„Zastawiłam nasze obrączki ślubne, żeby zrobić zakupy na Boże Narodzenie. Teraz nie wiem, jak powiedzieć to mężowi”
„W tym roku bardzo chciałam, żeby Święta były inne. Żeby chłopcy poczuli magię, żeby nie było wstydu, że pod choinką tylko mandarynki. Spojrzałam na obrączki. Leżały w szufladzie, zbierały kurz. W mojej głowie pojawiła się myśl: to tylko na chwilę”.
Mówią, że kobieta potrafi wszystko – dom ogarnąć, dzieci wychować, pieniądze z niczego wyczarować. Może i potrafi. Tylko nikt nie mówi, ile ją to kosztuje. Mam 34 lata, dwóch synów, męża i pracę w galerii handlowej. Haruję często po dwanaście godzin dziennie, świątek, piątek i niedziela handlowa. Mam mieć uśmiech na twarzy, choć nogi odpadają, a wypłata... no cóż. Starcza na rachunki, jedzenie i może buty dla młodszego, jak się dobrze rozplanuje. Mąż niby jest obok. Fizycznie. A w praktyce – wiecznie poszukuje pracy. Od miesięcy nosi się z zamiarem „czegoś konkretnego”, ale nic z tego nie wychodzi. To ja robię zakupy, opłacam przedszkole, planuję budżet. On potrafi tylko skrytykować, że zupa przesolona. W tym roku bardzo chciałam, żeby Święta były inne. Żeby chłopcy poczuli magię, żeby nie było wstydu, że pod choinką tylko mandarynki. Raz spojrzałam na obrączki. Leżały sobie w szufladzie, zbierały kurz. A w mojej głowie pojawiła się myśl: to tylko na chwilę. Oddam do lombardu, kupię prezenty, a w styczniu wykupię. – A on znowu bez pracy? – zapytała sąsiadka, gdy wracałam z nocnej zmiany. – Coś tam szuka – burknęłam. A sama powtarzałam sobie w głowie: to jeszcze nie porażka. Po prostu robię, co muszę. Zrobiłam, co musiałam Święta zbliżały się wielkimi krokami. W galerii tłumy, promocje, kolejki, kolędy z głośników puszczane w kółko jak mantra. Ja biegałam między półkami, doradzając klientom zapachy dla teściowych, szminki dla córek i zestawy dla „żony, bo nie wiem, co jej kupić”. Cały czas miałam w głowie, że moje dzieci, chociaż raz, też dostaną coś fajnego. Z lombardu wyszłam ze łzami w oczach i kilkoma stówkami w ręku. Miałam wrażenie, jakbym oddała kawałek siebie. Szybko się otrząsnęłam – to tylko metal. Symbol czegoś, czego i tak już nie ma. W domu czekały na mnie dzieci. Stasiek podskakiwał podekscytowany, bo w szkole robili ozdoby. Młodszy, Kacper, cały dzień nucił „Pada śnieg, dzwonią dzwonki sań…”. Tylko mąż jak zwykle przed telewizorem. – Widziałem, że kupiłaś mandarynki. Co to za rozrzutność? – rzucił, nie odrywając wzroku od ekranu. – Dzieci lubią – odpowiedziałam chłodno i zajęłam się kolacją. Wigilia była piękna. Udało się zrobić pierogi, karpia, nawet sernik wyszedł. Stasiek aż piszczał z radości, gdy odpakowywał samochodzik, a Kacper tulił nowego misia. Patrzyłam na nich i czułam... ulgę. Może nawet coś na kształt szczęścia. – Ale ten sernik to chyba od matki, co? – burknął mąż, oblizując łyżkę. – Nie, mój – odparłam cicho. Jeszcze tylko przetrwać do stycznia. Potem odbiorę obrączki. Muszę. Mój mąż nawet nie zauważył. I tak od dawna nie nosił swojej, bo mu „niewygodnie”. Miałam prosty plan Święta minęły jak w transie. Kilka dni luzu, kiedy nie musiałam słuchać jęczenia klientów ani kręcić się na zmęczonych nogach po galerii. Ale już po drugim dniu wrócił stary rytm – sprzątanie, zakupy, pranie, gotowanie. Mąż znowu zaczął marudzić, że „trzeba się będzie za robotą rozejrzeć”. Znów. Po raz setny. Ja znowu brałam dłuższe zmiany. Po pracy ledwo stałam na nogach. Spałam po pięć godzin, jadłam w biegu, ale suma w portfelu rosła. Wiedziałam – jeszcze tylko kilka dni. Jeszcze chwila i wykupię obrączki. Któregoś dnia, po wypłacie, policzyłam każdą złotówkę. Powinno wystarczyć. Wieczorem, zaraz po zmianie, poszłam do lombardu. Zmęczona, niewyspana, ale szczęśliwa. W głowie miałam plan: odbiorę obrączki, kupię dzieciom trochę owoców i wrócę do domu. Proste. – Dzień dobry, chciałam odebrać dwie złote obrączki, zostawione przed świętami. Mam paragon. Mężczyzna spojrzał na mnie znad lady. – Numer? Podałam. Szukał długo, wstukując coś do komputera. Potem sięgnął pod ladę, ale jego twarz już mówiła wszystko. – Przykro mi, ale zostały już sprzedane. Zamarłam. – Jak to? Przecież... miały tu być! Mówiłam, że odbiorę po nowym roku! – Termin minął, proszę pani. To nie muzeum. Jeśli nikt nie wykupuje, idą na sprzedaż. Zrobiło mi się słabo. Zaczęłam tłumaczyć, że pracowałam, że dzieci, że święta... A on tylko patrzył na mnie bez emocji. Łzy napłynęły mi do oczu. Czułam, jak odpływa mi grunt spod nóg. Jak ja to teraz mężowi powiem? Jak się przyznać? Bałam się wyznać prawdę Wróciłam do domu jak zombie. Nie pamiętam, jak przeszłam przez ulicę. W rękach miałam torebkę i reklamówkę z jabłkami, które kupiłam odruchowo. W głowie tylko jedno: obrączek nie ma. Już nie wrócą. Nie naprawię tego. Mąż siedział na kanapie, zawinięty w koc, z kubkiem herbaty. W telewizji jakiś program o polskiej kuchni. Pachniało jeszcze rosołem, który rano nastawiłam. Taki zwykły dzień. Normalny. A ja miałam zaraz rozsypać ten spokój jak porcelanową filiżankę. – Coś się stało? – zapytał bez większego zainteresowania, zerkając w moją stronę. Usiadłam obok i przez chwilę patrzyłam w ekran, jakby to miało pomóc. – Muszę ci coś powiedzieć – zaczęłam cicho. – Przed świętami... oddałam nasze obrączki do lombardu. Chciałam zrobić dzieciom święta. Myślałam, że zdążę je wykupić. Zamilkłam. Czekałam na wybuch. Na pretensje, krzyki. Nic takiego nie nastąpiło. – I co? Nie zdążyłaś? – zapytał obojętnie. – Tak. Ktoś je kupił. Już ich nie ma. Wzruszył ramionami. – I tak jej nie nosiłem. Co za różnica? Zaniemówiłam. Na moment poczułam ulgę – może nawet wdzięczność, że nie robi mi awantury. Tylko zaraz potem... przyszła złość. Jak można być tak obojętnym? – Ja chciałam mieć tylko jedne normalne święta. Z dziećmi, z jedzeniem, bez wstydu. A ty nawet nie zauważyłeś, że ich nie ma! – głos mi zadrżał. – Daj spokój, Mariola. To tylko pierścionki. Zamknęłam oczy. Nagle zrozumiałam, że to nie o obrączki tu chodzi. Czy nasze małżeństwo ma w ogóle jakiś sens? Wszystko mi się zebrało Zamknęłam się w łazience. Na klamce zawiesiłam ręcznik, jakbym chciała odgrodzić się nie tylko od hałasu, ale od całego życia, które zostało za drzwiami. Usiadłam na brzegu wanny, ręce trzęsły mi się jak po chorobie. Woda kapała z kranu, kap… kap… jakby odliczała sekundy do jakiejś decyzji. W myślach odtwarzałam sceny z przeszłości. Nasze wesele – nieudolnie zatańczony pierwszy taniec, jego spojrzenie wtedy, kiedy jeszcze miał dla mnie ciepło w oczach. Potem narodziny Stasia. On się rozpłakał, kiedy mały pierwszy raz złapał mnie za palec. Kiedy Kacper zrobił pierwszy krok, ale on to przegapił, bo „miał spotkanie z chłopakami”. Przez lata byłam dla wszystkich. Dla dzieci, dla niego, dla klientek, sąsiadki, matki, teściowej. Dla siebie? Już dawno nie. Spojrzałam na swoją dłoń. Nagą. Ślad po obrączce zbladł dawno temu. Może to nie obrączki są nie do odzyskania. Może to my. Może my już dawno się sprzedaliśmy. Za wygodę. Za święty spokój. Za udawanie, że wszystko gra. Nagle przypomniała mi się sąsiadka. Jej głos – ostry, życiowy: „Taki chłop, co ani nie pomoże, ani nie wesprze – to nie chłop, Mariolka”. Zawsze się śmiałam, że ona wszystko wie najlepiej. A teraz siedziałam w łazience i czułam, że każda jej uwaga wbija mi się w serce jak igła. Przeszło mi przez głowę, że może łatwiej byłoby bez niego. Może mniej boli brak niż obojętność. Wstałam, spojrzałam sobie w oczy w lustrze. Poczułam, że muszę coś zrobić. Dla siebie. Dojrzewałam do decyzji Wzięłam dzieci na spacer. Potrzebowałam oddechu, świeżego powietrza, chociaż był styczeń i wszystko wokół wyglądało jak niedokończona pocztówka – brudny śnieg, bure niebo, szarzy ludzie. Stasiek biegał po chodniku, udając pociąg, Kacper ściskał moją rękę, opowiadając coś o przedszkolu. A ja szłam, jakbym patrzyła z zewnątrz na kobietę, która kiedyś miała jakieś marzenia. Przy klatce stała sąsiadka. Ta sama, co zawsze miała ostatnie słowo, ale jakoś... nie irytowała mnie tym dziś. Wręcz przeciwnie. Pomachała mi, a potem wyszła na chodnik i zaczęła iść obok. – I co, Mariolu? Ten twój już coś działa, czy znowu czeka, aż samo spadnie mu z nieba? Uśmiechnęłam się krzywo. – Działa. Pilotem po kanałach – odpowiedziałam. Sąsiadka prychnęła. – A ty, jak zwykle, wszystko sama. Kobieto, ja nie wiem, skąd ty masz siłę. – Nie wiem – przyznałam szczerze. – Ale czuję, że mi się kończy. Zamilkła na chwilę, potem zatrzymała się i spojrzała na mnie poważnie. – A co by się zmieniło, jakby go nie było? Zacisnęłam palce na dłoni Kacpra. Nie odpowiedziałam od razu. W głowie zaczęło się układać coś dziwnego. Nie dramat, nie rozpacz. Spokój. Myśli zaczęły formować plan. Nie mówiłam go jeszcze na głos. Wiedziałam jedno – tak, jak jest, być już nie może. Już nie żałuję obrączek Wróciliśmy do domu, kiedy zaczynało się ściemniać. Chłopcy od razu pobiegli do pokoju, rozrzucając czapki i szaliki jak małe huragany. Ja zdjęłam buty, oparłam się o ścianę i wsłuchałam w ciszę. Tę dziwną, gęstą ciszę, która zawsze mówi więcej niż słowa. Mój mąż spał na kanapie. W tej samej pozycji, w jakiej widziałam go rano. Koc zsunął się na podłogę, telewizor mrugał gdzieś w tle, a on oddychał ciężko, jakby nawet sen kosztował go wysiłek. Patrzyłam na niego długo. Szukałam w sobie złości, żalu, może nawet współczucia. Nie znalazłam nic. Tylko pustkę. Ogromną, zimną, ale czystą. Taką, która robi miejsce na coś nowego. Usiadłam przy stole, otworzyłam laptopa. Wpisałam w wyszukiwarkę: porady prawne dla kobiet w trudnej sytuacji, potem: jak przygotować się do rozmowy o rozstaniu, później jeszcze kilka innych fraz, które bałam się wpisywać przez ostatnie lata. Teraz palce same je wystukiwały. Spojrzałam na swoją dłoń. Pustą. Od dawna bez obrączki. I po raz pierwszy pomyślałam, że ten brak już mnie nie boli. Prawda jest taka, że obrączki były symbolem czegoś, co przestało istnieć dawno temu. One tylko leżały w szufladzie i czekały, aż to zauważę. Zamknęłam laptopa. Wzięłam głęboki oddech. „Może nie odzyskam tych obrączek” – pomyślałam. „Ale może odzyskam coś więcej – siebie.” Mariola, 37 lat Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe. Czytaj także: „Płakałam, gdy dzieci pisały listy do świętego Mikołaja. Nie wiem, czy w grudniu wystarczy nam na chleb” „W tym roku na Mikołajki mąż ani trochę się nie wysilił. Kupił mi zestaw kosmetyków w promocji i nawet nie zdjął ceny” „Haruję w domu od świtu do nocy, a mąż chce mnie jeszcze wysłać do pracy. Już sama nie wiem, w co mam ręce włożyć”
„Na firmowej wigilii chciałam porządnie zintegrować się z kolegą z zespołu. Już za 9 miesięcy zobaczę naszą wspólną premię”
„Przez pierwsze tygodnie wypierałam wszystko. Noc w hotelu wrzuciłam do kategorii pomyłek życiowych i tam zostawiłam. W pracy skutecznie go unikałam. On też nie naciskał – czasem rzucił żartem, ale nigdy nie wrócił do tematu. Ale temat wrócił sam”.
