwonym płaszczu. Mariola prychnęła pod nosem. – Dzień dobry – ukłoniła się Danuta. Spojrzała na mnie, ale jej wzrok był chłodny, uprzejmy. Zero śladu po tym, co robiliśmy dwa dni wcześniej. – Dzień dobry – mruknęła Mariola i pociągnęła mnie za rękaw. – Chodź Stefan, nie gap się tak. Weszliśmy do mieszkania. Mariola natychmiast zaczęła rozpakowywać walizki, opowiadając o zabiegach borowinowych. Stanąłem w oknie. Widziałem, jak Danuta wychodzi z klatki i idzie chodnikiem. Szła lekko, kołysząc biodrami. – Stefan! Słuchasz mnie?! – krzyknęła Mariola z kuchni. – Wstawiłam wodę na herbatę! – Słucham, kochanie. Słucham. Odszedłem od okna. Wróciłem do mojego życia, do narzekania, do leków, do bezpiecznej nudy, ale coś się zmieniło. Wiedziałem, że jestem zdolny do pasji. Mariola nigdy się nie dowiedziała. A ja czasem, gdy Mariola ogląda serial, schodzę na dół wyrzucić śmieci, choć kosz jest pusty. Tylko po to, by przejść obok drzwi na drugim piętrze i poczuć ten zapach grzechu, cynamonu i życia, którego posmakowałem tylko przez chwilę, ale który nasycił mnie na resztę moich dni. Nie żałuję ani minuty. Stefan, 69 lat Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń ani osób, a wszelkie prawdopodobieństwa są całkowicie przypadkowe. Czytaj także: „W szufladzie starego kredensu znalazłam testament dziadka. Nie mogłam uwierzyć w to, co kryła tajemnicza koperta” „Ferie w pensjonacie w górach zapowiadały się cudownie. Do momentu, aż odkryliśmy coś w łazience” „Zgodziłam się zawieźć babcię do notariusza, bo chciała spisać testament. Dała mi coś, czego nie kupię za pieniądze”
„Na nasze złote gody mąż oznajmił, że odchodzi do młodszej. Nie zmartwiłam się, bo wiedziałam, że szybko tego pożałuje”
„Asia płakała histerycznie, tuląc dzieci, które też zaczęły wyć ze strachu. Ja siedziałam nieruchomo nad stygnącym rosołem. Patrzyłam na tłuste oka w zupie i myślałam o tym, że zapomniałam posolić ziemniaki”.
Wyprasowany obrus, najlepsza porcelana i rosół, który gotowałam od piątej rano. Pamiętam każdy szczegół tego poranka. Była sobota, koniec sierpnia. Powietrze było lepkie, duszne, zapowiadało burzę – taką, która łamie drzewa, ale oczyszcza atmosferę. Wszystko przygotowałam Wstałam, gdy Waldemar jeszcze chrapał. To jego chrapanie przez pięć dekad było ścieżką dźwiękową mojego życia. Czasami miałam ochotę przyłożyć mu poduszką, żeby tylko nastała cisza, ale tego dnia patrzyłam na jego siwą czuprynę z czułością. Pięćdziesiąt lat. Pół wieku prania skarpet, wspólnych kredytów, wychowywania Wojtka i Asi, chorób, wakacji w Dziwnowie i niedzielnych obiadów. Spojrzałam w lustro. Zmarszczki wokół oczu świadczyły o tym, że dużo się śmiałam, te wokół ust – że często zaciskałam zęby, by nie powiedzieć za dużo. Włożyłam perły – prezent od Waldka na 30. rocznicę. Wtedy jeszcze się starał. Kiedy wstał, był dziwny. Nie narzekał na ból w krzyżu, co było jego porannym rytuałem. Unikał mojego wzroku. – Pięknie wyglądasz, Zosiu – mruknął, wiążąc krawat przed lustrem w przedpokoju. Jego dłonie drżały. – Dziękuję, Walduś. Dzieci będą o trzynastej. Wszystko gotowe? – Tak. Musimy porozmawiać, ale… może po obiedzie? Albo w trakcie. Zobaczymy. Zbagatelizowałam to. Myślałam, że może kupił wycieczkę do sanatorium i chce zrobić niespodziankę przy dzieciach. Nic nie podejrzewałam Stół wyglądał perfekcyjnie. Na środku bukiet 50 róż – to załatwił nasz syn. Asia przyjechała z mężem i synami, którzy od razu zaczęli biegać wokół stołu. Było gwarno, domowo, bezpiecznie. Czułam dumę. Przetrwaliśmy wszystko: stan wojenny, transformację ustrojową, bezrobocie Waldka w latach 90., moją operację biodra. Byliśmy skałą. Gdy podałam rosół, Waldemar wstał. Zapadła cisza. Wszyscy uśmiechali się wyczekująco. – Zosiu – zaczął, a głos mu się łamał. – Dzieci. Pięćdziesiąt lat to szmat czasu. – Za zdrowie rodziców! – wyrwał się zięć, ale Waldemar uciszył go gestem dłoni. – Nie przerywaj mi, Jacek. To szmat czasu. I dziękuję ci, Zofio, za to wszystko. Ale… – wziął głęboki oddech, jakby miał zanurkować w lodowatej wodzie. – Ale człowiek ma tylko jedno życie. Zrozumiałem to teraz, gdy moje plecy odmówiły posłuszeństwa. Spojrzałam na niego zdezorientowana. O czym on mówi? – Chcę przeżyć resztę dni, czując, że żyję. Zakochałem się. Zakochał się W pokoju zrobiło się tak cicho, że słyszałam tykanie zegara w kuchni. – Co ty gadasz, ojciec? – warknął Wojtek, wstając powoli. – Za dużo wypiłeś przed obiadem? – Nie, synu. Jestem trzeźwy jak nigdy. Odchodzę. Patrycja na mnie czeka. – Patrycja? – wydukałam. To imię brzmiało w moich ustach jak ciało obce. – Pielęgniarka z rehabilitacji? Waldemar wyprostował się, jakby nagle ubyło mu lat. – Ona mnie rozumie. Widzi we mnie mężczyznę, a nie tylko dziadka do naprawiania kranów. Ma 42 lata, ale duszą jest w moim wieku. Spakowałem się rano. To, co działo się później, pamiętam jak zlepek chaotycznych scen z kiepskiego filmu. Wojtek rzucił się na ojca z pięściami, zięć musiał go trzymać. Asia płakała histerycznie, tuląc dzieci, które też zaczęły