polki.pl
type: channel
link: https://polki.pl
date: 2025-05-15T12:00:08.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: „Siostra zazdrości mi wakacji w Chorwacji. To nie moja wina, że musi użerać się z wnukami zamiast korzystać z życia”
items: „Po śmierci męża pojechałam do sanatorium i dostałam prezent od losu. Jeszcze raz uwierzyłam w miłość”
items: „20 lat temu przed Pierwszą Komunią zgrzeszyłam w konfesjonale. Do dziś wszyscy wytykają mnie palcami”
items: „Zakochałem się, ale rodzice nie zaakceptują mojej dziewczyny. Od razu wyczują odór z wiejskiego pola”
items: „Przyjaciółka zmieniła się, gdy wyszła za mąż za bogacza z Warszawy. Ciągle gada o kasie i myśli, że jej zazdrościmy”
items: „Brat nie odzywał się do mnie po śmierci rodziców. Powód jego milczenia poznałam w ich testamencie”
items: „Miałem chrapkę na wielki majątek ojca. Żeby go dostać, musiałem wszystkich oszukać”
items: „Zięć latami traktował mnie jak śmiecia. Gdy zostałam bogatą emerytką, nagle chciał mnie całować po stopach”
items: „Bałam się samotności po rozwodzie, ale niepotrzebnie. Nową miłość spotkałam po prostu w pociągu”
items: „Sąsiadka pomieszkała w Warszawie i teraz czuje się lepsza. Po co więc wracała na wieś, skoro tu taki ciemnogród?”

„Siostra zazdrości mi wakacji w Chorwacji. To nie moja wina, że musi użerać się z wnukami zamiast korzystać z życia”
type: item
date: 2025-05-15T12:00:00.000Z
subject: Z życia wzięte
subject: Po godzinach
subject: Opowiadania
subject: prawdziwe historie
description: „Próbowałem rozmawiać z siostrą, że powinna przystopować i zadbać wreszcie o siebie. Nie jesteśmy przecież już młodzi, mamy prawie 70 lat. Ale z nią się nie da rozmawiać! Mam wrażenie, jakby w jej mózgu wyłączyły się wszystkie funkcje oprócz tej z napisem: babcia”.
encoded: Moja siostra znowu się na mnie obraziła… Jest mi z tego powodu smutno, bo ja przecież robię wszystko, aby oszczędzić jej przykrości. Ukryłem przed Eweliną, że wyjeżdżamy z żoną na urlop za granicę i niestety wszystko się wydało. Ale dlatego chciałem zachować tajemnicę, że siostra od lat musi siedzieć w domu i zajmować się wnukami! Wiem, że je kocha i robi to z miłości, ale z drugiej strony nie potrafię zrozumieć, jak mogła się stać takim niewolnikiem. Czy ona nie widzi tego, że córka ją zwyczajnie wykorzystuje? Moim dzieciom nie przyszłoby to do głowy Kiedyś jeździliśmy razem na wakacje. Jugosławia, Grecja nie miały dla nas tajemnic. Byliśmy jednymi z pierwszych w rodzinie, którzy zobaczyli egipskie piramidy. Podobno ten pęd do podróży wyssaliśmy z mlekiem matki, która opowiadała nam, że nasza babcia jeszcze przed wojną pojechała na wyprawę do Azji. I chociaż w naszych domach się nie przelewało, to zawsze znalazły się pieniądze na wyjazdy. Co prawda, nie stać nas było na jakieś fanaberie czy knajpy. Pamiętam te bagażniki samochodowe wypchane konserwami studenckimi, którymi żywiliśmy się przez trzy tygodnie. I to niesamowite uczucie, że tego, co widzieliśmy nikt nam nie odbierze. Ja wiem doskonale, że Ewelina dzisiaj także chciałaby podróżować. Zobaczyć nowe miejsca, pooddychać atmosferą swoich ukochanych Włoch, zobaczyć Chorwację tak jak my. A tymczasem jedyne, co jej pozostało, to działka pod miastem. I to, oczywiście, obowiązkowo w towarzystwie wnuków. Ja też mam wnuki. Dwóch chłopców od syna i dziewczynkę od córki. Kocham ich do szaleństwa. Ale dzieci mają rodziców i to oni przede wszystkim powinni o nie zadbać. Myśmy z żoną także wiele pomagali, szczególnie kiedy wnuki były bardzo małe. Odbieraliśmy je ze szkoły, karmiliśmy obiadami. Ale urlop to była zawsze rzecz święta! I żadnemu z naszych dzieci by nawet nie przyszło do głowy, że mamy z niego zrezygnować. Owszem, ustalaliśmy wspólnie termin, aby wszystkim odpowiadał, ale żądać od nas, żebyśmy zabierali wnuki?…