Czasem mam wrażenie, że moje życie można by streścić w tabelce. Kolumny, wiersze, formuły. Stabilne, przewidywalne. Takie jak moje małżeństwo. Z Michałem jesteśmy razem od ośmiu lat. Bez dramatów, ale i bez wzlotów. Stabilnie i cicho. Mam trzydzieści pięć lat i jestem analityczką w jednej z większych firm konsultingowych. Kariera zawsze była u mnie na pierwszym miejscu. Dzieci? Może kiedyś. Michał mówił, że mamy czas. Ale ostatnio prawie w ogóle nie rozmawiamy. On jest zatopiony w książkach, ja – w komputerze. Sypiamy w jednym łóżku, ale jakby każde żyło gdzieś indziej. Kiedy dostałam zaproszenie na wigilię firmową, chciałam odmówić. Po co mi to? Tłum ludzi, gadka szmatka, rozwodnione drinki i fałszywe życzenia. Ale Michał tylko wzruszył ramionami: – Idź, może trochę się rozerwiesz – powiedział. Nawet nie spojrzał znad książki. Popatrzyłam na niego i pomyślałam, że nie mam do czego wracać. Że może potrzebuję tej jednej nocy. By poczuć, że wciąż jestem kimś więcej niż numerem w systemie i kucharką-współlokatorką. Nie wiedziałam, że właśnie wtedy w moim życiu zacznie się coś, czego nie da się już zamknąć w żadnej tabelce. Z początku chciałam uciec – Tamara, przyszłaś! – Agata, szefowa, dosłownie mnie przytuliła. – Wiedziałam, że się jednak przełamiesz. Uśmiechnęłam się sztywno, rozglądając się po sali. Świąteczne lampki, stoliki z jedzeniem, lampka wina do ręki i obowiązkowy DJ. Muzyka była za głośna, ludzie śmiali się trochę zbyt nerwowo. Typowa firmowa wigilia. Stałam przy stole z przystawkami, gdy usłyszałam znajomy głos za plecami. – I jak, planujesz dziś rozłożyć konkurencję urokiem czy analizami danych? Odwróciłam się. Obok stał Patryk z naszego działu. Jak dla mnie zbyt pewny siebie, z wiecznym przyklejonym uśmiechem. Typ, którego omijałam szerokim łukiem. A przynajmniej tak mi się wydawało. – Zależy, co się lepiej sprzeda – odpowiedziałam z przekąsem. – Zawsze wiedziałem, że masz cięty język. Ale dziś wyglądasz inaczej. Jakoś tak… mniej oficjalnie. Zaśmiałam się. On też. Nie wiem, kiedy zniknęły kolejne kieliszki. Nawet nie wiem, kiedy zaczęliśmy tańczyć. Na początku było niezręcznie, potem… zaskakująco blisko. Patryk okazał się nie tylko flirciarzem, ale też świetnym słuchaczem. Opowiadałam mu rzeczy, których nie mówiłam nawet Michałowi. On też się otworzył. Albo tak mi się wydawało. – Nie wracaj jeszcze. W hotelu obok mamy pokoje, firma zarezerwowała. Możemy… porozmawiać w spokoju – powiedział. Wiem, co powinnam była zrobić, ale nie zrobiłam tego. Weszliśmy razem do windy. Jego ręka na mojej talii, moje serce w gardle. Tej nocy nie było formuł. Nie było analiz. Nie było nawet rozmów. Była tylko ta chwila. Dałam się jej ponieść. Nie dało się o tym zapomnieć Przez pierwsze tygodnie wypierałam wszystko. Noc w hotelu z Patrykiem wrzuciłam do szuflady „pomyłka” i zatrzasnęłam ją. W pracy skutecznie go unikałam. On też nie naciskał – czasem rzucił jakimś żartem, ale nigdy nie wrócił do tamtej nocy. Jakby nic się nie wydarzyło. A potem zaczęłam zasypiać po osiemnastej. Kawa przestała mi smakować. Zapach kanapek w kuchni przyprawiał mnie o mdłości. Gdy któregoś poranka, stojąc nad zlewem i próbując nie zwymiotować po samej myśli o jajku na twardo, coś we mnie się zmieniło. Kupiłam test. Taki najtańszy, pierwszy z brzegu. Zrobiłam go od razu w pracy, zamykając się w toalecie. Pięć minut. Jedna kreska. Uff… A nie, czekaj. Druga kreska. Blada, ale tam była. Druga. Stałam tam, z testem w ręce, jakby ktoś przyłożył mi cegłówką w klatkę piersiową. Wróciłam do biurka jak automat. Nie pamiętam, co tego dnia analizowałam. Wieczorem zadzwoniłam do Kai, mojej przyjaciółki. Nie potrafiłam trzymać tego w sobie. – Jesteś pewna? – zapytała, gdy tylko wydusiłam z siebie całą historię. – O mój Boże, Tamara… To Patryk? – A kto inny? – szepnęłam. – Z Michałem… od miesięcy nic się nie wydarzyło. Po drugiej stronie zapadła cisza. – Powiesz mu? – Komu? Michałowi czy Patrykowi? – Komukolwiek. Nie odpowiedziałam. Zaczęłam płakać. Milczenie Kai było gorsze niż jakiekolwiek słowa. Nie mogłam tego wyznać Zobaczyłam go przypadkiem na korytarzu. Stał przy automacie z kawą, rozmawiając z jakąś nową dziewczyną z HR-u. Śmiał się, oparty nonszalancko o ścianę, jakby nigdy w życiu niczego nie żałował. Zatrzymałam się tylko na sekundę. Wystarczyło. Spojrzał na mnie i uśmiechnął się jakby nigdy nic. Kiwnął głową. Powiedział „Cześć” i wrócił do flirtu. Minęłam ich bez słowa. Parę godzin później siedziałam z nim przy stoliku w kuchni. Sama to zaproponowałam. Chyba musiałam... musiałam usłyszeć, że on tego nie pamięta. Albo że nic dla niego nie znaczyło. Cokolwiek, byle wiedzieć. – Wszystko w porządku u ciebie? – zapytał, gdy tylko usiadłam. – Tak. A u ciebie? – Po staremu. Trochę roboty, trochę świątecznego zamieszania. – Patryk… – zaczęłam i od razu się zacięłam. Nie wiedziałam, co dalej. – Słucham. – Ta noc… Pamiętasz? Zamilkł. Przez chwilę patrzył na mnie inaczej. – Jasne, że pamiętam. Ale myślę, że oboje byliśmy... trochę oderwani od rzeczywistości, prawda? – Ty byłeś. Ja chyba mniej. – Serio chcesz o tym pogadać? Spojrzałam w jego oczy. Ładne, ale puste. Zrozumiałam, że on nie weźmie za to żadnej odpowiedzialności. I że nie ma pojęcia. I pewnie nie chciałby mieć. Nie powiedziałam mu. Wróciłam do biurka z ciężarem, który już przestał się mieścić we mnie. „Może lepiej powiedzieć Michałowi, że to jego dziecko…” – przeszło mi przez głowę. Jakie to proste. I jak potworne. A jednak... Zaparłam się. Jeszcze nie teraz. Mąż mnie zaskoczył Wróciłam do domu później niż zwykle. Michał siedział na kanapie z kubkiem herbaty i laptopem na kolanach. Zdziwił się, że jestem wcześniej niż ostatnio. Ironia. – Cześć, Tamara, moglibyśmy chwilę pogadać? – zapytał niespodziewanie, odkładając laptop. Nie byłam gotowa. Ale kiwnęłam głową. – Myślałem... Może pojechalibyśmy gdzieś na weekend? Chociażby w góry. Tylko my. Tak po prostu. Dawno nigdzie nie byliśmy razem. Spojrzałam na niego zaskoczona. Michał nigdy nie był spontaniczny. Zawsze planował wszystko z kilkutygodniowym wyprzedzeniem. Zawsze „najpierw budżet, potem decyzja”. A teraz? – A skąd ten pomysł? – zapytałam cicho. – Bo czuję, że się oddaliliśmy. I nie chodzi o to, że pracujesz za dużo. Ja też zniknąłem w swoich sprawach. Po prostu... chyba się mijamy. Zrobiło mi się gorąco. To nie była rozmowa, na jaką byłam przygotowana. Nie w tym momencie, nie z tym sekretem, który miałam w sobie. – Może już czas... – dodał po chwili. – Żebyśmy znów pomyśleli o dziecku. Zawsze mówiłaś, że to nie ten moment, ale… może właśnie teraz? Zatkało mnie. Mówił o dziecku z czułością w głosie. Z nadzieją. Uśmiechnęłam się słabo, czując, jak łzy zbierają mi się w oczach. W tamtej chwili uświadomiłam sobie coś przerażającego: on byłby dobrym ojcem. Lepszym niż Patryk. Tylko… równie nieświadomym jak on. Nie byłam jednak gotowa, by zniszczyć mu świat. Jeszcze nie. Wciąż się wahałam Kaja wpadła do mnie w sobotnie popołudnie z bezalkoholowym winem i pudełkiem lodów. Jak zawsze, kiedy czuła, że nie daję rady, choć jeszcze nie zdążyłam tego powiedzieć. Usiadłyśmy na kanapie, włączyłyśmy cichy jazz, ale od początku wiadomo było, że nie chodzi o relaks. – I co dalej? – zapytała po kilku łykach. – Tamara, ty tego nie uniesiesz sama. Nie z takim bagażem. – Nie wiem – odparłam. – Serio, nie wiem. Michał ostatnio… on się stara. Jakby chciał coś odbudować. Nawet mówił o dziecku. O naszym dziecku. Kaja wyprostowała się gwałtownie. – O waszym dziecku? Przecież ono… – urwała, ale było za późno. – Wiem. Ale on tego nie wie. I może nigdy się nie dowie. – Nie możesz tak żyć – powiedziała ostro. – Nie możesz budować życia na kłamstwie. – A jeśli to jedyny sposób? Jeśli on będzie lepszym ojcem niż Patryk kiedykolwiek by był? Kaja patrzyła na mnie długo. W końcu wstała i zaczęła chodzić po salonie. – Tu nie chodzi o to, kto jest „lepszy”. To nie casting. To twoje dziecko. I twoje sumienie. Jeśli Michał się dowie... z innego źródła? Jeśli kiedyś ten chłopiec, czy dziewczynka, zapyta: „mamo, kto jest moim ojcem?”. Zamilkła. Ja też. – Ja się po prostu boję – szepnęłam w końcu. – Ja też się boję o ciebie – odpowiedziała. – Ale bardziej boję się tego, że w tym wszystkim przestaniesz być sobą. Nie odpowiedziałam. Płakałam. Kaja też. Potem wyszła. Zostałam sama. Kłamstwo jest łatwiejsze Siedziałam przy oknie z kubkiem herbaty, patrząc, jak pierwsze płatki śniegu wirują w świetle ulicznych latarni. Cicho, prawie niedostrzegalnie, ale nieubłaganie – jak zmiana, która właśnie rozlewała się po moim życiu. Michał był w kuchni. Gotował coś niezdarnie jak zawsze. Usłyszałam stukanie noża o deskę, ciche przekleństwo, gdy coś mu upadło. Zawsze robił za dużo zupy. Zawsze nalewał mi za dużo herbaty. Ale zawsze był. Nawet wtedy, kiedy mnie tak naprawdę nie było przy nim. Podszedł, położył mi rękę na ramieniu. Ciepła, znajoma dłoń. – Tamara… wszystko dobrze? Skinęłam głową. Uśmiechnęłam się przez łzy. – Tak – wyszeptałam. – Po prostu... zimno się zrobiło. – Przyniosę ci koc. Odszedł, nie pytając o nic więcej. Może czuł, że nie da się już nic zapytać. Może bał się odpowiedzi. Albo wierzył, że wystarczy być – nie wiedząc wszystkiego. W pokoju panowała cisza. Ta sama, która kiedyś mnie zabijała, teraz była jak łaska – bo chroniła to, co jeszcze było do uratowania. Nie powiedziałam mu prawdy. I może nigdy nie powiem. Może wybiorę łatwe kłamstwo, które pozwoli nam dalej żyć. Albo pewnego dnia spojrzę mu w oczy i powiem wszystko. Tylko czy prawda naprawdę zawsze jest najważniejsza, jeśli może zniszczyć wszystko? Nie wiem. Za dziewięć miesięcy zobaczę twarz kogoś, kto będzie częścią mnie. I kogoś jeszcze. Wtedy… może wreszcie zdecyduję. Tamara, 35 lat Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe. Czytaj także: „Kpiłam z firmowych mikołajek, bo to dziecinada. Nie sądziłam, że ktoś tak szczerze ucieszy się z mojego prezentu” „Mąż zasiał nasionko i umył rączki. Był dla mnie zimny jak grudniowy poranek, a ja miałam już dość mrozu” „Sprzeciwiłam się i zaplanowałam Wigilię pod palmami. Skoro nie szanuję tradycji, to nie ma dla mnie miejsca w rodzinie”
„Dostałam od męża kalendarz adwentowy z wyznaniami. Już po 3. okienku podejrzewałam, że pomylił mnie z kimś innym”
„Nie robiłam afery. Przez kilka dni udawałam, że to tylko moje przewrażliwienie. Może zmienił styl, może próbował być bardziej... romantyczny, poetycki? Ale gdzieś kiełkowała mi myśl, której nie umiałam wyrzucić, że… te słowa nie były dla mnie”.
Nazywam się Oliwia. Mam trzydzieści osiem lat i – tak przynajmniej mówią – jestem kobietą, która podobno „ma wszystko”. Mąż, dom pod miastem, kuchnia pachnąca ziołowymi przyprawami i czysty stół z białym obrusem. Tomasz – mój mąż – prowadzi firmę, dużo podróżuje. Niby ciągle jesteśmy razem, ale raczej jak sąsiedzi ze wspólnym piętrem niż para, która kiedyś potrafiła spędzić całą noc na rozmowie. Mimo to wszystko wygląda idealnie. Przynajmniej z zewnątrz. W tym roku kalendarz adwentowy wyglądał jak zawsze – własnoręcznie zrobiony przez Tomka. Małe okienka z datami, a za każdym z nich karteczka z wiadomością i kawałek czekolady. Tradycja, której zazdrościły mi koleżanki. „Taki romantyk!” – mówiły. Tylko że w tym roku coś się zmieniło. Trzeciego grudnia wyciągnęłam kartkę z napisem: „Nie mogę się doczekać, aż znów poczuję Twój zapach”. Zamrugałam. Przeczytałam raz jeszcze. Przysunęłam karteczkę do nosa. Czekolada pachniała jak zawsze – tania, mleczna. Ale słowa... nie moje. Nie nasze. To nie był nasz język. – Tomku? – zapytałam przy śniadaniu, opierając się łokciem o blat kuchenny. – Śmieszna ta karteczka dzisiaj. Trochę... inna niż zwykle. – Aż tak? – zaśmiał się, nie podnosząc wzroku znad telefonu. – Widzisz, może w tym roku jestem bardziej kreatywny. Nie odpowiedziałam. Tylko ścisnęłam palcami krawędź karteczki. Coś mi mówiło, że to… nie było do mnie. A on jeszcze się nie zorientował. Nie poznawałam jego słów Dziesiąty grudnia. Otworzyłam okienko i wyjęłam kolejną karteczkę. Litery te same, pismo Tomka – pochyłe, z tym charakterystycznym zawijasem przy literze „y”. Ale słowa znów jakby nie dla mnie. „Jeszcze tylko dziesięć dni i znowu będziemy razem…”. Zrobiło mi się słabo. Zerknęłam na męża, który właśnie nalewał sobie kawy. Miał na sobie błękitną koszulę, tę od „ważnych spotkań”. W jego ruchach nie było nerwowości. Żadnej zmiany tonu. Jakby wszystko było w porządku. – Tomek – odezwałam się ostrożnie. – A ta dzisiejsza wiadomość… To też dla mnie? Te dziesięć dni…? – A dla kogo innego? – roześmiał się. – Co się z tobą dzieje, Oli? Brzmisz jak jakaś księgowa na kontroli. – Nie, tylko… trochę dziwne te słowa. Jakby... ktoś inny to pisał. Zamilkł na chwilę, po czym sięgnął po filiżankę i usiadł przy stole. – Oli, wiesz, że mam dużo na głowie. Może faktycznie coś mi się pomieszało. Ale to przecież drobiazgi. Nie róbmy z afery. Nie robiłam. Przez kilka dni udawałam, że to tylko moje przewrażliwienie. Może zmienił styl, może próbował być bardziej... poetycki, romantyczny? Ale z tyłu głowy kiełkowała mi myśl, której nie umiałam wyrzucić: „te słowa nie były dla mnie”. W nocy nie spałam. Zaczęłam przeglądać stare karteczki z poprzednich lat, które – jak sentymentalna wariatka – trzymałam w pudełku po herbacie. Tamte były inne. Zabawne, czasem czułe. Te nowe? Zbyt namiętne. Za dużo zapachów, tęsknoty, odliczania. Wpadł mi do głowy dziwny pomysł. Nagle wszystko stało się jasne. Może były… dwa kalendarze. Dwie kobiety. I jeden mężczyzna z tym samym charakterem pisma. Znalazłam ją krok po kroku Zaczęłam od szuflady w jego biurku. Tomek nigdy nie był szczególnie ostrożny. Klucze do domowego sejfu trzymał w słoiku po oliwkach, a hasło do komputera to imię naszego psa – Rambo, z dużej litery. Na dnie jednej z przegródek znalazłam karteczkę. Niewielką, lekko zmiętą, z nagryzmolonym numerem telefonu i inicjałem: „A.”