wyć ze strachu. Ja siedziałam nieruchomo nad stygnącym rosołem. Patrzyłam na tłuste oka w zupie i myślałam o tym, że zapomniałam posolić ziemniaki. Mózg odciął mi emocje. To mechanizm obronny. Gdyby dopuścił do mnie to, co się właśnie stało, pewnie pękłaby mi jakaś żyłka w mózgu. – Wynoś się! – wrzeszczał Wojtek. – Nie masz prawa! W rocznicę?! Ty stary… – Nie wyzywaj mnie! Mam prawo do szczęścia! Zofia sobie poradzi, zostawiam jej mieszkanie! – krzyczał Waldek, już w przedpokoju, szarpiąc się z walizką, którą, o ironio, kupiłam mu na imieniny. Po prostu odszedł Trzask drzwi był ostateczny. Zostaliśmy sami. W powietrzu wciąż unosił się zapach jego wody kolońskiej zmieszany z zapachem pieczonej kaczki, której nikt już nie tknął. Wyszli po godzinie. Dzieci chciały zostać, ale kazałam im iść. Musiałam zostać sama. Kiedy zamknęłam za nimi drzwi, osunęłam się na podłogę w przedpokoju, wciąż w tej eleganckiej sukience. Zostawił mnie dla kobiety, która mogłaby być jego córką. Dla kobiety, która masowała mu plecy i pewnie szeptała, jaki to on jest silny i męski, podczas gdy ja prosiłam, żeby wynosił śmieci i brał leki na nadciśnienie. Pierwszy tydzień był piekłem. Nie wychodziłam z domu. Zasłoniłam okna. Wstydziłam się wyjść do sklepu, bo miałam wrażenie, że kasjerka w sklepie wie. Że sąsiadki na ławce już plotkują: „Widziałyście? Pogonił za młodą, a Zofia została na lodzie”. W nocy budziłam się i machałam ręką, szukając go obok. Jego poduszka była zimna, ale trzeciej nocy zauważyłam coś dziwnego. Wyspałam się. Nikt nie chrapał. Nikt nie zabierał mi kołdry. Nikt nie wstawał trzy razy do toalety, zapalając światło. Doceniłam samotność Drugi tydzień to była faza gniewu. Wojtek zadzwonił i powiedział, że widział ojca na mieście. – Mamo, on wygląda śmiesznie – relacjonował z satysfakcją. – Kupił sobie spodnie rurki i czerwoną koszulkę polo. I pofarbował włosy. Wygląda jak wyliniały lis. A ta jego Patrycja… Mamo, ona go doi. Widziałem, jak płacił za jej zakupy w drogiej drogerii, a sam stał z boku jak szofer. Wtedy wstałam, wzięłam wielki worek na śmieci i zaczęłam sprzątać. Jego stare swetry, które cerowałam latami – do kosza. Jego kolekcja kufli do piwa, które zbierały kurz – do kartonu i pod śmietnik. Jego fotel, w którym zawsze siedział przed telewizorem – przesunęłam do kąta i postawiłam tam swoje kwiaty. Zaczęłam oddychać. W trzecim tygodniu poszłam do fryzjera. – Pani Zosiu, robimy to co zawsze? Trwała i lekki fiolet? – Nie, obcinamy na krótko. Nowocześnie. I miodowy blond. Kiedy wyszłam z salonu, czułam się lżejsza o pięć kilo. Zamówiłam pizzę, której Waldemar nienawidził, twierdził, że to ciasto z odpadkami, i obejrzałam komedię romantyczną, śmiejąc się w głos. Zrozumiałam brutalną prawdę: przez lata byłam nie tylko żoną, ale matką, pielęgniarką, kucharką i sprzątaczką dla dorosłego mężczyzny. Jego miłość była przyzwyczajeniem do wygody. A teraz? Teraz inna kobieta musiała słuchać jego pretensji. Nie wyszło mu Mijał czwarty tydzień. Zadzwoniła Asia. – Mamo… Tata dzwonił. – I co? – Płakał. Podobno Patrycja nie jest taka, jak myślał. – Co, nie umie robić gołąbków? – Gorzej. Wyrzuciła go do drugiego pokoju, bo chrapie. I podobno skończyły mu się oszczędności, które wziął z konta, bo kupił jej jakiś drogim sprzęt grający. Mamo, on chce wrócić. Poczułam ukłucie w sercu. Nie z litości, z satysfakcji. To było okrutne, wiem, ale po 50 latach poświęcenia, po tym upokorzeniu przy całej rodzinie, miałam prawo do bycia suką. – Niech robi, co chce – powiedziałam chłodno. Przyszedł we wtorek. Deszcz lał od rana, jakby niebo płakało nad jego głupotą. Zadzwonił dzwonkiem – nie miał kluczy, bo zamki wymieniłam dwa dni po jego wyprowadzce. Wrócił do mnie Otworzyłam. Stał tam mój mąż, wielki Waldemar, który miesiąc temu krzyczał o prawie do szczęścia. Teraz wyglądał jak zbity pies. Te jego młodzieżowe rurki były brudne u dołu, czerwona koszulka opinała wydatny brzuch, a farba na włosach zrudziała, odsłaniając siwe odrosty. W ręku trzymał tę samą walizkę i bukiet zwiędłych goździków ze stacji benzynowej. – Zosiu… – zaczął. Głos miał zachrypnięty. Oparłam się o framugę. Nie wpuściłam go. – Czego chcesz? Patrycja nie ma czasu na masaż? Spuścił wzrok. – Popełniłem błąd, straszny błąd. Byłem głupi. Opętało mnie, to był jakiś amok. Myślałem, że młodość wróciła, a to była tylko ułuda. Ona jest potworem. Wyśmiewała mnie, a kiedy skończyła się kasa, kazała mi spać na materacu. Patrzyłam na niego i próbowałam znaleźć w sobie dawną Zofię, tę, która by go przytuliła, zrobiła herbatę z cytryną, powiedziała: „Już dobrze, stary głupku”, ale jej nie było. Umarła przy rosole miesiąc temu. Gardziłam nim – I myślisz, że możesz tak po prostu wejść? Że upierzesz brudy i będzie jak dawniej? – Jesteśmy małżeństwem 50 lat… Przysięgaliśmy sobie. – Ty swoją przysięgę złamałeś przy toaście, pamiętasz? Zapadła cisza. Widziałam, jak trzęsie mu się broda. Płakał, naprawdę płakał. Nie widziałam jego łez od pogrzebu jego matki dwadzieścia lat temu. – Nie