„Dostałam tajemniczy prezent na mikołajki. Gdy odkryłam, kto go wysłał, świat mi się zawalił”
„– To obrzydliwy żart. Ten człowiek nie istnieje. Nigdy nie istniał – powiedziała. – Mamo... – próbowałam, ale coś we mnie pękło. – Kłamałaś przez całe życie?”.
Teoretycznie wszystko gra – uczę się, mam chłopaka, jakieś plany na przyszłość... Ale coraz częściej czuję, że coś jest nie tak. Jakby w środku mnie brakowało jakiegoś puzzla. Czegoś, co niby nigdy nie było moje, ale bez czego wszystko trzeszczy. Nie znałam ojca Zawsze byłam tylko ja i mama. Iwona – silna, chłodna, konkretna. Taka kobieta, co się nie rozkleja. Niby mnie kochała, nigdy niczego mi nie brakowało, ale… nasze relacje były jak herbata bez cukru – gorące, ale pozbawione słodyczy. Gdy byłam młodsza, brałam to za normalne. A ojciec? Cóż. Zniknął, zanim się pojawiłam. Tyle wiedziałam. Mama mówiła o nim rzadko i krótko: że był tchórzem, że odszedł, jak tylko dowiedział się, że jest w ciąży. Że nie warto o nim wspominać. Nie zadawałam pytań. Przez większość życia naprawdę mi to wystarczało. Ale ostatnio coś się zmieniło. Może to te wszystkie zajęcia na uczelni – psychologia dzieci, teoria więzi, to jak bardzo przeszłość wpływa na teraźniejszość. Może to Maks – mój chłopak, który ma cudownie skomplikowaną rodzinę, pełną kłótni, miłości i wspomnień. A ja? Czułam się, jakbym miała tylko połowę drzewa genealogicznego. Drugą połowę – zamkniętą na kłódkę, bez klucza. Aż w końcu coś się stało. Pewnego dnia, gdy było już ciemno, a ja wracałam z uczelni zmarznięta i zmęczona, zobaczyłam paczkę na wycieraczce. Bez nadawcy. Tylko napisane na niej: „Dla Klary. Od świętego Mikołaja”. W środku – tabliczka czekolady. Nie byle jaka. Moja ulubiona z dzieciństwa, z truskawkowym nadzieniem i złotym papierkiem. I list. Drżały mi ręce, gdy go otwierałam. „Nie wiem, czy masz ochotę mnie poznać, ale ja nigdy nie przestałem o Tobie myśleć. Tata” Poczułam, jak coś we mnie pęka. Mama się wściekła – Mamo, możemy porozmawiać? – zapytałam cicho, stojąc w drzwiach jej sypialni. W dłoni ściskałam list. Ten sam, który znalazłam w paczce od „Mikołaja”. Spojrzała na mnie znad książki, z lekkim zniecierpliwieniem. Jakby już sama moja obecność była problemem. – Co się stało? Podeszłam bliżej i położyłam list na jej kolanach. Przeczytała pierwsze zdanie. Sztywniała. Jej palce zadrżały, ale szybko je zacisnęła. Chciała udawać, że nic się nie dzieje. Że to jakiś świstek papieru. Ale widziałam. Wiedziałam. – Skąd to masz? – spytała, zimno, bez emocji. – Leżało pod drzwiami. Z czekoladą. Jej oczy zmieniły się w lód. Wstała. Bez słowa, z palcami jak ostrza, rozerwała list na pół. Potem jeszcze raz. I jeszcze. Rzuciła ścinki do kosza, jakby wyrzucała śmieci. – Co ty robisz?! – krzyknęłam. – Oszalałaś?! – To obrzydliwy żart. Ten człowiek nie istnieje. Nigdy nie istniał – powiedziała. – Mamo... – próbowałam, ale coś we mnie pękło. – Kłamałaś przez całe życie? – Nie. Chroniłam cię. – Przed czym? Przed ojcem? Przed prawdą? Zamilkła. – Oszukiwałaś mnie – wyrzuciłam. Okrutnie. Celowo. Nie spojrzała na mnie. Po prostu wyszła z pokoju. Zostawiła mnie samą. Jak zawsze. Miałam mętlik w głowie – Co o tym myślisz? – zapytałam Maksa, gdy pokazałam mu tabliczkę czekolady i list. Siedzieliśmy w jego mieszkaniu, w kuchni pachniało kawą, ale żadnemu z nas nie chciało się jej pić. – Może to jakiś głupi żart? – Serio, Maks? Podałam mu kawałek czekolady. – Spróbuj. Pamiętam, bo mama kupiła mi ją ostatni raz, jak miałam pięć lat. I przysięgała, że to ostatnia. Maks ugryzł kostkę, zmarszczył brwi. – Dobra. – Właśnie. To nie mógł być przypadek. – Zaczęłam chodzić po pokoju. – On musiał mnie znać. Albo znać moją mamę. Wiedzieć, co lubiłam. Kim jestem. Maks wstał i objął mnie ramieniem. – A jeśli to faktycznie twój ojciec? – To dlaczego dopiero teraz? Po tylu latach? Nie odpowiedział. Zresztą sama nie znałam odpowiedzi. Wiedziałam tylko jedno – nie mogłam tego tak zostawić. Wieczorem znów próbowałam porozmawiać z mamą. Siedziała przy kuchennym stole, kroiła marchewkę. Jak gdyby nigdy nic. – Mamo... czy możesz mi o nim opowiedzieć? – Nie – odparła krótko. – Dlaczego? – Bo to nie ma znaczenia. Milczałam chwilę. Potem wstałam, wyszłam z kuchni i poszłam do swojego pokoju. Byłam coraz bliżej prawdy Kosz w kuchni stał pusty. Mama wyniosła śmieci, ale pamiętałam. Pamiętałam, że list porwała wieczorem na drobne kawałki i wrzuciła je do kosza w gabinecie. Tego przy komputerze. O drugiej w nocy, po cichu jak złodziej, zakradłam się tam z latarką. Papiery były pogięte, niektóre z herbacianymi plamami, ale dało się odczytać pojedyncze słowa. Po godzinie sklejania – udało mi się. Wpatrywałam się w imię Robert i czułam, że to musi być mój ojciec. Człowiek, który mnie zostawił. Człowiek, który nagle chce wrócić. A może zawsze chciał, tylko… ktoś mu na to nie pozwolił? Otworzyłam laptopa i zaczęłam go szukać w internecie. Na początku nic. Później przeszłam na portale społecznościowe. Zdjęcia. Setki zdjęć. W końcu – jedno. Zbyt znajome. Twarz. Brwi. Podbródek i oczy, które wyglądały identycznie jak moje. – To on – szepnęłam. I wtedy usłyszałam głos mamy. Z drugiego pokoju. Przez cienką ścianę. – Tak, przyszło. Tak, przeczytała. Coś podejrzewa. Zamarłam. – Mhm. Nie wiem, co zrobi. Boi się, ale... jest uparta jak on. Chciałam się ruszyć, ale byłam jak sparaliżowana. Stałam za ścianą, słuchając mamy, która po raz pierwszy od dwudziestu jeden lat rozmawiała z kimś... kto znał mojego ojca. Albo z nim samym. Weszłam do pokoju. Bez pukania. – Z kim rozmawiasz? – Co ty… o tej porze... – zaczęła, ale telefon zniknął w kieszeni. Udawała zaskoczenie. Marnie. – Rozmawiałaś z nim? – wysyczałam. – Klara... – Rozmawiałaś. Kłamiesz od początku. Co jeszcze przede mną ukrywasz? Spojrzała na mnie. W jej oczach pojawiło się coś, czego nigdy wcześniej nie widziałam. Panika. – Ja cię tylko chroniłam. – Nie. Ty mnie zamknęłaś w klatce i kazałaś wierzyć, że to dom. Mama mnie okłamywała – Tak – powiedziała cicho. – Robert to twój ojciec. Stałam jak wryta. Powiedziała to tak spokojnie, że przez chwilę nie zrozumiałam. Myślałam, że się przesłyszałam. Ale nie. Powtórzyła. – Twój ojciec nazywa się Robert. – Dlaczego... – głos mi się załamał – dlaczego kłamałaś przez całe życie? – Bo się bałam – odpowiedziała. – Bo to było łatwiejsze. Bo nie chciałam, żebyś popełniła ten sam błąd co ja. Usiadła przy stole. Patrzyła na swoje dłonie, nie na mnie. – Odszedł, jak tylko się dowiedział, że jestem w ciąży – zaczęła. – Ale... potem wrócił. Późno, bo jak już miałaś dwa lata. Chciał się z tobą zobaczyć, wysłał list. Wtedy go spaliłam. Myślałam, że to chwilowe. Że jak przestanie się starać, to odejdzie na dobre. Ale pisał dalej. I przyjeżdżał. A ja go odsyłałam. Zawsze. – Mamo... – głos mi drżał. – Ty mu nie pozwoliłaś się ze mną spotkać? – Klara... on cię zostawił. Myślisz, że warto było ryzykować twoje życie, żeby dostać ojca na pół etatu? Poczułam, jakby ktoś walnął mnie w klatkę piersiową. – Może i byłby tylko na pół etatu. Ale miałabym wybór. Miałabym prawo wiedzieć, kim jestem. Mama odwróciła wzrok. Chciała coś powiedzieć, ale milczała. Tylko jeden mięsień przy jej ustach drgał. Nie wytrzymałam. Wybiegłam z domu. Nie wiedziałam, dokąd idę. Po prostu szłam. Przez puste ulice. Przez chłód. Jakby ten chłód miał mnie zamrozić, przytępić wszystko, co czułam. Usiadłam na ławce w parku. Z torby wyciągnęłam tabliczkę czekolady. Tę, którą zostawiłam na potem. Połamałam na kawałki. Zjadłam połowę. Nie czułam smaku. Tylko pustkę. Chciałam go poznać Nie miałam pojęcia, co mu napisać. Zaczynałam wiadomość chyba z dziesięć razy. Kasowałam. Pisałam znowu. W końcu wysłałam na podany w liści numer SMS-a. Yylko jedno zdanie: „Jeśli to naprawdę ty, spotkaj się ze mną. Klara.” Odpowiedź przyszła po dwóch godzinach. „Tak. Kiedy i gdzie chcesz.” Wybrałam małą kawiarnię, z dala od centrum. Taką, gdzie nikt nie zagląda przez ramię, a światła są przytulne. Czekałam przy stoliku, patrząc, jak herbata stygnie. Zastanawiałam się, czy go poznam. Czy przyjdzie ktoś obcy. A może ktoś, kto od pierwszej sekundy wyda się znajomy. Wszedł dziesięć minut po czasie. Mężczyzna po pięćdziesiątce. Wysoki, lekko przygarbiony. Dłonie w kieszeniach. I oczy. Moje oczy. Podszedł ostrożnie. – Klara? – zapytał, jakby sam nie był pewien, czy wolno mu wymawiać moje imię. Skinęłam głową. Usiadł powoli, jakby bał się, że zrobi coś nie tak. – Nie chcę, żebyś myślała, że czegokolwiek oczekuję – powiedział od razu. – Po prostu... chciałem cię poznać. Milczałam. – Nie miałem odwagi wtedy. A potem już było za późno. Twoja mama... miała rację, że mnie odcięła. Zawiodłem was. Obie. Patrzyłam na niego długo. – Dlaczego teraz? Zacisnął usta. – Bo miałem sen. Że jesteś dorosła. Że idziesz gdzieś... sama. I nagle odwracasz się do mnie. I mówisz: „Dlaczego mnie nie szukałeś?”. Obudziłem się z tym pytaniem w głowie. I nie umiałem już dalej żyć, udając, że cię nie ma. Zamilkł. W jego oczach było coś pomiędzy wstydem a nadzieją. – Nie wiem, czy ci wybaczę – powiedziałam cicho. – Nie musisz. Tylko... pozwól mi być. Cokolwiek to znaczy. Spojrzałam na niego. – Na razie wystarczy, że przyszedłeś. Klara, 21 lat Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe. Czytaj także: „Szukałam pracy, żeby być bardziej wartościowa w oczach męża. Gdy zatrudniłam się w lumpeksie, śmiał mi się w twarz” „Na mikołajki mąż kupił luksusowe perfumy za 500 zł. Gdy w skarpecie znalazłam tanią czekoladę, wiedziałam, co się święci” „Martwiłem się o sąsiada z góry, bo nagle przestałem go słyszeć. Gdy odkryłem powód, łzy aż cisnęły mi się do oczu”
„W grudniu teściowa upiekła świąteczne pierniczki z niespodzianką. Raz spróbowałam i wyplułam”
„– Nie wiem, czy to było konieczne, mamo – mówił szeptem. – Trochę przesadziłaś. Zamarłam. – Ojej, Michałku – głos Grażyny był wyraźny przez głośnik. – To miał być tylko drobny żart. Trochę się rozgrzała i już tragedia? Może w końcu nauczy się trochę pokory”.
