„Mąż nie chciał mieć dzieci, a ja mu uległam. Po 50-tce zostałam sama jak palec, a on bawi się w tatusia w Australii”
„Na co mi były teraz te wszystkie pieniądze, których dorobiliśmy się wspólnie? Na nic! Chyba że... zrobię z nich jakiś użytek. W mojej głowie zaczął kiełkować plan. Skoro moje życie i plany rozsypały się w drobny mak, niech chociaż wyjdzie z tego coś dobrego”.
Wiem, że wielu ludzi zazdrościło mnie i mężowi tego, czego dorobiliśmy się przez lata. Mogliśmy sobie pozwolić na duży dom, porządny samochód i wakacje w tropikach. Niektórzy uważali, że z powodu tych luksusów przewróciło nam się w głowach i dlatego nie chcieliśmy mieć dzieci. Nikt nie znał prawdy: to mój mąż ich nie chciał, a ja uszanowałam jego wolę. Zawsze bardzo kochałam Zbyszka. Był moją pierwszą miłością i zrobiłabym dla niego wszystko. Brak dzieci zdawał mi się niezbyt dużym wyrzeczeniem, skoro miałam jego. Kiedy oglądam się wstecz, nie żałuję ani jednej chwili spędzonej w tym związku, każdą wspominam ze wzruszeniem. Mój mąż był uroczym człowiekiem i w dodatku miał głowę do interesów. Zaczął robić prawdziwe pieniądze na sprzęcie rehabilitacyjnym. Przez dwadzieścia lat staliśmy się poważnym importerem. Zbyszek sam negocjował wszystkie kontrakty i wychodziło mu to naprawdę dobrze. Wiele się przy nim nauczyłam, bo nigdy nie zamierzałam robić za kanapową maskotkę. Miałam zatem wgląd w działalność firmy. Poleciał podpisać kontrakt Nasze interesy szły wspaniale i kiedy oboje przekroczyliśmy pięćdziesiątkę, zaczęliśmy się poważnie zastanawiać nad sprzedaniem firmy. Z propozycją kupna zgłosił się do nas poważny australijski koncern, z którym współpracowaliśmy od kilku lat. Zaproponowali nam duże pieniądze, więc jeślibyśmy przystali na ich warunki, to czekała nas bogata emerytura. Wizja była kusząca, a wypoczynek w sumie nam się należał. Po długich debatach zdecydowaliśmy więc w końcu, że podpiszemy z nimi kontrakt. Mogliśmy to zrobić w Polsce, ale mój mąż stwierdził przewrotnie, że skoro Australijczycy fundują mu bilet do Sidney, to przeleci się po raz ostatni na antypody na ich koszt. A ja miałam czekać na niego w domu z szampanem. Kiedy Zbyszek wylądował w Australii, odezwał się do mnie, że wszystko w porządku. A potem nagle kontakt się urwał, i to na dłużej niż doba! Mój mąż rzadko „znikał” i zawsze miał do tego jakiś ważny powód, więc bardzo się o niego niepokoiłam. Zameldował się dopiero po czterech dniach, kiedy już, zgodnie z ustaleniami, powinien być z powrotem w Polsce. – Kochanie… Słuchaj… Zostanę w Sydney jeszcze przez kilka dni, bo muszę się nad czymś zastanowić – powiedział. – Ale podpisałeś już kontrakt i firmę sprzedałeś? Czy może jeszcze negocjujesz? – zapytałam mocno zaskoczona. – Sprzedałem, jak było ustalone, nie martw się – usłyszałam. Jakże miałam się nie martwić w takiej sytuacji, skoro nie rozumiałam, nad czym on się w takim razie jeszcze zastanawia! I może tak naprawdę wolałabym się nie dowiedzieć… Ale on w końcu wyznał brutalną prawdę: – Słuchaj, Kasiu… Ja nie wracam. Ja tutaj już zostanę. W pierwszej chwili przyszło mi do głowy, że skoro zamierza osiąść w Australii, to ja w sumie nie mam nic przeciwko temu. Jednak chodziło o coś innego. On wcale nie brał mnie pod uwagę w swoich planach! – Głupio mi tak powiedzieć ci to przez telefon, ale pięć lat temu poznałem w Sydney pewną kobietę – ciągnął Zbyszek. – No i, niestety, nie obyło się bez konsekwencji. Mam z nią syna. Zdecydowałem się z nimi zamieszkać, bo zrozumiałem, że oni są moją rodziną. Wiem, że oni mnie bardziej teraz potrzebują niż ty! Nie mogłam w to uwierzyć Ten sam Zbyszek, który nie chciał mieć ze mną dzieci, ma teraz syna gdzieś na antypodach? Z jakąś tamtejszą sekretarką, menedżerką, kelnerką? Ile spędzili ze sobą czasu, że tak łatwo przekreślił trzydzieści lat?! Wystarczyło jej kilka jego wizyt w Krainie Kangurów, aby go usidlić! Byłam wstrząśnięta, czułam się oszukana. Poświęciłam się cała dla Zbyszka, stłumiłam w sobie macierzyńskie instynkty – i wszystko tylko po to, aby na starość zostać sama? Gdy tymczasem on, zabezpieczony materialnie przez sprzedaż naszej firmy, będzie się bawił w dom?! – Przylecę za jakiś czas do Polski załatwić formalności. Za miesiąc, może dwa… Myślę, że dojdziemy do porozumienia – usłyszałam jeszcze od męża. Musiałam coś zrobić Wiele razy walczyłam ze sobą, żeby nie chwycić za telefon i nie zadzwonić do Zbyszka, błagając go o powrót. A potem dotarło do mnie, że to naprawdę koniec. Wobec czego teraz powinnam nadać swojemu życiu całkiem nowy bieg. Tak, w dużej mierze powodowała mną wściekłość, tylko co z tego? Kiedy się robi dobre rzeczy, nieważne są ukryte motywy. Przynajmniej ja tak uważam. Zaczęłam zatem działać. Następne tygodnie zajęły mi rozmowy z prawnikami. Dzięki pieniądzom ze sprzedaży firmy stać mnie było na najlepszych! Z ich pomocą przygotowałam odpowiednie dokumenty, załatwiłam formalności. I kiedy Zbyszek zapowiedział swój przylot do Polski, byłam gotowa na jego przyjęcie. Gdy wszedł do naszego pięknego, wielkiego domu, otoczonego okazałym ogrodem skąpanym w sierpniowym słońcu, i zobaczył ten bałagan, oniemiał. – A co tutaj się dzieje, na Boga?! Zaczęłaś jakiś remont, nic mi nie mówiąc na ten temat? – zapytał zaskoczony. – Tak, ten dom przecież wymaga przeróbek, jeżeli ma pełnić taką rolę, jaką zapisano w statucie – stwierdziłam lekko i spokojnie. – Jaką rolę? W jakim statucie? – Zbyszek niczego nie rozumiał i wcale mnie to nie dziwiło. – W statucie mojej fundacji, którą założyłam za pieniądze uzyskane ze sprzedaży firmy – odparłam. – Nie czytałeś polskich gazet w tej Australii? Szeroko się rozpisywały, jacy jesteśmy szlachetni i z gestem. Tyle pieniędzy przekazanych na leczenie dzieci poszkodowanych w wypadkach komunikacyjnych! Była nawet u nas w domu telewizja! A co się tyczy domu... – tu zawiesiłam głos, żeby uzyskać lepszy efekt. – On w zasadzie już nie jest nasz, bo został przekazany na potrzeby fundacji. Będzie się tutaj mieściło centrum rehabilitacyjne, będą tu turnusy dla chorych dzieci. Trzeba było widzieć jego minę! – Nie sądzisz – ciągnęłam słodko – że to idealne miejsce, aby połączyć wysiłek rehabilitacyjny z wypoczynkiem? Nawet twoja stajnia się przyda, już zamówiłam dwa konie do hipoterapii – dodałam z niewinną miną. Mąż był wściekły – Jak mogłaś to wszystko zrobić bez konsultacji ze mną! – ryknął w końcu na cały głos. – Ty także ze mną nie konsultowałeś pewnych spraw – przypomniałam mu. – Zapowiedziałeś, że chcesz rozwodu, więc każde z nas będzie teraz miało takie swoje życie, na jakie się zdecydowało. Ty się zajmiesz swoim synem w Australii, a ja tu dziećmi z problemami. – Ja… Ja to wszystko unieważnię! – znów ryknął Zbyszek. – A niby na jakiej podstawie? – uśmiechnęłam się, wiedząc, że prawnie jestem zabezpieczona. – Miałam twoje pełnomocnictwo. A poza tym, pomyśl, co się stanie, kiedy zaczniesz protestować. Media się na ciebie rzucą! Naprawdę chcesz skandalu? – Ale z czego ja mam teraz żyć? – biedny Zbyszek wyglądał naprawdę żałośnie. – Jesteś jeszcze młody, masz głowę do interesów. Dasz sobie radę! – machnęłam ręką, bo za dużo łez wylałam, jak mi powiedział, że mnie rzuca, żebym teraz się wycofała. – I radziłabym, abyś znalazł sobie jakiś hotel do rozprawy rozwodowej – dodałam. – Sam rozumiesz, małżeństwem jesteśmy formalnie, dom należy do fundacji. Niezręcznie byłoby rano, gdybyś pijąc kawę w piżamie, spotkał panią prezes… – A kto to jest ta pani prezes? – zapowietrzył się. – No jak to, kto? Ja! – rzuciłam lekko i odeszłam. Tym sposobem nie tylko pozbyłam się niewiernego męża, ale jeszcze zapewniłam sobie dobrą prasę i prestiż. Prowadzę moją fundację już od trzech lat. Mamy na koncie dziesiątki dzieci, którym pomogliśmy wrócić do sprawności. To ogromna satysfakcja. Czuję się po części tak, jakbym była ich matką. A mój były mąż? Nie mam pojęcia, co się z nim dzieje, bo nie utrzymujemy kontaktów. Wiem, że wyjechał do tej swojej Australii i może tam hoduje strusie albo kangury. Mało mnie to obchodzi. Katarzyna, 59 lat Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe. Czytaj także: „Po 50-tce chciałam żyć, jakby jutra miało nie być. Koleżanki uważały, że w tym wieku powinnam już czerstwieć w domu” „Mąż tłumił moje marzenia, bo mówił, że ze śpiewu nie opłacę rachunków. Jeszcze zobaczymy, kto kogo będzie prosił o kasę” „Teściowa pod osłoną nocy objada mi lodówkę. Już miałam planować słodką zemstę, gdy staruszka wyjawiła mi prawdę”
„Siostra zazdrości mi wakacji w Chorwacji. To nie moja wina, że musi użerać się z wnukami zamiast korzystać z życia”
„Próbowałem rozmawiać z siostrą, że powinna przystopować i zadbać wreszcie o siebie. Nie jesteśmy przecież już młodzi, mamy prawie 70 lat. Ale z nią się nie da rozmawiać! Mam wrażenie, jakby w jej mózgu wyłączyły się wszystkie funkcje oprócz tej z napisem: babcia”.
