„Mieliśmy wyjechać na rodzinne ferie w góry za pół darmo. Spotkała mnie niespodzianka z dzikim lokatorem w pakiecie”
„Domek był rzeczywiście uroczy. Drewniany, dwupiętrowy, przytulny. W środku pachniało drewnem i cynamonem. Asia oprowadziła mnie po pomieszczeniach, pokazując układ łóżek, gdzie dzieci, gdzie my. Jednym byłam zaskoczona”.
Czasem miałam wrażenie, że nie jestem już żoną, tylko jakąś funkcją domową. Gotowałam, sprzątałam, pracowałam, kładłam dzieci spać i odpowiadałam na monosylabiczne komentarze Eryka, który ostatnio częściej przesiadywał z telefonem niż ze mną. Niby obok, a jakby na drugim końcu świata. Byliśmy małżeństwem prawie trzynaście lat. Dwoje dzieci, kredyt, rutyna. Żadnej wielkiej awantury, żadnych dramatów. Po prostu cisza, w której uczucia umarły śmiercią naturalną. Nasze rozmowy krążyły wokół zakupów, planu lekcji i „czy płaciłaś rachunek za gaz?”. Nawet jak płakałam w nocy, nie zauważał. Nie chodziło o zdradę. Nawet o seks, którego zresztą od miesięcy nie było. Po prostu – coś się wypaliło. Czasem myślałam, że tak wygląda życie po czterdziestce: uśmiechasz się do dzieci i z każdym dniem powoli znikasz. Któregoś dnia, tuż po nowym roku, zadzwoniła Asia. – Justyna, słuchaj, jest mega okazja. Ferie. Góry. Domek tani jak barszcz. Bierz dzieciaki i jedź. Potrzebujesz resetu – powiedziała, jakby znała mnie lepiej niż ja sama. – Asia, ale… Eryk… – Nic nie mów. Nie może jechać? On i tak nie lubi zimy, prawda? Miała rację. Eryk mówił, że ferie to zmora rodziców – „drogo, zimno i dzieci się nudzą”. Chwyciłam się tej propozycji jak ostatniej deski ratunku. Może chciałam coś poczuć. Może tylko odetchnąć. A może po prostu uciec. Czekała na nas niespodzianka Dojechaliśmy późnym popołudniem. Dzieci od razu rzuciły się w śnieg przed domkiem, a ja marzyłam tylko o tym, żeby zdjąć buty i usiąść w fotelu. Asia wyszła na ganek, zawinięta w ciepły koc, z kubkiem parującej herbaty w dłoni. – No jesteście! – zawołała z uśmiechem. – Zimno jak w psiarni, ale klimat bajka, zobaczysz! Domek był rzeczywiście uroczy. Drewniany, dwupiętrowy, przytulny. W środku pachniało drewnem i cynamonem. Asia oprowadziła mnie po pomieszczeniach, pokazując układ łóżek, gdzie dzieci, gdzie my. Byłam zaskoczona. – A ty nie wspominałaś, że będzie tu ktoś jeszcze. Asia odwróciła się od lodówki. – W sensie? – No… ten pokój na końcu. Kto tam śpi? – Aaaa… no tak, Konrad. Mój brat. On też tu jest – rzuciła jakby od niechcenia. – Nie robiłam z tego tajemnicy. Po prostu… uznałam, że to nic ważnego. On prawie nie wychodzi. Poczułam się zaskoczona. Nie chodziło nawet o to, że był tu jakiś mężczyzna. Tylko o to, że Asia mi o nim nie powiedziała. Przecież miałyśmy jechać we dwie z dzieciakami. Kobiecy reset. Zerknęłam w stronę salonu i wtedy go zobaczyłam. Jednak wyszedł. Wysoki, z nieco potarganymi włosami, w szarym swetrze, z gitarą na kolanach. – Cześć – powiedział i uśmiechnął się szeroko, jakbyśmy się już znali. Było w nim coś, co sprawiło, że moje serce na ułamek sekundy zadrżało. Dzieciaki już go obsiadły. Wieczorem siedzieliśmy razem przy kominku. Konrad nalał mi herbaty z rumem. Wymieniliśmy kilka spojrzeń. Jedno było za długie. Mieliśmy tylko spojrzenia Z każdym dniem ten wyjazd stawał się coraz mniej tym, na co się pisałam. A jednocześnie – coraz bardziej tym, czego chyba podświadomie szukałam. Konrad był wszędzie. Pomagał dzieciakom założyć narty, gotował rano owsiankę, nawet naprawił zamek w mojej walizce, który zaciął się tuż po przyjeździe. Asia śmiała się, że z niego taka „złota rączka”. Ja widziałam w nim coś więcej. Spokój. Uwagę. Obecność. Wieczorami siadał w salonie z książką albo gitarą, a dzieci wtulały się w jego ramiona jakby znały go od lat. Eryk dojechał do nas dopiero czwartego dnia. Wniósł bagaże, uścisnął mnie w przelocie i rzucił „zimno jak diabli”. Był zmęczony i zdystansowany. Jakby cały czas czekał tylko, aż miną te ferie i będzie można wrócić do „normalności”. Konrad wciąż był obecny. Nie nachalnie, nie wyzywająco. Po prostu – był. A ja nie pamiętałam już, kiedy ostatnio czułam się przy kimś tak… zauważona. Tamtego wieczoru zmywaliśmy razem po kolacji. W kuchni było ciepło, pachniało tymiankiem i płynem do naczyń. Dzieci siedziały w salonie, Eryk drzemał na kanapie. – Twoje dzieci cię kochają – powiedział cicho Konrad. Spojrzałam na niego i coś we mnie się przełamało. – Szkoda, że ich ojciec już chyba nie bardzo – wyszeptałam. Nie odpowiedział. Tylko spojrzał na mnie długo. Wróciłam do pokoju i długo nie mogłam zasnąć. Próbowałam wyrzucić z głowy jego spojrzenie. I to, że ja odwzajemniłam je bez żadnego oporu. Połączyła nas cisza Tego wieczoru Eryk zasnął od razu po kolacji. Nawet nie zdjął swetra, tylko położył się na łóżku i chrapał, zanim zdążyłam wyłączyć lampkę. Dzieciaki zmęczone całym dniem na stoku spały jak kamienie. W domu panowała cisza, jakiej dawno nie znałam. Wyszłam na palcach do kuchni po wodę. Było cicho i ciepło. Tylko zegar tykał na ścianie. Pomyślałam, że może usiądę jeszcze na chwilę przy kominku – nie chciało mi się wracać do sypialni, do męża, który nawet nie zapytał, jak minął mi dzień. Znalazłam się przed drzwiami do pokoju Konrada, zanim zdążyłam pomyśleć, co robię. Tylko tam stałam. Po chwili same się otworzyły. Stał w nich on – jakby czekał. – Nie mogę spać – szepnęłam. – Ja też nie – odparł, cofając się w głąb pokoju. – Wejdziesz? Zamknęłam drzwi za sobą. To wszystko było ciche. Spokojne. Bez słów, bez szeptów. Jego ręce objęły mnie, jakby wiedziały dokładnie, gdzie jestem. Nasze usta spotkały się w pół drogi, a serce zaczęło bić tak, jakby chciało sobie przypomnieć, że jeszcze potrafi. To było krótkie, czułe, przepełnione napięciem. Bez gwałtowności, bez chaosu. Jakbyśmy oboje wiedzieli, że ta chwila nie powinna się wydarzyć – a jednak żadne z nas nie miało siły jej zatrzymać. Leżałam potem przez chwilę w jego ramionach, a potem cicho wstałam i wróciłam do swojego pokoju. Eryk nadal chrapał. Zamknęłam oczy. Ale nie mogłam zasnąć. Nie z powodu wyrzutów sumienia. Tylko dlatego, że pierwszy raz od miesięcy… czułam się naprawdę żywa. To był mój błąd Minął tydzień od naszego powrotu z gór. Dom wciągnął mnie z powrotem w stare tory – pranie, obiady, praca, dzieci. Tylko coś się we mnie zmieniło. Jakby ktoś odsunął zasłonę i wpuścił do środka światło. Myśli o Konradzie wracały nagle – przy herbacie, pod prysznicem, kiedy dzieci śmiały się w drugim pokoju. Pisaliśmy do siebie. Krótko, ostrożnie. Dwa-trzy zdania dziennie. Żadnych serduszek. Tylko wspomnienie tych kilku chwil, które zawisły między nami jak tajemnica. Wiedziałam, że to niemożliwe. Że to nie będzie miało dalszego ciągu. Ale nie potrafiłam przestać. Eryk wrócił do swojej normy – był w tle i tyle. Siedział wieczorami z laptopem, przeglądał strony z narzędziami i forami wędkarskimi. Mijaliśmy się w kuchni, łazience, przy drzwiach. Któregoś popołudnia, kiedy kroiłam marchewkę na zupę, usłyszałam jego kroki. – Mogę wziąć twój telefon? Chcę dzieciakom pokazać to zdjęcie z kuligu, pamiętasz? – Jasne – odparłam, nie zastanawiając się. Wskazałam na stół. – Leży tam. Po chwili zrobiło się cicho. Za cicho. Odwróciłam się. Stał z telefonem w ręku. Nie patrzył na ekran. Patrzył na mnie. – Justyna… – powiedział powoli. – Kto to jest? – Kto? – Co to ma znaczyć? – uniósł głos. – Pisze do ciebie takie rzeczy… To jest ten twój znajomy z ferii? Konrad? Nie wiedziałam, co powiedzieć. Czułam, jak krew odpływa mi z twarzy. – To był jeden raz… Nie wiem, co się ze mną stało – wyszeptałam. Patrzył na mnie, jakby pierwszy raz mnie widział. – Może po prostu jesteś kimś, kogo nigdy nie znałem – powiedział cicho. Odłożył telefon i wyszedł z kuchni. To wszystko z samotności Od tamtego popołudnia dom stał się polem bitwy. Milczeliśmy. Eryk zamieszkał na kanapie w salonie, nawet nie próbując tego tłumaczyć dzieciom. Mówił, że „coś mu w kręgosłupie strzyka, lepiej mu na twardszym”. Starszy syn zapytał raz szeptem: – Mamo, czemu tata się złości? Nie umiałam odpowiedzieć. Jak mam dziecku powiedzieć, że jego mama… po prostu przestała wytrzymywać? Wieczory były najgorsze. Siedziałam przy stole z laptopem, niby pracując. Eryk cicho przełączał kanały. Nie pytał, czy coś jem. Nie pytał o nic. Zerkałam na telefon. Próbowałam napisać do Konrada. Raz. Drugi. Krótkie „cześć”. Żadnej odpowiedzi. Odczytane i tyle. – Chciałam tylko na chwilę poczuć się… zauważona – powiedziałam któregoś wieczoru, kiedy dzieci już spały, a Eryk nalewał sobie herbaty w kuchni. Odwrócił się powoli. – To trzeba było pójść do fryzjera, a nie do łóżka obcego faceta – rzucił, patrząc mi prosto w oczy. Zamarłam. Chciałam odpowiedzieć, zaprzeczyć, bronić się. Nie potrafiłam. Eryk wyszedł z kuchni, zostawiając kubek parujący na blacie. Położyłam się sama w pustym łóżku i wpatrywałam się w sufit. Nie było już Konrada. Nie było Eryka. Zostałam z pytaniem, którego się wcześniej bałam: kim jestem, kiedy nikt mnie nie dotyka? Kiedy nikt mnie nie widzi? I może najgorsze – co jeśli już zawsze będę tylko... obok? Zapamiętam te ferie na zawsze Siedzę w kuchni, trzymając dłonie wokół zimnej już kawy. Jest szósta trzydzieści rano. Dzieci jeszcze śpią, a dom oddycha cicho swoim milczeniem. Eryk mija mnie, nawet nie patrząc. Kluczyki do auta brzęczą krótko i drzwi się zamykają. Codzienny rytuał – dokładnie taki sam jak przed feriami. Tylko że teraz wiem, co za nim stoi. Czasem mam wrażenie, że wcale nie zdradziłam Eryka z Konradem. Zdradziłam samą siebie – tę wersję siebie, która wierzyła, że miłość może przetrwać wszystko. Tę, która bała się odejść, więc szukała iskry w czyimś spojrzeniu. Nie ma Konrada. Nie odpowiedział już ani razu. Po prostu zniknął. Może dla niego to była przygoda. Może żałował. Może Asia coś powiedziała. A może… po prostu nie był tym, kim chciałam, żeby był. Eryk śpi na kanapie już drugi tydzień. Wczoraj zostawił mi na stole folder do prawnika rodzinnego. Nawet nie musiał nic mówić. Dzieci pytają mniej. Przyzwyczajają się. Może i ja się przyzwyczaję. Patrzę na kubek. Na kuchnię. Na swoje dłonie. To wszystko wygląda dokładnie tak samo jak wcześniej. Ale nic już nie jest takie samo. Zaczęło się od chęci odpoczynku. Skończyło się jak burza, której nikt nie zapowiadał. Teraz jest tylko cisza. W głowie. W domu. W sercu. Justyna, 40 lat Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe. Czytaj także: „Ferie w górach miały nas zbliżyć, ale mąż wolał żarciki z koleżanką. Nie było mi do śmiechu, gdy poznałam prawdę” „Ledwo nowy rok się zaczął, a my już nie mamy pieniędzy. Żona wydała tyle kasy, że stać nas tylko na chleb z promocji” „Nie miałem zamiaru sponsorować dzieciom ferii, bo chciałem nauczyć je życia. Tymczasem to ja dostałem nauczkę”
„Zwykły Dzień Babci i Dziadka zmienił się w rodzinny dramat. Teściowa odkryła moją tajemnicę i nie chciała odpuścić”
„– Bo wiesz, Olga, za moich czasów... kobieta miała dom, dzieci i męża. Tyle wystarczyło, żeby czuć się potrzebną – rzuciła z uśmiechem teściowa, ale jej ton był zbyt gładki. – Teraz to wszyscy tylko gonią za nie wiadomo czym”.
