„W Dzień Dziecka córka oczekiwała koperty z pieniędzmi dla wnuków. A ja nie będę dłużej bankomatem”
„Przez lata oddawałem jej wszystko, a na Dzień Dziecka zażądała dużej gotówki dla swoich dzieci. Gdy zamiast tego dałem wnukom grabie, w jej oczach zobaczyłem coś gorszego niż złość. Zobaczyłem czystą nienawiść”.
Przez większość swojego życia wierzyłem, że ojcem jest się po to, aby dawać. Dawać czas, dawać miłość, a gdy tego zabraknie – dawać wsparcie materialne. Mój dom zawsze był ostoją dla mojej córki, Magdy. Kiedy była mała, starałem się, aby niczego jej nie brakowało. Pracowałem na dwa etaty, by mogła mieć najpiękniejsze lalki, wyjeżdżać na najlepsze obozy i nosić ubrania, o których inne dzieci mogły tylko pomarzyć. Z perspektywy czasu widzę, że to był mój największy błąd. Przyzwyczaiłem ją do tego, że jestem instytucją, która nigdy nie odmawia. Zamiast budować relację opartą na szacunku i wdzięczności, zbudowałem fundament pod moje własne, późniejsze rozczarowanie. Zawsze pomagałem córce Moja żona, Hania, zawsze mnie ostrzegała. Mówiła, że psujemy dziewczynę, że nie uczymy jej szacunku do pracy. Zbywałem to milczeniem lub machnięciem ręki. W końcu jedynaczka to jedynaczka, prawda? Chciałem, by jej życie było łatwiejsze niż moje. Niestety, ułatwianie życia przerodziło się w całkowite finansowanie jej dorosłości. Kiedy wyszła za mąż, pomogłem przy zakupie mieszkania. Kiedy zmieniła samochód na nowszy, dołożyłem lwią część kwoty. Potem przyszły na świat moje wspaniałe wnuki – sześcioletni Kuba i ośmioletnia Zosia. Cudowne dzieci, które kocham nad życie. Jednak z każdym rokiem zauważałem, że moje spotkania z córką i wnukami stają się coraz bardziej transakcyjne. Wizyty Magdy zazwyczaj rozpoczynały się od opowieści o tym, jak bardzo jest zmęczona, jak wysokie są rachunki, jak znajomi jeżdżą na zagraniczne wycieczki, a ona musi oszczędzać. To był zawsze wstęp do prośby. Nigdy nie nazywała tego pożyczką, po prostu stwierdzała fakt, że potrzebuje pieniędzy, a ja, jak posłuszny bankomat, wydawałem gotówkę lub robiłem przelew. Jej długi rosły, a moje oszczędności topniały w zastraszającym tempie. Nie mówiłem jej, że moje konto powoli świeci pustkami. Wstydziłem się przyznać, że stary ojciec nie ma już z czego dawać. Ta prośba była bezczelna Zbliżał się Dzień Dziecka. Zazwyczaj kupowałem wnukom coś ładnego – klocki, książki, może jakiś ładny element garderoby. W tym roku jednak Magda postanowiła wziąć sprawy w swoje ręce, zanim zdążyłem cokolwiek zaplanować. Siedziałem w fotelu, pijąc popołudniową herbatę, kiedy mój telefon zapiszczał. To była wiadomość od niej. – Tato, w tym roku mam prośbę. Dzieci najbardziej ucieszą się z koperty z pieniędzmi. Każde ma już swoje marzenia, a tak będą mogły same wybrać, na co wydać. Kwoty Ci napisałam – napisała bez cienia wahania. – Tylko nie dawaj zbyt mało, bo wiesz, dzieci mają już swoje oczekiwania. Podsyłam, ile powinno być w każdej kopercie. Otworzyłem wiadomość i zamarłem. Zamiast propozycji drobnych upominków, zobaczyłem dokładnie rozpisane kwoty – niemałe sumy pieniędzy dla każdego z wnuków. Zsumowałem to w pamięci i zamarłem. To nie była prośba, to było żądanie. Żądanie od człowieka, który przez jej własne nieodpowiedzialne decyzje finansowe nie miał już odłożonej ani złotówki. Poczułem dławiący ucisk w gardle. Nie z powodu braku pieniędzy, ale z powodu potwornej bezczelności. Przez lata spłacałem jej kredyty, regulowałem zaległości, żeby nie straciła twarzy przed mężem i znajomymi. Moje własne oszczędności życia wyparowały na pokrycie jej długów, o których nikomu nie wspominała. A teraz, bez cienia wstydu, wysyła mi listę życzeń, jakbym był Świętym Mikołajem z nieograniczonym budżetem. Postanowiłem, że tym razem będzie inaczej. Tym razem zafunduję im lekcję, której Magda nigdy ode mnie nie otrzymała. Lekcję wartości pieniądza i ciężkiej pracy. Chciałem dać im lekcję Zamiast do banku po gotówkę, pojechałem do centrum ogrodniczego. Mój ogród potrzebował wiosennych porządków, a ja potrzebowałem pomocników. Kupiłem dwie małe, ale solidne łopaty, parę dziecięcych rękawic roboczych i dwie pary kolorowych grabi. Wydałem na to ułamek tego, co Magda zażyczyła sobie w wiadomości. Plan był prosty: dzieci przyjadą, spędzimy razem czas na świeżym powietrzu, nauczą się, że praca w ogrodzie może być zabawą, a po wykonanej pracy dostaną kieszonkowe. Niewielkie, ale zarobione własnymi rękami. Chciałem, żeby zrozumiały, że na wszystko trzeba zapracować. Czekałem na nich w sobotni poranek. Przygotowałem narzędzia na trawniku, opierając je o pień starej jabłoni. Słońce świeciło przyjemnie, a ptaki śpiewały, tworząc sielską atmosferę. Wkrótce usłyszałem warkot silnika. Samochód Magdy z piskiem opon zatrzymał się na moim podjeździe. Wysiadła z niego, ubrana w elegancką sukienkę, trzymając w ręku telefon, jakby był przedłużeniem jej ramienia. Dzieciaki wybiegły z auta, kierując się prosto do mnie. – Dziadku, dziadku! Co nam kupiłeś? – zawołał Kuba, podskakując w miejscu z ekscytacji. Zosia stanęła obok niego, patrząc na mnie wyczekująco. Magda podeszła wolnym krokiem, lustrując otoczenie. Jej wzrok zatrzymał się na narzędziach opartych o drzewo. Jej uśmiech zniknął szybciej, niż się pojawił. – Co to ma być, tato? – zapytała, krzyżując ramiona na piersi. – To są, moje drogie dzieci, wasze dzisiejsze prezenty – powiedziałem ciepło, wskazując na grabie i łopaty. – Pomożecie dziadkowi uporządkować grządki, a potem za waszą ciężką pracę dostaniecie nagrodę. Pieniążki, które będziecie mogli wydać na co tylko zechcecie. Dzieci spojrzały na narzędzia, potem na mnie. Nie wyglądały na zawiedzione, raczej na zaintrygowane. Zosia nawet zrobiła krok w stronę różowych rękawiczek. – Ale super, będziemy kopać dziury! – ucieszył się Kuba. Córka była oburzona Niestety, reakcja Magdy była zupełnie inna. Jej twarz poczerwieniała, a oczy zwęziły się w szparki. Zrobiła krok w moją stronę, wyraźnie ignorując fakt, że dzieci są tuż obok. – Czy ty sobie ze mnie żartujesz? – syknęła przez zaciśnięte zęby. – Wysłałam ci wyraźną prośbę. Miałeś dać dzieciom porządne koperty z pieniędzmi. Co to za cyrk z jakimiś łopatami? – Magdo, uspokój się – odparłem spokojnie, choć w środku wszystko we mnie drżało. – Dzieci muszą poznać wartość pracy. Nie mogę im w nieskończoność dawać pieniędzy tylko dlatego, że ty tego chcesz. – Wartość pracy?! – podniosła głos, a dzieci zdezorientowane cofnęły się o krok. – Jesteś po prostu skąpcem! Żałujesz własnym wnukom nawet koperty z pieniędzmi! Masz pełno pieniędzy, siedzisz na nich w tym swoim wielkim domu, a nam skąpisz na każdy drobiazg! Te słowa uderzyły mnie jak obuchem w głowę. Pełno pieniędzy? Przecież to przez nią nie miałem już nic. Przez jej długi, jej niespłacone pożyczki, jej bezmyślne życie ponad stan. – Nie krzycz przy dzieciach – powiedziałem twardo. – I nie mów mi o skąpstwie, biorąc pod uwagę, ile kosztowało mnie utrzymywanie twojego stylu życia przez ostatnie pięć lat. Magda zesztywniała. Spojrzała na dzieci, potem znowu na mnie. Jej twarz wykrzywił grymas, którego nigdy wcześniej u niej nie widziałem. To nie był gniew urażonej dumy. To była panika mieszająca się z czystą nienawiścią. – Wsiadać do samochodu. Już! – krzyknęła do Kuby i Zosi, szarpiąc chłopca za ramię. – Ale mamo, chcieliśmy pokopać... – zaczął Kuba, ze łzami w oczach. – Powiedziałam, do samochodu! Dziadek nie ma dzisiaj dla was czasu ani serca. Nie będę dawał kasy Patrzyłem, jak brutalnie pakuje dzieci na tylne siedzenie. Gdy trzasnęła drzwiami, odwróciła się do mnie po raz ostatni. Podeszła blisko, tak blisko, że czułem zapach jej drogich perfum, kupionych zapewne za pieniądze, których nie miała. – Wiesz, co mi narobiłeś? – wycedziła cicho, patrząc mi prosto w oczy z taką wrogością, że aż cofnąłem się o krok. – Obiecałam Kaśce z sąsiedztwa, że dzieci dostaną duże pieniądze na Dzień Dziecka. Wszyscy znajomi wiedzieli, że im to dasz. Wystawiłeś mnie na pośmiewisko. Nigdy ci tego nie wybaczę. Zanim zdążyłem cokolwiek odpowiedzieć, odwróciła się na pięcie, wsiadła do auta i odjechała z piskiem opon, zostawiając mnie samego na podjeździe. Stojąc tam w ciszy, obok kolorowych grabi i dziecięcych rękawiczek, zrozumiałem wszystko. Jej gniew nie miał nic wspólnego z rozczarowaniem dzieci. Dzieci były gotowe na zabawę w błocie. Jej wściekłość wynikała z tego, że zburzyłem jej misternie budowany wizerunek bogatej i wpływowej matki. Obiecała te rzeczy znajomym, licząc na moje pieniądze. Pieniądze, których od dawna już nie było, bo po cichu oddawałem je na spłatę jej ukrytych zobowiązań. Zrozumiałem, że dla niej nigdy nie byłem ojcem. Byłem tylko narzędziem do podtrzymywania jej iluzji. Darmowym bankomatem, który właśnie ogłosił awarię. Było mi potwornie smutno, ale jednocześnie, po raz pierwszy od bardzo dawna, poczułem dziwną ulgę. Skończyłem z udawaniem. Zostałem z niczym na koncie, ale w końcu odzyskałem szacunek do samego siebie. Teraz muszę tylko znaleźć sposób, by odbudować relację z wnukami, bez udziału ich toksycznej matki. Janusz, 68 lat Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych wydarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe. Czytaj także: „Gdy mąż umarł, rodzina o mnie zapomniała. Niespodziewana wizyta wnuka uświadomiła mi, że ludzie nie mają litości” „W pracy byłem twardym graczem, ale reguł tej gry nie znałem. W przeciągu 2 miesięcy musiałem się nauczyć, jak być ojcem” „Moja siostra obracała milionami, a ja nie śmierdziałam groszem. Poprosiłam ją o pożyczkę, a jej reakcja mnie zmroziła”
„Mąż uważał, że wakacje w Grecji to zbędny luksus. Powinnam się cieszyć, że mam co włożyć do garnka”
„– Grecja? – zapytał z ironią w głosie. – Tobie się chyba w głowie przewraca od tego siedzenia w biurze. Wakacje w Grecji to zbędny luksus. Powinnam się cieszyć, że mam co włożyć do garnka, a nie wymyślać jakieś fanaberie”.