mam dokąd iść – szepnął. – Dzieci nie chcą mnie znać. Jestem sam. Zosiu, błagam. To był moment decydujący. Mogłam zamknąć drzwi, miałabym do tego prawo, ale wiedziałam, że wtedy on skończy w jakiejś noclegowni. Mimo wszystko, to był ojciec moich dzieci i człowiek, z którym przeżyłam większość życia. Litość wygrała z nienawiścią, ale nie wygrała z rozsądkiem. – Wejdziesz – powiedziałam twardo. Jego twarz rozjaśniła się nadzieją. Zrobił krok do przodu. – Ale – zatrzymałam go ręką. – Na moich warunkach. Zamarł. – Śpisz w gościnnym, na tej starej kanapie. Do sypialni nie masz wstępu, dopóki ja nie zdecyduję inaczej. A może nigdy nie zdecyduję. Wpuściłam go Pokiwał gorliwie głową. – Robisz sobie sam śniadania. Obiady jem o 14, jak będziesz, to dostaniesz, jak nie to nie. I teraz ty będziesz się starał. Ja już swoje odrobiłam przez 50 lat. Teraz to ty musisz udowodnić, że zasługujesz na to, bym podała ci szklankę wody. Rozumiesz? – Rozumiem, Zosiu. Wszystko rozumiem. Dziękuję. Wpuściłam go. Wszedł do przedpokoju, odstawił walizkę i te nieszczęsne kwiaty. Rozglądał się po mieszkaniu, jakby widział je pierwszy raz. Zauważył brak swojego fotela, ale nie śmiał zapytać. Zauważył moją nową fryzurę. – Ładnie ci w tych włosach – bąknął. – Wiem – odpowiedziałam, zamykając drzwi na klucz. Minęło pół roku. Waldemar nadal śpi w gościnnym. Schudł, przestał farbować włosy. Rano, gdy wstaję, kawa już na mnie czeka. Nauczył się obsługiwać ekspres, którego wcześniej bał się dotknąć. Dzieci powoli zaczynają z nim rozmawiać, choć Wojtek wciąż patrzy na niego z pogardą. Czy go kocham? Nie wiem. Nie ma już tego bezwarunkowego oddania. Jest pewnego rodzaju partnerstwo, ale oparte na dystansie. Tamta zdrada była najgorszym, co mnie spotkało, ale i najlepszym. Dzięki niej przestałam być niewidzialna. Zofia, 72 lata Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń ani osób, a wszelkie prawdopodobieństwa są całkowicie przypadkowe. Czytaj także: „Obiad na naszą 15. rocznicę ślubu skończył się wielką niespodzianką. Przez nią już nie mam męża” „Mąż mi wmawiał, że musimy zacisnąć pasa. Ja kupowałam pasztet w promocji, a on odkładał na luksusowy wyjazd z kochanką” „Przez 4 lata czekałam, aż ukochany się rozwiedzie i ożeni ze mną. Przypadkiem odkryłam, jakie naprawdę miał zamiary”
„Dzieci pojechały na zimowisko, ja do sanatorium, a mąż miał robić remont. Czułam, że wcale nie kładł gresu w łazience”
„Zbyszek powinien być w pracy, ale wziął urlop na ten rzekomy remont. Spodziewałam się kurzu, folii malarskiej, hałasu wiertarki. Zamiast tego w domu pachniało. I to nie klejem do glazury. Pachniało lawendą i pieczoną kaczką”.
To miał być najpiękniejszy luty w moim życiu. Dzieci bezpieczne na obozie narciarskim, ja w luksusowym spa w Ciechocinku, a mój mąż, mój kochany Zbyszek, sam w domu – rzekomo planujący remont łazienki, o którym marzyłam od lat. Czułam się jak królowa życia, której wreszcie los wynagradza lata harówki. Byłam wykończona Styczeń był dla mnie koszmarem. W pracy zamykaliśmy rok finansowy, co oznaczało nadgodziny, stres i picie hektolitrów zimnej kawy przed monitorem. W domu nie było lepiej. Nasze bliźniaki, Kacper i Lenka, przechodziły okres buntu połączony z niekończącymi się infekcjami. Kiedy w końcu wyzdrowieli, a w biurze kurz opadł, czułam się jak wyżęta ścierka. Moje libido było zerowe, moja cera szara, a moje nerwy napięte jak postronki. Wtedy Zbyszek wkroczył do akcji jak rycerz na białym koniu. – Tak nie może być – powiedział pewnego wieczoru, masując mi kark. – Wykończysz się. To on wszystko zorganizował. Znalazł obóz dla dzieciaków w Tatrach, co graniczyło z cudem, bo miejsca znikały we wrześniu. A potem, z tajemniczym uśmiechem, wręczył mi kopertę. Skierowanie do sanatorium. Prywatne, opłacone, z pakietem zabiegów. – Ale Zbychu… to kupa kasy – protestowałam słabo, choć w myślach już pakowałam walizkę. – Nieważne. Dostaliśmy premię, poza tym chcę mieć w domu szczęśliwą żonę. Ja zostanę, ogarnę ten kapiący kran, może wreszcie wymienię fugi pod prysznicem. Będę miał spokój, ty będziesz miała spokój. Układ idealny. Patrzyłam na niego z wdzięcznością. Byłam taka pewna jego oddania. Przecież byliśmy małżeństwem z piętnastoletnim stażem. Mieliśmy kredyt, psa, wspólne plany emerytalne. Marzyłam o odpoczynku Wyjazd dzieci był chaotyczny, pełen łez i zgubionych rękawiczek, ale kiedy autokar ruszył, poczułam pierwszy powiew wolności. Dwa dni później Zbyszek odwoził mnie na dworzec. – Będę tęsknił – powiedział, ładując moją walizkę do wagonu. – Pisz, dzwoń – poprosiłam. – Oczywiście. Ale pamiętaj, tam masz się relaksować. Wyłącz telefon. Odpocznij od nas. Sanatorium okazało się rajem. Pierwsze trzy dni przespałam. Kolejne trzy spędziłam w borowinie i solankach, ale gdzieś w okolicach siódmego dnia zaczęło mnie dopadać dziwne uczucie. Intuicja? A może po prostu zwykła, babska podejrzliwość, którą tak długo uciszałam? Zbyszek dzwonił rzadko. Zawsze wieczorami, zawsze krótko. – Padam na twarz, kochanie – mówił. – Cały dzień