Mam trzydzieści pięć lat, męża, dziecko, kredyt, stałą pracę i wrażenie, że moje życie przypomina teraz raczej harmonogram lotów niż coś prawdziwego. Wstaję o 6:15, nastawiam ekspres, robię śniadanie, pakuję jedzenie Zuzi do przedszkola, budzę Michała, budzę Zuzię, potem szybki prysznic, makijaż w samochodzie i korki. Zawsze te cholerne korki. Praca, maile, raporty, wideokonferencje, herbata zalana trzy godziny temu. Powrót do domu. Obiad, bajka, pranie, zasypianie na kanapie przy serialu. Od nowa. Michał jest dobry. Dobry aż do bólu. Nie zapomina o rocznicach, zna na pamięć plan dnia dziecka i zawsze zostawia dla mnie ostatni kawałek sernika. Może właśnie przez to, że jest tak... przewidywalny, zaczęłam się dusić. Adam pojawił się nagle. Najpierw była kawa w pracy, głupi żart, spojrzenie. Z początku myślałam, że to tylko flirt, że to nic nie znaczy. Tyle że coraz częściej to „nic” było jedynym momentem w tygodniu, kiedy czułam, że jeszcze żyję. Teraz nie wiem: czy to naprawdę zdrada, jeśli wracam do domu i dalej robię wszystko, co powinnam? Czy to zdrada, jeśli nikt się nie domyśla, a ja wciąż jestem tą samą osobą? Jutro jedziemy na obiad do teściowej, na Dzień Babci i Dziadka. Będę idealną żoną, ułożę włosy, ubiorę się w sukienkę, zaserwuję ciasto i herbatę. Uśmiechnę się jak zwykle. Jak zwykle wbijała mi szpilki – Zuzia, usiądź ładnie, nie wylewaj soku – syknęłam szeptem, poprawiając serwetkę na stole. Babcia Halina jak zwykle wyglądała jak z okładki miesięcznika kulinarnego dla idealnych gospodyń. Szara garsonka, perły, szminka w odcieniu dojrzałej róży. Michał kroił pieczeń, a ja układałam na talerzu ziemniaki, udając, że nie trzęsą mi się ręce. – Jak miło, że się znów spotykamy – rzuciła babcia, sięgając po ogórka kiszonego. – Tylko... chyba jesteś trochę zmęczona, co Olga? Uśmiechnęłam się. Sztywno. – Sporo mam pracy ostatnio – odparłam, nie patrząc jej w oczy. – No tak, ta twoja firma. Ciągle jakieś wyjazdy, spotkania... – zawiesiła głos i spojrzała na mnie z ukosa. – Masz tam chociaż kogoś, z kim można porozmawiać w przerwie na kawę? – Tak, mam – odpowiedziałam krótko. – Mhm. Bo wiesz, za moich czasów... kobieta miała dom, dzieci i męża. Tyle wystarczyło, żeby czuć się potrzebną – rzuciła z uśmiechem, ale jej ton był zbyt gładki. – Teraz to wszyscy tylko gonią za nie wiadomo czym. Michał się roześmiał. – Mamo, to są inne czasy. Olga świetnie sobie radzi i w domu, i w pracy. Teściowa tylko powoli pokiwała głową. – No oby, bo lojalność, dziecko, to dziś towar deficytowy – powiedziała, patrząc wprost na mnie. – Zwłaszcza u kobiet. Zamrugałam, jakby ktoś mnie spoliczkował. – A ty, Olga, lubisz swoich kolegów z pracy? – dodała niby mimochodem. Patrzyłam na nią uważnie z sercem tłukącym o żebra. Czy ona coś wie? Ale skąd? Moje podejrzenia rosły – Olga, przynieś może ten sernik z kuchni – rzuciła teściowa, jakby dokładnie wiedziała, że nie powiem „nie”. – Oczywiście – powiedziałam cicho i wstałam od stołu. W kuchni pachniało kawą i wanilią. Otworzyłam lodówkę, wyjęłam ciasto, położyłam je na blacie i wtedy usłyszałam piknięcie. Wiadomość. Mój telefon leżał obok deski. Zobaczyłam ją kątem oka. „Tęsknię. Kiedy znowu będziemy sami?” – pisał Adam. Zamarłam. Jak idiotka gapiłam się w ekran, nie ruszając się ani o centymetr. Serce waliło mi jak młotem, a w uszach miałam tylko szum. A potem... usłyszałam za sobą skrzypnięcie podłogi. Odwróciłam się powoli. Stała blisko. Widziała mój telefon. – Chciałam tylko zabrać filiżanki – powiedziała teściowa chłodnym tonem, nie patrząc mi w oczy. – Ale widzę, że przeszkadzam. Nie odezwałam się. – To tłumaczy twoje zmęczenie i częste wyjazdy – dodała cicho, ale z taką siłą, że cofnęłam się o krok. – To nie tak, tylko... – Nie tak? A jak to wygląda? – przerwała mi ostro. – Znasz mojego syna. Michał oddałby ci wszystko, gdybyś go ładnie poprosiła. A ty co? Nie mogłam nic powiedzieć. Gardło miałam ściśnięte, ciało zdrętwiałe. – Wiesz, ja od dawna miałam przeczucie – ciągnęła. – Kobieta to czuje. Ty nie jesteś już taka sama, Olga. Chciałam się bronić, naprawdę. Ale... nie miałam siły. Nie wiedziałam, czy czuję strach, wstyd, czy... ulgę, że ktoś w końcu to powiedział. Przejrzała mnie na wskroś – Mamo, to tylko... to nic nie znaczy – wyszeptałam, próbując się uśmiechnąć. – To... był moment słabości. Teściowa skrzywiła się, jakby usłyszała coś obrzydliwego. – Moment słabości? Czyli co – to nie pierwszy raz? – Nie spałam z nim – wyrwało mi się. – Przysięgam. To tylko... rozmowy. Trochę za blisko. – A wiadomości o tęsknocie i „byciu samymi” to niby co? Grzecznościowe pozdrowienia?! – warknęła, stając naprzeciwko mnie. – Wiesz, co boli najbardziej? Że w tej kuchni Michał mówić o oświadczynach. Tu, w tym kącie. Pamiętam, bo płakałam ze wzruszenia. Milczałam. – A teraz chce mi się płakać ze wstydu i złości. – Proszę... ja się pogubiłam – wyjąkałam. – Pogubiłaś się? Masz dziecko, męża, dom. I kogoś, kto ci ufa na ślepo. Czego jeszcze ci trzeba? – Nie wiem – odpowiedziałam zgodnie z prawdą. Teściowa przez chwilę patrzyła na mnie jak na obcą. – Posłuchaj mnie uważnie: albo kończysz to dziś, albo ja wszystko mówię Michałowi. Nie będę siedzieć przy stole i patrzeć, jak mój syn robi ci herbatę, a ty myślami jesteś z innym. Zrobiło mi się słabo. Serio. Chwyciłam się blatu, żeby nie upaść. – Masz dziecko, Olga. Dzieci czują wszystko. Nawet jeśli nie rozumieją. – Przysięgam, chcę to zakończyć – szepnęłam. – Tylko nie wiem jak. – To się dowiedz – odparła i wyszła z kuchni, zostawiając mnie samą. A raczej – z tym wszystkim, co właśnie się rozsypało. On też nie chciał dramatów – Muszę odebrać ważny telefon z pracy – rzuciłam w salonie i nawet nie czekałam na reakcję. Złapałam płaszcz, kluczyki, torebkę i wyszłam z mieszkania teściowej, zanim zdążyłam się rozkleić. Wsiadłam do samochodu, wcisnęłam gaz, nie mając pojęcia, dokąd jadę. Krążyłam po mieście bez celu, byle dalej od spojrzeń, od pytań, od siebie samej. Na czerwonym świetle spojrzałam na telefon. Adam dzwonił. Odrzuciłam. Po chwili przyszła wiadomość: „Czy coś się stało?”. Zatrzymałam się na parkingu niedaleko jego bloku. Siedziałam w aucie, patrząc w jego okna. Trzecie piętro, po lewej. Znałam je aż za dobrze. „Wejdź, wejdź, przecież tego chcesz” – mówiła jedna część mnie. Druga – milczała. Pierwszy raz od miesięcy. Podniosłam telefon i zadzwoniłam. Odebrał szybko. – Co się dzieje? – Moja teściowa wszystko wie – powiedziałam. – Co? – Zobaczyła wiadomość. Wszystko zrozumiała. I dała mi ultimatum. Przez chwilę w słuchawce była cisza. – Olga... Przecież mówiłem, że nie chcę żadnych dramatów. – Wiem – odpowiedziałam chłodno. – To nie miało być poważne. Żadne życiowe decyzje. Mamy się dobrze bawić, pamiętasz? Zacisnęłam palce na kierownicy. – Mam dziecko. Męża. Rodzinę. Nie jestem w liceum, Adam. – No to może powinnaś to sama wreszcie zrozumieć – rzucił. Rozłączyłam się. Przez dłuższą chwilę patrzyłam w jego okna. Nie poruszyły się ani firanki, ani ja. Wróciłam do domu dopiero wieczorem. Nie odpuszczała ani na chwilę – Gdzie byłaś? – Michał siedział przy stole, Zuzia spała już w swoim pokoju. Zdjął okulary, patrzył na mnie z troską, która wbijała się we mnie jak szpile. – Byłam u Magdy – skłamałam, nie patrząc mu w oczy. – Musiałam pogadać o firmowych sprawach. – Wszystko w porządku? Wyglądasz... dziwnie. – Tak, po prostu to był ciężki dzień. Podszedł do mnie, objął mnie ramieniem, jak robił to setki razy wcześniej. Bez podejrzeń. Bez warunków. – Chcesz herbaty? – Nie. Chcę się położyć. Pokiwał głową. W jego oczach mignęło coś, czego nie rozpoznałam. Może niepokój. Może żal. A może to ja zaczynałam widzieć go inaczej – jak człowieka, którego mogę stracić nie przez romans, ale przez własne tchórzostwo. Rano w kuchni czekała już na mnie teściowa. Zabierała małą do przedszkola. Była ubrana, gotowa do wyjścia, z płaszczem zarzuconym na ramię. – Nic nie zrobiłaś, prawda? – To nie takie proste. – Powiem ci coś. Kiedy kobieta naprawdę kocha, potrafi zrezygnować z siebie. Ale ty chyba nigdy go nie kochałaś. Zamarłam, ale nie odpowiedziałam. – Michał jest zbyt dobry, żeby być z kimś, kto wciąż się zastanawia – dodała, stając przy drzwiach. – Masz wybór, Olga. Ale czas mija. Wzięła Zuzię i wyszła. Zostałam sama przy kuchennym stole, z parującą filiżanką i ciężarem, którego już nie dało się zrzucić. Podjęłam tę decyzję Usiadłam przy kuchennym stole z filiżanką, która przestała parować. Michał krzątał się gdzieś w łazience. A ja... siedziałam jak sparaliżowana. Patrzyłam na zdjęcia przyklejone magnesami na lodówce. Z wakacji, z Bożego Narodzenia, z dnia, kiedy Zuzia pierwszy raz poszła do przedszkola. Michał na każdym z nich patrzył na mnie tak samo – z czułością. A ja? Uśmiechałam się. Czy to w ogóle byłam ja? Wzięłam telefon. Przewinęłam rozmowę z Adamem. Te wszystkie wiadomości, które jeszcze niedawno przyprawiały mnie o dreszcze, dziś wyglądały jak fragmenty jakiegoś cudzego życia. Napisałam krótko: „To koniec”. Kliknęłam „wyślij”. Ekran zgasł. Czekałam na ulgę. Na tę legendarną lekkość, która przychodzi po właściwej decyzji. Nic takiego się nie stało. Zamiast tego – pustka. Przeszywająca i głucha, jakby ktoś nagle wyłączył dźwięk w całym świecie. Nie wiem, czy wybrałam dobrze. Nie wiem, czy da się jeszcze coś zbudować z tego, co tak długo sypało się w ciszy. Wiem, że nic już nie będzie takie samo. Może to początek czegoś nowego. A może tylko jeszcze głębszej samotności, której nie da się cofnąć. Cokolwiek to jest, właśnie się zaczyna i muszę się z tym zmierzyć. Olga, 35 lat Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe. Czytaj także: „Zamiast życzeń na Dzień Babci usłyszałam od wnuków słowa pogardy. Wstydzą się mnie, bo w moim portfelu jest pustka” „Wierzyłam, że mąż jedzie z kumplami na męski wypad w góry. Moje złudzenia okazały się kruche niczym lód” „Moja matka ciągle namawiała mnie do powrotu do byłej dziewczyny. Wreszcie im wykrzyczałem, dlaczego Ewa już nie wróci”
„Pojechałam do teściowej na Dzień Babci i straciłam głowę dla jej gościa. Teraz nie wiem, jak spojrzeć mężowi w oczy”
„Miał w sobie coś… co sprawiło, że nie mogłam oderwać od niego wzroku. Przez ułamek sekundy byłam znowu tamtą nastolatką, która przysiadała się do niego na rodzinnych imprezach, śmiejąc się za głośno z jego żartów”.
Był styczeń – chłodny, wilgotny, szary. Dokładnie taki, jak moje życie od dobrych kilku lat. Tego dnia jechaliśmy do teściów na Dzień Babci i Dziadka. Marek prowadził i milczał jak zwykle. Dzieci z tyłu śmiały się i kłóciły o żelki. Ja tylko gapiłam się przez okno i myślałam, że już nic mnie nie zaskoczy. Że po tylu latach związku, po dwóch ciążach, przeprowadzkach, ratach, awanturach o zmywarkę i ciszę nocną – nie ma już nic, co mogłoby poruszyć we mnie cokolwiek głębiej. Kocham swoje dzieci. One są całym moim światem. Ale czy jestem jeszcze kobietą? Czasem, kiedy stoję przed lustrem, nie wiem, kim jestem. Widziałam w oczach Marka to samo zagubienie. Patrzył na mnie, jakby patrzył przez szybę. Jakby znał mnie na pamięć i już nie chciał znać lepiej. Nie planowałam niczego. Nie szukałam. Miałam po prostu zjeść sernik u teściowej i uśmiechać się, bo to przecież rodzina. Weszłam do domu jako pierwsza. Teściowa krzątała się w kuchni, ktoś rozmawiał z nią półgłosem. Wysunęłam głowę... i wtedy go zobaczyłam. Maciek, kuzyn Marka, którym nie widziałam się od ponad dekady. Spojrzał na mnie. Uśmiechnął się lekko i nagle coś we mnie się coś się obudziło. Nie mogłam oderwać wzroku – Dominika, prawda? – zapytał z lekkim uśmiechem, kiedy zdjął kurtkę i podszedł w moją stronę. – Tak, cześć… Maciek? – udawałam zaskoczenie, chociaż rozpoznałam go od razu. Te oczy się nie zmieniły. – No ba. Trochę mnie przybyło, ale to dalej ja. Uśmiechnęłam się. Nie, wcale nie przybyło. Wręcz przeciwnie – dojrzał. Jego twarz była bardziej męska, broda lekko szorstka, głos niższy. Miał w sobie coś… co sprawiło, że nie mogłam oderwać od niego wzroku. Przez ułamek sekundy byłam znowu tamtą nastolatką, która przysiadała się do niego na rodzinnych imprezach, śmiejąc się za głośno z jego żartów. – Dawno cię nie było – rzuciłam, chcąc zapanować nad drżeniem głosu. – Wpadłem z niespodzianką. Jakoś mnie tu nie ciągnęło. A teraz… pomyślałem, że czas odwiedzić stare kąty. Zwłaszcza że dostałem zaproszenie na sernik twojej teściowej. Zaśmiałam się. Z boku wyglądałoby to pewnie niewinnie – zwykła wymiana zdań między rodziną. Tylko to jego spojrzenie… nie było zwykłe. Było uważne. Ciepłe. Przenikliwe. Nie takie, jakim patrzy na mnie Marek od lat. – Jak dzieciaki? – zapytał, spoglądając przez okno na podwórko. – W porządku. Tam się ganiają. A ty? Żona, dzieci? – spytałam od niechcenia. – Długa historia. Może później. Chcesz przejść się do ogrodu? Trochę duszno tu przy piekarniku. Zawahałam się, ale tylko przez sekundę. – Jasne – powiedziałam. – Przewietrzyć się przyda każdemu. To stało się tak nagle – Myślisz, że zauważą, że nas nie ma? – zapytałam, gdy ścieżka za domem zamieniła się w leśny dukt. Śnieg chrzęścił pod butami, powietrze było ostre, pachniało drewnem i dymem z kominów. – A kto miałby to zauważyć? – odpowiedział Maciek. – Marek? On od godziny patrzy w telefon. Miał rację. Nawet nie pożegnał się ze mną wzrokiem, gdy wychodziłam. Dzieci bawiły się z dziadkiem, teściowa gotowała i krzyczała, żeby ktoś wyniósł śmieci. Zniknęliśmy bez echa. Po chwili wyszliśmy na małą polanę, gdzie kiedyś stał stary domek na narzędzia – pamiętałam go z dzieciństwa. Teraz był częściowo zniszczony, ale drzwi jeszcze się zamykały, a wewnątrz wciąż było suche drewno, koce i lekko wygnieciona wersalka. Zatrzymałam się. – Maciek… nie powinniśmy – głos mi zadrżał. Wiedziałam, co się wydarzy, czułam to każdym nerwem. – Nie powinniśmy – podszedł do mnie blisko, a jego oddech był szybki. – Ale nie potrafię tego zatrzymać. Przyciągnął mnie do siebie powoli, z wahaniem, jakby sprawdzał, czy ucieknę. Nie uciekłam. Nasze usta spotkały się w pół drogi. Było w tym coś desperackiego. Głód. Ciepło. Ulga. Bez słów, bez pytań. Tylko dłonie, oddechy, ciężar jego ciała, dotyk pod swetrem. Nie wiem, ile to trwało. Kilkanaście minut? Godzinę? Potem siedzieliśmy przez chwilę w milczeniu, a ja czułam, jak wraca do mnie rzeczywistość. – Musimy wracać – powiedziałam w końcu. Skinął tylko głową. Do domu szłam osobno, z inną twarzą. Z zimnym powietrzem na policzkach i gorącą winą pod skórą. Później w aucie obok Marka czułam się… obco. Jakby obok mnie siedział ktoś, kogo już nie znam. Dostaliśmy kolejne zaproszenie Minęły cztery dni. Cztery wieczory, podczas których nie potrafiłam spojrzeć Markowi w oczy. Mówiłam jak zwykle: o mleku, o pracy, o tym, że trzeba kupić dzieciom nowe spodnie. A w środku byłam już gdzie indziej. Cały czas wracałam myślami do tego, co wydarzyło się w domku. Do jego dotyku. Do swojego oddechu. Do własnej słabości. A potem, jak gdyby nigdy nic, przyszedł SMS od teściowej: „W sobotę zapraszamy na obiad. Będzie cała rodzina. Ma być też Maciek – przyjedzie z niespodzianką”. Zamarłam. Trzymałam telefon w dłoni, czując, jak serce wali mi pod żebrami. – Mama pisze, że zaprasza nas na obiad w sobotę – rzuciłam obojętnie, udając, że przeglądam coś jeszcze w telefonie. – Serio? Znowu? – mruknął Marek, nie odrywając wzroku od telewizora. – No dobra, pójdziemy. Jak nie pójdziemy, to się obrazi. I tyle. Zero pytań, zero emocji. Jak zawsze. W sobotę stałam przed szafą dłużej niż zwykle. Wybrałam sukienkę, w której czułam się dobrze. Trochę zbyt wydekoltowaną, jak na rodzinne spotkanie. Włosy rozpuściłam, pomalowałam usta. Nie dlatego, że chciałam wyglądać ładnie. Wyczuwałam coś. Chciałam wyglądać lepiej niż ona – kimkolwiek była ta „niespodzianka”. Kiedy weszliśmy do domu teściów, Maćka jeszcze nie było. Siedziałam spięta, udając, że wszystko jest w porządku. Marek rozmawiał z ojcem, dzieci rozbiegały się po kątach. Usłyszałam dzwonek do drzwi. – Cześć wszystkim! – rozległ się jego głos. A obok niego… stała kobieta. Uśmiechnięta, piękna, w idealnie dobranej sukience. – Poznajcie Karolinę, moją narzeczoną. Czułam się upokorzona Nie wiem, jak udało mi się utrzymać uśmiech. Powiedziałam coś pod nosem – chyba „miło mi”, choć wcale nie było. Karolina wyciągnęła rękę, jej paznokcie były idealnie zrobione, skóra pachniała delikatnie czymś drogim. Miała ciepły, pewny siebie głos, uścisk dłoni nie za mocny, nie za słaby. Wszystko w niej było takie… przemyślane. Doskonałe. Maciek nawet na mnie nie spojrzał. Uśmiechał się do wszystkich, opowiadał, jak się poznali. Jak Karolina pracuje w agencji reklamowej, jakie mają plany, jak się zaręczyli w Pradze. Czułam, jak coś mnie ściska od środka. Jak moje wnętrzności zamieniają się w kamień. Nie było nas. Nie było domku. Nie było mojego szeptu przy jego uchu. Nie było moich drżących dłoni na jego ciele. Była tylko ta piękna kobieta, którą trzymał w talii i do której uśmiechał się jakby nic innego nie istniało. Z trudem przełknęłam ziemniaka, który utknął mi w gardle. Marek coś mówił, śmiał się nawet raz czy dwa. Dzieci krzyczały w drugim pokoju. Ja siedziałam jak posąg, udając, że jestem, chociaż duchem już mnie tam nie było. W środku krzyczałam. Czułam się oszukana. Jakbym dała komuś klucz do siebie, a on po prostu zamknął drzwi od zewnątrz i rzucił go w śnieg. Pod koniec kolacji podniosłam się, powiedziałam, że muszę zająć się dziećmi. Po chwili w łazience wpatrywałam się w lustro. Nie poznałam tej kobiety, którą tam zobaczyłam. Dla niego to nic nie znaczyło Czekałam, aż wszyscy wyjdą na zewnątrz. Marek już pakował dzieci do samochodu, rozmawiał z teściem o zimówkach. Maciek wychodził jako ostatni, obejmując Karolinę w pasie. – Maciek – powiedziałam cicho, ale stanowczo. – Możemy porozmawiać? Spojrzał na mnie zaskoczony. Karolina zdążyła już podejść do teściowej, więc stanęliśmy na bocznej ścieżce prowadzącej do furtki. – To był impuls – powiedział pierwszy, jakby chciał uprzedzić, o co zapytam. – Tamten dzień... ten domek... nie planowałem tego. – Nie planowałeś? – wycedziłam. – Nie wiedziałeś, że masz narzeczoną? Opuścił wzrok. – Wiedziałem. Ale między nami było różnie. Wtedy... po prostu nie mogłem się powstrzymać. – A ja? Myślisz, że ja mogłam? Milczał. – Dla mnie to coś znaczyło – dodałam po chwili. – Nawet jeśli nie powinno. – Dominika... – spojrzał mi w oczy. – To, co się wydarzyło, było prawdziwe. Ale to nie znaczy, że mogło coś z tego być. Mamy inne życia. Ja... ja się zaręczyłem. Nie mogę cofnąć tego, co zrobiłem. Przepraszam, jeśli cię zraniłem. Naprawdę. – Jeśli? – zapytałam drżącym głosem. – Ty po prostu wykorzystałeś chwilę. Ja... ja się pogubiłam. – Oboje się pogubiliśmy – odpowiedział. – Ale ja już podjąłem decyzję. Odwrócił się i odszedł. Zostałam sama na śniegu, słysząc w oddali śmiech Karoliny i trzask drzwi samochodu. Zostało mi tylko poczucie winy Wróciliśmy do domu przed dziesiątą. Marek wszedł pierwszy, zdjął buty, rzucił kurtkę na wieszak, sprawdził telefon. Dzieci natychmiast pobiegły do swoich pokoi. Byliśmy jak dobrze naoliwiona maszyna – wszystko działo się w ciszy, bez zbędnych słów. W łazience rozmazywałam tusz, próbując też zmyć z twarzy wieczór, który nie powinien się wydarzyć. Każde wspomnienie jego głosu, jego dotyku teraz bolało jak oparzenie. Weszłam do sypialni. Marek już leżał w łóżku w półśnie. – Zgasisz lampkę? – zapytał. – Mhm – odpowiedziałam. Zgasiłam. Leżałam nieruchomo, wpatrzona w ciemność. Obok mnie – mężczyzna, z którym dzieliłam życie od lat. Dobry ojciec. Uczciwy człowiek. Nigdy mnie nie zdradził, nigdy nie zostawił. A ja? Ja zawiodłam. Siebie. Jego. Wszystkich. Najgorsze było to, że mimo wszystko… nie żałowałam tego. Żałowałam konsekwencji, bólu, upokorzenia. Tylko nie tamtej chwili. Wtedy, w tej jednej, krótkiej chwili, znowu poczułam, że żyję i że jeszcze coś czuję. Tyle że teraz... nie wiedziałam już, kim jestem. Kim się stałam. Nie powiem Markowi. Nie teraz. Może nigdy. Może ten sekret zostanie tylko mój. Leżałam w ciemności, wsłuchując się w jego spokojny oddech. A potem odwróciłam się do ściany. Cicho, prawie niezauważalnie, zaczęłam płakać. Czasem zdrada nie kończy się wyznaniem. Czasem kończy się tylko w środku. Ciszą. Ciężarem. Winą, która już nigdy nie zniknie. Dominika, 35 lat Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe. Czytaj także: „Mróz był idealnym pretekstem, by się przytulić do szwagra. Potem już nie potrzebowaliśmy wymówek” „Teściowa staje na rzęsach, by zrujnować mi małżeństwo. Zawsze była zołzą, ale nie myślałam, że posunie się tak daleko” „Sąsiad pożyczył mi płyn do odmrażania szyb, a potem rozkochał w sobie. Zapomniałam, że mam męża”
„W mroźny dzień zacięłam się w windzie z sąsiadem. Weszliśmy jako obcy, a godzinę później znaliśmy się aż za dobrze”
„Pisaliśmy do siebie codziennie. Czasem jedno zdanie, czasem to była cała rozmowa. Zaczęłam łapać się na tym, że wieczorami odruchowo patrzę, czy coś napisał. I że czuję... ekscytację? Nie, to za duże słowo. Może ciekawość. On był inny niż reszta”.
Nigdy nie miałam potrzeby z nikim dzielić się poranną kawą. Mieszkanie na ósmym piętrze w bloku na Bemowie było moją bezpieczną twierdzą. Czasem aż nazbyt cichą, aż za bardzo przewidywalną… ale przynajmniej nie musiałam tłumaczyć się nikomu, dlaczego mam na sobie dres o trzeciej po południu i co sądzę o ludziach, którzy witają się w windzie, jakbyśmy byli na imieninach u cioci. Odkąd rozstałam się z Kamilem – po pięciu latach, które nauczyły mnie, że miłość nie wystarczy – nie wpuszczałam do siebie nikogo. Ani do mieszkania, ani do życia. Pracowałam zdalnie jako graficzka, wychodziłam głównie do sklepu albo na krótkie spacery po osiedlu. Ludzie mijali mnie jak duchy, a ja ich. Wszyscy byliśmy z tym pogodzeni. Tego dnia było zimno. Był styczeń, na zewnątrz śnieg po kolana, a ja – przeklinając siebie w myślach – szukałam rękawiczki, spóźniona na spotkanie z klientem. Zimna kawa, szalik zawiązany byle jak i bieg przez klatkę schodową. Zjeżdżam windą. Piąte piętro, otwierają się drzwi, wchodzi on. Nie znałam go. Taki typ: wysoki, w kurtce moro, z czapką z daszkiem i uśmiechem zbyt swobodnym, jak na kogoś, kto pierwszy raz widzi mnie na oczy. Zanim zdążyłam cokolwiek powiedzieć – winda się zatrzymała. Tak po prostu. Zacięła się między piątym a czwartym. – Serio? – westchnęłam. – Idealnie. – No, escape room za darmo – rzucił z uśmiechem. – Eryk jestem. Nie wiedziałam, że to początek czegoś, co mnie rozbroi. Wystarczył jeden SMS Wróciłam do domu prawie po godzinie, zmarznięta, z obolałymi nogami i dziwnym wrażeniem, że coś się przesunęło w mojej codzienności. Nie mogłam się skupić. Nawet kot, który zazwyczaj pomagał mi wrócić do rzeczywistości, tym razem patrzył na mnie zdezorientowany, jakby mówił: „Coś ty, kobieto, taka nieobecna?”. Zaparzyłam sobie drugą kawę. Usiadłam z kubkiem przy oknie i przez chwilę gapiłam się na parking. A potem telefon zawibrował. „Jeśli znowu utkniesz, weź kanapki – Eryk z windy”. Zawiesiłam się na kilka sekund. No nie. Skąd miał mój numer? A potem przypomniałam sobie, że w panice, gdy próbowaliśmy zadzwonić po pomoc, podawałam mu swój. Nie spodziewałam się, że go zachowa, ani że się odezwie. „Następnym razem może termos i radio” – odpisałam po kilku minutach. Od tego się zaczęło. Najpierw były to żarty o windzie. Potem opowiedział, że dopiero co się wprowadził, że jego poprzednie mieszkanie miało zapach frytek na stałe wgryziony w ściany. Napisał, że to miejsce wydaje się martwe. Odpisałam, że to zależy od godziny albo od ludzi. Pisaliśmy do siebie codziennie. Czasem jedno zdanie, czasem całą rozmowę. Zaczęłam łapać się na tym, że wieczorami odruchowo patrzę, czy coś napisał. I że czuję... ekscytację? Nie, to za duże słowo. Może ciekawość. Był inny niż mężczyźni, których znałam do tej pory. Albo po prostu zapomniałam już, jak to jest kogoś poznawać. Bez planu, bez oczekiwań. Tylko przez wiadomości. Na bezpieczną odległość. Widywałam go wszędzie Zaczęłam zauważać go częściej. Raz mignął mi w sklepie przy półce z kawą, raz wychodził z klatki z jakimś pudłem pod pachą. Innego dnia prawie się zderzyliśmy na schodach. Dosłownie – ja z nosem w telefonie, on z torbą ze sklepu. – Ola, prawda? – uśmiechnął się, jakbyśmy znali się od lat. – A ty to dalej „Eryk z windy”? – zapytałam, chcąc ukryć zaskoczenie, że pamiętał moje imię. – Oficjalnie tak. Nieoficjalnie – sąsiad spod 17. Piąte piętro. Z widokiem na parking i gołębie. Zaczął się czas „przypadkowych” spotkań. Przed blokiem, na poczcie, nawet na spacerze z psem sąsiadki, którego czasem wyprowadzałam. Zawsze wyglądało to na zupełny zbieg okoliczności. Może właśnie dlatego było to tak odświeżające. Bez napięcia, bez deklaracji. Po prostu – obecność. Pewnego wieczoru, gdy śnieg sypał z takim uporem, jakby chciał zasypać cały świat, spotkaliśmy się przy wejściu do bloku. – Spacer? – zapytał, wskazując głową osiedlową alejkę. Wzięłam głęboki oddech. – Czemu nie. Szliśmy przez zasypane chodniki, mijając puste ławki i rozświetlone okna mieszkań. Mówił o muzyce, której słucha przy pracy. O tym, że czasem tęskni za swoją siostrą, choć ciągle się kłócili. Ja opowiedziałam, że lubię noce, bo wtedy nikt niczego ode mnie nie chce. – Brzmisz jak ktoś, kto długo był sam – powiedział cicho. – Może. A może jak ktoś, kto nie chce znowu być tylko dodatkiem do czyjegoś życia. Zatrzymaliśmy się przy jednej z ławek. – Może już nie musisz być dodatkiem – powiedział i spojrzał na mnie z takim spokojem, że aż zrobiło mi się dziwnie ciepło. Nie wiedziałam, co na to odpowiedzieć. Zapraszał mnie coraz częściej Przez kolejne dni czułam się, jakby moje życie przestało być płaskie. Trochę jakbym z wersji czarno-białej przeszła na kolor. Nie chodziło o nic wielkiego – po prostu było... cieplej. Codzienne wiadomości, krótkie pogawędki pod blokiem. Nagle zaczęłam malować usta, zanim wychodziłam z domu. Po raz pierwszy od dawna. Pewnego wieczoru zaprosił mnie do siebie – nieśmiało, trochę naokoło. „Robię pizzę. Jest szansa, że się nie zatrujesz. Przypadkiem zrobiłem za dużo...” – napisał. Siedzieliśmy przy małym stole z winem z marketu i pizzą z suszonymi pomidorami, którą chyba serio zrobił sam. Puścił jazz, ale potem przełączył na coś, co znałam. Było normalnie. Przyjemnie. Jak chwile zatrzymane w czasie. Nagle powiedział: – Słuchaj... W sobotę jest taka osiedlowa impreza w świetlicy. Wiem, brzmi to jak szkolna dyskoteka, ale... może byśmy poszli razem? Zawahałam się. Osiedlowa impreza? Tłum ludzi, hałas, spojrzenia. Publiczne wystawienie na ocenę. – A po co ci to? – zapytałam, starając się, żeby to zabrzmiało lekko. Wzruszył ramionami. – Chcę, żebyś tam poszła ze mną. Po prostu. Żebyś nie była tą dziewczyną, która tylko przechodzi korytarzem. Jesteś wyjątkowa. Nie udawaj, że nie wiesz. Nie patrzyłam na niego. Gapiłam się w pusty kieliszek, a serce waliło mi jak głupie. – Pomyślę – wymamrotałam. Wróciłam do domu i przez pół nocy leżałam na łóżku w ubraniu. Co on kombinował? Czemu mu tak zależało? I dlaczego bałam się, że to wszystko jest zbyt piękne, żeby było prawdziwe? Dla mnie to było upokorzenie Impreza odbywała się w świetlicy osiedlowej, którą pamiętałam jeszcze z czasów, gdy dzieci sąsiadów grały tam w ping-ponga. Teraz przestrzeń zamieniono w coś, co udawało klub – kolorowe światła, muzyka z głośników, plastikowe kieliszki i stół z przekąskami od sponsorów. Byłam spięta. Cała ta sytuacja była daleko poza moją strefą komfortu. Eryk jednak wydawał się szczęśliwy. Przywitał mnie przed wejściem z uśmiechem i pocałunkiem w policzek. Poczułam wtedy coś ciepłego... i coś, co dziwnie przypominało alarm. Na początku było dobrze. Rozmawialiśmy z ludźmi, których nie znałam z imienia, ale kojarzyłam z widzenia. Eryk trzymał mnie blisko, jakby chciał pokazać: „To jest Ola. Moja Ola”. A potem… potem wziął mikrofon. Nawet nie zauważyłam kiedy. Stał na prowizorycznej scenie, obok DJ-a. – Drodzy sąsiedzi! – zawołał rozbawiony. – Mam dziś przyjemność przedstawić wam kobietę mojego życia. Poznaliśmy się... romantycznie. W windzie. Tak, utknęliśmy razem. Przez czterdzieści minut! Ja, ona i kabina. Prawie jak randka w ciemno! Ludzie się roześmiali. Niektórzy zaczęli klaskać. – A wiecie, co jest najlepsze? W ogóle się nie baliśmy. No, może ja trochę – dodał z uśmiechem. Zatkało mnie. Czułam, jak twarz mi czerwienieje. Jak ich spojrzenia robią się bardziej… natrętne. – Co ty wyprawiasz? – podeszłam do niego, szepcząc przez zaciśnięte zęby. – Oj no, nie przesadzaj. Taki żart. Trzeba mieć dystans – odpowiedział nonszalancko. Tylko że dla mnie to nie był żart. To było wystawienie. Z naszej intymności zrobił kabaret. Poczułam się jak naga i to publicznie. Wszyscy się śmiali, a ja miałam ochotę zniknąć. Wyłożyłam mu to jasno Następnego dnia rano siedziałam na ławce przed blokiem w kurtce i szaliku, choć mróz szczypał w policzki tak, że prawie nie czułam twarzy. Czekałam. Nie napisał. Nie zadzwonił. Jakby nic się nie stało. Jakbym to ja przesadziła. Jakby moje uczucia były problemem, a nie jego zachowanie. W końcu wyszedł z klatki z nonszalanckim uśmiechem. – O, cześć – rzucił, jakbyśmy się wczoraj rozstali w dobrej atmosferze. – Mamy do pogadania – powiedziałam twardo. Zatrzymał się, spojrzał na mnie z lekkim zdziwieniem. – Jasne. Tylko może jednak wejdziemy do środka? Zimno jak... – Tutaj – przerwałam. – Krótko. Usiadł na ławce obok. Milczeliśmy chwilę. A potem powiedziałam: – Zrobiłeś ze mnie pośmiewisko przy wszystkich. Z czego się śmiali? Z tego, jak się poznaliśmy? Czy z tego, że zaufałam ci na tyle, by pójść z tobą między ludzi? – Ola, serio? To była tylko anegdota. Lekkie rozluźnienie atmosfery. Wszyscy i tak się domyślali, że coś między nami jest. Myślałem, że pokażemy, że nie mamy się czego wstydzić. – Może ja nie chciałam, żeby wszyscy o tym wiedzieli. Może dla mnie to było coś delikatnego. Twoje „rozluźnienie atmosfery” to moje emocje na tacy. I to wszystko dla śmiechu. Westchnął. Wzruszył ramionami. Wtedy dotarło do mnie, że on po prostu nie rozumie. Ani trochę. – To może następnym razem znajdź sobie kobietę, którą nie trzeba chronić. Która lubi błyszczeć. Ja nie jestem elementem przedstawienia. Nie jestem historią do opowiadania przy chipsach. Wstałam. Odwróciłam się i poszłam. Nie zatrzymał mnie. Dostałam nauczkę za ufność Zamknęłam za sobą drzwi, przekręciłam zamek i po prostu oparłam się plecami o chłodną ścianę. W mieszkaniu było cicho jak zawsze. Tylko kot mruknął z niezadowoleniem, że spóźniłam się z kolacją. Nie płakałam. Nie miałam w sobie nawet złości. Tylko coś we mnie zapadło się o milimetr głębiej. Przez chwilę stałam w miejscu, potem zdjęłam buty, kurtkę, szalik, wszystko. Zaparzyłam herbatę. Spojrzałam na ekran telefonu. Pusto. Nie wiedziałam, co bolało bardziej – to, że pozwoliłam sobie na emocje, czy to, że znowu musiałam je wycofać. Otworzyłam okno. Zimne powietrze uderzyło mnie w twarz, ale nie cofnęłam się. Wciągnęłam je głęboko, jakby miało mi przypomnieć, że oddycham. Może to właśnie był problem. Oddychałam za głęboko. Dałam się złapać na czyjś uśmiech, na kilka żartów, na wspólną pizzę. Pomyślałam, że to może coś znaczyć. A on? Dla niego byłam tylko zabawnym tłem, historią z windy. Śmieszną Olą, którą można sprzedać w anegdocie. Dziwne, bo tym razem nie czułam się słaba. Tylko zmęczona. Jakby coś się skończyło – nie tylko to z Erykiem, ale też jakieś moje złudzenie, że wystarczy być sobą, żeby ktoś to uszanował. Wzięłam głęboki oddech. Tak, chyba wolę być sama, niż tłem dla czyichś dowcipów. Zasnęłam tego wieczoru spokojniej niż przez ostatnie tygodnie. Bez złudzeń. Bez wiadomości. Po prostu – sama. Aleksandra, 34 lata Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe. Czytaj także: „Sąsiad pożyczył mi płyn do odmrażania szyb, a potem rozkochał w sobie. Zapomniałam, że mam męża” „Liczyłem na rychły ślub, ale dziewczyna zostawiła mnie na lodzie. Teraz sama błaga, abym do niej wrócił” „Mróz był idealnym pretekstem, by się przytulić do szwagra. Potem już nie potrzebowaliśmy wymówek”
„Zatrudniłam korepetytora z polskiego dla syna, ale to mnie nauczył więcej od niego. Mój mąż nic nie wie”
„Tomek coraz częściej zostawał chwilę po zajęciach. Mikołaj przemykał do pokoju, a my zostawaliśmy przy stole z herbatą. Rozmowy, które miały trwać chwilę, przeciągały się do wieczora. Czasem rozmawialiśmy o literaturze, czasem o emocjach”.