Od trzech lat jestem żoną Michała. Mówią, że jak się kogoś bierze za męża, to całą jego rodzinę też dostaje się w pakiecie. W moim przypadku ten „gratis” ma na imię Grażyna i jest chodzącym przepisem na pasywno-agresywną katastrofę. Od początku naszej znajomości teściowa traktowała mnie z rezerwą. Zawsze uprzejma, zawsze z uśmiechem – takim, który mówi „cieszę się, że jesteś” i jednocześnie „dlaczego mój syn nie znalazł kogoś lepszego?”. Starałam się. Naprawdę. Komplementowałam jej ogórki kiszone, znosiłam pytania w stylu „a kiedy wnuki?”, pomagałam przy świętach – choć tak naprawdę nigdy nie pozwoliła mi niczego dotknąć w swojej kuchni. „Usiądź, odpocznij sobie” – mówiła, a ja czułam się jak gość w domu, do którego nie zaprasza się dwa razy. Teraz zbliżają się święta i jak co roku jedziemy do niej. Michał jak zwykle twierdzi, że przesadzam, ale ja wiem swoje – z Grażyną nigdy nic nie jest przypadkiem. Teściowa upiekła pierniczki Wigilia u teściowej zawsze przypomina mi bal maskowy – wszyscy udają, że się lubią, chociaż ledwo to znoszą. Grażyna witała nas z szerokim uśmiechem. – Anitko, kochanie, jak dobrze cię widzieć! – mówiła takim tonem, że przez chwilę sama nie wiem, czy mnie właśnie przywitała, czy obraziła. Zasiadamy do stołu. Barszcz, uszka, karp – klasyka. W pewnym momencie Grażyna wniosła półmisek z piernikami. – W tym roku trochę poszalałam. Niektóre są z niespodzianką! – oznajmiła – Niespodzianką? – pytam, unosząc brwi. – A, tak dla zabawy. Trochę eksperymentu kulinarnego – puściła oczko. – Ciekawe, komu trafi się ten wyjątkowy. Wzięłam jednego. Smakował normalnie. Drugiego. Też w porządku. Trzeci... i nagle poczułam, jakby mi się język zapalił. Ostrość wdarła się do gardła, oczy łzawiły, a ja zrobiłam się cała czerwona. – Co jest do cholery… – szepnęłam, wypluwając piernika. Wszyscy patrzyli na mnie. Michał nie wiedział, co się dzieje. Agnieszka parsknęła śmiechem. – O rany, trafiłaś! – Grażyna przyłożyła rękę do ust. – Ty to zrobiłaś specjalnie – syknęłam, dusząc łzy. – Oj, nie przesadzaj – powiedziała z uśmiechem. – Trochę poczucia humoru, Anitko. Uciekłam do łazienki. Była zła, upokorzona i całkiem pewna, że „niespodzianka” była tylko dla mnie. Dla męża to było zabawne Późnym wieczorem, już w domu, napięcie wisiało w powietrzu jak zapach goździków, którego nie mogłam się pozbyć z włosów. Siedziałam na kanapie, owinięta kocem. – Serio nic z tym nie zrobisz? – spytałam cicho, patrząc na Michała, który przeglądał coś w telefonie. – Z czym? – rzucił bez podnoszenia wzroku. – Z twoją matką. Michał, ona mnie ośmieszyła przed całą rodziną! Celowo! – Przestań, Anitka… To tylko pierniczki. Przesadzasz. – Nie! – podniosłam głos. – To NIE był tylko piernik! To była upokarzająca zagrywka. Ty nie widzisz, co ona robi, bo jesteś ślepy! – Albo ty jesteś przewrażliwiona. – W końcu odłożył telefon. – Zawsze myślisz, że wszyscy cię atakują. – Bo twoja matka mnie atakuje! Od dnia naszego ślubu. I wiesz co? Mam dość udawania, że to „nic takiego”. A ty? Nigdy, ani razu, nie stanąłeś po mojej stronie. Michał zamilkł. Patrzył na mnie długo, jakby pierwszy raz mnie widział. – Może po prostu... nie pasujecie do siebie – powiedział w końcu. – Ty i ona. – A może nie pasujemy my do siebie. – wypowiedziałam te słowa szybciej, niż zdążyłam pomyśleć. Zostaję sama w salonie. Michał wychodzi do sypialni bez słowa. Piernik już dawno nie pali mi w ustach, ale zostawił coś gorszego – gorzki posmak zdrady. Zrobiło mi się przykro Noc była niespokojna. Michał zasnął szybko, jakby kłótnia nie zrobiła na nim większego wrażenia. Ja przewracałam się z boku na bok, czując, jak coś mnie dławi. Rano zeszłam do kuchni, żeby napić się wody. I wtedy to usłyszałam. Cichy głos z salonu. Michał. Rozmawia przez telefon. – Nie wiem, czy to było konieczne, mamo – mówił szeptem. – Trochę przesadziłaś. Zamarłam. – Ojej, Michałku – głos Grażyny był wyraźny przez głośnik. – To miał być tylko drobny żart. Trochę się rozgrzała i już tragedia? Może w końcu nauczy się trochę pokory. – Ale po co w ogóle to chili? – zapytał Michał cicho. – Bo nie rozumiesz, że ona nie szanuje tej rodziny. Ciągle coś ma do powiedzenia, zawsze niezadowolona. Trochę ostrości jej się przydało. Zrobiło mi się zimno. I gorąco. Jednocześnie. Weszłam do salonu bez słowa. Michał aż podskoczył. – No proszę – powiedziałam cicho. – Czyli jednak. – Anita... – zaczął, ale mu przerwałam. – Nie, Michał. Już nic nie mów. Wszystko słyszałam. W jego oczach pojawiło się coś między wstydem a bezradnością. – Chciałem ci powiedzieć, ale... – Ale nie powiedziałeś. Bo zawsze ważniejsze było to, żeby mamusia się nie obraziła. Nie czekałam na odpowiedź. Poszłam do sypialni, czując się jak ktoś, kto właśnie zobaczył całą prawdę. Teściowa mnie nie akceptuje Następnego dnia obudziłam się z jednym celem: pojechać do Grażyny. Twarzą w twarz. Bez Michała, bez świadków, bez udawania. Otworzyła drzwi zaskoczona, ale szybko przybrała znajomy wyraz twarzy – sztuczna uprzejmość, jak zawsze. – O, Anita. Co za niespodzianka! Chcesz wejść? – Tylko na chwilę. Chcę wyjaśnić jedną rzecz. Weszłam. Usiadłam sztywno przy stole, jak na przesłuchaniu. – Słyszałam twoją rozmowę z Michałem. O pierniczkach. O mnie. Już nie musisz się uśmiechać. Grażyna westchnęła. Po raz pierwszy jej twarz przestała udawać. – A więc jednak słyszałaś. – Tak. I chcę wiedzieć dlaczego. Dlaczego mnie nienawidzisz? – To nie nienawiść, Anita. – Jej głos był spokojny, prawie łagodny. – To rozczarowanie. Miałam inne wyobrażenie o kobiecie dla mojego syna. – I dlatego postanowiłaś mnie ośmieszyć? – Myślałam, że zrozumiesz aluzję. Że może zastanowisz się nad swoim zachowaniem. – A może ty powinnaś się zastanowić, jakim jesteś człowiekiem? Grażyna spojrzała mi prosto w oczy. – Nie jesteś dla niego odpowiednia. Nigdy nie byłaś. I nie zmieni tego ani twój krzyk, ani łzy. A pierniczki… Czasem trzeba poczuć na własnej skórze to, co się funduje innym. Zamrugałam. Przez chwilę nie wiedziałam, co powiedzieć. Potem po prostu wstałam i wyszłam. Trzasnęłam drzwiami. Tym razem to ja zostawiłam ją samą – bez słowa, bez wyjaśnień, bez udawania. Mam dość poniżania W samochodzie siedziałam dłuższą chwilę, zanim w ogóle przekręciłam kluczyk. W środku było zimno, ale nie chciało mi się wracać do domu. Do Michała. Do tej ciszy, w której każde z nas udaje, że nie widzi pęknięcia, które już dawno przestało być rysą. Wyciągnęłam telefon i zadzwoniłam do mamy. – Anitka? – odezwała się zaspanym głosem. – Wszystko w porządku? – Nie. I nie będzie – odpowiedziałam szczerze. – Wiesz, co zrobiła Grażyna? Opowiedziałam jej wszystko. Piernik. Rozmowa. Konfrontacja. – Kochanie... – westchnęła. – Ty się tam męczysz. I jeszcze się starasz. Za bardzo. Za dwoje. – A on? – zapytałam, prawie płacząc. – On nic. Milczy, jakby go to nie obchodziło. – Bo może mu wygodnie. Może to ty jesteś tą, która ciągle musi się dopasować. Po chwili wróciłam do mieszkania. Michał siedział w salonie, jakby czekał. – Byłaś u niej? – zapytał. – Byłam. I powiedziała mi wszystko. Bez ściemy. Milczał. – Michał... ja nie dam już rady. Nie mogę być ciągle tą, która się tłumaczy, która musi znosić złośliwości i jeszcze udawać, że wszystko jest w porządku. – To, co teraz? – spytał cicho. – Muszę się wyprowadzić. Chociaż na chwilę. Potrzebuję oddechu. Nie zatrzymał mnie. Nie próbował walczyć. I to bolało najbardziej. Anita, 33 lata Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe. Czytaj także: „Szukałam pracy, żeby być bardziej wartościowa w oczach męża. Gdy zatrudniłam się w lumpeksie, śmiał mi się w twarz” „Na mikołajki mąż kupił luksusowe perfumy za 500 zł. Gdy w skarpecie znalazłam tanią czekoladę, wiedziałam, co się święci” „Martwiłem się o sąsiada z góry, bo nagle przestałem go słyszeć. Gdy odkryłem powód, łzy aż cisnęły mi się do oczu”
„Na koncie mam miliony, na sobie ciuchy z lumpeksu. Udaję biedaka, żeby nie być dla nikogo bankomatem”
„Na początku nie mogłem w to uwierzyć. Wpadłem w euforię: jestem wybrańcem losu! Skakałem z radości i chciałem wszystkim się pochwalić, jaki ze mnie szczęściarz. Ale potem przypomniałem sobie niewesołą historię o człowieku, który tak jak ja niespodziewanie zyskał fortunę”.
Niby jestem zupełnie przeciętnym facetem. Niektórym mogę się nawet wydawać nieudacznikiem. Pracuję jako trener fitness, ale tylko na pół etatu, więc nie zarabiam kokosów. Żyję raczej skromnie. Wspólnie z moją dziewczyną wynajmujemy dwupokojowe mieszkanie. Więcej nam nie potrzeba. Nie latamy na zagraniczne wakacje; zamiast tego latem i jesienią chodzimy razem po polskich górach. Nie mamy samochodu, jeździmy komunikacją miejską i rowerami. Nie potrafię przypomnieć sobie, kiedy ostatnio jedliśmy na mieście, bo uwielbiamy gotować i podczas jedzenia oglądać seriale. Na co dzień wydajemy niewiele pieniędzy, nawet ubrania kupujemy używane, bo tak jest ekologicznie i tanio. Żyjemy skromnie. I chociaż niewielu by w to uwierzyło, jest to całkowicie nasz wybór. Gdybyśmy tylko chcieli, moglibyśmy latać na wczasy na Bali, kupować ciuchy od drogich projektantów i pić do każdego posiłku prawdziwego szampana. Stać by nas było na podobne ekstrawagancje, lecz ich nie chcemy. Za to co miesiąc przeznaczam naprawdę duże pieniądze na pomoc charytatywną. I trzymam to w sekrecie. Tylko jedna osoba wie, że jestem bogaczem w starych dżinsach. Moja Edyta. Latami odkładałem swoje życie na później Jeszcze parę lat temu moje życie wyglądało zupełnie inaczej. Robiłem karierę w międzynarodowej korporacji i byłem pracoholikiem. Dosłownie zabijałem się o kolejne awanse. Moja ambicja napędzała mnie do ciągłego wyciskania z siebie siódmych potów, tak jakbym brał udział w jakimś wyścigu, który nie ma końca. Jak chomik w kołowrotku. Zarabiałem coraz lepiej, otrzymywałem coraz bardziej prestiżowe stanowiska, i wciąż było mi mało. Byłem tak skupiony na rozwoju zawodowym, że całkowicie zaniedbałem inne sfery życia: nie miałem przyjaciół, dziewczyny, żadnych zainteresowań, bo po prostu nie miałem czasu na nic poza pracą. Rodzice, zamiast być ze mnie dumni, martwili się: – Karol, chłopie, odpoczywaj czasami, tak trzeba, dla zdrowia, bo się wykończysz wreszcie – mówił ojciec. – Życie ci ucieka. Twoi rówieśnicy mają już żony, dzieci… – dodawała matka. Uspokajałem ich, obiecując, że po kolejnym awansie już naprawdę trochę sobie odpuszczę. Ale to było tylko takie gadanie, żeby mi nie truli. Uważałem, że mam jeszcze czas na zakładanie rodziny, na wypoczynek i podróże. Póki co, wystarczało mi wyjście raz na miesiąc na drinka do klubu i poderwanie ładnej, chętnej panny na jedną noc. Ambicja mnie pchała, ale ciało zaczęło się buntować. Wcześniej zdarzyło się jednak coś niesamowitego, co całkowicie mnie odmieniło. Wygrałem w lotto. Grałem od lat, bardziej z przyzwyczajenia niż z wiary w wygraną, ale stało i się wytypowałem szczęśliwe numery. Na początku nie mogłem w to uwierzyć. Wpadłem w euforię: jestem wybrańcem losu! Skakałem z radości i chciałem wszystkim się pochwalić, jaki ze mnie szczęściarz. Ale potem przypomniałem sobie niewesołą historię o człowieku, który tak jak ja niespodziewanie zyskał fortunę. Rzucił pracę i żył jak król. Wydawał pieniądze na prawo i lewo, chętnie udzielał pożyczek znajomym, najczęściej „na wieczne nieoddanie”. Po upływie kilku lat był kompletnie spłukany, bezrobotny i bez przyjaciół. Interesował je głównie stan mojego konta Nie zamierzałem popełnić takiego błędu i postanowiłem zachować w tajemnicy swoją wygraną. Nie mogłem o niej powiedzieć nawet rodzicom, bo zaraz by rozgadali. Tacy już byli, co w sercu, to na języku. Część pieniędzy zainwestowałem: kupiłem dwa mieszkania w stolicy, położone w dobrej części miasta, na wynajem. Resztę wygranej wpłaciłem na lokatę i żyłem tak jak wcześniej. Ale we mnie, w środku, w mojej psychice, dokonał się przełom… Nadal pracowałem, jednak bardzo szybko straciłem cały zapał do robienia kariery. Zrozumiałem, że tak naprawdę wcale nie lubię swojej roboty. Zawsze mówiłem sobie, że praca jest tylko środkiem do celu, że kiedy już uda mi się odpowiednio ustawić, zabezpieczyć, wtedy zacznę korzystać z życia, tylko… Kiedy wszystko, o co tak skwapliwie się starałem, niejako samo „spadło mi z nieba”, nagle okazało się, że nie mam żadnego pomysłu na siebie. Ciągle pracowałem, goniłem w piętkę, nie miałem pojęcia, co bym chciał robić, gdybym mógł wybierać. Naprawdę byłem jak chomik w kołowrotku, biegnący bez celu. Rzuciłem pracę i wyjechałem w podróż po świecie, chcąc odnaleźć sens życia. Rodzinie powiedziałem, że wyjeżdżam na roczny kontrakt, służbowo. Zobaczyłem różne piękne miejsca, odpocząłem – i tyle. No to może zajmę się szukaniem mojej drugiej połówki, bym nie został starym kawalerem, co wróżyli mi rodzice. Wiele lat byłem singlem, zaznałem już swobody i wolności, pora na poważny związek, na miłość, rodzinę i tak dalej. Randki były porażką Założyłem konto na kilku portalach randkowych. Opisując siebie, zamieściłem informację, że chwilowo nie pracuję, bo jestem na tyle zamożny, że mogę sobie na to pozwolić. I popełniłem strategiczny błąd… Odezwało się do mnie dużo pięknych dziewczyn. Już wcześniej miałem powodzenie – tyle że brakowało mi czasu na związek – więc początkowo nie wzbudziło to we mnie podejrzeń. Niestety, szybko okazało się, że te panny są zainteresowane głównie stanem mojego konta. Każda