Motyle w brzuchu, zaręczyny i... "DRAMA". Dawno żaden film nie trzymał mnie tak w napięciu jak ten
Film "DRAMA" 10 kwietnia 2026 roku wchodzi na ekrany kin. W rolach głównych Zendaya i Robert Pattinson. Ja już obejrzałam i wiem, czy warto wybrać się na niego do kina. Przeczytaj moją recenzję, żeby też się o tym przekonać.
Myślisz, że dobrze znasz swojego partnera? To zapytaj go o to, jaką skrywa tajemnicę. Może się okazać, że nie powiedział ci o czymś, co jest w stanie znacznie zmienić twoje uczucia, a waszą relację przeobrazić w… prawdziwą dramę. Niczym w filmie z Zendayą i Robertem Pattinsonem. „DRAMA” na ekranach kin już 10 kwietnia 2026. Kiedy Edward Cullen spotyka dziewczynę Spider-Mana Gdy usłyszałam, że ten duet pojawi się razem na ekranie, wiedziałam, że musi wyjść z tego coś dobrego. Przed seansem zbyt wiele nie czytałam o tym filmie, żeby się nie nastawiać. Wiedziałam jedynie, że poznamy bohaterów, którzy szykują się do ślubu i w pewnym momencie w ich życiu wydarzy się coś, co doprowadzi do niefortunnych zdarzeń. Ale tego, jak bardzo będą one niefortunne, zupełnie się nie spodziewałam. Poznajemy przemiłą parę. Charlie to tajemniczy i niesamowicie uroczy okularnik. Pewnego dnia w kawiarni spotyka dziewczynę siedzącą przy oknie i czytającą książkę. Postanawia nagiąć fakty, aby do niej „zagadać”, szybko wyszukuje informacje o danej lekturze i udaje, że ją przeczytał. Już na pierwszej randce się do tego przyznaje, co Emma uznaje za słodkie, jak zapewne zrobiłaby większość z nas pod wpływem zauroczenia. I tak rozpoczyna się ich miłosna historia. Młodzi, piękni, zakochani przeżywają prawdziwą sielankę. Mają przyjaciół, prace, wspólne mieszkanie, regał z książkami i ulubione kubki na kawę. Trudno się dziwić, że w pewnym momencie pada to jedno, najważniejsze pytanie: „Czy wyjdziesz za mnie?”. I rozpoczynają się przygotowania do ślubu, które jedno feralne wydarzenie obraca w pył. Czas na DRAMĘ Rozpoczyna się wielkie planowanie. DJ, fotograf, wybór restauracji, w której odbędzie się przyjęcie. Wszyscy narzeczeni doskonale znają ten proces. Oczywiście trzeba wybrać się na degustację menu, żeby wszystko było dopięte na ostatni guzik. Najlepiej zabrać ze sobą przyjaciół, którzy będą naszymi świadkami w tym najważniejszym dniu. Tylko tu pojawia się drobne ryzyko. Przyjaciele i dość mocno zakrapiana kolacja mogą skończyć się zwierzeniami. Tak też było w tym przypadku. Bohaterowie pod wpływem testów weselnych napojów postanowili zdradzić sobie najskrytsze tajemnice. Ale wyznania Emmy nikt się nie spodziewał, a już szczególnie jej ukochany. I tu rozpoczyna się prawdziwa DRAMA. Charlie nie może poradzić sobie z tym, co usłyszał, wesele zbliża się wielkimi krokami, a my czujemy coraz większej napięcie towarzyszące przyszłej parze młodej. „DRAMA” to napięcie wylewające się z ekranu Dawno nie widziałam filmu, który tak bardzo wpłynąłby na mnie podczas seansu. I nie chodzi o samą fabułę, która oczywiście jest niesamowicie wciągająca. Jednak ten film jest napisany i zagrany w taki sposób, że od kulminacyjnego momentu nieustannie towarzyszy nam napięcie odczuwane przez głównych bohaterów. Czekamy tylko na chwilę, w której wydarzy się coś jeszcze, niczym w najlepszym dreszczowcu. I zastanawiamy się, kiedy ta cała drama zakończy się katastrofą. Na szczęście reżyser Kristoffer Borgli, który jednocześnie napisał scenariusz do tego filmu, buduje narrację na tyle umiejętnie, że lituje się nad widzami i daje nam odetchnąć. Pojawiają się zabawne wstawki rozładowujące napięcie, co wpływa na jeszcze lepszy odbiór produkcji. W tym wszystkim pierwsze skrzypce grają oczywiście Zendaya i Robert Pattinson. Nie chodzi wyłącznie o to, że są obsadzeni w pierwszoplanowych rolach, co siłą rzeczy przekłada na nich akcenty. Istotne jest jednak to, że potrafią w stu procentach utożsamić się ze stworzonymi przez siebie postaciami, naturalnie odzwierciedlając ich emocje i dylematy im towarzyszące. Dzięki temu podczas seansu sami zaczynamy się zastanawiać, jak wiele bylibyśmy w stanie zaakceptować w imię miłości. Warto podkreślić jeszcze dwa elementy techniczne, które wpływają na odbiór tego filmu. Jednym z nich jest montaż, który buduje napięcie i sprawia, że tę produkcję trudno włożyć w ramy konkretnego gatunku. Ciekawa jest także praca kamery. Film wygląda bowiem jak nagrywany przez ślubnego kamerzystę, jakby miał być laurką i pamiątką dla pary młodej. Ale tu wchodzi właśnie ten wspomniany montaż, który burzy wszystko niczym domek z kart. A ty jak zareagujesz na tajemnice ukochanej osoby? Dochodzimy do momentu, który jest kluczowy dla tego filmu. Seans zostawia nas bowiem z pytaniem w głowie, na które trudno znaleźć odpowiedź. I jednocześnie jest przestrogą dla wszystkich par, które dopiero zamierzają wejść w związek małżeński. Bo są pewne kwestie, które po prostu trzeba przedyskutować przed ślubem, a najlepiej już na początku relacji, zanim zaangażujemy się na tyle, że trudno będzie to odkręcić. Ten film jest też niczym mroczna bajka. Dostajemy historię królewny i księcia, którzy zakochują się od pierwszego wejrzenia. Muszą zmierzyć się z przeszkodami na drodze ku szczęściu, ale… na samym końcu otrzymujemy morał. Jaki? O tym możecie przekonać się na własne oczy, wybierając się na film „DRAMA” do kin. Premiera już 10 kwietnia 2026 roku. View oEmbed on the source website Czytaj także: Dziedziczka L'Oréal i sensacyjne nagłówki. Recenzja filmu „Najbogatsza kobieta świata” Gwiazdy przybyły na Oscary 2026. Na czerwonym dywanie królowały prostota i klasyczne detale „Diamenty” - film, który pokochasz. Kasia Smutniak w wyjątkowej historii o kobietach
"Nie mów kobiecie: 'Możesz wszystko', ona usłyszy: 'Musisz'". Czy da się być silną i niezmęczoną?