W naszym domu wszystko miało swoją cenę i swoje miejsce w tabelce. Artur, mój mąż, był człowiekiem niezwykle praktycznym. Kiedy braliśmy ślub, ta jego zaradność bardzo mi imponowała. Wydawało mi się, że przy nim nigdy nie będę musiała martwić się o przyszłość. Pracowałam na pełen etat w biurze rachunkowym, on był kierownikiem magazynu. Oboje zarabialiśmy przyzwoicie, ale nasze życie wyglądało tak, jakbyśmy każdego dnia musieli walczyć o przetrwanie. Mąż pilnował wydatków Każdego wieczoru Artur siadał przy kuchennym stole, otwierał swój gruby zeszyt i wpisywał nasze wydatki. Z czasem to stało się rytuałem, który budził we mnie irracjonalny niepokój. Musiałam tłumaczyć się z każdego kupionego masła, z każdych nowych rajstop czy zeszytu dla naszej nastoletniej córki, Zosi. – Dlaczego kupiłaś ten droższy płyn do naczyń? – pytał, stukając ołówkiem w paragon. – Przecież ten w żółtej butelce był w promocji. Zawsze milczałam lub przepraszałam. Wydawało mi się, że to mała cena za spokój w domu. Nie mieliśmy długów, nasze mieszkanie było wyremontowane, a na koncie oszczędnościowym rosła suma, której Artur nigdy nie pozwalał ruszać. Mówił, że to na czarną godzinę. Problem polegał na tym, że w jego słowniku nigdy nie było miejsca na godziny jasne, pełne radości i beztroski. Zosia dorastała w domu, w którym najważniejszym słowem było „oszczędzanie”. Widziałam, jak powoli uczy się ukrywać swoje potrzeby. Nie prosiła o modne ubrania ani o wyjścia z koleżankami. Kiedyś, gdy zapytałam ją, co chciałaby dostać na urodziny, wzruszyła tylko ramionami i powiedziała, że niczego nie potrzebuje. To wtedy po raz pierwszy poczułam ukłucie w klatce piersiowej. Zrozumiałam, że moja córka przejmuje mój strach przed proszeniem o cokolwiek. Miałam swoją tajemnicę Wiedziałam, że z mojej biurowej pensji, która w całości trafiała na wspólne konto, niczego nie uszczknę. Artur kontrolował każdy przelew. Musiałam znaleźć sposób, żeby mieć chociaż odrobinę własnej przestrzeni. Moją ucieczką stała się stara maszyna do szycia, którą odziedziczyłam po babci. Zaczęło się bardzo niewinnie. Zosia potrzebowała nowej torby do szkoły, a Artur stwierdził, że stara z zeszłego roku jeszcze się nadaje. Wieczorami, kiedy mąż już spał, wyciągałam z szafy kawałki materiałów, które kupowałam za grosze w sklepach z używaną odzieżą. Uszyłam Zosi piękną, lnianą torbę z wyhaftowanym motywem liści. Kiedy poszła z nią do szkoły, jej koleżanki były zachwycone. Dwie z nich zapytały, czy mogłabym uszyć im podobne. Zgodziłam się. Za pierwsze zarobione pieniądze kupiłam lepsze nici i nowe materiały. Potem zaczęłam szyć poszewki na poduszki, kosmetyczki i materiałowe organizery. Moja przyjaciółka, Karolina, zaproponowała, że wystawi moje prace w swoim niewielkim butiku z rękodziełem. Nie powiedziałam o tym Arturowi. Wiedziałam, jak by zareagował. Uznałby to za stratę prądu na używanie maszyny do szycia i marnowanie czasu, który powinnam przeznaczyć na obowiązki domowe. Pieniądze, które zarabiałam, chowałam w starym pudełku po butach na samym dnie mojej szafy. Z każdym miesiącem plików banknotów przybywało. Szycie dawało mi nie tylko dodatkową gotówkę, ale przede wszystkim poczucie sprawczości. Kiedy siadałam do maszyny, byłam kowalem własnego losu, a nie tylko trybikiem w domowej tabelce wydatków. Córka miała jedno marzenie Pewnego popołudnia wróciłam z pracy wcześniej. Weszłam do pokoju Zosi i zobaczyłam, że siedzi na łóżku, przeglądając w internecie zdjęcia pięknych, błękitnych kopuł na tle granatowego morza. Na biurku leżał folder z ofertami kursów fotograficznych. Zosia od zawsze uwielbiała robić zdjęcia, chociaż miała do dyspozycji tylko stary aparat w telefonie. – Pięknie tam jest – odezwałam się cicho, stając w progu. Córka podskoczyła i natychmiast zamknęła laptopa. – To tylko takie głupoty – mruknęła, spuszczając wzrok. – Pani od plastyki mówiła, że w wakacje organizowany jest plener fotograficzny dla młodzieży. Nawet o tym nie myślę. Tata i tak by się nie zgodził. Podeszłam do niej i usiadłam na brzegu łóżka. Spojrzałam w jej jasne oczy, w których kryło się tyle rezygnacji. Miała zaledwie szesnaście lat, a zachowywała się, jakby życie już dawno przestało mieć jej cokolwiek do zaoferowania. – Ile kosztuje ten kurs? – zapytałam spokojnie. Zosia wymieniła kwotę. Nie była mała, ale dla mnie, z moim tajnym funduszem z pudełka po butach, całkowicie osiągalna. Tego samego wieczoru opłaciłam jej udział. Kiedy wręczyłam jej potwierdzenie przelewu i używany, ale w świetnym stanie aparat fotograficzny, który kupiłam od znajomego, popłakała się z radości. – Nie mów tylko tacie, dobrze? – poprosiłam, głaszcząc ją po włosach. – Powiemy, że aparat wypożyczyłaś ze szkoły, a kurs jest darmowy, z unijnego projektu. Zosia przytuliła mnie mocno. Jej uśmiech był najpiękniejszą nagrodą za zarwane noce przy maszynie do szycia. Jednak fakt, że musiałam kłamać we własnym domu, żeby sprawić radość dziecku, dusił mnie od środka. Zrozumiałam, że to nie jest normalne życie. Chciałam pojechać na wakacje Katalizatorem zmian okazała się zwykła niedzielna kolacja. Zbliżały się wakacje. W biurze wszystkie dziewczyny opowiadały o planach wyjazdowych. Jedna leciała na Majorkę, inna planowała wyjazd w góry. My, jak co roku, mieliśmy po prostu siedzieć w domu i ewentualnie pojechać na weekend na działkę do teściów, gdzie Artur kazałby nam plewić grządki. Nabrawszy odwagi po sukcesie z kursem Zosi, postanowiłam poruszyć ten temat. Przełknęłam suchy kawałek chleba i spojrzałam na męża, który właśnie przeglądał gazetkę promocyjną z supermarketu. – Artur – zaczęłam niepewnie. – Pomyślałam, że może w tym roku pojechalibyśmy gdzieś na wakacje. Znalazłam bardzo tanie oferty last minute do Grecji. To naprawdę niewielki koszt, jeśli weźmiemy apartament bez wyżywienia. Zosia nigdy nie leciała samolotem. Artur powoli odłożył gazetkę. Spojrzał na mnie znad okularów w sposób, który sprawiał, że czułam się jak skarcony przedszkolak. – Grecja? – zapytał z ironią w głosie. – Tobie się chyba w głowie przewraca od tego siedzenia w biurze. Wakacje w Grecji to zbędny luksus. Powinnam się cieszyć, że mam co włożyć do garnka, a nie wymyślać jakieś fanaberie. – Ale my od lat nigdzie nie byliśmy – próbowałam protestować, choć czułam, że mój głos drży. – Zarabiamy, mamy oszczędności. Po co nam te pieniądze, skoro z nich nie korzystamy? – Po co? – Artur uniósł głos, a jego twarz przybrała chłodny wyraz. – Żeby nie skończyć pod mostem, jak większość tych twoich rozrzutnych koleżanek. Oszczędności są na dach, na nowy piec, na emeryturę. Grecja! Zosia może iść na basen miejski, a ty możesz opalać się na balkonie. Temat skończony. Wstał od stołu, zostawiając mnie w pustej kuchni. Zosia, która wszystko słyszała ze swojego pokoju, weszła po cichu i zaczęła zbierać talerze. Nie odezwała się ani słowem, ale jej smutne spojrzenie mówiło wszystko. To był ten moment. Punkt zwrotny. Zrozumiałam, że jeśli teraz się nie przeciwstawię, do końca życia będę patrzeć na świat wyłącznie z perspektywy naszego zakurzonego balkonu. Mąż odkrył mój sekret Następnego dnia, gdy Artur pojechał do pracy, wyciągnęłam z szafy moje pudełko. Przeliczyłam banknoty. Wystarczyło nie tylko na wyjazd do Grecji dla mnie i Zosi, ale też na pokrycie bieżących wydatków przez jakiś czas, gdybym zdecydowała się na radykalne kroki. Wieczorem miałam zamiar ogłosić mężowi swoją decyzję. Chciałam mu powiedzieć, że lecę z córką na wakacje, za własne pieniądze i nie potrzebuję jego zgody. Los jednak postanowił przyspieszyć bieg wydarzeń. Kiedy wróciłam z pracy, zobaczyłam, że drzwi do naszej sypialni są otwarte. Artur stał na środku pokoju, a w rękach trzymał moje pudełko po butach. Dookoła niego, na dywanie, leżały rozrzucone ubrania z mojej szafy. Szukał jakichś starych rachunków i przypadkiem natrafił na moją skrytkę. – Co to jest? – zapytał, odwracając się w moją stronę. W jego oczach nie było złości, tylko chłodna kalkulacja i pewnego rodzaju satysfakcja. – Ukrywałaś przede mną pieniądze? Poczułam, jak serce podchodzi mi do gardła. Moja pierwsza reakcja była wyuczonym odruchem – chciałam przepraszać, tłumaczyć się, spuścić wzrok. Ale nagle coś we mnie pękło. Wzięłam głęboki oddech. – To moje pieniądze – powiedziałam twardo, chociaż kolana mi drżały. – Zarobiłam je sama. Po godzinach. – Nasze pieniądze – poprawił mnie natychmiast, kładąc pudełko na komodzie. – Jesteśmy małżeństwem, mamy wspólnotę majątkową. Nawet nie wiesz, jak dobrze się składa. W samochodzie siada sprzęgło, a na zimę trzeba będzie kupić nowy komplet opon. Akurat wystarczy. Podszedł do pudełka z zamiarem przeliczenia zawartości. Zrobiłam krok do przodu i położyłam dłoń na pokrywce. – Zostaw to – powiedziałam głosem, którego sama u siebie nie znałam. – Nie kupisz za to opon ani sprzęgła. Te pieniądze przeznaczam na wakacje. Zabieram Zosię do Grecji. Artur cofnął się o krok, jakbym uderzyła go w twarz. Zmarszczył brwi, przyglądając mi się uważnie, jakby widział mnie po raz pierwszy w życiu. – Chyba naprawdę straciłaś rozum – powiedział wolno, cedząc każde słowo. – Nigdzie nie pojedziecie. Zabraniam ci trwonić te pieniądze na głupoty. Jesteś nieodpowiedzialna. Jeśli wyjdziesz z tego domu i zrobisz to, co mówisz, nie masz po co wracać. Miałam dość tego skąpca Jego groźba nie wywołała we mnie strachu. Zamiast tego poczułam ulgę. Czekałam na to zdanie podświadomie od wielu lat. Artur nie był partnerem, był nadzorcą, a ja w końcu miałam w rękach klucz do swojej celi. – W porządku – odpowiedziałam spokojnie, zabierając pudełko z komody. – Spakuję nasze rzeczy. – Co ty wygadujesz?! – Jego pewność siebie zaczęła kruszeć, ustępując miejsca nerwowości. – Przestań się mazać i zachowywać jak nastolatka! Mamy dom, mamy obowiązki! Ominęłam go bez słowa. Poszłam do pokoju córki. Zosia siedziała przy biurku, blada jak ściana. Słyszała całą wymianę zdań. – Pakuj się, kochanie – powiedziałam, uśmiechając się do niej ciepło. – Wyciągnij tę największą walizkę. Lecimy zobaczyć te niebieskie kopuły. Nie zadawała pytań. Widziałam w jej oczach mieszankę strachu i ogromnego podziwu. W ciągu godziny spakowałyśmy najważniejsze rzeczy. Artur krążył po przedpokoju, rzucając w moją stronę ostre słowa o bezmyślności, braku szacunku i o tym, że sama sobie nie poradzę. Im więcej mówił, tym bardziej upewniałam się w swojej decyzji. Z każdym jego zdaniem mój wewnętrzny ciężar stawał się coraz lżejszy. Gdy zamykałam za sobą drzwi naszego mieszkania, nie czułam smutku. Nie czułam żalu za latami spędzonymi pod dyktando kalkulatora i wiecznych pretensji. Czułam rześkie, wieczorne powietrze, które smakowało jak początek nowego życia. Dwa tygodnie później siedziałyśmy z Zosią w samolocie. Kiedy maszyna oderwała się od ziemi, moja córka złapała mnie za rękę. Wyjrzałam przez małe okienko. Ziemia w dole robiła się coraz mniejsza, a razem z nią malały wszystkie moje dotychczasowe lęki. Ewa, 42 lata Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych wydarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe. Czytaj także: „Mąż obiecywał mi dom pełen dzieci, a potem nagle wyznał, że nigdy nie będę świętować Dnia Matki” „Luksusowa wycieczka do Wenecji z mężem miała wskrzesić moje małżeństwo. To, co nawywijał, było gwoździem do trumny” „Zawsze uważałam, że wielcy milionerzy to zło wcielone. Życie postanowiło zagrać mi na nosie”
„Co roku w Dzień Dziecka myślę, co się stało z moim synem. Wyjechał do pracy do Norwegii i od 5 lat nawet nie zadzwonił”
„Wysyłałam mu zdjęcia naszego ogrodu, pytałam, co jadł na obiad, radziłam, żeby kupił sobie porządną kurtkę na tamtejsze wiatry. Odpisywał pojedynczymi emotikonami albo wcale. Miesiące mijały, a nasze rozmowy, które i tak składały się głównie z moich monologów, wygasły całkowicie”.