para-na-wakacjach-3c8145c.png
width: 1200
height: 900

„Po śmierci męża pojechałam do sanatorium i dostałam prezent od losu. Jeszcze raz uwierzyłam w miłość”
type: item
date: 2025-05-14T14:00:09.000Z
subject: Z życia wzięte
subject: Po godzinach
subject: Opowiadania
subject: prawdziwe historie
description: „Pomyślałam, że to bardzo odważne. Ale z drugiej strony... co nam szkodzi? Obydwoje jesteśmy w takim wieku, że wsparcie drugiej osoby jest potrzebne. Może to jest prezent od losu? Może tak miało być? Doceniałam to, że mój ukochany oddał inicjatywę mnie”.
encoded: Jako wdowa i kobieta poszkodowana przez los, całe życie zmagałam się z poczuciem winy i nieszczęściami, które non stop mnie dotykały. Po śmierci mojego męża nie szukałam już miłości i byłam gotowa na życie w pojedynkę. Przywykłam już do samotnych dni i jeszcze bardziej samotnych nocy. Aż w końcu pojechałam do sanatorium. Tak spotkałam kogoś, kto odmienił mój dotychczasowy świat! Teraz jestem szczęśliwa. Gdy przekroczyłam próg ośrodka, poczułam niepokój i smutek, które towarzyszyły mi od śmierci mojego męża. Wiedziałam, że te te tygodnie będą trudne i raczej samotne, ale przecież dbanie o zdrowie i profilaktyka są ważne. W tym wieku, po sześćdziesiątce, tworzymy sobie coraz większy "kokon komfortu". A ja jednak się z niego wyrwałam: z mieszkania, w którym spędzałam obecnie każdą chwilę, z otoczenia, które dobrze znałam. Przywiozłam ze sobą tylko niewielki bagaż, więc nie miałam też dostępu do wszystkich moich ulubionych książek. Dlatego od początku nastawiałam się raczej negatywnie, jak to ja. Mój zmarły mąż bardzo nie lubił akurat tej mojej cechy. Cóż... Teraz zapewne patrzył na mnie z góry i krytykował mój brak entuzjazmu. Jego spojrzenie przyciągnęło moją uwagę Próbowałam odnaleźć swoje miejsce wśród innych kuracjuszy, większość starszych, zatapiających się w swoich własnych myślach. Często rozmawiałam z innymi, ale wiele osób wydawało się niezainteresowanych nowymi znajomościami. Jednak nie poddałam się. Pewnego wieczoru, siedziałam przy stoliku w sali wspólnej, kiedy dostrzegłam uśmiechającego się starszego pana, siedzącego samotnie w kącie. Jego spojrzenie przyciągnęło moją uwagę i wiedziałam, że muszę z nim porozmawiać. – Dzień dobry! – odważyłam się, nie dowierzając w swoją śmiałość. Ale jego oczy były naprawdę magnetyzujące, a on miał jakąś taką bardzo przyjazną aurę. – Widziałam chyba, że miał pan popołudniową rehabilitację. Jak panu minęła? – Ach, bardzo przyjemnie. Ale jeszcze przyjemniej jest mi z faktu, że siedzi obok mnie tak piękna kobieta. Zarumienił…