Mam czterdzieści dwa lata, męża, syna, dom z ogródkiem, kredyt na jeszcze osiem lat. Teoretycznie wszystko jest na swoim miejscu. Praktycznie… coraz trudniej mi było w to wierzyć. Z Piotrem jesteśmy razem od dwudziestu lat. Poznaliśmy się na studiach. Był ambitny, konkretny, zaradny. Taki mężczyzna, którego „warto mieć” — mówiła moja mama. Nie był wylewny, ale wtedy uznałam to za męskie. Teraz milczenie między nami ciążyło mi bardziej niż jakiekolwiek słowo. Nasze małżeństwo z czasem stało się jak dobrze naoliwiona maszyna. Wprawdzie działała, ale bez życia. Wszystko było wyliczone: zakupy, plan lekcji Mikołaja, opłaty, wyjazdy. Czułam się jak zarządca rodzinnego przedsiębiorstwa, nie jak żona. Z wieczorów przy winie zostały samotne kolacje, bo Piotr musiał „dokończyć projekt”. Mikołaj dorastał, a ja coraz częściej łapałam się na tym, że znikam. W oczach męża, syna, sąsiadów. Kiedy mój nastoletni syn, Mikołaj zaczął mieć problemy z polskim, bez większego zastanowienia zatrudniłam korepetytora – faceta poleconego przez znajomą. Tomek miał pomóc mojemu synowi… a w rzeczywistości to on zauważył mnie jako pierwszy od bardzo dawna. Wtedy jeszcze nie wiedziałam, że ta decyzja wywróci moje życie do góry nogami. Że stracę coś więcej niż tylko kontrolę. Mieliśmy wiele wspólnego – Dobrze ci poszło, Mikołaj. Na dziś koniec – powiedział Tomek, zamykając zeszyt. – Serio? – Mikołaj uśmiechnął się z ulgą. – To idę pograć. – Ale tylko godzinę! – zawołałam, zanim zniknął za drzwiami swojego pokoju. Zostaliśmy sami w salonie. Tomek zebrał swoje rzeczy, ale nie wstawał. Siedział na krześle naprzeciwko mnie, oparty łokciem o stół z nieobecnym uśmiechem. – Pani syn to bystry chłopak. Potrzebuje tylko kogoś, kto go nauczy czytać teksty między wierszami – powiedział i spojrzał na mnie tak, jakby to zdanie było o mnie. – W tym wieku chyba wszyscy czytają dosłownie. Myślenie symboliczne to luksus dorosłych – rzuciłam, nawet nie wiedząc, skąd mi się to wzięło. Zaśmiał się krótko, ale szczerze. Pochylił się trochę do przodu. – Ma pani ulubionego pisarza? Zaskoczył mnie. Ostatni raz ktoś pytał mnie o coś tak osobistego… nie pamiętam kiedy. Piotr nigdy nie interesował się takimi „głupotami”. – Tokarczuk i Pilch. Lubię, kiedy pisarz mówi więcej, niż napisał – odpowiedziałam, obserwując, jak Tomek kiwa głową ze zrozumieniem. Uśmiechnęłam się. Był starszy od Mikołaja o zaledwie kilka lat, ale w tej chwili to on wydawał się dojrzalszy od mojego męża. – Ma pani bardzo spokojne oczy – powiedział nagle. – I trochę smutne. Zawahałam się. Potem odwróciłam wzrok. Po raz pierwszy od lat poczułam, że coś we mnie drgnęło. Przekroczyliśmy granicę Zaczęło się od drobiazgów. Tomek coraz częściej zostawał chwilę po zajęciach. Mikołaj przemykał do pokoju, a my zostawaliśmy przy stole z herbatą – a czasem z winem. Rozmowy, które miały trwać chwilę, przeciągały się do wieczora. Czasem rozmawialiśmy o literaturze, czasem o lękach. Przeglądaliśmy razem pożółkłe strony moich starych książek i opowiadaliśmy sobie historie, jakbyśmy oboje potrzebowali ucieczki z własnego życia. Tamtego wieczoru w domu było cicho. Piotr jak zwykle został dłużej w pracy, Mikołaj zaszył się przy komputerze w słuchawkach. Ja wyciągnęłam butelkę czerwonego wina, Tomek wyjął telefon i puścił jakieś ballady. Usiadł bliżej niż zwykle. Poczułam zapach jego perfum – ciepły, lekko drzewny. – Czasem mam wrażenie, że wszyscy tylko czegoś ode mnie chcą – powiedziałam, nawet nie wiem kiedy. – A ja… ja już nie wiem, czego chcę sama od siebie. Znowu się przysunął. – Chce pani czuć się widziana. I słyszana – powiedział cicho, patrząc prosto w moje oczy. – I to jest w porządku. Siedzieliśmy chwilę w ciszy. Potem on delikatnie się nachylił. Nasze usta zetknęły się powoli, bez pośpiechu. Pocałunek był miękki, ostrożny… a jednak gwałtowny w skutkach. Ja oderwałam się pierwsza. – To był błąd – wyszeptałam. – Może – odparł, ale nie cofnął się ani o centymetr. Wstałam. Serce waliło mi jak młotem. Chciałam, żeby wyszedł. Chciałam, żeby został. Zamiast tego, zapytałam: – Napijesz się jeszcze wina? Zobaczył coś więcej Mikołaj wszedł do kuchni szybciej, niż się spodziewałam. Trzymaliśmy z Tomkiem dwie filiżanki kawy, ale nasze twarze zdradzały zbyt wiele. Spojrzenie mojego syna przeszyło mnie jak nóż. – Co tu się dzieje? – zapytał cicho i głucho. – Mikołaj… – zaczęłam, ale głos mi zadrżał. – Co się dzieje? – wskazał na Tomka. – Ty i on? Co ty wyrabiasz, mamo? To jakiś żart? Tomek zerwał się z krzesła, próbując coś powiedzieć, ale Mikołaj już wyszedł. Trzasnęły drzwi jego pokoju, a po chwili dał się słyszeć dźwięk blokady. Siedziałam bez ruchu. Tomek po chwili tylko powiedział: – Przepraszam. Muszę iść. Nie zatrzymałam go. Dwadzieścia minut później wrócił Piotr. Zmęczony jak zwykle. Wszedł do kuchni i rzucił klucze na blat. Poszedł zajrzeć do syna. – Co się stało? Mikołaj wyglądał, jakby chciał coś rozwalić. Nie zdążyłam odpowiedzieć. Z pokoju wybiegł Mikołaj i krzyknął: – Powiedz mu, mamo! Powiedz mu, co robisz, kiedy on tyra do późna! – Mikołaj… – próbowałam go uciszyć, ale już było za późno. – Ona całuje się z tym kolesiem, co miał mi pomagać z polskiego! – wrzasnął. – Brawo! Naprawdę, brawo! Mąż patrzył na mnie z kamienną twarzą. Nic nie powiedział. Tylko odwrócił się, wyszedł z kuchni i poszedł do sypialni. Po kilku minutach usłyszałam trzask szafy. Pakował się. – Piotrek… proszę cię… – stałam w drzwiach jak idiotka. Nie spojrzał na mnie. – Nie musisz nic tłumaczyć – powiedział. – Ja już wszystko wiem. Straciłam wszystko, co ważne Mikołaj przestał się do mnie odzywać. Jadał w swoim pokoju, omijał mnie wzrokiem, wychodził z domu bez słowa. Próbowałam porozmawiać, złapać go gdziekolwiek – w kuchni, na korytarzu, ale uciekał przede mną, jakby sam mój głos go parzył. – Mikołaj, musimy wreszcie porozmawiać – powiedziałam któregoś wieczoru, stając w progu jego pokoju. – Nie musimy – odparł, nie podnosząc wzroku znad telefonu. – Chociaż jedno zdanie. Proszę. Zamilkł na chwilę, po czym spojrzał mi prosto w oczy. – Nie jesteś już moją matką – powiedział spokojnie, ale tak zimno, że cofnęłam się o krok. – Nie taką, jaką znałem. Zamknął drzwi. Stałam tam jeszcze chwilę, ale nie płakałam. Nie miałam już siły na łzy. Piotr wyprowadził się tego samego dnia, kiedy doszło do konfrontacji. Nie chciał żadnych rozmów. Spakował się w dwie torby. Nie zadał żadnego pytania. Zostawił klucze na stole. Tomek więcej nie przyszedł. Nie zadzwonił. Nie napisał. Zniknął tak, jak się pojawił – po cichu, bez wyjaśnień. Dom stał się dziwnie pusty. Każdy jego kąt przypominał mi, jak bardzo wszystko się posypało. Myślałam, że będzie inaczej. Że może z czasem… że może się ułoży. Ale nie ułożyło się nic. Stałam przed lustrem i pytałam samą siebie: czy to była miłość, czy tylko chwilowa potrzeba? Ucieczka? W nocy śniło mi się, że Mikołaj wraca z treningu, rzuca torbę w przedpokoju i mówi: „Mamo, co na obiad?”. Obudziłam się i przez chwilę miałam nadzieję, że to wszystko to tylko zły sen. Ale nie był. To była tylko chwila Zobaczyłam go przypadkiem. Stałam w kolejce po kawę na wynos, gdy wszedł do tej samej kawiarni. Tomek. Z torbą przewieszoną przez ramię, w tej samej granatowej kurtce, którą kiedyś zostawił na moim krześle. Zauważył mnie od razu. Na jego twarzy pojawiło się coś w rodzaju półuśmiechu. Zawahanie. A potem skinął głową. – Karolina… – powiedział cicho, podchodząc. – Cześć, Tomek – odpowiedziałam, czując, jak serce znów zaczyna mi łomotać. Usiedliśmy przy małym stoliku pod oknem. Był zdenerwowany. Bawił się pokrywką od papierowego kubka, ja gniotłam serwetkę. – Długo się zbierałem, żeby napisać – zaczął w końcu. – Ale… nie wiedziałem, co miałbym powiedzieć. – Nic nie musisz mówić – przerwałam, może zbyt szybko. Zapadła cisza. Patrzyliśmy przez szybę na przechodzących ludzi, jakby ich ruch miał wypełnić to, czego żadne z nas nie miało odwagi powiedzieć. – Czy to dla ciebie coś znaczyło? – zapytałam w końcu, ledwo słyszalnie. Nie odpowiedział od razu. Westchnął, spuścił wzrok, potem spojrzał mi prosto w oczy. Milczał przez długą chwilę. W tej ciszy mieściło się wszystko. – Myślałem, że wiem, co czuję – powiedział w końcu. – Ale byłem zagubiony. Ty byłaś… – Niewłaściwa? – dokończyłam z gorzkim uśmiechem. – Nie – powiedział stanowczo. – Prawdziwa. Rozmowa się urwała. Nie było pożegnania, obietnic, dotyku. Wyszliśmy z kawiarni w przeciwnych kierunkach. Nawet się nie obejrzał. Ja też nie. Nie żałuję tego Zostałam sama. Nie z dnia na dzień – to było powolne odchodzenie, rozciągnięte na tygodnie, może miesiące. Mikołaj, choć nadal mieszkał pod tym samym dachem, był nieobecny. Unikał mnie, jakby bał się, że zarażę go sobą. Piotr ułożył sobie inne życie. Z tego, co wiem, wynajął mieszkanie niedaleko biura, od czasu do czasu dzwonił do Mikołaja, ale do mnie nie odezwał się ani razu. Nie miałam do niego pretensji. Tomek przepadł. Nasza przypadkowa rozmowa w kawiarni była ostatnią sceną w tej historii. Bez kropki, bez przecinka. Wracałam do codzienności. Do pracy, do zmywania naczyń, do płacenia rachunków. To wszystko było znajome, a jednak inne. Puste. Ludzie pytali: „Jak się trzymasz?”, a ja odpowiadałam, że w porządku. Co miałam powiedzieć? Że rozbiłam rodzinę przez chwilę, w której poczułam się znów kobietą? Nie wiem, czy żałuję. Wiem, że od tamtej pory nikt już nie patrzył na mnie tak, jak patrzył on. Ani z czułością, ani z pożądaniem. Ani z ciekawością. A ja... mimo wszystko, wolałabym znowu poczuć ten wzrok, nawet jeśli miałby mnie zranić. Wtedy przez chwilę naprawdę czułam, że istnieję. Karolina, 42 lata Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe. Czytaj także: „Nie miałem zamiaru sponsorować dzieciom ferii, bo chciałem nauczyć je życia. Tymczasem to ja dostałem nauczkę” „Ledwo nowy rok się zaczął, a my już nie mamy pieniędzy. Żona wydała tyle kasy, że stać nas tylko na chleb z promocji” „Poszłam na wesele koleżanki bez męża i zapomniałam o obrączce. Dopiero nasionko w brzuchu ściągnęło mnie na ziemię”
„Pokłóciłam się z mężem i w ramach zemsty pogodziłam się z kimś zupełnie innym. Rezultaty zobaczę już za 9 miesięcy”
„W sercu miałam chaos. Słuchałam go i czułam, jak narasta we mnie coś... niepokojącego. – Myślałem, że może... może dziecko by nas scaliło – dodał niepewnie. – Co o tym sądzisz? Spojrzałam na niego z przerażeniem, ale szybko odwróciłam wzrok”.