walczyłem z hydrauliką. Śmierdzę silikonem, idę prosto pod prysznic. – Wyślij mi zdjęcie łazienki, chcę zobaczyć postępy! – poprosiłam raz, leżąc w hotelowym łóżku i tęskniąc za jego głosem. Zapadła cisza. Krótka, ale znacząca. – Jutro, kochanie. Teraz jest bałagan, nic nie widać. Dobranoc. Tęskniłam za nim Rozłączył się, zanim zdążyłam powiedzieć „kocham cię”. Wpatrywałam się w ekran telefonu. Coś tu nie grało. Zbyszek był pedantem. Jeśli robił remont, to dokumentował każdy etap, żeby potem chwalić się kolegom przy piwie. Dlaczego nie chciał pokazać mi choćby jednej płytki? Zaczęłam analizować nasze ostatnie miesiące. Jego nagłe wyjścia na siłownię, choć nigdy nie lubił ćwiczyć. Nowe perfumy, które podobno dostał od klienta. Blokadę w telefonie, którą zmienił ze względów bezpieczeństwa firmy. Układałam te puzzle w głowie, leżąc w kąpieli perełkowej, a z każdym bąbelkiem powietrza moja paranoja rosła. Ale zaraz potem ganiłam się w myślach. „Patrycja, przestań. Chłop chce ci zrobić niespodziankę, a ty szukasz dziury w całym”. Wróciłam dzień wcześniej. Nie planowałam tego, po prostu ostatni zabieg odwołano, a ja tęskniłam tak bardzo, że przebukowałam bilet. Chciałam mu zrobić niespodziankę. Weszłam do domu cicho. Była godzina 14, wtorek. Zbyszek powinien być w pracy, ale wziął urlop na ten rzekomy remont. Spodziewałam się kurzu, folii malarskiej, hałasu wiertarki. Zamiast tego w domu pachniało. I to nie klejem do glazury. Pachniało lawendą i pieczoną kaczką. Dosłownie oniemiałam Weszłam do salonu. Był nieskazitelnie czysty. Żadnych śladów remontu. W łazience – stare fugi, ten sam kapiący kran. Nic nie zostało ruszone. Stałam na środku korytarza z walizką, czując, jak serce podchodzi mi do gardła. Wtedy zauważyłam stół. Dwa kieliszki po winie, niedopite. I talerze z resztkami kolacji, której Zbyszek nigdy by nie przygotował – kaczka, jakieś fikuśne sałatki. Mój mózg pracował na najwyższych obrotach, próbując znaleźć logiczne wyjaśnienie. Może wpadł kolega z pracy? Może świętowali awans? Zbyszka nie było, jego samochodu też nie. Pewnie pojechał odwieźć „gościa”. Usiadłam na kanapie, bo nogi odmówiły mi posłuszeństwa. I wtedy zadzwonił dzwonek do drzwi. Pomyślałam, że to on, że zapomniał kluczy. Zerwałam się, gotowa do ataku albo do płaczu, sama nie wiedziałam. Otworzyłam drzwi z impetem. Ale to nie był Zbyszek. To była moja teściowa. Moja relacja z nią była poprawna. Chłodna. Ona zawsze uważała, że Zbyszek mógł trafić lepiej. Że moje zupy są za słone, a ja za mało ambitna. Była typem matki-kwoki, która w swoim synku widzi ósmy cud świata. Nigdy nie stała po mojej stronie. Nigdy. Nie spodziewałam się jej Gdy zobaczyłam ją stojącą na wycieraczce, bladą jak ściana, trzymającą w ręku swoją starą, skórzaną torebkę tak mocno, że zbielały jej kłykcie, wiedziałam, że stało się coś strasznego. – Wróciłaś – powiedziała. Nie było to pytanie. – Dzień dobry, mamo – wydukałam. – Tak, wcześniej. Zbyszek… – Wiem, gdzie jest Zbyszek – przerwała mi ostro. Weszła do środka, nie zdejmując butów, co było do niej niepodobne. Omiotła wzrokiem stół. Jej usta zacisnęły się w wąską kreskę. – Widzę, że nie zdążył posprzątać po śniadaniu. Zamarłam. – Po jakim śniadaniu? Usiadła w fotelu. Wyglądała staro. Nagle cała jej duma i wyniosłość gdzieś uleciały, zostawiając zmęczoną kobietę. – Usiądź, Patrycja. Musimy porozmawiać, zanim ten tchórz wróci. Nalałam jej wody drżącymi rękami. – Nie lubię cię – zaczęła, patrząc mi prosto w oczy. – Nigdy tego nie ukrywałam. Uważam, że jesteś bałaganiarą i masz za miękkie serce, ale… – wzięła głęboki oddech – ale jesteś matką moich wnuków. I jesteś uczciwą kobietą, a ja brzydzę się kłamstwem. Brzydzę się tym, co mój syn wyprawia w tym domu, kiedy ciebie nie ma. Dosłownie oniemiałam Teściowa miała zapasowe klucze – Zbyszek jej dał na wszelki wypadek, żeby podlewała kwiaty, gdybyśmy wyjechali wszyscy. – Przyszłam wczoraj – powiedziała. – Myślałam, że Zbyszek jest w pracy. Zobaczyłam jego samochód. Ucieszyłam się, chciałam mu zrobić niespodziankę, przyniosłam pierogi. Weszłam cicho. Drzwi do sypialni były otwarte. Zrobiło mi się ciemno przed oczami. – Mamo, proszę, nie… – szepnęłam, ale ona nie przestała. – Musisz to wiedzieć. Leżeli tam, ona i on. W waszej pościeli. Zbyszek spał – kontynuowała bezlitośnie. – A ona… chodziła po pokoju w twoim szlafroku. Poczułam, jak żółć podchodzi mi do gardła. Mój szlafrok, mój azyl. Rzecz, której nikt nie miał prawa dotykać. – Zauważyła mnie – powiedziała. – I wiesz co zrobiła? Nie krzyknęła. Nie zasłoniła się. Uśmiechnęła się do mnie bezczelnie, jakby była u siebie. Powiedziała: „Dzień dobry, proszę nie krzyczeć, bo się obudzi, a jest taki zmęczony po nocy”. Była wściekła Teściowa zacisnęła pięści. – Wybiegłam stamtąd. Zostawiłam te pierogi na szafce w korytarzu. Zbyszek dzwonił do mnie dziesięć razy, ale nie odebrałam. Nie mogłam na niego patrzeć. Wychowałam go, karmiłam, uczyłam pacierza. A wychowałam człowieka bez honoru. Siedziałyśmy w ciszy. Dwie kobiety, które