szczesliwa-kobieta-2bb113c.png
width: 1200
height: 900

„20 lat temu przed Pierwszą Komunią zgrzeszyłam w konfesjonale. Do dziś wszyscy wytykają mnie palcami”
type: item
date: 2025-05-09T14:00:00.000Z
subject: Po godzinach
subject: Z życia wzięte
subject: Opowiadania
subject: prawdziwe historie
description: „Wreszcie nadeszła sobota, dzień, kiedy mieliśmy oczyścić dusze przed niedzielną ceremonią wstąpienia do chrześcijańskiej dorosłej wspólnoty. W południe ksiądz zajął miejsce w konfesjonale, a my ustawiłyśmy się w długim ogonku po rozgrzeszenie i stosowną pokutę”.
encoded: Sakrament komunii to dla dziecka bardzo ważny dzień. Oto wstępuje w szeregi wiernych, staje się Wiernym. Jednak moja babcia kiedyś ostrzegała, że właśnie wtedy tak naprawdę zauważa je diabeł. Jakby komunia oświetlała je silnym reflektorem – oto kolejna niewinna duszyczka do zdobycia. Ja myślę, że mnie diabeł dostrzegł nieco wcześniej. Inaczej nie potrafię wytłumaczyć tego, co zrobiłam. Było to 20 lat temu, ale do dziś to pamiętam. Gorzej, że inni w moim miasteczku też… W sobotę, która poprzedzała komunię, była próba generalna w kościele. Dziewczynki ustawiono po prawej stronie nawy głównej, chłopców po lewej. Wszyscy byliśmy niesamowicie przejęci. Po próbie generalnej komunii zaplanowano także próbę generalną spowiedzi: podchodziło się do kratki, za którą siedziała zakonnica. Należało wówczas wypowiedzieć właściwą formułkę, z której co dnia odpytywali nas rodzice. Po zakończeniu litanii grzechów spowiedź należało zakończyć słowami: „Więcej grzechów nie pamiętam i proszę Ojca o rozgrzeszenie”. Jak bowiem twierdził nasz proboszcz, choćbyśmy nawet dokładnie sobie zapisywali grzeszne uczynki, i tak diabeł ukryje na dnie pamięci te najważniejsze, czym, rzecz jasna, przeszkodzi w oczyszczeniu duszy i ewentualnym (natychmiastowym) wstąpieniu do raju. Jak coś robić, to z rozmachem Nie powiem, wszystko bardzo mi się podobało. Tyle tylko, że po powrocie do domu zmartwiłam się prawdziwą spowiedzią. Bo nie bardzo miałam co wyznać spowiednikowi. Czy dziecko w wieku ośmiu lat może mieć cięższe grzechy na sumieniu niż podjadanie cukierków?! Owszem, niezbyt często słuchałam mamy, za co nieraz obrywałam ścierką po głowie. I raz podebrałam jej z portmonetki dwa złote na rurkę z kremem. To wszystko. Problem w tym, że ja byłam (i wciąż jestem) osobą ambitną. Nie dla mnie przeciętniactwo: jak coś robić, to z rozmachem. Bo jeśli nie, to po co to robić? Zwłaszcza że gdy spytałam Olkę, moją serdeczną przyjaciółkę, jaki grzech zamierza wyznać, ona z dumą puściła bombę: podglądactwo! Rzeczyw…