Moja siostra znowu się na mnie obraziła… Jest mi z tego powodu smutno, bo ja przecież robię wszystko, aby oszczędzić jej przykrości. Ukryłem przed Eweliną, że wyjeżdżamy z żoną na urlop za granicę i niestety wszystko się wydało. Ale dlatego chciałem zachować tajemnicę, że siostra od lat musi siedzieć w domu i zajmować się wnukami! Wiem, że je kocha i robi to z miłości, ale z drugiej strony nie potrafię zrozumieć, jak mogła się stać takim niewolnikiem. Czy ona nie widzi tego, że córka ją zwyczajnie wykorzystuje? Moim dzieciom nie przyszłoby to do głowy Kiedyś jeździliśmy razem na wakacje. Jugosławia, Grecja nie miały dla nas tajemnic. Byliśmy jednymi z pierwszych w rodzinie, którzy zobaczyli egipskie piramidy. Podobno ten pęd do podróży wyssaliśmy z mlekiem matki, która opowiadała nam, że nasza babcia jeszcze przed wojną pojechała na wyprawę do Azji. I chociaż w naszych domach się nie przelewało, to zawsze znalazły się pieniądze na wyjazdy. Co prawda, nie stać nas było na jakieś fanaberie czy knajpy. Pamiętam te bagażniki samochodowe wypchane konserwami studenckimi, którymi żywiliśmy się przez trzy tygodnie. I to niesamowite uczucie, że tego, co widzieliśmy nikt nam nie odbierze. Ja wiem doskonale, że Ewelina dzisiaj także chciałaby podróżować. Zobaczyć nowe miejsca, pooddychać atmosferą swoich ukochanych Włoch, zobaczyć Chorwację tak jak my. A tymczasem jedyne, co jej pozostało, to działka pod miastem. I to, oczywiście, obowiązkowo w towarzystwie wnuków. Ja też mam wnuki. Dwóch chłopców od syna i dziewczynkę od córki. Kocham ich do szaleństwa. Ale dzieci mają rodziców i to oni przede wszystkim powinni o nie zadbać. Myśmy z żoną także wiele pomagali, szczególnie kiedy wnuki były bardzo małe. Odbieraliśmy je ze szkoły, karmiliśmy obiadami. Ale urlop to była zawsze rzecz święta! I żadnemu z naszych dzieci by nawet nie przyszło do głowy, że mamy z niego zrezygnować. Owszem, ustalaliśmy wspólnie termin, aby wszystkim odpowiadał, ale żądać od nas, żebyśmy zabierali wnuki? Nie zwiedzali? Siedzieli na działce? To naszym dzieciom nigdy nie przyszło do głowy! Tymczasem córka Eweliny jest taka zaborcza i narzucająca swoją wolę… Zastanawiam się, czy to kwestia tego, że jest jedynaczką i zawsze miała rodziców tylko dla siebie? Szczególnie szwagier miał na jej punkcie prawdziwego hopla! Agnieszka była późnym dzieckiem, jej tata miał dobrze ponad trzydzieści lat, kiedy się urodziła. Takie późne rodzicielstwo dzisiaj jest normą, ale za naszych czasów tak nie było. Nie dziwiliśmy się za bardzo, że Zbyszek wszystko by zrobił dla swojej córeczki, która pozostała jedynaczką. Ale też nie sądziliśmy, że wyrośnie ona w związku z tym na taką egoistkę, która uważa, że wszystko jej się należy. I że rodzice żyją na tym świecie jedynie dla jej wygody. Wolę jej nie drażnić Kiedy urodziła pierwsze dziecko, moja siostra zasuwała codziennie przez całe miasto autobusami, aby się zająć wnuczką. Wtedy w głowie Agnieszki coś się przestawiło i uznała, że mama jest jej niewolnikiem. A kiedy urodziła syna, stwierdziła, że też wychowają go jej rodzice. A jakie ma wobec nich żądania! Moja siostra co tydzień dostaje listę, co wnuki mają zjeść i co robić. A zakupy siostra ma robić za swoje pieniądze! No i oczywiście nie ma tam odrobiny wdzięczności za ich poświęcenie… Próbowałem rozmawiać z siostrą, że powinna przystopować i zadbać wreszcie o siebie. Nie jesteśmy przecież już młodzi, mamy prawie 70 lat. Ale z nią się nie da rozmawiać! Mam wrażenie, jakby w jej mózgu wyłączyły się wszystkie funkcje oprócz tej z napisem: babcia. A z drugiej strony jest zazdrosna, że my z żoną wiedziemy inne życie. Atmosfera podczas spotkań jest z miejsca zważona. Rozmowa się nie klei, bo niby jak może, skoro ja o Wenecji, a ona o tym, że Maciuś rozbił kolano i nawymyślał nauczycielce. No i ta zazdrość w jej oczach przechodząca w złość… Ja już nawet nie pamiętam, kiedy ostatni raz moja siostra spojrzała na mnie z miłością! Dlatego wolę jej nie drażnić. Ale ona ma do mnie żal, że o wyjeździe do Chorwacji dowiedziała się przypadkiem od naszej sąsiadki. – Przez ciebie zrobiłam z siebie idiotkę! – twierdzi. A ja się nie odzywam, tylko w duszy sobie myślę: – Nie przeze mnie, tylko przez swoją córkę, kochanie. Bo gdyby nie ona, to po prostu, jak dawniej, byś pojechała tam ze mną. Karol, 69 lat Czytaj także: „Poszedłem na randkę w ciemno, ale pomyliłem stoliki. To był największy i najlepszy błąd, jaki w życiu popełniłem” „Po rozwodzie zostałam z 2 dzieci bez kasy, a mój eks bawił się w tropikach. W pewnym momencie coś we mnie pękło” „Żona nie znosi mojej rodziny, bo jest zbyt wiejska. Komunię naszego syna nazwała cyrkiem i trzasnęła drzwiami”
„Po śmierci męża pojechałam do sanatorium i dostałam prezent od losu. Jeszcze raz uwierzyłam w miłość”
„Pomyślałam, że to bardzo odważne. Ale z drugiej strony... co nam szkodzi? Obydwoje jesteśmy w takim wieku, że wsparcie drugiej osoby jest potrzebne. Może to jest prezent od losu? Może tak miało być? Doceniałam to, że mój ukochany oddał inicjatywę mnie”.
Jako wdowa i kobieta poszkodowana przez los, całe życie zmagałam się z poczuciem winy i nieszczęściami, które non stop mnie dotykały. Po śmierci mojego męża nie szukałam już miłości i byłam gotowa na życie w pojedynkę. Przywykłam już do samotnych dni i jeszcze bardziej samotnych nocy. Aż w końcu pojechałam do sanatorium. Tak spotkałam kogoś, kto odmienił mój dotychczasowy świat! Teraz jestem szczęśliwa. Gdy przekroczyłam próg ośrodka, poczułam niepokój i smutek, które towarzyszyły mi od śmierci mojego męża. Wiedziałam, że te te tygodnie będą trudne i raczej samotne, ale przecież dbanie o zdrowie i profilaktyka są ważne. W tym wieku, po sześćdziesiątce, tworzymy sobie coraz większy "kokon komfortu". A ja jednak się z niego wyrwałam: z mieszkania, w którym spędzałam obecnie każdą chwilę, z otoczenia, które dobrze znałam. Przywiozłam ze sobą tylko niewielki bagaż, więc nie miałam też dostępu do wszystkich moich ulubionych książek. Dlatego od początku nastawiałam się raczej negatywnie, jak to ja. Mój zmarły mąż bardzo nie lubił akurat tej mojej cechy. Cóż... Teraz zapewne patrzył na mnie z góry i krytykował mój brak entuzjazmu. Jego spojrzenie przyciągnęło moją uwagę Próbowałam odnaleźć swoje miejsce wśród innych kuracjuszy, większość starszych, zatapiających się w swoich własnych myślach. Często rozmawiałam z innymi, ale wiele osób wydawało się niezainteresowanych nowymi znajomościami. Jednak nie poddałam się. Pewnego wieczoru, siedziałam przy stoliku w sali wspólnej, kiedy dostrzegłam uśmiechającego się starszego pana, siedzącego samotnie w kącie. Jego spojrzenie przyciągnęło moją uwagę i wiedziałam, że muszę z nim porozmawiać. – Dzień dobry! – odważyłam się, nie dowierzając w swoją śmiałość. Ale jego oczy były naprawdę magnetyzujące, a on miał jakąś taką bardzo przyjazną aurę. – Widziałam chyba, że miał pan popołudniową rehabilitację. Jak panu minęła? – Ach, bardzo przyjemnie. Ale jeszcze przyjemniej jest mi z faktu, że siedzi obok mnie tak piękna kobieta. Zarumieniłam się i poczułam się odrobinę przytłoczona tym nadmiarem zainteresowania. Dawno ktoś nie powiedział mi tak niewymuszonego komplementu, w dodatku w tak naturalny sposób. – Dziękuję – odparłam zmieszana. – Na długo tu pan jest? – Jeszcze dwa tygodnie. Czy poszukuje pani kogoś do porozmawiania? Bo ja tak. I gdy już otworzę buzię, to mi się ona nie zamyka, więc proszę uważać. – Ależ mi to nie przeszkadza, panie... – Józefie. Mów mi Józef. Czy będzie pani urażona, jeśli zaproponuję przejście "na ty"? – Nie pogniewam się. Krystyna – podaliśmy sobie dłonie i poczułam ciepło jego skóry. Aż przeszły mnie dreszcze. Tej nocy nie potrafiłam w spokoju zasnąć i wierciłam się, przewracając się z boku na bok. Cały czas miałam w głowie te niezwykle oczy i miły tembr głosu. Chyba mi się to również przyśniło. Czułam się jak jakaś małolata, która po raz pierwszy spojrzała na mężczyznę. W myślach sama siebie skarciłam za takie myśli. Ciągle myślałam, że nie zasługuję na takie uniesienia. Nie w tym wieku. Mimo to następnego dnia również rozmawiałam z Józefem. I kolejnego dnia także. Nasze rozmowy były bardzo ciekawe, bo sympatyczny szpakowaty pan miał zawsze coś interesującego do powiedzenia. A to podzielił się jakąś podróżniczą historyjką, a to rzucił żartem. To było cudowne! Mój sanatoryjny kompan był człowiekiem o niezwykłym poczuciu humoru, które doskonale do mnie pasowało. Zaczynałam wierzyć w sanatoryjną miłość Razem śmialiśmy się do łez, zapominając na chwilę o codziennych troskach i problemach zdrowotnych. Wspólnie odkrywaliśmy piękno życia, które wciąż nam oferowało wiele radości i przeżyć. Z czasem zaczęliśmy spotykać się na spacerach po okolicy. Razem zwiedzaliśmy parki, spacerowaliśmy wśród drzew... Było romantycznie. Z każdym dniem nasze rozmowy stawały się coraz bardziej osobiste. Wyraźnie się do siebie zbliżyliśmy, a ja coraz bardziej zaczynałam wierzyć w sanatoryjną miłość. Dzieliliśmy się historiami z przeszłości, radościami i smutkami, które nas spotkały. – Ja sam również straciłem żonę, zmarła na raka – wyznał mi podczas jednej z naszych rozmów. – To musiało być dla Ciebie strasznie trudne – powiedziałam, patrząc prosto w jego piękne oczy. – Tak, to były ciężkie chwile, ale teraz, dzięki Tobie, znów czuję, że życie ma sens – mówiąc to, uśmiechnął się do mnie ciepło. – Twoja obecność sprawia, że chciałbym znowu cieszyć się każdym dniem. Serce mi mocniej zabiło w piersi na te słowa. – Czy mógłbyś mnie nauczyć tańczyć? – rzuciłam nagle, a potem zaraz skarciłam się w myślach za tę śmiałość. On jednak uśmiechnął się szeroko: – Ależ oczywiście! Chętnie Ci pokażę parę kroków, ale ostrzegam, nie jestem mistrzem tańca. Razem wybraliśmy się do sali rekreacyjnej, gdzie Józef cierpliwie tłumaczył mi ruchy. Nie mieliśmy nic przeciwko, że inni pacjenci nas obserwowali. Wiedzieliśmy, że razem czerpiemy radość z życia, a nasza więź była widoczna dla wszystkich dookoła. "A niech patrzą i zazdroszczą!". Z czasem poczułam, że nasza przyjaźń przerodziła się w coś więcej. Z każdym dniem odczuwałam coraz silniejsze uczucia do tego czarującego mężczyzny. Aż w końcu przyznałam się sama przed sobą - zakochałam się w Józefie. Przy nim poczułam, że znów potrafię zaufać miłości i odważyć się na prawdziwe uczucie. Byłam pewna, że to nie jest tylko chwilowy romans. Nasza więź stawała się coraz silniejsza, a my wzajemnie się uzupełnialiśmy. Miałam jednak obawy. Czy taka miłość w moim wieku może przetrwać próbę czasu? Akurat zbliżał się dzień jego wyjazdu. Może to prezent od losu? Może tak miało być? Ostatnie chwile spędziliśmy razem, starając się maksymalnie czerpać radość z obecności drugiej osoby. Spacerowaliśmy podczas złotego zachodu słońca, trzymając się za ręce i milcząc, słuchając tylko szumienia liści pod naszymi stopami. Józef wyznał mi, że nie chciałby naszego związku ograniczać tylko do wspólnego pobytu w sanatorium. – Może to brzmi dziwnie, ale czuję, że jesteśmy dla siebie stworzeni – powiedział z pewnością w głosie. – Ale zrozumiem, jeśli nie jesteś gotowa na taką decyzję. W ten sposób chciał mnie zapytać o wspólne plany mieszkaniowe. Pomyślałam, że to bardzo odważne. Ale z drugiej strony... co nam szkodzi? Obydwoje jesteśmy w takim wieku, że wsparcie drugiej osoby jest potrzebne. Może to jest prezent od losu? Może tak miało być? Doceniałam to, że mój ukochany oddał inicjatywę mnie. Po dżentelmeńsku. – To może...i spróbujemy? - – zaproponowałam. – Może to warto podjąć ryzyko. Józef uśmiechnął się czule: – Tak, warto spróbować. Nie chcę żyć z myślą "co by było, gdybyśmy spróbowali". Obiecaliśmy sobie, że na początku będziemy jeszcze mieszkać na odległość i rozmawiać przez telefon, aby utrzymać naszą więź. Nie było to łatwe, ale wiedziałam, że warto walczyć o miłość, która przyniosła mi tak wiele radości i szczęścia. Jednak po jakimś czasie podjęliśmy decyzję o tym, że przeprowadzę się do Józefa. Teraz już wiem, że miłość nie zna granic wieku i że z Józefem znalazłam drugą szansę na szczęście i spełnienie. Byłam gotowa podjąć wyzwanie i iść naprzód. Uświadomiłam sobie, że nawet jako "seniorka" również zasługuję na miłość, przywiązanie i pożądanie. Żyje nam się cudownie, a ja doceniam każdy dzień spędzony z moim ukochanym, który okazał się fantastycznym towarzyszem podczas jesieni życia. Jestem przekonana, że czeka nas jeszcze wiele wspólnych cennych chwil. Tak wiele jeszcze przed nami! Wierzę w to. Krystyna, 63 lata Czytaj także: „Żona nie znosi mojej rodziny, bo jest zbyt wiejska. Komunię naszego syna nazwała cyrkiem i trzasnęła drzwiami” „Poszedłem na randkę w ciemno, ale pomyliłem stoliki. To był największy i najlepszy błąd, jaki w życiu popełniłem” „Jako wdowa na emeryturze myślałam już tylko o trumnie. To w bibliotece miejskiej odnalazłam szansę na drugą młodość”
„20 lat temu przed Pierwszą Komunią zgrzeszyłam w konfesjonale. Do dziś wszyscy wytykają mnie palcami”
„Wreszcie nadeszła sobota, dzień, kiedy mieliśmy oczyścić dusze przed niedzielną ceremonią wstąpienia do chrześcijańskiej dorosłej wspólnoty. W południe ksiądz zajął miejsce w konfesjonale, a my ustawiłyśmy się w długim ogonku po rozgrzeszenie i stosowną pokutę”.