łączył ten sam mężczyzna, a które teraz dzieliła przepaść wstydu. Ona wstydziła się za syna. Ja wstydziłam się, że byłam tak ślepa. – Kim ona jest? – zapytałam cicho. – Nie wiem. Młoda, czarne włosy – głos teściowej stał się twardy. – Nie przyszłam tu cię pocieszać. Przyszłam ci powiedzieć, żebyś nie dała sobie wcisnąć kitu. On wróci i będzie kłamał. Będzie mówił, że to jednorazowy wyskok, że go uwiodła, ale ja widziałam jej rzeczy w łazience. Jej kosmetyczkę obok twojej szczoteczki do zębów. To nie był wyskok. Oni tu mieszkali przez tydzień. Bawili się w dom. Kiedy usłyszałyśmy klucz w zamku, obie zesztywniałyśmy. Zbyszek wszedł, nucąc pod nosem. Zobaczył mnie, a potem zobaczył swoją matkę siedzącą w fotelu jak sędzia najwyższy. Zbladł tak gwałtownie, że przez chwilę myślałam, że zemdleje. Nie odpuściłam mu – Patrycja? – wykrztusił. – Mamo? Co wy… Przecież miałaś wrócić jutro. – Niespodzianka – powiedziałam. Mój głos był dziwnie spokojny, nienaturalny. Czułam się, jakbym oglądała tę scenę z boku. – Jak tam remont, Zbysiu? Fugi wymienione? Jego wzrok biegał od mojej twarzy do twarzy matki. Szukał ratunku. Szukał kłamstwa, które mogłoby to wszystko przykryć. – Ja… zacząłem wczoraj, ale… – Nie kłam przy mnie. Widziałam ją. Widziałam was – powiedziała teściowa. Zbyszek oparł się o ścianę. Wyglądał jak mały chłopiec przyłapany na kradzieży cukierków, tyle że te cukierki były moim życiem. – To skomplikowane. Pogubiliśmy się, ty byłaś ciągle zmęczona, dzieci… Malwina… – A czy Malwina wie, że ta kaczka, którą jedliście, to pieniądze z funduszu na lekcje angielskiego Lenki? Czy Malwina wie, że śpicie w pościeli, którą kupiłam na naszą dziesiątą rocznicę? Czy może Malwina myśli, że to ty urządziłeś ten dom? Zbyszek milczał. – Wynoś się – powiedziałam. – Patrycja, nie wygłupiaj się. To mój dom. Musimy pogadać. – Wynoś się! – wrzasnęłam tak głośno, że aż zachrypłam. – Zabieraj swoje rzeczy i jedź do Malwiny. Nie chcę cię widzieć, zanim dzieci nie wrócą. A potem… będziesz rozmawiał z moim prawnikiem. Wyrzuciłam go Spojrzał na matkę, szukając poparcia. – Mamo, powiedz jej coś. To był błąd, ale nie można przekreślać piętnastu lat… Teściowa wstała powoli. Podeszła do niego i z całej siły uderzyła go w twarz. Plask rozszedł się echem po salonie. – Nie jestem twoją matką w tym momencie – syknęła. – Jestem kobietą. I wstyd mi za ciebie. Wynoś się z tego domu, zanim wezwę policję. Zbyszek wyszedł. Zabrał torbę sportową i zniknął. Nie walczył. Wiedział, że przegrał na obu frontach. Zostałam sama z teściową pośrodku salonu, który śmierdział drogą zdradą. Czułam, jak uchodzą ze mnie siły. Osunęłam się na podłogę i zaczęłam wyć. Płakałam nad sobą, nad dziećmi, nad moją naiwnością, nad tymi wszystkimi latami, kiedy wierzyłam, że jesteśmy zespołem. Wtedy poczułam rękę na ramieniu. Szorstką, twardą dłoń teściowej. Usiadła obok mnie na podłodze, nie zważając na to, że brudzi sobie spódnicę. – Płacz, dziecko – powiedziała. – Płacz. A potem wstaniemy, posprzątamy ten syf, zmienimy zamki i pościel. Pierwszy raz w życiu przytuliła mnie nie z przymusu, nie na pokaz, ale naprawdę. – Nie zostawię cię z tym samej – szepnęła. – On jest moim synem i będę go kochać, bo matka kocha zawsze, nawet durnia, ale to ty jesteś ofiarą. I dopilnuję, żeby zapłacił za każdą łzę. Była przy mnie Minęło pół roku. Jesteśmy w trakcie rozwodu. Zbyszek mieszka z Malwiną w wynajętej kawalerce. Podobno wielka miłość trochę przygasła, gdy okazało się, że Zbyszek musi płacić alimenty i sam prać swoje skarpetki. Ja wciąż leczę rany. Czasem budzę się w nocy i szukam go obok siebie. Nawyk umiera wolniej niż miłość. Teściowa przychodzi teraz w każdy czwartek. Nie sprawdza kurzu na półkach. Przynosi ciasto, bawimy się z dziećmi, a potem pijemy kawę i rozmawiamy o wszystkim. Okazało się, że pod tą zbroją kryje się mądra, choć poraniona kobieta, która też kiedyś została zraniona przez mężczyznę. Straciłam męża, który okazał się wydmuszką. Straciłam iluzję idealnego życia, ale odzyskałam godność i dostałam lekcję, której nigdy nie zapomnę: zdrada boli jak ogień, ale prawda, nawet ta najokrutniejsza, przyniesiona przez wroga, jest lepsza niż najsłodsze kłamstwo. Patrycja, 43 lata Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń ani osób, a wszelkie prawdopodobieństwa są całkowicie przypadkowe. Czytaj także: „Na rodzinnych feriach w górach mój mąż bawił się w ojca roku. Najlepszą nowinę jednak zostawił nam na sam koniec” „Na obiedzie mój brat wypalił, że widział mojego męża z kochanką. Zupa jeszcze nie ostygła, a ja już byłam rozwódką” „Wstydzę się wnuków, bo są rozpuszczone i niewychowane. Czasy mamy inne, ale szacunek do babci ma być niezmienny”
„Mam 3. dzieci, a mąż chciałby mieć kolejne. Dla niego rodzicielstwo to zabawa, dla mnie niekończący się ciąg obowiązków”
„– Myślę, że powinniśmy postarać się o jeszcze jedno. Chciałbym jeszcze jednego syna. Zosia jest jeszcze mała, pieluchy i tak są w domu, więc to idealny moment. Za jednym zamachem byśmy je odchowali”.