zamyslona-kobieta-5466bdb.png
width: 1200
height: 900

„Zakochałem się, ale rodzice nie zaakceptują mojej dziewczyny. Od razu wyczują odór z wiejskiego pola”
type: item
date: 2025-05-08T13:00:00.000Z
subject: Po godzinach
subject: Z życia wzięte
subject: Opowiadania
subject: prawdziwe historie
description: „– A jakie to ma znaczenie? – Anka przyjrzała mi się dokładniej i nagle aż ją poderwało. – A, bo ty się wstydzisz wsiowej dziewczyny, tak? Pan inżynier musi mieć miastową pannę! Nie spodziewałam się tego po tobie!”.
encoded: Urodziłem się na wsi, ale wyprowadziliśmy się do miasta, gdy byłem jeszcze małym chłopcem. Z tego, co wiem, rodzice pokłócili się z dziadkami, jednak szczegółów nie znam. Jedni dziadkowie mieszkali daleko i widywałem ich raz na kilka lat, drudzy na wsi, ale z nimi też rzadko się spotykałem. Przyjąłem to jako rzecz naturalną i nie starałem się rozgryźć rodzinnych relacji. Zresztą, ciągle słyszałem od rodziców, że wieś to nic fajnego i dobrego – i sam zacząłem tak myśleć. Chociaż tak naprawdę nigdy wsi nie poznałem. Na wakacje jeździliśmy za granicę, ewentualnie nad morze czy do Zakopanego. Pole i krowy widywałem tylko z okien samochodu. Nie czułem potrzeby, żeby zasmakować z bliska natury. Byłem typowym chłopakiem z miasta – delikatnym i przyzwyczajonym do wielkomiejskich wygód. Najważniejsze, skąd pochodzi Moi rodzice mieli jakąś fobię na punkcie wsi. Za każdym razem, gdy słyszeli o agroturystyce, niemal wpadali w panikę. W podstawówce nie pojechałem z tego powodu na wycieczkę, bo mieliśmy spać w wiejskich domach, doić krowy i rozpoznawać zboża. Postawili weto i koniec. Podobnie było z moimi studiami. Interesują mnie silniki, więc w pewnym momencie pomyślałem, że może będę studiować mechanikę maszyn rolniczych. Rodzicie natychmiast się sprzeciwili. – Rolnikiem chcesz być, w gnoju się babrać? – mama załamywała ręce. – W mieście mieszkasz, nie na wsi, po co ci to? – perswadował tata. Moje tłumaczenia, że chcę usprawniać maszyny, a nie jeździć traktorem po polu, nie zdały się na nic. Machnąłem więc ręką i poszedłem na politechnikę, bo właściwie było mi obojętne, jakimi maszynami będę się zajmować. A widziałem, że ten temat jest dla nich wyjątkowo drażliwy. Podobnie jak temat mojej dziewczyny. Najważniejsze, żeby była miastowa! Za każdym razem, gdy jakąś poznawałem, rodzice interesowali się przede wszystkim tym, gdzie się urodziła, i skąd pochodzi jej rodzina. Pamiętam, jak pewnego razu przyprowadziłem Martę. Oboje byliśmy na pierwszym roku. Marta była śliczna, mądra i …

zamyslony-mezczyzna-3ba9120.png
width: 1200
height: 900

„Przyjaciółka zmieniła się, gdy wyszła za mąż za bogacza z Warszawy. Ciągle gada o kasie i myśli, że jej zazdrościmy”
type: item
date: 2025-05-08T12:00:00.000Z
subject: Po godzinach
subject: Z życia wzięte
subject: Opowiadania
subject: prawdziwe historie
description: „Godzinami opowiada o tych swoich luksusach, domagając się od nas odpowiedniej ilości ochów i achów. I niczego więcej, bo na słuchanie o naszych sprawach szkoda jej czasu. Kilka razy sygnalizowałyśmy delikatnie, że mamy dość tych jej monologów, że czasem chciałybyśmy pogadać o czymś innym. Nie reagowała”.
encoded: W czwartek od rana Iwona bombardowała mnie telefonami. Nie odbierałam. Miałam nadzieję, że da za wygraną i w końcu przestanie. Nic z tego, dzwoniła co kwadrans! Za każdym razem, gdy wyświetlał się jej numer, przeklinałam cicho pod nosem. Aż dziewczyny w pracy zaczęły mi się dziwnie przyglądać. Pewnie wietrzyły już jakąś sensację. Myślały, że pokłóciłam się z mężem i teraz on wydzwania, żeby mnie przeprosić. Wreszcie, chyba po dwudziestym razie, odebrałam, bo zrozumiałam, że Iwona się nie odczepi. – Próbuję cię złapać od bladego świtu, a ty nic. Ogłuchłaś?! – naskoczyła na mnie. – Nie, nie, po prostu nie słyszałam. Jestem zawalona robotą i wyciszyłam telefon. Wiesz, jak to jest – tłumaczyłam się. – O rany, chcę się tylko dowiedzieć, o której spotykamy się w piątek. Już nie mogę się doczekać… Mam wam tyle do opowiedzenia! O moich planach wakacyjnych i w ogóle! Jarek chce mnie zabrać na Hawaje. Wyobrażasz to sobie? – zaczęła paplać. – No właśnie, pojawił się problem… Gośka jest przeziębiona, Ewa musi zostać dłużej w firmie… Więc ze spotkania nic chyba nie wyjdzie – przerwałam jej. – Znowu? Ostatnio jakoś dziwnie w kółko coś się z wami dzieje albo coś wam wypada. O co chodzi? Przecież kiedyś spotykałyśmy się regularnie – naburmuszyła się. – Nie przesadzaj, tak się zdarza. Przecież nikt nie jest w stanie przewidzieć choroby ani dłuższego posiedzenia w pracy – odparłam pojednawczym tonem. – Tak? A mnie się wydaje, że po prostu mnie unikacie, nie chcecie się ze mną spotykać! I umawiacie się za moimi plecami. Nawet wiem dlaczego! Zazdrościcie mi i tyle! – krzyknęła i się rozłączyła. Nasze sprawy jej nie interesują Może gdyby jeszcze chwilę poczekała, nie odłożyła tak gwałtownie słuchawki, powiedziałabym jej prawdę. Jak znam życie, nie spodobałaby się jej, oj nie… Iwona ma rację. Nie chcemy się z nią spotykać. Umówiłyśmy się z dziewczynami, że gdy zadzwoni i zapyta, kiedy się zobaczymy, będziemy kłamać. Twierdzić, że nasze babskie spotkanie po raz kolejny jest odwołane, bo k…