Olga Kozierowska założyła "Sukces pisany szminką", a tematyka silnych kobiet jest jej bliska. Razem z nami zastanawia się, czy silna musi oznaczać zmęczona. Przeczytaj naszą rozmowę.
Coraz częściej wydaje nam się, że silna i zmęczona kobieta to wygodny model dla świata. Pytanie tylko, jak długo jesteśmy w stanie to wytrzymać i w którym momencie lepiej powiedzieć dość. Na to i wiele innych pytań odpowiedziała nam Olga Kozierowska, pionierka działań na rzecz równości i różnorodności oraz założycielka Sukcesu Pisanego Szminką. Kobiety nie troszczą się o siebie z poczucia winy Katarzyna Racławska: Kiedy słyszysz, że kobiety powinny bardziej się o siebie troszczyć, co przychodzi ci do głowy? W czym ta troska powinna się objawiać? Olga Kozierowska: Przede wszystkim przychodzi mi do głowy zdrowie, bo jak zdrowia nie ma, to nic nie ma. A jednocześnie wiele badań pokazuje, że Polki o to swoje zdrowie nie dbają. Na pierwszym miejscu dbają oczywiście o dzieci, partnerów, rodziców, a znalezienie przestrzeni na to, żeby pójść np. do ginekologa, zrobić regularne badania, jest za rzadkie. Jest to szczególnie ważne w czasach ogromnego stresu, presji, przebodźcowania, lęku – to wszystko się gdzieś łączy. To jest baza. Kolejne rzeczy dotyczą naszego rozwoju, realizacji naszych marzeń, które często usypiamy – one do nas gdzieś szepczą, bo będą szeptać i będą próbowały o sobie przypomnieć. Z różnych przyczyn, czasem są to własne wybory, czasem jest to presja społeczna, czasem poczucie winy, stawiamy innych na pierwszym miejscu. Często potem cierpimy… Mamy poczucie, że życie nam ucieka między palcami, mamy niskie poczucie własnej wartości, bo rezygnujemy w imię wyższej wartości z siebie, własnej kariery, własnej portmonetki. Potem okazuje się, że ktoś nas zostawia, odchodzi, a my, nie mając chociażby tej wolności finansowej, musimy pozostać w czymś, co jest złe. Powiedziałaś, że często robimy to z poczucia winy… Dlaczego czujemy się winne? Cały czas funkcjonujemy w zasadach patriarchalnych, które określają społecznie role, przypisują tym rolom odpowiedzialność, a wychylanie się z tego jest złe. Co ciekawe, badania pokazują, że nośnikami takich zasad patriarchalnych, ogromnej krytyki, wyjścia spoza ram, są kobiety dla kobiet. Mamy coś takiego, co w psychologii i w korporacjach nazywa się „unconscious bias”, czyli ukryte, nieświadome uprzedzenia wobec kogoś. Jednym z takich uprzedzeń są uprzedzenia kobiet wobec kobiet. Nazywa się to wojną kobiet i polega na tym, że nie pozwalamy innym kobietom dokonać własnego wyboru bez dawania temu oceny. Dla przykładu. Kobieta rodzi dziecko, siedzi w domu, aby to dziecko wychować, co często jest naprawdę ciężką pracą. I wtedy przez grupę kobiet, które wróciły już do pracy lub nawet nie mają dzieci, może być określana jako osoba bez ambicji. Z kolei grupa kobiet, która decyduje się zajmować domem, mówi o tej drugiej grupie: „złe matki”, „wyrodne”, „karierowiczki”, „zostawiły dziecko samo”. Sama spotykałam się po powrocie z urlopu macierzyńskiego z ostracyzmem ze strony koleżanek, innych kobiet. Żaden mężczyzna mnie nie krytykował za to, ale krytykowana byłam w swoim środowisku kobiecym. Kiedyś w Sukcesie Pisanym Szminką robiłyśmy takie badania, z których wynikało, że kobieta jest w stanie usłyszeć na swój temat wiele negatywnych rzeczy. Ale jak usłyszy, że jest złą matką, to jest największy cios i najbardziej potęguje to poczucie winy. I właśnie to poczucie winy nas wstrzymuje przed wieloma rzeczami, które chcemy zrobić. Nawet przed zadbaniem o ten komfort psychofizyczny, np. pójście pobiegać, na masaż, zrobienie sobie kąpieli dla relaksu. Kobiety balansują pomiędzy obowiązkami domowymi, a tym, co chciałyby zrobić dla siebie i co z tego wynika? Że stajemy się siłaczkami, bo robimy na 100% wszystko. Dodałabym, że zmęczonymi siłaczkami. Zmęczonymi, sfrustrowanymi… Bo jak jesteś zmęczona, to jesteś bardziej podatna na stres, twoja odporność psychiczna i fizyczna spada, nie masz ochoty na przyjemności, bo padasz – nawet na hobby, bo nie masz na to przestrzeni i czasu. Jak tego uniknąć? Pomyśleć o sobie. Zauważyć swoje potrzeby i odpowiedzieć na nie. By nie było za późno. Co do naszych partnerów to mawiam - jeśli kochasz, to dziel się obowiązkami. Dzisiaj naprawdę niewiele jest osób, które są w stanie utrzymać rodzinę na wysokim poziomie samemu. Zatem pracuje i ona i on. Czy sprawiedliwym jest to, że jedna osoba wraca z pracy, dokłada się do tego domowego budżetu, a potem idzie do kolejnej pracy (w domu)? To nie jest sprawiedliwe – tak po ludzku. Zmęczona siłaczka - wizerunek współczesnej kobiety Coraz częściej młodsze pokolenie odchodzi od tego klasycznego podziału w domu i podkreśla właśnie to partnerstwo. Jesteśmy partnerami, więc razem powinniśmy zajmować się domem… Uważam, że powinniśmy podzielić obowiązki wedle predyspozycji, bo jednemu coś przychodzi z łatwością, a drugiemu nie. Nigdy nie będzie podziału 50/50. Wśród młodych kobiet wielkim problemem jest to, że zakładają „życie w związku partnerskim”. A potem okazuje się, że partnerstwo kończy się w momencie, kiedy ona rodzi dziecko. I nagle, choć wcześniej było inaczej, wszystkie obowiązki spadają na nią. A wcześniej on gotował, robił zakupy, sprzątał z nią na spółkę. Tak jakby