. Na innej kartce było całe imię i kawałek adresu. Mogłam rzucić to wszystko. Spalić, wyrzucić. Ale nie potrafiłam. Kiedy wybrałam numer, przez chwilę miałam nadzieję, że nikt nie odbierze. Ale po trzecim sygnale usłyszałam młody, zaskoczony głos: – Halo? Zaciągnęłam się powietrzem. Musiałam działać szybko. – Dzień dobry, tu kurierka. Mam przesyłkę do pani Alicji, ale nie mogę odczytać całego adresu. Czy to ulica Błękitna? – Tak, dokładnie. To do mnie. A kto jest nadawcą? Udałam, że ucieka mi zasięg i się rozłączyłam. Alicja. Młodszy głos. Zaskoczony, ale nie czujny. Nie wyglądało na to, że coś podejrzewa. Położyłam się na kanapie i przez godzinę patrzyłam w sufit. W głowie miałam tysiąc myśli, ale jedna była najgłośniejsza: „ona nie wie”. Ta kobieta nie ma pojęcia, że jest „tą drugą”. Napisałam do niej wieczorem. Z anonimowego konta. „Tomasz coś przed tobą ukrywa. Nie jesteś jedyna. Spotkajmy się. Porozmawiajmy. Tylko wtedy dowiesz się prawdy”. Długo nie odpisywała. W końcu przyszła odpowiedź. „Kim jesteś? O co chodzi? Jestem w szoku. Dobrze. Spotkajmy się”. Wszystko stało się jasne Spotkałyśmy się w kawiarni, gdzie nikt mnie nie znał. Siedziałam już przy stoliku, kiedy weszła. Wysoka, młoda, pewna siebie. Miała długie włosy spięte w niedbały kucyk i płaszcz, który kosztował pewnie tyle, co mój miesięczny budżet na jedzenie. Rozglądała się nerwowo, aż nasze spojrzenia się spotkały. – Alicja? – zapytałam. Skinęła głową i usiadła powoli, trzymając torebkę jak tarczę. – Kim jesteś? – zapytała od razu, bez przywitania. – Żoną Tomasza – odpowiedziałam cicho. Zamrugała, jakby nie zrozumiała. – Żoną…? Ale… on powiedział, że jest rozwiedziony. I że jego była mieszka za granicą! – Jego była? – uśmiechnęłam się gorzko. – Mieszkam z nim pod jednym dachem od dziesięciu lat. Alicja odchyliła się na krześle blada jak kreda. Milczała długo. – A ja… – w końcu zaczęła – myślałam, że jesteśmy razem. On mówił, że... planuje ze mną przyszłość. Chciał zabrać mnie na święta do swojej mamy. – Te święta spędzi z nami. Z całą rodziną – odpowiedziałam. Przez chwilę obie patrzyłyśmy gdzieś w bok. Dwie kobiety, które miały jednego mężczyznę i zero odpowiedzi. – Chcesz się zemścić? – spytała nagle. – Dlatego do mnie napisałaś? – Nie. Chcę prawdy. I chcę, żeby on też ją zobaczył. Zamieszała łyżeczką w herbacie. – To, co robimy? – W Wigilię organizuję kolację. Przygotuję dodatkowe miejsce przy stole. Dla wędrowca. Dla ciebie. Alicja spojrzała na mnie z niepewnością. Po chwili parsknęła śmiechem. – Żeby zobaczyć jego minę, jak mnie zobaczy? Dobra, wchodzę w to. Miejsce przy stole przestało być puste Nadeszła Wigilia. Śnieg padał ciężko, gęsto, jakby niebo miało nam coś do powiedzenia. Dom pachniał jak zawsze – cynamonem, goździkami, rybą po grecku. Tomasz kręcił się po kuchni. Powiedział, że chciał być „tu i teraz”. Pomagał w gotowaniu, przynajmniej próbował – kręcił się, zawiązał fartuch, rozmawiał z teściową jak idealny zięć. Był w tym dobry. Jak dobry aktor. – Gotowe – oznajmiłam, stawiając ostatni półmisek na stole. – Dwanaście potraw, świeca, opłatek... i miejsce dla wędrowca. Tomasz zerknął na puste nakrycie. – Po tylu latach dalej robisz to miejsce? – uśmiechnął się lekko. – To tradycja. Nigdy nie wiadomo, kto zapuka. Tym kimś była Alicja. Dokładnie o osiemnastej zadzwonił dzwonek. Serce podskoczyło mi do gardła. Z kuchni dobiegł głos mojej matki: – Oliwia, otworzysz? Wzięłam głęboki wdech i poszłam. Stała w progu, w płaszczu, z rumieńcami na policzkach, trzymając w rękach opakowanie pierniczków. – Dobry wieczór – powiedziała cicho. Za mną pojawił się Tomasz. Zobaczył ją i zamarł. – Alicja? Co ty...? – Wesołych Świąt – powiedziałam spokojnie. – Dla każdego znajdzie się miejsce. Usiadła przy pustym nakryciu. Tomasz dalej stał, jakby nie wiedział, w którą stronę uciec. – Oliwia, ja… – Nie teraz – przerwałam. – Teraz siadamy do kolacji. Podniosłam szklankę z kompotem z suszu. – Za prawdę. Nawet jeśli przychodzi nieproszona. To była moja niespodzianka Siedzieliśmy przy stole, jakbyśmy grali w jakąś dziwną wersję „Randki w ciemno”. Cisza ważyła więcej niż ktokolwiek z nas. Alicja nie mówiła nic. Tomasz nerwowo bawił się serwetką. Matka rzucała mi krótkie spojrzenia, próbując zrozumieć, co się właściwie dzieje. – Może ktoś zacznie kolędę? – zaproponował ojciec, nieświadomy napięcia. Ale nikt nie zaczął śpiewać. Wszyscy czekali. Na coś. Na mnie. W końcu wstałam. W rękach trzymałam starannie zapakowaną kopertę, przewiązaną złotą wstążką. – Tomku, to twój prezent – powiedziałam, podając mu ją ponad stołem. Zmarszczył brwi, rozwiązał wstążkę, wyjął zawartość. Kilkanaście karteczek z kalendarza adwentowego. Do tego zdjęcie – on i Alicja całujący się w kawiarni. Kopia rezerwacji hotelu na weekend w listopadzie. Paragon od jubilera. Jego twarz zbladła. Oddychał szybko, nerwowo. Wbił we mnie wzrok, jakby szukał ratunku. – Oliwia… To… ja chciałem ci powiedzieć. Nie wiedziałem jak… – Nie musisz – przerwałam. – Wszystko już wiem. Alicja wstała. Sięgnęła do torebki i położyła na stole swój prezent – kartkę z kilkoma zdaniami. Bez podpisu. Bez czułości. – Już mnie nie szukaj. Nie jestem kimś, kto będzie się tobą dzielić z inną – powiedziała, po czym odwróciła się i wyszła. Tomasz wstał gwałtownie. – Poczekaj! – zawołał, ale nie poszedł za nią. Zwrócił się do mnie, rozkładając ręce. – Oliwia, możemy o tym porozmawiać… – Nie. Już nie. Od stycznia składam pozew o rozwód. Został sam przy stole. Z prezentem, który odebrał mu wszystko. Życie zaczyna się na nowo Wyszłam z domu. Szłam powoli, oddychając zimnym powietrzem. Alicja odeszła w swoją stronę, ja w swoją. Nie rozmawiałyśmy już więcej – nie musiałyśmy. Nasza misja się zakończyła. Po chwili wróciłam do pustego domu. Goście rozeszli się wcześniej niż zwykle. Tomasz spakował kilka rzeczy i zamknął się w pokoju gościnnym, jakby jeszcze łudził się, że to wszystko da się jakoś naprawić. Ale się nie da. Są rzeczy, których nie da się skleić. Zgasiłam światła w salonie. Zostały tylko lampki na choince. Delikatne, ciepłe światełka migały rytmicznie – zupełnie jakby nic się nie stało. Usiadłam przy stole, przy tym dodatkowym nakryciu. Przesunęłam palcem po pustym talerzyku. Miejsce dla wędrowca. Przez lata było tylko gestem. Tradycją, którą powtarzałam bezrefleksyjnie. A dziś? Dziś to miejsce stało się czymś więcej. Przyszła do niego prawda. Nieznajoma. Nieproszona, ale potrzebna. Oparłam głowę o dłoń. Przez chwilę było mi żal. Nie Tomasza – siebie. Tych wszystkich lat, tej wiary, że jesteśmy „na zawsze”. Ale w tej ciszy, tej wyjątkowej, powigilijnej ciszy… czułam coś jeszcze. Ulgę. Zrozumiałam, kim jestem i kim już nie będę. Nie będę kobietą, która czeka, aż ktoś ją zauważy. Będę kimś, kto otworzy drzwi – nawet jeśli wejdzie przez nie coś, czego się boi. Z kuchni dobiegło tykanie zegara. Wigilia się skończyła. A życie? Wreszcie mogło się zacząć. Oliwia, 38 lat Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe. Czytaj także: „Mój eks zjawił się przed świętami i obiecywał mi gwiazdkę z nieba. Na własne życzenie wpakowałam się w bagno” „Płakałam, gdy dzieci pisały listy do świętego Mikołaja. Nie wiem, czy w grudniu wystarczy nam na chleb” „Dostałam od męża kolczyki w prezencie, ale nie byłam jedyna. Identyczne zobaczyłam na uszach jego koleżaneczki z pracy”
„Planowałem zostawić żonę tuż po Bożym Narodzeniu. Miało być z klasą, ale wróciłem za późno i wywołałem katastrofę”
„W torbie miałem tylko to, co potrzebne na delegację. Dokumenty, komputer i... to dziwne poczucie, że coś się zaraz skończy. Albo zacznie. Plan był prosty: wrócić w czwartek wieczorem, porozmawiać z Iwoną, spakować się i odejść. Natalia czekała”.
Czasem człowiek nie budzi się z myślą, że dziś wszystko się zmieni. To raczej powolne wygaszanie. Tak było z nami. Z Iwoną. Jeszcze rano parzyła mi kawę, jeszcze mówiła „uważaj na siebie” przed wyjściem... ale nie czułem w tym czułości. Raczej rutynę, mechaniczne gesty, jakbyśmy byli współlokatorami, a nie małżeństwem z dwunastoletnim synem. Nie potrafię wskazać jednej chwili, w której przestałem ją kochać. To przyszło po cichu – między jednym śniadaniem a drugim niezauważonym urodzinowym prezentem. Wtedy pojawiła się Natalia. Świeżość, śmiech, dotyk, który mnie nie odrzucał. To przy niej znów czułem, że oddycham pełną piersią. Że jestem mężczyzną, a nie tylko ojcem i mężem. Plan był gotowy. Po świętach miałem odejść. Spokojnie, bez krzyków. Przygotowałem uczciwy list z wyjaśnieniem. Kupiłem pierścionek dla Natalii – piękny, skromny. Małe pudełko, które schowałem głęboko w garderobie. Obok – kartka z życzeniami, na pożegnanie dla Iwony. Miało być godnie. Z klasą. Delegacja tuż po Bożym Narodzeniu miała mi dać ostatnią przestrzeń do namysłu. Miałem wrócić w czwartek, powiedzieć wszystko, a w piątek zacząć nowe życie. Od nowa. Bez zbędnego bagażu. Nie przewidziałem jednego: że ktoś ten bagaż znajdzie wcześniej. Że wrócę o dzień za późno. I że nic już nie będzie jak dawniej. Wszystko było sztuczne Wigilia w naszym domu zawsze wyglądała tak samo. Te same potrawy, te same obrusy, od lat ta sama zastawa po babci. Iwona jak zwykle latała po kuchni od rana, wyjmując z lodówki śledzie, doprawiając barszcz, sprawdzając, czy karp się nie przypala. Maks grał w coś na konsoli, śmiejąc się w głos, a ja – cóż, ja robiłem wszystko, by wyglądać na obecnego. – Maruś, przynieś z piwnicy słoik kompotu, dobrze? – rzuciła Iwona przez ramię, nie patrząc. – Jasne – odpowiedziałem i zszedłem, choć kompot mnie nie interesował. Schowałem się na chwilę w chłodzie, zamknąłem oczy i próbowałem sobie wyobrazić, jak to będzie – już za parę dni – kiedy będę gdzie indziej. Z Natalią. Wieczorem przy stole siedzieliśmy obok siebie jak zawsze. Z zewnątrz – obrazek idealnej rodziny. Iwona uśmiechnięta, chwaląca mój barszcz, którego nawet nie tknąłem. Maks z zapałem dzielący się opłatkiem. A ja patrzyłem na to jak zza szyby. Głuchy na rozmowy, ślepy na światło choinki. – Może w ferie wyskoczymy gdzieś razem? – zaproponowała Iwona z nadzieją w głosie. – Zobaczymy... – odburknąłem, spuszczając wzrok. Potem Maks wręczył mi prezent. Sam to zrobił – ramka na zdjęcie, krzywa, drewniana, ale z sercem. I kartka z napisem: „Najlepszy tata na świecie”. Zacisnęło mi się gardło. – Dzięki, synku... Jest piękna – powiedziałem, a ręka mi drżała. Tylko ja wiedziałem, że za kilka dni zamierzam zniszczyć ten obrazek. Tę ramkę. Tę iluzję. Delegacja się przeciągnęła Wyszedłem z domu dzień po świętach, jeszcze zanim Maks się obudził. Iwona pocałowała mnie w policzek – szybko, bez emocji – i odwróciła się do czajnika. Tak właśnie się żegnaliśmy od lat. Bez słów, które coś znaczą. W torbie miałem tylko to, co potrzebne na delegację. Marynarka, dokumenty, komputer, a w środku... to dziwne poczucie, że coś się zaraz skończy. Albo zacznie. Plan był prosty: wrócić w czwartek wieczorem, porozmawiać z Iwoną, spakować się i odejść. Natalia czekała. Miała nawet kupione świeczki – takie z zapachem wanilii. Twierdziła, że nowy dom musi pachnieć ciepłem. Była podekscytowana jak nastolatka. – Już prawie – wyszeptałem do siebie w hotelowym pokoju, patrząc przez okno na jakieś obce, rozświetlone miasto. Wszystko się posypało, gdy zadzwonił klient. – Panie Marianie, wie pan co? Przełóżmy to spotkanie na piątek. Wpadł mi jeden temat, nie mogę go zostawić. Zamrugałem, wbijając wzrok w telefon. Plan poszedł się... No właśnie. Zadzwoniłem do Iwony. – Hej... Wracam dopiero w piątek, klient zmienił termin. – Aha. No trudno – powiedziała krótko. – To... do zobaczenia. Zaskoczyło mnie, że nie zapytała o nic więcej. Nie poczułem w jej głosie ani złości, ani ciekawości. Nic. Pomyślałem: idealnie. Przeszedł mi przez myśl cień podejrzeń, że była jakaś zbyt spokojna, ale odgoniłem te rozważania. Jeden dzień zmienił wszystko Wróciłem w piątek wieczorem. Było ciemno, zimno, lekko siąpił deszcz. Miałem w ręku torbę, w głowie – gotowy plan. Miałem wejść, odpocząć, porozmawiać, a potem wyjść. Szybko i bezboleśnie. Jak plaster zdzierany jednym ruchem. Drzwi nie były zamknięte na zamek. To pierwsze mnie zdziwiło. – Halo? – zawołałem, zdejmując buty. Z mieszkania biła cisza. Żadnej muzyki, żadnego szurania naczyń. Przeszedłem do salonu i... stanąłem jak wryty. Na stole leżało moje tajne pudełko. Otwarte. Pierścionek obok kartki. Po chwili za mną pojawiła się Iwona. Wyprostowana, ze skrzyżowanymi rękami. Maks stanął w kącie, patrzył w podłogę. W jednej sekundzie zrozumiałem wszystko. – Co... – zacząłem, ale głos mi zgasł. – To miał być prezent? – zapytała Iwona spokojnym głosem, prawie szeptem. – Pożegnanie? Z listu? – Nie tak miało to wyglądać... – powiedziałem cicho. – A jak, Marian? Kolacja przy świecach? Pocałunek w czoło i „pa, kochanie”? – uniosła głos, ale nadal bez krzyku. Było w niej coś groźniejszego niż wrzask. Opanowanie. Milczałem. Co mogłem powiedzieć? – Maks znalazł to pudełko. Szukał czegoś do szkoły do przebrania na jasełka. Przyniósł mi, bo myślał, że to niespodzianka na rocznicę. A ja... – uśmiechnęła się krzywo – Ja to przeczytałam, Marian. Wszystko. Spojrzałem na syna. Nie patrzył na mnie. Jakbym nie istniał. Wtedy zrozumiałem. Przegrałem. Nie z Iwoną. Z czasem. Z prawdą, która wypłynęła za wcześnie. Stało się to, czego się bałem Iwona odsunęła krzesło i usiadła naprzeciwko mnie, jakbyśmy mieli prowadzić negocjacje, a nie potwierdzić rozpad małżeństwa. Maks wciąż tkwił w kącie, skulony, z dłońmi w kieszeniach bluzy. Chciałem do niego podejść, ale Iwona jednym gestem zatrzymała mnie w miejscu. Jakbym nie miał już prawa zrobić nawet tego. – Wiesz, jak to wyglądało? – zaczęła. – Maks wszedł do garderoby, bo szukał czapki. Otworzył pierwsze pudło, drugie, trzecie. A w czwartym… – wskazała brodą na stół. – Znalazł to. Plan na przyszłość. Tę twoją. Bez nas. Zacisnąłem dłonie na oparciu krzesła, jakbym się czegoś trzymał. Ale tak naprawdę świat już mi się osunął spod nóg. – Przyszedł do mnie taki... cały czerwony. Myślał, że to prezent dla mnie – na sekundę jej głos zadrżał, lecz szybko odzyskała panowanie. – A potem przeczytałam list. Dwa razy. Żeby upewnić się, że dobrze widzę. – Iwona… – zacząłem. – Nie. Teraz ja mówię – podniosła wzrok. Lodowaty. – Zdradziłeś mnie dawno temu, prawda? Zanim napisałeś te swoje pożegnania. Nie zaprzeczyłem. Jej spokojna pewność była cięższa niż jakikolwiek krzyk. – Spakuj się – powiedziała twardo. – Dzisiaj. Teraz. Nie chcę, żebyś spał pod moim dachem ani minuty dłużej. – Iwona, proszę… – zrobiłem krok w stronę Maksa. – Chciałem porozmawiać. Jakoś to ułożyć. – Ułożyć? – prychnęła cicho. – Ty już wszystko ułożyłeś. Bez nas. Maks uniósł głowę. Pierwszy raz od mojego wejścia spojrzał mi w oczy. Wolałbym, żeby tego nie robił. – Zostawiłeś nas wcześniej, niż odszedłeś – powiedział chłodno. To zdanie złamało mi serce. Nie miałem już żadnego argumentu. Żadnego prawa. Stałem tam jak intruz – wyproszony z życia, które sam rozbiłem. Nie czekała z otwartymi ramionami Wyszedłem z domu z dwiema torbami. Reszta została – książki, stare koszule, nawet zegarek, który dostałem na rocznicę. Nie miałem siły niczego zabierać. Czułem się jak ktoś, kto uciekł z miejsca wypadku, choć to ja byłem sprawcą. Pojechałem prosto do Natalii. Pisałem jej wcześniej, że musimy pogadać. Odpisała krótko: „Przyjedź”. Bez emotikon, bez serduszek, jakby nagle ktoś ściszył naszą relację o kilka tonów. Drzwi otworzyła mi w swetrze, z włosami związanymi w kok. Wyglądała inaczej niż zwykle – nie jak kobieta, która na mnie czekała, tylko jak ktoś, kto nie jest pewien, czy dobrze zrobił, wpuszczając mnie do środka. – Co się stało? – zapytała. Usiedliśmy. Opowiedziałem wszystko. O pudełku. O Iwonie. O Maksie. O tym, że nie zdążyłem nic wyjaśnić, a raczej że nie było już czego wyjaśniać. Natalia słuchała mnie w milczeniu, z rękami splecionymi na kolanach. – To wszystko… dzieje się za szybko, Marian, Za dużo na raz – powiedziała w końcu. – My mieliśmy plan, ale… to był plan na kiedyś. Na spokojnie. A nie tak… z dnia na dzień. – Zrobiłem to dla nas – wydukałem. – Dla nas? – powtórzyła cicho. – Ale ja nie jestem gotowa, żeby… żeby przejmować całe twoje życie. Twoje problemy. Twoją rodzinę, która cię teraz nienawidzi. Zabolało, ale wiedziałem, że mówi prawdę. – Myślałam, że to będzie… prędzej czy później. Ale nie, że dziś. Nie, że tak. – I co teraz? – spytałem, choć bałem się odpowiedzi. Natalia wstała i podeszła do okna, jakby chciała nabrać powietrza. – Muszę mieć trochę czasu. Chcę, żebyśmy… przystopowali. Złapali dystans. Może to był błąd, Marian. Może oboje za daleko zaszliśmy. To jedno zdanie rozsypało mój ostatni punkt oparcia. Zostałem sam. Bez żony. Bez syna. Bez Natalii. Bez planu. Plan się nie powiódł Wynająłem pokój nad jakimś barem mlecznym. Zapach kotletów mielonych czuć od rana, a zza ściany słychać telewizor, który sąsiad zostawia włączony chyba całą dobę. Czasem budzę się w środku nocy i przez chwilę nie wiem, gdzie jestem. Potem przypominam sobie wszystko – aż za dobrze. Dni są ciche. Nikt nie czeka, nikt nie pyta, czy wrócę na obiad. Dzwonek telefonu milczy. Natalia nie odpisuje. Iwona zablokowała mnie wszędzie. Maks… Maks nie chce rozmawiać. A ja nie potrafię napisać nawet głupiego SMS-a. Codziennie siadam z kartką papieru. Piszę list do Maksa. Potem go składam, chowam do szuflady. Nie wysyłam. Co miałbym mu napisać? Że przepraszam? Że mi przykro? Że wszystko zniszczyłem? On i tak to wie. Może nawet lepiej ode mnie. Patrzę przez okno na ludzi, którzy się śpieszą – z pracy, po dzieci, na randki. Ja nie mam już dokąd się spieszyć. Zostaje mi tylko myśleć. O tej wigilijnej ramce z drewna, którą zostawiłem. O pierścionku, który nie trafił na palec. O tym, że kiedy planujesz wszystko perfekcyjnie, zawsze znajdzie się coś, czego nie przewidzisz. Może gdybym wrócił w czwartek. Może… Ale może po prostu nie zasługiwałem, żeby zostać. Marian, 45 lat Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe. Czytaj także: „W grudniu zdarzył się cud i wygrałem w totolotka. Myślałem, że to początek nowego życia, ale myliłem się” „Sprzeciwiłam się i zaplanowałam Wigilię pod palmami. Skoro nie szanuję tradycji, to nie ma dla mnie miejsca w rodzinie” „To miała być zwykła mikołajkowa kawa. Facet przyszedł z różami i w jednej chwili wywrócił moje życie do góry nogami”
„Mój syn przygotował pierniczki dla tatusia i poczęstował sąsiada. W te święta żona zamiast kolęd wyśpiewa mi prawdę”
„Zanim zdążyłem zapytać, co robi, zobaczyłem, jak podchodzi do drzwi, otwiera je i znika. Ruszyłem za nim. Zamarłem. Na klatce stał Marek – sąsiad z naprzeciwka. – To dla pana – powiedział Staś z uśmiechem, wręczając mu piernik”.