Sakrament komunii to dla dziecka bardzo ważny dzień. Oto wstępuje w szeregi wiernych, staje się Wiernym. Jednak moja babcia kiedyś ostrzegała, że właśnie wtedy tak naprawdę zauważa je diabeł. Jakby komunia oświetlała je silnym reflektorem – oto kolejna niewinna duszyczka do zdobycia. Ja myślę, że mnie diabeł dostrzegł nieco wcześniej. Inaczej nie potrafię wytłumaczyć tego, co zrobiłam. Było to 20 lat temu, ale do dziś to pamiętam. Gorzej, że inni w moim miasteczku też… W sobotę, która poprzedzała komunię, była próba generalna w kościele. Dziewczynki ustawiono po prawej stronie nawy głównej, chłopców po lewej. Wszyscy byliśmy niesamowicie przejęci. Po próbie generalnej komunii zaplanowano także próbę generalną spowiedzi: podchodziło się do kratki, za którą siedziała zakonnica. Należało wówczas wypowiedzieć właściwą formułkę, z której co dnia odpytywali nas rodzice. Po zakończeniu litanii grzechów spowiedź należało zakończyć słowami: „Więcej grzechów nie pamiętam i proszę Ojca o rozgrzeszenie”. Jak bowiem twierdził nasz proboszcz, choćbyśmy nawet dokładnie sobie zapisywali grzeszne uczynki, i tak diabeł ukryje na dnie pamięci te najważniejsze, czym, rzecz jasna, przeszkodzi w oczyszczeniu duszy i ewentualnym (natychmiastowym) wstąpieniu do raju. Jak coś robić, to z rozmachem Nie powiem, wszystko bardzo mi się podobało. Tyle tylko, że po powrocie do domu zmartwiłam się prawdziwą spowiedzią. Bo nie bardzo miałam co wyznać spowiednikowi. Czy dziecko w wieku ośmiu lat może mieć cięższe grzechy na sumieniu niż podjadanie cukierków?! Owszem, niezbyt często słuchałam mamy, za co nieraz obrywałam ścierką po głowie. I raz podebrałam jej z portmonetki dwa złote na rurkę z kremem. To wszystko. Problem w tym, że ja byłam (i wciąż jestem) osobą ambitną. Nie dla mnie przeciętniactwo: jak coś robić, to z rozmachem. Bo jeśli nie, to po co to robić? Zwłaszcza że gdy spytałam Olkę, moją serdeczną przyjaciółkę, jaki grzech zamierza wyznać, ona z dumą puściła bombę: podglądactwo! Rzeczywiście, wtedy sobie przypomniałam, że kiedyś opowiedziała mi, jak podejrzała brata, kiedy kąpał się w łazience. I chociaż była strasznie zdegustowana jego dziwaczną anatomią, to fakt pozostał faktem: zgrzeszyła. I to nie byle jak, bo podglądactwo było grzechem nie takim sobie, tylko najcięższym z ciężkich, związanym bowiem z piekielnymi (według proboszcza) tajemnicami seksu. Tak więc Olka miała jeden ciężki grzech do wyznania, ja zaś dwa wagi średniej. Niewiele, uznałyśmy zmartwione. I o czym tu opowiadać nadstawiającemu ucha księdzu? Po chwili głębszego zastanowienia wpadłam na pomysł, że przecież mogłybyśmy się wymienić swoimi nieprawościami. Tak więc Olka do podglądactwa dodałaby moje nieposłuszeństwo i podebranie dwóch złotych, a ja do swoich przewinień jej zniesmaczenie golizną brata. Wkrótce okazało się, że mój pomysł był genialny, gdyż podobne dylematy miały pozostałe koleżanki. Nie tylko my chciałyśmy uchodzić za światowe kociaki, które z niejednego pieca chleb jadły, wiedzą co i jak, i w ogóle nie pękają, kiedy chłopcy wrzucą im do tornistra prezerwatywę… Siedziałyśmy na przerwie na boisku schowane za śmietnikiem – ja, Olka i cztery inne zafrasowane dziewczynki. I nagle spłynęło na mnie oświecenie. Zupełnie jakby niesforny diabełek wyszeptał mi do ucha: – A może założymy Centrum Wymiany Grzechów przy kościele Niepokalanego Poczęcia? – spytałam i zaraz wyjaśniłam, o co mi chodzi. Koleżanki wpadły w zachwyt. Twoje dwa za mój jeden, bo jest cięższy Kazałam więc dziewczynom dokładnie spisać ich niedobre uczynki, tak by mogły je wymienić na inne grzeszki, które obciążały sumienie koleżanek. Oczywiście trzeba było dokonać sprawiedliwej wymiany – jeden do jednego dotyczył jedynie grzechów śmiertelnych. Ale za grzech średni (np. podkradanie matce z portfela osiemdziesięciu groszy na rozpuszczalną lemoniadę) trzeba było dać dwa lekkie (np. przymierzanie matczynego biustonosza i wypychanie jego misek slipkami ojca). Kto miał to robić? Ten, kto to wymyślił. Czyli ja. Rozesłałyśmy wici po reszcie dziewczyn, które miały iść do komunii, i jeszcze tego samego dnia wszystkie przystąpiły do KCWG. Trzy dni przed główną uroczystością zgromadziłam pokaźny zbiór dziecięcych nieprawości zapisanych na tylnej stronie świętych obrazków, które dostawałyśmy od naszych katechetów po każdej lekcji religii. Grzechy w większości były zmyśleniami, przekręceniami i naiwnymi pewnikami, jak na przykład to, że „robienie loda” to podkradanie koledze lodów. Oczywiście wtedy byłam pewna, że tak właśnie jest. Wszystkie grzechy podzielone, posortowane i odpowiednio zrównoważone rozdawałam na szkolnych przerwach, sprawiedliwie obdzielając nimi wszystkie zainteresowane. Wtedy też po raz pierwszy w życiu odkryłam, że kucharz przy kotle ma najlepiej. Niczego nie oferując w zamian, miałam stosowną litanię grzechów do wyboru. W ten sposób mogłam na swoje konto zapisać dodatkowy piękny średniociężki grzech kradzieży z premedytacją. Przed dniem uroczystego pasowania na członka chrześcijańskiej wspólnoty wszystkie dziewczyny wreszcie były zadowolone, że będą miały o czym opowiadać księdzu w konfesjonale. Wreszcie nadeszła sobota, dzień, kiedy mieliśmy oczyścić dusze przed niedzielną ceremonią wstąpienia do chrześcijańskiej dorosłej wspólnoty. W południe ksiądz zajął miejsce w konfesjonale, a my ustawiłyśmy się w długim ogonku po rozgrzeszenie i stosowną pokutę. Zapewne proboszcz był przekonany, że odsłuchanie grzeszków trzydziestu dziewczynek zajmie mu (góra) dwie godziny, i że jego duszpasterskie serce z łatwością udźwignie te drobne kamyczki obciążające dziewicze serduszka. Okazało się jednak, że tamtego dnia nieboskłon słonecznego dzionka zasnuły czarne chmury rui, porubstwa, rozpusty, obżarstwa i innych grzechów głównych. Jakże bowiem inaczej wytłumaczyć litanię niegodziwości, które zaczęły wyznawać mu do ucha kolejne grzesznice? Wiem, co mówię, gdyż przepytywałam Olkę sześć razy. Gdzie diabeł nie może, tam mnie pośle A oto wyznanie, z którym pomaszerowała do konfesjonału: – Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus. To moja pierwsza spowiedź. Przystępuję do niej z radosnym sercem w oczekiwaniu na Pana mojego, z którym pragnę przejść przez całe życie, unikając wszelakich pokus świata doczesnego. Amen. Oto moje grzechy. Podkradałam matce koronkowe majtki i pokazywałam je chłopcom, pytając, czy podoba im się moja nowa bielizna. Zapomniałam poić słowika po tym, jak mama wyjechała na miesiąc do sanatorium. Dlatego spragniony ptaszek odleciał do nieba. Przed powrotem mamy otworzyłam drzwi do klatki i całą winę za śmierć mamusinego pupila zwaliłam na kota. Pewnego dnia razem z koleżankami z kółka różańcowego pociągnęłyśmy z gąsiorka, każda po cztery łyki wina. Potem tańczyłyśmy na stole i żałowałyśmy, że nie ma chłopaków, żeby zobaczyli, jak Aneta rzyga… Po chwili zastanowienia moja przyjaciółka brnęła dalej: – Aneta się okropnie porzygała, więc skłamała rodzicom, że zjadła trzy porcje nieświeżych lodów, i przez to kłamstwo sanepid zamknął spożywczaka pana Tolka. Przedwczoraj zrobiłam Cześkowi z mojej klasy loda, chociaż inne koleżanki to wszystko widziały. Przed tygodniem odkryłam, jak można się masturbować, i od tamtej pory robiłam to raz dziennie zaraz po wieczornej modlitwie. Więcej grzechów nie pamiętam, proszę o rozgrzeszenie! Podobne wstrząsające zestawy grzechów zaserwowały proboszczowi pozostałe dziewczynki. Nie wyłączając mnie. Proboszcz, wyznaczając mi pokutę – jakąś horrendalną liczbę zdrowasiek – z trudem powstrzymywał się od krzyku. A podczas niedzielnego kazania wykrzyczał, że nie spodziewał się, iż młode pokolenie jest już tak dogłębnie zdeprawowane oraz przeżarte zepsuciem i rozpustą. – Tylko patrzeć, jak z nieba chluśnie siarka ze smołą i Pan zburzy nasze miasto! Nie zostanie z niego kamień na kamieniu! W tym tonie grzmiał dobre pół godziny. Rodzice coś zauważyli, zaniepokoiło ich to, więc nic dziwnego, że kilkoro co bardziej przejętych podpytało pociechy – i sprawa się wydała. W grupie ponad 30 dziewczynek musiał się znaleźć choć jeden Kapuś Puchatek, który wskazał winnego. Mnie. Cóż, dopóki nie wyjechałam z miasteczka na studia, wielu bogobojnych mieszkańców na mój widok krzywiło usta z potępieniem albo udawało, że mnie nie widzą. Najciekawsza była jednak reakcja mojej babci, gdy ta historia do niej dotarła. Tak bardzo się śmiała, że dostała ataku czkawki. Spytałam, czy też jak mama uważa, że to diabeł mnie podkusił. Bo ja nie chciałabym iść do piekła. Ona przytuliła mnie i powiedziała: – Nie martw się, perełko, w przeciwieństwie do niektórych Pan Bóg ma poczucie humoru. A ty masz talent i będziesz potrafiła Eskimosom lód sprzedać! Jakby przyszłość widziała. Jestem handlowcem i mój szef zawsze mówi, że gdzie diabeł nie może, tam Marysię pośle… Laura, 28 lat Czytaj także: „Dałam dzieciom władzę nad moim życiem i to był błąd. Dopiero strata mężczyzny otworzyła mi oczy” „Syn kochał moje wszystkie żony bardziej niż ja. Po piątym ślubie coś w nim nagle pękło” „Ciągle ratowałam matkę i pożyczałam jej pieniądze. Gdy odmówiłam pożyczki, zaczęło się piekło”
„Zakochałem się, ale rodzice nie zaakceptują mojej dziewczyny. Od razu wyczują odór z wiejskiego pola”
„– A jakie to ma znaczenie? – Anka przyjrzała mi się dokładniej i nagle aż ją poderwało. – A, bo ty się wstydzisz wsiowej dziewczyny, tak? Pan inżynier musi mieć miastową pannę! Nie spodziewałam się tego po tobie!”.
