polki.pl
type: channel
link: https://polki.pl
date: 2025-12-04T11:31:08.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: „Dostałam tajemniczy prezent na mikołajki. Gdy odkryłam, kto go wysłał, świat mi się zawalił”
items: „W grudniu teściowa upiekła świąteczne pierniczki z niespodzianką. Raz spróbowałam i wyplułam”
items: „Na koncie mam miliony, na sobie ciuchy z lumpeksu. Udaję biedaka, żeby nie być dla nikogo bankomatem”
items: „Mój facet żył jak król, choć nie wydawał ani złotówki. Utrzymywałam go, bo wierzyłam, że odkłada na naszą przyszłość”
items: „Pojechałam do sanatorium po fajnego pierniczka. Nie sądziłam, że jeden z adoratorów zostanie moim mężem”
items: „Synowa dostała ode mnie perfumy na mikołajki. Udawała, że się cieszy, ale widziałam, co z nimi zrobiła”
items: „Mąż twierdzi, że nie mam prawa do jego kasy. Dzieci ubieram w lumpeksie, bo moja pensja nie wystarcza na więcej”
items: „W grudniu zdarzył się cud i wygrałem w totolotka. Myślałem, że to początek nowego życia, ale myliłem się”
items: „Mąż nic nie pomagał w domu, chociaż pracował zdalnie. W końcu dałam mu ultimatum – miotła albo walizka”
items: „Żona narzekała, że mało zarabiam, więc zmieniłem pracę. Teraz za to ciągle marudzi, że nie ma mnie w domu”

„Dostałam tajemniczy prezent na mikołajki. Gdy odkryłam, kto go wysłał, świat mi się zawalił”
type: item
date: 2025-12-04T11:30:56.000Z
creator: Katarzyna Stec
subject: Z życia wzięte
subject: Po godzinach
subject: koleje losu
subject: Opowiadania
subject: prawdziwe historie
description: „– To obrzydliwy żart. Ten człowiek nie istnieje. Nigdy nie istniał – powiedziała. – Mamo... – próbowałam, ale coś we mnie pękło. – Kłamałaś przez całe życie?”.
encoded: Teoretycznie wszystko gra – uczę się, mam chłopaka, jakieś plany na przyszłość... Ale coraz częściej czuję, że coś jest nie tak. Jakby w środku mnie brakowało jakiegoś puzzla. Czegoś, co niby nigdy nie było moje, ale bez czego wszystko trzeszczy. Nie znałam ojca Zawsze byłam tylko ja i mama. Iwona – silna, chłodna, konkretna. Taka kobieta, co się nie rozkleja. Niby mnie kochała, nigdy niczego mi nie brakowało, ale… nasze relacje były jak herbata bez cukru – gorące, ale pozbawione słodyczy. Gdy byłam młodsza, brałam to za normalne. A ojciec? Cóż. Zniknął, zanim się pojawiłam. Tyle wiedziałam. Mama mówiła o nim rzadko i krótko: że był tchórzem, że odszedł, jak tylko dowiedział się, że jest w ciąży. Że nie warto o nim wspominać. Nie zadawałam pytań. Przez większość życia naprawdę mi to wystarczało. Ale ostatnio coś się zmieniło. Może to te wszystkie zajęcia na uczelni – psychologia dzieci, teoria więzi, to jak bardzo przeszłość wpływa na teraźniejszość. Może to Maks – mój chłopak, który ma cudownie skomplikowaną rodzinę, pełną kłótni, miłości i wspomnień. A ja? Czułam się, jakbym miała tylko połowę drzewa genealogicznego. Drugą połowę – zamkniętą na kłódkę, bez klucza. Aż w końcu coś się stało. Pewnego dnia, gdy było już ciemno, a ja wracałam z uczelni zmarznięta i zmęczona, zobaczyłam paczkę na wycieraczce. Bez nadawcy. Tylko napisane na niej: „Dla Klary. Od świętego Mikołaja”. W środku – tabliczka czekolady. Nie byle jaka. Moja ulubiona z dzieciństwa, z truskawkowym nadzieniem i złotym papierkiem. I list. Drżały mi ręce, gdy go otwierałam. „Nie wiem, czy masz ochotę mnie poznać, ale ja nigdy nie przestałem o Tobie myśleć. Tata” Poczułam, jak coś we mnie pęka. Mama się wściekła – Mamo, możemy porozmawiać? – zapytałam cicho, stojąc w drzwiach jej sypialni. W dłoni ściskałam list. Ten sam, który znalazłam w paczce od „Mikołaja”. Spojrzała na mnie znad książki, z lekkim zniecierpliwieniem. Jakby już sama moja obecność była problemem. – Co się stało? Podeszłam bliżej i po…