Nie wiem, czy to magia świąt, czy po prostu nostalgia, ale ten grudniowy wieczór rozbijał mnie od środka. W kuchni pachniało cynamonem, dzieci wesoło krzyczały, a ja... czułem się jak gość w swoim własnym domu. Stałem na krzesełku pod samym sufitem, wyciągając z kartonu bombki, które od lat wieszaliśmy na tej samej choince. Julia, nasza starsza córka, rozkładała lampki, a Staś – mój mały, siedmioletni synek – ugniatał ciasto na pierniki, brudząc sobie nos mąką. Uśmiechnąłem się do niego. – Grzesiek, nie grzeb się za długo, bo zaraz kolację trzeba robić – rzuciła z salonu Agnieszka, jak zwykle zajęta wszystkim i niczym. – Spokojnie, nie pali się – mruknąłem półgłosem, stawiając pudło z bombkami na komodzie. Zawsze tak było. Ona dyrygowała. Ja wykonywałem. Bywało, że tęskniłem za tą dawną Agnieszką – dziewczyną z rozczochranymi włosami, która głośno śmiała się z moich głupich żartów i kładła się obok mnie na zimnej trawie tylko po to, żeby popatrzeć w niebo. Ale to chyba już dawno minęło. Teraz była... bardziej funkcjonalna. I nieobecna. Nawet jak była tuż obok. Spojrzałem na Stasia – był tak bardzo podobny do mnie. Przynajmniej tak mi się wydawało. Miał mój uśmiech, też śmiesznie przekręcał słowa i zawsze biegł do mnie, gdy coś mu się nie udawało. Zasługiwał na wszystko, co najlepsze. Dlatego zaciskałem zęby i trzymałem wszystko w sobie. DO czasu. Zrobił pierniki „dla taty” – Gotowe! – krzyknął Staś, podbiegając do stołu z dumą wypisaną na twarzy. – Mamo, tato, zobaczcie! W rękach trzymał piernik w kształcie serca. Starannie polukrowany, z czerwonym napisem: „Kocham cię, tato”. Poczułem, jak ciepło rozlewa mi się w środku. Podszedłem bliżej, pochyliłem się, żeby pochwalić jego dzieło, ale wtedy Staś odwrócił się i... wyszedł z kuchni. Z tym piernikiem w ręce. Zanim zdążyłem zapytać, co robi, zobaczyłem, jak podchodzi do drzwi, otwiera je i znika. Ruszyłem za nim. Zamarłem. Na klatce, w półmroku, przy barierce stał Marek – sąsiad z naprzeciwka. Ten sam, który zawsze przynosił wiertarkę, naprawiał zawiasy i przesiadywał z Agnieszką przy kawie, kiedy mnie nie było. – To dla pana – powiedział Staś z uśmiechem, wręczając mu piernik. – Co... co to takiego? – zapytał zaskoczony Marek, ale wziął ciastko do rąk. – To tylko pierniczek z napisem „kocham cię, tato”. Daję go panu, bo mama kiedyś mówiła, że jesteś moim drugim tatusiem. W ustach mi zaschło. – Stasiu... – odezwałem się powoli, wychodząc z cienia. – Ale przecież... to pierniczek dla taty, prawda? Staś spojrzał na mnie z niewinnością, jakby nie rozumiał. – No tak. Ale mama tak kiedyś powiedziała. Że pan Marek to mój drugi tatuś. Marek zrobił się blady. Nie patrzył mi w oczy. Wsunął pierniczek do kieszeni i zacinając się, wydukał: – Ja... dziękuję, Stasiu. Naprawdę... muszę już iść. I zniknął za drzwiami. A ja zostałem, czując, jak krew odpływa mi z twarzy. Wróciłem z synem, oparłem się o drzwi i spojrzałem na Agnieszkę. Stała w progu kuchni. Nie słyszała albo udawała, że nie słyszała. Robiła ze mnie głupca Wszedłem do kuchni powoli, jakby nogi same mnie niosły. Agnieszka stała przy zlewie, plecami do mnie, z rękami w pianie. Zmywała, jakby nic się nie stało. Ale przecież się stało. – Dlaczego on tak powiedział? – zapytałem cicho. Udawała, że nie słyszy. Nabrała więcej wody, szorowała talerz. Jakby nagle wszystko musiało być idealnie czyste. – Agnieszka, mówię do ciebie. – To tylko dziecko – powiedziała w końcu, nie odwracając się. – Coś przekręcił. – Przekręcił? – powtórzyłem. – „Pan Marek to mój drugi tatuś” – tak powiedział. To się nie bierze znikąd. Odłożyła gąbkę. Odwróciła się powoli, jakby zmęczona tą rozmową jeszcze zanim się na dobre zaczęła. – Nie przesadzaj, Grzesiek. Marek pomaga, bywa tu częściej niż ty. Może coś źle zrozumiał. Przecież to tylko słowa dziecka. – Tylko słowa dziecka? – podszedłem bliżej. – Dziecka, które zrobiło pierniczek z napisem „kocham cię, tato” i wręczyło go twojemu... przyjacielowi? Przez chwilę nic nie mówiła. Patrzyła na mnie zimno. – To czemu nie zapytałeś Stasia, skąd w ogóle zna takie słowa? Może to ty się nie interesujesz, co mówi? Może dlatego nie wie, co znaczy tata? Zatkało mnie. – Naprawdę w to idziesz? Chcesz zrobić ze mnie nieobecnego ojca? – Nie muszę. Sam to robisz. Jesteś w tym świetny – rzuciła, odwracając się z powrotem do zlewu. – Zamiast robić dramat, może pomógłbyś dzieciom z piernikami. Stałem w miejscu. Pierwszy raz od dawna nie wiedziałem, co odpowiedzieć. Pierwszy raz naprawdę się bałem, co jeszcze mogę usłyszeć. Te słowa mnie zmroziły Nie mogłem zasnąć. Leżałem z otwartymi oczami, wpatrzony w sufit, słysząc jedynie tykanie zegarka i własny oddech. Agnieszka spała obok, odwrócona plecami. Albo udawała. W końcu wstałem. Chciałem napić się wody, ochłonąć, jakoś poskładać w głowie to, co usłyszałem od Stasia. Ale gdy zbliżałem się do kuchni, zatrzymałem się. Usłyszałem głos z sypialni. Cichy, ledwie słyszalny, ale znajomy. – Nie wiem, czy już się domyśla... Staś coś palnął... Mówił, że jesteś jego tatusiem – szeptała Agnieszka do telefonu. Ton miała inny niż zwykle – miękki, łagodny. Zrobiło mi się gorąco. Przykleiłem się do ściany. – Nie teraz. Jeszcze nie. Nie chcę burzyć wszystkiego – powiedziała po chwili cicho Agnieszka. Nie wiedziałem, ile tam stałem. Minuty? Sekundy? Wszystko się we mnie gotowało. W końcu nacisnąłem klamkę i wszedłem. Powoli. Bez słowa. Agnieszka poderwała się jak oparzona. – To, co Staś powiedział, to prawda? – zapytałem. Milczała. Wciąż trzymała telefon przy uchu. – Powiedz mi, Agnieszka. Kim dla mojego syna jest Marek? Rozłączyła się i spojrzała na mnie. Jej twarz była nieruchoma, ale w oczach widziałem cień paniki. I coś jeszcze. Rezygnację? – Agnieszka – powtórzyłem cicho. – Powiedz mi. Usiadła na łóżku wyprostowana. Długo patrzyła w ścianę. A potem, w końcu, powiedziała coś, czego wcale nie chciałem usłyszeć. – Nie wiem, Grzesiek. Nie wiem, czy to na pewno twój syn. Oniemiałem. Nie była pewna Usiedzieliśmy naprzeciwko siebie przy kuchennym stole. Ten sam stół pamiętał nasze wspólne śniadania, urodzinowe torty dzieci, ciche wieczory z herbatą. A teraz... teraz ten stół był polem minowym. Agnieszka trzymała dłonie splecione, jakby bała się, że się rozsypie. Ja patrzyłem na nią uważnie, próbując nie eksplodować. – Mów – powiedziałem. – Proszę. – To było... – westchnęła. – To było wtedy, kiedy nie było cię w domu. Cały czas pracowałeś. Nie widziałeś, co się ze mną dzieje, o nic nie pytałeś. – Pracowałem, żebyśmy mieli na godne życie. Robiłem to dla was. – Wiem. Ale byłam sama. Cały czas. Marek był blisko. Z początku tylko pomagał, przynosił rzeczy, rozmawiał... Potem... stało się. Raz. A potem znowu. Nie planowałam tego. To się po prostu działo. Cisza. Każde słowo uderzało we mnie jak kamień. – A potem zaszłaś w ciążę. I co? – I nie wiedziałam, kto jest ojcem. Tak po prostu. Nie liczyłam dni, nie sprawdzałam. Chciałam, żebyś to był ty. Ale nie byłam pewna. – I przez siedem lat udawałaś? – Nie udawałam. Wychowywałam z tobą dziecko. Tworzyliśmy rodzinę. Myślałam, że to wystarczy. Że to już nieważne. Wstałem gwałtownie, odsunąłem krzesło. Nie mogłem oddychać. Wyszedłem z domu bez kurtki, bez planu. Po prostu szedłem. Świąteczne światła migały w oknach. Wszędzie wokół było ciepło, rodzinnie. Ludzie się śmiali, tulili. Ja byłem pusty. Nikt na mnie nie czekał. Chciałem spojrzeć mu w oczy Stałem pod jego drzwiami dobre pięć minut, zanim w ogóle zapukałem. Może miałem nadzieję, że nie otworzy. Że nie będzie w domu. Że sam los powstrzyma mnie przed tym, co miało się wydarzyć. Ale drzwi otworzyły się niemal natychmiast. – Grzesiek... – powiedział, zaskoczony. Twarz sąsiada wyrażała wszystko: niepokój, poczucie winy, ten nieszczęsny spokój ludzi, którzy uważają się za lepszych, bo przynajmniej byli szczerzy. – Czy to twoje dziecko? – zapytałem prosto, bez ceregieli. Znieruchomiał. Spuścił wzrok. – Nie wiem. Może. Myślisz, że tego nie czułem, za każdym razem, gdy Staś mówił do mnie „tato”? – Nie miał prawa tak mówić. Ty nie miałeś prawa... – A ty miałeś prawo zostawić ich samych? Zniknąć w pracy? – wszedł mi w słowo. – Ja byłem wtedy blisko. Kiedy ona płakała, kiedy potrzebowała rozmowy, pomocy... byłem tam. Ty nie. – Byłem jej mężem. Ojcem Stasia. Cały czas w tym byłem. – Ale nie obok. Nigdy obok – odparł cicho. Miałem ochotę mu przyłożyć. Naprawdę. Zacisnąłem pięści. Ale nie zrobiłem nic. – Nie przyszedłem tu się kłócić. Chciałem tylko usłyszeć prawdę. A teraz... teraz nie wiem, co mam z nią zrobić. Odszedłem bez słowa. Marek nie próbował mnie zatrzymać. Zostawiłem go tam, w ciepłym mieszkaniu pachnącym choinką. A sam znów wylądowałem na zimnie. Tyle że tym razem... nie tylko z zewnątrz. Wrócić czy odejść? Siedziałem w samochodzie zaparkowanym pod naszym blokiem, patrząc przez zaparowaną szybę na migoczące świąteczne światełka. W rękach trzymałem piernik, taki sam, jak ten, który Stasiu zaniósł sąsiadowi – z napisem „Kocham cię, tato”. Też taki dostałem, co za ironia. Napis był już trochę rozmazany, jakby wilgoć i czas próbowały wymazać całą tę historię. Ale nie da się wymazać rzeczy, które raz się wydarzyły. Zwłaszcza tych, które zapiekły się w sercu. Zastanawiałem się, czy Staś coś przeczuwa. Czy wie, że może nie jestem jego ojcem. Może kiedyś zapyta na poważnie. A może nigdy. Może będzie po prostu kochał nas obu, jak tylko dziecko potrafi – całym sobą, bez kalkulacji. Tylko czy ja potrafię na to odpowiedzieć? Wiedziałem, że powinienem wrócić. Że w domu czekają dzieci. Że Julia pewnie pyta, gdzie jestem, a Staś zasypia z tym swoim misiem, którego sam mu kiedyś przyniosłem. Tylko moje ciało nie chciało się ruszyć. Czułem się zdradzony przez żonę, przez Marka. Nawet przez samego siebie – bo przez lata wmawiałem sobie, że wszystko jest w porządku, że wystarczy być. A nie wystarczyło. Mimo tego całego bólu wiedziałem, że nawet jeśli nie jestem jego biologicznym ojcem... to nadal go kocham. Tak samo, jak wtedy, gdy po raz pierwszy złapał mnie za palec. Tylko nie wiem, czy to wystarczy, żeby zostać. Grzegorz, 43 lata Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe. Czytaj także: „Chciałem uniknąć długów na święta, ale żona miała inne plany. Byłem sknerą, który psuje magię Bożego Narodzenia” „W mikołajki spotkałem się z kochanką i niechcący rozpętałem burzę. Choć żona już wie, nie żałuję ani chwili” „Na święta mój brat dostał prawdę, bez kolorowego papierka i kokardki. Wszystko w zwykłym dziecięcym liście do Mikołaja”
„Dostałam od szefa kalendarz adwentowy z niespodzianką. Z każdym okienkiem brnęłam coraz głębiej w niebezpieczną grę”
„Pierwszego grudnia rano, wśród stosu poczty, dokumentów i niedopitej kawy, na moim biurku pojawił się kalendarz adwentowy. Klasyczny, czekoladkowy – tyle że piękniejszy niż inne. Złote litery, czerwona wstążka, i... coś jeszcze w pierwszym okienku”.