zamyslona-kobieta-e861d37.png
width: 1200
height: 900

„Brat nie odzywał się do mnie po śmierci rodziców. Powód jego milczenia poznałam w ich testamencie”
type: item
date: 2025-05-07T14:15:00.000Z
subject: Po godzinach
subject: Z życia wzięte
subject: Opowiadania
subject: prawdziwe historie
description: „Notariusz odczytywał treść dokumentu, a ja nie rozumiałam, co się dzieje. Okazało się, że nasz dom rodzinny już dawno jest własnością mojego brata. Rodzice mieli zapisaną jedynie służebność użytkowania”.
encoded: Pomiędzy mną a Kamilem jest 6 lat różnicy. Siłą rzeczy zawsze traktował mnie więc jak młodszą siostrzyczkę. Ot takie naiwne dziecko, które niewiele rozumie, co się dzieje wokół, ale jednocześnie jest rodziną, dlatego trzeba go chronić. Pamiętam z dzieciństwa, że czasami zazdrościłam moim koleżankom ze szkoły rodzeństwa w podobnym wieku. Takiego, z którym miało się wspólne sprawy, bawiło lalkami i było w komitywie przeciwko niesprawiedliwości świata dorosłych. U nas oczywiście czegoś takiego nie było. Trudno, żeby 15 czy 17-latek chciał spędzać czas ze swoją małą siostrą, a nie kolegami, a potem pierwszymi sympatiami. Mimo to nasze rodzinne stosunki były w miarę poprawne. Brat czasami odbierał mnie z dodatkowych zajęć, pomógł rozwiązać zadanie z matematyki, z którym sobie nie radziłam czy dopompował koło w rowerze, gdy akurat planowałam przejażdżkę z przyjaciółką. – Jest Was tylko dwoje, dlatego musicie się wspierać – często powtarzała mama. – Tak, świat jest trudny, dlatego rodzina powinna trzymać się razem. Jak dorośniecie, to zobaczycie, że zawsze warto mieć kogoś naprawdę bliskiego, na kogo można liczyć. Znajomi, przyjaciele czy koledzy z pracy przychodzą i odchodzą, a rodzina trwa – dodawał tata. Gdyby wtedy wiedział, jak kiedyś potraktuje mnie Kamil, na pewno byłby rozczarowany. Niestety rodzice już nie żyją – zginęli w wypadku samochodowym, gdy wracali z wakacji nad morzem. Z Wiktorią nie pałałyśmy do siebie sympatią Kiedy coś pomiędzy nami zaczęło się psuć i przestaliśmy być zwartą drużyną, która gra do jednej bramki? Myślę, że w momencie, gdy pojawiła się Wiktoria. Początkowo dziewczyna, później narzeczona, a wreszcie żona mojego brata. Od początku nie zapałałyśmy do siebie zbyt dużą sympatią. Ja chodziłam jeszcze do liceum, Kamil już kończył studia. Pamiętam, gdy przyprowadził ją po raz pierwszy na niedzielny obiad do rodziców. Od razu wiedziałam, że to coś poważnego. Wcześniej, owszem, mój brat miał jakieś dziewczyny, ale to były raczej luźne znajomości ze…