zaskoczona-kobieta-817b80f.png
width: 1200
height: 900

„W grudniu teściowa upiekła świąteczne pierniczki z niespodzianką. Raz spróbowałam i wyplułam”
type: item
date: 2025-12-04T10:30:53.000Z
creator: Katarzyna Stec
subject: Z życia wzięte
subject: Po godzinach
subject: koleje losu
subject: Opowiadania
subject: prawdziwe historie
description: „– Nie wiem, czy to było konieczne, mamo – mówił szeptem. – Trochę przesadziłaś. Zamarłam. – Ojej, Michałku – głos Grażyny był wyraźny przez głośnik. – To miał być tylko drobny żart. Trochę się rozgrzała i już tragedia? Może w końcu nauczy się trochę pokory”.
encoded: Od trzech lat jestem żoną Michała. Mówią, że jak się kogoś bierze za męża, to całą jego rodzinę też dostaje się w pakiecie. W moim przypadku ten „gratis” ma na imię Grażyna i jest chodzącym przepisem na pasywno-agresywną katastrofę. Od początku naszej znajomości teściowa traktowała mnie z rezerwą. Zawsze uprzejma, zawsze z uśmiechem – takim, który mówi „cieszę się, że jesteś” i jednocześnie „dlaczego mój syn nie znalazł kogoś lepszego?”. Starałam się. Naprawdę. Komplementowałam jej ogórki kiszone, znosiłam pytania w stylu „a kiedy wnuki?”, pomagałam przy świętach – choć tak naprawdę nigdy nie pozwoliła mi niczego dotknąć w swojej kuchni. „Usiądź, odpocznij sobie” – mówiła, a ja czułam się jak gość w domu, do którego nie zaprasza się dwa razy. Teraz zbliżają się święta i jak co roku jedziemy do niej. Michał jak zwykle twierdzi, że przesadzam, ale ja wiem swoje – z Grażyną nigdy nic nie jest przypadkiem. Teściowa upiekła pierniczki Wigilia u teściowej zawsze przypomina mi bal maskowy – wszyscy udają, że się lubią, chociaż ledwo to znoszą. Grażyna witała nas z szerokim uśmiechem. – Anitko, kochanie, jak dobrze cię widzieć! – mówiła takim tonem, że przez chwilę sama nie wiem, czy mnie właśnie przywitała, czy obraziła. Zasiadamy do stołu. Barszcz, uszka, karp – klasyka. W pewnym momencie Grażyna wniosła półmisek z piernikami. – W tym roku trochę poszalałam. Niektóre są z niespodzianką! – oznajmiła – Niespodzianką? – pytam, unosząc brwi. – A, tak dla zabawy. Trochę eksperymentu kulinarnego – puściła oczko. – Ciekawe, komu trafi się ten wyjątkowy. Wzięłam jednego. Smakował normalnie. Drugiego. Też w porządku. Trzeci... i nagle poczułam, jakby mi się język zapalił. Ostrość wdarła się do gardła, oczy łzawiły, a ja zrobiłam się cała czerwona. – Co jest do cholery… – szepnęłam, wypluwając piernika. Wszyscy patrzyli na mnie. Michał nie wiedział, co się dzieje. Agnieszka parsknęła śmiechem. – O rany, trafiłaś! – Grażyna przyłożyła rękę do ust. – Ty to zrobiłaś specjalnie – syknę…