Zawsze lubiłam grudzień. Może przez pomarańcze z goździkami, może przez światełka na ulicach, które rozjaśniały szarzyznę wieczorów. Ale w pracy ten miesiąc to był armagedon. Końcówka roku w marketingu: raporty, budżety, ostatnie kampanie. Szefostwo lubiło rzucać hasła w stylu: „Olu, zamkniemy to jeszcze przed świętami, prawda?”. Jasne, najlepiej trzy kampanie i prezentację strategii. Na wczoraj. W tym roku było jednak coś nowego. Naszą szefową działu zastąpił tymczasowo Robert – dyrektor kreatywny. Przystojny, pewny siebie, z głosem jak z reklamy i spojrzeniem, które zatrzymuje cię w połowie zdania. Zawsze trzymał się na dystans. Był trochę zbyt elegancki. „Trochę za bardzo” było w nim wszystko. Pierwszego grudnia rano, wśród stosu poczty, dokumentów i niedopitej kawy, na moim biurku pojawił się kalendarz adwentowy. Klasyczny, czekoladowy – tyle że piękniejszy niż inne. Złote litery, czerwona wstążka, i... mały, złożony na pół liścik w pierwszym okienku. – Masz w środku kartki? – zapytał Marek, zaglądając mi przez ramię. – Mój był pusty. – „Niech ten miesiąc będzie pełen miłych niespodzianek. Takich, na jakie zasługujesz” – przeczytałam cicho. Zamarłam. Marek uniósł brwi. – Ciekawe, Ola. Chyba się komuś spodobałaś. Patrzyłam na ten liścik i pomyślałam: „czy to możliwe, że… to nie przypadek?”. Nie wiedziałam, jak zareagować Od tamtego dnia otwierałam kolejne okienka ostrożnie, jakby miały wybuchnąć. Każdego ranka w środku znajdowałam nie tylko czekoladkę, ale też nowy liścik. Krótkie, elegancko zapisane zdania. Delikatne komplementy, czasem przemycone pytania. Niby nic konkretnego, ale zbyt osobiste, by były przypadkowe. Czwarty grudnia: „Pięknie wyglądasz, jak marszczysz brwi, kiedy się koncentrujesz”. Szósty: „Nie każda cisza jest niezręczna. Twoja jest intrygująca”. Ósmego przeczytałam: „Czasem to, czego pragniesz, jest bliżej, niż myślisz”. Serce zabiło mi szybciej. To już nie była życzliwość. To był flirt. Ale z kim? Z Robertem? A może to jakiś kolega? Ktoś z IT? Marek? Nie, Marek był moim kumplem, jest zbyt prostolinijny. W kuchni przy ekspresie stał Robert. Podniosłam kubek i poczułam na sobie jego wzrok. – Trudno dziś o dobrą kawę – powiedział. – Czasem wystarczy odrobina słodyczy, żeby dzień był lepszy. Zamarłam. To było prawie dokładne brzmienie jednego z liścików. – Zgadza się – wydusiłam, a on uśmiechnął się, jakby tylko czekał na moją reakcję. – Miłego dnia, Olu – dodał i wyszedł. Po południu Justyna przysiadła się do mnie z kubkiem kawy. – Czemu tak się uśmiechasz, jak nikt nie patrzy? – Ja? Wcale się nie uśmiecham. – Mhm. Nie próbuj mnie robić w balona. Zdradzisz mi, kto ci poprawia humor? – Po prostu... lubię grudzień – skłamałam. Justyna nie wyglądała na przekonaną. A ja czułam, że plotki to tylko kwestia czasu. Byłam już prawie pewna Nie mogłam przestać o tym myśleć. Czy to możliwe, że tylko mój kalendarz jest inny? Że Robert to naprawdę pisze do mnie te liściki? Zaczęłam wypytywać delikatnie. Najpierw Marka. – Tak a na serio... masz coś w środku tych czekoladek? – Czekoladę? – zaśmiał się. – A czego się spodziewałaś, pierścionka zaręczynowego? – No nie wiem. Może jakiegoś cytatu, motywującego hasła...? – Nic takiego. Po prostu cukier i kalorie. Czemu pytasz? – Tak z ciekawości – rzuciłam, udając obojętność. Ale serce zabiło mi mocniej. Po południu Marek podszedł do mojego biurka. Usiadł bokiem na sąsiednim krześle. – Ola... powiedz mi tylko coś. Ten kalendarz – przyniósł ci go ktoś osobiście? – Nie. Leżał rano na moim biurku. – I jesteś pewna, że nikt inny nie ma takiego? – Wydaje się, że nie... – To dziwne. Uważaj, Ola. Może to tylko flirt, ale jeśli to Robert… to może się źle skończyć. Patrzyłam na niego z niepokojem. – A co ty o nim myślisz? Tak serio? Marek odchylił się do tyłu, złożył ręce za głową. – Facet jest czarujący. Ale to nie znaczy, że bezpieczny. Na ile go znasz tak naprawdę? Chciałam odpowiedzieć, ale w tym momencie dostałam wiadomość na maila: „Spotkanie 1:1 – projekt kampanii zimowej – Robert M., 15:30”. Poszłam do sali konferencyjnej. Tylko on i ja. Przyciemnione światło. I jego głos: – Masz bardzo dobre pomysły. Czasem myślę, że widzisz więcej niż inni. Spojrzał mi prosto w oczy. Zabrakło mi tchu. – Ola... – jego głos był cichy. – Jesteś inna niż reszta. I to widać. Zaczęła się dziwna gra Przez kilka dni nie otwierałam kalendarza. Pozostawiałam okienka zamknięte, czekoladki nietknięte. Chciałam sprawdzić, czy Robert to zauważy. Może tylko sobie wmawiałam tę historię? Czternastego grudnia podszedł do mojego biurka. Pochylił się lekko, tak że tylko ja mogłam go usłyszeć. – Nie lubisz niespodzianek, czy boisz się, co znajdziesz w środku? Zamarłam. To był cytat z jednego z liścików. Spojrzałam na niego bez słowa. Uśmiechnął się półgębkiem i odszedł. Mój kalendarz leżał nietknięty od czterech dni. A jednak... on wiedział. Obserwował. Tego dnia zostałam dłużej w pracy. Przyszedł mail od Roberta: „Spotkanie przesunięte na 18:00. Pokój 317”. Pokój 317... to jego gabinet. O 17:59 stałam przed drzwiami. Z lekkim wahaniem zapukałam. W środku panował półmrok. Na biurku paliła się tylko mała lampka. – Czekałem – powiedział cicho. Zamknął laptopa, podszedł bliżej. W jego spojrzeniu było coś, czego nie widziałam wcześniej. Bliskość. Zamiar. – Chyba oboje wiemy, że między nami coś jest. Nie odpowiedziałam. – Ola, jeśli się mylę, powiedz mi teraz – zamilkł. – Ale jeśli nie... Wzięłam głęboki oddech. – A jeśli tak? To co dalej? Spojrzał mi prosto w oczy. – To zależy od ciebie. Zapanowała cisza. Trzymałam w dłoni czekoladkę z dzisiejszego okienka, której nie otworzyłam. W głowie miałam tylko jedno pytanie: czy właśnie przekraczam granicę, po której nie będzie odwrotu? Postawiłam sprawę jasno Następnego dnia w pracy unikałam Roberta. Omijałam korytarze, nie zaglądałam do kuchni, zamykałam się w salce konferencyjnej pod pretekstem „pilnych analiz”. Nie otworzyłam też kolejnych okienek kalendarza. Stał na biurku, jak wyrzut sumienia, jak prezent, którego nie potrafiłam ani przyjąć, ani odrzucić. – Ola... wszystko w porządku? – zapytał Marek, kiedy wróciłam z długiego „spaceru” wokół biura. – Tak, tylko... mam dużo na głowie – ucięłam. Marek spojrzał na mnie uważnie. – Pamiętasz, jak mówiłem, że to może się źle skończyć? Pokiwałam głową. – Powiem ci tylko jedno: jeśli to gra, lepiej z niej wyjdź, zanim przestaniesz znać zasady. Zamilkliśmy. Po chwili dodał ciszej: – Ale jeśli to coś więcej... to przynajmniej nie pozwól, żeby to cię zniszczyło. Wieczorem, gdy prawie wszyscy już wyszli, poszłam do gabinetu Roberta. Zapukałam i weszłam, nie czekając na odpowiedź. Siedział przy biurku, zaskoczony. – Musimy porozmawiać – powiedziałam stanowczo. – Albo mówisz wprost, czego chcesz... albo to się kończy. Teraz. Bez niedomówień, bez gierek. Wstał powoli, podszedł bliżej. – Chcę ciebie, Olu. Ale nie na chwilę. I nie jako sekret. Patrzyłam mu w oczy, czując, jak cały świat przestaje istnieć. – Jeśli wejdę w to – powiedziałam – to nie będzie już powrotu. – Wiem. I nie proszę cię o decyzję teraz. Zamknęłam za sobą drzwi. Nie płakałam. Ale cały świat zawirował. Czekałam do ostatniej chwili Wigilia w pracy zawsze była symboliczna – kilka życzeń przy kawie, sztuczna choinka w recepcji, szefostwo rozdające uściski i te same opłatki co rok. Ale w tym roku czułam, że to coś więcej. Ostatni dzień. Ostatnia czekoladka. Przyszłam wcześnie. Biuro było prawie puste. Usiadłam przy biurku, spojrzałam na kalendarz. Tylko jedno okienko zostało. Otworzyłam je. W środku znajdowała się mała czekoladka i złożony liścik. „Wszystko zależy od Ciebie. Pokój 317. O 12:00”. Spojrzałam na zegarek. Była 8:12. Miałam kilka godzin, żeby zdecydować, co zrobić. A czułam się, jakby zostało mi tylko kilka sekund. Pracowałam automatycznie. Robiłam listę kampanii, sprawdzałam maile, ale myśli krążyły wokół jednego pytania: pójść... czy nie? Po 17:00 wszyscy się rozchodzili. Justyna rzuciła mi spojrzenie spod oka. – To co, Ola? Masz plany na Wigilię? – Tak. Rodzinne – uśmiechnęłam się. – A ty? – Jeszcze nie wiem. Może ktoś mnie zaskoczy. Uśmiechnęła się krzywo i odeszła. 12:03. Stałam pod drzwiami pokoju 317. Nie zapukałam. Odwróciłam się i ruszyłam w stronę wyjścia. Przed biurowcem spotkałam Marka. – I co, Ola? – Wybieram siebie – powiedziałam, ledwo słyszalnie. – I bardzo dobrze – odpowiedział spokojnie. – Nie musisz nikomu udowadniać, że jesteś wyjątkowa. Wystarczy, że ty to wiesz. Szliśmy razem do tramwaju. Padał lekki śnieg. Nie wiedziałam, co przyniesie styczeń. Ale byłam pewna jednego – nie pozwolę już nikomu robić ze mnie zagadki do rozwiązania. Wybrałam prawdziwe życie Wróciłam do domu, zdjęłam płaszcz, rzuciłam torebkę na kanapę i usiadłam przy oknie. Patrzyłam na zasypaną ulicę. W jednej ręce trzymałam kubek herbaty, w drugiej – małą, ostatnią czekoladkę. Zjadłam ją powoli. Nie było już liścików, ukrytych znaczeń. Po prostu był słodki koniec czegoś, co mogło się wydarzyć... ale nie musiało. Robert nie napisał ani nie zadzwonił. I dobrze. Chyba oboje zrozumieliśmy, że ta historia miała sens tylko, dopóki była zamknięta w kalendarzu. W codziennych fantazjach. Rzeczywistość byłaby znacznie mniej delikatna. Znacznie bardziej brudna. Po Nowym Roku wróciłam do pracy. W biurze panowała dziwna cisza, jakby wszyscy coś przeczuwali, ale nikt nie miał odwagi spytać. Justyna rzucała aluzje, których nie chciałam łapać. Marek uśmiechał się z ulgą, ale nic nie komentował. Robert był jak zawsze uprzejmy. Profesjonalny. Tylko raz, kiedy mijaliśmy się w windzie, spojrzał na mnie i powiedział: – Lubię kobiety, które wiedzą, czego nie chcą. Nic nie odpowiedziałam. Nie musiałam. W kalendarzu na styczeń, w rubryce z jedynką zapisałam flamastrem jedno zdanie: „Nie bój się wybierać siebie”. To miało być moje postanowienie noworoczne. Pierwsze, którego naprawdę zamierzałam się trzymać. Aleksandra, 31 lat Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe. Czytaj także: „Kalendarz adwentowy od teściowej roztopił moje serce. Ukryła w okienku drobiazg, który zapamiętam na całe życie” „Nie miałam pieniędzy na święta i poprosiłam o pomoc najbliższych. Zamiast tego sprezentowali mi upokorzenie” „Na firmowej Wigilii poznałam żonę mojego kochanka. Powiedziała mi coś, czego nigdy nie zapomnę”
„Na wigilii firmowej dostałam najlepszy prezent od kolegi. Myślałam, że to zaproszenie na wspólne święta, ale się przeliczyłam”
„Wystarczyło mi jedno zdanie, żeby znowu mieć nadzieję. Wieczorami leżałam na kanapie z telefonem w dłoni i czekałam. Czasem odpisywał od razu. Czasem po godzinie. Czasem w ogóle. A ja analizowałam każde słowo, każdą kropkę”.