zalamana-kobieta-b87cc35.png
width: 1200
height: 900

„Miałem chrapkę na wielki majątek ojca. Żeby go dostać, musiałem wszystkich oszukać”
type: item
date: 2025-05-07T13:00:00.000Z
subject: Po godzinach
subject: Z życia wzięte
subject: Opowiadania
subject: prawdziwe historie
description: „Mogłem wyśmiać go i powiedzieć, że jestem w stanie żyć bez jego pieniędzy, ale przecież nie byłem w stanie. Miałem fach w ręku, ale na otworzenie własnego warsztatu potrzebowałbym pieniędzy ojca, a bez nich musiałbym gdzieś zatrudnić się na etat, co mi nie odpowiadało ani trochę”.
encoded: Wszyscy moi znajomi zastanawiali się, dlaczego akurat Olga jest tą, z którą stanąłem na ślubnym kobiercu. Pewnie sama Ola, w białej sukni i wśród kwiatów, nie rozumiała swojego szczęścia. Tylko że nasz ślub nie miał nic wspólnego ani ze szczęściem, ani z miłością. Był kompromisem, na który się zgodziłem, żeby uczynić zadość życzeniom ojca. Określenie „dziedzic” kojarzy się Wam pewnie z powieściami, których akcja toczy się w dziewiętnastym wieku. To prawda, ale o mnie mówiono tak od wczesnego dzieciństwa. Byłem oczkiem w głowie rodziców, którzy nie mieli innych dzieci, a i na mnie musieli czekać naprawdę długo. Nie tylko fakt, że byłem jedynakiem był jednak powodem, dla którego skupiała się na mnie uwaga otoczenia. Nie bez znaczenia było i to, że ojcu udało się zgromadzić ogromny majątek. Rodzina uciekła z kraju zaraz po wybuchu drugiej wojny światowej i do dziś jest zagadką, co robiła nad Jeziorem Bodeńskim w latach, w których żaden biznes nie był uczciwy. Zawsze myślałem, że odziedziczę majątek Do Polski rodzice wrócili w latach dziewięćdziesiątych. Tu też urodziłem się ja, ich jedyny syn. Majątek był na tyle duży, że nie musieli pracować, ale tata nieustannie go pomnażał, pilnując interesów w Szwajcarii i dbając o te, które rozwijały się w Polsce. Od narodzin byłem wychowywany w przekonaniu, że wszystko to kiedyś będzie moje, choć w pewnym momencie sprawy zaczęły się komplikować. Nigdy nie miałem głowy do interesów. Ciekawiły mnie samochody, ale nie tyle ich kupno i sprzedaż, ile sprawdzanie, co mają w środku i co jeszcze można do nich dodać. Ojciec szybko zorientował się, że nie będę jego najlepszym partnerem biznesowym. Znosił to jednak, ciesząc się widocznie, że mam przynajmniej jakieś zainteresowania. Znacznie bardziej martwiło go to, co robiłem z życiem prywatnym, a nie starałem się nawet, aby nie miał zmartwień z mojego powodu. Nie tylko nie uczyłem się niczego innego niż przedmiotów ścisłych, ale i oglądałem się za dziewczynami. Byłem od dziecka dość ostroż…