kobieta-z-pierniczkami-6e5977f.png
width: 1200
height: 900

„Na koncie mam miliony, na sobie ciuchy z lumpeksu. Udaję biedaka, żeby nie być dla nikogo bankomatem”
type: item
date: 2025-12-04T10:22:00.000Z
creator: Katarzyna Stec
subject: Po godzinach
subject: Z życia wzięte
subject: Opowiadania
subject: prawdziwe historie
description: „Na początku nie mogłem w to uwierzyć. Wpadłem w euforię: jestem wybrańcem losu! Skakałem z radości i chciałem wszystkim się pochwalić, jaki ze mnie szczęściarz. Ale potem przypomniałem sobie niewesołą historię o człowieku, który tak jak ja niespodziewanie zyskał fortunę”.
encoded: Niby jestem zupełnie przeciętnym facetem. Niektórym mogę się nawet wydawać nieudacznikiem. Pracuję jako trener fitness, ale tylko na pół etatu, więc nie zarabiam kokosów. Żyję raczej skromnie. Wspólnie z moją dziewczyną wynajmujemy dwupokojowe mieszkanie. Więcej nam nie potrzeba. Nie latamy na zagraniczne wakacje; zamiast tego latem i jesienią chodzimy razem po polskich górach. Nie mamy samochodu, jeździmy komunikacją miejską i rowerami. Nie potrafię przypomnieć sobie, kiedy ostatnio jedliśmy na mieście, bo uwielbiamy gotować i podczas jedzenia oglądać seriale. Na co dzień wydajemy niewiele pieniędzy, nawet ubrania kupujemy używane, bo tak jest ekologicznie i tanio. Żyjemy skromnie. I chociaż niewielu by w to uwierzyło, jest to całkowicie nasz wybór. Gdybyśmy tylko chcieli, moglibyśmy latać na wczasy na Bali, kupować ciuchy od drogich projektantów i pić do każdego posiłku prawdziwego szampana. Stać by nas było na podobne ekstrawagancje, lecz ich nie chcemy. Za to co miesiąc przeznaczam naprawdę duże pieniądze na pomoc charytatywną. I trzymam to w sekrecie. Tylko jedna osoba wie, że jestem bogaczem w starych dżinsach. Moja Edyta. Latami odkładałem swoje życie na później Jeszcze parę lat temu moje życie wyglądało zupełnie inaczej. Robiłem karierę w międzynarodowej korporacji i byłem pracoholikiem. Dosłownie zabijałem się o kolejne awanse. Moja ambicja napędzała mnie do ciągłego wyciskania z siebie siódmych potów, tak jakbym brał udział w jakimś wyścigu, który nie ma końca. Jak chomik w kołowrotku. Zarabiałem coraz lepiej, otrzymywałem coraz bardziej prestiżowe stanowiska, i wciąż było mi mało. Byłem tak skupiony na rozwoju zawodowym, że całkowicie zaniedbałem inne sfery życia: nie miałem przyjaciół, dziewczyny, żadnych zainteresowań, bo po prostu nie miałem czasu na nic poza pracą. Rodzice, zamiast być ze mnie dumni, martwili się: – Karol, chłopie, odpoczywaj czasami, tak trzeba, dla zdrowia, bo się wykończysz wreszcie – mówił ojciec. – Życie ci ucieka. Twoi rówieśnic…