randka była porażką. Może miałem wyjątkowego pecha, ale naprawdę wciąż trafiałem na lalki: śliczne, podobne do siebie jak klony, puste i nudne. Zachowywały się, jakby przyszły na casting do roli żony bogacza: eksponowały swoje atuty, flirtowały i nie ukrywały, że oczekują od mężczyzny finansowej opieki. Cholera, przyciągnąłem uwagę lasek szukających sponsora! Zlikwidowałem konta na portalach randkowych i jak dawniej poznawałem dziewczyny na imprezach. Jak się ktoś interesujący znajdzie, to dobrze, a jak nie, to nie… Przez chwilę rozważałem powrót do pracy, ale na myśl o tym, że miałbym dobrowolnie wrócić do dawnego kieratu, aż przeszły mnie ciarki. Znowu wyjechałem za granicę, gdzie wydawałem pieniądze na rozrywki, na które wcześniej nie było mnie stać. I znowu szybko się tym znudziłem. Bałem się, że będzie materialistką Po powrocie do kraju nie za bardzo wiedziałem, czego jeszcze mogę spróbować, co sobie kupić. Miałem pieniądze, nie musiałem pracować, a czułem się wypalony. Wciąż nie odnalazłem sensu życia. I wtedy dopadły mnie bóle kręgosłupa, silniejsze niż kiedykolwiek. Zacząłem od ćwiczeń na rehabilitacji i – bingo! – odkryłem, że ruch sprawia mi frajdę. Podszedłem do tematu na poważnie i wciągnęło mnie. Do tego stopnia, że zrobiłem kurs instruktora i zająłem się zarażaniem moją pasją innych. Zniknęło całe moje zmęczenie, znudzenie i wypalenie – chciało mi się wstawać co rano. Na siłowni poznałem Edytę: gibką, wysportowaną i pogodną blondynkę. Najpierw tylko rozmawialiśmy podczas ćwiczeń, potem zaprosiłem ją na kawę, potem na regularną randkę. Pragnąłem poznać ją lepiej. Edyta bardzo mi się podobała, co więcej, ujęła mnie swoim podejściem do życia. Dotąd nie spotkałem dziewczyny tak wkręconej w ekologię i ceniącej sobie minimalistyczny styl życia. Zakochałem się Zanim się zorientowałem, byłem zakochany po uszy – i to było lepsze uczucie niż radość z wygranej na loterii! Nie chciałem się boleśnie rozczarować, dlatego długo zwlekałem, zanim powiedziałem Edycie, że jestem bogaty. Bałem się, czy to nie zmieni jej stosunku do mnie. A jeśli nagle zacznie oczekiwać drogich prezentów oraz wyjść do modnych klubów? No, bo skoro mnie stać… Autentycznie miałem stracha, że moja cudowna, skromna ukochana zmieni się w rozkapryszoną księżniczkę. Pieniądze zmieniają ludzi. Rzadko na lepsze. Na szczęście moje serce dobrze wybrało. Edyta nie była materialistką. Spodobałem jej się taki, jaki jestem i nadal nadal widziała we mnie człowieka, a nie portfel. Naprawdę ceniła sobie oszczędność, nie mówiła tak tylko na pokaz. – Wiadomo, samym powietrzem człowiek nie wyżyje, ale wydawanie kasy na luksusy jest głupie, a w dzisiejszych czasach wręcz niemoralne. Lepiej dać je potrzebującym. Widziałem szczerość w jej oczach i postępowaniu, i myślałem: taka kobieta to prawdziwy skarb, prawdziwa wygrana na loterii. Postanowiłem działać, zanim ktoś mi ją sprzątnie sprzed nosa. Oświadczyłem się, zostałem przyjęty i planujemy z Edytą wspólną przyszłość. Oboje jesteśmy zgodni co do tego, że będziemy trzymać w sekrecie nasze bogactwo, żeby nie sprowadzić na siebie ludzkiej zawiści i kłopotów. Wolimy pomagać anonimowo – tym, którzy faktycznie tego potrzebują. Radek, 33 lata Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe. Czytaj także: „Pomyślałam, że te święta muszą być luksusowe. Rodzina nie musi wiedzieć, że na karpia w galarecie wzięłam pożyczkę” „Mąż ma porządną wypłatę, a jest tak pazerny, że aż wstyd. Myślałam, że na imprezie mikołajkowej zapadnę się pod ziemię” „Gdy mąż dał mi kalendarz adwentowy, łza zakręciła mi się w oku. Zaczęłam płakać rzewniej, gdy otworzyłam 12. okienko”
„Mój facet żył jak król, choć nie wydawał ani złotówki. Utrzymywałam go, bo wierzyłam, że odkłada na naszą przyszłość”
„Z finansami też było dziwacznie. Leszek wymyślił, że żyjemy na mój koszt, a to, co on zarabia, odkładamy na konto, żeby w przyszłości kupić większe mieszkanie. Konto było jego, ja nie miałam upoważnienia, ale do głowy mi nie przyszło, żeby się o to upominać”.
Szczerze mówiąc, nigdy nie miałam szczęścia w miłości. Jestem singielką, chociaż niedawno skończyłam czterdziestkę. Mam za sobą kilka związków, ale jak łatwo się domyślić, wszystkie były nieudane i nie pozostawiły po sobie dobrych wspomnień. Po każdym rozstaniu przysięgałam sobie, że już nigdy więcej nie dam się skołować ani wykorzystać, ale jak tylko serce zaczynało mi mocniej bić dla jakiegoś faceta, traciłam przytomność, pozbywałam się rozsądku i leciałam w nową miłość jak ćma w ogień. Mówię „miłość”, ale tak naprawdę to były tylko romanse, przynajmniej ze strony moich partnerów. Żaden mnie nie kochał. Mieszkali u mnie, jedli, co ugotowałam, chodzili w koszulach wypranych i wyprasowanych przeze mnie, spali w wygodnych łóżkach. Poza tym mieli to, o co chodzi mężczyznom nietraktującym kobiet zbyt serio. Ja za każdym razem się łudziłam, że teraz to już się uda, że nikt mnie nie oszuka i nie zdradzi, że skoro daję uczucie i szczerość, mogę liczyć na to samo. Taka byłam naiwna! Ostatni związek, w który weszłam, trwał tylko rok, ale kosztował mnie najwięcej, zarówno emocjonalnie, jak i finansowo. Do dzisiaj nie mogę się pozbierać… Żyliśmy za moje, jego odkładaliśmy Leszek nie był ani specjalnie przystojny, ani mądry, ani bogaty. Wszystko w nim było przeciętne, nawet temperament, bo do świetnych kochanków też się nie zaliczał. Potrafił jednak z tej swojej zwyczajności uczynić atut, i to po mistrzowsku. Mówił na przykład: „Co taka wspaniała dziewczyna jak ty widzi w takim nieudaczniku jak ja? Jesteś absolutnie cudowna pod każdym względem, możesz mieć każdego, na kogo kiwniesz palcem, a ty wybrałaś właśnie mnie! Codziennie się boję, że każesz mi się wynosić, kiedy odkryjesz, jaki ze mnie nieudacznik, i uciekniesz na koniec świata. Proszę cię, błagam: nie rób tego, bo nie przeżyję. Moje życie bez ciebie nie ma sensu!”. Słuchałam tych gadek i było mi go żal. Zapewniałam, że nie jest taki, jak o sobie mówił, a jaki w istocie… naprawdę był. Zapewniałam, że nigdy dotąd nie spotkałam tak interesującego faceta i rewelacyjnego kochanka, chociaż w łóżku było z nim nudno i drętwo. Czemu to robiłam? Chyba z litości, bo mam miękkie serce i łatwo się wzruszam, a Leszek swoje gadanie doprowadził do takiej perfekcji, że nawet płakał prawdziwymi łzami, co powodowało, że się kompletnie rozklejałam i zapewniałam go, jaki jest wyjątkowy i jaka jestem z nim szczęśliwa. Z biegiem czasu sama uwierzyłam, że tak jest. Wmawiałam sobie coś, co nie istniało, czyli to, że mój mężczyzna jest czuły, zabawny, seksowny, pomysłowy i pracowity, a to był prosty, leniwy kołek, tyle że sprytny, a nawet cwany. Leszek często wyjeżdżał służbowo, tak twierdził. Nie było go trzy, cztery dni. Wracał zmordowany, rozkojarzony, wyglądało na to, że myślami jest zupełnie gdzie indziej. Moja koleżanka kiedyś zapytała: „A tobie nie przyjdzie do głowy sprawdzić, gdzie on tak wojażuje? Ja bym swojego chłopa prześwietliła do podszewki. Strzeżonego Pan Bóg strzeże!”. To był dziwny układ Nie przyznałam się, że i ja miałam na to ochotę. Wstydziłam się, bo przy każdej okazji reklamowałam Leszka jako partnera bez skazy, więc jak mogłam nagle okazać jakieś wątpliwości i brak zaufania. Stworzyłam dla ludzi postać z bajki i chciałam, żeby blask od niego bijący oświetlał także mnie. Czułam się wtedy lepsza, ładniejsza, młodsza, bo skoro taki ideał wybrał właśnie mnie – to dlatego, że także byłam niezwykła. Chciałam w to wierzyć. Z finansami też było dziwacznie. Leszek wymyślił, że żyjemy na mój koszt, a to, co on zarabia, odkładamy na konto, żeby w przyszłości kupić większe mieszkanie. Konto było jego, ja nie miałam upoważnienia, ale do głowy mi nie przyszło, żeby się o to upominać. Miałam internetowy podgląd do jego banku, więc widziałam, że regularnie wpłaca to, co zarobi. Ani przez chwilę nic nie podejrzewałam! Mówiłam, że głupieję, gdy wchodzę w nowy związek? Mówiłam… Tylko raz coś mi zazgrzytało, ale na tyle słabo, że szybko o wszystkim zapomniałam. Otóż miałam poważny problem stomatologiczny, a jak wiadomo, dentysta kosztuje spore pieniądze, więc musiałam poprosić Leszka, żeby mi trochę dołożył, bo z bieżących środków nie wyrobię. Odmówił. Powiedział, że ma pozakładane lokaty i że w ogóle jest wrogiem takiego skubania oszczędności, bo jak się raz zacznie, to poleci. – Pożycz od kogoś, kochanie – zaproponował. – A w ogóle to zmień dentystę, bo ten, do którego chodzisz, jest chyba dla milionerów! Wiesz przecież, że gdybym tylko mógł, to bym ci nieba przychylił, ale kto ja jestem? Zwyczajny nieudacznik. Kocham cię jak wariat, a nic dla ciebie nie mogę zrobić. Strasznie mi wstyd! Czy dobrze go znam? Wtedy powinnam iść po rozum do głowy i go pogonić na drzewo, ale ten cwaniak tak wykręcił kota ogonem, tak zaczął ubolewać, że jest do niczego, że nie stać go, aby opłacić rachunki swojej ukochanej, że w końcu to ja zaczęłam go pocieszać i przekonywać, żeby się nie martwił, bo jakoś wszystko załatwię i wcale nie mam do niego pretensji. Znowu się popłakał prawdziwymi łzami i znowu mnie zmanipulował. Wiem, że trudno w to uwierzyć, ale tak było. Kto wie, ile by to jeszcze trwało, gdyby nie przypadek… Leszek szykował się do służbowego wyjazdu, tym razem na cały tydzień. Trochę kręciłam nosem, bo akurat wtedy wymieniałam okna i szykował się w domu niezły bałagan. Potrzebowałam pomocy i męskiej ręki, tym bardziej że w pracy miałam urwanie głowy i też nie miałam czasu. Ale Leszek stwierdził, że nie jest w stanie nic zrobić, zależy mu na jego pracy, ma widoki na awans i nie może się podkładać, bo niejeden czeka na okazję, żeby się poślizgnął. Jak zwykle uległam. Leszek wyjechał, a ja zostałam z tym całym bałaganem… Parę minut po tym, jak luby zamknął za sobą drzwi, pojawiła się ekipa remontowa z gadatliwym i wesołym majstrem. – Pani poprzykrywa wszystkie meble, bo tu się będzie kurzyło – stwierdził. – Pani poczeka, zaraz pomogę… Doszedł do komody, na której stały fotografie w małych antyramach i nagle zawołał. – O matko, a ten co tu robi? On jest z pani rodziny? – patrzył na zdjęcie Leszka zrobione całkiem niedawno. – To mój partner – powiedziałam. – Partner? Jak to? Niemożliwe, żeby partner. – Czemu? Nie słyszał pan o związkach partnerskich? A może pan ich nie uznaje? – Nie o to chodzi. Ja tylko nie wiedziałem, że on się rozwiódł. Kiedy? Teraz ja wytrzeszczyłam oczy. – Rozwiódł? To on miał żonę? – Miał? Chyba jeszcze ma, bo byłem u nich dwa miesiące temu i nic nie mówili, że się rozeszli. No i niedługo rodzi się im trzeci dzieciak. – To pomyłka! Pan się na pewno myli. – No, chyba że on ma sobowtóra, ale to mało prawdopodobne. – Skąd pan go zna? – Skąd? Kochana, to mój osobisty szwagier, więc znam oboje, i to bardzo dobrze. Mam być nawet chrzestnym tego malucha, co jeszcze siedzi w brzuchu u mojej siostry. Ale teraz to już nie wiem, jak będzie… Znalazł sobie ostatnią naiwną... Zakręciło mi się w głowie. Prawie zemdlałam. Naprawdę przeżyłam szok, ale kiedy doszłam do siebie, dowiedziałam się, że „mój” Leszek mieszka trzysta kilometrów od naszego miasta, że mniej więcej rok temu załapał się na dobrą pracę tutaj. Cwaniak, żeby nie wynajmować mieszkania, sprawę rozwiązał inaczej: znalazł sobie głupią, ślepą kochankę i robił z nią, co chciał, przy okazji oszczędzając zarobione pieniądze. Układ był dla niego idealny. Gdyby nie to, że szwagier Leszka jako podwykonawca zaczął współpracować z naszą spółdzielnią mieszkaniową i trafił właśnie do mnie, sprawa mogłaby się długo nie wydać. Oczywiście żona Leszka o niczym nie miała pojęcia. Cieszyła się, że małżonek żyje oszczędnie i faktycznie odkłada na nowe mieszkanie, tylko nie dla mnie, a dla niej i trojga wspólnych dzieci. Szwagier Leszka opowiedział mi, jak chwaliła swojego męża, że zaradny, opiekuńczy, dobry… – I niech pani powie, co ja mam teraz robić? – pytał wyraźnie wstrząśnięty. – Wydać skurczybyka? Ale ta moja siostra już na ostatnich nogach przed porodem i jeszcze się wszystko odbije na niej albo na dziecku… – Spokojnie – powiedziałam. – Oczywiście wywalę go z domu, ale do pana siostry nie polecę z jęzorem, chociaż obie jesteśmy oszukane przez tego drania. Poza tym żal mi dzieci… Rzeczy Leszka wrzuciłam do foliowych worów i wystawiłam przed blok. Napisałam esemesa, że wiem o wszystkim i że ma się mi nie pokazywać na oczy. Na drugi dzień worków nie było. Czy sam je zabrał, czy je ktoś ukradł – nie wiem i nic mnie to nie obchodzi. Jakoś się zbieram do kupy i kolejny raz sobie obiecuję, że już będę ostrożniejsza, ale czy na pewno? No, nie mam szczęścia w miłości… Emilia, 42 lata Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe. Czytaj także: „Pomyślałam, że te święta muszą być luksusowe. Rodzina nie musi wiedzieć, że na karpia w galarecie wzięłam pożyczkę” „Mąż ma porządną wypłatę, a jest tak pazerny, że aż wstyd. Myślałam, że na imprezie mikołajkowej zapadnę się pod ziemię” „Gdy mąż dał mi kalendarz adwentowy, łza zakręciła mi się w oku. Zaczęłam płakać rzewniej, gdy otworzyłam 12. okienko”
„Pojechałam do sanatorium po fajnego pierniczka. Nie sądziłam, że jeden z adoratorów zostanie moim mężem”
„Następnego dnia wpadłam na Mirka podczas obiadu. Oznajmił, że przyjdzie na potańcówkę wcześniej, żeby zająć dla nas najlepszy stolik. Ucieszyłam się i zmieszałam jednocześnie, bo wyglądało na to, że to coś w rodzaju randki”.