Kiedy masz trójkę dzieci, twoje ciało przestaje być twoje, a staje się maszyną do obsługi wrzasków, pieluch i niekończących się prac domowych. Kocham ich nad życie, ale czuję, że powoli znikam. Byłam wykończona Budzik nie zdążył nawet zadzwonić. Nigdy nie zdąży. O 5:45 poczułam małą, lepką rączkę Tymka na mojej twarzy. Ma trzy lata i fazę wciskania palców w moje oczy, żeby sprawdzić, czy mama działa. Obok spał Franek, pięciolatek, który tej nocy przywędrował do nas, bo przyśniły mu się potwory. A w łóżeczku turystycznym, które wciąż stało w naszej sypialni, chlipała roczna Zosia. Leżałam przez chwilę, wpatrując się w sufit, czując ten specyficzny ciężar w klatce piersiowej. To nie było zwykłe zmęczenie. To było wyczerpanie materiału. Byłam jak ten rozciągnięty sweter, który nosi się po domu – wygodny, ciepły, ale nikomu byś się w nim nie pokazała na mieście. Obok mnie chrapał Maciek. Nawet przez sen wyglądał na człowieka sukcesu. Miał ten rodzaj snu, którego zazdrościłam mu najbardziej – głęboki, nieprzerwany, egoistyczny sen człowieka, który wie, że rano wstanie, weźmie gorący prysznic bez asysty dzieci, założy wyprasowaną przeze mnie koszulę i wyjdzie do dorosłego świata. Do świata, gdzie pije się kawę ciepłą, a nie podgrzewaną w mikrofalówce pięć razy, i gdzie ludzie używają słów bardziej skomplikowanych niż „am”, „siku” i „nie wolno”. Wstałam cicho, omijając klocki LEGO, które działają rano jak miny przeciwpiechotne. W kuchni powitał mnie ten sam widok co zawsze. Sterta naczyń w zlewie, zmywarka włączona, ale nie rozpakowana, plamy po soku na blacie i ta cisza przed burzą. Wszystkim zarządzałam Włączyłam ekspres. To była moja jedyna chwila. Dwie minuty, zanim dom eksploduje życiem. Spojrzałam w lustro w przedpokoju. Cienie pod oczami sięgały niemal do policzków. Włosy związane w niedbały kok, zwany potocznie „fryzurą na cebulę”. Kiedyś miałam pasje, teraz miałam trójkę dzieci, kredyt na dom pod Warszawą i męża, który uważał, że siedzenie w domu to wakacje. – Gdzie moja niebieska koszula?! – głos Maćka dobiegł z góry, przerywając moje rozmyślania. Poczułam ukłucie irytacji. Nie „dzień dobry”, nie „jak się spało”. Koszula. – W szafie, na wieszaku, tam, gdzie zawsze! – odkrzyknęłam, jednocześnie wyciągając Zosię z krzesełka, bo właśnie próbowała zrzucić na podłogę miskę z owsianką. Maciek zszedł na dół dziesięć minut później. Wyglądał nienagannie. Pachniał drogimi perfumami, tym zapachem, który kiedyś sprawiał, że miękły mi nogi, a teraz kojarzył mi się tylko z jego nieobecnością. – Wrócę dzisiaj później – rzucił, łapiąc w locie jabłko. Nie spojrzał na mnie. Patrzył w telefon. – Mam ważne spotkanie z zarządem, potem kolacja biznesowa. Nie czekajcie. – Miałeś dziś odebrać Franka z przedszkola. Ja mam dentystę z Tymkiem, nie rozdwoję się – powiedziałam, starając się, żeby mój głos nie brzmiał jak histeria. Myślał o sobie Zatrzymał się, w końcu podnosząc wzrok znad ekranu. Jego oczy były chłodne, analityczne. – Kochanie, wiesz, jaki mam teraz chaos w firmie. To fuzja. Nie mogę wyjść o 15, żeby bawić się w szofera. Weź taksówkę albo poproś sąsiadkę. Przecież siedzisz w domu, możesz to zorganizować. „Siedzisz w domu”. Te słowa zawsze działały na mnie jak płachta na byka. Chciałam mu wykrzyczeć, że moje „siedzenie” to maraton bez mety. Że od pięciu lat nie przespałam całej nocy. – Dobrze – powiedziałam tylko, bo nie miałam siły na kłótnię przy dzieciach. Pocałował Zosię w czoło, przybił piątkę chłopakom i wyszedł. Drzwi trzasnęły. Zostałam sama w tej złotej klatce, z trójką dzieci i rosnącą gulą w gardle. Tego dnia wszystko szło nie tak. Tymek ryczał u dentysty tak głośno, że inni pacjenci patrzyli na mnie jak na wyrodną matkę. Zosia uświniła moją jedyną czystą bluzkę w drodze powrotnej. Ledwo zdążyłam odebrać Franka, ciągnąc za sobą wózek i wrzeszczącego trzylatka. Kiedy dotarłam do domu, trzęsły mi się ręce. I wtedy zobaczyłam, że pod naszym płotem stoi samochód dostawczy. Jakiś facet ładował worki z ziemią. Zapomniałam, że Maciek zamówił firmę ogrodniczą, żeby ogarnęli teren, bo mu wstyd przed sąsiadami za nasze chwasty. Mężczyzna odwrócił się. – Pani Małgorzata? – zapytał, uśmiechając się lekko. – Tak, przepraszam, to nie jest dobry moment – warknęłam, próbując otworzyć bramkę, trzymając jednocześnie Zosię na ręku. – Proszę pozwolić – podszedł błyskawicznie. Odebrał ode mnie ciężką torbę z zakupami, którą próbowałam utrzymać łokciem. – Wygląda pani, jakby potrzebowała pani kawy. On mnie