powazny-mezczyzna-78c903e.png
width: 1200
height: 900

„Mój facet żył jak król, choć nie wydawał ani złotówki. Utrzymywałam go, bo wierzyłam, że odkłada na naszą przyszłość”
type: item
date: 2025-12-04T09:52:00.000Z
creator: Katarzyna Stec
subject: Po godzinach
subject: Z życia wzięte
subject: Opowiadania
subject: prawdziwe historie
description: „Z finansami też było dziwacznie. Leszek wymyślił, że żyjemy na mój koszt, a to, co on zarabia, odkładamy na konto, żeby w przyszłości kupić większe mieszkanie. Konto było jego, ja nie miałam upoważnienia, ale do głowy mi nie przyszło, żeby się o to upominać”.
encoded: Szczerze mówiąc, nigdy nie miałam szczęścia w miłości. Jestem singielką, chociaż niedawno skończyłam czterdziestkę. Mam za sobą kilka związków, ale jak łatwo się domyślić, wszystkie były nieudane i nie pozostawiły po sobie dobrych wspomnień. Po każdym rozstaniu przysięgałam sobie, że już nigdy więcej nie dam się skołować ani wykorzystać, ale jak tylko serce zaczynało mi mocniej bić dla jakiegoś faceta, traciłam przytomność, pozbywałam się rozsądku i leciałam w nową miłość jak ćma w ogień. Mówię „miłość”, ale tak naprawdę to były tylko romanse, przynajmniej ze strony moich partnerów. Żaden mnie nie kochał. Mieszkali u mnie, jedli, co ugotowałam, chodzili w koszulach wypranych i wyprasowanych przeze mnie, spali w wygodnych łóżkach. Poza tym mieli to, o co chodzi mężczyznom nietraktującym kobiet zbyt serio. Ja za każdym razem się łudziłam, że teraz to już się uda, że nikt mnie nie oszuka i nie zdradzi, że skoro daję uczucie i szczerość, mogę liczyć na to samo. Taka byłam naiwna! Ostatni związek, w który weszłam, trwał tylko rok, ale kosztował mnie najwięcej, zarówno emocjonalnie, jak i finansowo. Do dzisiaj nie mogę się pozbierać… Żyliśmy za moje, jego odkładaliśmy Leszek nie był ani specjalnie przystojny, ani mądry, ani bogaty. Wszystko w nim było przeciętne, nawet temperament, bo do świetnych kochanków też się nie zaliczał. Potrafił jednak z tej swojej zwyczajności uczynić atut, i to po mistrzowsku. Mówił na przykład: „Co taka wspaniała dziewczyna jak ty widzi w takim nieudaczniku jak ja? Jesteś absolutnie cudowna pod każdym względem, możesz mieć każdego, na kogo kiwniesz palcem, a ty wybrałaś właśnie mnie! Codziennie się boję, że każesz mi się wynosić, kiedy odkryjesz, jaki ze mnie nieudacznik, i uciekniesz na koniec świata. Proszę cię, błagam: nie rób tego, bo nie przeżyję. Moje życie bez ciebie nie ma sensu!”. Słuchałam tych gadek i było mi go żal. Zapewniałam, że nie jest taki, jak o sobie mówił, a jaki w istocie… naprawdę był. Zapewniałam, że nigdy dotąd nie spo…

zamyslona-kobieta-cf1fa48.png
width: 1200
height: 900

„Pojechałam do sanatorium po fajnego pierniczka. Nie sądziłam, że jeden z adoratorów zostanie moim mężem”
type: item
date: 2025-12-04T09:28:00.000Z
creator: Katarzyna Stec
subject: Po godzinach
subject: Z życia wzięte
subject: Opowiadania
subject: prawdziwe historie
description: „Następnego dnia wpadłam na Mirka podczas obiadu. Oznajmił, że przyjdzie na potańcówkę wcześniej, żeby zająć dla nas najlepszy stolik. Ucieszyłam się i zmieszałam jednocześnie, bo wyglądało na to, że to coś w rodzaju randki”.
encoded: Bardzo przeżywałam ten wyjazd do uzdrowiska. Na dwa tygodnie przed wyjazdem wystawiłam do dużego pokoju walizkę i codziennie coś do niej wkładałam. Niektóre rzeczy były oczywiste do zabrania: strój do ćwiczeń fizjoterapeutycznych, kostium do kąpieli w solance, dres na spacery wieczorne. Ale że nie zamierzałam tam tylko chodzić na zabiegi i popijać wody z leczniczych źródeł, dołożyłam kilka eleganckich bluzek i czarną spódnicę. – Masz jakieś czółenka na obcasie? – zapytała moja siostra. – Tam codziennie są dansingi, musisz mieć buty do tańca. A jak nie do tańca, to na kolację – dodała. – I koniecznie musimy ci kupić tusz do rzęs i szminkę. W każdym sanatorium jest masa wolnych facetów, może spotkasz kogoś wyjątkowego? Chciałam prychnąć, że nie jadę do sanatorium na podryw, ale się powstrzymałam. Bo właściwie dlaczego by troszkę nie poflirtować, jeśli nadarzy się okazja? Znałam jedną parę, która poznała się w Ciechocinku i byli już sześć lat po ślubie. Ja byłam od piętnastu lat wolna, a wciąż jeszcze miałam figurkę i ładne włosy. W sumie myśl, że mogłabym tam oczarować jakiegoś miłego pana w moim wieku, nie była taka znowuż absurdalna. Szykowałam się dokładnie Spędziłyśmy z Ewą na zakupach kilka godzin. Wybrałyśmy mi pomadkę w odcieniu dojrzałej brzoskwini, lawendowy cień do powiek i jakiś supertusz do rzęs. Kupiłam też czółenka na słupku, kolorową spódnicę do pół łydki i efektowną mosiężną bransoletę. Potem jeszcze poszłam do fryzjera na podcięcie włosów i ufarbowanie odrostów. W tym czasie Ewa krążyła po galerii. Kiedy po godzinie spotkałyśmy się na kawie, siostra wręczyła mi niewielką torebkę prezentową. – Na specjalną okazję – to mówiąc, uśmiechnęła się szeroko. – Obiecaj, że będziesz to nosić, bo wydałam kupę pieniędzy! – zastrzegła. Zajrzałam do torebki i zobaczyłam kawałek lekko połyskliwego czarnego materiału wykończonego koronką. Dopiero wtedy uświadomiłam sobie, że nie kupiłam nic na te słynne dansingi. – Dziękuję, kochana! – szczerze się ucieszyłam z sukien…