Bardzo przeżywałam ten wyjazd do uzdrowiska. Na dwa tygodnie przed wyjazdem wystawiłam do dużego pokoju walizkę i codziennie coś do niej wkładałam. Niektóre rzeczy były oczywiste do zabrania: strój do ćwiczeń fizjoterapeutycznych, kostium do kąpieli w solance, dres na spacery wieczorne. Ale że nie zamierzałam tam tylko chodzić na zabiegi i popijać wody z leczniczych źródeł, dołożyłam kilka eleganckich bluzek i czarną spódnicę. – Masz jakieś czółenka na obcasie? – zapytała moja siostra. – Tam codziennie są dansingi, musisz mieć buty do tańca. A jak nie do tańca, to na kolację – dodała. – I koniecznie musimy ci kupić tusz do rzęs i szminkę. W każdym sanatorium jest masa wolnych facetów, może spotkasz kogoś wyjątkowego? Chciałam prychnąć, że nie jadę do sanatorium na podryw, ale się powstrzymałam. Bo właściwie dlaczego by troszkę nie poflirtować, jeśli nadarzy się okazja? Znałam jedną parę, która poznała się w Ciechocinku i byli już sześć lat po ślubie. Ja byłam od piętnastu lat wolna, a wciąż jeszcze miałam figurkę i ładne włosy. W sumie myśl, że mogłabym tam oczarować jakiegoś miłego pana w moim wieku, nie była taka znowuż absurdalna. Szykowałam się dokładnie Spędziłyśmy z Ewą na zakupach kilka godzin. Wybrałyśmy mi pomadkę w odcieniu dojrzałej brzoskwini, lawendowy cień do powiek i jakiś supertusz do rzęs. Kupiłam też czółenka na słupku, kolorową spódnicę do pół łydki i efektowną mosiężną bransoletę. Potem jeszcze poszłam do fryzjera na podcięcie włosów i ufarbowanie odrostów. W tym czasie Ewa krążyła po galerii. Kiedy po godzinie spotkałyśmy się na kawie, siostra wręczyła mi niewielką torebkę prezentową. – Na specjalną okazję – to mówiąc, uśmiechnęła się szeroko. – Obiecaj, że będziesz to nosić, bo wydałam kupę pieniędzy! – zastrzegła. Zajrzałam do torebki i zobaczyłam kawałek lekko połyskliwego czarnego materiału wykończonego koronką. Dopiero wtedy uświadomiłam sobie, że nie kupiłam nic na te słynne dansingi. – Dziękuję, kochana! – szczerze się ucieszyłam z sukienki. – Na pewno będę w tym chodzić! Kilka dni później siostra odwiozła mnie na pociąg i pojechałam… Jako że moja współlokatorka miała dojechać dopiero za kilka dni, na razie dostałam do dyspozycji pokój tylko dla siebie. Rozwiesiłam rzeczy w szafie, w tym tę piękną, choć bardzo odważną sukienkę od Ewy. Była długa, cienka i miała wąziutkie ramiączka. Jak dla mnie, nieco za dużo odsłaniała, ale… Ale uznałam, że w końcu nie mam się czego wstydzić i mój biust nawet ładnie wygląda otoczony koronką. Uśmiechnęłam się pod nosem, bo Ewa wyraźnie chyba chciała, żebym z sanatorium przywiozła jej szwagra. Ta sukienka niewątpliwie miała mi pomóc w sercowych podbojach! Przez pierwsze dwa dni tylko się przyglądałam życiu w ośrodku pod wdzięczną nazwą „Malinka”. Większość gości oczywiście stanowiły kobiety, ale było też kilku panów, którzy zwrócili moją uwagę. Jeden z nich przysiadł się do mnie na tarasie, kiedy odpoczywałam po zajęciach na basenie solankowym. Chciałam się podobać Mirkowi – Dzień dobry pani, jestem Mirosław – przedstawił się wysoki przystojniak. Mirosław, emerytowany strażak, w sanatorium był po raz trzeci. – Znam tu wszystkie kąty – uśmiechnął się. – Jutro piątek, będzie najlepszy dansing. Ośrodek sprowadza didżeja, który zna wszystkie nasze ulubione hity. Oczywiście zamierzasz przyjść? – Tak, przyjdę – obiecałam. – Obowiązują stroje wieczorowe? – Ja będę pod krawatem! – oznajmił Mirek. – Oczywiście niektórzy potrafią przyjść w zwykłej koszuli, bez krawata i marynarki, ale dla mnie to nie wchodzi w grę! Nie wypada. Zwłaszcza że niektóre dziewczyny przychodzą naprawdę wyjątkowo ubrane, w błyszczących sukienkach, wiesz, z takimi… – Cekinami? – podpowiedziałam nowemu znajomemu. – Oj, to widzę, że naprawdę muszę się postarać! Następnego dnia wpadłam na Mirka podczas obiadu. Oznajmił, że przyjdzie na potańcówkę wcześniej, żeby zająć dla nas najlepszy stolik. Ucieszyłam się i zmieszałam jednocześnie, bo wyglądało na to, że to coś w rodzaju randki. Jak więc na takie wyjście przystało, wystroiłam się w moją koronkową suknię od Ewy, starannie umalowałam oczy oraz usta i ułożyłam włosy w niski kok. W nowych butach było mi trochę niewygodnie, ale dzielnie dotarłam do restauracji na dole i pomachałam w stronę Mirosława siedzącego przy pierwszym stoliku przy parkiecie. Jego mina na mój widok sprawiła mi wiele przyjemności. Zapamiętałam, by powiedzieć Ewie, że suknia od niej zrobiła piorunujące wrażenie. Wieczór upłynął nam przemiło. Nie tylko Mirosław zerkał na mnie z zainteresowaniem. Pochwyciłam ciekawskie spojrzenia co najmniej trzech innych mężczyzn, a nawet kilku kobiet. Dawno nie czułam się tak wspaniale! Następnego dnia Mirosław czekał na mnie przy śniadaniu. – Zmieniłem sobie grafik zabiegów, żeby chodzić z tobą – poinformował mnie. – A po fizjoterapii może skoczymy na torcik bezowy? Przy tym torciku byłam już pewna, że coś między nami będzie. Sprawdziły się przewidywania Ewy, że sobie kogoś znajdę w tym uzdrowisku. Kiedy pierwszy raz się pocałowaliśmy, zadzwoniłam do niej, żeby wszystko opowiedzieć. Białe koronki na noc poślubną – …czekaj, czekaj, wróć! – przerwała mi gwałtownie. – W jakiej sukni ode mnie poszłaś na dansing? Przecież ja ci nie dałam żadnej sukni. – No, w tej czarnej na ramiączkach, z koronką przy dekolcie. Na szczęście wzięłam czarny biustonosz, więc do niej pasował, no i wszystko było na swoim miejscu – zażartowałam. – Zrobiłam w niej furorę, mówię ci, Mirek jak mnie zobaczył, to zagapił się jak sroka w gnat! Nawet inni faceci na mnie łakomie zerkali! Ewa przez chwilę milczała, a potem wybuchła serdecznym śmiechem. Kiedy się opanowała, wypaliła: – Iza! To nie jest suknia wieczorowa tylko koszula nocna! Taka elegancka, na specjalne okazje! Ty naprawdę poszłaś w bieliźnie na imprezę?! I nagle zrozumiałam, dlaczego byłam w centrum zainteresowania innych gości. W końcu nie codziennie widzi się kobietę w moim wieku, w pełnym makijażu, ze staranną fryzurą, która wiruje na parkiecie w bieliźnie nocnej… Myślałam, że spłonę ze wstydu! Zaczęłam błagać siostrę, żeby przyjechała po mnie samochodem, żeby zabrała mnie z ośrodka pod osłoną nocy. – Ja chyba już nie wyjdę z pokoju – jęczałam. – Założę się, że wszyscy mieli ze mnie niezły ubaw. Rany, ależ ze mnie kretynka! Błagam, przyjedź… – Oj, przestań! – parsknęła Ewa. – Przecież mówisz, że Mirek przez cały wieczór cię nie opuszczał, a potem zabrał do cukierni i pocałował. I że ciągle jest w ciebie wpatrzony. Czyli zrobiłaś na nim wrażenie, nieważne w jaki sposób! Ciesz się tym i potraktuj jako historię, którą będziesz opowiadać, kiedy będą cię pytać, jak się poznaliście. Myślałam, że spalę się ze wstydu I tak zrobiłam. Najpierw jednak zapytałam Mirka, dlaczego, do cholery, nic nie powiedział, kiedy zobaczył mnie w koszuli nocnej na eleganckim dansingu w restauracji. Przecież od razu się zorientował, w co byłam ubrana. Ba! KAŻDY się zorientował! – Wiesz co? – mruknął. – Ja myślałem, że po prostu jesteś tak odważna i wyzwolona… Najpierw byłem w szoku, a kiedy się zorientowałem, że to raczej nie jest sukienka tylko koszula nocna… po prostu nie wiedziałem, co zrobić. Zachowywałem się więc jak gdyby nigdy nic, żebyś czuła się swobodnie. A na koniec uznałem, że to urocze i absolutnie szalone. No i… hmm… to mnie po prostu zauroczyło… Ślicznie ci w tej koszulce. Mnie z kolei ujęło w Mirku to, że przez całą noc bez mrugnięcia okiem ze mną tańczył i rozmawiał, nawet okiem nie mrugnął, cały czas trzymał fason. Dzisiaj, trzy lata po tamtym wyjeździe, śmiejemy się, że Mirek tak się we mnie zakochał, że był gotów wziąć mnie w jednej koszuli. – Ale jaka to była koszula! – śmieje się, kiedy opowiada tę historię. – Czarna, cieniusieńka, z koronkami! Naprawdę nie miałem szans w tym starciu! Musiałem się ożenić z tą kobietą! Dodam tylko, że na naszym ślubie miałam bardzo klasyczną, kremową sukienkę, którą wybrałyśmy razem z Ewą. Za to moja kreacja na noc poślubną… Ale o tym nie będę już pisać! W każdym razie Mirek znowu miał tę zbaraniałą minę, kiedy weszłam do sypialni. Izabela, 56 lat Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe. Czytaj także: „Pomyślałam, że te święta muszą być luksusowe. Rodzina nie musi wiedzieć, że na karpia w galarecie wzięłam pożyczkę” „Mąż ma porządną wypłatę, a jest tak pazerny, że aż wstyd. Myślałam, że na imprezie mikołajkowej zapadnę się pod ziemię” „Gdy mąż dał mi kalendarz adwentowy, łza zakręciła mi się w oku. Zaczęłam płakać rzewniej, gdy otworzyłam 12. okienko”
„Synowa dostała ode mnie perfumy na mikołajki. Udawała, że się cieszy, ale widziałam, co z nimi zrobiła”
„Natalia rozpakowała prezent. Nawet nie spryskała nadgarstka, tylko odłożyła flakonik na stół. Paweł spojrzał na nią z lekkim uśmiechem, jakby chciał powiedzieć: zachowuj się normalnie. A potem to się stało”.