Urodziłem się na wsi, ale wyprowadziliśmy się do miasta, gdy byłem jeszcze małym chłopcem. Z tego, co wiem, rodzice pokłócili się z dziadkami, jednak szczegółów nie znam. Jedni dziadkowie mieszkali daleko i widywałem ich raz na kilka lat, drudzy na wsi, ale z nimi też rzadko się spotykałem. Przyjąłem to jako rzecz naturalną i nie starałem się rozgryźć rodzinnych relacji. Zresztą, ciągle słyszałem od rodziców, że wieś to nic fajnego i dobrego – i sam zacząłem tak myśleć. Chociaż tak naprawdę nigdy wsi nie poznałem. Na wakacje jeździliśmy za granicę, ewentualnie nad morze czy do Zakopanego. Pole i krowy widywałem tylko z okien samochodu. Nie czułem potrzeby, żeby zasmakować z bliska natury. Byłem typowym chłopakiem z miasta – delikatnym i przyzwyczajonym do wielkomiejskich wygód. Najważniejsze, skąd pochodzi Moi rodzice mieli jakąś fobię na punkcie wsi. Za każdym razem, gdy słyszeli o agroturystyce, niemal wpadali w panikę. W podstawówce nie pojechałem z tego powodu na wycieczkę, bo mieliśmy spać w wiejskich domach, doić krowy i rozpoznawać zboża. Postawili weto i koniec. Podobnie było z moimi studiami. Interesują mnie silniki, więc w pewnym momencie pomyślałem, że może będę studiować mechanikę maszyn rolniczych. Rodzicie natychmiast się sprzeciwili. – Rolnikiem chcesz być, w gnoju się babrać? – mama załamywała ręce. – W mieście mieszkasz, nie na wsi, po co ci to? – perswadował tata. Moje tłumaczenia, że chcę usprawniać maszyny, a nie jeździć traktorem po polu, nie zdały się na nic. Machnąłem więc ręką i poszedłem na politechnikę, bo właściwie było mi obojętne, jakimi maszynami będę się zajmować. A widziałem, że ten temat jest dla nich wyjątkowo drażliwy. Podobnie jak temat mojej dziewczyny. Najważniejsze, żeby była miastowa! Za każdym razem, gdy jakąś poznawałem, rodzice interesowali się przede wszystkim tym, gdzie się urodziła, i skąd pochodzi jej rodzina. Pamiętam, jak pewnego razu przyprowadziłem Martę. Oboje byliśmy na pierwszym roku. Marta była śliczna, mądra i bogata! Niestety, na studia przyjechała do Warszawy z niewielkiej miejscowości pod Działdowem. Kiedy okazało się, że jej rodzice mają pole i krowy – miała przerąbane. Nie pomogło nawet to, że na tych krowach zrobili majątek, że mieszkali niemal w dworku, a córce już na pierwszym roku kupili mieszkanie. Ważne było tylko to, że Marta pochodzi ze wsi, a zatem – nie jest dla mnie. Może gdyby ten związek się nie rozpadł, próbowałbym jakoś wpłynąć na starych. Ale mniej więcej po pół roku doszliśmy z Martą do wniosku, że jednak nie jesteśmy sobie pisani – i tyle. I szczerze mówiąc, to mnie przekonało, że jednak muszę mieć dziewczynę miastową. Z inną się nie dogadam… Jednak los lubi płatać figle. Rok temu poznałem Anię. Byłem świeżo upieczonym inżynierem i dostałem się do wymarzonej pracy. Z Anką, która jest kadrową, poznałem się na samym początku – i trafiło mnie od razu. Nawet nie sądziłem, że można się aż tak zakochać. Byłem szczęśliwy już tylko z tego powodu, że na mnie spojrzała, odezwała się do mnie, przysiadła się podczas lunchu. A gdy zgodziła się umówić ze mną po pracy… Nigdy jej nie zaakceptują Spotykamy się już pół roku, ale jakoś nie było okazji, bym przedstawił Anię rodzicom. Nie mieszkam już z nimi, a oni ostatnio spędzili trzy miesiące w podróży dookoła świata. Wrócili niedawno i zaprosili mnie na obiad. Gdy dowiedzieli się, że kogoś poznałem, ich pierwsze pytanie brzmiało: – A skąd ona pochodzi? Nie wiedziałem. Jakoś nie gadaliśmy z Anią na ten temat. Zapytałem ją o to teraz, pewien zresztą, że z Warszawy albo innego dużego miasta, bo tak świetnie się dogadujemy. Prawda mnie zaskoczyła. – Ze wsi – odpowiedziała, wzruszając ramionami. – I to takiej prawdziwej, małej i biednej. Ale ja ją lubię. Zresztą, mam zamiar kiedyś tam wrócić, jak się dorobię, otworzyć jakąś własną działalność. A tobie co się stało? – zapytała, widząc moją minę. – Nic – wydusiłem z trudem. – A kiedy miałaś zamiar mi o tym powiedzieć? – A po co? – teraz ona się zdziwiła. – Przecież na razie nie planujemy przyszłości. Zresztą, to tylko mgliste plany. Jeszcze nie wiem, co będę robić. – Ale dlaczego mi nie powiedziałaś, że pochodzisz ze wsi? – dopytywałem. – A jakie to ma znaczenie? – Anka przyjrzała mi się dokładniej i nagle aż ją poderwało. – A, bo ty się wstydzisz wsiowej dziewczyny, tak? Pan inżynier musi mieć miastową pannę! Nie spodziewałam się tego po tobie! Wyszła ode mnie, trzaskając drzwiami. A ja siedziałem otumaniony na wersalce, nie wiedząc, co robić. Cholera… Naprawdę ją kocham. Jednak dobrze wiem, że rodzice za nic jej nie zaakceptują. Przestaną się do mnie odzywać. Z drugiej strony – przecież nie rozstanę się z Anką z powodu przedziwnych aspiracji moich rodziców! Muszę wreszcie z nimi pogadać. Tylko jak rozmawiać z ludźmi, których niechęć do wsi przerodziła się w prawdziwą obsesję?! Michał, 28 lat Czytaj także: „To miały być idealne oświadczyny. Spanikowałem, gdy pierścionek nagle zniknął z pudełka” „Miałem chrapkę na wielki majątek ojca. Żeby go dostać, musiałem wszystkich oszukać” „Szwagier przyjechał z jedną walizką i zamieszkał pod naszym dachem. Miał nie tylko tupet, ale i lepkie łapy”
„Przyjaciółka zmieniła się, gdy wyszła za mąż za bogacza z Warszawy. Ciągle gada o kasie i myśli, że jej zazdrościmy”
„Godzinami opowiada o tych swoich luksusach, domagając się od nas odpowiedniej ilości ochów i achów. I niczego więcej, bo na słuchanie o naszych sprawach szkoda jej czasu. Kilka razy sygnalizowałyśmy delikatnie, że mamy dość tych jej monologów, że czasem chciałybyśmy pogadać o czymś innym. Nie reagowała”.
W czwartek od rana Iwona bombardowała mnie telefonami. Nie odbierałam. Miałam nadzieję, że da za wygraną i w końcu przestanie. Nic z tego, dzwoniła co kwadrans! Za każdym razem, gdy wyświetlał się jej numer, przeklinałam cicho pod nosem. Aż dziewczyny w pracy zaczęły mi się dziwnie przyglądać. Pewnie wietrzyły już jakąś sensację. Myślały, że pokłóciłam się z mężem i teraz on wydzwania, żeby mnie przeprosić. Wreszcie, chyba po dwudziestym razie, odebrałam, bo zrozumiałam, że Iwona się nie odczepi. – Próbuję cię złapać od bladego świtu, a ty nic. Ogłuchłaś?! – naskoczyła na mnie. – Nie, nie, po prostu nie słyszałam. Jestem zawalona robotą i wyciszyłam telefon. Wiesz, jak to jest – tłumaczyłam się. – O rany, chcę się tylko dowiedzieć, o której spotykamy się w piątek. Już nie mogę się doczekać… Mam wam tyle do opowiedzenia! O moich planach wakacyjnych i w ogóle! Jarek chce mnie zabrać na Hawaje. Wyobrażasz to sobie? – zaczęła paplać. – No właśnie, pojawił się problem… Gośka jest przeziębiona, Ewa musi zostać dłużej w firmie… Więc ze spotkania nic chyba nie wyjdzie – przerwałam jej. – Znowu? Ostatnio jakoś dziwnie w kółko coś się z wami dzieje albo coś wam wypada. O co chodzi? Przecież kiedyś spotykałyśmy się regularnie – naburmuszyła się. – Nie przesadzaj, tak się zdarza. Przecież nikt nie jest w stanie przewidzieć choroby ani dłuższego posiedzenia w pracy – odparłam pojednawczym tonem. – Tak? A mnie się wydaje, że po prostu mnie unikacie, nie chcecie się ze mną spotykać! I umawiacie się za moimi plecami. Nawet wiem dlaczego! Zazdrościcie mi i tyle! – krzyknęła i się rozłączyła. Nasze sprawy jej nie interesują Może gdyby jeszcze chwilę poczekała, nie odłożyła tak gwałtownie słuchawki, powiedziałabym jej prawdę. Jak znam życie, nie spodobałaby się jej, oj nie… Iwona ma rację. Nie chcemy się z nią spotykać. Umówiłyśmy się z dziewczynami, że gdy zadzwoni i zapyta, kiedy się zobaczymy, będziemy kłamać. Twierdzić, że nasze babskie spotkanie po raz kolejny jest odwołane, bo któraś z nas ma grypę albo coś ważnego do załatwienia. Nie robimy tego jednak z zazdrości. Po prostu mamy dość jej towarzystwa! Naprawdę nie wiem, co się stało Iwonie. Kiedyś była przecież inna. Normalnie z nami rozmawiała, wysłuchiwała spokojnie naszych problemów. Cieszyła się z naszych wzlotów i przeżywała upadki, jak na przyjaciółkę przystało. Ale odkąd wyszła za Jarka, bogatego biznesmena, zupełnie się zmieniła. Mąż kocha ją do nieprzytomności, nosi na rękach, spełnia wszystkie jej zachcianki. I chwała mu za to! Byłyśmy szczęśliwe, że Iwona spotkała na swojej drodze faceta, który traktuje ją po królewsku. Ale mam wrażenie, że za bardzo się do tego przyzwyczaiła… I uwierzyła, że jest pępkiem świata. Zastanawiam się, czy ona w ogóle zdaje sobie sprawę z tego, że od dłuższego już czasu każde zdanie rozpoczyna od „JA”. „Ja myślę, że… Ja to robię inaczej… Ja zawsze w takich sprawach…”. Gdy w towarzystwie ktoś próbuje coś powiedzieć o sobie, natychmiast brutalnie mu przerywa i zaczyna to swoje słynne: „A wiecie, że ja…”. Oczywiście wszystko, co ma do powiedzenia, jest najciekawsze, wszystko, co robi – najmądrzejsze, a wszystko, co ma – najdoskonalsze. Jej gust, ciuchy, upodobania kulinarne, dom, meble, a nawet sedes, papier toaletowy i kubeł na śmieci. Top nad topami, górna półka, identyczne jak ma szejk arabski lub jakiś celebryta z pierwszych stron gazet. Godzinami opowiada o tych swoich luksusach, domagając się od nas odpowiedniej ilości ochów i achów. I niczego więcej, bo na słuchanie o naszych sprawach szkoda jej czasu. Kilka razy sygnalizowałyśmy delikatnie, że mamy dość tych jej monologów, że czasem chciałybyśmy pogadać o czymś innym. Nie reagowała. Pamiętam, jak któregoś razu Ewa nie wytrzymała i postanowiła postawić ją do pionu. Wykorzystała moment, gdy Iwona zamilkła, by nabrać powietrza. – Iwonko, odezwij się wreszcie, siedzisz przez cały wieczór i nic nie mówisz. Może źle się bawisz? – spytała z niewinnym uśmieszkiem. Strasznie się wtedy Iwona obraziła. Do końca spotkania siedziała z kwaśną miną i ostentacyjnie przeglądała jakieś pismo dla kobiet. Jakby chciała pokazać, że to, o czym rozmawiamy, w ogóle jej nie obchodzi… Trzeba z nią wreszcie pogadać A nasze ostatnie wspólne spotkanie? To sprzed trzech miesięcy? Było okropne! Przyszłam w świetnym humorze, bo udało mi się wreszcie pójść do fryzjera. Spędziłam tam ponad dwie godziny, zostawiłam ostatnie zaskórniaki, ale wyfrunęłam z salonu szczęśliwa. Refleksy, jak mi się wydawało, wyszły świetnie. Gośka i Ewa też były zachwycone. – Super, te złotobrązowe pasemka dodają twojej twarzy wyrazu – mówiły. A Iwona? Obrzuciła mnie tylko taksującym spojrzeniem, a potem lekko się skrzywiła. I oczywiście natychmiast zaczęła zachwycać się sobą. – Popatrz, jak mnie ekstra obcięła moja nowa fryzjerka! Cudem się do niej dostałam! Droga jest, czesze Kożuchowską i kilka innych gwiazd, ale opłaca się. To jest dopiero efekt! – stwierdziła, potrząsając włosami. Moja radość z nowego wyglądu prysła jak mydlana bańka. Potem było już tylko gorzej. Widziała, że Gośka wypłakuje się na moim ramieniu, bo odkryła, że mąż ją zdradza. – Dlaczego on mi to zrobił? Przecież tak bardzo go kocham! Co