dziecko było hasłem: „Oddajesz to jej, bo to jej odpowiedzialność”. Ten patriarchalny wzorzec bywa aż tak silny. To ma też drugą stronę medalu. Mężczyźni również nie radzą sobie z presją i emocjami, bo ten patriarchat zabrania im przyznać się do słabości, zabrania im opowiedzieć o tym, że sobie nie radzą. I też wstydzą się przyznać do tego, że pomagają w domu. Czy takie myślenie to tylko domena mężczyzn? Bywa, że kobiety też mają patriarchalne oczekiwania choć nazywamy to “równością”. Chcemy „mieć ciastko i zjeść ciastko”. Oczekujemy, że nasz partner będzie wrażliwy, będzie się zajmował dzieckiem, domem, będzie dyspozycyjny i dostępny emocjonalnie, ale jednocześnie ”będzie dowoził” super kasę, super furę, robił karierę, będzie silny, nie będzie narzekał. A czy się tak da? Wciąż żyjemy w starym schemacie a potrzebujemy nowej definicji związku i potrzebujemy wprowadzić ją w życie. Bo inaczej żyjemy w karykaturze, która nie pasuje do dzisiejszych czasów – do tej presji, warunków, tego, jak funkcjonujemy. Myślę, że tu warto nawiązać do badań przeprowadzonych w ramach Sukcesu Pisanego Szminką, z których wynikało, że kobiety poświęcają na obowiązki domowe średnio 40 procent dnia. 40 procent – przecież to jest prawie połowa. A gdzie w tym wszystkim miejsce na pracę, pasję i troskę o siebie? Praca jeszcze się wciśnie bo w wielu przypadkach musi, gorzej z czasem dla siebie. I po prostu w czasami niewiele można zrobić. Bo co doradzisz kobiecie, która pracuje, ma dziecko, żyje w patriarchalnym związku, z mężczyzną, który o partnerstwie nawet nie chce słyszeć? Oczywiście, można próbować rozmawiać z drugą stroną, można zaangażować dzieci - bo dzieci nie święte krowy i też mogą coś w domu zrobić. Można spróbować dzielić się opieką z koleżankami. Czyli ja zostanę z twoim dzieckiem w ten wtorek a ty zajmiesz się moim w kolejny. W ten sposoļ zyskamy jedno popołudnie dla siebie. Można też szukać odpoczynku dla siebie z dziećmi – np. pójść z dziećmi poćwiczyć, popływać… Z radami trzeba jednak uważać. Bo mówi się kobietom: „Możesz wszystko”. Ale one wtedy często słyszą: „Musisz wszystko”. Ona już czuła się siłaczką, bo po pracy musiała zrobić zakupy, odebrać dziecko, wrócić z dzieckiem do domu, wstawić pranie, położyć dziecko spać, jej dzień skończył się o 23 – to jakie wszystko? jeszcze ma do tego dołożyć pasję?? Namawiam raczej do tego, żeby każdy indywidualnie poszukał możliwości zrobienia czegoś dla siebie. Można zrobić coś z dzieckiem, poprosić kogoś o pomoc, kupić sobie czas, np. wynająć opiekunkę, jeśli możemy sobie na to pozwolić. Nie żałujmy tych pieniędzy, bo to daje nam odpoczynek, a odpoczynek to lepsza odporność fizyczna i psychiczna, a to się równa możliwościom lepszego życia. Mam wrażenie, że kobiety wciąż uznają troskę o siebie jako wyraz słabości… W którym momencie powinno nam się zapalić czerwone światło, że to już za dużo? Tym sygnałem może być złość. Złość jest efektem długotrwałego poczucia bezsilności, stresu, poczucia winy, lęku. Kiedy ciągle podnosimy głos, krzyczymy na “chomika”, psa, a może i na dziecko, to jest to sygnał dla nas by zatrzymać się, zrobić coś, bo inaczej zniszczymy siebie, ale też relacje ze swoim dzieckiem, partnerem, przyjaciółmi. Inny mocny sygnał to zalanie się zdrowia fizycznego i lub psychicznego. Czy silna i zmęczona to wygodny model dla świata? Nie masz takiego poczucia, że świat wymusza na nas to, żebyśmy były silne i zmęczone? Pytanie, kto to jest ten “świat”… To, żebyśmy były silne, jest wygodnym modelem dla każdego. W pracy posiadanie silnych pracowników jest wygodne. Jeżeli ktoś nie zgłasza, że jest przemęczony, to ciśniesz na wyniki. W rodzinie posiadanie silnej osoby też jest wygodne. Ciągnie ktoś “wózek” ze wszystkim i daje radę, to nie ciągnie. Jeżeli nie powiemy stop, nie postawimy granic, to nikt ich nie uszanuje. Bo dlaczego miałby? Jak postawić te granice? Granice zaczynają się od decyzji, że twoje „nie” jest równie ważne jak twoje „tak”. Świat nie jest abstrakcją. To konkretni ludzie, którzy reagują na to, na co im pozwalamy. Jeśli zawsze jesteś dostępna, zawsze dowozisz, zawsze bierzesz więcej - uczysz innych, że to jest norma. Postawienie granicy to nie jest bunt. To jest komunikat. „Jestem na urlopie, wrócę do tego po powrocie.” „Nie wezmę tego projektu, mam pełne zasoby.” „Potrzebuję wsparcia.” Granice nie działają wtedy, gdy je ogłaszamy. Działają wtedy, gdy ich pilnujemy. To my uczymy ludzi, jak mają nas traktować, poprzez to, na co się zgadzamy, a na co już nie. Da się odpuścić i jednocześnie osiągnąć sukces? Tak, o ile odpuścimy to co nam nie służy i to co stanowi priorytet dla innych ludzi a nie dla nas. Porzucimy mikromanagement. Nauczymy się odróżniać rzeczy “pilne” od “ważnych”. Odmówimy wykonywania pracy za innych, a skupimy się na realizacji własnych celów. Ludzie sukcesu wiedzą, co chcą osiągnąć i w jaki sposób mogą to osiągnąć najszybciej. A potem swój sukces uznać. Jak komunikować w relacji: „Mam dość”? Najpierw musimy wiedzieć, czego nie chcemy i przemyśleć co ma się zmienić. Bo kiedy „mamy dość”, zwykle wybuchamy. Potem pojawiają się wyrzuty sumienia, przepraszamy za emocje i nic się nie zmienia. Nie rozmawiamy potem spokojnie. To model, który utrwala problem. Do ważnej rozmowy