Zawsze byłam kobietą rodzinną. Może i nie jestem idealna – która matka jest? – ale zawsze chciałam dobrze. Dla dzieci, dla męża, dla rodziny. Teraz, na emeryturze, mam więcej czasu, więc tym bardziej chciałabym być częścią życia moich bliskich. Nie jestem złą teściową Codziennie rano parzę sobie herbatę, zakładam szlafrok i zaglądam do telefonu. Czasem wiadomość od Pawła. Rzadziej – od Agnieszki. Od Natalii? Nigdy. A przecież starałam się. Od samego początku. Kiedy Paweł przyprowadził ją pierwszy raz na obiad, pamiętam, jak długo myłam podłogi i gotowałam ten nieszczęsny żurek, chociaż wolałabym zrobić rosół. Z Natalią zawsze było... trudno. Uprzejma, ale chłodna. Uśmiechnięta, ale nieobecna. Nigdy nie powiedziała mi nic złego, ale czułam, że jestem intruzem. Że moje "dobrze radzę" i "a może pomogę?" traktuje jak wtrącanie się. Nie rozumiałam. Nadal nie rozumiem. I chyba nigdy nie zrozumiem, co takiego zrobiłam, że mnie unika. Że moje zaproszenia na herbatę zawsze trafiają na "mamy dużo pracy", "jesteśmy zmęczeni", "może kiedy indziej". Ale przecież staram się, prawda? Zawsze coś przyniosę, kupię, podpowiem, ugotuję. Z serca. Może niezręcznie, może za często – ale z serca. Kupiłam prezent na mikołajki – To dla ciebie, kochanie – powiedziałam z uśmiechem, podając Natalii gustownie zapakowaną torebkę. – Takie... drobiazg na mikołajki. Myślałam o tobie, jak je wybierałam. Siedzieliśmy przy stole. Paweł mieszał w kubku herbatę, udając, że nie słyszy napięcia w moim głosie. Natalia spojrzała na prezent z lekkim zaskoczeniem. Uśmiechnęła się, choć ten uśmiech był jak z reklamy pasty do zębów – ładny, ale pusty. – Och... dziękuję, naprawdę nie trzeba było – powiedziała, biorąc paczkę do rąk. – Jakie śliczne opakowanie. – To perfumy – wtrąciłam niecierpliwie. – Dla eleganckiej kobiety. Takie z klasą. Pani w drogerii mówiła, że to bestseller. Natalia rozpakowała prezent. Nawet nie spryskała nadgarstka, tylko odłożyła flakonik na stół. Paweł spojrzał na nią z lekkim uśmiechem, jakby chciał powiedzieć: zachowuj się normalnie. A potem to się stało. Poszłam do kuchni po talerzyk na pierniczki. I wtedy kątem oka zobaczyłam – ona wstała, zerknęła wokół i szybkim ruchem wrzuciła pudełko po perfumach do kosza na śmieci. Zamrugałam. Może się pomyliłam? Może tylko kartonik...? Zatkało mnie. Stałam jak idiotka przy blacie, udając, że wycieram talerz. W sercu coś we mnie pękło. Nie powiedziałam nic, ale te perfumy stały się dla mnie upokorzeniem. Zraniła mnie – To teraz takie modne, te minimalistki – mruknęła Halina, kręcąc głową, gdy opowiedziałam jej o tym, co widziałam. – Wszystko za dużo, wszystko przeszkadza. A jak coś dostanie, to focha ma, bo „nie jej styl”. Siedziałyśmy u niej w kuchni, przy starej ceracie w kwiaty. Herbata była za mocna, jak zawsze, a pogadanki – jak balsam na serce. – Wiesz, nie chodzi o te perfumy – szepnęłam. – Tylko... jak można tak po prostu coś wyrzucić, przy mnie? Uśmiechać się, dziękować, a potem w sekundę do kosza? Halina spojrzała na mnie ostro. – Bo cię nie lubi, Basia. Nie wiem, czemu, ale nie lubi. Ty się dla niej starasz, a ona cię traktuje jak mebel. I jeszcze Paweł milczy jak ten dureń. Wróciłam do domu z ciężkim sercem. Paweł nie zadzwonił. Nie spytał, jak się czuję. Nie zapytał o perfumy. Zadzwoniłam ja. Musiałam. Czułam, że jeśli tego nie wypowiem, to oszaleję. – Paweł, chciałam tylko... zapytać. Natalia... spodobały się jej perfumy? Chwila ciszy. – Mamo, proszę cię. Nie zaczynaj. – Ale ja tylko... – Natalia mówiła, że to nie jej zapach, ale podziękowała ci przecież. Nie dramatyzuj. – Do śmieci je wyrzuciła, Pawle. Do śmieci. Widziałam – wyszeptałam. Znowu cisza. Dłuższa. – Może lepiej na przyszłość nie przynoś żadnych prezentów, dobrze? Rozłączył się pierwszy. A ja zostałam z tą herbatą, co wystygła. Synowa była szczera Zadzwoniłam do niej tydzień później. Nie mogłam już tego w sobie dusić. W końcu to ja zawsze łagodziłam konflikty w rodzinie. Tym razem jednak nie chodziło o zgodę – tylko o godność. – Cześć, Natalia. Masz może chwilę? – Tak, co się stało? – Chciałam porozmawiać. Tylko szczerze, dobrze? – Okej...? – Widziałam, że wyrzuciłaś te perfumy. Nie pytałabym, ale... naprawdę mnie to zabolało. Chwila ciszy. – Barbaro, ja... Nie wiedziałam, że to zobaczysz. Nie chciałam cię urazić. – Ale uraziłaś. Bardzo. Ja je kupowałam z myślą o tobie. Chciałam, żebyś się poczuła... doceniona. – Tyle że ja nigdy o to nie prosiłam – odparła, nagle ostro. – Ani o perfumy, ani o twoje rady, ani o kontrolne wizyty z ciastem. Zamurowało mnie. – Kontrolne...? – Tak to odbieram. Jakbyś mnie stale oceniała. Cokolwiek zrobię – źle. Nawet prezent jest... oceną. – Ja tylko chciałam być częścią waszego życia – powiedziałam cicho. – A ja chciałam mieć własne życie – odpowiedziała spokojnie. – Nie wchodzić do kuchni i zastawać w niej teściową bez zapowiedzi. Nie dostawać prezentów, które mają „poprawić” mnie. – To znaczy co? Że wszystko, co robiłam, było złe? – Nie mówię, że było złe. Mówię, że było dla pani. Nie dla mnie. Poczułam, jak łzy napływają mi do oczu. Chciałam coś powiedzieć, coś odwrócić, naprawić, ale nie wiedziałam co. – Dobrze. Rozumiem – powiedziałam. – Już nie będę się narzucać. Rozłączyłam się. A potem długo siedziałam w fotelu, czując, że straciłam coś więcej niż tylko flakon perfum. Byłam rozżalona Trzy dni nie wychodziłam z domu. W telefonie – cisza. Od Pawła ani słowa. Jakby ta rozmowa z Natalią nie miała miejsca. Jakby mnie już nie było. Nie gotowałam. Nie sprzątałam. Siedziałam na kanapie w starym swetrze, z herbatą i wpatrywałam się w punkt na ścianie. Tyle lat poświęconych dla innych. A teraz? Jestem kulą u nogi. Przeszkodą. Babą z ciastem, która nie rozumie młodych. Zadzwoniła Agnieszka. Moja córka. – Mamo, coś się dzieje? – Nie... znaczy... tak. Natalia... powiedziała mi, że się narzucam. Że wszystko robię dla siebie. I że mam się nie wtrącać. Agnieszka milczała chwilę, potem westchnęła: – Mamo... Natalia nie miała racji, mówiąc to w taki sposób, ale może miała rację, czując to. – Czyli ja jestem winna? – Nie. Po prostu... czasem twoja troska bywa... dusząca. A my, młodzi, uczymy się jeszcze oddychać po swojemu. Zaczęłam płakać. A ona nie przerwała. Po prostu słuchała. – Wiesz, co w tym wszystkim najgorsze? Że ja naprawdę chciałam dobrze. – Wiem, mamo. I ja to widzę. Ale Natalia potrzebuje dystansu. To nie znaczy, że cię nie szanuje. Może nie umie ci tego pokazać inaczej niż chłodem. Usiadłam przy stole. Patrzyłam przez okno, na bezlistne drzewa. I wtedy po raz pierwszy naprawdę poczułam, że jestem starsza. – A ja tylko chciałam być potrzebna – powiedziałam. – I jesteś, mamo. Tylko musisz się nauczyć być... inaczej. Mamy nowe zasady Zadzwoniłam do Natalii tydzień później. – Cześć. Nie chcę się kłócić. Nie chcę też udawać, że nic się nie stało. – Dobrze – powiedziała cicho. – Też nie chcę. Zamilkłyśmy na chwilę. W tle słyszałam stłumiony dźwięk telewizora. Pewnie wieczór, dzieci kąpane, Paweł na kanapie. A ja? Zbierałam się w sobie. – Chciałam tylko... powiedzieć, że próbuję zrozumieć. Ciebie. Was. I że... postaram się trochę się wycofać. Nie dlatego, że mnie odrzuciłaś, ale żeby dać ci przestrzeń. Natalia odetchnęła. I pierwszy raz w tej rozmowie jej głos zabrzmiał łagodniej. – Dziękuję, Basiu. Naprawdę. Ja... też nie jestem łatwa. I czasem czuję się osaczona, ale wiem, że nie robisz tego ze złej woli. – Nie robię – przyznałam. – Ja po prostu za bardzo chcę. Może za bardzo się boję, że kiedy przestanę się starać, to przestanę istnieć. – To nieprawda – odparła. – Ale może... spróbujmy od nowa? Tylko z większym szacunkiem. Z obu stron. – Zgoda – powiedziałam. Nie było łez. Nie było przeprosin, ale były nowe zasady. Jasne. Proste. I pierwszy raz – uczciwe. Wieczorem zadzwonił Paweł. – Dzięki, mamo – powiedział tylko. – Że próbujesz. To dużo znaczy. Nie odpowiedziałam od razu. Ale w sercu po raz pierwszy od dawna poczułam coś... podobnego do spokoju. Barbara, 67 lat Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe. Czytaj także: „Szukałam pracy, żeby być bardziej wartościowa w oczach męża. Gdy zatrudniłam się w lumpeksie, śmiał mi się w twarz” „Na mikołajki mąż kupił luksusowe perfumy za 500 zł. Gdy w skarpecie znalazłam tanią czekoladę, wiedziałam, co się święci” „Martwiłem się o sąsiada z góry, bo nagle przestałem go słyszeć. Gdy odkryłem powód, łzy aż cisnęły mi się do oczu”
„Mąż twierdzi, że nie mam prawa do jego kasy. Dzieci ubieram w lumpeksie, bo moja pensja nie wystarcza na więcej”
„– A dzieci? – podniosłam głos. – Myślisz, że możesz sobie odejść, zostawić nas z rachunkami, z butami z lumpeksu i jeszcze mieć czyste sumienie? – Ja je kocham – odpowiedział spokojnie. – Ale nie zamierzam dawać ci pieniędzy, skoro tylko nimi manipulujesz”.