Samotność nie boli od razu. Na początku jest wygodna – nie musisz się nikomu tłumaczyć, nikt cię nie zawodzi. Ale potem… Potem wracasz do pustego mieszkania, odgrzewasz mrożoną zupę i siadasz z kubkiem herbaty, patrząc w ekran telefonu, który milczy. Mam trzydzieści lat. Pracuję w marketingu. Lubię swoją pracę, ale nienawidzę weekendów. Ludzie mówią, że jestem „ogarnięta”, „fajna”, „ładna dziewczyna”. Tylko że żaden z tych ludzi nie zasypia sam przez trzynaście nocy z rzędu. Tomasz był inny. Uważny. Ciepły. Przemycał we mnie świat, o jakim marzyłam – żart, spojrzenie, dotyk dłoni na chwilę za długi. Wiedziałam, że ma żonę. Ale też wiedziałam, że nie są szczęśliwi. Mówił mi to. – On cię kręci – zauważyła Sylwia, malując rzęsy w łazience przed firmową wigilią. – To nie takie proste – szepnęłam. Na wigilii usiadł obok mnie. Pachniał jak drewno i pomarańcze. Nasze dłonie się musnęły. Spojrzał na mnie i wtedy mnie pocałował. Niepewnie. Miękko. Delikatnie. Jakby zapraszał mnie do świata, w którym w końcu nie będę sama. – Muszę wracać – powiedział potem cicho. Nie wiedziałam, że nie wróci już do mnie. Wycofał się ze wszystkiego Następnego dnia przeszłam obok jego biurka dwa razy. Za pierwszym tylko skinął głową. Za drugim udawał, że przegląda coś ważnego na komputerze. Zawsze miał czas na uśmiech. Zawsze rzucał: „I jak tam, Karolinko?”. A teraz? Cisza. Po południu, kiedy szłam po herbatę, wszedł za mną do kuchni. Serce waliło mi jak młot. – Tomasz… – zaczęłam cicho i z uśmiechem. – Nie tutaj – rzucił, nie patrząc na mnie. – Ale musimy porozmawiać. Westchnął, wziął kubek z półki i nalał sobie kawy. – To był błąd – powiedział, jakby recytował z kartki. – To nie powinno się wydarzyć. – Błąd? – powtórzyłam, czując, jak oczy zaczynają mnie piec. – Mam rodzinę. Nie chcę komplikować sobie życia. Stałam w miejscu. Czułam się jak idiotka. – Więc… nic nie czułeś? Zamilkł na chwilę. Wziął łyk kawy. – Karolina… Jesteś świetną dziewczyną, ale to nie ma sensu. Przepraszam. Odsunął się i wyszedł. Z kubkiem, z moim sercem, z moimi nadziejami. Tak po prostu. Stałam tam jeszcze długo. Patrzyłam w ścianę, wciąż czując jego usta na swoich. Nie mogłam tego zrozumieć. Nie tak to miało wyglądać. Przecież coś między nami było. Ja to czułam. Wróciłam na open space, uśmiechając się na siłę do monitora. Nikt nie widział, że zapadam się w środku. Wiedziałam, że to się nie skończyło. Jeszcze nie. Trzymałam się nadziei Zaczęło się od krótkich wiadomości. Najpierw oficjalnie: „Dziękuję za pomoc przy prezentacjach”. Potem coś o kawie, o pogodzie, o memie, który mu podesłałam. Niby neutralnie, niby służbowo, ale ja wyłapywałam każde ukryte „może…”. Wystarczyło mi jedno zdanie, żeby znowu mieć nadzieję. Wieczorami leżałam na kanapie z telefonem w dłoni i czekałam. Czasem odpisywał od razu. Czasem po godzinie. Czasem w ogóle. A ja analizowałam każde słowo, każdą kropkę. – Karo, on cię tylko trzyma w zapasie – powiedziała Sylwia, kiedy po raz kolejny czytałam na głos wiadomość: „Nie mogę teraz pisać, jestem z rodziną”. – Ale odpisuje. Gdyby mu nie zależało, to by się nie odzywał. – On się po prostu nie potrafi zdecydować. A ty tkwisz w czymś, co cię niszczy – mówiła, ale ja nie słuchałam. Pewnego dnia poprosił, żebym poczekała z nim na parkingu po pracy. Siedziałam w samochodzie, dłońmi ściskając kierownicę, serce waliło mi jak oszalałe. – Nie powinniśmy się więcej spotykać – powiedział, wsiadając do auta. – Karolina… Mam rodzinę. Mówiłem, że to był błąd. Spojrzałam na niego. Miał zaczerwienione oczy, zaciśniętą szczękę. – To nie był błąd – odpowiedziałam. – To było coś ważnego. I ja nie pozwolę, żeby to się tak po prostu skończyło. Nie odpowiedział. Wysiadł. Zatrzasnął drzwi. Patrzyłam, jak odchodzi. Każdy jego krok wbijał mi się w serce. A ja wiedziałam, że to nie jest koniec. Nie dla mnie. Nie umiałam przestać Wigilia zbliżała się nieubłaganie. W pracy czuć było senny chaos – ludzie szykowali się do urlopów, przynosili pierniki i odliczali dni do wolnego. A ja czułam, jak z każdym mijającym dniem wpadam głębiej w otchłań. Tomasz był coraz bardziej nieobecny. Już nawet nie odpisywał. Raz na korytarzu uciekł wzrokiem. Bolało mnie to bardziej niż wszystko inne. Czułam się jak wyrzucona z własnej głowy – jakby ktoś mi ukradł rzeczywistość. – Musisz przestać – Sylwia złapała mnie za rękę, kiedy wieczorem siedziałyśmy u mnie na kanapie. – To cię zniszczy. Karo, on nie odejdzie od żony. Nigdy. – Nie mogę tak po prostu przestać. Rozumiesz? Nie mogę. Ja już się w tym całym zgubiłam. – Zrobisz sobie krzywdę. I im też – powiedziała cicho. Spojrzałam na nią z wyrzutem. – A ja co? Mam siedzieć i udawać, że nic się nie stało? Że mnie nie rozbił, nie zniszczył od środka?! Mam się uśmiechać przy barszczu, patrząc w ścianę i udawać, że jestem silna? Sylwia pokręciła głową. – Nie wiem, co masz zrobić. Tylko nie jedź tam, błagam. Już wtedy wiedziałam, że ją zignoruję. Kupiłam trzy drobne prezenty: dla niego, dla niej i dla dzieci. Małe, symboliczne. Jakby to miało mnie wybielić. W Wigilię rano ubrałam się w beżowy płaszcz, spięłam włosy i wsiadłam do auta. – Nie będę już ofiarą – szepnęłam do siebie, ruszając w drogę. – Zasługuję na szczęście. Powiedziałam tylko prawdę Zatrzymałam się dwie ulice dalej. Siedziałam w aucie może z dziesięć minut. A może trzydzieści. W radiu leciała „Cicha noc”, ironiczna jak nigdy. Podjechałam pod ich dom. Mały ogródek, lampki na krzakach, świąteczny wieniec na drzwiach. Idealna sceneria do koszmaru. Drzwi otworzyła kobieta. Ubrana w granatowy sweter, z wilgotnymi dłońmi – pewnie właśnie myła naczynia. – Dzień dobry. Szukam Tomasza. Chciałabym z nim porozmawiać. To… ważne – powiedziałam tak spokojnie, jak tylko potrafiłam. – Przepraszam, a pani to...? – zapytała ostrożnie. – Karolina. Pracujemy razem. W progu stanął on. Zbladł natychmiast. Jakby zobaczył ducha. – Karolina… co ty tu robisz? – zapytał półgłosem, nie ruszając się z miejsca. – Przyszłam porozmawiać. Z tobą. I z twoją żoną – spojrzałam Ewie w oczy. – Ona chyba ma prawo wiedzieć. Zrobił krok w moją stronę. – Nie tutaj. Proszę cię... – Nie. Teraz albo nigdy – weszłam do środka. W salonie pachniało goździkami i kompotem z suszu. Choinka migotała. Dzieci siedziały przy stole, zerkając niepewnie. Przełknęłam ślinę. – Przepraszam, że to robię w Wigilię, ale muszę wiedzieć. Muszę mieć odpowiedź. Zwróciłam się do jego żony, Ewy. – Tomek pocałował mnie na firmowej wigilii. Przez ostatnie tygodnie pisaliśmy do siebie. Myślałam, że to coś znaczy. Kobieta patrzyła na niego z oczami jakby z kamienia. – Tomasz? On milczał. Patrzył w ziemię. I dopiero po długiej, okrutnej chwili powiedział: – Wybieram rodzinę. Ewa zesztywniała. Dzieci ucichły. Stałam tam z prezentami w dłoni i ze ściśniętym gardłem. – Dobrze – wyszeptałam. – Przynajmniej już wiem. Wyszłam. Drzwi zamknęły się za mną cicho. Tak cicho, jak pęka serce. Zniszczyłam im święta Zimno w mieszkaniu było dotkliwe jak nigdy. Rozgrzewałam dłonie o kubek z herbatą, ale i tak marzłam – nie z powodu temperatury. Całe ciało drżało, jakby nie mogło dojść do siebie po tamtym wieczorze. Prezenty zostawiłam w samochodzie. Nie miałam siły ich rozpakowywać ani wyrzucić. Leżały tam przez kilka dni jak dowód zbrodni. Jak coś, czego nie da się już cofnąć. Na początku byłam wściekła. Nie na niego. Na jego żonę, Ewę. Za ten jej spokój. Za to, że nie krzyczała, nie wyrzucała mu walizki za drzwi. Po prostu stała tam jak zamurowana. A potem przyszły wyrzuty sumienia. Obrazy ich dzieci przy stole, jego bladej twarzy, jej milczenia. – I co ci to dało? – spytała Sylwia, kiedy w końcu przyszła do mnie kilka dni po wszystkim. – Nie wiem. Może miałam nadzieję, że… on się obudzi. Że wybierze mnie. – Ale przecież... po co miałaś mu to robić? Patrzyłam na okno. Śnieg topniał na parapecie. – Może nie chodziło o miłość. Może po prostu chciałam wygrać. Sylwia nie skomentowała. Znała mnie zbyt dobrze. Usłyszała w tych słowach całą prawdę. Chciałam być wybrana. Tak po prostu. Żeby ktoś postawił mnie na pierwszym miejscu, choć raz. Ale nikt tego nie zrobił. A ja... zrujnowałam im święta. I sobie też. Nie zostałam wybrana Sylwestra spędziłam sama. Odwołałam spotkanie z Sylwią, kłamiąc, że boli mnie głowa. Tak naprawdę nie miałam siły się uśmiechać, patrzeć, jak ktoś otwiera wino, jak składa życzenia na nowy rok. Nie miałam żadnych życzeń. Ani dla siebie, ani dla nikogo. Za oknem petardy rozświetlały niebo, jedna po drugiej. Mieszkałam na czwartym piętrze, miałam dobry widok. Zazwyczaj to lubiłam – fajerwerki, blask, to poczucie, że coś się kończy, a coś zaczyna. Tym razem nie czułam nic. Usiadłam z zeszytem i długopisem. Nie chciałam pisać na komputerze. Chciałam, żeby to bolało – żeby ręka zdrętwiała, żeby litery były nierówne. „Drogi Tomaszu” – napisałam na górze, a potem zamarłam. Nie wiedziałam, co mam mu powiedzieć. Chciałam napisać: „przepraszam”, ale nie do końca to czułam. Chciałam napisać: „nienawidzę cię”, ale to też nie była prawda. Zamiast tego napisałam tylko kilka słów. „Nie musisz mnie pamiętać. Ja i tak już nigdy nie zapomnę”. Zamknęłam zeszyt. Nie wysłałam listu. Włożyłam go między książki, nie wiem po co. Może kiedyś do tego wrócę. Może kiedyś go spalę. Byłam tylko momentem. Chciałam być czyimś życiem. Ale nim nie zostałam. Nie tym razem. Karolina, 30 lat Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe. Czytaj także: „Kpiłam z firmowych mikołajek, bo to dziecinada. Nie sądziłam, że ktoś tak szczerze ucieszy się z mojego prezentu” „Znalazłam w aucie chłopaka szalik, lecz nie był to prezent na mikołajki. Okazało się, że trzymam w rękach dowód zdrady" „To miała być zwykła mikołajkowa kawa. Facet przyszedł z różami i w jednej chwili wywrócił moje życie do góry nogami”
„Znalazłem drogi zegarek w szafie żony, ale pod choinkę dostałem szalik. Po świętach zobaczyłem to cacko u kogoś innego”
„– Nie mogę się już doczekać prezentu od ciebie – powiedziałem, próbując zabrzmieć lekko. Uśmiechnąłem się półgębkiem, jakbym żartował, ale naprawdę byłem podekscytowany. Cały czas miałem w głowie ten zegarek”.
Mam trzydzieści cztery lata, od pięciu jestem mężem Magdy. Pracuję w dużej firmie, gdzie wszyscy są mili, ale nikt nie pyta, co naprawdę u ciebie słychać. To mi nawet pasuje. Nigdy nie byłem duszą towarzystwa. Lubię spokój, rutynę, powtarzalność. A przynajmniej tak mi się wydawało, dopóki nie zaczęło mnie to wszystko dusić. Nasze małżeństwo... no cóż. Na zdjęciach wyglądamy na szczęśliwych. Magda dba o estetykę – nie tylko wnętrz, które urządza zawodowo, ale i naszej wspólnej codzienności. Kiedyś byliśmy blisko. Rozmawialiśmy godzinami, planowaliśmy, śmialiśmy się z tych samych rzeczy. Teraz jemy razem kolacje, oglądamy seriale, wychodzimy ze znajomymi. Ale to wszystko jakoś… bez dotyku. Bez emocji. Święta zbliżały się wielkimi krokami. Magda dekorowała dom, puszczała świąteczne piosenki. Chciałem się przydać – szukałem lampek, myślałem, że są w naszej szafie. To wtedy znalazłem pudełko. Eleganckie, ciężkie. W środku był zegarek. Drogi. Stylowy. Idealny. Pomyślałem: „To musi być dla mnie”. Serce mi przyspieszyło. Może to sposób Magdy, żeby coś naprawić? Żeby przypomnieć mi, że wciąż jej zależy? Czekałem na to jak dziecko – To co, pakujemy się na Wigilię? – zapytała Magda przy kolacji, nakładając mi na talerz pieczonego łososia z warzywami. – Mama mówiła, że śledzie już się robią. – Jasne. I… nie mogę się już doczekać prezentu od ciebie – powiedziałem, próbując zabrzmieć lekko. Uśmiechnąłem się półgębkiem, jakbym żartował, ale naprawdę byłem podekscytowany. Cały czas miałem w głowie ten zegarek. Magda spojrzała na mnie z ukosa, z tym swoim tajemniczym uśmiechem, który kiedyś mnie rozbrajał. – Może się zdziwisz – powiedziała, bawiąc się widelcem. – Oby pozytywnie – mruknąłem. Nie dopytywałem. Nie chciałem zepsuć niespodzianki. Udawałem, że nic nie wiem. Ale pod tą pewnością czaiła się jakaś nuta niepokoju. W Wigilię stół był jak zwykle – uginał się pod ciężarem jedzenia, rodzice Magdy opowiadali te same anegdoty, co zawsze, a ja z każdym kwadransem coraz bardziej czułem narastające napięcie. Wreszcie nadszedł czas prezentów. Magda wręczyła mi małą paczkę. Była miękka. Już wtedy poczułem, że coś jest nie tak. Rozdarłem papier. W środku był szalik. Szary, wełniany, z metką znanej sieciówki. – Wydaje mi się, że będzie ci pasować do płaszcza – powiedziała, patrząc na mnie z oczekiwaniem. – Super. Dzięki – wymusiłem uśmiech. – Bardzo... przytulny. Pocałowała mnie w policzek, jakby wszystko było w najlepszym porządku. A zegarka nigdzie nie było. Przez resztę wieczoru udawałem, że wszystko gra, ale w środku coś mi się zacięło. Może to nie ten zegarek? Może kupiła go dla kogoś z rodziny? A może... jeszcze czeka na odpowiedni moment? Zobaczyłem to przypadkiem Tydzień po świętach umówiliśmy się z moim kumplem, Tomkiem na kawę. Dawno się nie widzieliśmy – odkąd założył swoją firmę, był ciągle w rozjazdach. Tomek, jak zwykle roześmiany, rozpiął kurtkę, zrzucił czapkę i usiadł naprzeciw mnie, przetarł dłonie, jakby miał za chwilę wziąć się do roboty. – Ty to się przynajmniej wyspałeś w święta – mruknął. – Ja u rodziców Martyny nie miałem, nawet kiedy siąść w toalecie w spokoju. – U nas też szału nie było – uśmiechnąłem się. – Chociaż... dostałem szalik. – No widzisz, coś praktycznego – parsknął śmiechem. – Ja zresztą też coś dostałem. Wtedy to zauważyłem. Ten zegarek na jego nadgarstku. Dokładnie taki sam. Ten sam kolor, ten sam pasek, to samo zapięcie. Z bliska wyglądał jeszcze lepiej niż w pudełku. Zamarłem na ułamek sekundy. – Ładny – powiedziałem spokojnie, ale poczułem, jak skacze mi ciśnienie. – Nowy? Tomek spojrzał odruchowo na rękę, jakby sam o nim zapomniał. – A, tak... prezent od... znajomej – wzruszył ramionami, po czym natychmiast zmienił temat. – Słuchaj, musimy się kiedyś zgadać znowu na kręgle, jak za starych czasów. Prezent od znajomej. Te słowa nie dawały mi spokoju przez resztę spotkania. Patrzyłem, jak śmieje się, mówi, opowiada, a ja w głowie odtwarzałem obraz tego pudełka w naszej szafie. Może to przypadek. Może ktoś inny też mógł kupić taki sam zegarek. Może… A może nie. Nie mogłem już udawać Od spotkania z Tomkiem nie potrafiłem wrócić do normalności. Z pozoru wszystko wyglądało tak samo – poranna kawa, Magda przeglądająca laptopa w salonie, wspólne zakupy. Ale we mnie coś się zmieniło. Obserwowałem ją, łapałem każdy szczegół, ton głosu, spojrzenie. I czekałem na moment, który coś zdradzi. Nie musiałem długo czekać. Był czwartek, wróciłem wcześniej z pracy. Magda nie słyszała, jak otwieram drzwi – rozmawiała przez telefon w sypialni. Głos miała cichy, stłumiony. – Nie dzwoń do mnie o tej porze... Tak, wiem. Tylko nie pod dom – zamilkła, słuchała. – Zobaczymy się, jak ustaliliśmy. Nie dzisiaj. Kamil jest w domu. Zamarłem. Cofnąłem się, jakby dotknął mnie prąd. Usiadłem na fotelu w przedpokoju i czekałem, aż skończy. Gdy wyszła z sypialni, udawałem, że przysypiam. Pocałowała mnie w czoło, poszła do kuchni. Jakby nic się nie stało. Ale się stało. Wieczorem nie wytrzymałem. Leżała w łóżku z książką, zapytałem: – Magda, komu dałaś ten zegarek? Zamarła. – Co? – Ten, który był w naszej szafie. Widziałem go u Tomka. To był dokładnie ten sam model – spojrzałem na nią. – Dostał go od ciebie? Przez chwilę siedziała