trzeba się przygotować, tak samo jak do negocjacji w biznesie. W domu jest oczywiście trudniej, bo wchodzą emocje i nawyki drugiej strony, która przyzwyczaiła się, że ją wyręczamy. Co może pomóc? Zapisanie na kartce, a nastepnie przedyskutowanie z domownikami: czego nie chcesz, gdzie są twoje granice, czego oczekujesz, jaki efekt chcesz osiągnąć, np jakie obowiązki mają przejąć inni. I weź odpowiedzialność za to, że będziesz tego pilnować. A jak wyłączyć emocje i podejść do rozmowy spokojnie? Im lepiej się przygotujesz, tym mniej będzie emocji. Komunikacja to umiejętność, nie improwizacja. Warto parafrazować to, co mówi druga osoba, żeby upewnić się, że naprawdę się rozumiecie. Trzeba też być gotową na opór. Osoby przyzwyczajone do dotychczasowego układu mogą próbować wyprowadzić nas z równowagi. Dlatego warto przewidzieć różne scenariusze. I najważniejsze - konsekwencja. Jeśli mówisz: „Nie będę tego robić”, to naprawdę przestań to robić. Bo jeśli powiesz 12 razy „posprzątaj po sobie”, a potem zrobisz to sama - uczysz, że Twoje granice są negocjowalne. Granice działają tylko wtedy, gdy są spójne z działaniem. Jak szminka może zmienić twoje życie? Troska o siebie w kontekście kobiet jest też związana z wyglądem. Czy ta przysłowiowa szminka może coś zmienić? Tak. Może. Widzimy to choćby w programach z metamorfozami - moment, w którym ktoś staje przed lustrem, widzi siebie inaczej i nagle zmienia się jego postawa, spojrzenie, energia. To nie chodzi o próżność. To chodzi o poczucie sprawczości. Nie oszukujmy się, dobrze dobrany strój, fryzura czy makijaż potrafią dodać nam pewności siebie. Nie po to, żeby wyglądać jak z Instagrama. Bo Instagram to wycinek rzeczywistości, efekt końcowy bez pokazanej drogi. Nie porównujmy się do czyjegoś „efektu”, skoro nie znamy procesu. Ale dbajmy o siebie. Dla siebie. Każda z nas ma coś, co w sobie lubi. U mnie to są włosy. Kiedy mam gorszy dzień, wstaję, biorę prysznic i układam je najlepiej, jak potrafię. I od razu czuję się inaczej, bardziej „w sobie”. Jeśli lubisz swoje oczy - podkreśl oczy. Jeśli lubisz usta - nałóż szminkę. To nie jest powierzchowność. To jest mały gest, który mówi: „Jestem dla siebie ważna”. A od tego często zaczyna się większa zmiana. Czy kobiety, które o siebie dbają są mniej podatne na manipulacje? Podatność na manipulację wynika przede wszystkim z cech osobowości i poziomu świadomości. Sam fakt, że jesteśmy wypoczęte czy zadbane, nie chroni nas automatycznie przed manipulacją. Kluczowe jest rozumienie mechanizmów, im lepiej je znamy, tym trudniej nami sterować. Natomiast dbałość o siebie ma ogromne znaczenie w codziennym funkcjonowaniu. Kiedy jesteśmy wypoczęte i potrafimy regulować emocje, podejmujemy lepsze decyzje. Mamy więcej jasności, większą odporność na stres i silniejszą wolę. A to sprawia, że wybieramy świadomie, zamiast reagować impulsywnie. Dbanie o siebie to nie luksus. To inwestycja w zdrowie psychiczne i fizyczne, w odporność i sprawczość. A to wszystko przekłada się na większą niezależność, również w relacjach i w pracy. Czyli silna i zmęczona nie muszą iść ze sobą w parze? Zdecydowanie nie. Myślę, że problem zaczyna się od samej definicji „silnej kobiety”. W polskim języku to często kojarzy się z siłaczką, kimś, kto wszystko zniesie, wszystko ogarnie i nikogo nie obciąży sobą. A ja widzę to inaczej. Siła nie powinna oznaczać dźwigania wszystkiego w pojedynkę. Nie chodzi o twardość ani o udowadnianie, że dam radę bez wsparcia. Może zamiast „silna” warto powiedzieć „spełniona”. Albo „świadoma”. Kobieta, która zna swoje granice, potrafi prosić o pomoc i nie musi nikomu niczego udowadniać. To ja życzę nam wszystkim, żebyśmy były spełnione i cieszyły się życiem na co dzień. I ja też. Olga Kozierowska – pionierka działań na rzecz równości i różnorodności, twórczyni kampanii, które zmieniają sposób, w jaki Polacy myślą o sobie i swoim kraju. Ekspertka w obszarze Diversity, Equity & Inclusion, przedsiębiorczyni społeczna, dziennikarka i twórczyni inicjatyw społecznych. Od lat działa na rzecz równego dostępu do szans, wspierania kobiet i budowania inkluzywnego przywództwa. Założyła Sukces Pisany Szminką (2008), pierwszą w Polsce organizację wspierającą przedsiębiorczość kobiet i równość płci. Jako prezeska Fundacji WłączeniPlus oraz inicjatorka Klubu DEI Champions łączy biznes z działaniami na rzecz różnorodności i systemowej zmiany. Jest pomysłodawczynią kampanii We Did It In Poland, promującej polską innowacyjność, kreatywność i osiągnięcia. Kampania zdobyła szerokie uznanie podczas polskiej prezydencji w Radzie UE, inspirując do budowania dumy narodowej i pozytywnego myślenia o Polsce. Czytaj także: Po weekendzie czujesz większe zmęczenie niż w piątek? To znak, że jesteś na „kredycie energetycznym” Sen jest dla słabych? Z takim myśleniem nie osiągniesz sukcesu. Dr Czerska: „To szkodliwa iluzja" Czy hi-tech to nowy anti-aging? Dr Agnes Frankel: „Tu nie chodzi o zmarszczki, tylko zdrowie skóry”
"And the Oscar goes to"... Przewidujemy, kto otrzyma Oscara 2026
Oscary 2026 nadchodzą wielkimi krokami. Typuję, kto otrzyma w tym roku najważniejszą statuetkę filmową. Zgodzisz się z moimi przewidywaniami? O tym, kto miał rację, przekonamy się podczas gali - w nocy z 15 na 16 marca 2026.