Kiedyś myślałam, że najgorsze, co może spotkać kobietę, to samotność. Teraz wiem, że gorsze jest czuć się samotną, mając męża, dzieci i dom. Codziennie wracam ze szkoły, gdzie uczę angielskiego – na pół etatu, bo na więcej nie mam siły, ani opieki do dzieci. Wpadam do mieszkania, rzucam torebkę i lecę do kuchni. W międzyczasie piorę, prasuję, ogarniam lekcje Zosi, odbieram Maksa z treningu. W lodówce światło i niedojedzone parówki, w portfelu 50 zł do końca tygodnia. Adam twierdzi, że jego pieniądze są jego. Ja mam radzić sobie sama. Więc radzę sobie. Kupuję dzieciom ciuchy w lumpeksie. Zosi ostatnio popłynęły łzy, bo inne dziewczynki wyśmiały jej spodnie. Serce mi pękło, ale tłumaczyłam, że to tylko spodnie. Kłamałam. Dla niej to upokorzenie. Adam zarabia tyle, że mógłby nas utrzymać wszystkich bez mrugnięcia okiem, ale nie. On opłaca tylko swoje potrzeby. Jego życie to praca, komputer, siłownia. My? Jesteśmy tłem. Tanią scenografią do jego perfekcyjnej egzystencji. Nie wiem, kiedy przestałam być dla niego żoną. Może wtedy, gdy powiedział: „To twoje dzieci, to ty się nimi zajmuj.” Albo wcześniej. Teraz już tylko liczę dni. Do czego? Jeszcze nie wiem. Pokłóciłam się z mężem – Adam, możesz dorzucić coś do zakupów? Zosi trzeba kupić nowe buty, a Maksowi wczoraj pękły spodnie – stanęłam w drzwiach salonu, trzymając w ręku listę zakupów. – To twoje dzieci, ty się nimi zajmuj – rzucił bez odrywania wzroku od monitora. Siedział jak król we własnym królestwie, opatulony w ciszę i święty spokój, podczas gdy ja od miesięcy tonęłam w chaosie. – Moje? – powtórzyłam, podchodząc bliżej. – Ty siedzisz z nimi całe dnie. Ja pracuję. I nie zamierzam utrzymywać kogoś, kto nie ogarnia własnych finansów. – Z mojej pensji nie starcza nawet na buty dla Zosi! – podniosłam głos. Czułam, że znowu zaczynam drżeć – ten sam gniew, ta sama bezsilność. – To może powinnaś zmienić pracę, a nie liczyć na mnie. – Naprawdę uważasz, że twoje pieniądze są tylko twoje? – wysyczałam. – A ja to kto? Gosposia? – Nie dramatyzuj, Joasia. Wtedy coś we mnie pękło. – Nie zasługujesz na rodzinę, skoro traktujesz nas jak ciężar. Nie odpowiedział. Wstał, zabrał laptopa i przeszedł do sypialni. Zostawił mnie samą – znów. Usiadłam przy stole i wpatrywałam się w listę zakupów. Mleko, chleb, pasta do zębów, skarpetki dla Maksa. Kartka zamazywała się od łez. Pamiętałam Adama z dawnych lat – zakochanego, ciepłego, opiekuńczego. Teraz był tylko ciałem w domu, którego sercem byłam ja. Może nigdy mnie nie kochał? Może tylko udawał? Czemu na to pozwalałam? – Ty tego słuchasz i dalej tam siedzisz?! – Magda aż uderzyła dłonią o stół w kawiarni. – Aśka, przecież to przemoc. Przemoc ekonomiczna, rozumiesz? Patrzyłam na nią, mieszając bezmyślnie herbatę. W powietrzu unosił się zapach cynamonu i gorącego mleka, a mnie ściskało w żołądku. – Może to moja wina. Może za mało robię? – wymamrotałam. – Nie mów tak. Ty dźwigasz wszystko. Dzieci, gotowanie, pranie, zakupy. On nie dorzuca złotówki, a ty się jeszcze tłumaczysz?! – Ale on pracuje… dużo. Dużo zarabia. To fakt. Może po prostu... nie widzi, ile to wszystko kosztuje. Ja też czasem mam wrażenie, że przesadzam. – Joasia. – Magda złapała mnie za rękę. – To nie jest normalne. On cię finansowo kontroluje. Jakby chciał cię uzależnić od siebie. A przecież jesteście małżeństwem! Spojrzałam na nią zaskoczona. Rzadko jej się zdarzały takie wybuchy. – Ja już nawet nie pamiętam, kiedy on mnie przytulił – powiedziałam cicho. – Ani kiedy zapytał, jak się czuję. Dla niego liczą się tylko jego sprawy. – To nie facet, to pasożyt. Zamilkłyśmy na chwilę. Patrzyłam przez okno na ludzi, którzy spieszyli gdzieś z zakupami. Nikt nie wiedział, co się dzieje w moim domu. Ile razy płakałam do poduszki, ile razy zaciskałam zęby, żeby dzieci nie słyszały. Magda odchyliła się na krześle. – Wiesz, że masz prawo do połowy wszystkiego? I że on musi płacić na dzieci? Nie jesteś skazana na niego. Ale ja nie byłam tego taka pewna. A może byłam. Może tylko bałam się przyznać, że on już mnie nie kocha. Mąż mnie oszukiwał Zaczęło się banalnie. Szukałam hasła do bankowości, które Adam kiedyś zapisał na odwrocie starej koperty. Kartki nie było w naszej szufladzie z „ważnymi rzeczami”, więc otworzyłam jego szafkę. I wtedy zobaczyłam wyciąg z konta. Nie nasze wspólne, nie to, które czasem sprawdzałam. Inne – z zupełnie obcym numerem. I przelewy. Regularne, raz w miesiącu. 3000 zł. Odbiorca: Elżbieta Z. Kto to, do cholery? Serce waliło mi jak młot. Usiadłam na łóżku i gapiłam się w nazwisko. Wtedy zadzwonił jego telefon. Wziął go do kuchni, ale nie domknął drzwi. Słyszałam wszystko. – Tak, już przelałem. Joasia nie ma o niczym pojęcia… Mhm. Jasne. Nie, nie może się dowiedzieć. Wiesz, jaka jest. Tylko dramaty i emocje. Jakby to coś zmieniało. Przysięgam, zamarłam. Stałam w korytarzu, oddychając jak przez słomkę. A potem usłyszałam śmiech. Jego śmiech. Leniwy, zadowolony z siebie. Z kimś, kto był dla niego ważny. Znacznie ważniejszy niż ja. Czekałam, aż odłoży telefon. Weszłam do salonu i rzuciłam mu wyciąg na kolana. – Kto to jest? – zapytałam, cicho, ale głos mi drżał. – Kim jest Elżbieta Z? Zbladł. Nie próbował się wykręcać. – Skąd to masz? – Odpowiedz. – To nie twoja sprawa. – Jak to nie moja? – syknęłam. – Jesteśmy małżeństwem. Dzielimy lodówkę, rachunki, dzieci. A ty wysyłasz komuś po trzy tysiące miesięcznie? Byłam w szoku Siedzieliśmy naprzeciwko siebie. Adam miał splecione dłonie, opierał się łokciami o kolana, jakby to miała być jakaś poważna rozmowa biznesowa. Ja czekałam. Bez słowa. Pierwszy raz od dawna nie płakałam. – To nie jest zwykły romans – zaczął w końcu. – Nie w takim sensie, jak myślisz. Ela to… ktoś, kto mnie rozumie. Kto nie oczekuje, że będę się z czegoś tłumaczył. Zamrugałam szybko. – Kochasz ją? Wzruszył ramionami. – Po prostu… Od lat nie czuję się w tym domu sobą. Nie chciałem tego życia. Chciałem być wolny, ale wpadliśmy. Ty chciałaś dzieci, ja nie miałem odwagi odejść. Zabolały mnie te słowa. – Czyli całe nasze życie to była pomyłka? – zapytałam cicho. – Może, ale teraz nie zamierzam udawać, że ci coś jestem winien. – A dzieci? – podniosłam głos. – Myślisz, że możesz sobie odejść, zostawić nas z rachunkami, z butami z lumpeksu i jeszcze mieć czyste sumienie? – Ja je kocham – odpowiedział spokojnie. – Ale nie zamierzam dawać ci pieniędzy, skoro tylko nimi manipulujesz. – Manipuluję? Ja błagam o chleb i pastę do zębów! – Robisz z siebie ofiarę. – A ty robisz z siebie idiotę – warknęłam. – Gratuluję. Odwrócił wzrok. A ja wiedziałam jedno – że z tym człowiekiem nie jestem już bezpieczna. Nie jako kobieta. Nie jako matka jego dzieci. Potrzebowałam pomocy Siedziałam naprzeciwko kobiety w granatowym garniturze. Miała spokojny głos i pewny uścisk dłoni. Prawniczka. Poleciła mi ją Magda. Długo nie mogłam się zdecydować, ale po tamtym wieczorze... coś we mnie pękło. – Mąż twierdzi, że to jego pieniądze – powiedziałam cicho, niemal ze wstydem. – Że nie musi się nami dzielić. – To nie ma znaczenia – odpowiedziała rzeczowo. – Macie wspólne dzieci. Jako ojciec ma obowiązek łożyć na ich utrzymanie. I, jeśli prowadziliście wspólne gospodarstwo domowe, również na panią – przynajmniej do momentu rozwodu. Patrzyłam na nią w osłupieniu. – Ale on mówi, że nic mi się nie należy. Że to ja powinnam zmienić pracę, zacząć zarabiać więcej… – Typowe. Proszę mi uwierzyć, przerabiam to dziesiątki razy w miesiącu. On może sobie twierdzić, co chce. Fakty są po pani stronie. Możemy wnioskować o alimenty na dzieci już teraz. – Ale ja… – urwałam. – Ja nie wiem, czy jestem gotowa. Prawniczka spojrzała na mnie ze zrozumieniem. – Nikt nie każe pani od razu składać pozwu, ale proszę nie zapominać – dzieci nie mają być ofiarami decyzji dorosłych. Jeśli ojciec nie chce dawać pieniędzy z dobrej woli, zmusimy go do tego prawnie. Po tej rozmowie wyszłam na ulicę i odetchnęłam głęboko. Było mi cholernie trudno, ale w środku zaczynało się coś zmieniać. Joanna, 40 lat Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe. Czytaj także: „Dla rodziny byłam tylko tanią opiekunką na pełen etat. Wyjechałam na Mazury, bo opieka nad wnukami mnie zrujnowała” „Gdy mąż zaczął pachnieć cudzymi perfumami, uknułam zemstę. On odebrał mi wiarę w miłość, a ja jemu godność i luksusy” „Mąż nie rozumiał, że kasa od państwa jest na dziecko, a nie na nowe jeansy i perfumy. Wszystko by wydał na głupoty”
„W grudniu zdarzył się cud i wygrałem w totolotka. Myślałem, że to początek nowego życia, ale myliłem się”
„Spłacimy kredyty mieszkaniowe córek, niech się nie męczą po trzydzieści lat – planowałem. Założymy fundusze wnukom, żeby miały jakieś pieniądze na studia czy na co będą chciały. My pojedziemy sobie na wycieczkę do Grecji, a przynajmniej do jakiegoś sanatorium”.
Tamtego dnia w grudniu moja Zosia pojechała do naszej córki, bo wnuki się przeziębiły i nie mogły iść do szkoły–przedszkola–żłobka. Wiadomo, córka nie mogła co chwilę siedzieć w domu na zwolnieniu, więc na ratunek pospieszyła niezawodna babcia. Zjadłem śniadanie i zabrałem Mikrusa na spacer. Mikrus ma już swoje lata, podobnie jak my, już nie biega jak szczeniak, nie skacze, tylko powolutku spaceruje, obwąchując swoje ulubione miejsca na osiedlu. Gdyby nie on, to już dawno bym przyrósł do fotela przed telewizorem. A tak mam trochę ruchu każdego dnia. Jak zwykle zaszedłem do kolektury totolotka, żeby wypełnić kupon. Nie wiem w sumie czemu. Nigdy niczego nie wygrałem, nawet głupiej trójki za kilka złotych. Zosia śmiała się, że jakbym te pieniądze oszczędzał, to już bym był milionerem. Trochę racji w tym jest. Tyle lat… Ale to była dla mnie pewna tradycja. Lubiłem też pogadać z panią Agnieszką, która pracowała w kolekturze, dorabiając do emerytury. Zawsze to parę słów zamienionych z innym człowiekiem niż żona. Tym razem też tak było. Wziąłem kupon, skreśliłem te same liczby co zawsze. Nigdy ich nie zmieniałem. Dużo dla mnie znaczyły, dlatego je wybierałem. Dzień urodzin żony, rok naszego ślubu, narodzin naszych dzieci, wnuków. To był mój „system”, który dotąd szczęścia mi nie przyniósł, ale i tak z niego nie rezygnowałem. – Powodzenia, panie Staszku – pożegnała mnie standardowo pani Agnieszka. – Nie dziękuję, żeby nie zapeszyć – odpowiedziałem rutynowo. Nie mogłem uwierzyć w to, co słyszę Reszta dnia też upłynęła bez niespodzianek. Ugotowałem obiad, Zosia wróciła od wnuków, zjedliśmy. Popołudnie dwójki emerytów nie jest w tym kraju emocjonujące. Albo nie masz czasu, bo dorabiasz do emerytury, albo siedzisz z wnukami, albo oglądasz telewizję. Tak to wygląda. W ramach ekstremalnej rozrywki czasem dopada cię starość i nagle kolana odmawiają posłuszeństwa albo łupie cię coś w nerce. Mnie zastrajkowały te kolana. Powinienem wyjść na wieczorny spacer z Mikrusem i sprawdzić wyniki totolotka w kolekturze – kolejny punkt codziennego rytuału – a zamiast tego leżałem w łóżku. Psa wyprowadziła moja żona i nawet jej do głowy nie przyszło, by sprawdzić wyniki losowania w kolekturze. – Zadzwonisz rano do pani Agnieszki i wszystkiego się dowiesz, mój ty potencjalny milionerze – kpiła sobie ze mnie Zosia, kiedy wróciła. Ale zaraz spoważniała. – Jeszcze jutro i pojutrze muszę być u dzieci… Dasz sobie radę? Jak ci zrobię herbatę w termosie i kanapki? Uwielbiałem, kiedy się o mnie troszczyła, a robiła to od czterdziestu ośmiu lat, od kiedy złożyliśmy przysięgę w kościele. Gdybym został tym milionerem, dałbym mojej kochanej żonie gwiazdkę z nieba! Rano zadzwoniłem do kolektury. – Już się zaczynałam o pana martwić. – To tylko te moje kolana. Poleżę, wygrzeję i będzie dobrze. Niech mi pani poda liczby, które wygrały. Zapisywałem liczby i z każdą kolejną coraz bardziej kręciło mi się w głowie. Boże, to były moje skreślenia! Moje ważne daty. Urodziny wnuka, wnuczki, córki, drugiej córki, Zosi, nasz rok ślubu… – Boże… – Panie Staszku, coś się dzieje? Gorzej się pan czuje? Wezwać pogotowie? – Nie, nie, pani Agnieszko, nie trzeba, chociaż serce tak mi wali, że nie wiem, czy jakiegoś ataku nie dostanę. Wygrałem! Wygrałem! – Trafił pan! Naprawdę? Gratulacje! A ile liczb? – Wszystkie! Od razu zrobiłem w myślach tysiąc planów Mimo rwących bólem kolan miałem ochotę zerwać się z łóżka i odtańczyć szalony taniec radości. Hip-hip-hura! Wygrałem! W końcu, po tylu latach, mój