Pamiętam tamten poranek na lotnisku, jakby to było wczoraj. Tomek miał na sobie ten gruby, wełniany sweter, który zawsze wydawał mi się zbyt luźny i niechlujny. Uściskał mnie zdawkowo, jego ramiona były sztywne, a wzrok uciekał gdzieś ponad moim ramieniem w stronę tablicy odlotów. Obiecał, że da znać, jak tylko dotrze do Bergen. I rzeczywiście, wieczorem przyszedł krótki komunikat tekstowy. Dwa słowa: „Jestem. Dobranoc”. Nie miałam pojęcia, że to jedna z ostatnich wiadomości, jakie kiedykolwiek od niego dostanę. Syn wyrzucił mnie z życia Początkowo tłumaczyłam jego milczenie nawałem obowiązków. Nowy kraj, nowa praca, układanie sobie codzienności. Wysyłałam mu zdjęcia naszego ogrodu, pytałam, co jadł na obiad, radziłam, żeby kupił sobie porządną kurtkę na tamtejsze wiatry. Odpisywał pojedynczymi emotikonami albo wcale. Miesiące mijały, a nasze rozmowy, które i tak składały się głównie z moich monologów, wygasły całkowicie. Wiedziałam, że Tomek żyje i ma się dobrze. Jego dawny przyjaciel z liceum, Kamil, który czasami wpadał do mnie zapytać o zdrowie, regularnie widywał aktywność mojego syna w mediach społecznościowych. Tomek celowo zablokował mnie wszędzie, gdzie tylko się dało, ale dla reszty świata był widoczny. Wrzucał zdjęcia fiordów, drewnianych domków, swoich narzędzi stolarskich. Żył. Po prostu wyciął mnie ze swojego życiorysu niczym zbędny akapit. Cisza w moim domu stała się ogłuszająca. Codziennie rano parzyłam kawę, siadałam przy kuchennym stole i patrzyłam na jego pusty kubek. Zastanawiałam się, czym sobie na to zasłużyłam. Przecież oddałam mu wszystko, co miałam. Byłam dobrą matką, dbałam o jego przyszłość, pilnowałam edukacji. Ta myśl zawsze przynosiła mi ulgę, ale tylko na krótką chwilę, po której nadchodził potężny, niewytłumaczalny żal. Wiedziałam, co dla niego najlepsze Musiało minąć naprawdę dużo czasu, zanim odważyłam się spojrzeć prawdzie w oczy i przeanalizować nasze ostatnie wspólne lata. Tomek nigdy nie był buntownikiem. Jako dziecko był cichy, posłuszny, pochłonięty swoimi drobnymi projektami. Zawsze coś strugał, budował karmniki, naprawiał zepsute szafki w domu. Uważałam to za miłe hobby, coś, co ukształtuje w nim cierpliwość, przydatną w dorosłym, poważnym życiu. Zaplanowałam to życie w najdrobniejszych szczegółach. Kiedy kończył liceum, nie było mowy o innych studiach niż prawo. Przecież to gwarantowało stabilność i prestiż. – Mamo, ja nie chcę czytać kodeksów – powiedział mi pewnego popołudnia, patrząc na stos podręczników, które kupiłam mu z wyprzedzeniem. – Chciałbym pójść na kurs stolarstwa. Albo wyjechać w góry, nauczyć się budować domy z bali. – Przestań opowiadać bajki – odparłam wtedy, układając równo serwetki na stole. – Z drewna to ty sobie możesz strugać figurki w weekendy. Mężczyzna musi mieć konkretny zawód. Kiedyś mi za to podziękujesz. Poszedł na te studia. Zaliczał kolejne lata, ale gasł w oczach. Jego postawa stawała się coraz bardziej zamknięta, a nasze rozmowy ograniczały się do wymiany suchych faktów. Kiedy na czwartym roku rzucił wszystko i oznajmił, że wyjeżdża do Norwegii pracować przy obróbce drewna, wpadłam w furię. Powiedziałam mu wiele słów, których dzisiaj nie mogę cofnąć. Używałam argumentów o zmarnowanych szansach, o niewdzięczności, o tym, że łamie mi serce. Nie krzyczał. Słuchał moich wyrzutów z całkowicie pustym wyrazem twarzy. Następnego dnia miał już kupiony bilet. Przez przypadek coś zrozumiałam Pewnego jesiennego dnia w biurze, gdzie pracowałam jako księgowa, do mojego działu dołączyła młoda stażystka, Julia. Była rówieśniczką Tomka. Zgrabna, inteligentna, zawsze uśmiechnięta, ale czasami widziałam w jej oczach cień ogromnego zmęczenia. Zaczęłyśmy spędzać razem przerwy śniadaniowe. Julia chętnie opowiadała o swoim narzeczonym, o planach wynajęcia małego mieszkania na obrzeżach miasta, z dala od centrum. Pewnego razu przyszła do pracy wyjątkowo przybita. Trzymała w dłoniach kubek z herbatą, a jej palce nerwowo stukały o porcelanę. – Pokłóciłaś się z chłopakiem? – zapytałam ostrożnie, odkładając dokumenty. – Z mamą – odpowiedziała cicho, wpatrując się w blat biurka. – Ona znowu próbuje przejąć kontrolę nad każdym moim krokiem. – Na pewno po prostu się martwi – stanęłam w obronie nieznanej mi kobiety, czując dziwną potrzebę usprawiedliwienia matczynej troski. – Matki zawsze chcą dla swoich dzieci jak najlepiej. – Ale jej „najlepiej” to nie jest moje „najlepiej” – Julia podniosła wzrok, a w jej oczach błyszczały łzy. – Ona nie słucha tego, co do niej mówię. Kiedy mówię, że chcemy małe, spokojne mieszkanie, ona następnego dnia przysyła mi linki do apartamentów w centrum, bo tam „żyją poważni ludzie”. Kiedy mówię, że jestem zmęczona i nie przyjadę na obiad, ona i tak przywozi mi garnki z jedzeniem pod drzwi i robi wyrzuty, że nie mam dla niej czasu. Duszę się. Czasami mam ochotę spakować się i wyjechać na drugi koniec Europy, żeby nie musieć więcej tłumaczyć się z tego, kim jestem. Jej słowa uderzyły we mnie. Siedziałam w bezruchu, czując, jak oblewa mnie gorąc. Patrzyłam na Julię, ale w mojej głowie widziałam twarz mojego syna z tamtego wieczoru, kiedy oznajmił, że wyjeżdża. Widziałam jego zrezygnowane spojrzenie, kiedy pakował do torby swoje ulubione dłuta, podczas gdy ja stałam w progu i recytowałam listę jego rzekomych błędów życiowych. Zrozumiałam, że moja miłość była jak ciężki, wełniany koc w środku upalnego lata. Miała chronić, a jedynie dusiła i odbierała powietrze. Tęskniłam za synem Zbliżał się kolejny Dzień Dziecka. To zawsze był najtrudniejszy dzień w roku. Choć Tomek był dorosłym mężczyzną, ten pierwszy czerwca zawsze stanowił dla mnie symbol naszej relacji. W poprzednich latach kupowałam mały upominek, przeważnie książkę lub elegancki długopis, kładłam go na komodzie w jego dawnym pokoju i spędzałam popołudnie na cichym płaczu, zastanawiając się, dlaczego moje dziecko okazało się tak bezduszne. Tym razem jednak postanowiłam wyjść z domu. Poszłam do pobliskiego parku, a potem zaszłam do niewielkiej kawiarni na rogu. Przy jednym ze stolików siedział Kamil, dawny przyjaciel Tomka. Na mój widok delikatnie się uśmiechnął i gestem zaprosił mnie do siebie. – Dzień dobry, pani Krystyno – przywitał się grzecznie. – Dawno się nie widzieliśmy. – Dzień dobry, Kamilu – usiadłam powoli. – To prawda. Dużo pracuję. Rozmawialiśmy chwilę o pogodzie, o jego nowej pracy w branży logistycznej. Wiedziałam, co zaraz powiem, i choć bardzo się tego bałam, musiałam to zrobić. – Masz jakieś wieści od Tomka? – zapytałam cicho, wpatrując się w fusy na dnie mojej filiżanki. Kamil zawahał się przez moment. Widziałam, że dobiera słowa z wielką ostrożnością. Wyciągnął telefon, przesunął palcem po ekranie i położył aparat przede mną. Na zdjęciu był mój syn. Wyglądał inaczej niż ten chłopak, którego pamiętałam. Zapadnięte ramiona zniknęły, zastąpione przez pewną, wyprostowaną postawę. Nosił gęstą brodę, a jego włosy były lekko potargane przez wiatr. Stał przed drewnianym, surowym stołem, na którym leżała przepiękna, ręcznie rzeźbiona misa. Tomek uśmiechał się szeroko, szczerze, tak jak nie uśmiechał się w moim domu od czasów wczesnego dzieciństwa. Obok niego stała uśmiechnięta jasnowłosa kobieta, opierając głowę na jego ramieniu. – Jest szczęśliwy – powiedział łagodnie Kamil. – Naprawdę szczęśliwy. Otworzył własny warsztat. Mają z Ingą mały dom pod lasem. – Dlaczego on nie chce mi tego pokazać? – zapytałam, a mój głos zadrżał, choć bardzo starałam się zachować spokój. – Kiedyś go o to zapytałem – Kamil spojrzał na mnie z głębokim współczuciem. – Powiedział mi: „Moja mama widzi tylko to, czego mi brakuje, a nigdy tego, co zbudowałem. Dopóki nie będę prawnikiem w garniturze, dla niej zawsze będę życiową porażką. Nie chcę już czuć się jak porażka”. To wszystko moja wina Te słowa bolały bardziej, niż mogłabym to kiedykolwiek opisać. Wracałam do domu pustymi ulicami, a każdy krok wydawał się ważyć tonę. Po raz pierwszy jednak nie czułam złości ani niezrozumienia. Czułam ogromny, przygniatający ciężar własnych błędów. Mój syn mnie nie odrzucił dlatego, że przestał mnie kochać. Odrzucił mnie, żeby móc wreszcie pokochać siebie samego. Zbudował mur, żeby chronić swoje marzenia przed kimś, kto powinien być ich największym strażnikiem. Wieczorem weszłam do jego pokoju. Zamiast płakać nad dawnymi fotografiami, usiadłam przy jego dawnym biurku. Wyjęłam czystą kartkę papieru i długopis. Wiedziałam, że nie podam mu na razie nowego adresu e-mail, nie będę próbowała dzwonić z obcych numerów. Postanowiłam napisać tradycyjny list, krótki i pozbawiony jakichkolwiek oczekiwań. Wiedziałam, że Kamil zna jego adres korespondencyjny i zgodzi się go przekazać. Pisałam wolno, starannie dobierając każde słowo, by nie zabrzmiało jak oskarżenie czy próba wymuszenia czegokolwiek. „Tomku. Widziałam dzisiaj Twoje zdjęcie. Wiem, że stworzyłeś piękne życie, z którego powinieneś być niezwykle dumny. Przepraszam, że próbowałam ulepić Cię na nowo, zamiast zachwycać się tym, kim byłeś od początku. Cieszę się, że strugasz w drewnie. Zawsze miałeś do tego ogromny talent. Niczego od Ciebie nie oczekuję. Chcę tylko, żebyś wiedział, że zrozumiałam. I że jestem z Ciebie dumna. Zawsze będę”. Złożyłam kartkę na pół i wsunęłam ją do koperty. Nie wiem, czy Tomek kiedykolwiek odpisze. Nie wiem, czy za rok, pięć, czy dziesięć lat usłyszę jego głos w słuchawce telefonu. Być może to milczenie zostanie z nami już na zawsze, jako pomnik moich rodzicielskich błędów. Ale tego wieczoru, naklejając znaczek na kopertę, poczułam dziwny spokój. Zrozumiałam, że prawdziwa miłość czasami wymaga tego, by po prostu odpuścić, zrobić krok w tył i pozwolić komuś oddychać własnym powietrzem. Krystyna, 58 lat Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych wydarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe. Czytaj także: „Mąż obiecywał mi dom pełen dzieci, a potem nagle wyznał, że nigdy nie będę świętować Dnia Matki” „Luksusowa wycieczka do Wenecji z mężem miała wskrzesić moje małżeństwo. To, co nawywijał, było gwoździem do trumny” „Zawsze uważałam, że wielcy milionerzy to zło wcielone. Życie postanowiło zagrać mi na nosie”
„Mąż kupił córce drogi prezent na Dzień Dziecka. Byłam w szoku, gdy dowiedziałam się, skąd miał pieniądze”
„Nie wierzyłam mu. Wiedziałam doskonale, ile mamy na koncie, znałam każdą wydaną złotówkę z ostatnich miesięcy. Nie było możliwości, żeby odłożył tak ogromną kwotę. Czułam się oszukana, a zaufanie, które budowaliśmy przez lata, nagle zaczęło pękać jak cienki lód”.
Tamta wiosna była dla nas wyjątkowo łaskawa pod względem pogody, ale niezwykle brutalna, jeśli chodzi o domowy budżet. Wszystko zaczęło się sypać tuż po Nowym Roku. Najpierw awaria pieca grzewczego, która pochłonęła większość naszych oszczędności, potem nagła konieczność wymiany sprzęgła w samochodzie, bez którego Tomek nie mógłby dojeżdżać do pracy na obrzeżach miasta. Każda złotówka była oglądana z dwóch stron, a wieczorne rozmowy przy kuchennym stole rzadko dotyczyły planów na wakacje. Skupialiśmy się na tym, jak dotrwać do pierwszego. Córka jest mądrym dzieckiem Najbardziej bolało mnie to, jak nasza sytuacja odbijała się na dziesięcioletniej Poli. Nasza córka była niesamowicie mądrym i wyrozumiałym dzieckiem. Nigdy nie robiła scen w sklepie, nie domagała się nowych zabawek czy ubrań. Od dłuższego czasu jej jedyną pasją był kosmos. Godzinami przesiadywała w bibliotece, wypożyczając kolejne tomy o układach planetarnych, a wieczorami leżała na parapecie w swoim pokoju, próbując dostrzec cokolwiek przez starą, porysowaną lornetkę mojego ojca. Zbliżał się Dzień Dziecka, a ja czułam rosnący ciężar w klatce piersiowej. Moja siostra, Daria, dzwoniła do mnie niemal codziennie, żeby pochwalić się, co kupiła swoim synom. Opowiadała o markowych hulajnogach, najnowszych konsolach i wyjazdach do parków rozrywki. Słuchałam tego z zaciśniętym gardłem, przytakując tylko cicho do słuchawki. Dla Poli miałam przygotowaną książkę o konstelacjach gwiazd i dużą czekoladę z orzechami. Tylko na to było nas stać. Tomek zapewniał mnie, że to wystarczy, że Pola zrozumie. Ufałam mu, choć w głębi duszy czułam się jak najgorsza matka na świecie, która nie potrafi spełnić marzeń własnego dziecka. Mąż kupił prezent na Dzień Dziecka Pierwszego czerwca obudziłam się wcześnie. Słońce leniwie wdzierało się przez rolety do naszej sypialni. Chciałam przygotować ulubione naleśniki Poli, żeby chociaż w ten sposób osłodzić jej ten dzień. Kiedy zeszłam do salonu, zamarłam. Na środku dywanu, tuż obok kanapy, stało ogromne, podłużne pudło przewiązane wielką, czerwoną wstążką. Było tak duże, że niemal zasłaniało telewizor. W pierwszej chwili pomyślałam, że to pomyłka kuriera, który zostawił przesyłkę dla sąsiadów u nas na werandzie, a Tomek wniósł ją do