szczesliwa-para-76f7053.png
width: 1200
height: 900

„Synowa dostała ode mnie perfumy na mikołajki. Udawała, że się cieszy, ale widziałam, co z nimi zrobiła”
type: item
date: 2025-12-04T09:00:52.000Z
creator: Katarzyna Stec
subject: Z życia wzięte
subject: Po godzinach
subject: koleje losu
subject: Opowiadania
subject: prawdziwe historie
description: „Natalia rozpakowała prezent. Nawet nie spryskała nadgarstka, tylko odłożyła flakonik na stół. Paweł spojrzał na nią z lekkim uśmiechem, jakby chciał powiedzieć: zachowuj się normalnie. A potem to się stało”.
encoded: Zawsze byłam kobietą rodzinną. Może i nie jestem idealna – która matka jest? – ale zawsze chciałam dobrze. Dla dzieci, dla męża, dla rodziny. Teraz, na emeryturze, mam więcej czasu, więc tym bardziej chciałabym być częścią życia moich bliskich. Nie jestem złą teściową Codziennie rano parzę sobie herbatę, zakładam szlafrok i zaglądam do telefonu. Czasem wiadomość od Pawła. Rzadziej – od Agnieszki. Od Natalii? Nigdy. A przecież starałam się. Od samego początku. Kiedy Paweł przyprowadził ją pierwszy raz na obiad, pamiętam, jak długo myłam podłogi i gotowałam ten nieszczęsny żurek, chociaż wolałabym zrobić rosół. Z Natalią zawsze było... trudno. Uprzejma, ale chłodna. Uśmiechnięta, ale nieobecna. Nigdy nie powiedziała mi nic złego, ale czułam, że jestem intruzem. Że moje "dobrze radzę" i "a może pomogę?" traktuje jak wtrącanie się. Nie rozumiałam. Nadal nie rozumiem. I chyba nigdy nie zrozumiem, co takiego zrobiłam, że mnie unika. Że moje zaproszenia na herbatę zawsze trafiają na "mamy dużo pracy", "jesteśmy zmęczeni", "może kiedy indziej". Ale przecież staram się, prawda? Zawsze coś przyniosę, kupię, podpowiem, ugotuję. Z serca. Może niezręcznie, może za często – ale z serca. Kupiłam prezent na mikołajki – To dla ciebie, kochanie – powiedziałam z uśmiechem, podając Natalii gustownie zapakowaną torebkę. – Takie... drobiazg na mikołajki. Myślałam o tobie, jak je wybierałam. Siedzieliśmy przy stole. Paweł mieszał w kubku herbatę, udając, że nie słyszy napięcia w moim głosie. Natalia spojrzała na prezent z lekkim zaskoczeniem. Uśmiechnęła się, choć ten uśmiech był jak z reklamy pasty do zębów – ładny, ale pusty. – Och... dziękuję, naprawdę nie trzeba było – powiedziała, biorąc paczkę do rąk. – Jakie śliczne opakowanie. – To perfumy – wtrąciłam niecierpliwie. – Dla eleganckiej kobiety. Takie z klasą. Pani w drogerii mówiła, że to bestseller. Natalia rozpakowała prezent. Nawet nie spryskała nadgarstka, tylko odłożyła flakonik na stół. Paweł spojrzał na nią z lekkim uśmiechem…