Sezon nagród filmowych trwa w najlepsze, ale jego wisienką na torcie, jak co roku, będzie dopiero gala rozdania Oscarów 2026. To najważniejsze nagrody w świecie kina, które co roku elektryzują publiczność – zarówno filmowych fanów, którzy chcą zobaczyć najlepsze produkcje na świecie, jak i wielbicieli mody, pragnących podziwiać kreacje gwiazd na czerwonym dywanie. O tym, jakie suknie założą piękne aktorki, przekonamy się dopiero w nocy z 15 na 16 marca, ale teraz już możemy spróbować zabawić się w obstawiających, jakie filmy zostaną nagrodzone tą prestiżową, złotą statuetką. Oscary 2026: kto ma największe szanse na zdobycie statuetki? W tym roku padł rekord, jeśli chodzi o liczbę nominacji. Film „Grzesznicy” ma szansę aż na 16 statuetek. Tym samym przebił o 2 nominacje dotychczasowych rekordzistów – filmy „Wszystko o Ewie” w 1950 roku, „Titanic” w 1997 oraz „La La Land” w 2019 miały na swoim koncie 14 nominacji. Z tym wiąże się jednak tyle samo szansy, co ryzyka. „Grzesznicy” mają bowiem nikłe szanse na bycie wielkim wygranym. Raczej mogą zostać wielkim przegranym. Po piętach depcze im bowiem „Jedna bitwa po drugiej”, która uważana jest w tym roku za faworyta wyścigu. Osobiście uważam jednak, że „Grzesznicy” poziomem są przynajmniej o dwa oczka wyżej niż „Jedna bitwa po drugiej”. Choć film Ryana Cooglera ma bardzo nietypową konwencję, łączącą w sobie wątki musicalu, filmu kostiumowego oraz slashera z elementami gotyckiego horroru, właśnie ta nietuzinkowość świadczy o jego wielkiej sile. Dodatkowo jest niesamowicie metaforyczny i dynamiczny. Ma kultowe sceny, które na długo zapadają w pamięć i porusza niezwykle ciekawą historię, więc zasługuje także na statuetkę za scenariusz oryginalny. Myślę jednak, że będzie triumfował głównie w kategoriach technicznych – np. za montaż i muzykę. „Jedna bitwa po drugiej” to z kolei typowe kino akcji z uwielbianym przez Akademię wątkiem politycznym. Z resztą być może nie tylko przez Akademię, patrząc na to, ile nagród zebrał do tej pory. Jest to na pewno produkcja, która wyróżnia się pod względem castingowym – obsada jest dobrana genialnie. Na pierwszy plan wychodzi oczywiście Leonardo DiCaprio, któremu wtóruje Teyana Taylor. O aktorce niedawno zrobiło się głośno, ponieważ zdobyła już za swoją drugoplanową rolę m.in. Złoty Glob. Czy teraz czas na Oscara? Nagrody indywidualne, czyli o aktorach słów kilka Jak już jesteśmy przy żeńskich rolach pierwszoplanowych, to muszę przyznać, że nie rozumiem zachwytu nad postacią stworzoną przez Taylor. Jest na ekranie zaledwie kilkanaście minut i nie ma w tej postaci nic, co zapadałoby w pamięć. O wiele bardziej w tym roku kibicuję np. Elle Fanning lub Indze Ibsdotter Lilleaas, które stworzyły niezapomniane role w skandynawskiej produkcji „Wartość sentymentalna”. O wiele ciekawiej robi się jednak wśród aktorek pierwszoplanowych. Tu mamy naprawdę wyrównaną bitwę wśród niezapomnianych postaci. Na wyróżnienie zdecydowanie zasługuje Jessie Buckley, która stworzyła przejmującą rolę matki tracącej dziecko w „Hamnecie”. Rolą matki zachwyca także Rose Byrne, która stworzyła postać kobiety styranej życiem, zmuszonej do opieki nad chorym dzieckiem. Ja mam sentyment również do Kate Hudson. Jej rola w „Song Sung Blue” nie była może tak ikoniczna jak powyższe, ale było w niej coś, czym chwyciła mnie za serce i sprawiła, że na długo zostanie ona w mojej pamięci. A co z aktorami? Tu wiele osób stawia, że statuetkę za główną rolę otrzyma Timothee Chalamet. Uważam jednak, że jako tytułowy „Wielki Marty” nie zagrał wybitnie i pamiętam jego o wiele lepsze wcielenia. Jest jeszcze Leo z „Jednej bitwy po drugiej”, Michael B. Jordan z „Grzeszników” i myślę, że prawdziwa rywalizacja rozegra się między tą trójką. Osobiście jednak kibicuję Ethanowi Hawke. „Blue Moon” to w zasadzie cały film oparty na jego postaci, niesamowitych monologach i grze oczami oraz mimiką. Czegoś takiego oczekuję od oscarowej roli. W drugoplanówce zdecydowanie faworytem jest Sean Penn z „Jednej bitwy po drugiej” i nie obrażę się, jeżeli za tę rolę otrzyma Oscara (choć dla mnie był nieco zbyt przerysowany). Po piętach depczą mu Jacob Elordi za „Frankensteina”, Stellan Skarsgard za rolę ojca-lekkoducha w „Wartości sentymentalnej” czy kolega z planu Benicio