środka. Podeszłam bliżej i spojrzałam na kolorowy nadruk na kartonie. Zobaczyłam napis sugerujący, że w środku znajduje się zaawansowany teleskop astronomiczny z elektronicznym systemem śledzenia obiektów. Znałam ten model. Pola pokazywała mi go kilka miesięcy wcześniej w internecie. Kosztował tyle, co nasza miesięczna rata za dom. W tym samym momencie usłyszałam kroki na schodach. Pola zbiegała na dół w piżamie, przecierając zaspane oczy. Kiedy jej wzrok padł na pudło, stanęła jak wryta. – Mamusiu... – wyszeptała, a w jej oczach pojawiły się łzy. – Czy to naprawdę dla mnie? Nie zdążyłam nic powiedzieć, bo z kuchni wyłonił się Tomek. Uśmiechał się szeroko, trzymając w dłoniach dwa kubki z herbatą. – Wszystkiego najlepszego z okazji Dnia Dziecka, nasza mała astronomko – powiedział cicho, stawiając kubki na stole. Pola rzuciła się mu na szyję, płacząc ze szczęścia. Potem podbiegła do mnie, wtulając twarz w mój sweter. Patrzyłam na jej radość, na te drżące z ekscytacji małe dłonie, które próbowały uporać się z grubą wstążką. Powinnam czuć ciepło w sercu, powinnam cieszyć się razem z nią. Zamiast tego czułam narastającą panikę. Moje myśli wirowały wokół jednego słowa: pożyczka. Znowu to zrobił. Obiecywaliśmy sobie, że żadnych więcej kredytów, żadnego zadłużania się na rzeczy, których nie potrzebujemy do przetrwania. Nie mieliśmy takich pieniędzy Pola była tak pochłonięta rozpakowywaniem swojego wymarzonego sprzętu, że nie zauważyła, jak chwytam Tomka za ramię i niemal siłą ciągnę go do kuchni. Zamknęłam za nami drzwi, starając się opanować drżenie głosu. – Zwariowałeś? – syknęłam, patrząc mu prosto w oczy. – Skąd wziąłeś na to pieniądze? Przecież umówiliśmy się, że w tym roku zaciskamy pasa. – Chciałem sprawić jej radość. Widziałaś jej uśmiech? – Tomek unikał mojego wzroku, wpatrując się w fusy na dnie zlewu. – Z czego będziemy spłacać kolejną ratę? – nie dawałam za wygraną, a po moich policzkach zaczęły płynąć łzy bezsilności. – Z czego, Tomku? Z mojej pensji ledwo starcza na rachunki, twoja idzie na jedzenie i paliwo. Skąd wziąłeś ten teleskop? – Nie wziąłem żadnej pożyczki – powiedział stanowczo, w końcu na mnie patrząc. – Słyszysz? Żadnego kredytu. Nie jesteśmy zadłużeni ani na grosz. – Więc jak? Ukradłeś? Znalazłeś na ulicy? – ironia w moim głosie była ostra jak brzytwa. – Po prostu sobie poradziłem. Odłożyłem trochę... zorganizowałem to. – Odwrócił się plecami do mnie, udając, że poprawia ułożenie ściereczek na blacie. – Nie psujmy tego dnia, proszę cię. Pola jest taka szczęśliwa. Zostawił mnie samą w kuchni. Słyszałam z salonu ich radosne głosy, instrukcje, które Tomek czytał na głos, i pełne zachwytu okrzyki naszej córki. Moje serce biło jak oszalałe. Nie wierzyłam mu. Wiedziałam doskonale, ile mamy na koncie, znałam każdą wydaną złotówkę z ostatnich miesięcy. Nie było możliwości, żeby odłożył tak ogromną kwotę. Czułam się oszukana, a zaufanie, które budowaliśmy przez lata, nagle zaczęło pękać jak cienki lód. Odkryłam źródło pieniędzy Reszta popołudnia upłynęła pod znakiem fałszywych uśmiechów z mojej strony. Kiedy Pola wraz z ojcem montowała sprzęt w ogrodzie, szykując się na wieczorne obserwacje, ja postanowiłam zrobić porządki w domu, żeby zająć czymś ręce i uciec od gonitwy myśli. Poszłam na poddasze, gdzie znajdował się mały gabinet Tomka. To było jego sanktuarium. Od lat gromadził tam sprzęt fotograficzny po swoim dziadku oraz zabytkowe aparaty, które sam powoli odnawiał. To była jego wielka duma. Często opowiadał mi o mechanizmach starych aparatów dalmierzowych, o obiektywach, których szkło było szlifowane z niezwykłą precyzją dekady temu. Na środkowym regale, pod specjalnym szklanym kloszem, stał najcenniejszy eksponat. Unikatowy, przedwojenny aparat, który był w jego rodzinie od pokoleń. Tomek twierdził, że to pamiątka, której nie oddałby za żadne skarby świata, bo przypomina mu o korzeniach i o jego ojcu, który uczył go fotografii. Podeszłam do regału z zamiarem przetarcia kurzu. Ścierka wypadła mi z rąk i cicho opadła na drewnianą podłogę. Klosz zniknął. Podobnie jak sam aparat. Poczułam dreszcz na plecach. Mój wzrok zaczął nerwowo omiatać pozostałe półki. Brakowało również dwóch rzadkich obiektywów, które zawsze stały w idealnym rzędzie po lewej stronie. Przestrzeń, która kiedyś była wypełniona historią i pasją mojego męża, teraz świeciła pustką. Podeszłam bliżej, jakbym chciała się upewnić, że to nie jest tylko złudzenie optyczne. Na zakurzonej półce leżała mała, złożona na pół wizytówka. Podniosłam ją drżącymi palcami. Należała do właściciela znanego antykwariatu w centrum miasta. W jednej sekundzie cała moja złość, całe pretensje i poczucie zdrady wyparowały. Zostało tylko przejmujące uczucie, które ścisnęło mnie za gardło tak mocno, że nie mogłam złapać tchu. Zrozumiałam wszystko. Mój mąż pozbył się czegoś, co kochał, co miało dla niego ogromną wartość sentymentalną, tylko po to, by zobaczyć błysk w oku naszej córki. Nie zrobił tego po to, żeby mi dopiec czy zaryzykować naszą przyszłość. Zrobił to, bo z miłości potrafił zrezygnować z własnej przeszłości dla jej przyszłości. Po prostu spełnił marzenie córki Zeszłam na dół z wizytówką zaciśniętą w dłoni. Słońce powoli chyliło się ku zachodowi, malując niebo na pomarańczowo i fioletowo. Wyszłam do ogrodu. Tomek siedział na trawie, oparty o pień starej jabłoni, a Pola biegała wokół teleskopu, sprawdzając wszystkie pokrętła. Tomek spojrzał na mnie. Zauważył, że płaczę. Wstał powoli, otrzepując spodnie, i podszedł do mnie. Wyciągnęłam rękę i bez słowa pokazałam mu znalezioną wizytówkę. – Dlaczego mi nie powiedziałeś? – mój głos łamał się przy każdym słowie. – Dlaczego pozwoliłeś mi myśleć, że jesteś lekkomyślny? Przecież to był aparat twojego taty. Twoja pamiątka. Spojrzał na mnie z łagodnym uśmiechem, w którym kryło się tyle miłości, że poczułam się najszczęśliwszą kobietą pod słońcem. – Wiesz co zrozumiałem wczorajszego wieczoru, patrząc na ten aparat? – zaczął cicho, stając bardzo blisko mnie. – Że on po prostu zbierał kurz. Był uwięziony pod szkłem. Mój ojciec nie uczył mnie zbierania przedmiotów. Uczył mnie patrzenia w obiektyw i szukania piękna. Pola też szuka piękna, tam w górze. Jaki sens ma trzymanie martwych przedmiotów z przeszłości, kiedy mogę zainwestować w marzenia mojego dziecka tu i teraz? – Ale przecież tak bardzo go kochałeś – szepnęłam, ocierając policzki. – Kocham was bardziej – odpowiedział po prostu, obejmując mnie ramieniem. – Poza tym, ojciec zawsze mówił, że sprzęt musi pracować, żeby żyć. Teraz te pieniądze pracują w jej wyobraźni. Popatrz na nią. Spojrzałam na Polę, która właśnie z zachwytem spoglądała przez okular nowiutkiego teleskopu. Na niebie pojawiły się pierwsze gwiazdy. Moja córka uśmiechała się szeroko, celując obiektywem w stronę księżyca, a ja czułam, że choć nie mamy luksusów, choć nasze konto nie opływa w dostatki, mamy coś o wiele cenniejszego. Oparłam głowę na ramieniu męża, czując niewyobrażalną ulgę. Nie musieliśmy ścigać się z moją siostrą, nie musieliśmy udowadniać światu swojej wartości przez pryzmat kupowanych rzeczy. Nasz fundament okazał się znacznie mocniejszy, niż mi się wydawało. Zbudowany z ogromnych wyrzeczeń, szczerości i miłości, która nie znała granic. Resztę wieczoru spędziliśmy w trójkę, w chłodnym, nocnym powietrzu. Na zmianę podchodziliśmy do teleskopu, zachwycając się kraterami na księżycu, a Tomek z niesamowitą cierpliwością tłumaczył Poli mechanizmy działania soczewek. I chociaż tamtego dnia straciliśmy cenną rodzinną pamiątkę, wiedziałam z całą pewnością, że właśnie stworzyliśmy nowe wspomnienie, które zostanie z nami na zawsze. Ewelina, 36 lat Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych wydarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe. Czytaj także: „Mąż obiecywał mi dom pełen dzieci, a potem nagle wyznał, że nigdy nie będę świętować Dnia Matki” „Luksusowa wycieczka do Wenecji z mężem miała wskrzesić moje małżeństwo. To, co nawywijał, było gwoździem do trumny” „Zawsze uważałam, że wielcy milionerzy to zło wcielone. Życie postanowiło zagrać mi na nosie”
„Narzeczony zostawił mnie po 10 latach. Nie dość, że zabrał mi najlepsze lata życia, to jeszcze ukochanego kota”
„Dzisiaj widzę, że nie tylko Adam za mało się starał, ale ja też wymagałam za dużo i nie potrafiłam pójść na kompromis. Widać po okresie motylków w brzuchu i spijania sobie z dzióbków proza codziennego życia nas przerosła”.
Wyglądało na to, że podzielimy się wspólnym majątkiem bez awantur. a jednak pojawił się mały problem… No dobrze, mam walizkę, parę drobiazgów. Jeszcze tylko zabiorę Pusię i mogę zaczynać nowe życie. Rozglądałam się bezradnie po salonie, a przed oczami miałam ostatnie 10 lat życia. W najgorszych snach nie wyobrażałam sobie, że tak właśnie się skończą – widziałam się z Adamem aż do śmierci, w szczęściu i nieszczęściu, zdrowiu i chorobie. Tak przecież mieliśmy sobie przysięgać: ja w tiulowej spódnicy i w wielkim wianku z żywych kwiatów, Adam w lnianym garniturze. Mieliśmy stać na zielonej polanie otoczonej drewnianymi stołami, przy których mieliśmy biesiadować z gośćmi do białego rana. Taki właśnie ślub wymarzyliśmy sobie dawno temu. Miał się odbyć za cztery miesiące; znaleźliśmy już gospodarstwo agroturystyczne z polaną z naszych snów i umówiliśmy urzędnika, który nam go udzieli. Mieliśmy żyć długo i szczęśliwie Pierwsze dwa alta spędziliśmy, spotykając się to u Adama, to u mnie. Na kolejne osiem uwiliśmy sobie przytulne gniazdko w mieszkanku, które mojemu lubemu sprezentowali rodzice. Co prawda malutkie dwa pokoje, w bloku na obrzeżach, wyremontowane własnym sumptem – korzystając z lekcji w internecie nauczyliśmy się nawet kłaść kafelki – ale było nam tu jak w niebie. Każdy przedmiot przypominał mi o jakiejś chwili naszego wspólnego życia. O, ta śliczna komódka – zabraliśmy ją od kuzynki, która zmieniając wystrój, chciała ją wyrzucić na śmietnik. Zdjęcia na ścianie – błękitne z wakacji nad morzem, białe z gór, gdzie pod okiem mojego narzeczonego próbowałam jeździć na nartach, wywracając się na oślej łączce. Książkę leżącą na stoliku Adam kupił mi ostatnio, bo słyszał, jak mówiłam przyjaciółce, że chciałabym ją przeczytać. Nawet głupi mikser przypominał mi, jak wywaliliśmy prąd, podłączając stary, żeby ubić białka. Walnęło w całym mieszkaniu, ale choć błądziliśmy do licznika po omacku, więcej było przy tym śmiechu niż złości czy gadania w rodzaju: „bo to twoja wina, że włączyłaś ten mikser”. Eh, dobre lata, tyle fajnych wspomnień, a teraz – co się z tym wszystkim stało? Nasz związek zepsuł się nagle Nie było żadnego wybuchu, zdrady, ukrytych długów, nałogów czy tajemnic, nie było wielkich nieszczęść, które by złożyły jedno z nas. Po prostu – z dnia na dzień pojawiało się coraz więcej pretensji, oskarżeń, syczenia, niedomówień i tego wiecznego: „bo to twoja wina”, „ty zaczęłaś”, „sama tego chciałaś”. Dzisiaj widzę, że nie tylko Adam za mało się starał, ale ja też wymagałam za dużo i nie potrafiłam pójść na kompromis. Widać po okresie motylków w brzuchu i spijania sobie z dzióbków proza codziennego życia nas przerosła. Podobno wiele par tak ma. Na szczęście wystarczyło nam rozsądku, żeby ustalić konkrety rozstania. Jasne było, że mieszkanie jest Adama i to on w nim zostanie. Ja przez lata jednak się dokładałam – dopłaciłam do zabudowy kuchennej, kupiłam pralkę, mnóstwo potrzebnych drobiazgów. Ale przecież nie zabiorę szafy na wymiar ani dopasowanej do wnęki za wanną pralki, taka złośliwa nie jestem. Adam miał mnie po prostu spłacić w kilku ratach. Nawet pomyślałam, że to świetnie, bo za te pieniądze wynajmę sobie na parę miesięcy mieszkanie i spokojnie pomyślę, co dalej. Co do przedmiotów kupionych wspólnie i drobiazgów, z którymi wiązały nas jakieś wspomnienia, Adam wspaniałomyślnie zdecydował: – Mnie zostaje mieszkanie, więc jestem w lepszej sytuacji. Weź, co chcesz. Spakowałam, co chciałam Przy pomocy brata przewiozłam do niego ubrania i sprzęt komputerowy, a teraz wybierałam drobiazgi. Podobały mi się nasze wspólne zdjęcia, ale nie chciałam ich zabierać, żeby nie ranić się wspomnieniami o starych dobrych czasach. Postanowiłam skupić się na przedmiotach praktycznych. Adam niby robił coś w kuchni, ale co jakiś czas zerkał w moim kierunku. – Patelnia grillowa, pudełeczka na przyprawy w etniczne wzory, kwietniki ze sznurka – wyliczałam na głos, pakując je, a Adam milczał. Mój wzrok spoczął na ikonie – współczesnej, ale stylizowanej na starą, bardzo ją lubiłam i chciałabym mieć u siebie. – Ikona – powiedziałam. Adam ani słowa. Potem zajrzałam do szafy i zobaczyłam walizkę. Kupiliśmy ją dla nas obojga, a korzystał ten, komu akurat była potrzebna. Teraz przydałaby się mnie. – Walizka w romby – powiedziałam na wszelki wypadek ciszej, gdyby mój były chłopak także