pewny-siebie-mezczyzna-e90f55b.png
width: 1200
height: 900

„Zięć latami traktował mnie jak śmiecia. Gdy zostałam bogatą emerytką, nagle chciał mnie całować po stopach”
type: item
date: 2025-05-07T12:00:00.000Z
subject: Po godzinach
subject: Z życia wzięte
subject: Opowiadania
subject: prawdziwe historie
description: „– Niech mama przestanie się gniewać – telefon od Marka wprawił mnie w osłupienie. – Przecież mama wie, że ja bym jej krzywdy nie zrobił. To wszystko przez nadmiar pracy. Z nieokrzesanego gbura Marek zmienił się w baranka”.
encoded: Nie mam w zwyczaju wtykać nosa w nie swoje sprawy, ale boli mnie to, że moja córka poślubiła zwykłego gbura. Zięć nie okazuje mi szacunku. Uważa mnie za darmową pomoc domową i opiekunkę do dzieci. Kocham moje wnuki ponad wszystko, ale mam też swoje życie, o uczuciach nie wspominając! Co gorsza, Ania jest w niego zapatrzona i nie potrafi mu się sprzeciwić! Czy w tym kraju starsze kobiety nie mają prawa żyć tak, jak chcą? Boleśnie przekonałam się o tym, że jest niestety w tym sporo prawdy. Odkąd na świat przyszły moje wnuki, nie zaznałam ani chwili wytchnienia. Zięć uważał bowiem, że zajmowanie się nimi i wychowywanie ich jest moim obowiązkiem. Kocham wnuki, ale mam dość roli niańki! – A co niby mamusia ma robić? – był najzwyczajniej w świecie złośliwy. – Chodzić na spotkania emerytów? Niech się mamusia cieszy, że ma się czym zająć na stare lata. Nieuprzejmość z jego strony pod moim adresem była na porządku dziennym. Odnosił się do mnie tak, jakbym była zwykłym przedmiotem, a nie człowiekiem z krwi i kości. Kiedy prosiłam Anię, żeby z nim porozmawiała, bagatelizowała sprawę. – Mamo, jesteś przewrażliwiona – słyszałam z jej ust. – Marek taki jest, a ty przesadzasz. W sobotę wychodzimy na imprezę, przyjdziesz do dzieci? Oczywiście nigdy nie odmawiałam. Zdarzyło mi się raz. Córka i zięć obrazili się wtedy na mnie i zagrozili, że jeśli to się powtórzy, zabronią mi widywać wnuków. Załamałam się i próbowałam wytłumaczyć im cokolwiek, ale w ogóle nie chcieli mnie słuchać. Opiekę nad dzieciaczkami zrzucali na moje barki, gdy tylko chcieli i gdy było im to rękę – bo przecież oni są młodzi i mają prawo jeszcze trochę się wyszaleć, a nie siedzieć w pieluchach. Od tego jest przecież babcia – czyli ja! Najbardziej bolesna w tym była postawa Ani. Nie tak ją wychowałam! Była jednak pod wpływem Marka, który urabiał ją, jak mu było wygodnie. A kto z kim przestaje… Nie jestem już młoda. Pomimo niezłej jak na mój wiek kondycji i dobrego stanu zdrowia, przy małych dzieciach często po pro…

bogata-emerytka-185e106.png
width: 1200
height: 900

„Bałam się samotności po rozwodzie, ale niepotrzebnie. Nową miłość spotkałam po prostu w pociągu”
type: item
date: 2025-05-06T12:00:00.000Z
subject: Po godzinach
subject: Z życia wzięte
subject: Opowiadania
subject: prawdziwe historie
description: „Od słowa do słowa wdałam się z nim w dłuższą rozmowę. O dziwo, wcale mi to nie przeszkadzało. Stanisław, bo tak miał na imię, był miły, przystojny, elokwentny i chyba w zbliżonym do mnie wieku. Nie czułam się tak, jakby mi się naprzykrzał, ale jakbyśmy się znali już od lat”.
encoded: To wszystko spadło na mnie tak nagle. Najpierw informacja o zdradzie, potem ta dziwna rozmowa, która całkowicie pogrzebała nadzieję na to, że jeszcze będzie dobrze. – Nie ma tego co ciągnąć, Amelia – powiedział na koniec mój jeszcze mąż, Mateusz. – To, co było między nami, już dawno się wypaliło, a ja… ja się zakochałem. Chcę rozwodu. Nie rozumiałam. Bo jak to – zakochał się. Niby w kim? Przecież zawsze byłam dobrą żoną. Pracowałam tylko do południa, a potem zajmowałam się domem. Pozostawałam na bieżąco z tym, co robiły nasze dorosłe już dzieci i wydawało mi się, że także z tym, co robił on. Tyle tylko, że nie zauważyłam, kiedy chodził do kochanki. Czy będę sama już do końca życia? Potem był rozwód. Wyjątkowo trudny czas, w którym zrozumiałam, że będę sama już do końca życia. Jola i Piotr, moje dzieci, wpadały z rzadka, zajęte swoimi sprawami. Koleżanki, które kiedyś miałam, dawno porozjeżdżały się po całej Polsce ze swoimi mężami albo nasze drogi rozeszły się w inny sposób. W biurze, gdzie pracowałam, atmosfera była chłodna, a moje relacje z innymi osobami pozostawały dość sztywne. Nie miałam się praktycznie do kogo odezwać. Zaczęłam więc czytać. Pochłaniałam książki jedna za drugą. Wieczorami natomiast oglądałam telewizję. Wykupiłam nawet wszystkie pakiety dostępne u mojego operatora, by być na bieżąco z filmowymi nowościami. I tak wymyśleni bohaterowie z kart powieści i ekranu telewizora stali się moimi jedynymi przyjaciółmi. Już po rozwodzie odezwała się do mnie dawna znajoma, Judyta. Tak się składało, że akurat przyjechała do rodziny w tym mieście, więc pomyślała, że wpadnie. Zrobiła mi miłą niespodziankę. – No, a gdzie Mateusz? – padło wreszcie pytanie, którego tak się obawiałam. – Nie ma Mateusza – mruknęłam, unikając jej wzroku. – Rozwiedliśmy się. Jestem… tylko ja. Judyta była zdziwiona. Uważała, że zawsze tak świetnie dogadywaliśmy się z moim byłym mężem… Cóż, mnie też się tak jeszcze do niedawna wydawało. Opowiedziałam jej o wszystkim, a potem przyznałam,…