Del Toro oraz Delroy Lindo za postać z „Grzeszników”. Moi faworyci do Oscarów 2026 Co roku typuję też swoich faworytów, którzy – nawet jeśli obiektywnie mogę stwierdzić, że nie mają szans na docenienie przez Akademię – zdobyli moje serce i otrzymują ode mnie prywatnego Oscara. W tym roku bez wątpienia będzie to „Głos Hind Rajab”. Ten film po prostu zniszczył mnie emocjonalnie, wgniótł mnie w fotel i długo nie mogłam dojść do siebie po seansie. Opowiada historię dyspozytorów telefonu alarmowego, którzy otrzymują telefon od małej dziewczynki uwięzionej w samochodzie tuż po ataku Izraela na Strefę Gazy. Resztę możecie sobie sami dopowiedzieć, ale takich filmów się nie zapomina. Mocno trzymam kciuki także za „Frankensteina”. Guillermo del Toro jest reżyserem lubianym przez Akademię, więc jestem przekonana, że przynajmniej jedna statuetka zapisze się na koncie tego filmu. Gdybym miała obstawiać jaka, to pewnie w kategoriach technicznych – np. za charakteryzację i fryzury czy za scenografię. W tym roku chętnie doceniłabym również dźwięk w „F1: Film” oraz kilka dokumentów. 3 zdecydowanie wychodzą na prowadzenie. „Pan Nikt kontra Putin” to historia nauczyciela z Uralu w szkole, która po ataku Rosji na Ukrainę staje się przestrzenią państwowej propagandy. Mężczyzna filmuje to wszystko, pokazując nam, jak rosyjski reżim wygląda od środka. Jest to produkcja przejmująca, choć ja zastanawiam się, czy dla nas i naszej części świata to już na pewno ten moment na wybielanie Rosjan. Absolutnie przejmujący jest krótkometrażowy dokument „Uzbrojony tylko w kamerę: Życie i śmierć Brenta Renauda”, który opowiada historię reportera wojennego. Mężczyzna relacjonował m.in. wojnę w Iraku i Afganistanie, a przyszło mu zginąć w Ukrainie. Jemu i wielu innym dziennikarzom, którzy zginęli w imię prawdy. Trzeci dokument, który chciałabym docenić i moim zdaniem warto zobaczyć, to „Idealna sąsiadka”. Pokazuje makabryczne relacje sąsiedzkie z perspektywy kamery policyjnej. To, co zobaczycie w tej produkcji, na pewno zostanie z wami na długo. And the Oscars goes to? O tym przekonamy się 16 marca O tym, kto ostatecznie zdobędzie statuetkę, przekonamy się w nocy z 15 na 16 marca 2026 roku. Czeka nas kilkugodzinna gala, kiedy wszystko stanie się jasne. Nie jestem fanką obstawiania, kto ostatecznie może wygrać, bo żaden z tych filmów nie jest jednowymiarowy i każdy zasługuje na docenienie pod różnymi względami. Gdybym jednak miała się zabawić, poniżej przedstawiam moją listę typów – według tego, co moim zdaniem zrobi Akademia, a nie subiektywnej oceny. Sama jestem ciekawa, w ilu punktach uda mi się trafić. Najlepszy film: Jedna bitwa po drugiej Najlepszy aktor pierwszoplanowy: Michael B. Jordan Najlepsza aktorka pierwszoplanowa: Jessie Buckley Najlepszy aktor pierwszoplanowy: Sean Penn Najlepsza aktorka drugoplanowa: Teyana Taylor Najlepszy reżyser: Paul Thomas Anderson Najlepszy scenariusz oryginalny: Grzesznicy Najlepszy scenariusz adaptowany: Jedna bitwa po drugiej Najlepszy krótkometrażowy film dokumentalny: Diabeł ma zajęcie Najlepszy długometrażowy film animowany: K-popowe łowczynie demonów Najlepsze zdjęcia: Frankenstein Najlepsza scenografia: Frankenstein Najlepsze kostiumy: Frankenstein Najlepszy pełnometrażowy film dokumentalny: Pan Nikt kontra Putin Najlepszy montaż: Jedna bitwa po drugiej Najlepszy dźwięk: F1: Film Najlepsza piosenka: K-popowe łowczynie demonów Najlepsze efekty specjalne: Avatar: Ogień i popiół Najlepsza muzyka oryginalna: Grzesznicy Najlepsza charakteryzacja i fryzury: Frankenstein Najlepszy film międzynarodowy: Głos Hind Rajab Najlepszy casting: Jedna bitwa po drugiej Czytaj także: Złote Globy 2026 i powrót do klasyki. O sukni JLO długo nie zapomnimy, ale spójrz na Teyanę Taylor Suknie z BAFTA 2026 to klasyka z nowoczesnym twistem. Emma Stone olśniła najmodniejszą kreacją roku Dziedziczka L'Oréal i sensacyjne nagłówki. Recenzja filmu „Najbogatsza kobieta świata”
Dziedziczka L'Oréal i sensacyjne nagłówki. Recenzja filmu „Najbogatsza kobieta świata”
Film "Najbogatsza kobieta świata" to fikcyjna opowieść oparta na prawdziwej i bardzo elektryzującej historii z życia spadkobierczyni fortuny L'Oréal. Od piątku 13 marca 2026 roku będzie można go zobaczyć na ekranach kin. Ale czy warto?