chciał ją zachować. Ale on nie powiedział nic. Szybko ogarnęłam wzrokiem pomieszczenie po raz ostatni. Ach, jeszcze kubek z kolorowym malunkiem, który wygrzebaliśmy na starociach. Adam lubił z niego pić herbatę, ale gdy go teraz pakowałam, nie odezwał się ani słowem. Książki, płyty, śmieszna figurka krasnala – to wszystko niech zostanie tutaj. – Chyba skończyłam – powiedziałam do Adama zadowolona, że proces przeprowadzkowy przeszliśmy bezboleśnie. Po czym wyjęłam z torebki pęk kluczy, odpięłam ten od mieszkania, z którego się wyprowadzałam, położyłam go na stoliku i ruszyłam w kierunku drzwi. – Do widzenia. Niech ci się wiedzie – zwróciłam się po raz ostatni do Adama, po czym zawołałam: – Pusia, wychodzimy! – Co??? – krzyknął Adam, jakby mu ktoś wbił szpilkę. – Jaka Pusia? Jakie wychodzimy? Przecież ona zostaje ze mną!!! Zaczęliśmy się kłócić Nie dał mi dojść do głosu, piekląc się jak w czasie naszych ostatnich kłótni, a najgorsze było to, że tak samo jak wtedy nie rozumiałam, o co mu chodzi. Przecież nie było potrzeba żadnych ustaleń, żeby wiedzieć, że kotka idzie ze mną. Co z tego, że wzięliśmy Pusię ze schroniska razem. To przecież ja byłam jej mamą. Ja czesałam jej futerko, jeździłam do lekarza, kupowałam smakołyki, pozwalałam spać z nami w łóżku i nie złościłam się, że wszędzie jest jej sierść. Skąd w ogóle Adamowi mogło przyjść do głowy, że zostanie z nim?! – Zwariowałeś! – wysyczałam. – Pusia to moja kotka, nie ma o czym gadać. – Jej dom jest tutaj. Zna tu każdy kąt, znają ją też sąsiedzi. Gdyby zwiała przez okno i się zgubiła, każdy ją odprowadzi – oponował poczerwieniały ze złości. Niby słusznie, ale co to za opiekun, który pozwala zwiać dziecku przez okno. – Ode mnie nie zwieje. Zadbam o nią tak, że nie będzie chciała wychodzić – wycedziłam, patrząc na Adama z pogardą. Padło jeszcze wiele słów i zapewnień, było wiele przekrzykiwań. Pusia stała ze zmrużonymi oczami wyraźnie zdezorientowana, przyglądając się wrzeszczącym ludziom. Nie zapowiadało się, że dojdziemy do porozumienia, aż wreszcie Adam powiedział: – Dobrze, niech zdecyduje sama. Zawołaj ją i jeśli pójdzie z tobą, to będzie znaczyło, że tak woli. Ha, chyba mój były stracił czujność! Dziękowałam za to niebiosom, przecież było jasne, że kocica pójdzie za mną w ogień. Otworzyłam szerzej drzwi, wyszłam na korytarz i pewna swego zawołałam: – Pusia, jedziemy do domu. Tak jak przypuszczałam, kotka leniwie ruszyła w moim kierunku. Kochany zwierzak. Patrzyłam triumfalnie na Adama, kiedy Pusia dochodziła do progu; już robiła krok, żeby na zawsze pożegnać się z tym mieszkaniem i… I wtedy nagle zrobiła w tył zwrot, kilkoma susami pognała w głąb pokoju, po czym skoczyła na kanapę i zwinęła się w kłębek na swoim ulubionym kocu. Nawet kotka mnie zostawiła Miałam prawie łzy w oczach. Adam patrzył na mnie z nieukrywaną wyższością. – Mądry kot – rzucił w przestrzeń. Szeptałam jakieś zaklęcia, wierząc, że Pusia zmądrzeje, otrząśnie się i ruszy z powrotem do mnie, ale nic z tego. Kocica głośno mruczała, co było znakiem, że jest zadowolona. Byłam wściekła, smutna, zła nawet na kotkę, ale przecież… to ona zdecydowała. Utarła mi w ten sposób nosa. Może ten Adam nie był taki najgorszy, skoro zwierzak woli zostać z nim? Kiedy cichutko zamykałam za sobą drzwi, usłyszałam: – Sylwia, przecież możesz odwiedzać Pusię. O ile, rzecz jasna, chcesz – powiedział Adam bez cienia złośliwości w głosie. Byłam mu bardzo wdzięczna. W końcu skoro rodzice potrafią się dogadać co do opieki nad dziećmi, to może i nam uda się w końcu dojść do porozumienia co do opieki nad kotem… Będę z nią chodzić do lasku i kto wie – może z czasem zabierać ją nawet na weekendy. Szkoda, że udało mi się porozumieć z Adamem dopiero na zakończenie wspólnego życia. Sylwia, 35 lat Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych wydarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe. Czytaj także: „Gdy mąż umarł, rodzina o mnie zapomniała. Niespodziewana wizyta wnuka uświadomiła mi, że ludzie nie mają litości” „W pracy byłem twardym graczem, ale reguł tej gry nie znałem. W przeciągu 2 miesięcy musiałem się nauczyć, jak być ojcem” „Moja siostra obracała milionami, a ja nie śmierdziałam groszem. Poprosiłam ją o pożyczkę, a jej reakcja mnie zmroziła”
„Zabrakło mi pieniędzy na prezenty dla wnuków na Dzień Dziecka. Córka miała pretensje, że zepsułam święto”
„Całe życie odmawiałam sobie wszystkiego, by moim dzieciom niczego nie brakowało. Dopiero jeden zepsuty czajnik uświadomił mi, że moja przydatność skończyła się wraz z ostatnim groszem w portfelu”.
Przez całe moje życie wierzyłam, że miłość matki mierzy się w poświęceniu. Kiedy tylko na świecie pojawiła się moja córka, Magda, wiedziałam, że od tej pory moje własne potrzeby schodzą na daleki plan. Pracowałam ciężko, często brałam dodatkowe zlecenia, żeby tylko mogła pojechać na szkolną wycieczkę, żeby miała nowe buty na zimę, żeby nie czuła się gorsza od rówieśników. Pamiętam, jak przez trzy lata chodziłam w jednym, cerowanym płaszczu, bo każdą odłożoną złotówkę wolałam przeznaczyć na jej wymarzony rower. Wydawało mi się to naturalne. Byłam matką, a matka po prostu daje. Starałam się znaleźć pieniądze Lata mijały, Magda dorosła, założyła własną rodzinę. Urodziła dwójkę wspaniałych dzieci, Antosia i Zuzię, które stały się moim całym światem. Kiedy przeszłam na emeryturę, mój budżet drastycznie się skurczył. Z każdym rokiem było mi coraz trudniej wiązać koniec z końcem. Rachunki rosły, opłaty za mieszkanie pochłaniały lwią część moich skromnych dochodów, a ceny w sklepach przyprawiały o zawrót głowy. Mimo to nigdy nie poskarżyłam się córce. Nie chciałam być dla niej ciężarem. Kiedy zbliżały się urodziny wnuków, święta czy inne okazje, potrafiłam przez miesiąc jeść sam chleb z masłem, żeby tylko kupić im to, o czym marzyły. Widok ich uśmiechniętych buzi podczas rozpakowywania kolorowych pudełek był dla mnie największą nagrodą. Czułam, że wciąż jestem potrzebna, że wciąż mogę im coś ofiarować. Magda zawsze przyjmowała te prezenty z uśmiechem, chwaląc mój gust i hojność. Nigdy jednak nie zapytała, jakim kosztem je kupiłam. Nigdy nie zainteresowała się, czy po takich zakupach zostaje mi cokolwiek na życie. A ja w swojej naiwności myślałam, że ona po prostu ufa, że radzę sobie doskonale. Pojawił się pilny wydatek Maj tego roku był wyjątkowo trudny. Przyszło wyrównanie za ogrzewanie, które całkowicie zrujnowało mój i tak napięty do granic możliwości budżet. Zostało mi w portfelu zaledwie kilkadziesiąt złotych na całe dwa tygodnie do kolejnej emerytury. Starałam się nie wpadać w panikę. Miałam trochę zapasów w szafkach: kaszę, makaron, kilka słoików z domowymi przetworami. Wiedziałam, że przetrwam, bo przez całe życie uczyłam się sztuki przetrwania. I wtedy, jak na złość, zepsuł się mój stary czajnik elektryczny. Służył mi wiernie przez kilka lat, aż pewnego ranka po prostu odmówił posłuszeństwa. Próbowałam go jeszcze ratować, prosiłam sąsiada, żeby do niego zajrzał, ale wyrok był jednoznaczny: sprzęt nadawał się tylko do wyrzucenia. Dla kogoś innego to błahostka, ale dla mnie brak możliwości zagotowania wody na herbatę czy do zalania kaszy był ogromnym problemem. Nie miałam kuchenki gazowej, tylko starą płytę, która zużywała mnóstwo prądu, a i tak gotowanie na niej czegokolwiek trwało wieki. Musiałam kupić nowy czajnik. Poszłam do najbliższego sklepu i wybrałam najtańszy, najprostszy model z białego plastiku. Kiedy podałam kasjerce odliczone monety, poczułam ucisk w żołądku. Właśnie wydałam resztę moich pieniędzy. W moim portfelu została dosłownie garstka miedziaków. Zbliżał się Dzień Dziecka, a ja po raz pierwszy w życiu nie miałam ani grosza, żeby kupić prezenty dla Antosia i Zuzi. Przez kilka dni biłam się z myślami. Czułam wstyd i ogromne poczucie winy. Wyobrażałam sobie rozczarowanie w oczach wnuków. W końcu jednak postanowiłam spojrzeć prawdzie w oczy. Przecież Magda to moja córka. Powinna zrozumieć. Zawsze uczyłam ją, że to nie rzeczy materialne są najważniejsze, ale czas spędzony razem, miłość i obecność. Postanowiłam, że upiekę ich ulubione ciasteczka owsiane ze składników, które miałam jeszcze w szafce, i spędzimy ten dzień na wspólnej zabawie, rysowaniu i czytaniu bajek. Córka miała pretensje Pierwszego czerwca Magda przyjechała z dziećmi po południu. Od progu mieszkania rozlegał się wesoły szczebiot wnuków. Uściskałam ich mocno, czując, jak serce rośnie mi z miłości. – Babciu, a co nam kupiłaś z okazji naszego święta? – zapytał prosto z mostu siedmioletni Antoś, rozglądając się po przedpokoju w poszukiwaniu kolorowych torebek. Uśmiechnęłam się łagodnie, choć w środku czułam ukłucie bólu. – W tym roku, moje skarby, mam dla was coś innego. Upiekłam wasze ulubione ciasteczka i przygotowałam stare albumy ze zdjęciami. Opowiem wam, jak wasza mama była małą dziewczynką. Antoś spuścił wzrok, wyraźnie zawiedziony, ale Zuzia od razu pobiegła do kuchni, zwabiona zapachem wypieków. Spojrzałam na Magdę, oczekując zrozumienia, może jakiegoś wspierającego uśmiechu. Zamiast tego zobaczyłam na jej twarzy irytację i chłód. – Mamo, żartujesz sobie? – zapytała cicho, ale w jej głosie brzmiała ostra nuta. – Dzieci czekały na ten dzień. Obiecałaś im ostatnio, że kupisz im te nowe zestawy klocków. – Magdusiu, bardzo chciałam – zaczęłam tłumaczyć, czując, jak do oczu napływają mi łzy. – Ale miałam w tym miesiącu dużą dopłatę do rachunków. A potem jeszcze zepsuł się czajnik. Musiałam wybrać, czy kupić nowy, czy prezenty. Zostałam bez grosza. Naprawdę nie miałam z czego. Magda westchnęła głośno, krzyżując ramiona na piersi. Patrzyła na mnie z góry, jak na kogoś obcego. – Zawsze musisz robić z siebie ofiarę losu, prawda? Jesteś po prostu niezaradna. Inne babcie jakoś potrafią odłożyć na prezenty dla wnuków. Wiedziałaś, że idzie Dzień Dziecka, mogłaś to lepiej zaplanować, a nie teraz psuć atmosferę święta i robić dzieciom przykrość. Zamarłam. Jej słowa uderzyły we mnie z taką siłą, że przez chwilę nie mogłam złapać tchu. Patrzyłam na kobietę, której oddałam wszystko. Kobietę, dla której odmawiałam sobie latami podstawowych rzeczy, byle tylko ona miała lżej. – Psuję atmosferę? – wyszeptałam. – Bo nie mam wam czego dać w kolorowym papierze? – Bo robisz problem z niczego i wprowadzasz niepotrzebny dramat – ucięła ostro. – Dzieci, zbieramy się. Babcia dzisiaj nie ma dla nas czasu ani nastroju. – Ale mamo, ja chcę ciasteczko! – zaprotestowała Zuzia, wybiegając z kuchni. – Zjemy po drodze coś lepszego. Chodźcie, jedziemy do centrum handlowego. Córka mnie zawiodła Drzwi zatrzasnęły się z głuchym hukiem, a ja zostałam sama w cichym, pustym mieszkaniu. Na stole w kuchni stygł talerz pełen owsianych ciasteczek. Obok stał nowy, tani, biały czajnik, który stał się powodem mojego upokorzenia. Usiadłam na krześle i zaczęłam płakać. To nie były łzy złości, to były łzy głębokiego, dojmującego rozczarowania i żalu, który rozrywał mi klatkę piersiową. Nagle dotarło do mnie coś bardzo ważnego. Magda nie zapytała, z czego żyję do końca miesiąca. Nie zapytała, czy mam co jeść. Nie zainteresowało jej, że wydałam ostatnie pieniądze na zwykły czajnik. Liczyły się tylko kolejne pudełka z kokardami. Przez całe życie uczyłam ją, że miłość okazuje się poprzez dawanie. I najwyraźniej nauczyłam ją tego aż za dobrze. Zrozumiała, że jestem wartościowa tylko wtedy, gdy mam pełne ręce. Mój brak prezentu obnażył bolesną prawdę: jestem kochana i akceptowana tylko pod warunkiem, że coś z siebie daję. Kiedy moja dłoń jest pusta, staję się dla nich ciężarem, kłopotem, niezaradną staruszką, która psuje im humor. Siedziałam w milczeniu przez długie godziny, patrząc za okno na zapadający zmrok. Zdałam sobie sprawę, że nie mogę cofnąć czasu. Zbudowałam tę relację na poświęceniu, zapominając o nauce szacunku i wdzięczności. Oddałam im wszystko, każdy grosz, każdą chwilę, każdą siłę. A w zamian zostałam z pustymi rękami, zepsutym sercem i świadomością, że dla własnego dziecka znaczę mniej niż nowa zabawka ze sklepu. Zofia, 70 lat Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe. Czytaj także: „Wakacje w Portugalii miały uratować nasze małżeństwo. Przez teściową zyskałam pewność, że to koniec” „Po Dniu Matki przestałam odbierać telefony od córki. Nawet w takie święto naciskała na przepisanie na nią działki” „Córka pamięta o Dniu Matki, bo jej się to opłaca. A ja za każdym razem łudzę się, że daje mi prezent, bo mnie kocha”
„Miałam odpocząć od dzieci, ale się bałam. Dla mnie już wyjście do dyskontu bez nich było luksusem”
„Nie mogłam uwierzyć, kiedy Marcin zobowiązał się, że zajmie się dziećmi. Jego siostra mieszka niedaleko, więc obiecała wpadać i mu pomagać… Już w autobusie poczułam się zrelaksowana i szczęśliwa. Wyrzuty sumienia, które mnie dręczyły, nagle zeszły gdzieś na dalszy plan”.