teraz będzie – chlipała. Iwona słuchała tego może z pięć minut. A potem oczywiście wkroczyła do akcji. – A wiecie, jaką mój mąż zrobił mi niespodziankę? Naprawdę się nie spodziewałam! – zaszczebiotała, chwyciła aksamitne puzderko, które dziwnym trafem miała akurat w torebce, i teatralnym gestem wyciągnęła złotą bransoletkę. Pół godziny rozwodziła się nad umiejętnościami bardzo znanego jubilera, który ją zrobił, i kosmiczną ceną brylantów, które w niej tkwiły. – Muszę powiedzieć Jarkowi, żeby dokupił mi do niej kolczyki. Na pewno się zgodzi. Przecież wiecie, jak uwielbia mnie rozpieszczać – rzuciła niby od niechcenia. Aż nas wtedy zamurowało. Czy ona oczu i serca nie ma? Nie widziała, do cholery, jak Gosia zbladła? Jak zrobiło jej się przykro? A potem katowała nas jeszcze zdjęciami z jakiejś ostatniej egzotycznej podróży. Iwonka uśmiechnięta pod palmą, mąż uśmiechnięty pod palmą. Iwonka uśmiechnięta w wodzie, mąż uśmiechnięty w wodzie. Iwonka uśmiechnięta na wielbłądzie, mąż uśmiechnięty na wielbłądzie… Końca nie było widać. Tak była zaaferowana opowiadaniem wspaniałych przygód, które przeżyli w czasie tej podróży (Jarek spiekł się na słońcu jak rak, a jej okulary przeciwsłoneczne w morzu utonęły. Szczęśliwie w hotelu był salon Diora, więc miała gdzie kupić drugie), że nawet nie zauważyła, jak wszystkie modlimy się, żeby sobie wreszcie poszła… A kiedy już to zrobiła, obiecałyśmy sobie, że na kolejnym naszym babskim spotkaniu jej już nie będzie. Iwona ma więc rację. Spotykamy się za jej plecami. Jak zwykle, w co drugi piątek. Wczoraj też się widziałyśmy. Gosia wcale nie była przeziębiona, a Ewa wyszła z pracy normalnie. Pośmiałyśmy się, popłakałyśmy, poplotkowałyśmy. Jak to przyjaciółki. O Iwonie też mówiłyśmy… Nie chcemy już dłużej jej zwodzić, oszukiwać. To nie w porządku. Przecież znamy się od lat, kiedyś świetnie się dogadywałyśmy. Dlatego postanowiłyśmy, że w następny piątek zaprosimy ją na spotkanie i powiemy szczerze, bez ogródek, co nam leży na sercu. Wścieknie się pewnie okropnie, wybiegnie obrażona, będzie krzyczała, że nigdy więcej się do nas nie odezwie. Ale może potem, gdy wszystko spokojnie przemyśli, zrozumie, że my nie chcemy zrywać przyjaźni. Chcemy tylko, by Iwona przestała mówić o sobie i posłuchała czasem innych. Iza, 28 lat Czytaj także: „To miały być idealne oświadczyny. Spanikowałem, gdy pierścionek nagle zniknął z pudełka” „Miałem chrapkę na wielki majątek ojca. Żeby go dostać, musiałem wszystkich oszukać” „Szwagier przyjechał z jedną walizką i zamieszkał pod naszym dachem. Miał nie tylko tupet, ale i lepkie łapy”
„Brat nie odzywał się do mnie po śmierci rodziców. Powód jego milczenia poznałam w ich testamencie”
„Notariusz odczytywał treść dokumentu, a ja nie rozumiałam, co się dzieje. Okazało się, że nasz dom rodzinny już dawno jest własnością mojego brata. Rodzice mieli zapisaną jedynie służebność użytkowania”.
Pomiędzy mną a Kamilem jest 6 lat różnicy. Siłą rzeczy zawsze traktował mnie więc jak młodszą siostrzyczkę. Ot takie naiwne dziecko, które niewiele rozumie, co się dzieje wokół, ale jednocześnie jest rodziną, dlatego trzeba go chronić. Pamiętam z dzieciństwa, że czasami zazdrościłam moim koleżankom ze szkoły rodzeństwa w podobnym wieku. Takiego, z którym miało się wspólne sprawy, bawiło lalkami i było w komitywie przeciwko niesprawiedliwości świata dorosłych. U nas oczywiście czegoś takiego nie było. Trudno, żeby 15 czy 17-latek chciał spędzać czas ze swoją małą siostrą, a nie kolegami, a potem pierwszymi sympatiami. Mimo to nasze rodzinne stosunki były w miarę poprawne. Brat czasami odbierał mnie z dodatkowych zajęć, pomógł rozwiązać zadanie z matematyki, z którym sobie nie radziłam czy dopompował koło w rowerze, gdy akurat planowałam przejażdżkę z przyjaciółką. – Jest Was tylko dwoje, dlatego musicie się wspierać – często powtarzała mama. – Tak, świat jest trudny, dlatego rodzina powinna trzymać się razem. Jak dorośniecie, to zobaczycie, że zawsze warto mieć kogoś naprawdę bliskiego, na kogo można liczyć. Znajomi, przyjaciele czy koledzy z pracy przychodzą i odchodzą, a rodzina trwa – dodawał tata. Gdyby wtedy wiedział, jak kiedyś potraktuje mnie Kamil, na pewno byłby rozczarowany. Niestety rodzice już nie żyją – zginęli w wypadku samochodowym, gdy wracali z wakacji nad morzem. Z Wiktorią nie pałałyśmy do siebie sympatią Kiedy coś pomiędzy nami zaczęło się psuć i przestaliśmy być zwartą drużyną, która gra do jednej bramki? Myślę, że w momencie, gdy pojawiła się Wiktoria. Początkowo dziewczyna, później narzeczona, a wreszcie żona mojego brata. Od początku nie zapałałyśmy do siebie zbyt dużą sympatią. Ja chodziłam jeszcze do liceum, Kamil już kończył studia. Pamiętam, gdy przyprowadził ją po raz pierwszy na niedzielny obiad do rodziców. Od razu wiedziałam, że to coś poważnego. Wcześniej, owszem, mój brat miał jakieś dziewczyny, ale to były raczej luźne znajomości ze szkoły i studiów polegające na chodzeniu na randki do kina czy imprezy w większym gronie. Jego sympatie przychodziły czasami do nas do domu, ale odbywało się to nieoficjalnie. Wpadały po jakieś notatki czy książki, siedzieli w jego pokoju bądź ogrodzie. Nigdy jednak nikt nie był zapraszany na oficjalne niedzielne obiady. Tego dnia zarówno Kamil, jak i rodzice byli bardzo przejęci. Mama przygotowała swoją popisową pieczeń, upiekła nawet czekoladowy tort na deser. Normalnie u nas podawało się ciastka czy ciasto z cukierni i nikt nie robił większych ceregieli. – To jest Wiktoria, moja przyszła żona – doskonale pamiętam, że właśnie w taki sposób Kamil ją przestawił. – A to moja mała siostrzyczka – dodał ze śmiechem wskazując w moją stronę. Nie byłam szczególnie obrażona o ten żart. Też chciałam potraktować całą sytuację żartobliwie. Nim jednak zdążyłam coś powiedzieć, Wiktoria wyciągnęła w moją stronę dłoń bez cienia uśmiechu. – Miło Cię poznać. Kamil wiele opowiadał o swojej beztroskiej siostrze, która zawsze palnie jakąś gafę – powiedziała całkiem poważnie. Wtedy zrobiło mi się nieco głupio. Zwłaszcza, że dziewczyna brata skojarzyła mi się z zimną królewną zapatrzoną w siebie, która zawsze chce być w centrum uwagi. Nie zapałałyśmy do siebie sympatią od pierwszej chwili i tak pozostało. – Nie, no nie żartuj, że ta mała ma być moją druhną. To jest ważna rola. Ma mnie wspierać, pomagać w formalnościach. Nie wyobrażam sobie przez całe przygotowania być skazana na towarzystwo Agnieszki. Nie obraź się, ale ona jest jeszcze bardzo dziecinna – kiedyś podsłuchałam, jak Wiki trajkocze do Kamila, siedząc na naszej kanapie w salonie i malując paznokcie. – Ale, jak mam jej powiedzieć, że nie powierzymy jej tej roli? Nawet rodzice są przekonanie, że to właśnie Aga będzie świadkiem na naszym ślubie – mój brat starał się zaprotestować, ale narzeczona szybko stłumiła jego pomysły. – Druhną będzie Kama. Z przyjaciółką najlepiej się dogadujemy i ona lepiej wyjdzie na zdjęciach. Mamy podobny typ urody. Ty weźmiesz na świadka Maćka i wszystko będzie OK – powiedziała stanowczo, jakby decyzja należała tylko do niej. Wtedy byłam na pierwszym roku studiów i miałam na głowie własne sprawy, dlatego tak naprawdę wcale nie uśmiechało mi się uczestniczyć w przygotowaniach do ich wesela. Zwłaszcza, że Wiktoria na co dzień była bardzo męcząca i z każdego drobiazgu robiła wielki problem. Po ślubie Kamil z żoną zamieszkali na piętrze domu naszych rodziców. Remont był drogi, ponieważ Wiki była wymagająca i nie chciała iść na żadne ustępstwa. A że oboje dopiero zaczynali swoją karierę zawodową i tak naprawę niewiele zarabiali, koszty materiałów, ekipy budowlanej, nowych mebli i dodatków w większości pokryli nasi rodzice. Z tego, co wiem, teściowie praktycznie nic im się nie dołożyli, ale bardzo chętnie przyjeżdżali na niedzielne obiadki i sobotnie pogaduchy. Niby w odwiedziny do córeczki, która była w ciąży i przeszła na zwolnienie, ale myślę, że posiedzieć w naszym dużym ogrodzie i za darmo sobie odpocząć. Sami mieszkali w małym M3 w bloku z mikroskopijną kuchnią i jeszcze mniejszym balkonem. – Super córcia się tutaj urządziłaś. Masz mnóstwo miejsca, a tam w rogu można zlikwidować ten stół z ławą i zrobić plac zabaw dla malucha. Piaskownica, huśtawka. Będzie jak znalazł – Teresa, mama Wiktorii, miała swoje własne pomysły na zagospodarowanie naszego ogrodu. – Tak, ten stół jest okropny. Kto to widział trzymać taki rupieć z powycieranym blatem – córeczka była zgodna z mamą. Nie wzięły pod uwagę tego, że ten stół jest oczkiem w głowie mojego taty, który w wolnych chwilach kochał wyszukiwać antyki i je odnawiać. Uwielbiał styl retro i często spędzał całe weekendy na jakichś targach staroci, żeby znaleźć fajne meble z potencjałem. Dom rodziny dostał brat, dla mnie zostały ochłapy Po porodzie Wiktoria nie wróciła do pracy, bo twierdziła, że nie opłaca się jej spędzać długich godzin w salonie fryzjerskim za marne pieniądze. – Te babska są okropne. Człowiek tylko się ustoi cały dzień na nogach, ulata i umęczy, żeby im zrobić pasemka, a te tylko mają pretensje. Ale przecież trudno, żeby jakaś pięćdziesięciolatka z nadwagą i trzema włosami na krzyż po farbowaniu na blond wyglądała jak Claudia Schiffer – złościła się. Kamil zatrudnił się jako przedstawiciele farmaceutyczny i zaczął wyrabiać nadgodziny, jeżdżąc po całej Polsce. Marzył o pozostaniu na uczelni (skończył biotechnologię), ale tam raczej nie zarobiłby na wygodne życie i zachcianki niepracującej żony. Tymczasem Wiktoria ponownie zaszła w ciążę i zasiedziała się w domu na dobre. Teraz myślę, że wymyśliła sobie całkiem wygodny sposób na życie. Dzieciaki odwoziła do przedszkola, a sama całe dnie spędzała ze swoją mamą i niepracującą siostrą. Miała czas na zakupy z koleżankami, wyjścia do knajpek czy na lody, spacerki po parku. Obiady dla całej rodziny gotowała moja mama, która już przeszła na emeryturę. Tata dbał o ogród i wszelkie naprawy. Ja w tym czasie skończyłam studia i wyprowadziłam się do Krakowa, gdzie udało mi się znaleźć pracę w biurze rachunkowym. Razem z moim narzeczonym wynajęliśmy kawalerkę i zaczęliśmy powoli odkładać na wkład własny. Ceny wynajmu są jednak naprawdę wysokie, dlatego nasza inwestycja nieco się odwlekała. W końcu udało się nam odłożyć pieniądze i dostaliśmy kredyt hipoteczny na 43 m2. Salon połączony z kuchnią, sypialnia, przedpokój, łazienka i balkon. Na początek na taki właśnie metraż było nas stać. – Mieszkanko jest z rynku wtórnego, ale blok ładnie odnowiony, ocieplony i odmalowany. Na kameralnym osiedlu, blisko parku. Na razie nam wystarczy – opowiadałam z entuzjazmem mamie przez telefon. – Super córcia. Już nie mogę się doczekać, kiedy się wprowadzicie i odwiedzimy Was z tatą. Mam już dla Ciebie prezent niespodziankę na nowe miejsce – cieszyła się. Nie zdążyli przyjechać i zobaczyć, jak się