szczesliwa-para-8d84bb2.png
width: 1200
height: 900

„Sąsiadka pomieszkała w Warszawie i teraz czuje się lepsza. Po co więc wracała na wieś, skoro tu taki ciemnogród?”
type: item
date: 2025-04-30T14:30:00.000Z
subject: Po godzinach
subject: Z życia wzięte
subject: Opowiadania
subject: prawdziwe historie
description: „– Przepraszam za nią – powiedziała ze skruchą. – Od kiedy wróciła z miasta, to myśli, że to wszystko, co my robimy, jest zacofane i niemodne. Jeszcze się przekona, co to znaczy dobry sąsiad! Pokiwałyśmy tylko głowami, bo co było więcej zrobić?”.
encoded: Dawniej było u nas zupełnie inaczej. Mieszkaliśmy w kilka rodzin, w pewnym oddaleniu od reszty wsi, i bardzo to sobie chwaliliśmy. Do kościoła i szkoły chodziliśmy do jednej miejscowości, ale terytorialne należeliśmy do innej, tak że nie byliśmy związani z żadną. Nie mogliśmy się nawet doprosić, żeby zrobiono nam asfaltową drogę, i w każde jesienne roztopy nasza droga zamieniała się w ser szwajcarski wypełniony kałużami. Za to wszyscy doskonale się znaliśmy, i to od pokoleń, bo nikt nowy się tutaj nie budował, a że parę rodzin pożeniło się między sobą, to gdzie nie spojrzeć, tam kuzyn. Miało to swoje minusy, bo z czasem zrobiło się nas mniej. Młodzi żenili się albo wyjeżdżali do pracy za granicę, a starzy, no cóż, starzeli się i umierali. Przez kilka lat mieszkała w Warszawie Mamy za to swoje tradycje, których cały czas się trzymamy, i które chyba rzadko gdzie są jeszcze kultywowane w Polsce. Otóż w maju i czerwcu zbieramy się pod starą kapliczką i odprawiamy każdego dnia majówki i czerwcówki. Te pierwsze na cześć Maryi, a te drugie ku czci serca Jezusowego. Kapliczka ma już kilkadziesiąt lat, została ufundowana jeszcze przez moją ciotkę Marynkę, która była pobożną kobietą i udzielała się w kościele. Na te modlitwy przychodzą wszystkie kobiety z naszego przysiółka i dzieciaki, bo chłopom jakoś do tego niespieszno. Odprawiamy litanie i śpiewamy pieśni, i to wszystkie zwrotki, a nie tak jak w kościołach, gdzie dobrze jest, jak ludzie znają po jednej. Sam ksiądz proboszcz czasami do nas zajeżdża, żeby posłuchać tych starych pieśni nieśpiewanych już nigdzie indziej, bo organista w kościele jest młody i potrafi tylko kilka nowoczesnych pieśni zagrać, i to tylko z nut. W każdym razie uważałam, że dobrze nam tak, jak jest, wśród samych swoich, aż tu nagle gruchnęła wieść, że jakaś dalsza rodzina Antka, mojego kuzyna, ma zamiar postawić dom niedaleko nas. Co oni sobie myśleli, żeby budować się tak daleko od szkoły i sklepów, i to w takim miejscu, gdzie wszędzie trzeba dojeż…

oburzona-kobieta-0746e88.png
width: 1200
height: 900