Były dni, kiedy naprawdę wierzyłam, że nasze małżeństwo da się jeszcze uratować. Że to tylko kryzys, jakich wiele, że przetrwamy. Takie dni zdarzały się coraz rzadziej. Częściej łapałam się na tym, że przyglądam się jego twarzy i nie widzę już w niej mężczyzny, którego kiedyś pokochałam. Krystian to mój mąż od pięciu lat. Czasem czuły, czasem impulsywny, coraz częściej nieobecny. Oboje nauczyliśmy się żyć obok siebie, zamiast ze sobą. Nie jestem bez winy. Wycofałam się z tej relacji, zamknęłam w sobie. Przestałam mówić, gdy widziałam, że każde słowo i tak ląduje gdzieś obok. Nasze rozmowy były jak pole minowe – nigdy nie wiedziałam, co wybuchnie. Zamiast wsparcia – oskarżenia. Zamiast bliskości – lodowata cisza. Byłam coraz bardziej samotna w tym małżeństwie. Mam trzydzieści jeden lat, a jestem żoną, która coraz częściej myśli o ucieczce. Kobietą, która tęskni za byciem widzianą, dotykaną, chcianą. Czasem siedząc wieczorem na kanapie, wyobrażałam sobie, że znikam. Pakuję walizkę i wychodzę. Bez słowa. Po prostu... znikam. Może wtedy by zauważył. Może wtedy by zrozumiał. Potrzebowałam przerwy. Oddechu. Choć na chwilę. Nie wiedziałam jeszcze, że ten moment słabości, który miał być tylko epizodem, wróci do mnie... razem z dwiema kreskami na teście ciążowym. To nie była zwykła kłótnia Ta rozmowa wracała do nas jak bumerang. – Krystian, czy ty naprawdę nie widzisz, jak między nami jest źle? – zaczęłam cicho, ale w środku mnie już buzowało. – Znowu to samo… – westchnął i nawet nie podniósł wzroku znad telefonu. – No właśnie! Zawsze „to samo”! Zawsze uciekasz, zawsze masz coś ważniejszego niż my! – Mam dość tej wiecznej walki, Beata. Może gdybyś w ogóle próbowała coś zmienić… – odburknął, zerkając na mnie z irytacją. – A nie próbowałam? – głos mi się załamał. – Próbowałam codziennie, przez miesiące, tylko ty tego nie widziałeś. Łatwiej ci było zamknąć się w pracy, w swoich „ważnych sprawach”, niż spojrzeć na mnie i zapytać: jak się czuję. – I co, teraz chcesz mnie obwinić za wszystko? – Nie! Ja chcę, żebyś wreszcie zrozumiał, że mnie tu już prawie nie ma. Czuję się jak cień. Jak ktoś, kto od dawna nie jest już kochany. Wiesz, co to znaczy żyć z kimś i czuć się samotnie? Krystian wstał z kanapy, kręcąc głową. – Dobra, znowu dramaty… – Nie dramaty. Prawda. Mam dość tej codziennej walki, Krystian. Potrzebuję oddechu. Jadę do Marty. – To sobie jedź – powiedział chłodno, wracając na kanapę, jakby właśnie zakończył rozmowę. Stałam chwilę, patrząc na niego z niedowierzaniem. Zaczęłam się pakować. Ręce mi drżały. Spakowałam kilka ubrań, kosmetyczkę, telefon. – Nie wiem, czy wrócę. Nie wiem, czy chcę wracać – wyszeptałam sama do siebie, zamykając za sobą drzwi. Musiałam coś zrobić – Wejdź, rozgość się. Chcesz herbaty? – Marta od razu objęła mnie ramieniem, jakbym miała się rozpaść na kawałki. Nie odpowiedziałam. Tylko pokiwałam głową i weszłam do środka. Jej mieszkanie pachniało czymś ciepłym, znajomym, bezpiecznym. Usiadłam na kanapie, wcisnęłam się w koc i przez chwilę milczałyśmy. Marta znała mnie na wylot. Wiedziała, że czasem trzeba poczekać. – On mnie nie słucha. Czuję się jak powietrze – powiedziałam w końcu. – Ale przecież go kochasz, prawda? – spojrzała na mnie ostrożnie. – Nie wiem już, co czuję. Czasem myślę, że kocham, a czasem… że chcę po prostu zniknąć. Pokiwała głową ze zrozumieniem. Jakby sama przez to kiedyś przechodziła. Nie oceniałam jej życia, bo wiedziałam, że też miała swoje zakręty. Wieczorem Marta zasnęła wcześnie. A ja… nie mogłam. Włożyłam kurtkę i wyszłam. Potrzebowałam przewietrzyć głowę. Trafiłam do jakiegoś baru kilka przecznic dalej. Było ciemno, przytulnie. Zamówiłam drinka. Potem drugiego. Siedziałam przy barze, dłubiąc w serwetce, kiedy usłyszałam: – Wyglądasz, jakbyś chciała zapomnieć o całym świecie. Odwróciłam głowę. Obcy mężczyzna. Miał ten typowy, bezpieczny uśmiech faceta, który wie, że nic nie musi. – Może właśnie tego potrzebuję – odpowiedziałam. Wszystko, co wydarzyło się potem, było jak sen. Dotyk, szept, drzwi hotelowego pokoju, które się zamykają. Pierwszy raz od miesięcy czułam się… chciana. To był jeden raz. Jeden nieodwracalny raz. Zareagował zupełnie inaczej Dom wyglądał tak samo, jak wtedy, gdy wychodziłam. Ten sam płaszcz Krystiana rzucony na fotel, ta sama niedopita herbata na stole. Tylko ja już byłam inna. Czułam się, jakbym wracała po latach, choć minęło zaledwie kilka dni. Nie wiedziałam, czego się spodziewać. Ciszy? Awantury? Obojętności? Drzwi otworzył mi Krystian. Stał w progu, jakby się nie spodziewał, że naprawdę wrócę. Przez chwilę tylko patrzyliśmy na siebie, aż w końcu zrobił krok w bok, by mnie wpuścić. – Chciałem pojechać po ciebie, ale... bałem się, że mnie odrzucisz – powiedział cicho, kiedy usiadłam na kanapie. Nie odpowiedziałam. – Przemyślałem wszystko – zaczął ostrożnie. – Wiem, że zawaliłem. Wiem, że cię nie słuchałem. Nie widziałem, jak się oddalamy… Ale chcę to naprawić, Beata. Naprawdę chcę. Wciąż milczałam. W sercu miałam chaos. Słuchałam go i czułam, jak narasta we mnie coś... niepokojącego. Mdłości? Drżenie? – Myślałem, że może... może dziecko by nas scaliło – dodał niepewnie. – Co o tym sądzisz? Spojrzałam na niego z przerażeniem, ale szybko odwróciłam wzrok. Kilka tygodni później już wiedziałam. Mój okres się spóźniał, piersi bolały inaczej niż zwykle, w głowie miałam zawroty. To nie mogło być przypadkowe. – Beata? – Krystian nachylił się. – Wszystko w porządku? Uśmiechnęłam się blado. – Tak… po prostu jestem zmęczona. A w myślach tylko jedno: „Boże, jak mam mu powiedzieć? Przecież to nie jego dziecko…”. To był tylko jeden raz Rano obudziłam się z dziwnym, metalicznym posmakiem w ustach i uczuciem, jakbym miała kamień w żołądku. Przez chwilę leżałam nieruchomo, wsłuchując się w ciszę domu. Krystian był w kuchni, słyszałam brzęk kubków. Zachowywał się, jakby wczoraj wydarzył się cud. Jakbyśmy właśnie wrócili na właściwe tory. Nie potrafiłam oddychać spokojnie. Wstałam i poszłam do łazienki, zamykając drzwi na zamek, choć przecież nigdy tego nie robiłam. Ręce mi się trzęsły, gdy wyciągałam z szafki test kupiony po drodze od Marty. Schowałam go między kosmetyki, jakby był czymś wstydliwym. Jakby sam jego widok miał zdradzić całą prawdę. Usiadłam na brzegu wanny i patrzyłam na opakowanie jak na wyrok. – To może być stres – wyszeptałam do siebie. – To może być wszystko. Po kilku minutach stałam już nad umywalką i czekałam. Wpatrywałam się w małe okienko, jak zahipnotyzowana. Czas ciągnął się w nieskończoność, a puls dudnił mi w skroniach. Pierwsza kreska pojawiła się natychmiast. Druga… chwilę później. Zrobiło mi się słabo. Oparłam dłoń o kafelki, jakbym miała zsunąć się na podłogę. „To niemożliwe. To nie może się dziać”. W głowie zaczęły mi się mieszać daty. Kłótnia. Wyjazd do Marty. Tamten bar. Tamten mężczyzna. Krystian… który nawet mnie nie dotknął przez tyle tygodni przed tym wszystkim. „Co jeśli będzie miało obce oczy? Co jeśli Krystian się domyśli? Czy będę w stanie patrzeć mu w twarz?”. Schowałam test głęboko do szuflady, pod ręczniki. Myłam ręce tak długo, aż skóra zrobiła się czerwona. Telefon chwiał mi się w dłoni, kiedy dzwoniłam do Marty. – Marta… ja jestem w ciąży. Po drugiej stronie zapadła cisza. – Boże… czy Krystian wie? – Nie… i nie wiem, co mam zrobić. Głos mi się złamał. A w tym samym czasie z kuchni dobiegło: – Kochanie, zrobisz nam kawę? Przełknęłam ślinę. – Już idę – odpowiedziałam, a mój głos brzmiał, jakby należał do kogoś innego. Od razu coś podejrzewał Krystian znalazł test. Wiedziałam to, zanim jeszcze wszedł do pokoju. Czułam to w sposobie, w jaki zatrzasnął drzwi. W ciężkich krokach. W tej nienaturalnej ciszy, która nagle zapadła. Usiadł naprzeciwko mnie. W dłoni trzymał biały pasek, jakby był bronią. – Beata… – zaczął cicho, ale w jego głosie była twardość, której nie znałam. – Powiedz mi, czy to… moje dziecko? Nie mogłam oddychać. Wszystko wirowało, jakby czas się zatrzymał. – Nie wiem – wyszeptałam. Zamarł. Widziałam, jak coś w nim pęka. Przez chwilę myślałam, że uderzy w ścianę, że wybiegnie, że wrzaśnie. Ale on tylko wstał i odwrócił się do okna. – Z kim? – zapytał po chwili, gardłowym głosem. – Kiedy?! – Nie znam go. To było raz. Nie wiem, co mnie podkusiło. Pojechałam do Marty, byliśmy pokłóceni, a ja... czułam się kompletnie sama. – Sama? – odwrócił się gwałtownie. – A ja? Ja nie byłem sam, Beata? Myślisz, że mnie to wszystko nie bolało? Że to, co się między nami działo, to była tylko twoja krzywda? Nie odpowiedziałam. Miał rację. Miał prawo być wściekły. – Dlaczego mi nie powiedziałaś od razu? – zapytał po chwili. – Bo się bałam. Myślałam, że… może uda mi się to wymazać. Że może to jednak twoje. – Próbowałaś mnie oszukać – powiedział z goryczą. – Patrzyłaś mi w oczy, wiedząc, że to nie moje dziecko. Łzy cisnęły mi się do oczu. – Krystian, przepraszam… Nie wiem, co mam zrobić. Nie wiem, kim ja w ogóle jestem. Przez chwilę patrzył na mnie, jakby próbował odnaleźć we mnie kobietę, którą kiedyś kochał. Jednakże jego wzrok już mnie nie obejmował z czułością. – Muszę się stąd zabrać – powiedział w końcu. – Nie wiem, czy wrócę. Zostawił test na stole i wyszedł, a ja zostałam sama. Z przerażeniem, poczuciem winy… i rosnącym we mnie życiem. Zostały tylko pytania W mieszkaniu zapanowała cisza. Taka, która dzwoniła w uszach. Minęło kilka dni odkąd, Krystian się wyprowadził. Nie dzwonił. Nie pisał. Nawet nie zapytał, jak się czuję. Może miał rację. Może nie było już nic do powiedzenia. Usiadłam przy stole z kubkiem zimnej herbaty. Przez okno wpadało zimowe światło, to takie, co nie daje ciepła, tylko jeszcze bardziej podkreśla pustkę. Na stole leżał test ciążowy. Nie miałam siły go wyrzucić. Marta przyjechała wczoraj. Przytuliła mnie mocno, nic nie mówiła. Tylko była. Zrobiła mi zupę, pościeliła łóżko. Kiedy wychodziła, zostawiła kartkę z napisem: „To nie koniec twojej historii, Beatko. Tylko inny rozdział”. A ja siedzę teraz, trzymając się za brzuch, jakbym próbowała przypomnieć sobie, że jestem częścią czegoś większego. We mnie rośnie życie. Za kilka miesięcy będę matką. Choć nie wiem, czy jestem gotowa. Czy potrafię. Czy dam radę patrzeć na to dziecko bez wyrzutów. Krystian nie powiedział, czy wróci. Może nie wróci. Może nie umie mi wybaczyć. Nie dziwię się. Czasem łapię się na tym, że mówię do tego maleństwa. Opowiadam mu, jaka byłam głupia, zagubiona, jak bardzo chciałam czuć się kochana. Jak bardzo się bałam. Może kiedyś zrozumie. Może kiedyś ja też zrozumiem siebie. Czy można kochać kogoś i jednocześnie go tak bardzo zranić? Czy moje dziecko będzie żyło w cieniu mojego błędu? Zostaję sama, ale w moim ciele już bije drugie serce – i nie wiem, czy jestem gotowa, by je pokochać. Beata, 31 lat Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe. Czytaj także: „Ustaliliśmy z partnerem, że nie chcemy mieć dzieci. Ale mężczyźni są bardziej zmienni niż pogoda w Tatrach w styczniu” „Mój mąż się ucieszył, gdy powiedziałam mu, że jestem w ciąży. Na szczęście wcale nie dopytywał, kto jest ojcem” „Po ślubie wzięliśmy kredyt na budowę domu i to był początek końca. Miała być miłość po grób, a uczucie samo umarło”
„Poszłam na wesele koleżanki bez męża i zapomniałam o obrączce. Dopiero nasionko w brzuchu ściągnęło mnie na ziemię”
„Przez kilka dni zbierałam się, żeby powiedzieć Mariuszowi. Próbowałam zaczynać rozmowę. On zbywał mnie wzruszeniem ramion. Gdy raz powiedziałam: – A co, gdybyśmy... jednak mieli dziecko? Spojrzał na mnie jak na kogoś obcego”.