urządziliśmy. Gdy wracali z krótkiego urlopu, kierowca tira zasnął za kierownicą i uderzył w ich samochód. Z auta została miazga. Nie wiem, jak przeżyłam dni do pogrzebu. Z samej wizyty w kościele i na cmentarzu niewiele pamiętam. Gdyby nie Maciek, chyba w ogóle bym zemdlała i nie dała rady w niczym wziąć udziału. Po jakimś czasie, dostałam list z kancelarii notarialnej na odczytanie testamentu. Próbowałam skontaktować się wtedy z Kamilem, ale nie odbierał telefonu. Nie miałam jednak podejrzeń. Myślałam, że po prostu ma ciężki czas w pracy i zaraz oddzwoni. Nie oddzwonił. Powód jego nagłego milczenia poznałam w kancelarii. Notariusz odczytywał treść dokumentu, a ja nie rozumiałam, co się dzieje. Okazało się, że nasz dom rodzinny już dawno jest własnością mojego brata. Rodzice mieli zapisaną jedynie służebność użytkowania. Dla mnie został dom po babci Stasi. Prawie 100-letnia drewniana chatka w niezbyt dobrym stanie, położona na uboczu, około 60 km od większego miasta. – Lubiłam tam w dzieciństwie jeździć – opowiadałam później mojemu narzeczonemu. – Ale po śmierci babci przez długie lata nikt w nią nie inwestował. Rodzice mieli problemy finansowe, rozpoczęli budowę tego domu, bo bardzo chcieli wyprowadzić się z bloku. Wszystkie pieniądze szły na spłatę zaciągniętego kredytu, wyposażenie, zagospodarowanie przestrzeni. Nie było już wolnych środków, aby coś robić z tamtą nieruchomością. Pojechaliśmy ją zobaczyć, ale moje podejrzenia okazały się słuszne. – Obraz nędzy i rozpaczy – podsumował Maciek. – Żeby to jakoś wyglądało, potrzebna jest wymiana dachu, myślę, że ściany też są w złym stanie, trzeba zrobić całą stolarkę. – Ile to może być warte? – Myślę, że nie więcej jak 100 tys. zł. Trzeba będzie wezwać jakichś fachowców, ale nie wiem, czy ten dom nie będzie do wyburzenia. Działka jest malutka, do tego w naprawdę złej lokalizacji. Nie ma wodociągu, gazu, kanalizacji. Aga, to jest po prostu ruina. – Myślisz, że da się jakoś zaskarżyć decyzję rodziców? I odzyskać coś od Kamila? Przecież nasz dom rodzinny wart jest 800 tys. albo więcej. – Nie wiem. Musimy skontaktować się z prawnikiem – odpowiedział. Zamierzam walczyć o swoje Czuję się naprawdę oszukana. Tym bardziej, że Kamil nie widzi żadnego problemu. – Przecież Ty właśnie kupiłaś mieszkanie w Krakowie, masz dobrą pracę, masz gdzie mieszkać. Nawet jeszcze z Maćkiem nie macie dzieci. My mamy dwójkę, Wiktoria nie pracuje. Wiesz jakie mamy wydatki? – powiedział mi ze spokojem. – A to moja wina, że Wiktoria nie pracuje? Ty sobie naprawdę robisz ze mnie żarty? Okradliście mnie z żoną. Mieszkanie mam na kredyt. Co miesiąc muszę spłacać wysoką ratę. Żeby odłożyć na wkład własny, pracowałam po godzinach, nie miałam wolnych sobót, odmawiałam sobie przyjemności, wyjazdów, większych zakupów. Wy sobie wygodnie mieszkaliście przez lata u rodziców za darmo – wykrzyczałam mu prosto w twarz. – Ale to my inwestowaliśmy w remonty, ogrzewanie, utrzymanie domu. Pomagaliśmy rodzicom na co dzień. Ty sobie spokojnie pracowałaś, a my się nimi opiekowaliśmy. Wszystko było na głowie Wiki. Zresztą przecież dostałaś ten dom babci w ładnej okolicy. Cisza, spokój. Wyremontujecie i będziecie mieli na weekendy jak znalazł. – Kamil, widziałeś ten dom? Przecież to jakaś chatka na kurzej nóżce, która się rozsypuje. Warta ze 100 tys. zł, a nie prawie milion. A rodzicami się nie opiekowaliście. To nie byli ciężko chorzy i niedołężni staruszkowie. Oni mieli po 60 kilka lat, sami wszędzie jeździli i doskonale sobie radzili. Jeszcze mama Wam pomagała, opiekowała się dzieciakami, robiła zakupy, gotowała. I to oni zapłacili za Wasze remonty. Brat w ogóle nie poczuwa się do winy. Myślę, że to chciwość jego żony jest wszystkiemu winna. Czuję się naprawdę oszukana przez osoby, które teoretycznie powinny mnie wspierać w walce ze światem. Nie potrafię też zrozumieć decyzji rodziców. Oni chyba byli po prostu na tyle naiwni, że przepisali ten dom na Kamila, bo z nimi mieszka. Może myśleli, że on mi to zrekompensuje finansowo. Pewnie obiecał im, że odłoży pieniądze i jakoś mnie spłaci. Teraz niestety już się tego nie dowiem. Ale będę walczyć. Na jutro jesteśmy umówieni z prawnikiem. Nie pozwolę, żeby Wiktoria, która od lat tak naprawdę nic nie robi, zagarnęła w całości majątek moich rodziców, na który oni przez całe życie ciężko pracowali. Agnieszka, 30 lat Czytaj także: „Szwagier przyjechał z jedną walizką i zamieszkał pod naszym dachem. Miał nie tylko tupet, ale i lepkie łapy” „Uśmiechałem się i po cichu zbierałem dowody zdrady ze skrupulatnością księgowego. Teraz to ja rozdawałem karty” „Żona na naszych wakacjach zabawiała się z kochankiem. Dalej żyłbym w życiowym szambie, gdyby nie jeden szczegół”
„Miałem chrapkę na wielki majątek ojca. Żeby go dostać, musiałem wszystkich oszukać”
„Mogłem wyśmiać go i powiedzieć, że jestem w stanie żyć bez jego pieniędzy, ale przecież nie byłem w stanie. Miałem fach w ręku, ale na otworzenie własnego warsztatu potrzebowałbym pieniędzy ojca, a bez nich musiałbym gdzieś zatrudnić się na etat, co mi nie odpowiadało ani trochę”.
Wszyscy moi znajomi zastanawiali się, dlaczego akurat Olga jest tą, z którą stanąłem na ślubnym kobiercu. Pewnie sama Ola, w białej sukni i wśród kwiatów, nie rozumiała swojego szczęścia. Tylko że nasz ślub nie miał nic wspólnego ani ze szczęściem, ani z miłością. Był kompromisem, na który się zgodziłem, żeby uczynić zadość życzeniom ojca. Określenie „dziedzic” kojarzy się Wam pewnie z powieściami, których akcja toczy się w dziewiętnastym wieku. To prawda, ale o mnie mówiono tak od wczesnego dzieciństwa. Byłem oczkiem w głowie rodziców, którzy nie mieli innych dzieci, a i na mnie musieli czekać naprawdę długo. Nie tylko fakt, że byłem jedynakiem był jednak powodem, dla którego skupiała się na mnie uwaga otoczenia. Nie bez znaczenia było i to, że ojcu udało się zgromadzić ogromny majątek. Rodzina uciekła z kraju zaraz po wybuchu drugiej wojny światowej i do dziś jest zagadką, co robiła nad Jeziorem Bodeńskim w latach, w których żaden biznes nie był uczciwy. Zawsze myślałem, że odziedziczę majątek Do Polski rodzice wrócili w latach dziewięćdziesiątych. Tu też urodziłem się ja, ich jedyny syn. Majątek był na tyle duży, że nie musieli pracować, ale tata nieustannie go pomnażał, pilnując interesów w Szwajcarii i dbając o te, które rozwijały się w Polsce. Od narodzin byłem wychowywany w przekonaniu, że wszystko to kiedyś będzie moje, choć w pewnym momencie sprawy zaczęły się komplikować. Nigdy nie miałem głowy do interesów. Ciekawiły mnie samochody, ale nie tyle ich kupno i sprzedaż, ile sprawdzanie, co mają w środku i co jeszcze można do nich dodać. Ojciec szybko zorientował się, że nie będę jego najlepszym partnerem biznesowym. Znosił to jednak, ciesząc się widocznie, że mam przynajmniej jakieś zainteresowania. Znacznie bardziej martwiło go to, co robiłem z życiem prywatnym, a nie starałem się nawet, aby nie miał zmartwień z mojego powodu. Nie tylko nie uczyłem się niczego innego niż przedmiotów ścisłych, ale i oglądałem się za dziewczynami. Byłem od dziecka dość ostrożny, nie groził mi więc wczesny ożenek z powodu niechcianej ciąży, ale nie potrafiłem przejść obojętnie obok pięknej kobiety. Już jako nastolatek miałem ksywkę Dziedzic-Hulaka i nic sobie z niej nie robiłem. Taki już jestem, umiem docenić piękno, ale nie umiem się nim cieszyć. W pewnym momencie zresztą część dziewczyn zaczęła mnie zwyczajnie unikać. Po okolicy rozeszła się plotka, że Dziedzic wykorzystuje, ale nie daje nic w zamian. Nie martwiłem się tym jednak, bo nie brakowało i takich, które wmawiały sobie, że skruszą mój upór przed ustatkowaniem się. Te przyjmowałem z radością, aby szybko wyprowadzić je z błędu. I żyłbym sobie tak szczęśliwie do dziś, gdyby ojciec nie poprosił mnie w pewnym momencie o rozmowę. – Czy zdajesz sobie sprawę z tego, że twoje dziedzictwo nie jest wcale takie oczywiste? – zapytał. Spojrzałem na niego zaskoczony. Nie wiem, w jakim systemie prawnym operował, ale w Polsce dzieci dziedziczą po rodzicach. – Tak, to prawda, ale muszą mieć co dziedziczyć. A wyobraź sobie, że postanowię sprzedać nasz majątek choćby dalszym krewnym ze Szwajcarii, a wszystko to, co mi i matce zostanie przeznaczę na jakiś związek religijny. Oczywiście, masz prawo do zachowku, ale uwierz mi, jestem cięty i mogę zrobić wiele, żeby uprzykrzyć ci życie. Cała ta tyrada brzmiała abstrakcyjnie, ale przeczuwałem, że nic z tego, o czym mówi ojciec, nie jest niemożliwe do zrealizowania. Niewiele wiedziałem o swojej rodzinie, bo rodzice nie byli wylewni, a ja nie zadawałem pytań, ale nawet do mnie docierały strzępy opowieści o złośliwościach wujków i ciotek. Ojciec był też na tyle majętny, że gdyby chciał mnie uczynić niegodnym dziedziczenia, z pewnością osiągnąłby swój cel. Oczywiście, mogłem wyśmiać go i powiedzieć, że jestem w stanie żyć bez jego pieniędzy, ale przecież nie byłem w stanie. Miałem fach w ręku, ale na otworzenie własnego warsztatu potrzebowałbym pieniędzy ojca, a bez nich musiałbym gdzieś zatrudnić się na etat, co mi nie odpowiadało ani trochę. – To czego oczekujesz? – spytałem więc zrezygnowany. – Synowej i dziedzica Była nudna jak flaki z olejem Już zacząłem się uśmiechać, bo w sumie mogło być gorzej, gdy ojciec ostudził mój zapał. – Nie ty będziesz ją wybierać. Twoje wybory budzą nasze wątpliwości. Twoja matka ma już na oku odpowiednią kandydatkę. Olgę, jeśli ją w ogóle kojarzysz. No i w ten sposób w dwudziestym pierwszym wieku stałem się bohaterem taniego romansu sprzed dwóch stuleci. Oczywiście, że nie kojarzyłem żadnej Olgi, ale rodzice widocznie nie marnowali czasu. Gdy ja rozbijałem się po klubach, oni zrobili przegląd panien na wydaniu w najbliższej okolicy i ich wzrok padł na szarą myszkę, która skończyła właśnie pedagogikę wczesnoszkolną i zaczynała pracować w lokalnej podstawówce. Olga miała życiorys tak nudny, że można byłoby zasnąć przy jego słuchaniu, gdyby nie to, że był zbyt krótki, aby zapaść w sen. Zawsze miła i grzeczna była, tak jak ja, późnym dzieckiem. Jej tata wcześnie zmarł, a mama – sprzątaczka, która pomagała też w naszym domu – nie wyszła za maż po raz drugi wszystkie wysiłki wkładając w to, aby jej córka mogła się uczyć. No i wysłała ją na nauczycielkę! Pogratulować pomysłu na biznes i bogactwo. Oleńka wpadła jednak w oko mojej mamie, a gdy ta zaczęła wspominać ojcu, że to może być dobra żona dla mnie, ten zrobił dyskretny wywiad w środowisku studenckim dziewczyny. No i okazało się, że na studiach była tak samo grzeczna, jak w domu, karnie przyjeżdżając na każdy weekend do mamy. No i teraz to miała być moja przyszła żona. – To kiedy zrobicie nam ten wieczorek zapoznawczy? – spytałem z ironią. – Ola przyjdzie z mamą do mnie na kawę w sobotę. To świetna okazja, żebyś ją poznał i zachwycił