Ostatnio historie wielkich rodzinnych koncernów są na czasie. Serial „Sukcesja”, który opowiadał o walce rodzeństwa w dojściu do władzy w firmie prowadzonej przez ich ojca, elektryzował widzów na całym świecie. Oficjalnie się jednak zakończył i pozostawił niedosyt, bo wciąż jesteśmy głodni tego typu historii. Okazuje się, że jedna z nich jest na wyciągnięcie ręki. W piątek 13 marca 2026 roku do kin wchodzi film „Najbogatsza kobieta świata”. Główną rolę w nim gra Isabelle Huppert, która wcieliła się w postać Marianne Ferrere. Jest to fikcyjna bohaterka, której historia została jednak oparta na sylwetce Liliane Bettencourt - legendarnej spadkobierczyni fortuny L'Oréal. „Najbogatsza kobieta świata” – historia, która rozgrzała opinię publiczną Na początku należy podkreślić, że nie jest to film biograficzny. To fabularna historia oparta na doniesieniach prasowych i kontrowersjach związanych z wieloletnią relacją miliarderki z pewnym fotografem, któremu przekazywała majątek o znacznej wartości (miliard euro). A szkoda, bo wielce prawdopodobne, że tajniki działania i rozwoju tak wielkiej firmy o światowej sławie mogłaby zaciekawić o wiele bardziej niż plotki na temat życia prywatnego jej założycielki. Szczególnie że to właśnie Liliane Bettencourt rozszerzyła portfolio L'Oréal i rozpowszechniła markę na całym świecie. Wizerunek ponad wszystko Ten film jest jedną wielką metaforą życia głównej bohaterki. Piękne stroje i perfekcyjny makijaż, cudowne wnętrza, a także kolorystyka, w jakich zostały utrzymane kadry, sprawiają wrażenie intymności, jakbyśmy zajrzeli do szafy Marianne. Z jednej strony wyciągamy garsonkę Chanel, która odzwierciedla jej siłę i status społeczny, z drugiej sięgamy po basicowe spodnie symbolizujące emocje zamkniętej w niej małej dziewczynki, odczuwającej potrzebę bycia kochaną i akceptowaną. „W naszym domu nie mówiło się o uczuciach” – podkreśla w pewnym momencie córka bohaterki. I właśnie to w jakiś sposób tłumaczy zachowanie Marianne. Została nauczona przez ojca, że rodzinę traktuje się jak część firmy, jako partnerów w biznesie, a nie bliskich. Nic więc dziwnego, że gdy jako seniorka zostaje dostrzeżona przez charyzmatycznego fotografa, traci dla niego głowę i spełnia jego kosztowne zachcianki. Te piękne kadry podkreślają też dewizę rodziny Ferrere – wizerunek ponad wszystko. Nieważne, co dzieje się w środku, najistotniejsze jest to, jak jesteśmy przedstawiani na zewnątrz. Co jest najważniejsze w historii o silnych bohaterach? Aktorzy Największą siłą tego filmu jest gra aktorska. Posągowa Isabelle Huppert nie musi się wypowiadać, żebyśmy wiedzieli, co ma nam do przekazania. Hipnotyzujący błękit jej oczu w połączeniu z perfekcyjnie pomalowanymi ustami sprawiają, że nie sposób oderwać wzroku od granej przez nią Marianne. To ona jest główną bohaterką, ale każda z postaci ukazanych w filmie ma w sobie charyzmę, role są świetnie napisane i mistrzowsko odegrane. Aktorzy wzbili się na wyżyny umiejętności, aby zapewnić nam efekt wow. Czuć napięcie, chemię między bohaterami, a przede wszystkim coś, co trudno osiągnąć w filmie – sympatię lub antypatię widzów. Główna bohaterka jest przedstawiona jako ofiara i choć w wielu momentach chcielibyśmy się na nią złościć, fascynuje nas do tego stopnia, że nie jesteśmy w stanie. Za to fotograf Pierre od pierwszej sceny, w której się pojawia, wzbudza naszą antypatię – na początku niemiło łechtając zakończenia nerwowe, aż dochodzi do momentu, w którym nie możemy na niego patrzeć i zupełnie nie jesteśmy w stanie mu współczuć. Osią tego filmu jest świetna rola lokaja (Raphael Personnaz), który jest niczym prawdziwy bodyguard próbujący ochronić bohaterów przed nimi samymi. I choć czasami jego motywacje mogą się wydawać nieoczywiste, ostatecznie to ten superhero, który ratuje świat wyłącznie z dobrych intencji. A przecież każdy film potrzebuje takiego bohatera. „To było jak powieść bez końca” Takie słowa padają pod koniec filmu z ust Pierre’a (Laurent Lafitte), fotografa, który zawrócił w głowie głównej bohaterki. Nie da się pod nimi nie podpisać po obejrzeniu tej produkcji. Na początku jesteśmy zaciekawieni kontrowersyjną historią, która wciąga, ale potem traci dynamizm. Niczym nagłówek portali plotkarskich – im dłużej czytamy o tym samym, tym mniej chętnie w niego klikamy, żeby zapoznać się z całym artykułem. Ja miałam wrażenie, że film jest nieco przedłużony. Historia była ciekawa, ale nie aż tak, aby przez 2 godziny trzymać nas w napięciu. Być może zabrakło tu dynamicznego głównego wątku. Twórcy postawili na relację Marianne i Pierre’a, a konflikt bohaterki z córką został ściągnięty na dalszy plan. Zabrakło tu zatem impulsu, dla którego hitem stała się „Sukcesja” czy chociażby „Dynastia”. Zamiast tego dostajemy telenowelowe wibracje, które łatwo będzie zapomnieć wraz z kolejnymi obejrzanymi produkcjami. Mimo tego jest to film, który sprawia, że historia Liliane Bettencourt zaciekawia i chcemy dowiedzieć się o niej jeszcze więcej. Właśnie dlatego warto się na niego wybrać. Ja po seansie na pewno zgłębię jej biografię i chętnie poznam szczegóły na temat imperium L’Oreal oraz tego, jak wiele zrobiła ta kobieta, aby rozpowszechnić markę na cały świat. I gdy już to zrobię, chętnie się tym z wami podzielę. View oEmbed on the source website Czytaj także: „Diamenty” - film, który pokochasz. Kasia Smutniak w wyjątkowej historii o kobietach Wybrałam 10 perełek street style z Paris Fashion Week. Te looki chętnie odtworzę wiosną 2026 Przetestowałam olejek do włosów Metal Detox od L'Oreal Professionnel. Ten produkt jest przemocny
"Niewinne" - redakcje Burda Media Polska razem na Dzień Kobiet. Mówimy dość presji społeczeństwa
Dzień Kobiet to wyjątkowe święto. Z tej okazji w Burda Media Polska połączyliśmy siły naszych redakcji i stworzyliśmy spot "Niewinne", w którym rozprawiamy się z presją społeczną. Bo my już niczego nie musimy, ani nie powinnyśmy.