Czasem łapię się na tym, że bardziej tęsknię za kimś, kim kiedyś byłam, niż za jakąkolwiek inną osobą. Pamiętam siebie sprzed kilku lat – miałam błysk w oczach, głowę pełną planów i przekonanie, że wszystko, czego pragnę, jest na wyciągnięcie ręki. A potem… wyszłam za Mariusza i zaczęłam powoli znikać. Na zewnątrz wszystko wyglądało normalnie – stabilna praca w marketingu, wspólne mieszkanie, zero dramatów. Mariusz był opanowany, zorganizowany, miał swoje zasady. A jedną z nich było: „dzieci nie wchodzą w grę”. – Dziecko to koniec wolności, Iza – mówił zawsze spokojnie, bez emocji. – Mamy fajne życie, nie psujmy tego. Nie protestowałam. Chciałam być rozsądna. Z czasem przestałam wracać do tematu. Mówiłam sobie, że może wcale nie chcę. Że może lepiej żyć po swojemu, zwiedzać świat, nie mieć zobowiązań. Jednak za każdym razem, gdy widziałam kobietę z dzieckiem, coś mnie ściskało od środka. Kiedy przyszło zaproszenie na wesele dawnej przyjaciółki z liceum, poczułam ekscytację. A potem ulgę, że Mariusz nawet nie chciał rozważyć wspólnego wyjazdu. – Nie dla mnie te klimaty – rzucił, niemal nie odrywając wzroku od laptopa. – Jak chcesz, jedź sama, rozerwij się z koleżankami. – Jasne. I tak mam ochotę na tańce – odpowiedziałam z wymuszonym uśmiechem. Wtedy jeszcze nie wiedziałam, że ta jedna noc wywróci moje życie do góry nogami. Spotkałam go przypadkiem Już przy wejściu na salę weselną usłyszałam znajomy śmiech. Ten sam, co kiedyś – trochę zadziorny, trochę zbyt głośny. Odwróciłam głowę i zamarłam. Michał. Mój pierwszy chłopak z liceum. Ten, którego kochałam tak mocno, że brakowało tchu. Ten, który po maturze po prostu… zniknął. – Iza?! – podszedł do mnie z niedowierzaniem. – To naprawdę ty? Prawie cię nie poznałem. – Michał… – uśmiechnęłam się. – Minęło z dziesięć lat, co? – Jedenaście – poprawił i uściskał mnie mocno. – Nadal pachniesz tak samo. Zaczerwieniłam się jak nastolatka. Był inny niż zapamiętałam, bardziej męski, dojrzalszy, ale oczy miał nadal te same – ciemne, wesołe, ale też trochę smutne. Okazało się, że rozwiódł się dwa lata temu. Bez dzieci. Bez żalu. Jak sam powiedział – „z ulgą”. Usiadł obok mnie przy stole, a potem już się nie rozstawaliśmy. Śmialiśmy się, wspominaliśmy szkolne wycieczki, pierwsze nieporadne pocałunki w kinie, wagary w parku. – Pamiętasz, jak prawie nas złapali, jak uciekaliśmy z matematyki? – zapytałam, prawie płacząc ze śmiechu na samo wspomnienie. – Jakbym miał zapomnieć? Wtedy myślałem, że się z tobą ożenię – mruknął. Zamilkłam. Coś we mnie zadrżało. Z tańca w taniec, z drinka w drink... Świat rozmył się w migoczących światłach i dotyku jego dłoni. Kiedy dotknął mojej twarzy, nie cofnęłam się. – Chodź – powiedział cicho. – Zostań ze mną jeszcze trochę. Nie zaprotestowałam. W hotelowym pokoju pachniało winem i perfumami. A potem… potem była tylko cisza, nasze ciała i decyzja, która podjęła się już bez nas. Musiałam wrócić do rzeczywistości Wracając z wesela, patrzyłam przez szybę pociągu na przesuwające się krajobrazy i czułam, jakbym wracała z cudzego życia. Telefon milczał. Michał nie pisał, nie dzwonił. Zostawił mi tylko wspomnienie i pustkę, której nie potrafiłam wypełnić. Może tak miało być? Może to była tylko chwila słabości, kaprys? W domu czekał na mnie znajomy chłód. Mariusz nawet nie spojrzał znad komputera, kiedy weszłam. – Jak było? – rzucił bez emocji. – W porządku. Zwykłe wesele – odpowiedziałam i przeszłam do sypialni. Przez kolejne dni żyłam na autopilocie. Praca, dom, udawanie. A potem... coś się zmieniło. Tydzień opóźnienia. Dwa. Przypomniałam sobie tamten ranek po weselu. W łazience drżały mi dłonie. Na teście ciążowym zobaczyłam dwie kreski. Siedziałam na brzegu wanny, gapiąc się na test i nie wiedziałam, czy się śmiać, czy płakać. W sercu czułam dziwną mieszaninę paniki i radości. To było moje dziecko. Krew z mojej krwi. Spełnienie marzenia, którego bałam się wypowiadać na głos. Tylko że... nie z tym mężczyzną. Nie w tym życiu. Przez kilka dni zbierałam się, żeby powiedzieć Mariuszowi. Próbowałam zaczynać rozmowę, nawiązywać do przyszłości. On zbywał mnie wzruszeniem ramion. Gdy raz powiedziałam: – A co, gdybyśmy... jednak mieli dziecko? Spojrzał na mnie jak na kogoś obcego. – To by był najgorszy dzień mojego życia, Iza. Nie powiedziałam już nic. Wiedziałam jednak, że tego sekretu długo nie ukryję. Wszystko się posypało To był zwyczajny wieczór. Mariusz brał prysznic, ja robiłam herbatę. Gdy wrócił do łazienki po ręcznik, zauważyłam, że zamarł. Usłyszałam tylko jego suchy, spokojny głos: – Co to jest? Odwróciłam się. W dłoni trzymał test ciążowy, który musiałam przez nieuwagę zostawić w szufladzie. – Mariusz... ja... – zaczęłam, ale nie dokończyłam. – Jesteś w ciąży? – zapytał, nie podnosząc głosu. Skinęłam głową. Cisza. Żadnej reakcji. Żadnego pytania o zdrowie, o dziecko. Tylko ta lodowata twarz, którą znałam aż za dobrze. – To nie moje – powiedział w końcu. – Prawda? Nie odpowiedziałam. Głos uwiązł mi w gardle. Nie miałam siły kłamać. Usiadł na krześle w kuchni. Wciąż był spokojny. Zbyt spokojny. – A więc tak się to kończy – stwierdził. – Sypiasz z innym facetem i wracasz do mnie z jego dzieckiem? – Nie planowałam tego. To... po prostu się stało – szepnęłam. Wstał. Podszedł do mnie i powiedział, jakby mówił o sprawach zawodowych: – Wybierz. Ja albo dziecko. Nie zamierzam wychowywać cudzego bachora. Jeśli je urodzisz, mnie tu nie będzie Poczułam, jak ziemia usuwa mi się spod nóg. Nie walczył. Nie zadał ani jednego pytania. Byłam dla niego czymś do odhaczenia. Patrzyłam mu prosto w oczy. – Wybieram dziecko – powiedziałam. Odwrócił się i poszedł do sypialni. Już wiedziałam, że to koniec. Zostałam z tym sama Kilka dni po tym, jak Mariusz się wyprowadził, napisałam do Michała. Najpierw krótko: „Musimy porozmawiać. To ważne”. Czekałam godzinę. Dwie. W końcu odpisał: „O co chodzi?”. Nie chciałam tego tłumaczyć przez wiadomości. Zadzwoniłam. – Michał, ja… jestem w ciąży – powiedziałam od razu. Po drugiej stronie zapadła cisza. – Halo? – zapytałam niepewnie. – Słyszę – odpowiedział chłodno. – To... na pewno moje? Zaparło mi dech. – Myślisz, że zmyślam? Że to jakiś trik? – Nie wiem, Iza. Minęło trochę czasu. Może chcesz tylko kogoś obarczyć odpowiedzialnością. Zamilkłam. Łzy cisnęły mi się do oczu. – Wiesz co? Nie potrzebuję twoich pieniędzy. Nie potrzebuję litości. Ale myślałam, że powinieneś wiedzieć. – Dzięki za informację – rzucił i się rozłączył. Przez kolejne dni próbowałam się z nim skontaktować. Pisałam. Prosiłam, byśmy porozmawiali. Odpowiadał coraz rzadziej, coraz krócej. Aż w końcu przestał w ogóle się odzywać. Wiedziałam już, co to znaczy. Michał nie zamierzał być ojcem. Nie zamierzał być częścią tego życia. Płakałam, ale nie długo. Coś się we mnie zmieniło. Wstałam, wytarłam twarz i zaczęłam układać plan. Szukałam lekarza, czytałam o ciąży, przeglądałam ogłoszenia o wynajmie tańszego mieszkania. Zadzwoniłam do swojej przyjaciółki. – Zostałam sama – powiedziałam. – Ale masz mnie – odpowiedziała. – I to dziecko. To więcej, niż ci się teraz wydaje. Miała rację. Po raz pierwszy czułam, że żyję nie tylko dla kogoś. Że też jestem kimś ważnym. Czułam zazdrość i żal Mariusz odszedł bez słowa. Wziął swoje rzeczy, zostawił klucze na kuchennym blacie. Nawet nie zapytał, jak się czuję. Cisza, która po nim została, była głośniejsza niż jakiekolwiek krzyki. Zostałam sama w mieszkaniu. Brzuch rósł powoli. Ciało się zmieniało, a ja razem z nim. Czasem kładłam dłonie na skórze i szeptałam do dziecka, że wszystko będzie dobrze. Nawet jeśli jeszcze w to nie wierzyłam. Bywały dni, kiedy płakałam po cichu do poduszki. Gdy widziałam pary na ulicy, ojców niosących niemowlęta, ogarniało mnie coś pomiędzy zazdrością a żalem. Czasem zastanawiałam się, czy to była kara, czy może właśnie wybawienie. Poród nadszedł szybciej, niż się spodziewałam. Samotna noc, skurcze, panika. W szpitalu personel był uprzejmy, ale obcy. Nikt nie trzymał mnie za rękę. Nikt nie czekał za drzwiami. A potem – wszystko się zmieniło. Gdy położyli mi córkę na piersi, świat nagle przestał być taki pusty. Spojrzałam w te maleńkie oczy i poczułam coś, czego nie umiem opisać. Miłość? Spokój? Sens? Może wszystko naraz. – Witaj, Zosiu – wyszeptałam. Wiedziałam, że Michał się nie pojawi. Nie napisał, nie zadzwonił. Mariusz – tym bardziej. Nie było łez, nie było dramatów. Była tylko ja i ona. Kilka dni później w sali poporodowej rozmawiałam z pewną kobietą z grupy wsparcia. – Nie wiem, jak jej kiedyś powiem, że jej ojciec nie chciał jej znać – przyznałam. – Powiesz jej prawdę – odpowiedziała. – Ale najpierw pokażesz, że to nie znaczy, że jest mniej kochana. Mam coś ważniejszego Czasem patrzę na Zosię, jak biega po pokoju, potyka się o własne nogi i wybucha śmiechem, i myślę: to wszystko było po coś. Te łzy, samotność, odrzucenie. Każdy z tych momentów prowadził mnie tutaj – do niej. Nie łudzę się już, że wszystko się ułoży. Że nagle Michał zapuka do drzwi albo że Mariusz zadzwoni z przeprosinami. Obaj wybrali swoją drogę. Nie jestem już tą kobietą, która będzie za nimi biegać i błagać o cokolwiek. Zbyt długo byłam kimś, kto rezygnuje z siebie dla spokoju innych. Zbyt długo godziłam się na miłość warunkową, ciszę zamiast rozmowy i życie, które nie było moje. Zosia nauczyła mnie, że mogę być silna. Mogę być matką, kobietą i sobą – bez kompromisów, bez udawania. Nie wiem, czy jeszcze kiedyś kogoś pokocham, czy jeszcze komuś zaufam. Bywają wieczory, kiedy tęsknię za ramieniem, na którym mogłabym się oprzeć. Za ciepłym głosem, za wspólnym śniadaniem. To jednak nie jest już tęsknota za konkretnym mężczyzną. To tylko cień przeszłości. Dziś jestem mamą. To wystarczy. Zosia ma moje oczy. Czasem, kiedy patrzy na mnie uważnie, czuję, że rozumie więcej, niż umie powiedzieć. Trzymam ją mocno. Jestem jej światem. A ona – moim. Izabela, 30 lat Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe. Czytaj także: „Mój mąż się ucieszył, gdy powiedziałam mu, że jestem w ciąży. Na szczęście wcale nie dopytywał, kto jest ojcem” „Po firmowej integracji w górach rosło we mnie nasionko. Mąż nie chciał dzieci, ale postawiłam go przed faktem dokonanym” „W moim domu panują zasady, a dzieci maja ich przestrzegać. To trudne, gdy własna teściowa podważa twój autorytet”
„Do ołtarza szłam w białej sukni, ale z obcym nasionkiem w brzuchu. Mojemu mężowi powiem dopiero po nocy poślubnej”
„Ślub odbył się tydzień później, zgodnie z planem. W białej sukni, z rękami lekko drżącymi na bukiecie, wypowiedziałam słowa przysięgi. Michał patrzył na mnie jak na cud. A ja... odwzajemniałam spojrzenie, próbując nie myśleć o tym, co zrobiłam”.
Tydzień przed ślubem powinien być jak sen. Powinnam była skakać z radości, przymierzać suknię po raz setny i wybierać idealny odcień różu na paznokcie. W pewnym sensie tak było. Ślub z Michałem miał być zwieńczeniem wszystkiego, co dobre i spokojne w moim życiu. Był czuły, stabilny, obecny. Kochał mnie tak, jak zawsze chciałam być kochana – bezpiecznie. A jednak… co noc budziłam się z mokrym karkiem i uczuciem, że coś mi się wymyka z rąk. Śnił mi się zapach dymu. Szorstkie dłonie. Rudawe włosy i spojrzenie, które wbijało się we mnie jak gwóźdź. Bartek. Pojawił się trzy dni temu w piekarni. Stał przede mną w kolejce, jakby nic się nie stało. Jakby pięć lat temu nie zostawił mnie z walizką na klatce i SMS-em: „Muszę zniknąć”. Odwrócił się, powiedział „cześć”, uśmiechnął się tym swoim krzywym uśmiechem i od razu wiedziałam, że wszystko wraca. – Nie rób sobie tego – powiedziała Magda, moja przyjaciółka, gdy jej opowiedziałam. – On cię zniszczył. – Wiem – odpowiedziałam cicho. – A mimo to nie mogę przestać myśleć, jakby… jakaś część mnie wciąż należała do niego. Wtedy po raz pierwszy poczułam ten lęk. Nie przed ślubem. Przed tym, że może kocham Michała, ale nie potrafię zapomnieć Bartka. Znalazłam go bez wysiłku Zobaczyłam go znowu dwa dni później. Tym razem nie było to przypadkiem. Wyszłam z pracy wcześniej. Nogi same mnie poniosły w stronę tamtego baru przy starym kinie. Tego, do którego chodziliśmy, zanim wszystko się posypało. Wiedziałam, że tam będzie – Bartek był przewidywalny tylko w jednym: powroty zawsze zaczynał od miejsc, w których nas coś łączyło. Siedział przy barze, z drinkiem w dłoni, w tej samej czerwonej koszuli, w której kiedyś pojechaliśmy nad jezioro, rzucając wszystko. Zauważył mnie, ale się nie zdziwił. Jakby wiedział, że przyjdę. – Usunęłaś mnie ze znajomych – rzucił z przekąsem, gdy usiadłam obok. – Myślałam, że tak trzeba – odpowiedziałam chłodno, choć serce waliło mi jak młot. – Pewnie tak. Tylko... dziwne, że przez pięć lat się nie odezwałaś. Prychnęłam. – To ty odszedłeś, pamiętasz? Spojrzał na mnie z tym swoim półuśmiechem. Wiedział, jak na mnie działa. Zawsze wiedział. – Chciałem cię ochronić. – Przed czym? – wysyczałam. – Przed sobą? Nie odpowiedział. Zamiast tego skinął na barmana. – Dwa takie same, jak kiedyś? Zamknęłam oczy. Kiedyś to była tequila i sok pomarańczowy. Teraz to brzmiało jak błąd. Skończyło się jak zawsze. W jego mieszkaniu, które znałam jak własne. Ciała mówiły do siebie więcej niż słowa. Gdy leżałam potem obok, czułam, że zrobiłam coś, czego nie cofnę. – Nadal pachniesz tak samo – szepnął, muskając moje ramię. Zamarłam. Pomyślałam sobie, że teraz pachniałam zdradą. Chciałam cofnąć czas Ślub odbył się tydzień później, zgodnie z planem. W białej sukni, z rękami lekko drżącymi na bukiecie eustomy i frezji, wypowiedziałam słowa przysięgi. Michał patrzył na mnie jak na cud. A ja... odwzajemniałam spojrzenie, próbując nie myśleć o tym, co zrobiłam. Magda trzymała mnie za rękę w drodze do kościoła. Milczała. Wiedziała. Nie musiała pytać. – Zrobisz, co uznasz za słuszne – powiedziała tylko rano, podając mi kawę. – Ale nie udawaj, że nic się nie stało. Stało się. To wszystko we mnie siedziało. Każdy uśmiech do Michała był połowiczny. Każde „kocham cię” smakowało jak kłamstwo, choć chciałam, by było prawdziwe. Wesele było piękne. Goście tańczyli do białego rana. Michał tulił mnie do romantycznych ballad, a ja myślałam, że w tym jednym ułamku sekundy chcę być tylko jego. Chciałam w to wierzyć. Potem przyszedł miesiąc miodowy – małe miasteczko w Toskanii, winnice, śniadania na tarasie. Michał był rozanielony. Przynosił mi figi na talerzyku, całował w skroń, mówił, że nigdy nie był tak szczęśliwy. – Wiesz… nie mogę się doczekać, aż będziemy mieli dziecko – powiedział pewnego wieczoru, gdy siedzieliśmy przytuleni pod kocem. Zamarłam. Uśmiechnęłam się, ale coś we mnie się spięło. – Naprawdę? – szepnęłam. – Tak. Chciałbym, żebyś była mamą. Jesteś do tego stworzona. Zamiast odpowiedzieć, przytuliłam się mocniej. Wiedziałam, że gdy przyjdzie dzień prawdy, ta wizja rodziny rozpadnie się jak dom z kart. Powiedziałam tylko pół prawdy Dwa tygodnie po powrocie z Toskanii obudziłam się z dziwnym przeczuciem. Coś było nie tak. Mdłości, zawroty głowy… najpierw uznałam to za zmęczenie. Potem za stres. Jednak cichy głos w głowie nie dawał mi spokoju. Wrócił jak mantra: „A jeśli…?”