się nią – odpowiedziała mama z powagą. Czuję się jak ostatni oszust Świetna okazja! Okres naszego chodzenia ze sobą to była mordęga. Olga okazała się chorobliwie wręcz nieśmiała i trudno było wydusić z niej więcej niż kilka słów. Co gorsza, nie miała może miłosnych doświadczeń, ale miała przyjaciółki, które uważały, że moje zainteresowanie to jakiś niesmaczny żart. Zdobycie jej uwagi i zainteresowania to było najtrudniejsze wyzwanie, jakie pojawiło się w moim dotychczasowym życiu i już nawet kilka razy zastanawiałem się, czy nie machnąć ręką na majątek rodziców. Przecież mogli blefować? Wyraz twarzy ojca jasno dawał mi jednak do zrozumienia, że nie ma mowy o żartach. I w końcu stanęliśmy razem przed księdzem w gustownie ustrojonym kościele. Nie zaprosiłem zbyt wielu osób. Nie urządziłem sobie nawet prawdziwego wieczoru kawalerskiego. Co tu świętować? Od kilku tygodni wiemy, że Olga spodziewa się dziecka. Chuchamy nad nią i dmuchamy. Czuję dumę, że będę ojcem, ale – jak wszystko – duma ta jest przesiąknięta goryczą. Jeżdżę na weekendy do Warszawy. Teoretycznie, żeby się kształcić w zakresie zarządzania i dobrze prowadzić warsztat, który otwiera dla mnie ojciec. Praktycznie, żeby się wyszaleć, żeby odpocząć od tego, co mam w domu, żeby kłamać na moich zasadach. Ale nawet te wyjazdy nie cieszą mnie już tak, jak powinny. Znajomi mówią, że zmienił mnie ślub, że skromna Ola ujarzmiła lwa. Nikt nie zna prawdy, a ja nie wiem, jak będzie wyglądać nasze życie i ile jeszcze będę w stanie znieść, żyjąc jak oszust. Patryk, 26 lat Czytaj także: „Szwagier przyjechał z jedną walizką i zamieszkał pod naszym dachem. Miał nie tylko tupet, ale i lepkie łapy” „Uśmiechałem się i po cichu zbierałem dowody zdrady ze skrupulatnością księgowego. Teraz to ja rozdawałem karty” „Żona na naszych wakacjach zabawiała się z kochankiem. Dalej żyłbym w życiowym szambie, gdyby nie jeden szczegół”
„Zięć latami traktował mnie jak śmiecia. Gdy zostałam bogatą emerytką, nagle chciał mnie całować po stopach”
„– Niech mama przestanie się gniewać – telefon od Marka wprawił mnie w osłupienie. – Przecież mama wie, że ja bym jej krzywdy nie zrobił. To wszystko przez nadmiar pracy. Z nieokrzesanego gbura Marek zmienił się w baranka”.
Nie mam w zwyczaju wtykać nosa w nie swoje sprawy, ale boli mnie to, że moja córka poślubiła zwykłego gbura. Zięć nie okazuje mi szacunku. Uważa mnie za darmową pomoc domową i opiekunkę do dzieci. Kocham moje wnuki ponad wszystko, ale mam też swoje życie, o uczuciach nie wspominając! Co gorsza, Ania jest w niego zapatrzona i nie potrafi mu się sprzeciwić! Czy w tym kraju starsze kobiety nie mają prawa żyć tak, jak chcą? Boleśnie przekonałam się o tym, że jest niestety w tym sporo prawdy. Odkąd na świat przyszły moje wnuki, nie zaznałam ani chwili wytchnienia. Zięć uważał bowiem, że zajmowanie się nimi i wychowywanie ich jest moim obowiązkiem. Kocham wnuki, ale mam dość roli niańki! – A co niby mamusia ma robić? – był najzwyczajniej w świecie złośliwy. – Chodzić na spotkania emerytów? Niech się mamusia cieszy, że ma się czym zająć na stare lata. Nieuprzejmość z jego strony pod moim adresem była na porządku dziennym. Odnosił się do mnie tak, jakbym była zwykłym przedmiotem, a nie człowiekiem z krwi i kości. Kiedy prosiłam Anię, żeby z nim porozmawiała, bagatelizowała sprawę. – Mamo, jesteś przewrażliwiona – słyszałam z jej ust. – Marek taki jest, a ty przesadzasz. W sobotę wychodzimy na imprezę, przyjdziesz do dzieci? Oczywiście nigdy nie odmawiałam. Zdarzyło mi się raz. Córka i zięć obrazili się wtedy na mnie i zagrozili, że jeśli to się powtórzy, zabronią mi widywać wnuków. Załamałam się i próbowałam wytłumaczyć im cokolwiek, ale w ogóle nie chcieli mnie słuchać. Opiekę nad dzieciaczkami zrzucali na moje barki, gdy tylko chcieli i gdy było im to rękę – bo przecież oni są młodzi i mają prawo jeszcze trochę się wyszaleć, a nie siedzieć w pieluchach. Od tego jest przecież babcia – czyli ja! Najbardziej bolesna w tym była postawa Ani. Nie tak ją wychowałam! Była jednak pod wpływem Marka, który urabiał ją, jak mu było wygodnie. A kto z kim przestaje… Nie jestem już młoda. Pomimo niezłej jak na mój wiek kondycji i dobrego stanu zdrowia, przy małych dzieciach często po prostu nie daję rady. Nie nadążam, a kręgosłup mi wysiada. Nie jestem młódką, która ma siłę, aby biegać za bardzo energicznymi malcami. Czasami szybko się męczę, ale przy Jasiu i Mai nie mam kiedy odpocząć. Mówiłam o tym Ani nie raz i nie dwa, ale zawsze słyszałam, że szukam wymówek, aby im nie pomagać. Marek rzecz jasna jej wtórował. – Niech sobie mamusia kupi witaminy – ironizował, a mnie łzy cisnęły się do oczu. Kiedy nie meldowałam się punktualnie co do minuty na wyznaczoną przez córkę i zięcia godzinę, Marek wpadał w szał i wyzywał mnie od ślamazarnych bab. Jak któregoś razu zapomniałam podać Jasiowi lekarstwo na gardło, urządził taką awanturę, jakby nie wiadomo co się stało. Miałam być na każde ich zawołanie. Niczego ze mną nie konsultowali. Po prostu stwierdzali, że mam przyjechać i kropka. Nigdy nie podziękowali – Ani zdarzało się sporadycznie, ale tak, żeby Marek broń Boże nie usłyszał. Zaczęłam podejrzewać, że w ich małżeństwie nie dzieje się najlepiej, lecz Ania bała się o tym powiedzieć. Przyznam szczerze, że nie tak wyobrażałam sobie jesień życia. Za Maję i Jasia w ogień bym poszła, ale miałam serdecznie dość zajmowania się nimi. Uważam, że to rola rodziców, a nie babć i dziadków. Nie mam nic przeciwko wspieraniu w tym młodych, ale powinno się to mieścić w zdroworozsądkowych granicach. Tymczasem Ania i Marek mnie wykorzystywali. Wychodzili z założenia, że skoro jestem stara, to nie mam żadnych zainteresowań i planów, bo to, co najlepsze, dawno już za mną. Bezczelnie szantażowali mnie zakazem widywania wnuków, a ja byłam po prostu zmęczona. Czara goryczy się dla mnie przelała – Nie lubię mojego zięcia – wyznałam pewnego razu Eli, mojej przyjaciółce. Nie było mi łatwo zdobyć się na takie zwierzania, ponieważ wychodziłam z założenia, że niby po co mam kogoś zanudzać swoimi problemami? Ludzie mają swoje kłopoty, więc po im jeszcze dokładać zbędnego balastu? Ela była jednak dobrą słuchaczką, a kiedy opowiedziałam jej o wszystkim, kamień spadł mi z serca. – Krysiu, przecież tak nie może być! – była wyraźnie poruszona moimi wynurzeniami. – Ja rozumiem, że chcą odciążenia od obowiązków, ale żeby tak traktować drugiego człowieka? – To co ja mam zrobić? – otarłam mokre od łez policzki. – Musisz rozmówić się z córką – Ela miała rację. Do rozmowy z Anią przymierzałam się prawie dwa tygodnie. Czara goryczy przelała się w momencie, gdy Marek mnie popchnął. Delikatnie, ale jednak. Doszło między nami do nieprzyjemnej wymiany zdań uwieńczonej gradem wyzwisk, jakie spadły na moją głowę. Córki przy tym nie było. Początkowo nie dawała wiary moim słowom – albo przynajmniej dobrze udawała. – Kochanie, czy ty naprawdę nie widzisz, że to zwykły cham? – nie umiałam się powstrzymać, żeby nie nazwać rzeczy po imieniu. – Mamo, proszę, nie mów tak… – Ania ściszyła głos. – Ja już mam tego dość – oznajmiłam i aż sama się zdziwiłam, że niespodziewanie nabrałam pewności siebie. – Zrobiliście ze mnie swoją służącą, ale to koniec. – Dlaczego? – córka nie kryła zdziwienia. – Kochanie, ja nie mam tyle siły, co dwadzieścia czy trzydzieści lat temu – nieco spuściłam z tonu. – Mogę od czasu do czasu posiedzieć z dziećmi, ale nie jestem autobusem na żądanie. – Nie spodziewałam się tego po tobie – fuknęła Ania. – Myślałam, że mogę na ciebie liczyć. – Kochanie, ależ możesz! – starałam się zachować spokój, chociaż nie było to proste. – Tylko nie w taki sposób. – Tak? A w jaki? – córkę poniosły emocje. Postanowiłam zakończyć rozmowę i konsekwentnie trzymać się swoich postanowień. Ania naturalnie wszystko przekazała Markowi, a ten zadzwonił i na mnie nawrzeszczał. Zrobiło mi się bardzo przykro, strasznie się popłakałam po tym telefonie, ale nie zamierzałam już tańczyć tak, jak ktoś mi zagra. Szkoda tylko, że ucierpią na tym niewinne dzieci, które nie będą widywać się z babcią. Liczyli na to, że coś im skapnie Ania milczała i się nie odzywała. Dzwoniłam, żeby dopytać, czy wszystko w porządku, ale nie miała ochoty na pogawędki. Na moje pytania odpowiadała zdawkowo. Nadal była obrażona. Wszystko się zmieniło, gdy dostałam spadek po bracie. Było to ogromne zaskoczenie, ponieważ z Tadeuszem nie mieliśmy bliskiej relacji. Wiele lat temu wyjechał do Holandii, a że zawsze miał smykałkę do interesów, szybko dorobił się pokaźnego majątku. Nigdy nie przyszło mi do głowy, żeby poprosić go o cokolwiek. Zmarł na raka. W testamencie wyraźnie zaznaczył, że nie chce, aby po śmierci jego ciało sprowadzać do Polski. Trudno było mi pogodzić się z tym, że nie wezmę udziału w pogrzebie – podróż do Holandii odpadała, ponieważ nie było mnie na nią stać. Jakież było moje zdumienie, kiedy okazało się, że uczynił ze mnie główną spadkobierczynię! Przekazał mi w spadku aż dwa miliony euro! Co ja miałam począć z takimi pieniędzmi? – Niech mama przestanie się gniewać – telefon od Marka wprawił mnie w osłupienie. – Przecież mama wie, że ja bym jej krzywdy nie zrobił. To wszystko przez nadmiar pracy. Wieści o schedzie po moim bracie rozeszły się w rodzinie z prędkością światła. Z nieokrzesanego gbura Marek zmienił się w baranka. On i Ania zaprosili mnie na kolację, podczas której usługiwali mi niczym królowej. Było jasne, że chcieli pieniędzy. – Przydałoby się nam parę groszy – napomknęła w końcu Ania, a ja tylko się uśmiechnęłam. Na tę chwilę naprawdę nie miałam pojęcia, czy coś dostaną. Nie zamierzałam śpieszyć się z podjęciem decyzji. To była świetna okazja, aby dać im porządną nauczkę! Marek nadskakiwał mi, jak umiał – chyba spodziewał się tego, że przyjdę na kolację ze skruszoną miną i wypisanym czekiem. Rozczarowanie miał wypisane na twarzy, ale zacisnął zęby. Ja zaś musiałam dokładnie przemyśleć sprawę, a na dobry początek postanowiłam zabrać Elę do eleganckiej restauracji i podziękować jej za lata fantastycznej przyjaźni. Krystyna, 65 lat Czytaj także: „Szwagier przyjechał z jedną walizką i zamieszkał pod naszym dachem. Miał nie tylko tupet, ale i lepkie łapy” „Uśmiechałem się i po cichu zbierałem dowody zdrady ze skrupulatnością księgowego. Teraz to ja rozdawałem karty” „Żona na naszych wakacjach zabawiała się z kochankiem. Dalej żyłbym w życiowym szambie, gdyby nie jeden szczegół”
„Bałam się samotności po rozwodzie, ale niepotrzebnie. Nową miłość spotkałam po prostu w pociągu”
„Od słowa do słowa wdałam się z nim w dłuższą rozmowę. O dziwo, wcale mi to nie przeszkadzało. Stanisław, bo tak miał na imię, był miły, przystojny, elokwentny i chyba w zbliżonym do mnie wieku. Nie czułam się tak, jakby mi się naprzykrzał, ale jakbyśmy się znali już od lat”.