system się sprawdził i wygrałem! Jestem milionerem! Jesteśmy! Boże, w kumulacji były trzy miliony. Nawet jeśli ktoś jeszcze trafił szóstkę, to i tak do podziału była kupa pieniędzy. Spłacimy kredyty mieszkaniowe córek, niech się nie męczą po trzydzieści lat – planowałem. Założymy fundusze wnukom, żeby miały jakieś pieniądze na studia czy na co będą chciały. My pojedziemy sobie na wycieczkę do Grecji, a przynajmniej do jakiegoś sanatorium, na dwa miesiące, kiedy tylko zrobi się cieplej. Będziemy korzystać ze wszystkiego, co oferują, bez łaski funduszu, który nam dokładnie wymieni, co nam się nie należy po czterdziestu pięciu latach pracy. Wyremontujemy mieszkanie, wymieniając to, co już od lat czekało na wymianę. Zadzwoniłem natychmiast do żony. – Zosiu, Zosiu! – wydyszałam, bo z emocji aż dech traciłem. – Matko boska, Staszek, coś się dzieje? Karetkę trzeba wezwać? – Jaką karetkę? Szampana kupuj po drodze do domu! Wygrałem! – Co wygrałeś? Nie mów, że zadzwonili do ciebie z ofertą jakichś garnków i uwierzyłeś… – Zośka, za kogo ty mnie masz? Kochana ty moja, w totka wygrałem! Dzwoniłem do pani Agnieszki i szóstkę trafiłem. Szóstkę! Spłacimy kredyty dziewczynkom, wnukom damy na studia, wyremontujemy mieszkanie, wreszcie będziesz mieć taką kuchnię jak z katalogów, które oglądasz, a potem pojedziemy sobie na długie wakacje. Może do Szklarskiej Poręby? Może nad morze? A może tu i tu… Zosieńko, cudnie będzie! – Staszek, piłeś coś? Wiesz, że ci nie wolno – Zosia pozostawała nieufna. Cóż, sam bym nie wierzył, gdybym osobiście nie zapisał szczęśliwych numerów dyktowanych przez panią Agnieszkę. – Zośka, tylko herbatę, którą mi zrobiłaś! Wygraliśmy, naprawdę! Wreszcie i do nas szczęście się uśmiechnęło. Zanim Zosia wróciła do domu, wydałem wygraną chyba z sześć razy. Zastanawiałem się, w co zainwestować część pieniędzy, żeby całkiem wszystkiego nie przepuścić, a jeszcze zarobić. Jak to podzielić, żeby każdemu się coś dostało, ale żeby całość nie rozpłynęła się nie wiadomo gdzie… Ustaliliśmy z Zosią, że poczekamy, aż moje nogi będą zdolne ponieść mnie do kolektury, bo chciałem sam odebrać wygraną. Oj, trudno mi było czekać. No ale wreszcie smarowane magicznymi maziami kolana wróciły do względnej sprawności i poszliśmy. Pani Agnieszka przywitała mnie jak zwykle z uśmiechem, ale tym razem był jeszcze szerszy. To może pomyślimy o sobie? – W mojej kolekturze… Milionowa wygrana… Nie mogę uwierzyć. No to poproszę kupon i puszczamy machinę w ruch, panie Stasiu! Podałem jej karteczkę i czekałem. – Ale… panie Staszku, przykro mi, tu nie ma szóstki. Znaczy… nadal gratuluję, bo piątka jest! Ale szóstki nie… – Jak to… Przecież wyraźnie pani mówiła… – zacząłem z pamięci wymieniać moje skreślenia, znałem je przecież doskonale. – Nie trzydzieści siedem, a trzydzieści jeden. Musiał pan źle usłyszeć tę ostatnią liczbę… Przez telefon mogą brzmieć podobnie. Przykro mi, że to nie szóstka. Ale piątka to prawie dziesięć tysięcy! Na jakąś przyjemność na pewno wystarczy. Wracałem do domu zdruzgotany. Byłem już taki szczęśliwy, czułem się taki bogaty. Czułem, że los wreszcie się do mnie uśmiechnął, po tylu latach pracy, zamartwiania się o pieniądze, jakby chciał powiedzieć: no, teraz będziesz miał troszkę lżej. Zosia szła obok w milczeniu, trzymając mnie za rękę. – Dobrze, że nic nie powiedzieliśmy dzieciom… Ale byłby wstyd… Obiecać im te pieniądze, a potem powiedzieć, że mamy raptem dziesięć tysięcy. – Dziewięć – poprawiła Zosia. – Podatek zabierze jedną dziesiątą. I co z tego? Jestem z ciebie bardzo dumna. Trafiłeś piątkę! Raptem dziewięć tysięcy? Aż dziewięć tysięcy, których wczoraj nie mieliśmy! I wiesz co, zamiast myśleć o wnukach i dzieciach, raz bądźmy egoistami i sprawmy radość sobie, co? Tak też zrobiliśmy. Wyjechaliśmy na dwa tygodnie do Szklarskiej Poręby. Codziennie spacerowaliśmy, chodziliśmy na zabiegi i masaże, piliśmy pyszną herbatę, patrząc na panoramę gór. W tym czasie klucze do naszego mieszkania trzymał znajomy majster, który zmieniał nam kuchnię w ciut bardziej nowoczesną, co nie było trudne, skoro stare meble pamiętały jeszcze Gierka. Będę próbował nadal Kiedy wróciliśmy do domu, Zosia aż się popłakała ze wzruszenia, kiedy w odmalowanej kuchni dotykała nowych blatów i frontów. Może nie był to taki remont, jaki chciałem jej zafundować, ale co tam – tak krawiec kraje, jak mu materii staje. – Mam dla ciebie jeszcze jeden prezent – powiedziałem, wyciągając z szafki małe pudełeczko. – To kupiłem za ostatnie pieniądze z wygranej. Dla ciebie, ponieważ zawsze we mnie wierzysz i zawsze przy mnie jesteś. To były maleńkie kolczyki z białego złota z diamencikami. Ostatnie szaleństwo byłego-niedoszłego-milionera. Wróciliśmy do naszej rutyny, do naszych rytuałów, żyjąc od emerytury do emerytury, zastanawiając się, czy wystarczy nam na wszystko w kolejnym miesiącu. Ale wspomnienia i zdjęcia ze Szklarskiej, śliczne kolczyki mojej pięknej żony oraz nowa kuchnia zostaną z nami na dłużej. Zwłaszcza ta kuchnia, w której Zosia niemal tańczy, kiedy tylko do niej wchodzi. Dalej odwiedzam kolekturę i wypełniam kupony, choć teraz skreślam także inne liczby. Bo kto wie, kto wie… Stanisław, 68 lat Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe. Czytaj także: „Myślałam, że mąż zabierze mnie gdzieś na Mikołajki, ale się przeliczyłam. W jego kieszeni znalazłam inne zaproszenie” „Pożyczyłam teściowej pieniądze na nową pralkę. Chciałam mieć dobre serce, a skończyłam z pustym portfelem” „Podczas mycia okien na Święta zobaczyłam coś, czego nie powinnam. W tym roku zamiast kolęd wysłucham tłumaczeń męża”
„Mąż nic nie pomagał w domu, chociaż pracował zdalnie. W końcu dałam mu ultimatum – miotła albo walizka”
„– W firmie miałem własny pokój, pracowałem sobie w ciszy i spokoju. A tu? Harmider jak na bazarze przed świętami. Dzieciaki, ty, pies. Wszyscy łażą, trzaskają drzwiami, czegoś chcą. Zwariować można! – słyszałam każdego wieczora”.
Krzysztof i ja jesteśmy małżeństwem od piętnastu lat. Mamy dwoje dzieci: dwunastoletnią Julkę i ośmioletniego Kacpra. Do niedawna byliśmy zgodną, kochającą się rodziną. Owszem, zdarzało nam się posprzeczać, ale zawsze szybko dochodziliśmy do porozumienia. Cichutko, spokojnie, bez podnoszenia głosu. W naszym domu nigdy nie było żadnych awantur. Potem jednak zaczął pracować zdalnie i idylla się skończyła. Krzysztof, kiedyś spokojny i ugodowy, stał się nerwowy i wybuchowy. Krytykuje dzieci, krzyczy na mnie. Boję się, że tego nie wytrzymamy, i nasza rodzina się rozpadnie. Wszystko było na mojej głowie Wszystko zaczęło się, gdy firma Krzysztofa przeszła na pracę zdalną. Z dnia na dzień zniknęły dojazdy, korki, pośpiech o poranku. Początkowo był zachwycony. Śmiał się, że w końcu będzie miał więcej czasu dla rodziny. Wcześniej wychodził do pracy, zanim wstało słońce, a wracał dopiero późnym wieczorem – wykończony, małomówny, odcięty. Czasem nawet dzieci nie zdążyły go zobaczyć. Weekendy starał się poświęcać nam, ale zawsze miał poczucie, że to za mało. Teraz? Miał być w domu cały czas. Na wyciągnięcie ręki. Czy mogło być lepiej? Wyobrażenia sobie, a życie sobie. Dość szybko zauważyłam, że Krzysztof zupełnie nie potrafi odnaleźć się w nowej rzeczywistości. Mnie też nie było łatwo, ale przynajmniej się starałam. A on? Już po kilku dniach zaczął się denerwować i narzekać. Żalił się, że nie może skupić się na pracy, że jak tak dalej pójdzie, to go zwolnią, bo robi tylko połowę tego, co normalnie. – W firmie miałem własny pokój, pracowałem sobie w ciszy i spokoju. A tu? Harmider jak na bazarze przed świętami. Dzieciaki, ty, pies. Wszyscy łażą, trzaskają drzwiami, czegoś chcą. Zwariować można! – słyszałam każdego wieczora. Było nerwowo Doprowadzało mnie to do białej gorączki, bo liczyłam raczej na jego wsparcie, a nie żale, ale milczałam. Nie chciałam jeszcze dolewać oliwy do ognia. Ba, żeby ułatwić mężowi życie, urządziłam mu zamknięte biuro w naszej sypialni i zwolniłam z pomocy dzieciom w zdalnych lekcjach. Zapowiedziałam też Julce i Kacprowi, że jak tatuś pracuje, to nie wolno wchodzić i mu przeszkadzać. W efekcie spadły na mnie dodatkowe obowiązki i nad swoją pracą mogłam się pochylić praktycznie dopiero w nocy, gdy wszyscy szli spać, ale co tam. Mój szef rozliczał mnie z dzieła i nie obchodziło go, o której godzinie siądę do komputera. Byłam potwornie zmęczona i niewyspana, ale cieszyłam się, że panuję nad sytuacją. Sił dodawała mi też nadzieja, że Krzysztof z czasem okrzepnie, nauczy się pracować wydajnie w nowych warunkach i przejmie ode mnie część obowiązków. Przecież widział, że ledwie trzymam się na nogach. Mijały jednak kolejne tygodnie i nic się nie zmieniało. Siedział przez cały dzień zamknięty w sypialni, potem szedł na spacer z psem, żeby przewietrzyć głowę, a dopiero potem ewentualnie poświęcał czas dzieciom. Byłam tym coraz bardziej zawiedziona i sfrustrowana, ale ciągle milczałam. Kiedy przyszły poluzowania, dzieci wreszcie wróciły do szkoły. Liczyłam na to, że trochę odetchnę. Bardzo tego potrzebowałam, bo poprzednie miesiące porządnie dały mi w kość. Przecież nawet w wakacje musiałam jakoś zorganizować Julce i Kacprowi czas. A jednocześnie pogodzić to z pracą. Niestety, moje szczęście nie trwało długo. Kilka tygodni później pan premier ogłosił, że od nowego tygodnia szkoły znowu zostaną zamknięte. Nie miałam wyjścia Gdy to usłyszałam, wpadłam w czarną rozpacz. Czułam, że nie dam już rady sama zajmować się Julką i Kacprem. Nie bacząc na przestrogi psychologa z telewizji, przeprowadziłam poważną rozmowę z Krzysztofem. Zapowiedziałam stanowczym tonem, że musi wziąć na siebie część obowiązków związanych z opieką nad dziećmi, że miał już dość czasu, by odnaleźć się w nowej rzeczywistości, i musi tak zaplanować sobie robotę, by chociaż pomóc im w lekcjach. Oczywiście się zdenerwował. – Jak ty to sobie wyobrażasz? Przecież wiesz, że nie mam nawet chwili! Wykręcał się jak piskorz, ale nie ustępowałam. Przypomniałam mu, że ja też pracuję, mam prawo do odpoczynku i czasu dla siebie. Tak go przycisnęłam i zagadałam, że w końcu się zgodził. Byłam z tego powodu bardzo szczęśliwa. Szybko jednak zaczęłam żałować, że w ogóle poprosiłam go o pomoc. Powód? Mąż, zamiast pomagać dzieciom, rozstawiał je po kątach. Nagle stał się bardzo krytyczny i wymagający. Nie było dnia, by nie wbił któremuś z nich szpili, nie zarzucił, że źle się uczy, zachowuje, marnuje jego cenny czas. Żeby chociaż robił to spokojnie, przedstawił jakieś rzeczowe argumenty. Przecież kiedyś umiał z nimi normalnie rozmawiać. I słuchać. Ale nie. Któregoś dnia nazwał Kacpra ofermą, bo nie potrafił rozwiązać jakiegoś zadania. Syn przybiegł do mnie z płaczem. Uspokoiłam go, a potem urządziłam mężowi karczemną awanturę. Krzyczałam, że teraz nie czas na lekcje wychowawcze, że dzieci trzeba teraz wspierać, okazywać im wiele zrozumienia i ciepła. Bo to dla nich bardzo trudny okres. Spodziewałam się, że przeprosi, zrozumie, że popełnił błąd. Zamiast tego wrzasnął, że ma już wszystkiego dość i wyszedł, trzaskając drzwiami. A jak wrócił, to zaczął czepiać się o wszystko od nowa. I tak jest dzień w dzień. Atmosfera w domu stała się nie do zniesienia. Doszło do tego, że Kacper starał się schodzić ojcu z drogi, a Julka albo uciekała do swojego pokoju, albo wdawała się z nim w pyskówki. Nie chciałam, żeby nasza rodzina się rozpadła, ale nie miałam wyjścia. Powiedziałam mu, że albo się ogarnie, albo fora ze dwora. Wiecie co zrobił? Spakował walizki i odszedł. Tak po prostu. Po 15 latach małżeństwa, tylko dlatego, że nie nalegałam, żeby pomagał mi w domu. Luiza, 42 lata Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe. Czytaj także: „Myślałam, że mąż zabierze mnie gdzieś na Mikołajki, ale się przeliczyłam. W jego kieszeni znalazłam inne zaproszenie” „Pożyczyłam teściowej pieniądze na nową pralkę. Chciałam mieć dobre serce, a skończyłam z pustym portfelem” „Podczas mycia okien na Święta zobaczyłam coś, czego nie powinnam. W tym roku zamiast kolęd wysłucham tłumaczeń męża”
„Żona narzekała, że mało zarabiam, więc zmieniłem pracę. Teraz za to ciągle marudzi, że nie ma mnie w domu”
„Żal mi było porzucać spokojną pracę w urzędzie, ale cóż… Podzwoniłem więc po kilku dobrze ustawionych w korporacjach kumplach ze studiów no i okazało się, że jeden z nich, Maciek, może mi pomóc”.