. Test ciążowy leżał w szufladzie od dawna. Kupiłam go kiedyś z czystej przezorności. Teraz ręce trzęsły mi się, gdy go otwierałam. Trzy minuty. Wieczność. Przeszłość i przyszłość zamknięte w plastikowym pasku. Pojawiły się dwie kreski. Opadłam na kafelki w łazience. Tylko na chwilę. Potem się podniosłam i wyrzuciłam test do kosza, zakrywając go papierem. Michał jeszcze spał. Wyszedł chwilę później, jak zwykle roześmiany. – Kochanie, coś nie tak? Blada jesteś – zauważył, gdy robiłam śniadanie. – Źle spałam. Pewnie to zmiana pogody – rzuciłam szybko. Tego samego wieczoru powiedziałam mu. – Michał… jestem w ciąży. Zamilkł, a potem jego twarz się rozjaśniła. Podszedł do mnie, przytulił, objął, jakby właśnie wygrał los na loterii. – To cud, rozumiesz? Od razu się udało! Natalia… jesteś najwspanialsza na świecie. Zamknęłam oczy. Nie mogłam nic powiedzieć. Nie umiałam. Nie wiedziałam, czyje dziecko noszę. W nocy nie spałam. Przewracałam się z boku na bok, czując, jak lęk rozlewa się po ciele. Co ja zrobiłam? Co ze mnie za człowiek? W głowie słyszałam tylko jedno słowo, powtarzane w kółko: „Kłamstwo”. Bałam się konsekwencji – To jego dziecko? – zapytała Magda, kiedy tylko powiedziałam jej, że jestem w ciąży. Nie odpowiedziałam od razu. Usiadłam na jej sofie, skuliłam się. Znała mnie za dobrze, by czekać na potwierdzenie. – Natalia… musisz mu powiedzieć. – Nie mogę – powiedziałam cicho, zbyt cicho. – Dlaczego? Wstałam, zaczęłam chodzić w kółko, jakbym w ten sposób mogła uciec od tej rozmowy. – Bo on już to dziecko kocha, Magda. Już widzi naszą trójkę. Mówi o wózku, o imieniu. Widzę w jego oczach, że to dla niego spełnienie marzeń. – Ale to nie jest jego dziecko, Natalia. On żyje w kłamstwie. A ty razem z nim. Usiadłam z powrotem, znów skulona. Wbiłam wzrok w podłogę. – Gdybym tylko mogła cofnąć czas. Gdybym tamtej nocy… gdybym się zatrzymała. – Ale się nie zatrzymałaś. I teraz to jest twoja rzeczywistość. Wzięłam głęboki oddech. Poczułam, jak coś ściska mnie w środku. Może to było sumienie, a może zwykły strach. Bałam się stracić Michała. Bałam się samotności. Bałam się… Bartka. – Nie wiem, co robić. Magda przez chwilę milczała, po czym podeszła i położyła mi rękę na ramieniu. – Masz dwie opcje. Albo mu powiesz i zaryzykujesz, że odejdzie. Albo będziesz udawać, że wszystko jest dobrze. Tylko pamiętaj – kiedyś to wyjdzie na jaw. Zawsze wychodzi. Patrzyłam na nią, niezdolna do odpowiedzi. W głowie miałam tylko jedną myśl: nie wiem, ile jeszcze tego udźwignę. Nie dawał za wygraną Spotkaliśmy się przypadkiem, a może to nie był przypadek. Stałam przy przejściu dla pieszych. Deszcz lekko siąpił, a ja gapiłam się w czerwone światło, nie do końca wiedząc, gdzie idę. Nagle go zobaczyłam. Bartek. Wysiadł z auta, zamknął drzwi z rozmachem i ruszył w moją stronę. Zamarłam. Zatrzymał się przede mną, spojrzał na mój brzuch. Jeszcze nie był bardzo widoczny, ale wystarczająco, by się czegoś domyślić. – To moje dziecko, prawda? Zacisnęłam palce na parasolu. – To nie jest takie proste. – Z tobą nigdy nie było. Zawsze wszystko musiało być cholernie poplątane – westchnął. – Ale może teraz czas coś zrobić dobrze. – Bartek… ja mam męża. – Wiem. Widziałem was. Zresztą… widzę, jak patrzysz, gdy o nim mówisz. Ale to nie zmienia faktu, że może to dziecko jest moje. Jeśli tak… to chcę to wiedzieć. Chcę być częścią jego życia. – Czemu teraz? Czemu dopiero teraz się zjawiasz i robisz z siebie bohatera? – Kiedy cię spotkałem wtedy w tej piekarni, zrozumiałem, że nie zamknąłem tej historii. Nadal cię kocham, nawet jeśli to najgorszy możliwy moment. Spojrzałam mu w oczy. Był tam ten sam błysk. Ten, którego się bałam. – Nic nie mów – dodał cicho. – Po prostu… daj znać, jeśli będę potrzebny. Odwrócił się i odszedł. Zostałam sama. Z sercem, które znowu biło nie tak, jak trzeba. Cały czas się boję Dni płyną. Codzienność wtłacza mnie w rytm, który na pozór wygląda jak szczęście. Michał wraca z pracy z rogalikami, całuje mnie w czoło, mówi, że kocha coraz mocniej, odkąd jestem w ciąży. Wybiera kolory do pokoju dziecka, rozważa, czy łóżeczko powinno być w kolorze drewna czy białe. Ja przytakuję, uśmiecham się. Gram rolę kobiety, która niczego nie ukrywa. Czasem sama wierzę, że nią jestem. A potem budzę się w nocy z myślą: „Kiedy to runie?”. Wiem o tym. Wystarczy chwila – przypadkowe słowo, nieprzemyślany komentarz, może spojrzenie Michała, które zbyt głęboko zajrzy w moje oczy i znajdzie tam prawdę. Czasem patrzę na niego i wyobrażam sobie ten dzień. Widzę, jak odkłada widelec, jak jego twarz gaśnie, jak milknie. Wiem, że nie zada żadnego dramatycznego pytania. On po prostu się wycofa. Z jego spojrzenia zniknie to, co było najczystsze. Zaufanie. Nie wiem, czy kiedyś znajdę w sobie odwagę, by powiedzieć mu cała prawdę. Nie wiem, czy to dziecko będzie miało jego oczy. Jeśli nie – wymyślę jakąś historię. Będę ją powtarzać tak długo, aż sama w nią uwierzę. Na razie wciąż mam wszystko i z każdym dniem bardziej się boję, że stracę to jednym słowem. Natalia, 30 lat Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe. Czytaj także: „Mąż upierał się, że nie stać nas na dziecko. W końcu odkryłam, gdzie znika znaczna część jego wypłaty” „Mój mąż chciał być sprytny i żył na 2 fronty. Biedaczek wpadł jednak, przez własną głupotę i durną pomyłkę” „Po firmowej integracji w górach rosło we mnie nasionko. Mąż nie chciał dzieci, ale postawiłam go przed faktem dokonanym”
„Awaria ogrzewania zaprowadziła mnie do sąsiada. Miałam nadzieję na coś więcej niż herbatkę, ale się przeliczyłam”
„Rozmawialiśmy o wszystkim, tematy się mieszały. Zanim się zorientowałam, było już po północy. Wróciłam do siebie z czerwonymi policzkami i cieplejszym sercem. A następnego dnia… on znów zapukał do moich drzwi”.
Wprowadziłam się tu trzy tygodnie temu. Kamienica ma ponad sto lat – z sufitu zwisają żyrandole, w ścianach biegną rury, które czasem jęczą jak żywe. W dzień wygląda jak z katalogu: wysokie okna, dębowe drzwi, podłogi, które pamiętają czasy przedwojenne. Każda noc jest zimna, cicha i pusta. Przypomina mi trochę mnie. Mam 31 lat i pracuję zdalnie jako graficzka. Większość czasu spędzam przy biurku, rysując rzeczy, które mają innym ludziom podobać się bardziej niż mnie. Miałam już dość wynajmowania pokoi z obcymi. Chciałam mieć coś swojego. Nawet jeśli to „swoje” oznacza pokój z kuchnią i grzejnikiem, który robi, co chce. Chciałam się zaszyć, odciąć od wszystkiego i tak zrobiłam. Nie znam tu nikogo. Mijam sąsiadów na klatce: starsza pani w kapciach, student z pizzą, młoda matka z wózkiem. Jest też on – Michał z mieszkania obok. Zawsze w czapce, z kubkiem kawy albo rowerem. Raz przytrzymał mi drzwi. Powiedział: „Nowa sąsiadka?” i się uśmiechnął. Kiwnęłam głową i uciekłam do mieszkania. Od tamtej pory – cisza. Dziś padło ogrzewanie. Siedzę zawinięta w koc, zamarzając. Wtem usłyszałam pukanie. Otwieram. – Nie zamarzasz tam? – Michał stoi w progu, trzymając dwa kubki. – U mnie też zimno, ale może razem będzie trochę cieplej? Zaprosił mnie do siebie Mieszkanie Michała pachniało cynamonem i czymś jeszcze – może imbirem, może tym, co gotował. Było trochę zabałaganione, ale ciepłe. Dosłownie i w przenośni. Od razu zdjęłam koc z ramion, choć wcześniej nie potrafiłam się nim dogrzać. – Herbatka z wkładką – mrugnął do mnie i podał mi kubek. – Ale spokojnie, więcej herbaty niż wkładki. Usiedliśmy na podłodze, opierając się o kanapę. Na stole paliła się świeczka, taka mała, jak do podgrzewania. Michał puścił cicho jakąś listę piosenek. Nie było niezręcznie. Było… zaskakująco dobrze. – No to… co cię sprowadziło do naszej zamarzającej krainy? – zapytał po chwili. – Szukałam czegoś taniego, cichego i z dużymi oknami – uśmiechnęłam się. – Poza tym... chciałam zacząć od nowa. – To brzmi jak: „uciekłam przed życiem i teraz udaję, że mi z tym dobrze” – powiedział z takim półuśmiechem, że nie wiedziałam, czy się obruszyć, czy śmiać. – Może... – przyznałam po chwili. – Ale to chyba lepsze niż tkwić tam, gdzie wszystko boli. Rozmawialiśmy o wszystkim, tematy się mieszały – pogoda, miasto, praca, książki, dźwięki starych wind, nasze śmieszne lęki. On miał ich mnóstwo. Ja udawałam, że nie mam żadnych. Zanim się zorientowałam, było już po północy. Wróciłam do siebie z czerwonymi policzkami i cieplejszym sercem. A następnego dnia… on znów zapukał. – Przyszedłem na powtórkę. Tym razem ja zamarzam, a ty podobno masz wino? – Nie wiem, co lepiej grzeje – to wino, czy nasze gadanie – powiedziałam później, gdy siedzieliśmy znów razem. – Może nie trzeba wybierać – odparł Michał. Zgodziłam się w milczeniu i w myślach. Dlaczego przy obcym czuję się bezpieczniej niż przy kimkolwiek innym? Tak było prawie codziennie Z dnia na dzień to się stało rytuałem. Michał pukał zawsze o podobnej porze – między osiemnastą a dziewiętnastą. Raz przynosił herbatę, raz makaron, raz butelkę czerwonego wina. Ja dokładałam do tego ciepły koc i listę z jazzem, której nigdy wcześniej nie słuchałam. Ogrzewania nadal nie naprawili. I w sumie… przestaliśmy czekać. Gotowaliśmy razem. On miał obsesję na punkcie czosnku, ja – pietruszki. Oglądaliśmy filmy, które niby już widzieliśmy, ale teraz były inne. Raz Michał przyniósł stary album z dzieciństwa i pokazywał mi zdjęcia z czasów, kiedy jeszcze wierzył, że zostanie astronautą. – Byłem dziwnym dzieckiem – zaśmiał się. – Poważnie, do ósmego roku życia nie mówiłem „r”, tylko „l”, więc opowiadałem, że chcę polecieć w kosmos jako „astlonauta”. – Dziś to by była twoja marka osobista – zaśmiałam się. Czasem milczeliśmy i to też było dobre. Jakbyśmy nie musieli się przegadywać, żeby czuć obecność drugiej osoby. Pewnego wieczoru Michał siedział w fotelu, zapatrzony w okno. Śnieg padał gęsto. – Nie wiem, kiedy ostatni raz było mi tak… dobrze z kimś – powiedział cicho, bez żadnej gry. – Chyba oboje potrzebowaliśmy trochę tego ciepła, co? Spojrzał na mnie z tym swoim półuśmiechem. Nagle miałam ochotę dotknąć jego dłoni. Nie zrobiłam tego. Wróciłam do siebie i długo nie mogłam zasnąć. Zaczynam się bać, że mi zależy. Że jak ogrzewanie wróci, to on przestanie pukać. A ja znów zostanę sama – tym razem już nie w spokoju, ale w braku. To było jak zimny prysznic Zaczęło się od szumu w kaloryferach. Z początku myślałam, że to znów tylko duchy starej kamienicy. Potem zgrzytnęło, coś zasyczało – i zrobiło się ciepło. Naprawdę ciepło. Fizycznie. Czekałam tego wieczoru. Włożyłam sweter, który ponoć „ładnie podkreślał ramiona”, rozłożyłam na stole wino i dwa kieliszki. Piekłam ciasto bananowe, choć wydawało mi się, że nie umiem piec. Robiłam to tylko dlatego, że Michał raz powiedział, że ciasto pachnie jak dom. Nie przyszedł. Najpierw pomyślałam, że coś się stało. Potem, że może zasnął. Potem, że może uznał, że skoro już nie marzniemy, to nie ma po co się ogrzewać nawzajem. Mijał jeden dzień. Drugi. W trzecim usłyszałam śmiech na klatce. Odruchowo podeszłam do drzwi. Nie musiałam ich nawet uchylać – dźwięki niosły się zbyt dobrze. – Tęskniłam za tobą. Nie romansowałeś tu z żadną sąsiadką, co? – usłyszałam kobiecy głos. Młody. Wesoły. – Nie… tylko się trochę podgrzewałem herbatą – odpowiedział Michał. Zamarłam. „Nie romansowałeś” – powiedziała. Romans? Czyli ona była na stałe. Usłyszałam coś jeszcze. Agata, jego narzeczona – tak ją przedstawił chwilę później starszej sąsiadce z dołu. Wróciłam do środka jak zahipnotyzowana. Ciało miałam gorące od upokorzenia, a jednocześnie zimne jak kamień. Patrzyłam na wino. Na ciasto, którego nie zdążyłam wyjąć z piekarnika. Zrozumiałam, że byłam dla niego tylko dogrzewaczem. Sąsiadką od herbaty. Chyba nawet nie miał zamiaru się tłumaczyć. Znów stałam się jak obca Nie spałam. Prawie nie jadłam. Chciałam wymazać te dwa tygodnie z pamięci, ale moje ciało pamiętało każdy dotyk wzroku, każde ciepłe „hej” i każdy kubek herbaty. Wciąż słyszałam ten jego głos – spokojny, swobodny. Teraz w służbie kłamstwa. Trzeciego dnia po „powrocie Agaty” wyszłam po chleb. Tak naprawdę chodziłam bez celu, z nadzieją, że się na niego natknę. I tak się stało. Wychodził z wiaty śmietnika, w dresie, ze spuszczoną głową. Zobaczył mnie i stanął jak wryty. – Hej, Roksana… – zaczął, ale nie pozwoliłam mu skończyć. – Możemy chwilę porozmawiać? – zapytałam ostro, może nawet zbyt ostro. – W cztery oczy. Choć pewnie dla ciebie już jestem znów jak obca. Spojrzał gdzieś obok mnie. – Agata jest u mnie. Nie chcę, żeby… – Cokolwiek usłyszała? No jasne. Przecież ja byłam tylko sąsiadką do herbaty. Nie warto robić scen. Michał tylko milczał. – Czuję się jak idiotka. Myślałam, że to coś znaczyło. – Roksana… ja tego nie planowałem. Naprawdę było mi z tobą dobrze. Ale Agata… ona była, jest... – A ja byłam czym? Zapasem? Czymś na przeczekanie? W jego oczach coś się pojawiło. Może to był wstyd. Może tylko zmęczenie. Doszliśmy na klatkę. Z wnętrza jego mieszkania dobiegł głos Agaty: – Michał? Wracasz? Nie odpowiedział. Spojrzał na mnie przepraszająco, ale to nie wystarczyło. Nawet nie próbował mnie zatrzymać, gdy odchodziłam. Wtedy zrozumiałam, że dla niektórych ludzi jesteśmy tylko chwilowym wygodnym przystankiem. Kiedy im zimno – siadają. Kiedy słońce wraca – odchodzą, nawet się nie żegnając. Znów było zimno Kamienica znów była chłodna. Kaloryfery działały, ale coś we mnie zgasło. Zwinęłam się z powrotem w kokon rutyny – herbata, grafika, seriale w tle, ale wszystko smakowało gorzej. Nawet cisza była inna. Już nie wyczekiwałam pukania do drzwi. I tak wiedziałam, że nie przyjdzie. Z Michałem tylko się mijałam – na schodach, na klatce, raz nawet pod sklepem. Udawaliśmy, że jesteśmy tylko sąsiadami, co najwyżej znajomymi z podwórka. On czasem kiwał głową. Ja nie potrafiłam nawet odpowiedzieć. Pewnego ranka wychodziłam ze śmieciami, kiedy ją spotkałam. Agata. Długie nogi, sportowa kurtka, usta jak z reklamy błyszczyków. Szła lekko, jakby cały świat należał do niej. Zatrzymała się przede mną, lekko przekrzywiła głowę. – Podobno byłaś niezłą towarzyszką do herbatki – rzuciła z uśmiechem, który bardziej ranił niż tysiąc słów. – Fajnie, że Michał miał tu z kim pogadać. Nie odpowiedziałam. Przeszłam obok, ściskając za mocno plastikowy worek, aż coś w nim pękło. Wróciłam do mieszkania, rzuciłam się na łóżko i długo płakałam. Cicho. Bez jęków, tylko łzy, które zdawały się wypłukiwać mnie od środka. Wieczorem spakowałam torbę. Kilka swetrów, szczoteczka, szkicownik. Pojechałam do Magdy – jedynej przyjaciółki, która zawsze odbiera telefon. – Dlaczego ja zawsze zakochuję się w tych, którzy już wybrali? – spytałam jeszcze przez słuchawkę. – Bo chcesz być dla kogoś ratunkiem – powiedziała. – Ale oni nie szukają ratunku. Tylko wygodnego przystanku. Milczałam długo. A potem zasnęłam pierwszy raz od dni – nie czekając na żadne pukanie. Zrozumiałam swój błąd Wróciłam po kilku dniach. U Magdy było ciepło – dosłownie i w przenośni – ale wiedziałam, że nie mogę zostać tam wiecznie. Musiałam wrócić. Nie do Michała, tylko do siebie. Kamienica pachniała tak samo jak wcześniej – starą farbą, kurzem i parą z kuchni sąsiadów. W moim mieszkaniu było cicho. Kaloryfery grzały. Świat toczył się dalej. Nie wiem, czy Michał nadal mieszkał obok. Nie próbowałam się dowiedzieć. Żadnego podsłuchiwania pod drzwiami, żadnych spojrzeń na wycieraczkę. Uświadomiłam sobie, że więcej we mnie wstydu niż tęsknoty. A to oznaczało, że coś się już zmieniło. Zaczęłam pisać. Nie dla klientów. Dla siebie. Nie o tym, co ładne i do sprzedania. O tym, co boli i się nie sprzedaje. Napisałam historię kobiety, która „była tylko towarzyszką do herbaty, gdy inni pili szampana”. Płakałam przy tym, ale nie ze smutku. Raczej z ulgi. Wreszcie przestałam czekać na cud, który przyjdzie do mnie sam. Teraz to ja decyduję, komu otwieram drzwi. Nie jestem już kimś, kogo zaprasza się tylko na chwilę. Zaczynam być kimś, kto wybiera, komu podaje się rękę. Roksana, 31 lat Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe. Czytaj także: „W najsmutniejszy dzień roku byłam sama jak palec. Mąż miał harować w delegacji, a wyszło, że wygrzewał się na plaży” „Wybaczyłam mężowi skok w bok, bo myślałam, że żałuje. A przyjaciółka mnie ostrzegała: zdradził raz, zdradzi i drugi” „Jeździłem na delegacje do Skandynawii, a moja dziewczyna wiernie czekała. Nie wiedziałem, co robi za moimi plecami”
„Po firmowej integracji w górach rosło we mnie nasionko. Mąż nie chciał dzieci, ale postawiłam go przed faktem dokonanym”
„Od tamtej rozmowy Michał prawie się nie odzywał. W domu było cicho, jakbyśmy oboje bali się dźwięków. Nie zadawał już pytań. Nie szukał dowodów. Widziałam to w jego oczach – nie uwierzył mi. Nie musiał mówić. Wystarczyło, jak na mnie patrzył”.