zaskoczona-kobieta-413437a.png
width: 1200
height: 900

„Mąż twierdzi, że nie mam prawa do jego kasy. Dzieci ubieram w lumpeksie, bo moja pensja nie wystarcza na więcej”
type: item
date: 2025-12-03T15:30:02.000Z
creator: Katarzyna Stec
subject: Z życia wzięte
subject: Po godzinach
subject: koleje losu
subject: Opowiadania
subject: prawdziwe historie
description: „– A dzieci? – podniosłam głos. – Myślisz, że możesz sobie odejść, zostawić nas z rachunkami, z butami z lumpeksu i jeszcze mieć czyste sumienie? – Ja je kocham – odpowiedział spokojnie. – Ale nie zamierzam dawać ci pieniędzy, skoro tylko nimi manipulujesz”.
encoded: Kiedyś myślałam, że najgorsze, co może spotkać kobietę, to samotność. Teraz wiem, że gorsze jest czuć się samotną, mając męża, dzieci i dom. Codziennie wracam ze szkoły, gdzie uczę angielskiego – na pół etatu, bo na więcej nie mam siły, ani opieki do dzieci. Wpadam do mieszkania, rzucam torebkę i lecę do kuchni. W międzyczasie piorę, prasuję, ogarniam lekcje Zosi, odbieram Maksa z treningu. W lodówce światło i niedojedzone parówki, w portfelu 50 zł do końca tygodnia. Adam twierdzi, że jego pieniądze są jego. Ja mam radzić sobie sama. Więc radzę sobie. Kupuję dzieciom ciuchy w lumpeksie. Zosi ostatnio popłynęły łzy, bo inne dziewczynki wyśmiały jej spodnie. Serce mi pękło, ale tłumaczyłam, że to tylko spodnie. Kłamałam. Dla niej to upokorzenie. Adam zarabia tyle, że mógłby nas utrzymać wszystkich bez mrugnięcia okiem, ale nie. On opłaca tylko swoje potrzeby. Jego życie to praca, komputer, siłownia. My? Jesteśmy tłem. Tanią scenografią do jego perfekcyjnej egzystencji. Nie wiem, kiedy przestałam być dla niego żoną. Może wtedy, gdy powiedział: „To twoje dzieci, to ty się nimi zajmuj.” Albo wcześniej. Teraz już tylko liczę dni. Do czego? Jeszcze nie wiem. Pokłóciłam się z mężem – Adam, możesz dorzucić coś do zakupów? Zosi trzeba kupić nowe buty, a Maksowi wczoraj pękły spodnie – stanęłam w drzwiach salonu, trzymając w ręku listę zakupów. – To twoje dzieci, ty się nimi zajmuj – rzucił bez odrywania wzroku od monitora. Siedział jak król we własnym królestwie, opatulony w ciszę i święty spokój, podczas gdy ja od miesięcy tonęłam w chaosie. – Moje? – powtórzyłam, podchodząc bliżej. – Ty siedzisz z nimi całe dnie. Ja pracuję. I nie zamierzam utrzymywać kogoś, kto nie ogarnia własnych finansów. – Z mojej pensji nie starcza nawet na buty dla Zosi! – podniosłam głos. Czułam, że znowu zaczynam drżeć – ten sam gniew, ta sama bezsilność. – To może powinnaś zmienić pracę, a nie liczyć na mnie. – Naprawdę uważasz, że twoje pieniądze są tylko twoje? – wysyczałam. – A ja to kto? Gospo…