nieruchomo. Potem spuściła wzrok. – Kamil... to nie jest tak... – A jak? Milczała długo. W końcu wyszeptała: – Wiesz, to się po prostu… stało. Wiedziałem już wszystko. Nie potrzebowałem więcej słów. Mój uporządkowany świat runął. Przyznała się do wszystkiego Nie powiedziałem nic. Wyszedłem z sypialni i długo siedziałem w kuchni, wpatrzony w ciemność za oknem. Słyszałem, jak chodzi po mieszkaniu, jak odkręca wodę, jak położyła się z powrotem. Czekała, aż przyjdę, że coś powiem, że wybuchnę. Nie potrafiłem. Słowa ugrzęzły mi w gardle. W końcu wróciłem do sypialni i stanąłem w drzwiach. – Jak długo to trwa? Usiadła na łóżku, blada. Przez chwilę patrzyła w podłogę, potem spojrzała na mnie. Bez złości. Bez litości. – Krócej niż myślisz, ale dłużej niż powinno. Te kilka słów wbiły mi się w głowę jak gwóźdź. Krócej. Dłużej. I co z tego? Zdrada to zdrada. – Dlaczego akurat on? – spytałem cicho. – Nie wiem – odpowiedziała. – Był blisko. Rozumiał mnie. Był… obecny. A ty… ty zawsze gdzieś byłeś, ale jakby obok. W pracy, zmęczony, zamknięty w sobie. Zacisnąłem zęby. Nie chciałem jej słuchać, ale każda jej odpowiedź mnie raniła, a równocześnie potrzebowałem ich, jakby miały mnie uleczyć. – Mogłaś o tym porozmawiać. Zostawić mnie. A nie... – Wiem – przerwała. – Wiem, Kamil. Zniszczyłam to, ale czułam się samotna. Zabrałem kurtkę i wyszedłem. Pojechałem do Anki, mojej siostry. Gdy otworzyła drzwi i zobaczyła mnie z tym wszystkim wypisanym na twarzy, od razu wiedziała, że to nie są odwiedziny. – Chodź. Zaparzę herbaty. I mów, co się stało. Tylko pogorszył sprawę Spotkałem się z Tomkiem trzy dni później. Zadzwoniłem sam, choć wszystko we mnie się przed tym broniło. Umówiliśmy się w barze niedaleko jego mieszkania. Przyszedł spóźniony, z tą swoją nonszalancką miną. Nawet się uśmiechnął. – Kamil! Dawno się nie widzieliśmy – rzucił, jakby nic się nie wydarzyło. – Widziałem zegarek – powiedziałem od razu, nie czekając na jego teatrzyk. – I wiem o wszystkim. Zamilkł. Twarz mu stężała. Opadł na krzesło jak ktoś, komu nagle odcięto prąd. – Słuchaj... to nie miało się tak skończyć – zaczął, pocierając twarz dłońmi. – To był błąd. Wiem. Nie planowaliśmy tego. Po prostu… jakoś tak wyszło. – Jakoś tak wyszło? – powtórzyłem. – Spałeś z moją żoną. Od miesięcy. To się nie „jakoś tak” dzieje, Tomek. – Nie chciałem cię zranić. Przysięgam. Zaśmiałem się. Krótko. Gorzko. – To zabawne, bo właśnie to zrobiłeś. Doskonale. – Kamil, Magda też tego chciała. To nie była tylko moja inicjatywa. – Dziękuję, że to podkreślasz – powiedziałem spokojnie, choć w środku czułem, jak wszystko we mnie pulsuje. – To niczego nie zmienia. Wstałem. Nie zamierzałem już nic słuchać. On też wiedział, że to koniec. Z nami. Ze wszystkim. – Trzymaj się, stary – rzucił jeszcze na odchodne. Głos mu się załamał. Może żałował. Może nie. Ale mnie już to nie obchodziło. Straciłem ich i złudzenia Wróciłem do pustego mieszkania. Świąteczne ozdoby wciąż wisiały na choince, jakby wszystko było po staremu. Ale to była już inna przestrzeń. Obca. Cicha w zupełnie nowy sposób. Magda zostawiła mi wiadomość na lodówce: „Jestem u mamy. Jeśli chcesz porozmawiać, daj znać”. Nie dawałem. Telefon co jakiś czas wibrował od SMS-ów – nie czytałem. Odsłuchałem jedną wiadomość głosową. Brzmiała na zrozpaczoną. Zamknąłem ją jednym kliknięciem. Zdrada boli nie tylko dlatego, że ktoś cię oszukał. Najgorsze jest to, że nie widziałeś tego wcześniej. Że ufałeś, że czułeś się bezpiecznie, że byłeś przekonany, że znasz drugiego człowieka. A potem okazuje się, że nie wiesz nic. Że wszystko, na czym budowałeś, było prowizoryczne jak domek z kart. Nie wiem, co dalej. Nie wiem, czy potrafię wybaczyć. Nie wiem nawet, czy chcę. Może powinienem być zły, krzyczeć, żądać wyjaśnień. Jestem tylko zmęczony. Straciłem dwoje najbliższych ludzi jednocześnie. Jednego przez miłość, drugiego przez zaufanie. Teraz zostali ze sobą. Nie wiem, co ich łączy – może tylko wspólna wina. Na razie zostaję tutaj. W tym mieszkaniu, z ciszą, której już się nie boję. Z tym zimowym światłem, które wpada przez okno i rozcina kurz na kawałki. Wreszcie widzę wyraźnie. I nie jest to przyjemny widok. Kamil, 34 lata Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe. Czytaj także: „Chciałem uniknąć długów na święta, ale żona miała inne plany. Byłem sknerą, który psuje magię Bożego Narodzenia” „Gdy poderwałem młodszą stażystkę, czułem się królem życia. Dopiero potem zrozumiałem, że zrobiła sobie ze mnie zabawkę” „W mikołajki spotkałem się z kochanką i niechcący rozpętałem burzę. Choć żona już wie, nie żałuję ani chwili”
„Czekałem na zwykłe skarpetki pod choinką, ale moja żona mnie zaskoczyła. Tę niespodziankę zapamiętam do końca życia”
„Kiedyś powiedziałem, że to poza moim zasięgiem. A ona zapamiętała. I kupiła. Nic nie powiedziałem, ale coś ścisnęło mnie w środku. Poczułem się ważny. Doceniony. I przez chwilę uwierzyłem, że może jeszcze coś w nas zostało, że warto się starać”.
Święta w naszym domu to coroczna powtórka z rozrywki. Karp smażony w za małej patelni, pierogi lepione z babcią Iwonki, ścisk w kuchni, a potem ta sama choinka, która pamięta lepsze czasy. Teściowa z wiecznym grymasem, szwagier z tekstem, że znowu przytyłem i Iwona – moja żona – wiecznie z nożem w ręku i miną typu „wszystko na mojej głowie”. Ja w tym wszystkim stoję gdzieś z boku. Grzecznie się uśmiecham, potem otwieram piwo i czekam, aż się wszyscy zmęczą atmosferą miłości i wycofają przed telewizor. Mam 34 lata i od pięciu lat jestem mężem Iwony. Tak naprawdę jesteśmy razem dekadę – trochę jak stare małżeństwo, które już dawno przestało się zaskakiwać. Znamy swoje przyzwyczajenia, teksty, reakcje. Święta to u nas bardziej obowiązek niż magia. Co roku dostaję to samo: skarpetki, żel pod prysznic, czasem zestaw do golenia. Żona z kolei dostaje ode mnie książki kulinarne, świeczki albo coś, co może jej się „przydać”. Nie oszukujmy się – romantyzm umarł. Aż do tego roku. W tym roku, pod choinką znalazłem piękne, drogie perfumy. Te, które kiedyś tylko powąchałem w perfumerii i powiedziałem, że są poza moim zasięgiem. A ona zapamiętała. I kupiła. Nic nie powiedziałem, ale coś ścisnęło mnie w środku. Poczułem się ważny. Doceniony. I przez chwilę uwierzyłem, że może jeszcze coś w nas zostało. Naprawdę się ucieszyłem – No, i co tam, mój Mikołaju? – zagadała Iwona, zasiadając przy stole, gdy wszyscy już byli po karpiu i rozchodzili się na deser. – Mikołaj był zaskakująco hojny w tym roku – odparłem, unosząc perfumy jak trofeum. – Musiałem być wyjątkowo grzeczny. – Albo po prostu miał dobry gust – uśmiechnęła się i napiła się kompotu. – To znaczy… serio, Iwona, skąd wiedziałaś? – zapytałem po chwili. – Te perfumy… no, wow. Wzruszyła ramionami. – Czasem trzeba się trochę bardziej postarać. I zapamiętać, co ktoś mówi. Pokiwałem głową, ale nie dawało mi to spokoju. Od dawna nie dostawałem od niej niczego tak… osobistego. I takiego, co faktycznie mnie poruszyło. Zazwyczaj były to rzeczy „na szybko”. – Ale ja nie mówiłem o nich na głos. Tak konkretnie. Tylko wtedy, w galerii, rzuciłem, że są fajne… – No widzisz, to jednak mówiłeś – rzuciła niby żartem, ale nie spojrzała mi w oczy. Zaczęła zbierać talerze i udawała, że zmywa. Wstałem i podszedłem do niej. – Mówię poważnie. Zrobiło mi się… nie wiem, jakoś ciepło. Dzięki. – Nie ma za co – uśmiechnęła się, ale był to jeden z tych uśmiechów, co nie dochodzą do oczu. Była jakby nieobecna. Stałem przez chwilę, patrząc na nią. Nie wyglądała na zmęczoną. Raczej jakby była myślami gdzieś daleko. Zdziwiło mnie to. Coś we mnie drgnęło. Niepokój. Delikatny, ledwo wyczuwalny. Nic się tu nie zgadzało Kilka dni po świętach wróciłem wcześniej z pracy. Iwona była jeszcze w drodze z siłowni, a jej telefon leżał na blacie w kuchni. Zadzwonił. Wyświetliło się imię: „Magda”. Jej koleżanka z pracy. Zawsze paplały godzinami. Odebrałem, bo Magda często dzwoniła w sprawach typu „masz pożyczyć suszarkę?” albo „w której aptece są jeszcze testy?”. Zamiast jej głosu usłyszałem automatyczną sekretarkę i nagranie: – Sorry, że znowu dzwonię, ale serio, szkoda, że M. nie chciał tych perfum. Przynajmniej się nie zmarnowały… Zresztą, jak zobaczyłam twoją minę pod choinką na zdjęciu, to aż mi ciarki przeszły. Oddzwonisz? Zamarłem. M.? Jaki M.? Co to znaczy, „nie chciał perfum”? Przecież… przecież je dostałem. Zacząłem się sam uspokajać. Może chodziło o jej brata, Michała. Albo o Marka z jej działu. Może kupiła komuś te perfumy na prezent firmowy, a ten ktoś się obraził. I wtedy przypomniałem sobie – ja o zapachu powiedziałem jej w listopadzie, ale tylko tak, przelotnie. Otworzyłem aplikację banku. Zakup 29 października, perfumeria online. To nie pasowało. Za wcześnie. Zanim zdążyłem o nich wspomnieć. Czy na pewno tak było? Wieczorem zagadnąłem Iwonę niby mimochodem. – A kiedy właściwie kupiłaś te perfumy? – zapytałem przy kolacji. Zawahała się. – Nie pamiętam… chyba na Black Friday? – odpowiedziała zbyt szybko. Znałem ją zbyt dobrze. Zawsze planowała zakupy z kalendarzem w ręku. Ale teraz coś było nie tak. Coś się nie zgadzało. Miałem złe przeczucia. Wcale nie taka niespodzianka To był zwykły czwartek. Wróciłem wcześniej, bo projekt się wysypał, a serwery siadły. Wszedłem do mieszkania. Było cicho. Iwona chyba jeszcze nie wiedziała, że już jestem. Z kuchni dochodził jej głos. – Mówię ci, że się wściekł, bo mu coś kupiłam. Twierdził, że to perfumy dla pajaców, a nie dla „prawdziwego faceta”. No to dałam Maćkowi. I tak się ucieszył. Jak dziecko, serio – zachichotała. Poznałem ten śmiech. Ten sam, który kiedyś był tylko dla mnie. Zamarłem. – Nie wiem, czemu M. ich nie chciał. W sumie szkoda. Ale przynajmniej nie poszły na marne. Głos Magdy w słuchawce był stłumiony, ale już nie musiałem słyszeć więcej. Stałem za drzwiami z sercem walącym jak młot. Wszedłem do kuchni bez słowa. Iwona spojrzała na mnie, jakby zobaczyła ducha. Telefon natychmiast wyłączyła. – Podsłuchiwałeś mnie? – Te perfumy… – powiedziałem tylko. – One nie były dla mnie, prawda? Zamilkła. Chciała coś powiedzieć, ale głos jej zamarł. Usiadłem naprzeciwko. – Dla kogo były? – Maciek, ja... to nie tak, jak myślisz. – A jak? Bo wygląda to tak, że kupiłaś drogi prezent dla faceta, który cię olał, więc dałaś go swojemu mężowi. Fajna symbolika. – To był tylko moment. Nic z tego nie wyszło. To było głupie. Nic nie znaczyło. – Z wyjątkiem tego, że perfumy, które miałem za wyraz miłości, były prezentem z odzysku – powiedziałem spokojnie. W oczach mi się ściemniło. Nie chodziło o zdradę fizyczną. Chodziło o to, że stałem się opcją zapasową. Czułem się jak śmieć Wyszedłem. Bez słowa. Po prostu założyłem kurtkę i wyszedłem na nocną Warszawę. Padał śnieg. Nieprzyjemny, wilgotny, taki, który nie wygląda jak z pocztówki, tylko jak błoto w białym opakowaniu. Ulice były puste, jakby miasto też nie chciało już gadać. Szedłem bez celu. Przez chwilę rozważałem, czy nie wsiąść do nocnego autobusu i pojechać gdziekolwiek. Ale zostałem na nogach. Miałem w głowie tylko jedno zdanie: „Dałaś mi prezent po kimś innym”. To mnie bolało najbardziej. Nie zdrada sama w sobie – choć i ta była bolesna – ale to, że patrzyłem na ten flakon jak na symbol. Że się wzruszyłem. Że wziąłem coś, co dla niej było już... odpadkiem. A ja się tym zachwycałem. Usiadłem na ławce w parku i przypomniałem sobie nasze początki. Jak Iwona rzucała przekleństwa przy gotowaniu, jak się śmiała, że coś jej nie wychodzi. Kochałem ją. Tak po ludzku. Bez fanfar. Czy przestałem się starać? Pewnie. Ale czy ona próbowała mnie jeszcze kochać? Czy po prostu szukała kogoś, kto przypomni jej, że w ogóle istnieje? Tego wieczoru nie wróciłem do domu. Przenocowałem u kumpla z pracy, nie tłumacząc nic. Rano powiedział, że mam czerwone oczy i że „wyglądam, jakby mnie ktoś przeżuł i wypluł”. Miał rację. Wyznała mi wszystko Wróciłem następnego dnia przed południem. Mieszkanie było ciche, jakby wymarłe. Iwona siedziała przy stole w kuchni z kubkiem zimnej kawy, w tej samej bluzie, w której ją zostawiłem. Gdy mnie zobaczyła, podniosła wzrok. Nie wyglądała na zapłakaną. Raczej jak ktoś, kto nie spał całą noc, bo nie wiedział, co powiedzieć. Usiadłem naprzeciwko. Milczeliśmy dłuższą chwilę. – Chcesz wiedzieć wszystko? – zapytała w końcu, cicho. Skinąłem głową. – To był jeden facet. Poznałam go w pracy. Przyszedł z firmą zewnętrzną, miał projekt na miesiąc. Miły, błyskotliwy, taki… czarujący. Wiesz, że od ciebie od miesięcy nie usłyszałam komplementu? – A ja od ciebie? Zignorowała pytanie. – Wysłał mi kiedyś link do perfum. Napisał: „pasowałyby do twojej energii”. Wiesz, jak to działa. Zaiskrzyło. Kilka spotkań po pracy. Nic wielkiego. Nawet się nie całowaliśmy. Potem mu kupiłam te perfumy, tak, w październiku. Wtedy nagle stwierdził, że to jednak nie to, że ma dziewczynę. Było mi wstyd. Zostawiłam flakon na dnie szafy. A potem… potem dałam go tobie. – Żeby nie zmarnować? – Nie – przełknęła ślinę. – Chciałam zobaczyć, czy to coś jeszcze znaczy. Czy się ucieszysz. Czy to jeszcze działa między nami. – I co? – zapytałem. – Nie wiem – otarła łzę rękawem. – Ale chyba właśnie się dowiaduję. Nie odpowiedziałem. Patrzyłem na nią. Piękną, zmęczoną, zagubioną. Czułem się tak cholernie obcy. Prezent przypomina mi o najgorszym Zamknąłem się w sypialni. Nie po to, żeby uciec. Po prostu nie miałem już siły rozmawiać. Wsunąłem rękę do szuflady nocnej szafki. Flakon nadal tam był. Czarny, elegancki, ciężki w dłoni. Powąchałem korek. Nadal pachniał tak, jak wtedy w perfumerii. Tak, jak wtedy, gdy myślałem, że jestem kochany. Postawiłem go na komodzie. Patrzyłem na niego dłuższą chwilę. Wciąż mi się podobał ten zapach. Ale teraz… teraz pachniał zdradą. Głupotą. Upokorzeniem. Zamknąłem go z powrotem w szufladzie. Powoli. Jakby zamykał się za nim jakiś etap. Usiadłem na łóżku. Otworzyłem laptopa. Wpisałem w przeglądarkę: „czy warto wybaczyć zdradę emocjonalną”. Wyskoczyło tysiące wyników. Artykuły, fora, wypowiedzi ludzi, którzy byli w podobnych sytuacjach. Kliknąłem pierwszy link. Potem cofnąłem się. I tak kilka razy. W końcu zamknąłem przeglądarkę. Siedziałem tak jeszcze długo. W ciszy. Z pustką w głowie. Nie wiem, co będzie dalej. Czy zostaniemy razem. Czy to tylko rysa, czy już pęknięcie. Wiem, że to nie są tylko perfumy. To nie był tylko prezent. To był moment, w którym zrozumiałem, że można się pomylić nawet we własnym domu. Nawet w osobie, z którą dzieli się życie. A najbardziej boli to, że przez chwilę... naprawdę poczułem się ważny. I że wcale nie chciałem przestać. Maciej, 34 lata Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe. Czytaj także: „Mąż wręczył mi perfumy na mikołajki. Byłam wniebowzięta, dopóki nie odkryłam, że taki sam flakonik dał swojej kochance” „Mąż pożałował kasy na prezent na Mikołajki dla mnie. Mówi, że oszczędza, ale ja dobrze wiem, na co wydaje swoją pensję” „Podczas mycia okien na Święta zobaczyłam coś, czego nie powinnam. W tym roku zamiast kolęd wysłucham tłumaczeń męża”
„Złośliwe pytania mojej teściowej doprowadzały mnie do szewskiej pasji. Wreszcie zamknęłam jej usta 1 zdaniem”
„– Ojej, to może coś mu dolega? Albo... Może za ciepło mu było? – spytała. – A nie za cienki ten kocyk? Takie maleństwo szybko się wychładza... Ugryzłam się w język. To miała być troska. Przecież «tylko pyta». Poczułam, jak narasta we mnie wstyd”.