Mam trzydzieści dwa lata, pracuję w marketingu i od pięciu lat jestem żoną Michała – mężczyzny spokojnego, przewidywalnego, zorganizowanego. Ludzie mówią, że pasujemy do siebie, że jesteśmy zgodni. W rzeczywistości po prostu się nie kłócimy. Nie ma o co. Nie ma namiętności. Wszystko między nami to… kompromis. Nie mamy dzieci. Michał nigdy ich nie chciał. Mówił o tym otwarcie jeszcze zanim się pobraliśmy – że nie czuje potrzeby bycia ojcem, że nie ma w sobie tego instynktu. A ja się zgodziłam. Wtedy miałam 26 lat, wydawało mi się, że to odważne, niezależne, nowoczesne. Że wystarczymy sobie sami. Że świat się nie zawali bez dzieci. Z czasem zaczęłam dostrzegać ciszę i pustkę. I ten brak, który kiedyś nie istniał, a teraz był wszędzie – wśród koleżanek opowiadających o pierwszych krokach dzieci, w reklamach pieluch, które z niewiadomych przyczyn zaczęły mnie wzruszać, nawet w zapachu niemowlęcia mijanego w sklepie. Nie powiedziałam Michałowi o tych myślach. Po co? On miał swoje zdanie i go nie zmieniła. A ja też nie chciałam zmieniać zasad gry. – Jedziesz na ten wyjazd integracyjny z firmy? – zapytała Kinga, moja przyjaciółka. – Jadę. Muszę. Choć na chwilę oderwać się od tego… wszystkiego. – Tylko uważaj na romanse – zażartowała. – Wiesz, jak czasem się kończą te „integracje”. Uśmiechnęłam się wtedy. Później wcale nie było mi do śmiechu. Sama tego chciałam Firmowa kolacja odbywała się w sali z kominkiem, gdzie unoszący się zapach drewna mieszał się z zapachem wina i perfum. Śmialiśmy się, gadaliśmy o głupotach, jakby nikt z nas nie miał jutro wracać do swojego życia. – Iza, jeszcze wina? – zapytał Eryk, zerkając na mnie znad kieliszka. – Chyba już nie powinnam... – odparłam, ale nawet nie próbowałam zabrzmieć przekonująco. Eryk był z działu sprzedaży. Zawsze trochę zbyt pewny siebie, ale zabawny, wygadany, z tym luzem, którego ja nigdy nie miałam. Gdy wszyscy przenieśli się do lobby, on jakoś naturalnie usiadł obok mnie. – Twój mąż też z tych, co nie wyjeżdżają na integracje? – rzucił niby od niechcenia. – Michał nie lubi takich klimatów – odparłam, czując, że powinnam zmienić temat, ale… nie chciałam. Było mi dobrze w tym kokonie śmiechu i uwagi. Z czasem rozmowa stała się cichsza, bliższa. Zbliżyliśmy się. Najpierw nasze dłonie, potem twarze. Wreszcie mnie pocałował. Bez ostrzeżenia, bez pytania. A ja… nie odsunęłam się. Później był jego pokój. Hotelowe światło, szelest pościeli, jego szept: – Jesteś piękna... A ja tak bardzo tego potrzebowałam, że nie umiałam powiedzieć „nie”. Nie chciałam tego mówić. Rano siedziałam na brzegu łóżka, trzymając głowę w dłoniach. Czułam kaca – najbardziej moralnego. – To się nie powtórzy – wyszeptałam do siebie. – To był błąd. To się nigdy więcej nie wydarzy. Jednak już wtedy wiedziałam, że pamięć o tej nocy nie zniknie tak łatwo. Nie przyjął tego dobrze Trzy tygodnie później klęczałam na zimnych kafelkach w łazience, wpatrując się w dwie czerwone kreski. Pierwsza była gruba i wyraźna. Druga – blada, jakby nieśmiała. Ale była. – To niemożliwe – wyszeptałam. – Przecież to był tylko raz… Zwinęłam test w papierowy ręcznik, schowałam go głęboko do szafki. Wyszłam z łazienki jak automat. Michał siedział na kanapie i wpatrywał się w ekran laptopa. – Michał… muszę ci coś powiedzieć – zaczęłam, ale głos mi się załamał. Odłożył komputer i spojrzał na mnie uważnie. Tak, jakby już przeczuwał. – Jestem w ciąży – powiedziałam. Przez długą chwilę nie odpowiedział. Patrzył tylko, jakby próbował przetłumaczyć te słowa na jakiś znany mu język. – Ale... jak to? Przecież się zabezpieczaliśmy. Mówiłaś, że… – urwał. – Ty przecież nie chciałaś dzieci. – Wiem. Ja też tak myślałam. Ale ostatnio… coś się zmieniło. Nie potrafię tego wyjaśnić. Po prostu... poczułam, że chcę. Naprawdę chcę. W jego oczach nie było radości. Tylko podejrzliwość, która rosła. – Kiedy to się stało? – Nie wiem. Jakie to ma znaczenie? – Ma – powiedział twardo. – Bo ja nie jestem głupi, Iza. Coś jest nie tak. Jeszcze tego samego wieczoru zadzwoniłam do Kingi. – Muszę się z tobą zobaczyć. Proszę. Jak najszybciej. W kawiarni usiadłam naprzeciw niej i powiedziałam tylko: – Jestem w ciąży i to nie dziecko Michała. Nie zapytała: „Czy jesteś pewna?”. Wiedziała. Patrzyła na mnie długo, a potem tylko szepnęła: – Co zamierzasz zrobić? Nie wiedziałam. Naprawdę nie wiedziałam. Widziałam to w jego oczach Od tamtej rozmowy Michał prawie się nie odzywał. W domu było cicho, jakbyśmy oboje bali się dźwięków. Nie zadawał już pytań. Nie szukał dowodów. Widziałam to jednak w jego oczach – nie uwierzył mi. Nie musiał mówić. Wystarczyło, jak na mnie patrzył. Siedzieliśmy przy stole, każde z nas z talerzem makaronu. Cisza aż piszczała w uszach. Michał odłożył widelec i spojrzał gdzieś za mnie, jakby próbował znaleźć sens na pustej ścianie. – To nie moje, prawda? – zapytał cicho. Zamarłam. Przez chwilę miałam wrażenie, że nie powiedział tego na głos. Niestety jednak powiedział. – Dlaczego tak sądzisz? – Bo cię znam i coś się zmieniło. Unikasz mnie. Uśmiechasz się jakoś inaczej. Czuję to. Chyba wolałbym, żebyś powiedziała prawdę, niż żebym miał zgadywać. Nie odpowiedziałam. Nie umiałam. Tego samego wieczoru podsłuchałam, jak rozmawiał przez telefon. Stałam za drzwiami sypialni, dłonie mi drżały. – Nie, nie wierzę, że to moje. Nic się nie zgadza... Iza była zawsze ostrożna. Zawsze. A teraz nagle chce dziecka? Po tylu latach? Głos mu się załamał. – Czuję się, jakbym nie znał kobiety, z którą mieszkam. Jakby obok mnie siedziała obca osoba. Po rozmowie wyszedł z domu. Nawet nie zamknął drzwi z hukiem. Po prostu… sobie poszedł. Zostałam sama w salonie. Dotknęłam dłońmi brzucha, który jeszcze nie wskazywał na ciążę. Czułam się jak najgorsza osoba na świecie. – To nie tylko dziecko – wyszeptałam. – To koniec. Koniec życia, które tak dobrze znałam. Coś sobie przypomniałam Kinga przyszła wieczorem z butelką soku wiśniowego i czekoladą z orzechami. – Na zszargane nerwy i ciężkie decyzje – powiedziała, stawiając to na stole. Siedziałyśmy w mojej kuchni jak dziesiątki razy wcześniej. Tylko że nigdy wcześniej nie dzieliłam się z nią takim ciężarem. – To nie był przypadek, wiesz? – powiedziałam w końcu. – Co? Ciąża? – Nie. Eryk. Ta noc. To nie było tylko „po pijaku”. Wiedziałam, co robię. Może nie od razu, ale... w środku coś we mnie się zbuntowało. Chciałam, żeby ktoś mnie zobaczył. Dotknął. Zapytał, czy czegoś mi brakuje. Kinga nie mówiła nic. Tylko słuchała. – Michał… On mnie nie krzywdził. Ale też mnie nie widział. Byłam gdzieś obok. Jakoś. Zawsze. Cicho. Nagle ktoś inny spojrzał na mnie tak, jak dawno nikt nie patrzył. To mi wystarczyło. – Czyli co? Chciałaś tego? – Nie wiem. Chyba tak. Chciałam poczuć, że żyję. Że jeszcze coś mogę, że nie jestem tylko... częścią czyjegoś systemu. Zamilkłam na chwilę, a potem dodałam: – Jestem prawie pewna, że to Eryk jest ojcem. Michał nie dotknął mnie wtedy przez miesiąc. Kinga pokiwała głową, spokojnie, bez oceniania. – I co teraz? – Nie wiem. Michał się oddala. Ja się duszę w tym kłamstwie. To dziecko… ono nie zawiniło. Ale ja? Spojrzałam na nią z rozpaczą. – Nie chcę stracić Michała. Tylko nie wiem, czy ja kiedykolwiek naprawdę go miałam. Powiedziałam mu prawdę Spotkaliśmy się w kawiarni przy firmie. Eryk wyglądał inaczej – nie miał tej swojej nonszalancji, z którą zazwyczaj paradował po biurze. Był spięty. A może tylko ja go teraz inaczej widziałam? – Co się dzieje? – zapytał, siadając naprzeciwko mnie. Popatrzyłam na niego długo. Chciałam, żeby ta chwila trwała jak najdłużej, zanim powiem coś, co nieodwracalnie zmieni wszystko. – Jestem w ciąży – powiedziałam. – I... to może być twoje dziecko. Wstrzymał oddech. A potem tylko skinął głową. Nie było żadnego „żartujesz”, żadnego „to niemożliwe”. Wiedział. Może podejrzewał coś wcześniej. – I co teraz? – zapytał po chwili. – Niczego od ciebie nie oczekuję. Nie szukam ojca dla tego dziecka. Szukam… prawdy. Żeby nie zwariować. Zacisnął dłonie na kubku. – Słuchaj… to nie była dla mnie tylko przygoda. Może i to wszystko się stało w złym momencie, może nie powinno... ale ja pamiętam każdy szczegół tamtej nocy. I teraz nie wiem, co zrobić. – Ja też nie wiem – odpowiedziałam. – Nie przyszłam po deklaracje. Chciałam tylko, żebyś wiedział. Przez chwilę oboje milczeliśmy. Było między nami coś bolesnego i żywego, jak rana, której nie da się zaszyć. – Chcę pomóc – powiedział w końcu. – Choćby był to tylko jeden procent szans, że to moje dziecko… chcę być odpowiedzialny. Pokiwałam głową. Bez entuzjazmu. Bez nadziei. – Nie potrzebuję bohatera – wyszeptałam. – Potrzebuję wyjścia z tego kłamstwa, które mnie pożera od środka. Muszę się z tym zmierzyć Siedzę sama. Michał nie wrócił na noc. Jego poduszka jest zimna, tak samo jak miejsce po jego stronie łóżka. Na stole leży test ciążowy, ten pierwszy. Trzymałam go w ukryciu zbyt długo. Zdjęcia ze ślubu schowałam do szuflady. Nie mogę już na nie patrzeć. Wszystko wyglądało wtedy tak czysto. Prosto. Bezpiecznie. A teraz? Jest jak dom po burzy – niby ściany stoją, ale nic nie jest na swoim miejscu. Wciąż nie powiedziałam Michałowi całej prawdy. Nie miałam odwagi. Zostawiłam go z jego domysłami, z jego chłodem. Widziałam w jego oczach lęk i rozczarowanie. Może też nienawiść. Do mnie. Do siebie. Do tego wszystkiego. Myślę o dziecku. Nie wiem, czyje będzie miało oczy. Ale wiem jedno – będzie prawdziwe. Nawet jeśli wszystko inne wokół niego powstało z kłamstwa. Patrzę przez okno na szare niebo. Miasto powoli budzi się do życia. Zwyczajne poniedziałkowe poranki – tylko że dla mnie nic nie jest już zwyczajne. Wiem, że cokolwiek się wydarzy, już nigdy nie będę tą samą osobą, którą byłam przed tamtym wyjazdem. Izabela, 32 lata Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe. Czytaj także: „Mój mąż się ucieszył, gdy powiedziałam mu, że jestem w ciąży. Na szczęście wcale nie dopytywał, kto jest ojcem” „Mąż późno wracał do domu, a ja myślałam, że to przez pracę. Okazało się, że niejedyna czekam na niego z kolacyjkami” „Mąż upierał się, że nie stać nas na dziecko. W końcu odkryłam, gdzie znika znaczna część jego wypłaty”