Kiedy pracowałem w urzędzie miasta, czułem się szczęśliwy. Nie zarabiałem wiele, bo byłem zwykłym szaraczkiem, ale miałem przynajmniej święty spokój i, co najważniejsze, „przepisowy” dzień pracy: przychodziłem na ósmą, wychodziłem o szesnastej. Przez resztę dnia byłem wolny. Czasem spotykałem się z kumplami, ale zwykle od razu wracałem do domu, do żony. Spędzaliśmy razem mnóstwo czasu. Co prawda zwykle na kanapie w salonie, bo z powodu kredytu na mieszkanie, nie stać nas było na jakieś ekstrawyjścia, ale mnie to nie przeszkadzało. Natalii też nie. Twierdziła nawet, że lubi te nasze domowe popołudnia i wieczory we dwoje. Ale potem nasłuchała się o gigantycznych zarobkach męża swojej przyjaciółki i się zaczęło… Żal mi było rzucać spokojną pracę Początkowo się nie przejmowałem. Myślałem, że trochę ponarzeka i jej przejdzie. Ale z dnia na dzień było coraz gorzej. Starałem się zmieniać temat, ale ona uparcie do niego wracała. Na dodatek uderzała w mój najczulszy punkt – marzyłem o dziecku. Byliśmy już małżeństwem od czterech lat i uważałem, że czas najwyższy powiększyć rodzinę. Tymczasem ona nie chciała o tym słyszeć. – Przykro mi kochanie, ale to nie jest dobry czas na dziecko – odpowiadała za każdym razem. – A kiedy będzie dobry? Jak przejdziemy na emeryturę? – pytałem. – Nie, mój drogi. Kiedy zmienisz pracę i zaczniesz więcej zarabiać. Utrzymanie dziecka kosztuje. A my już teraz ledwie wiążemy koniec z końcem – wzdychała. Tak mnie męczyła, tak marudziła i wreszcie tak szantażowała tym dzieckiem, że w końcu postanowiłem rozejrzeć się za lepiej płatnym zajęciem. Żal mi było porzucać spokojną pracę w urzędzie, ale cóż… Podzwoniłem więc po kilku dobrze ustawionych w korporacjach kumplach ze studiów no i okazało się, że jeden z nich, Maciek, może mi pomóc. – Masz szczęście, akurat potrzebuję w dziale kogoś takiego jak ty. – Poważnie? To super! Tylko powiedz, ile mogę zarobić. Bo jak średnią krajową, to dziękuję – odparłem. – Spoko, stary. Na początek siedem tysięcy na rękę. A po okresie próbnym, pewnie ze dwa więcej. A do tego służbowy samochód, komórka i laptop. Pasuje ci? – dopytywał się. – A ile u was trwa okres próbny? – Rok. Wiem, że długo, ale szefowie chcą mieć pewność, że wytrzymasz napięcie. To jak, może być? – Może – odparłem, udając obojętność, choć tak naprawdę miałem ochotę skakać z radości pod niebiosa. – W takim razie wpadnij do mnie do firmy, w przyszły poniedziałek, o siedemnastej. Powiem ci, co i jak, a potem spotkasz się z kolegą z działu rekrutacji. O nic się nie martw, to tylko formalność. Praca jest już właściwie twoja – zapewnił. Chciałem od razu powiedzieć o wszystkim Natalii, ale się powstrzymałem. Trochę już żyję na tym świecie i wiem, że obietnice to jedno, a rzeczywistość drugie. Pomyślałem więc, że przekażę jej radosną wiadomość dopiero wtedy, gdy podpiszę umowę o pracę. Na szczęście wszystko przebiegło tak, jak powiedział Maciek. Pogadałem sobie chwilę z facetem z działu rekrutacji, a dwa dni później dostałem wiadomość, że zostałem przyjęty. Z radości zaprosiłem kumpla do pubu. Wypiliśmy trochę jak za starych, dobrych studenckich czasów. Gdy dotarłem do domu, mocno chwiałem się na nogach. Natalii to się oczywiście nie spodobało, ale jak usłyszała, z jakiej to okazji tak się wstawiłem, to natychmiast złagodniała. Nawet do łóżeczka mnie zaprowadziła. – To może od razu zaczniemy starać się o maluszka? – zamruczałem. – Mowy nie ma! A poza tym ta praca to jeszcze nic pewnego… – Jak to? Przecież zwolniłem się już urzędu i podpisałem umowę! – Na okres próbny. Jak dostaniesz etat na czas nieokreślony, to pogadamy o dziecku – ucięła. Byłem trochę zły, że stawia sprawę w ten sposób, ale nie miałem siły na kłótnie. Zasypiając, pomyślałem jeszcze, że rok szybko minie. A potem postawię na swoim. Musiałem się dostosować Pamiętam, jak pierwszego dnia zjawiłem się o dziewiątej w nowej firmie. Byłem lekko przerażony, ale też pełen optymizmu. Bardzo szybko zorientowałem się jednak, że moja nowa praca nie będzie taka łatwa i przyjemna jak w urzędzie. Tam wszyscy się przyjaźniliśmy, pomagaliśmy sobie nawzajem. A tu? Każdy myślał tylko o sobie i dbał o własną karierę. Nawet Maciek. Owszem, wprowadził mnie w obowiązki, w razie potrzeby służył radą, ale jak coś zrobiłem nie tak, opieprzał przy wszystkich… Pierwszego dnia wyłączyłem o szesnastej komputer i zacząłem zbierać się do wyjścia. – A ty, kolego, gdzie się wybierasz? – spojrzał na mnie groźnie. – Jak to gdzie? Do domu! Jest szesnasta, koniec pracy – odparłem zdziwiony, wskazując na zegarek. – A zrobiłeś wszystko, co miałeś do zrobienia? – Szczerze? Nie zdążyłem. Ale jutro też jest dzień. – Jutro to będą nowe zadania. – Czyli co? Mam siedzieć do oporu? – Dokładnie. Koniec pracy jest wtedy, gdy zrobisz wszystko, co miałeś na dany dzień zlecone. I zapomnij o zegarku, bo inaczej wylecisz. I nawet ja ci nie pomogę – syknął. Byłem zdziwiony, bo w umowie jak byk stało napisane, że mam pracować przez osiem godzin dziennie, pięć razy w tygodniu, ale położyłem uszy po sobie i zabrałem się do roboty. Wyszedłem grubo po dwudziestej. Wracałem późno do domu Późne powroty do domu stały się codziennością. Wychodziłem rano i wracałem późnym albo, gdy miałem spotkanie w mieście, bardzo późnym wieczorem. Zazwyczaj byłem nieprzytomny ze zmęczenia. Wchodziłem do mieszkania, zjadałem kolację i szedłem się położyć, bo na nic nie miałem już siły. W weekendy spałem do drugiej, a potem szedłem spotkać się z kumplami. Nie sądziłem, że robię coś złego. Ba, uważałem, że mi się to należy za moją ciężką harówkę. Niestety, Natalia miała zupełnie inne zdanie. Pierwszy raz dała mi to do zrozumienia zaledwie dwa miesiące po tym, jak zmieniłem pracę. Była sobota, więc jak zwykle próbowałem odespać męczący tydzień. Właśnie przewracałem się na drugi bok, gdy poczułem, że ktoś ściąga ze mnie kołdrę. – Wstawaj, jest piękny dzień! Mam ochotę gdzieś z tobą wyjść! – usłyszałem głos żony. – Idź. A mnie zostaw w spokoju – wymamrotałem, nie otwierając oczu. Natalia się jednak nie poddawała. – Nie ma mowy. W dzień powszedni nie masz ochoty nawet dwóch słów ze mną zamienić, to przynajmniej w weekend poświęć mi trochę czasu – dalej ciągnęła za kołdrę. Potwornie mnie to wkurzyło. – Rany boskie! Przez cały tydzień zasuwam jak mały samochodzik, to chociaż w weekend chciałbym odpocząć! A ty mi zawracasz głowę od bladego świtu – wrzasnąłem. Aż ją zapowietrzyło. – W porządku, pójdę sama. A ty rób sobie, co chcesz – wysyczała, gdy już ochłonęła, i wyszła z sypialni, trzaskając drzwiami. Oczywiście natychmiast naciągnąłem kołdrę na głowę, ale byłem tak zły, że nie mogłem już zasnąć. Przecież sama tego chciała Po tamtej kłótni było już tylko gorzej. Ledwie przekraczałem po pracy próg mieszkania, a już słyszałem pretensje. Że ciągle mnie nie ma, że wszystko jest na jej głowie, że nie pomagam w domu, nie rozmawiamy, nigdzie razem nie wychodzimy… Nawet w czasie lockdownu nie dała mi spokoju, choć przecież pracowałem głównie w domu. Nie podobało jej się, że od rana do nocy siedzę przed komputerem lub gadam przez telefon z klientami. Przeszkadzała mi, awanturowała się. Starałem się zachować spokój, ale jak któregoś dnia wykręciła korki w mieszkaniu i zerwała połączenie z szefem, wkurzyłem się nie na żarty. – Kobieto, o co ci, do cholery, chodzi? Faktycznie nie ma mnie w domu, faktycznie nie sprzątam i nie gotuję. Faktycznie, nie mam siły z tobą gadać. Ale to dlatego, że zarabiam na nasze godziwe utrzymanie. Żebyśmy mogli bez obaw powiększyć rodzinę, żeby nam się dobrze i wygodnie żyło. Pamiętasz jeszcze o tym czy nie? – Pamiętam, pamiętam… Ale inni mężczyźni też pracują, a mają czas dla najbliższych! – wypaliła. – Ja też go miałem, gdy siedziałem w urzędzie. Każdego popołudnia byłem w domu. Ale tobie to nie wystarczało! W kółko powtarzałaś, że za mało zarabiam, że powinienem zmienić pracę. To zmieniłem! – Chcesz powiedzieć, że to wszystko moja wina? – patrzyła na mnie z niedowierzaniem. – No przecież nie moja! – prychnąłem i wyszedłem z domu; miałem serdecznie dość tej dyskusji. Przez następne tygodnie panował względny spokój. Natalia oczywiście dalej stroiła fochy, ale przynajmniej nie wykręcała już korków i nie przeszkadzała mi w rozmowach. Nie protestowała też specjalnie, gdy któregoś dnia oświadczyłem, że kończę z pracą w domu i wracam do biura. Byłem zachwycony. Myślałem, że w końcu pogodziła się z rzeczywistością, że teraz już będzie tylko lepiej. Wkrótce miałem się jednak przekonać, że tylko się przyczaiła. I że znowu uderzy w mój najczulszy punkt. To było tydzień temu. Właśnie minął rok od czasu, gdy zmieniłem pracę. Cały w nerwach przyszedłem do firmy. Zastanawiałem się, czy dostanę umowę na czas nieokreślony. Dostałem! I podwyżkę też. Tak się ucieszyłem, że po drodze do domu kupiłem szampana. Było przecież co świętować! Poza tym zamierzałem pogadać z Natalią o dziecku. Wszak równo dwanaście miesięcy temu obiecała mi, że jak dostanę etat na czas nieokreślony, to wrócimy do tematu. Papier miałem w ręku, więc nie zamierzałem odpuścić. Może czas na dziecko Początkowo wieczór był miły. Piliśmy szampana i rozmawialiśmy jak dawniej o wszystkim i o niczym. – Mmm… Chciałabym, żeby tak było codziennie – powiedziała w pewnym momencie Natalia. – Też bym chciał, ale to niemożliwe… To, że dostałem umowę na czas nieokreślony, nie oznacza, że będę pracował mniej. Mogą nawet dołożyć mi roboty – westchnąłem. – Czyli nadal będziesz w domu niezbyt częstym gościem? – Obawiam się, że tak… Tak to już jest w życiu, nie można mieć wszystkiego. – Ale ja czuję się taka samotna! – Przykro mi, naprawdę przykro… Ale wiesz co? Mam świetny pomysł, jak temu zaradzić! – Naprawdę? Jaki? – Dziecko! Jak urodzisz syneczka albo córeczkę, to będziesz miała towarzystwo przez dwadzieścia cztery godziny na dobę. I nawet nie zauważysz, że mnie nie ma. – Żartujesz, prawda? – Nic podobnego. Ja dotrzymałem warunków naszej umowy sprzed roku. Teraz czas na ciebie! – Nie będzie żadnego dziecka! – Słucham? Ale dlaczego? – Nie zamierzam sama wychowywać dziecka. – Jak to sama? Przecież jestem z tobą! – Teoretycznie tak, ale praktycznie nie. I z tego, co mówisz, nic się nie zmieni! Ba, może być jeszcze gorzej! – Ale ja przecież muszę zarabiać… – To zarabiaj, proszę bardzo. Ale o dziecku zapomnij. Sam powiedziałeś, że nie można mieć wszystkiego – odparła z niewinną miną i zanim zdążyłem coś odpowiedzieć, zebrała puste kieliszki i wyszła do kuchni. Od tamtej pory jeszcze dwa razy rozmawiałem z Natalią o dziecku. Efekt zawsze był ten sam. Żona jak katarynka powtarza, że zajdzie w ciążę dopiero wtedy, gdy będzie miała pewność, że nie będę tylko niedzielnym tatusiem. A jak mam to zrobić? Rzucić obecną pracę i wrócić do urzędu? Przecież mnie nie przyjmą, bo moje miejsce jest już pewnie dawno zajęte. A nawet jak się uda, to co to zmieni? Nic! Bo wtedy wróci do starej śpiewki, że za mało zarabiam i nie stać nas na dziecko… To jakiś obłęd! Niech więc się lepiej szybko opamięta, bo nie wiadomo, co będzie dalej z naszym małżeństwem… Jarek, 35 lat Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe. Czytaj także: „Myślałam, że mąż zabierze mnie gdzieś na Mikołajki, ale się przeliczyłam. W jego kieszeni znalazłam inne zaproszenie” „Pożyczyłam teściowej pieniądze na nową pralkę. Chciałam mieć dobre serce, a skończyłam z pustym portfelem” „Podczas mycia okien na Święta zobaczyłam coś, czego nie powinnam. W tym roku zamiast kolęd wysłucham tłumaczeń męża”