smutna-kobieta-1aa178e.png
width: 1200
height: 900

„W grudniu zdarzył się cud i wygrałem w totolotka. Myślałem, że to początek nowego życia, ale myliłem się”
type: item
date: 2025-12-03T09:30:00.000Z
creator: Katarzyna Stec
subject: Po godzinach
subject: Z życia wzięte
subject: Opowiadania
subject: prawdziwe historie
description: „Spłacimy kredyty mieszkaniowe córek, niech się nie męczą po trzydzieści lat – planowałem. Założymy fundusze wnukom, żeby miały jakieś pieniądze na studia czy na co będą chciały. My pojedziemy sobie na wycieczkę do Grecji, a przynajmniej do jakiegoś sanatorium”.
encoded: Tamtego dnia w grudniu moja Zosia pojechała do naszej córki, bo wnuki się przeziębiły i nie mogły iść do szkoły–przedszkola–żłobka. Wiadomo, córka nie mogła co chwilę siedzieć w domu na zwolnieniu, więc na ratunek pospieszyła niezawodna babcia. Zjadłem śniadanie i zabrałem Mikrusa na spacer. Mikrus ma już swoje lata, podobnie jak my, już nie biega jak szczeniak, nie skacze, tylko powolutku spaceruje, obwąchując swoje ulubione miejsca na osiedlu. Gdyby nie on, to już dawno bym przyrósł do fotela przed telewizorem. A tak mam trochę ruchu każdego dnia. Jak zwykle zaszedłem do kolektury totolotka, żeby wypełnić kupon. Nie wiem w sumie czemu. Nigdy niczego nie wygrałem, nawet głupiej trójki za kilka złotych. Zosia śmiała się, że jakbym te pieniądze oszczędzał, to już bym był milionerem. Trochę racji w tym jest. Tyle lat… Ale to była dla mnie pewna tradycja. Lubiłem też pogadać z panią Agnieszką, która pracowała w kolekturze, dorabiając do emerytury. Zawsze to parę słów zamienionych z innym człowiekiem niż żona. Tym razem też tak było. Wziąłem kupon, skreśliłem te same liczby co zawsze. Nigdy ich nie zmieniałem. Dużo dla mnie znaczyły, dlatego je wybierałem. Dzień urodzin żony, rok naszego ślubu, narodzin naszych dzieci, wnuków. To był mój „system”, który dotąd szczęścia mi nie przyniósł, ale i tak z niego nie rezygnowałem. – Powodzenia, panie Staszku – pożegnała mnie standardowo pani Agnieszka. – Nie dziękuję, żeby nie zapeszyć – odpowiedziałem rutynowo. Nie mogłem uwierzyć w to, co słyszę Reszta dnia też upłynęła bez niespodzianek. Ugotowałem obiad, Zosia wróciła od wnuków, zjedliśmy. Popołudnie dwójki emerytów nie jest w tym kraju emocjonujące. Albo nie masz czasu, bo dorabiasz do emerytury, albo siedzisz z wnukami, albo oglądasz telewizję. Tak to wygląda. W ramach ekstremalnej rozrywki czasem dopada cię starość i nagle kolana odmawiają posłuszeństwa albo łupie cię coś w nerce. Mnie zastrajkowały te kolana. Powinienem wyjść na wieczorny spacer z Mikrusem i sprawdzić wy…

powazny-mezczyzna-834eaf3.png
width: 1200
height: 900

„Mąż nic nie pomagał w domu, chociaż pracował zdalnie. W końcu dałam mu ultimatum – miotła albo walizka”
type: item
date: 2025-12-03T09:13:00.000Z
creator: Katarzyna Stec
subject: Po godzinach
subject: Z życia wzięte
subject: Opowiadania
subject: prawdziwe historie
description: „– W firmie miałem własny pokój, pracowałem sobie w ciszy i spokoju. A tu? Harmider jak na bazarze przed świętami. Dzieciaki, ty, pies. Wszyscy łażą, trzaskają drzwiami, czegoś chcą. Zwariować można! – słyszałam każdego wieczora”.
encoded: Krzysztof i ja jesteśmy małżeństwem od piętnastu lat. Mamy dwoje dzieci: dwunastoletnią Julkę i ośmioletniego Kacpra. Do niedawna byliśmy zgodną, kochającą się rodziną. Owszem, zdarzało nam się posprzeczać, ale zawsze szybko dochodziliśmy do porozumienia. Cichutko, spokojnie, bez podnoszenia głosu. W naszym domu nigdy nie było żadnych awantur. Potem jednak zaczął pracować zdalnie i idylla się skończyła. Krzysztof, kiedyś spokojny i ugodowy, stał się nerwowy i wybuchowy. Krytykuje dzieci, krzyczy na mnie. Boję się, że tego nie wytrzymamy, i nasza rodzina się rozpadnie. Wszystko było na mojej głowie Wszystko zaczęło się, gdy firma Krzysztofa przeszła na pracę zdalną. Z dnia na dzień zniknęły dojazdy, korki, pośpiech o poranku. Początkowo był zachwycony. Śmiał się, że w końcu będzie miał więcej czasu dla rodziny. Wcześniej wychodził do pracy, zanim wstało słońce, a wracał dopiero późnym wieczorem – wykończony, małomówny, odcięty. Czasem nawet dzieci nie zdążyły go zobaczyć. Weekendy starał się poświęcać nam, ale zawsze miał poczucie, że to za mało. Teraz? Miał być w domu cały czas. Na wyciągnięcie ręki. Czy mogło być lepiej? Wyobrażenia sobie, a życie sobie. Dość szybko zauważyłam, że Krzysztof zupełnie nie potrafi odnaleźć się w nowej rzeczywistości. Mnie też nie było łatwo, ale przynajmniej się starałam. A on? Już po kilku dniach zaczął się denerwować i narzekać. Żalił się, że nie może skupić się na pracy, że jak tak dalej pójdzie, to go zwolnią, bo robi tylko połowę tego, co normalnie. – W firmie miałem własny pokój, pracowałem sobie w ciszy i spokoju. A tu? Harmider jak na bazarze przed świętami. Dzieciaki, ty, pies. Wszyscy łażą, trzaskają drzwiami, czegoś chcą. Zwariować można! – słyszałam każdego wieczora. Było nerwowo Doprowadzało mnie to do białej gorączki, bo liczyłam raczej na jego wsparcie, a nie żale, ale milczałam. Nie chciałam jeszcze dolewać oliwy do ognia. Ba, żeby ułatwić mężowi życie, urządziłam mu zamknięte biuro w naszej sypialni i zwolniłam z pomo…