dostrzegł Zaśmiałam się nerwowo. To był pierwszy raz od miesięcy, kiedy ktoś zauważył, jak się czuję, a nie tylko czego ode mnie potrzebuje. – Jestem Adam. Będę tu walczył z tą dżunglą przez tydzień. Jeśli chłopcy będą chcieli popatrzeć na koparkę, zapraszam. Znam się na tym, mam dwóch synów. Przez następne kilka dni obecność Adama w ogrodzie była dziwnym ukojeniem. Nie, nie mieliśmy romansu, ale były momenty… Krótkie rozmowy przez otwarte okno kuchni. Kiedy widział, że latam ze ścierką, rzucał jakiś żart, który sprawiał, że się uśmiechałam. Raz, gdy wynosiłam śmieci, zatrzymał mnie. – Pani Gosiu, niech pani usiądzie na chwilę. Dzieci są w kojcu na tarasie, widzę je. Pięć minut. Usiadłam na schodkach. Podał mi butelkę wody. – Pani mąż dużo pracuje, co? – Ktoś musi zarabiać na te wszystkie fanaberie – wskazałam na dom. – Pewnie tak, ale ogród to nie dom. Ogród potrzebuje uwagi, inaczej dziczeje. Ludzie też. Czułam się samotna Spojrzał na mnie tak intensywnie, że poczułam rumieniec. Nie pożądliwie, po prostu z troską. To uświadomiło mi, jak bardzo byłam wygłodniała jakiejkolwiek relacji, która nie opierała się na obsłudze. Maciek nie patrzył na mnie tak od lat. Dla Maćka byłam menadżerem jego zaplecza. Piątek wieczór. Maciek wrócił wcześniej. To było podejrzane. Miał w ręku kwiaty – wielki bukiet czerwonych róż, takich na przeprosiny albo żeby coś wybłagać. Dzieci spały. Dom był względnie ogarnięty, bo zajechałam się fizycznie, żeby wszystko lśniło. Zrobiłam jego ulubioną pieczeń. Usiedliśmy przy stole. – Gosia, musimy pogadać – zaczął, gładząc mnie po dłoni. Jego dotyk był przyjemny, ale obcy. – O czym? O fuzji? – Nie. O nas. O rodzinie. Serce zabiło mi mocniej. Czyżby widział, że jestem na skraju wycieńczenia? Że potrzebuję pomocy, niani, albo chociaż weekendu w SPA? – Widzę, jak świetnie sobie radzisz – powiedział. – Jesteś stworzona do bycia matką. Ten dom, dzieci… to twoje królestwo. Poczułam niepokój. Królestwo? Raczej więzienie o wysokim standardzie. – Do czego zmierzasz? Uśmiechnął się szeroko, tym swoim uśmiechem zdobywcy. – Wiesz, prezesowi urodziło się czwarte dziecko. To niesamowite, jak duża rodzina buduje status, ale też więź. Myślałam, że żartuje Zamilkł na chwilę, a ja wstrzymałam oddech. – Myślę, że powinniśmy postarać się o jeszcze jedno. Chciałbym jeszcze jednego syna. Zosia jest jeszcze mała, pieluchy i tak są w domu, więc to idealny moment. Za jednym zamachem byśmy je odchowali. Cisza, która zapadła w kuchni, była tak gęsta, że można ją było kroić nożem. Patrzyłam na niego i nie wierzyłam. Czy on zwariował? Czy on jest ślepy? – Słucham? – wydukałam. – No, czwarte dziecko. Finansowo damy radę, dostałem podwyżkę. Kupimy większy samochód. Będziesz miała wszystko, czego potrzebujesz. – Wszystko, czego potrzebuję? – mój głos zaczął drżeć. Wstałam powoli od stołu. – Maciek, czy ty wiesz, jak wygląda mój dzień? Czy ty wiesz, kiedy ostatnio przespałam cztery godziny ciągiem? Czy wiesz, że moje plecy wysiadają od noszenia dzieci? – Nie przesadzaj – machnął ręką, jakby odganiał muchę. – Jesteś zmęczona, to normalne. Zatrudnimy pomoc domową na soboty. – Na soboty?! – wybuchnęłam. To był ten moment. Tama pękła. – Ja nie potrzebuję pomocy w soboty! Ja potrzebuję życia! Jestem uwięziona w tym domu od pięciu lat! Moje studia, moja kariera, moje ciało, wszystko oddałam tej rodzinie. A ty chcesz jeszcze jedno, bo prezes ma czwarte? Bo to dobrze wygląda wizerunkowo? Nic nie rozumiał Maciek spochmurniał. Zniknął czuły mąż, pojawił się twardy negocjator. – Nie chodzi o wizerunek. Chodzi o dziedzictwo. O dużą rodzinę. Zawsze o tym marzyliśmy. – Ty marzyłeś! Ja chciałam dwójkę! Trzecie było wpadką, którą pokochałam, ale która mnie dobiła! – Nie histeryzuj. Jesteś w domu, masz komfort. Inne kobiety pracują na kasie i wychowują dzieci. Ty masz wszystko podane na tacy. Wtedy to zrozumiałam. On mnie nie szanował. On widział we mnie inkubator i darmową siłę roboczą, która podtrzymuje jego status dobrego ojca rodziny. Wracał do czystego domu, bawił się z dziećmi przez 15 minut i czuł się bohaterem. Nie widział potu, łez i samotności. Kłótnia trwała godzinami. Padły słowa, których nie da się cofnąć. W końcu, koło północy, kiedy krzyczałam, że muszę wrócić do pracy, do ludzi, że muszę odzyskać siebie, Maciek rzucił coś, co sprawiło, że zamarłam. – Nie wrócisz do pracy – powiedział Maciek zimno. – Co? Nie możesz mi zabronić. – Nie zabraniam, ale to nie ma sensu. Twoja pensja nie pokryje nawet niani