Pierwszy raz, od czasu gdy urodziły się dzieci, miałam gdzieś wyjechać bez nich. Co więcej, nie było to obowiązkowe szkolenie czy służbowa delegacja, a po prostu weekend u mojej koleżanki, w Krakowie. Miałam wyrzuty sumienia, bo czułam się, jakbym uciekała od rodziny, a przecież to Marcin mnie namówił, żebym skorzystała z zaproszenia Agaty. Kupiła mieszkanie po latach wynajmowania i bardzo chciała, żebym ją tam odwiedziła. Ja oczywiście także tego chciałam, ale nie wyobrażałam sobie zwalić jej się na głowę z moją wesołą trójeczką, mężem i psem! Miała dwa pokoje, a nie willę z ogrodem. Poza tym sama podkreśliła, że wolałaby, żeby to był babski czas na same przyjemności. Aż trudno mi było uwierzyć, że coś takiego jest możliwe, bo od ośmiu lat jestem ciągle zajęta. Mąż miał się zająć dziećmi Dla mnie już wyjście w pojedynkę do dyskontu było jak wakacje. Nie mogłam uwierzyć, kiedy Marcin zobowiązał się, że zajmie się dziećmi. Jego siostra mieszka niedaleko, więc obiecała wpadać i mu pomagać… Już w autobusie poczułam się zrelaksowana i szczęśliwa. Wyrzuty sumienia, które mnie dręczyły, nagle zeszły gdzieś na dalszy plan. Wyjęłam z torebki kolorowy magazyn i zaczęłam czytać artykuły jednym ciągiem. Nie musiałam przerywać co chwilę, żeby wytrzeć komuś buzię czy rozwiązać konflikt o piłeczkę kauczukową. Gdy dojechałam na miejsce, Agata już na mnie czekała na dworcu. – Nie mogę uwierzyć, że jesteś! – zawołała rozpromieniona. – Ja też! – rzuciłam się jej w ramiona. Znajomy zapach jej perfum od razu przywiódł mi na myśl wspomnienia z lat szkolnych, gdy siedziałyśmy razem w ławce. Od tego czasu minęło już ćwierć wieku, a my nadal się przyjaźniłyśmy. Agata była singielką i mieszkała w Krakowie, robiła karierę w międzynarodowej firmie. Ja założyłam rodzinę i przeprowadziłam się do miasteczka, z którego pochodził mój mąż. Nie uważałam ani jej, ani swojej sytuacji za gorszą. Były po prostu inne. Choć bywały wieczory, gdy umęczona po całym dniu padałam na twarz, a ona wysyłała mi zdjęcie z jakieś imprezy, na którym wyglądała jak milion dolarów. W takich chwilach zazdrościłam jej tej swobody i tego, że ma się gdzie tak wystroić i wymalować. Z drugiej strony, nie potrafiłabym wyobrazić sobie już życia bez mojej trójki urwisów. Idąc spać, zawsze całowałam ich główki wystające spod kolorowych kołder i gładziłam kędziorki. Miałam odpocząć Teraz jednak czekał mnie tydzień zabawy z innego świata. Mieszkanie Agaty jest na ostatnim piętrze nowoczesnego wieżowca ze szklaną windą. Wygląda jak żywcem wyjęte z magazynu o wnętrzach – nowoczesne meble, obrazy na ścianach, błyszczące kafle i niewiarygodna czystość. Zero zabawek, zero dziecięcych ubranek upchniętych tu i tam. – Ale tu pięknie! Mieszkasz w pałacu, kochana! – zachwyciłam się, a ona spojrzała na nie z zadowoleniem. Nie zdążyłam się jeszcze rozgościć, a Agata zarządziła wyjście na miasto. – Może zjemy w domu? Mogę coś ugotować – zaproponowałam. – Absolutnie. Przyjechałaś tu odpocząć od obowiązków. Żadnych garów! Idziemy do restauracji. Przebrałyśmy się w bardziej wyjściowe ciuchy i poszłyśmy na miasto. Cóż… trzeba przyznać, że krakowskie ceny mnie trochę zbiły z tropu, ale zacisnęłam zęby. Kiedy podszedł kelner, Agata zamówiła nam dwie porcje spaghetti. – Ciasteczko z tego kelnera, nie? – zaśmiała się, gdy odszedł. – Ciasteczko? – zaśmiałam się. – Czy ja wiem… – obejrzałam się za nim. – Jakoś już nie patrzę tak na facetów. – Oj, coś ty się taka pruderyjna zrobiła?! To, że masz męża, nie znaczy, że nie masz oczu. Widziałaś te mięśnie? Ja bym się skusiła – rechotała. Gdy podszedł do nas z daniami, nie omieszkała podjąć z nim flirtu. Wydawało mi się, że chłopak był trochę zawstydzony, ale Agacie wcale to nie przeszkadzało. Tak czy inaczej obiad był obłędny. Czułam się błogo i bezstresowo. Po obiedzie poszłyśmy pospacerować po Starówce, a później jeszcze na zakupy. Wieczorem byłam już wykończona. Z ulgą wyłożyłam się na kanapie i sięgnęłam po pilota szczęśliwa, że mogę obejrzeć jakiś serial zamiast kolejnego odcinka bajki. – Nie chcesz wyjść na miasto? – zdziwiła się Agata. – Dopiero wróciłyśmy. – Ale nocne życie dopiero się zaczyna! – Wybacz, odpuszczę. Nigdzie mi się nie chce już iść. Możemy zostać? – Ale jutro wychodzimy, dobra? Nie miałam ochoty na imprezę Skinęłam głową, choć niezbyt mi to odpowiadało. Co ona zamierzała robić? Iść na jakieś tańce? Czy do pubu? Wiedziałam, że to nie będzie miejsce dla mnie, ale Agata się uparła i następnego dnia wciąż przypominała mi, że wieczorem wychodzimy. Była już dwudziesta pierwsza, kiedy zarządziła, że robimy makijaż i zamawiamy taksówkę. Przyjechałam tam, żeby oderwać się od swoich obowiązków i życia pani domu, ale czułam ogromny dyskomfort na samą myśl o wyczekiwaniu przy barze na coś do picia. Wolałabym masaż w spa, ale Agata nie chciała o tym słyszeć. – Musisz się rozerwać, a nie rozleniwiać! – upierała się, więc w końcu się zgodziłam i poszłyśmy. Kiedy tylko przekroczyłyśmy próg baru, wiedziałam, że to był błąd. Hałas muzyki i głośne rozmowy, a do tego ogromny tłok! Większość ludzi była dużo młodsza, choć było też trochę osób w naszym wieku. Ale od razu wiedziałam, że to osoby takie jak Agata: wolne, robiące karierę i kochające życie towarzyskie. Ja też lubiłam być taka jeszcze dekadę temu. Wydawało mi się, że przestałam wychodzić, bo miałam dzieci i obowiązki, ale w tym barze zrozumiałam, że po prostu przestałam to lubić. Mimo to robiłam dobrą minę do złej gry i poszłam za Agatą na parkiet. Czułam, jak jakiś facet lustruje mnie wzrokiem. Podszedł do mnie i zaczął tańczyć obok. Po piosence zaprosił mnie do stolika. – Napijesz się czegoś? – zapytał. Nie powiem, to było bardzo miłe. Ale nie zamierzałam z nikim flirtować. – Nie, dzięki – odparłam. – To nie jest miejsce dla mnie. Nie wiem właściwie, co tu robię. – Możemy pójść gdzie indziej. Gdzie miałabyś ochotę teraz być? – Szczerze? W pokoju moich dzieci! Dać im buziaki na dobranoc, a później sama położyć się spać. Facet zaczął się śmiać i ulotnił się w ciągu kilku sekund. Po chwili tańczył z jakąś babką. Ten wieczór był straszny. Wytrwałam dwie godziny tylko po to, żeby nie robić scen, i potem poprosiłam Agatę, żebyśmy już wróciły. Nie była zadowolona, bo właśnie rozmawiała z tym samym flirciarzem, który wcześniej uwodził pół baru. Chciałam wracać – Chodź już. Ten facet to strata czasu. – Skąd możesz wiedzieć? – Zaufaj mi. Mam dobre oko. – No tak, wyhaczyłaś Marcina. Że też ja nie zwróciłam na niego uwagi, choć znaliśmy się tyle lat. – Ej! – zaśmiałam się. – Bez takich! – Wiesz, że żartuję. Jesteście dla siebie stworzeni. Może dla mnie też jest gdzieś jakiś książę z bajki. – Po co ci facet? Ty lubisz wolność. – Raczej jestem na nią skazana – odpowiedziała smutno. Nie zamierzałam ciągnąć już tematu, żeby nie skończyć wieczoru w smutnych nastrojach. – A ja jestem skazana na pieluchy – odpowiedziałam żartem, choć nie marzyłam w tej chwili o niczym poza powrotem do domu. Zamiast tego wróciłyśmy do mieszkania Agaty i położyłam się na kanapie. Następnego dnia rano zrobiłam jej śniadanie i namówiłam na spacer po plantach. Wolałam to niż włóczenie się po drogich knajpach i sklepach. Siedziałyśmy, gadając o dawnych czasach i śmiejąc się z poprzedniego wieczoru, kiedy to obie wpadłyśmy w oko jednemu facetowi. – Niewiele się zmieniło od szkoły – zaśmiałam się. – Wciąż mamy to coś! – To prawda. Tylko ty to coś przekułaś w coś prawdziwego – odpowiedziała smutno Agata. – A ty niby nie? Masz karierę i mieszkanie w centrum Krakowa. – Tak… mam. To prawda. Spojrzałam na nią zdumiona. Moje wyobrażenie o jej lekkim i przyjemnym życiu jednak rozmijało się z rzeczywistością. Agata wcale nie była tak szczęśliwa, jaka się wydawała. Zrozumiałam, że samotność doskwiera jej bardziej, niż przypuszczałam. Zazdrościłam jej tego życia, gdy patrzyłam na nie z daleka, ale teraz, gdy to moje życie, rodzina i dom były daleko, dostrzegłam, jak wielką mają dla mnie wartość. Tęskniłam za rodziną I za domem, który nie jest jak spod igły, ale tętni życiem i energią. Agata odprowadziła mnie na autobus i pożegnałyśmy się serdecznie. Wracając do domu, myślałam o niej i o mnie. Nasze życie bardzo się od siebie różniło, ale to, co pozostało na pewno bez zmian to była przyjaźń, którą bardzo ceniłam. Wróciłam do rodzinki szczęśliwa i wbrew pozorom wypoczęta. Wycałowałam maluchy i dałam im pamiątki z krakowskiego rynku – magnesy ze smokami na lodówkę. – I jak było? Fajne to światowe życie? – Fajne. Ale wiesz… Ja to jednak mam dużo prostszą naturę. Wystarczy mi wasza trójka, kawałek zielonej trawy i słońce. Katarzyna, 38 lat Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych wydarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe. Czytaj także: „Gdy mąż umarł, rodzina o mnie zapomniała. Niespodziewana wizyta wnuka uświadomiła mi, że ludzie nie mają litości” „W pracy byłem twardym graczem, ale reguł tej gry nie znałem. W przeciągu 2 miesięcy musiałem się nauczyć, jak być ojcem” „Moja siostra obracała milionami, a ja nie śmierdziałam groszem. Poprosiłam ją o pożyczkę, a jej reakcja mnie zmroziła”
„Mąż zgodził się na dziecko, ale miał 1 warunek. Zamiast kołyski dostałam miotłę i listę obowiązków”
„Każda wzmianka o powiększeniu rodziny kończyła się zmianą tematu. Kamil twierdził, że musimy jeszcze trochę odłożyć, że jego pozycja w firmie nie jest wystarczająco pewna, że to nie jest ten idealny moment. Miesiące zamieniały się w lata, a ja czułam, jak pustka w moim sercu staje się coraz bardziej dotkliwa”.