To wszystko spadło na mnie tak nagle. Najpierw informacja o zdradzie, potem ta dziwna rozmowa, która całkowicie pogrzebała nadzieję na to, że jeszcze będzie dobrze. – Nie ma tego co ciągnąć, Amelia – powiedział na koniec mój jeszcze mąż, Mateusz. – To, co było między nami, już dawno się wypaliło, a ja… ja się zakochałem. Chcę rozwodu. Nie rozumiałam. Bo jak to – zakochał się. Niby w kim? Przecież zawsze byłam dobrą żoną. Pracowałam tylko do południa, a potem zajmowałam się domem. Pozostawałam na bieżąco z tym, co robiły nasze dorosłe już dzieci i wydawało mi się, że także z tym, co robił on. Tyle tylko, że nie zauważyłam, kiedy chodził do kochanki. Czy będę sama już do końca życia? Potem był rozwód. Wyjątkowo trudny czas, w którym zrozumiałam, że będę sama już do końca życia. Jola i Piotr, moje dzieci, wpadały z rzadka, zajęte swoimi sprawami. Koleżanki, które kiedyś miałam, dawno porozjeżdżały się po całej Polsce ze swoimi mężami albo nasze drogi rozeszły się w inny sposób. W biurze, gdzie pracowałam, atmosfera była chłodna, a moje relacje z innymi osobami pozostawały dość sztywne. Nie miałam się praktycznie do kogo odezwać. Zaczęłam więc czytać. Pochłaniałam książki jedna za drugą. Wieczorami natomiast oglądałam telewizję. Wykupiłam nawet wszystkie pakiety dostępne u mojego operatora, by być na bieżąco z filmowymi nowościami. I tak wymyśleni bohaterowie z kart powieści i ekranu telewizora stali się moimi jedynymi przyjaciółmi. Już po rozwodzie odezwała się do mnie dawna znajoma, Judyta. Tak się składało, że akurat przyjechała do rodziny w tym mieście, więc pomyślała, że wpadnie. Zrobiła mi miłą niespodziankę. – No, a gdzie Mateusz? – padło wreszcie pytanie, którego tak się obawiałam. – Nie ma Mateusza – mruknęłam, unikając jej wzroku. – Rozwiedliśmy się. Jestem… tylko ja. Judyta była zdziwiona. Uważała, że zawsze tak świetnie dogadywaliśmy się z moim byłym mężem… Cóż, mnie też się tak jeszcze do niedawna wydawało. Opowiedziałam jej o wszystkim, a potem przyznałam, że nie bardzo widzę teraz swoją przyszłość. – Dla mnie wszystko się skończyło, Judyta – stwierdziłam wreszcie. – Przede mną nic nie ma. Będę tu tak siedzieć, sama, aż w końcu umrę… – Amelka, no co ty! – przerwała mi koleżanka. – Nie jesteśmy przecież takie stare! Masz zresztą dzieci… – One mają swoje życie – zauważyłam. Dla uspokojenia popijałam herbatę, którą nam wcześniej przygotowałam. – Nie mogę ich cały czas zadręczać. Co im po starej matce… – Nie możesz tak myśleć! – rzuciła. – Nie daj się, Amelko! Jeszcze tyle przed tobą. Na pewno wszystko się ułoży. Wątpiłam w to, ale przytaknęłam dla świętego spokoju. Jakiś czas później zadzwoniła do mnie przyjaciółka, Monika. Uśmiechnęłam się, gdy zobaczyłam połączenie przychodzące od niej. Dawno się nie widziałyśmy – wyprowadziła się stąd zaraz po ślubie i utrzymywałyśmy sporadyczny kontakt. Ona mieszkała niemal nad samym morzem. Gdzieś miałam nawet adres, bo kiedyś bardzo mnie przekonywała, żebym ją odwiedziła. Okazało się, że Monika w przyszłym tygodniu wyprawia huczne przyjęcie z okazji swoich pięćdziesiątych urodzin. Jako że spraszała swoich wszystkich znajomych – i tych bliższych, i tych dalszych, pomyślała, że przedzwoni także do mnie. Pogadałam z nią chwilę, powspominałam, a później wymijająco stwierdziłam, że pomyślę i dam jej znać. To prawda, że byłyśmy kiedyś bardzo blisko jako przyjaciółki, ale teraz? Ona chyba też nie liczyła na to, że w ogóle przyjadę. Pewnie zadzwoniła z grzeczności. Wyjazd w pojedynkę Nie wyobrażałam sobie podróży przez pół Polski. Nie miałam samochodu, więc musiałabym jechać pociągiem. Nie przepadałam za podróżowaniem w ten sposób, zwłaszcza że często zaczepiali mnie inni pasażerowie. Zwykle próbowałam się nie rzucać w oczy, zająć się czymś, żeby dali mi spokój. Nie zawsze się udawało, a ja… naprawdę nie byłam szczególnie towarzyska, choć zwyczajnie nie potrafiłam być opryskliwa. Wieczorem zadzwoniła do mnie Jola. Nieopatrznie wspomniałam, że Monika zaprosiła mnie do siebie na urodziny. – Jedź, mamo – przekonywała mnie. – Co ci szkodzi? Wreszcie trochę się rozerwiesz. Przestaniesz o tym wszystkim myśleć… – I będę się tłuc po jakichś pociągach? – prychnęłam. – Jolcia, nie mam na to chyba już siły… – Przesadzasz – żachnęła się. – Jedź koniecznie. Zobaczysz, że nie pożałujesz. Nie wiem, dlaczego posłuchałam Joli, ale następnego dnia przekazałam Monice, że przyjadę, a pięć dni później stałam na peronie i czekałam na pociąg. Denerwowałam się trochę, bo nie miałam pojęcia, jak poradzę sobie w podróży i czy nie zgubię czasem drogi w całkiem obcej miejscowości. Ta była podobno niewielka, ale to nic nie zmieniało. W życiu nie byłam w tamtych okolicach. Odpowiednio się przygotowałam. U przyjaciółki miałam spędzić trzy dni, więc zabrałam trochę rzeczy. Pośród ubrań znalazło się też miejsce na książki. Uznałam, że pogrążę się w lekturze, jak tylko wsiądę do pociągu i tak zrobiłam. Na szczęście rozpoczynałam podróż ze stacji początkowej, więc to ja wybierałam sobie miejsce. Usiadłam na końcu jednego z przedziałów i póki co nikt się do mnie nie dosiadł. Dwie stacje później jakiś mężczyzna spytał, czy miejsce naprzeciwko jest wolne, więc skinęłam krótko głową, nie odrywając się od lektury. Chwilę siedzieliśmy w ciszy, a potem on zapytał mnie o książkę. Okazało się, że też czytał tę pozycję i bardzo mu się podobała. Od słowa do słowa wdałam się z nim w dłuższą rozmowę. O dziwo, wcale mi to nie przeszkadzało. Stanisław, bo tak miał na imię, był miły, przystojny, elokwentny i chyba w zbliżonym do mnie wieku. Nie czułam się tak, jakby mi się naprzykrzał, ale jakbyśmy się znali już od lat. To nie koniec, a nowy początek Kiedy zaczęła się zbliżać stacja, na której miałam wysiąść, Stanisław zaczął się niespokojnie wiercić. – Przepraszam, że tak się kręcę – stwierdził wreszcie – ale trochę się denerwuję. Ta podróż to istne szaleństwo z mojej strony. Zapytałam, dokąd się wybiera, a on wymienił nazwę miejscowości, do której i ja zmierzałam. – Jadę na urodziny do przyjaciółki, której nie widziałem od wieków – mruknął. – Nie wiem, co mnie podkusiło… – O, to tak samo jak ja! – zawołałam. – To znaczy z tą jazdą do przyjaciółki. – Uśmiechnęłam się. – Będę świętować pięćdziesiątkę znajomej, którą widziałam z dwadzieścia pięć lat temu. Przyjrzał mi się uważnie, a ja niespodziewanie poczułam, że serce bije mi szybciej. – Może to głupie, ale spytam – zaczął. – Też do Moniki? Oszołomiona, pokiwałam głową, a on roześmiał się serdecznie. No, to jeśli to ta sama Monika, to zjawimy się razem! Monika Stasia rzeczywiście była też moją Moniką. Do jej domu dotarliśmy razem, roześmiani i zupełnie już uspokojeni. Nasza przyjaciółka mocno się zdziwiła, gdy przyszliśmy we dwoje, a kiedy opowiedzieliśmy jej naszą przygodę w pociągu, nie dowierzała. Przyjęcie urodzinowe było bardzo udane. Prawie w całości spędziłam je właśnie ze Stasiem. Było mi trochę przykro, gdy wieczorem musiał jechać. Na szczęście okazało się, że mieszkał w tym samym mieście, co ja, tylko w zupełnie innej dzielnicy. Utrzymaliśmy więc kontakt i zaczęliśmy się spotykać. Miesiąc temu mi się oświadczył. Obecnie szukam kupca na moje mieszkanie, bo wyprowadzam się do niego. Jola była trochę zaskoczona, gdy jej o wszystkim opowiedziałam, ale ucieszyła się, że nie jestem już sama. Piotrek zniósł to nieco gorzej, ale i on w końcu zaakceptował, że należy mi się jeszcze trochę szczęścia. Dobrze, że mam takie mądre dzieci. Rozwód w moim przypadku okazał się strzałem w dziesiątkę. Cieszę się, bo zaczynam zupełnie nowy, cudowny rozdział. Ze Stasiem. Amelia, 50 lat Czytaj także: „Bratanica wprosiła się do mojego domu i żyła jak u siebie. Zdziwiła się, kiedy przedstawiłam jej rachunek” „Nie powiedziałam nowym sąsiadom, ile mam na koncie. Jeszcze mnie omamią i oskubią co do złotówki” „W bibliotece poznałam faceta jak bajki. Mój rycerz na białym koniu okazał się błaznem na szkapie”