dla trójki, a co dopiero dla czwórki. – Nie będzie czwórki! – krzyknęłam. – Gosia… – podszedł do mnie blisko. – Musimy mieć to dziecko. – Dlaczego musimy? Miarka się przebrała Spojrzał mi w oczy i zobaczyłam w nich strach. Prawdziwy, paniczny strach. – Bo jeśli teraz wrócisz do pracy, to cię stracę – wyszeptał. – Widzę, jak patrzysz na świat. Jak patrzysz na innych. Jak cię ciągnie na zewnątrz. Jeśli będziesz miała kolejne dziecko, zostaniesz w domu jeszcze przez trzy, cztery lata. Będziesz bezpieczna. Tu, ze mną. To nie była miłość. To nie było pragnienie tacierzyństwa. To była kontrola. On chciał mnie uziemić kolejną ciążą, żeby upewnić się, że nie ucieknę z tej złotej klatki. Że nie stanę się niezależna, że nie zauważę, że mogę być szczęśliwa bez jego pieniędzy i jego protekcjonalnego tonu. Zazdrość. – Chcesz dziecka, żebym nie odeszła? – zapytałam cicho, czując, jak żołądek podchodzi mi do gardła. – Chcę dziecka, żeby nasza rodzina była kompletna. I żebyś ty skupiła się na tym, co najważniejsze, a nie na fanaberiach o karierze, która i tak nikogo nie obchodzi. Tej nocy spałam w pokoju gościnnym. Rano, gdy wstałam, Maciek już wyszedł. Zostawił kartkę: „Przemyśl to. Kocham Cię. M.”. Wyszłam do ogrodu. Adam kończył pracę przy skalniaku. Zobaczył mnie – opuchniętą od płaczu, w szlafroku, z kubkiem kawy. – Pani Gosiu? Wszystko w porządku? Spojrzałam na niego, na ten ogród, na ten wielki, pusty dom za moimi plecami. – Masz może papierosa? – zapytałam, choć nie paliłam od studiów. Podał mi paczkę bez słowa. Odpalił. Zaciągnęłam się, krztusząc dymem. – Nie jest w porządku, ale chyba w końcu wiem, co muszę zrobić. Wyrzuciłam go Wypaliłam tego papierosa do filtra. Patrzyłam, jak dym ulatuje w powietrze, tak jak ulatywały moje złudzenia o idealnym małżeństwie. Maciek myślał, że kolejne dziecko będzie łańcuchem, który przykuje mnie do kaloryfera. Nie rozumiał jednego: matka jest lwicą. Będzie walczyć o swoje młode, ale żeby to robić, sama musi być silna. A ja słabłam z każdym dniem w tym układzie. Wróciłam do domu. Wyjęłam walizki. Nie spakowałam się od razu, by uciec. Spakowałam rzeczy Maćka. Gdy wrócił wieczorem, jego walizki stały w przedpokoju. – Co to jest? – zapytał, blednąc. – To twoja przepustka do wolności – powiedziałam spokojnie. – Chciałeś, żebym dokonała wyboru. Wybrałam. Nie będę kolejnym projektem w twoim portfolio ani zakładnikiem we własnym domu. Wyprowadzasz się. – Oszalałaś? Z trójką dzieci beze mnie sobie nie poradzisz! Kto zapłaci za to wszystko? – Poradzę sobie. Może nie będzie luksusowo, sprzedamy ten dom, ale nie urodzę dziecka tylko po to, żebyś ty czuł się bezpiecznie. Moje ciało to nie twoja polisa ubezpieczeniowa. Następne miesiące były piekłem. Rozwód, walka o alimenty, groźby, płacz dzieci, które tęskniły za tatą. Maciek próbował wszystkiego – od próśb, przez drogie prezenty, po szantaż emocjonalny, ale ja miałam przed oczami tamten wieczór i jego wyznanie. Chciał mnie uwięzić. Stanęłam na nogi Sprzedaliśmy dom. Kupiłam mieszkanie w mieście. Wróciłam do pracy – początkowo na zlecenia, nocami, kiedy dzieci spały. Było ciężko, czasami wyłam w poduszkę z bezsilności, ale rano wstawałam i wiedziałam, że to jest moje życie. Dziś, dwa lata później, siedzę na balkonie mojego małego mieszkania. Dzieci są u Maćka. W końcu nauczył się nimi zajmować, kiedy zmusił go do tego sądowy harmonogram opieki. Mam ciszę i pewność, że odmawiając czwartego dziecka, uratowałam życie trójce, którą już mam. Bo szczęśliwa matka to lepsza matka, nawet jeśli ta matka jest rozwódką w M-4, a nie panią na włościach w złotej klatce. Maciek ożenił się ponownie pół roku temu. Jego nowa żona jest w ciąży. Wygląda na bardzo młodą i bardzo zagubioną. Czasem, gdy widzę ich zdjęcia w mediach społecznościowych, czuję ukłucie żalu, ale potem patrzę na swoje odbicie w lustrze. Zmęczone, ale uśmiechnięte. Wolne. Czasami „nie” to najważniejsze słowo, jakie kobieta może powiedzieć. Nawet jeśli cały świat i własny mąż oczekują „tak”. Małgorzata, 38 lat Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń ani osób, a wszelkie prawdopodobieństwa są całkowicie przypadkowe. Czytaj także: „Przez 20 lat prałam, gotowałam i sprzątałam, a nikt z rodziny tego nie docenił. Teraz się zdziwią” „Te ferie w górach miały być pamiętną przygodą. Teraz dzieci nigdy nie zapomną, że widziały swojego ojca we łzach” „Myślałam, że walentynki nas zbliżą, ale mąż zamilkł przy kolacji. Gdy w końcu się odezwał, prawie spadłam z krzesła”