Od zawsze wiedziałam, że chcę być matką. To pragnienie nie pojawiło się nagle, nie było chwilowym kaprysem, ale głęboką potrzebą, która rosła we mnie z każdym rokiem. Kiedy wychodziłam za Kamila, wydawało mi się, że patrzymy w tym samym kierunku. Rozmawialiśmy o przyszłości, o domu z ogrodem, o śmiechu dzieci biegających po trawie. Kamil zawsze kiwał głową, uśmiechał się półgębkiem i mówił, że mamy jeszcze czas. Wierzyliśmy w to oboje. Przez pierwsze lata małżeństwa skupialiśmy się na pracy, na urządzaniu naszego małego mieszkania, na budowaniu stabilności. Jednak czas mijał, a obietnice Kamila zaczęły tracić na wiarygodności. Każda wzmianka o powiększeniu rodziny kończyła się zmianą tematu. Kamil twierdził, że musimy jeszcze trochę odłożyć, że jego pozycja w firmie nie jest wystarczająco pewna, że to nie jest ten idealny moment. Miesiące zamieniały się w lata, a ja czułam, jak pustka w moim sercu staje się coraz bardziej dotkliwa. Oglądanie przyjaciółek, które z dumą prezentowały zaokrąglone brzuchy, sprawiało mi niemal fizyczny ból. Czułam, że moje życie stoi w miejscu, podczas gdy reszta świata idzie do przodu. Każdego wieczoru, leżąc w cichym, zbyt uporządkowanym mieszkaniu, wyobrażałam sobie, jak by to było trzymać w ramionach własne dziecko. Ultimatum zmieniło wszystko W końcu nadszedł dzień, w którym moje pokłady cierpliwości uległy wyczerpaniu. Był chłodny, jesienny wieczór. Siedzieliśmy w salonie, każde z nas wpatrzone w swój telefon. Cisza między nami była gęsta i nieprzyjemna. Odłożyłam urządzenie na stół i spojrzałam na niego z determinacją, której wcześniej u siebie nie znałam. – Kamil, nie możemy tak dalej żyć. Chcę dziecka. Chcę rodziny, o której rozmawialiśmy przed ślubem. Jeśli ty tego nie chcesz, musisz mi to powiedzieć teraz, żebym mogła podjąć odpowiednie decyzje dotyczące mojego życia. Kamil zamarł. Odłożył telefon i spojrzał na mnie ze splecionymi dłońmi. Jego twarz była nieodgadniona. Spodziewałam się kolejnych wymówek, propozycji przełożenia planów na kolejny rok, a może nawet wybuchu złości. Zamiast tego westchnął ciężko i przetarł twarz dłońmi. – Dobrze, Julio. Masz rację. Czas założyć prawdziwą rodzinę. Serce zabiło mi mocniej. Nie mogłam uwierzyć w to, co właśnie usłyszałam. Łzy same napłynęły mi do oczu. Jednak zanim zdążyłam się rzucić mu na szyję, podniósł dłoń w powstrzymującym geście. – Ale mam jeden warunek. Zanim dziecko przyjdzie na świat, musimy zmienić nasze warunki mieszkaniowe. Moje mieszkanie jest za małe. Moi rodzice mają wielki dom. Są już starsi, potrzebują towarzystwa i pomocy w codziennych obowiązkach. Zgodzę się na dziecko, jeśli sprzedamy to mieszkanie i wprowadzimy się do nich. Będziemy mieli przestrzeń, ogród, a ty będziesz miała pomoc przy maluchu. To brzmiało rozsądnie. Perspektywa wielkiego domu z ogrodem dla mojego wymarzonego dziecka całkowicie przysłoniła mi ewentualne wady mieszkania z teściami. Zgodziłam się niemal natychmiast, pełna naiwnej nadziei i radości. Nie wiedziałam jeszcze, że podpisuję na siebie wyrok. To była złota klatka z ogrodem Przeprowadzka przebiegła błyskawicznie. Kamil zajął się formalnościami, a ja z zapałem pakowałam nasze rzeczy, wyobrażając sobie, jak urządzę pokój dziecięcy na piętrze. Dom teściów był piękny, otoczony starymi dębami, ale wewnątrz panował specyficzny, nieco przytłaczający klimat. Meble z ciemnego drewna, ciężkie zasłony w oknach i wszechobecny zapach kurzu i starości. Rodzice Kamila przyjęli nas chłodno, choć z wyraźną ulgą. Byli to ludzie wymagający, przyzwyczajeni do określonego porządku i rutyny. Teść spędzał dnie w fotelu, oczekując, że ktoś poda mu gazetę, herbatę i obiad o wyznaczonej porze. Teściowa poruszała się powoli, nieustannie narzekając na osłabienie i zmęczenie, zlecając mi kolejne zadania. Na początku starałam się być wyrozumiała. Myślałam, że to tylko okres przejściowy, że musimy się dotrzeć. Wstawałam wcześnie rano, przygotowywałam śniadanie dla całej czwórki, sprzątałam wielki dom, robiłam zakupy i dbałam o to, by teściowie mieli wszystko, czego potrzebują. Wierzyłam, że to moja inwestycja w przyszłość, w spokojne miejsce dla naszego dziecka. Jednak tygodnie mijały, a temat powiększenia rodziny przestał istnieć. Kamil wracał z pracy coraz później. Tłumaczył to nawałem obowiązków i nowymi projektami. Po powrocie zamykał się w swoim dawnym pokoju, ignorując to, co działo się w domu. Zaczęłam naciskać na męża Z każdym dniem moje obowiązki rosły. Zauważyłam, że teściowie całkowicie zrezygnowali z samodzielności. Nie potrafili już nawet zrobić sobie herbaty, czekając, aż ja wrócę z zakupów i im ją przygotuję. Moje dni stały się pasmem niekończących się domowych prac. Pranie, gotowanie, sprzątanie, podawanie posiłków, dotrzymywanie towarzystwa. Byłam wyczerpana fizycznie i psychicznie. Pewnego wieczoru, gdy Kamil wyjątkowo wrócił wcześniej, postanowiłam poruszyć temat naszego porozumienia. – Kamil, mieszkamy tu już ponad pół roku. Kiedy w końcu zaczniemy starać się o dziecko? Mam wrażenie, że celowo tego unikasz. Spojrzał na mnie znad ekranu laptopa. W jego oczach nie było cienia poczucia winy, jedynie irytacja. – Julio, bądźmy realistami. Spójrz, ile masz na głowie z moimi rodzicami. Są coraz starsi, wymagają niemal ciągłej uwagi. Nie poradzisz sobie z nimi i z niemowlakiem naraz. Musimy poczekać. – Poczekać? Przecież obiecałeś! Mieliśmy mieć pomoc przy dziecku, a nie stać się darmową opieką dla twoich rodziców! – Przestań dramatyzować. Mają tylko mnie, a ty i tak siedzisz w domu. Ktoś musi się nimi zająć. Mąż mnie oszukał Nagle wszystko ułożyło się w jedną, przerażającą całość. Kamil nigdy nie chciał mieć dzieci. Nigdy nie miał zamiaru zakładać rodziny, o której marzyłam. Jego zgoda była jedynie starannie zaplanowaną manipulacją. Zrozumiał, że jestem zdesperowana, i wykorzystał moje największe pragnienie, by osiągnąć swój własny cel. Potrzebował kogoś, kto zajmie się jego starzejącymi się rodzicami, zdejmując z niego ten obowiązek. Wiedział, że nie zgodziłabym się na rolę darmowej służącej, więc omamił mnie wizją macierzyństwa. Spojrzałam na niego, widząc obcego człowieka. Nie było w nim miłości, nie było empatii. Była tylko zimna kalkulacja. Zrozumiałam, że każdy dzień spędzony w tym domu był dniem ukradzionym mojemu prawdziwemu życiu. Zostałam uwięziona w złotej klatce z ogrodem, a klucz do niej rzucono daleko w zarośla. Nie powiedziałam nic więcej. Zrozumiałam, że dyskusja nie ma sensu. Następnego dnia, gdy Kamil wyszedł do pracy, a teściowie spali, zaczęłam pakować swoje rzeczy. Zostawiłam na stole obrączkę i kartkę. Nie zamierzałam tracić ani jednego dnia więcej na życie w kłamstwie. Moje marzenie o dziecku wciąż we mnie żyło, ale wiedziałam już z całą pewnością, że Kamil nigdy nie będzie częścią tej przyszłości. Julia, 32 lata Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe. Czytaj także: „Wakacje w Portugalii miały uratować nasze małżeństwo. Przez teściową zyskałam pewność, że to koniec” „Po Dniu Matki przestałam odbierać telefony od córki. Nawet w takie święto naciskała na przepisanie na nią działki” „Córka pamięta o Dniu Matki, bo jej się to opłaca. A ja za każdym razem łudzę się, że daje mi prezent, bo mnie kocha”
„Ożeniłem się z powodu ciąży, a nie z miłości. Po 3 latach żona zostawiła mnie z córką, bo rodzina jej się znudziła”
„– No proszę, jaki oburzony! Kto by pomyślał! Jak mężczyzna odchodzi i zostawia dziecko, to wszystko jest w najlepszym porządku. A jak robi to kobieta, to zaraz trzeba ją na stosie spalić, bo to zło chodzące. Ciekawe dlaczego? Przecież rodzice mają wobec dziecka takie same prawa i obowiązki – odparowała”.
Nie ożeniłem się z Patrycją z wielkiej miłości. Zrobiłem to, bo zaszła w ciążę. Zanim to się stało, spotkaliśmy się zalewie kilka razy. Nie byliśmy nawet parą. Ona była sama, ja akurat też, więc postanowiliśmy spędzić razem trochę czasu. Gdy wyszła sprawa z tą ciążą, kumple radzili mi, bym zwiewał w siną dal, ale nie potrafiłem. Sumienie i przyzwoitość mi na to nie pozwalały. Mój ojciec zawsze powtarzał, że trzeba brać odpowiedzialność za swoje czyny. A więc wziąłem. Chciałem, żeby moje dziecko urodziło się w pełnej rodzinie. W takiej Warszawie to może nikt nie zwraca uwagi na takie rzeczy, ale u nas na pannę z brzuchem ciągle patrzy się krzywo. A i dziecko nie ma potem łatwego życia. Liczyłem też na to, że wszystko jakoś się ułoży. Słyszałem o ludziach, którzy pobrali się z rozsądku lub musu i z czasem zakochiwali się w sobie na zabój. Miałem nadzieję, że z nami będzie podobnie… Ciągle się kłóciliśmy Kłóciliśmy się od pierwszego dnia małżeństwa. Prowodyrką była zawsze Patrycja. Nie to, żebym się chciał wybielić. Takie były po prostu fakty. Nie było dnia, by nie dała mi popalić. Dostawało mi się dosłownie za wszystko. Od niedokręconej tubki z pastą do zębów począwszy, przez nierówno ustawione buty i koszulę rzuconą na krzesło, na niskich zarobkach skończywszy. To ostatnie szczególnie mnie bolało, bo harowałem jak wół od świtu do nocy i przynosiłem do domu całkiem niezłe pieniądze. Na początku trzymałem nerwy na wodzy i starałem się łagodzić nastroje, bo kobiet w ciąży nie wolno denerwować, ale potem odpowiadałem pięknym za nadobne. Nie można przecież wiecznie udawać, że pada deszcz, gdy ktoś pluje ci jadem w twarz. W tym nietrafionym związku udane było tylko jedno: nasza córeczka, Malwinka. To przez nią odkładałem decyzję o rozstaniu. Jednak gdy skończyła trzy lata, powiedziałem: dość. Przyzwoitość przyzwoitością, sumienie sumieniem, ale są pewne granice. Poza tym nie chciałem, żeby mała wychowywała się w tak parszywej atmosferze. Córeczka rosła, sporo już rozumiała i często płakała, gdy widziała, jak na siebie wrzeszczymy. Trzeba było to przerwać. O pojednaniu czy nawet dogadaniu się dla dobra dziecka w ogóle nie było mowy, bo dzieliły nas lata świetlne. Pozostało tylko rozstanie. – Załatwione! Zgadzam się! – usłyszałem. Chciałem rozwodu Dokładnie pamiętam dzień, w którym powiedziałem żonie o tym, że zamierzam się z nią rozwieść. Spodziewałem się wielkiej awantury albo histerii. Nawet się na to psychicznie przygotowałem, bo choć byłem przyzwyczajony do wrzasków, to sądziłem, że wybuch będzie gwałtowniejszy niż zwykle. Tymczasem… – Masz rację, nasze małżeństwo to koszmar. Nie ma sensu, żebyśmy się dłużej męczyli – usłyszałem. – Mówisz poważnie? – normalnie nie dowierzałem, że przyjęła wiadomość tak spokojnie. – Oczywiście. Sama chciałam to zaproponować, ale skoro już zacząłeś, to mów dalej. Bo rozumiem, że wszystko sobie dokładnie przemyślałeś… – Rzeczywiście… Na początek chcę, żebyś wiedziała, że nie zostawię cię samej z dzieckiem. Będę płacił alimenty i kupował Malwince różne potrzebne rzeczy. W zamian oczekuję właściwie tylko jednego: że pozwolisz mi się z nią widywać. I to nie na przykład dwa razy w miesiącu, ale znacznie częściej. Najchętniej wtedy, kiedy będę miał czas i ochotę. Chcę, żeby moja córka wiedziała, że choć nie mieszkam z wami, to bardzo ją kocham i o niej nie zapomniałem. No i moi rodzice liczą na to, że będą mogli zabierać wnusię do siebie. Wiesz, jak… – Załatwione! Zgadzam się! – przerwała mi Patrycja. – Naprawdę? – omal mi oczy nie wyszły z orbit, bo już mnie drugi raz mile zaskoczyła w tak krótkim czasie. – Naprawdę. Ba, zgadzam się nawet na dużo, dużo więcej… – zawiesiła głos i nie wiem, dlaczego, ale w mojej głowie natychmiast zapaliło mi się światełko ostrzegawcze. – Czyli na co? – spojrzałem na nią podejrzliwie. – A na to, żebyś widywał Malwinkę codziennie. Chcę, żeby po rozwodzie zamieszkała z tobą! Mój adwokat złoży taki wniosek do sądu – wypaliła jak z armaty. Zamurowało mnie Na amen. Przez dłuższą chwilę nie mogłem wydusić z siebie nawet słowa. Różnych rzeczy się spodziewałem po Patrycji, ale czegoś takiego nigdy! – Zaraz, zaraz… Nie wiem, czy dobrze zrozumiałem… Chcesz się pozbyć własnej córki? – wykrztusiłem, gdy już doszedłem do siebie. – Pozbyć się? O czym ty mówisz? Przecież nie zamierzam oddać Malwinki do domu dziecka tylko pod opiekę kochającego tatusia. Mam rację? – wpatrywała się we mnie. – Niby masz… Ale tak się nie robi… Co z ciebie za matka! Serca i sumienia nie masz? – zdenerwowałem się. – No proszę, jaki oburzony! Kto by pomyślał! Jak mężczyzna odchodzi i zostawia dziecko, to wszystko jest w najlepszym porządku. A jak robi to kobieta, to zaraz trzeba ją na stosie spalić, bo to zło chodzące. Ciekawe dlaczego? Przecież rodzice mają wobec dziecka takie same prawa i obowiązki – odparowała. – Teoretycznie tak, ale w praktyce sądy przyznają opiekę matce. Bo lepiej się zajmie… I w ogóle… – zamilkłem, bo zabrakło mi argumentów. – Masz rację, przyznają. Ale zwykle wtedy, gdy rodzice walczą o dziecko. A ja nie zamierzam z tobą walczyć. Dobrowolnie oddam ci Malwinkę pod opiekę. Ba, zobowiążę się nawet do płacenia na nią alimentów… – Tak? Ciekawe z czego? Przecież nawet nie pracujesz! – Ale to się wkrótce zmieni. Koleżanka może mi załatwić pracę w Niemczech. Praktycznie od zaraz. – Chcesz wyjechać za granicę?! – A dlaczego nie? Tam mam przynajmniej szansę na godziwą płacę. Ale się nie martw, przyjadę na sprawę rozwodową. Nie chcę, żeby ciągnęła się miesiącami – odparła, a potem odwróciła się na pięcie i poszła do kuchni przygotować kolację dla Malwinki. Żona wcale nie żartowała Na początku myślałem, że Patrycja tylko mnie straszy, chce się zemścić za to, że zamierzam od niej odejść. W głowie mi się nie mieściło, że chce wyjechać za granicę i zostawić dziecko pod moją opieką. Kiedy więc poszła gotować tę kolację, nawet nie ruszyłem się z miejsca. Byłem pewien, że zaraz przyjdzie i przyzna, że to był głupi żart i wrócimy do poważnej rozmowy o rozwodzie. Ale skończył się ten dzień, potem minęły kolejne, a ona milczała. W końcu więc nie wytrzymałem. – Słuchaj… Masz prawo być zła za to, co ostatnio powiedziałem. Ale dość już tych dąsów. Sama musisz przyznać, że nasze małżeństwo to fikcja. Wróćmy więc do rozmowy o rozwodzie… Tym razem na poważnie – zagadnąłem. – Po co mamy wracać? Przecież wszystko ustaliliśmy! Nasza córka zostaje z tobą, ja zobowiązuję się do płacenia alimentów. Bo rozumiem, że z odwiedzinami nie będzie problemów. Nie będę wpadać zbyt często, bo z Niemiec to kawał drogi, ale raz, dwa razy w miesiącu na pewno się zjawię. Nie chcę, żeby Malwinka o mnie zapomniała – odparła. Aż podskoczyłem. – Czyli to nie był żart? – chciałem się jeszcze upewnić. – Nie – pokręciła głową. – Zobaczysz! Ludzie ci żyć nie dadzą! Będą cię wytykać palcami i wyzywać od wyrodnych matek! Ze wstydu pod ziemię się zapadniesz! – wrzasnąłem. – Mam gdzieś ludzkie gadanie. Wytrzymałam, jak szeptali i drwili, że do ślubu z brzuchem idę, to teraz wytrzymam. A zresztą nie będę wysłuchiwać tych bzdur zbyt długo. Wkrótce wyjeżdżam – uśmiechnęła się złośliwie. Byłem w szoku Pięć razy szczypałem się w rękę, żeby sprawdzić, czy to nie koszmarny sen. Przecież to wszystko nie tak miało wyglądać! Kocham córeczkę nad życie, ale uważam, że po naszym rozwodzie powinna być z matką. Kiedy więc już nieco ochłonąłem, pojechałem do teściów. – Wiecie, że Patrycja chce wyjechać do pracy za granicę? I zostawić dziecko? – krzyknąłem w progu. – Wiemy – pokiwali głowami. – I co zamierzacie z tym zrobić? – Nic, bo niewiele możemy zrobić. Próbowaliśmy przemówić jej do rozumu. Tłumaczyliśmy, że nie ma prawa opuszczać Malwinki. Ale ona jest nieugięta – odezwała się teściowa. – No właśnie… Nie przejęła się nawet wtedy, gdy powiedziałem, że ją wydziedziczę. Taka już jest, uparta. Jak sobie coś postanowi, to musi postawić na swoim. Jedyna nadzieja w tym, że jak już wyjedzie, to zatęskni za dzieckiem i wróci – dodał teść. Od tamtej pory minęły dwa miesiące. Wyprowadziłem się do rodziców, bo nie mogę patrzeć na Patrycję. Nie obchodzi mnie już też, co zamierza zrobić. Jeśli rzeczywiście wyjedzie, zajmę się Malwinką. Ale na rozprawie rozwodowej zażądam, żeby sąd ograniczył albo nawet odebrał jej prawa rodzicielskie. Nie chcę, żeby wtrącała się w wychowanie małej… Moim zdaniem na to nie zasługuje. Artur, 34 lata Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych wydarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe. Czytaj także: „Gdy mąż umarł, rodzina o mnie zapomniała. Niespodziewana wizyta wnuka uświadomiła mi, że ludzie nie mają litości” „W pracy byłem twardym graczem, ale reguł tej gry nie znałem. W przeciągu 2 miesięcy musiałem się nauczyć, jak być ojcem” „Moja siostra obracała milionami, a ja nie śmierdziałam groszem. Poprosiłam ją o pożyczkę, a jej reakcja mnie zmroziła”
„Teściowa wolała wydać kasę na remont, niż na rower dla wnuka na Dzień Dziecka. Nie myślałam, że jest taką sknerą”
„Zawsze wierzyłam, że rodzina powinna się wspierać, a babcie z natury kochają rozpieszczać swoje wnuki. Moja teściowa wolała jednak patrzeć na zimną, nową posadzkę w przedpokoju. Kiedy przypadkiem odkryłam prawdę o jej finansach, dotarło do mnie, że jej wymówki były po prostu okrutne”.