powazna-kobieta-c4a5e8d.png
width: 1200
height: 900

„Żona narzekała, że mało zarabiam, więc zmieniłem pracę. Teraz za to ciągle marudzi, że nie ma mnie w domu”
type: item
date: 2025-12-03T08:22:00.000Z
creator: Katarzyna Stec
subject: Po godzinach
subject: Z życia wzięte
subject: Opowiadania
subject: prawdziwe historie
description: „Żal mi było porzucać spokojną pracę w urzędzie, ale cóż… Podzwoniłem więc po kilku dobrze ustawionych w korporacjach kumplach ze studiów no i okazało się, że jeden z nich, Maciek, może mi pomóc”.
encoded: Kiedy pracowałem w urzędzie miasta, czułem się szczęśliwy. Nie zarabiałem wiele, bo byłem zwykłym szaraczkiem, ale miałem przynajmniej święty spokój i, co najważniejsze, „przepisowy” dzień pracy: przychodziłem na ósmą, wychodziłem o szesnastej. Przez resztę dnia byłem wolny. Czasem spotykałem się z kumplami, ale zwykle od razu wracałem do domu, do żony. Spędzaliśmy razem mnóstwo czasu. Co prawda zwykle na kanapie w salonie, bo z powodu kredytu na mieszkanie, nie stać nas było na jakieś ekstrawyjścia, ale mnie to nie przeszkadzało. Natalii też nie. Twierdziła nawet, że lubi te nasze domowe popołudnia i wieczory we dwoje. Ale potem nasłuchała się o gigantycznych zarobkach męża swojej przyjaciółki i się zaczęło… Żal mi było rzucać spokojną pracę Początkowo się nie przejmowałem. Myślałem, że trochę ponarzeka i jej przejdzie. Ale z dnia na dzień było coraz gorzej. Starałem się zmieniać temat, ale ona uparcie do niego wracała. Na dodatek uderzała w mój najczulszy punkt – marzyłem o dziecku. Byliśmy już małżeństwem od czterech lat i uważałem, że czas najwyższy powiększyć rodzinę. Tymczasem ona nie chciała o tym słyszeć. – Przykro mi kochanie, ale to nie jest dobry czas na dziecko – odpowiadała za każdym razem. – A kiedy będzie dobry? Jak przejdziemy na emeryturę? – pytałem. – Nie, mój drogi. Kiedy zmienisz pracę i zaczniesz więcej zarabiać. Utrzymanie dziecka kosztuje. A my już teraz ledwie wiążemy koniec z końcem – wzdychała. Tak mnie męczyła, tak marudziła i wreszcie tak szantażowała tym dzieckiem, że w końcu postanowiłem rozejrzeć się za lepiej płatnym zajęciem. Żal mi było porzucać spokojną pracę w urzędzie, ale cóż… Podzwoniłem więc po kilku dobrze ustawionych w korporacjach kumplach ze studiów no i okazało się, że jeden z nich, Maciek, może mi pomóc. – Masz szczęście, akurat potrzebuję w dziale kogoś takiego jak ty. – Poważnie? To super! Tylko powiedz, ile mogę zarobić. Bo jak średnią krajową, to dziękuję – odparłem. – Spoko, stary. Na początek siedem tysięcy na rękę…

powazny-mezczyzna-10e5a79.png
width: 1200
height: 900