Mam trzydzieści dwa lata, jedno dziecko i mnóstwo wątpliwości. Gdy byłam w ciąży, czytałam fora, słuchałam podcastów, próbowałam się przygotować. Ale nikt nie powiedział mi, że macierzyństwo potrafi być aż tak trudne. Że można kochać to maleństwo do szaleństwa, a jednocześnie mieć ochotę wyjść z domu i nie wracać przez godzinę, dwie... dzień. I że potem zadręcza się człowiek wyrzutami sumienia, bo przecież „to taki cudowny czas”. Michał, mój mąż, pracuje zdalnie. Ma swoje deadline’y, spotkania, słuchawki na uszach. Kocha nas, wiem to. Ale czasem mam wrażenie, że ja i mały to tylko dźwięk tła, który może wyciszyć. Za to jego mama, Hanna, nie wycisza się nigdy. Od kiedy urodziłam, bywa u nas częściej niż listonosz. Przynosi zupki, ubranka, dobre rady. Zawsze z troską w oczach i tonem, który niby nic nie sugeruje, ale sprawia, że po jej wizycie długo leżę w łóżku i analizuję każde jej słowo. – A czemu on tak mało je? – Nie za cienko go ubrałaś? – Ale jak to tak? Zostawiłaś go z nianią? Zawsze „tylko pyta”. A ja po tych pytaniach czuję się jak matka na egzaminie, który codziennie oblewam. Zawsze „tylko pyta” – Dzień dobry, kochanie! – rozległo się od progu. – Przyniosłam trochę rosołku, taki na skrzydełkach, jak lubisz. I dla małego marcheweczkę przetarłam. Lepsze niż te słoiczki, nie wiadomo, co tam wkładają... Stałam w kuchni z kubkiem zimnej kawy, w rozciągniętym dresie i tłustymi włosami związanymi w kok. W drzwiach stanęła Hanna – jak zwykle pachnąca, uczesana, z uśmiechem, który nie wiadomo, czy cieszy, czy ocenia. – A gdzie mój wnuczek? – zapytała, zerkając na nosidełko. – Śpi jeszcze – odpowiedziałam spokojnie. – Był bardzo niespokojny w nocy. – Ojej, to może coś mu dolega? Albo... Może za ciepło mu było? – spytała, podchodząc bliżej. – A nie za cienki ten kocyk? Takie maleństwo szybko się wychładza... Ugryzłam się w język. To miała być tylko troska. Przecież „tylko pyta”. Usiadłyśmy w salonie, teściowa rozejrzała się dyskretnie po mieszkaniu. Na kanapie piętrzyły się ubranka, na stole niedojedzona kaszka, a ja poczułam, jak narasta we mnie wstyd. – A ta niania... Basia, tak? Już z nim zostawała? – zagaiła niewinnie. – Bo ja to nie wiem, czy to dobre, tak obcemu dawać dziecko... A jak się przewróci? Zacisnęłam usta. – Basia jest bardzo ostrożna – powiedziałam cicho. – Ma duże doświadczenie. Teściowa skinęła głową i uśmiechnęła się ciepło. – No pewnie. Ja tylko pytam. W tym momencie do salonu wszedł Michał. – Cześć, mamo. Co słychać? – U mnie dobrze, ale nie wiem, czy u małego też – odparła słodko. – Magda mówi, że nie spał. – Oj, trzeba się było odezwać, pomógłbym – rzucił Michał, całując mnie w czubek głowy. Tylko że on nigdy niczego nie słyszy. A mama przecież tylko pyta. Z troski. Wolałam trzymać się z daleka – Magda, serio? Znowu nie chcesz jechać? – Michał zsunął laptopa z kolan i spojrzał na mnie z wyraźnym zniecierpliwieniem. – Nie, że nie chcę. Po prostu jestem padnięta – odparłam, nie odrywając wzroku od pieluch rozrzuconych po kanapie. – Cały dzień z małym, noc zarwana... Może pojedziesz sam? – Ale mama chciała nas oboje zobaczyć. Pytała wczoraj, jak się ma „jej chłopczyk”, czy dobrze przybierasz na wadze, czy mu się skóra nie przesusza – wymieniał tonem, który miał być zabawny, ale mnie tylko zmroził. – No właśnie – mruknęłam. – Pyta. – Co? – Nic. Jestem zmęczona – rzuciłam, zbierając kubki ze stołu. Michał wstał za mną i położył mi rękę na ramieniu. – Zawsze jesteś zmęczona, kiedy chodzi o moją mamę. O co tak naprawdę chodzi? – Michał, to nie o nią chodzi – westchnęłam, nie odwracając się. – Po prostu... to wszystko mnie przerasta. – Co cię przerasta? Dziecko? Też przecież jestem ojcem. Pomagam. Spojrzałam na niego. Serio tak myśli? – Ty jesteś ciągle w pracy. A kiedy wychodzisz z tej swojej pracy, to wychodzisz z niej naprawdę. A ja jestem w niej cały czas. I to z twoją matką. – Przesadzasz. Moja mama naprawdę chce dobrze. To ty chyba masz jakiś problem z przyjmowaniem pomocy. Zamilkłam. Nie umiałam mu tego wytłumaczyć, jak bardzo denerwują mnie pytania zadawane „z troski”. Po jego wyjściu do sklepu usiadłam przy łóżeczku. Mały spał spokojnie. Ja nie spałam od wielu dni. I płakałam. Cicho, tak żeby nie obudzić dziecka. Jak wytłumaczyć mężowi, że czasem największe ciosy zadaje się szeptem? Tego było już za wiele Kolacja u teściowej. Michał chciał „zacieśniać rodzinne więzi”. Ja chciałam, żeby było cicho. Żeby zjeść, pogadać o pogodzie i wyjść bez uszczerbku. Przy stole pachniało pieczonym kurczakiem i koperkiem. Mały spał w wózku obok. Teściowa siedziała naprzeciwko mnie z kieliszkiem białego wina w dłoni. Uśmiechnięta. Aż za bardzo. – Jaki on teraz śliczny – powiedziała z zachwytem, patrząc na wnuka. – Ale wiesz, Magda... Dzieci szybko rosną. I zapamiętują więcej, niż nam się wydaje. – Mhm – mruknęłam, krojąc ziemniaka. – Pamiętam, jak Michał był mały. Czasem się złościł na mnie, że coś zrobiłam nie tak. I potem wypominał mi to jako dorosły. Zabawne, prawda? Zerknęłam na nią. Już wiedziałam, że coś nadchodzi. – Dlatego tak myślę... Nie boisz się, że kiedyś ci powie, że byłaś złą matką? Sztućce wypadły mi z ręki z głośnym brzękiem. Michał uniósł wzrok znad talerza. – Co takiego? – zapytałam głośno, choć wiedziałam, że dobrze słyszałam. – Tylko pytam – odparła spokojnie teściowa, sięgając po sałatkę. Wstałam. W gardle rosła mi gula. Michał patrzył zdezorientowany. – Dość tego – powiedziałam. – Mam dość tych pytań, twoich „dobrych rad”, twojego tonu. Każda rozmowa z tobą sprawia, że czuję się, jakbym robiła wszystko źle. – Magda... – zaczął Michał. – Nie. Nie jestem złą matką. Staram się. I nie potrzebuję, żeby ktoś dzień w dzień mnie rozliczał. W salonie zapadła cisza. Teściowa zamarła z widelcem w dłoni. Michał wpatrywał się we mnie, jakby pierwszy raz mnie naprawdę widział. A ja oddychałam. Pierwszy raz od dawna. Mąż nic nie zauważył Cisza w aucie dzwoniła mi w uszach. Michał prowadził, miał zaciśnięte usta, wzrok wbity w drogę. Ja patrzyłam za okno, przygryzając wargę. Wciąż drżały mi dłonie. – Musiałaś tak zareagować? – zapytał w końcu, nie odrywając wzroku od asfaltu. – Tak – odparłam krótko. – Przecież ona nic złego nie powiedziała. Tylko zapytała. Parsknęłam cicho. Nie ze śmiechu. – Michał... Ty naprawdę nic nie widzisz? – Widzę kobietę, która pomaga nam, przynosi jedzenie, martwi się o wnuka. Odwróciłam się do niego. – A ja widzę kobietę, która podważa każdą moją decyzję. Każdą. Gdy dam mu czapkę – jest za ciepło. Gdy nie dam – zmarznie. Gdy karmię słoiczkiem – powinnam gotować. Gdy gotuję – a skąd wiem, że dobrze? Michał milczał. Słuchał. – Czuję się, jakbym codziennie zdawała egzamin. Przed tobą, przed nią, przed całym światem. I oblewam. Bo ktoś zawsze wie lepiej. – Magda... Nie wiedziałem, że aż tak to przeżywasz. – Bo mnie nie słuchałeś. Bo wciąż mówisz, że „ona tylko pyta”. Spojrzał na mnie. Pierwszy raz od dawna tak naprawdę. – Przepraszam. Chciałem, żeby było dobrze. Myślałem, że ona... po prostu chce pomóc. – Ale mi nie pomaga. Mnie osłabia. Zacisnął dłonie na kierownicy, a potem westchnął głęboko. – Porozmawiam z nią, jeśli chcesz. – Nie. Ja to zrobię. Sama. – Jesteś pewna? – Tak. Już nie chcę być cicho. Wyrzuciłam z siebie wszystko Spotkałyśmy się w jej mieszkaniu w sobotę przed południem. Teściowa zaprosiła mnie na herbatę, jakbyśmy miały miło spędzić czas. W dłoniach trzymałam kubek, który parzył mnie w palce. Nie sądziłam, że będzie tak trudno zacząć. – Michał mówił, że chcesz porozmawiać – zaczęła spokojnie. – Tak. Chciałam. Muszę. Przytaknęła. Oczy miała czujne, ale nie wrogie. Usiadła naprzeciwko. – Wiesz... Czuję, że odkąd urodził się mój syn, jestem nieustannie oceniana. I nie przez obcych ludzi, tylko przez ciebie – zaczęłam spokojnie, ale z każdym słowem głos mi drżał. – Twoje pytania... one nie są tylko pytaniami. One są jak szpileczki. Malutkie, ale codzienne. – Ja...? Magda, kochanie, ja chciałam dobrze – odpowiedziała natychmiast, zaskoczona. – Może czasem za dużo mówię, ale przecież to z troski. – Troska to coś innego. Troska to pytania typu: „Potrzebujesz pomocy?”. A nie: „Nie boisz się, że zrobisz coś źle?”. Rozumiesz różnicę? Zamilkła na chwilę. Poprawiła apaszkę na szyi. – Może trochę przesadzałam... Ale młode matki są dziś takie przewrażliwione. Wszystko od razu na ostrzu noża. – To nie przewrażliwienie. To zmęczenie. Samotność. I strach, że nie jestem wystarczająco dobra. A twoje „pytania” tylko to pogłębiają. Nie przeprosiła. Wiedziałam, że nie usłyszę tego słowa. Ale spojrzała na mnie inaczej. Może pierwszy raz zobaczyła mnie nie jak „żonę syna”, tylko jak kobietę. Matkę. Człowieka. – Chciałam dobrze – powtórzyła cicho. – Ale nie było dobrze. Było gorzej – powiedziałam i wstałam. I to wystarczyło. Nie dla niej. Dla mnie. Tak teraz będę żyć Wracałam od niej z dziwnym uczuciem. Nie triumfu, nie ulgi – raczej jakby ktoś zdjął ze mnie ciężki płaszcz, do którego przez miesiące tak bardzo się przyzwyczaiłam, że nie zauważałam, jak bardzo mnie uwiera. Nie spodziewałam się przeprosin. I ich nie dostałam. Teściowa jest z pokolenia, które rzadko uznają swoje błędy. Ale powiedziałam, co czułam. Powiedziałam to głośno. A to był dla mnie krok milowy. Michał tego nie komentował. Przytulił mnie tylko mocno i pocałował w czoło. Potem w nocy, kiedy karmiłam małego, przyszedł do nas do pokoju i po cichu powiedział: – Wiem, że to nie było łatwe. Dziękuję, że to zrobiłaś. Nie wiem, jak dalej będzie wyglądała moja relacja z teściową. Pewnie będzie chłodna, może nawet napięta. Ale przynajmniej prawdziwa. Bez tej gry w „tylko pytam”, która miała mnie trzymać w pionie, a de facto podcinała mi nogi. Nauczyłam się jednej ważnej rzeczy, którą polecam innym: jeśli ktoś przekracza twoje granice, nawet „z troski”, masz prawo powiedzieć „dość”. Nawet jeśli to matka twojego męża. Nawet jeśli będzie niezręcznie. Mam jedno dziecko i pierwszy raz od dawna – spokojną głowę. Nie jestem idealna. Ale jestem wystarczająca. Magdalena, 32 lata Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe. Czytaj także: „Teściowej nie podobał się powrót mój do pracy po macierzyńskim. Nazwała mnie wyrodną matką i obgadała przed rodziną” „Teściowa miała tylko pomóc przy dziecku, a zamieszkała w jego pokoju. Weszła z butami do naszego życia i je zdeptała” „Teściowa zniszczyła moje małżeństwo. Rządziła się w naszym domu, a mąż nie umiał się postawić, więc powiedziałam pas”