Zbliżał się Dzień Dziecka, a nasz sześcioletni synek, Antoś, od tygodni nie mówił o niczym innym, tylko o nowym rowerze. Jego stary, mały rowerek z bocznymi kółkami dawno już przestał mu wystarczać. Kiedy wychodziliśmy do parku, patrzył z utęsknieniem na starszych kolegów, którzy śmigali po alejkach na wspaniałych, sportowych maszynach. Antoś wymarzył sobie konkretny model: w jaskrawym, zielonym kolorze, z prawdziwymi przerzutkami i dzwonkiem przypominającym policyjną syrenę. Codziennie oglądaliśmy go w internecie, a syn potrafił opowiadać o każdym detalu tego roweru przez całą drogę do przedszkola. Chciałam, by teściowa się dołożyła Problem polegał na tym, że ten konkretny rower kosztował znacznie więcej, niż początkowo planowaliśmy wydać. Mój mąż, Tomek, pracował ciężko, ja również miałam stałą posadę, ale po opłaceniu rachunków, raty kredytu za nasze niewielkie mieszkanie i codziennych wydatków, nie zostawało nam zbyt wiele wolnych środków. Zawsze staraliśmy się zapewnić Antosiowi wszystko, czego potrzebował, ale ten wydatek był po prostu poza naszym zasięgiem. Zbliżał się jednak ten wyjątkowy dzień, a my bardzo chcieliśmy spełnić marzenie naszego jedynaka. Któregoś wieczoru, po uśpieniu Antosia, usiedliśmy z Tomkiem w kuchni z kubkami gorącej herbaty. – Może moglibyśmy pożyczyć trochę od moich rodziców? – zaproponowałam cicho, patrząc na męża, który w zamyśleniu stukał palcami w stół. – Twoi rodzice i tak bardzo nam pomagają, zwłaszcza przy opiece nad małym, kiedy oboje musimy zostać dłużej w pracy – odpowiedział Tomek, kręcąc głową. – Nie chcę ich nadużywać. Może po prostu zapytam moją mamę? Grażyna nigdy nie kupuje Antosiowi żadnych dużych prezentów. Zawsze przynosi mu tylko jakieś drobne słodycze albo skarpetki. Gdyby zrezygnowała z tych drobiazgów i po prostu dołożyła nam brakującą kwotę, moglibyśmy kupić ten rower. Poczułam delikatny niepokój. Moja teściowa, Grażyna, była kobietą specyficzną. Zawsze dbała o pozory, jej dom lśnił czystością, a ona sama zawsze była elegancko ubrana. Często narzekała jednak na to, jak drogie jest teraz życie. Mimo to, pomysł Tomka wydawał się rozsądny. Nie prosiliśmy o to, by kupiła cały rower, a jedynie by dołożyła się do prezentu od nas wszystkich. Myślałam, że się zgodzi Kilka dni później pojechaliśmy do Grażyny na niedzielny obiad. Dom teściowej, jak zwykle, przypominał muzeum. Na podłogach nie było ani pyłku, a w powietrzu unosił się zapach pieczonego mięsa i drogich odświeżaczy powietrza. Antoś bawił się cicho w kącie swoimi klockami, wiedząc, że babcia nie znosi hałasu i bałaganu. Po obiedzie, gdy przenieśliśmy się do salonu, Tomek postanowił poruszyć temat Dnia Dziecka. – Mamo, zastanawialiśmy się nad prezentem dla Antosia – zaczął ostrożnie mój mąż. – Mały bardzo marzy o takim nowym, większym rowerze. Jest trochę drogi. Pomyśleliśmy, że zamiast kupować mu kolejne drobnostki, mogłabyś dołożyć się do tego roweru. To byłby prezent od nas wszystkich. Grażyna odłożyła filiżankę na spodek z taką siłą, że porcelana głośno brzęknęła. Jej twarz natychmiast przybrała wyraz głębokiego cierpienia i niezrozumienia. – Tomku, przecież wy wiecie, jakie teraz są czasy – westchnęła ciężko, poprawiając swój jedwabny szal. – Wszystko drożeje w zatrważającym tempie. Utrzymanie tego domu kosztuje mnie fortunę. Poza tym, wy chyba nie zdajecie sobie sprawy z moich planów. Wolała wydać kasę na remont Spojrzałam na nią zdezorientowana. – Jakich planów, mamo? – zapytał Tomek. – Muszę zrobić remont przedpokoju – oświadczyła tonem, jakby ogłaszała sprawę wagi państwowej. – Te stare kafelki są po prostu okropne. Zupełnie wyszły z mody, mają już ponad osiem lat. Patrzenie na nie każdego dnia bardzo mnie irytuje. Znalazłam piękne, włoskie płytki, ale kosztują krocie. Do tego robocizna... Nie, absolutnie nie mogę wam pomóc. Sama muszę oszczędzać każdy grosz na ten przedpokój. Nie mogę sobie pozwolić na sponsorowanie drogich zabawek. Zrobiło mi się niesamowicie przykro. Nie dlatego, że odmówiła, ale ze względu na to, jak to zrobiła. Porównała marzenie swojego jedynego wnuka do kaprysu wymiany całkowicie sprawnych, ładnych kafelek w przedpokoju. Spojrzałam na podłogę w korytarzu – płytki były w idealnym stanie, w neutralnym, beżowym kolorze. – Rozumiemy, mamo – powiedział cicho Tomek, a ja widziałam w jego oczach głęboki zawód. – Poradzimy sobie sami. Reszta wizyty upłynęła w gęstej, nieprzyjemnej atmosferze. W drodze powrotnej do domu nikt z nas nie odezwał się ani słowem. Antoś zasnął w foteliku, a ja myślałam tylko o tym, jak bardzo zawiodła mnie teściowa. Zdecydowaliśmy z mężem, że po prostu weźmiemy dodatkowe zlecenia i sami uzbieramy brakującą kwotę. Marzenie naszego syna było dla nas ważniejsze niż cokolwiek innego. Teściowa nas okłamała Minęły dwa tygodnie. Udało nam się z mężem odłożyć wystarczającą sumę i zielony rower czekał już ukryty w piwnicy sąsiada, gotowy na Dzień Dziecka. Pewnego czwartkowego popołudnia Grażyna zadzwoniła do mnie z nietypową prośbą. Jej komputer rzekomo przestał działać, a ona pilnie musiała wydrukować jakieś potwierdzenie przelewu dla fachowca od swoich wymarzonych kafelek. Tomek był w pracy, więc poprosiła, żebym przyjechała i jej pomogła. Pojechałam tam bez większego entuzjazmu. Na miejscu okazało się, że problemem nie była awaria sprzętu, a jedynie to, że teściowa zapomniała, jak otwiera się załączniki w nowym programie pocztowym. Zasiadłam do jej biurka, podczas gdy ona poszła do kuchni zaparzyć herbatę. Na biurku panował typowy dla Grażyny idealny porządek. Obok klawiatury leżała jednak otwarta teczka z dokumentami, z której wystawały jakieś wydruki z banku. Nie miałam zamiaru w nich szperać, ale mój wzrok samoistnie padł na pogrubioną czcionkę na samym wierzchu kartki. To było zestawienie salda z jej konta oszczędnościowego. Zamarłam. Przetarłam oczy, myśląc, że źle widzę. Ale nie. Kwota, która widniała na rachunku, przyprawiła mnie o zawrót głowy. Grażyna miała na koncie oszczędnościowym kwotę przekraczającą 40 tysięcy złotych. Obok leżał wyciąg z lokaty na kolejne 20 tysięcy. Przypomniałam sobie jej narzekania na drożyznę, jej teatralne westchnienia i opowieści o tym, jak musi oszczędzać każdy grosz na kafelki do przedpokoju. Przypomniałam sobie zawód w oczach mojego męża, kiedy prosił o drobną sumę na prezent dla wnuka, i jej kategoryczną odmowę. To nie był brak pieniędzy. To było czyste, wyrachowane skąpstwo. Jej wymówki były tylko zasłoną dymną, byle tylko nie podzielić się choćby ułamkiem swojego majątku z najbliższą rodziną. Wolała patrzeć na nową, luksusową podłogę niż sprawić radość małemu chłopcu, który tak bardzo ją kochał. Kiedy Grażyna wróciła do pokoju z tacą, szybko odwróciłam wzrok od dokumentów. – Znalazłaś ten załącznik, Madziu? – zapytała słodkim głosem. – Tak, już drukuję – odpowiedziałam mechanicznie, starając się opanować drżenie głosu. Wydrukowałam potrzebny dokument, wypiłam herbatę w milczeniu i jak najszybciej opuściłam jej dom. Nie potrzebujemy jej łaski Wieczorem, kiedy Antoś już spał, opowiedziałam o wszystkim Tomkowi. Na początku nie chciał mi uwierzyć, ale w końcu zrozumiał. Widziałam, jak pęka mu serce. Nie chodziło o pieniądze – nigdy nie chcieliśmy jej majątku. Chodziło o sam fakt, że jego matka okłamała nas prosto w oczy, żałując wnukowi kilkuset złotych, podczas gdy na koncie miała setki tysięcy. – Wiesz co, Magda? – powiedział w końcu Tomek, przytulając mnie mocno. – Nie potrzebujemy jej łaski. Mamy siebie, mamy Antosia i potrafimy sami o siebie zadbać. Jeśli dla niej kafelki są ważniejsze niż rodzina, to jej wybór. Ale nie pozwolę, żeby ta jej chciwość psuła nam życie. Dzień Dziecka był wspaniały. Kiedy Antoś zobaczył swój nowy, zielony rower, skakał z radości aż do sufitu. Piski, śmiech i dźwięk „policyjnego” dzwonka wypełniły całe nasze mieszkanie. Poszliśmy wszyscy do parku, a on dumnie pedałował przed nami, odwracając się co chwilę, by sprawdzić, czy na niego patrzymy. Grażyna przyszła tego dnia z wizytą. Przyniosła Antosiowi małą czekoladę. Zachwycała się nowym rowerem, głośno zastanawiając się, skąd mieliśmy na to pieniądze. – Widzisz, mamo – powiedział Tomek, patrząc jej prosto w oczy. – Są rzeczy, na których po prostu nie warto oszczędzać. Uśmiech mojego syna jest jedną z nich. Grażyna speszyła się lekko, ale szybko zmieniła temat, zaczynając opowiadać o tym, jak pięknie prezentują się jej nowe, włoskie płytki w przedpokoju. Słuchałam jej z uprzejmym uśmiechem, ale w środku czułam tylko chłód. Zrozumiałam wtedy, że niektórym ludziom pieniądze mogą przysłonić cały świat. Zostaną z pięknymi, drogimi przedmiotami, ale wokół nich będzie tylko pustka. Ja wolałam nasz skromny budżet i bezcenną radość w oczach mojego dziecka. Magda, 32 lata Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe. Czytaj także: „Wakacje w Portugalii miały uratować nasze małżeństwo. Przez teściową zyskałam pewność, że to koniec” „Po Dniu Matki przestałam odbierać telefony od córki. Nawet w takie święto naciskała na przepisanie na nią działki” „Córka pamięta o Dniu Matki, bo jej się to opłaca. A ja za każdym razem łudzę się, że daje mi prezent, bo mnie kocha”