Dzień Kobiet to nie tylko tulipany, goździki i czekoladki. To przede wszystkim święto, którego głównym celem jest przypominanie, jak wiele jesteśmy warte takie, jakie jesteśmy. 8 marca podkreślajmy zatem, że to nie oczekiwania społeczeństwa warunkują, jakimi jesteśmy kobietami, tylko my same i nasze czyny. I właśnie o tym jest najnowszy spot "Niewinne" stworzony we współpracy przez serwisy Burda Media Polska. Spot "Niewinne" - redakcje Burda Media Polska razem na Dzień Kobiet Elle Polska, Glamour Polska, Viva!, Wizaz.pl, Kobieta.pl, Polki.pl oraz Mamo to ja - wszyscy razem łączymy siły, żeby opowiedzieć o kobietach i dla kobiet. Inicjatorem projektu był zespół Video Hub kierowany przez Karolinę Bornińską, Head of Video Hub w Burda Media Polska. Bo dziś największą presją, którą społeczeństwo wywiera na kobiety, jest to, jakie być "powinny". A czy naprawdę ktoś ma nam mówić, jak mamy żyć? W wideo udział wzięły kobiety reprezentujące różne środowiska, które możecie kojarzyć z mediów, m.in.: Mery Spolsky, Julia Kamińska, Anna-Maria Sieklucka, Mandaryna, Barbara Kurdej-Szatan, Sara James oraz Joanna Opozda. Każda z nich podzieliła się swoją historią dotyczącą tego, jaką łatkę przypięło im społeczeństwo. A my doskonale wiemy, że to nie świadczy o ich wartości. Cały spot jest już dostępny w serwisie YouTube. Jest dokładnie taki jak my, kobiety - emocjonalny, dynamiczny, pełen czułych spojrzeń. Nie możecie go przegapić. Kobiety przeciwko presji społeczeństwa Projekt „Niewinne” to nie jednorazowy komunikat, lecz część szerszej narracji obecnej w mediach kobiecych Burda Media Polska przez cały rok – w artykułach, wywiadach i projektach wideo. Bądźcie z nami, śledźcie nasze portale i przyłączcie się do tej wyjątkowej akcji. Bądźmy dla siebie życzliwe, nie tylko w Dzień Kobiet. Czytaj także: Świętowanie kobiecości czy manifestowanie poglądów? Dzień Kobiet to nie tylko miłe święto "Wmawia nam się, że musimy być zgodne z oczekiwaniami innych". Michalina Grzesiak rozmawia z Szafiarką Dorką Urlop bez męża i dzieci to fanaberia? „Nieważne, co ktoś sądzi o twoim życiu, to nie jego życie”
"Perfekcyjnie NIEidealna": Metamorfoza w "wieku vintage" jest możliwa? Kobieto, daj sobie szansę
Michalina Grzesiak w podcaście "Perfekcyjnie NIEidealna" zapytała swoją gościnię o to, jak zmienić styl w "wieku vintage". Szafiarka Dorka o metamorfozie po 50-tce powiedziała wprost: "Daj sobie szansę". Zobacz, od czego warto zacząć.
Gościnią nowego odcinka podcastu "Perfekcyjnie NIEidealna", prowadzonego przez Michalinę Grzesiak, jest Szafiarka Dorka. Panie szczerze porozmawiały o tym, jak to z tą modą jest i dlaczego wciąż, zamiast dodawać nam pewności siebie, przyprawia nas o kompleksy. Czy da się zmienić styl po 50-tce? Czy "wiek vintage" nas ogranicza? Na te pytania także znajdziemy odpowiedź w nowym odcinku podcastu. Szafiarka Dorka o metamorfozie po 50-tce - czy to możliwe? Michalina Grzesiak przytoczyła słowa swojej gościni, którymi określiła ona kobiety w swoim wieku - "kobietami w wieku vintage". To piękne określenie, ale też moment życia, w którym mamy dwa wyjścia - myśleć, że moda już nie jest dla nas lub pokochać siebie w nowej wersji, właśnie w wersji vintage. Następnie panie zaczęły się zastanawiać nad tym, jak namówić kobiety po 50-tce na to, aby nie bały się zmian. Szafiarka Dorka zaprasza na swój profil, gdzie dzieli się motywacjami i inspiracjami, bo to właśnie ona może być najlepszym przykładem dla kobiet w "wieku vintage", aby odważyły się bawić modą. To niesamowita rozmowa, która inspiruje - nie tylko kobiety po 50-tce, ale też młodsze, które już teraz chcą zadbać o odpowiednio dobraną garderobę. Szafiarka Dorka w nowym odcinku podcastu "Perfekcyjnie NIEidealna" Nowy odcinek "Perfekcyjnie NIEidealnej" z Szafiarką Dorką jest już dostępny na naszym kanale w serwisie YouTube. To nie tylko rozmowa o modzie, ale przede wszystkim o byciu sobą, odwadze do zmian i eksperymentowania z własnym wizerunkiem. My na pewno będziemy wracać do niej po inspiracje i motywację. Czytaj także: "Wmawia nam się, że musimy być zgodne z oczekiwaniami innych". Michalina Grzesiak rozmawia z Szafiarką Dorką Nawojka Chałupińska-Nowik apeluje do kobiet, które marzą o wielkiej karierze: "Nie róbcie tego sobie" „Nie wyrzucę, bo przyda się do chodzenia po domu”. Tak obniżasz poczucie własnej wartości
Szafiarka Dorka o tym, jak naprawdę wygląda świat mody. "Stylistki utrwalają nasze kompleksy"
Nową gościnią podcastu "Perfekcyjnie NIEidealna" jest Szafiarka Dorka - inspiracja wielu kobiet, która wyraźnie podkreśla, że moda ma nam sprawiać radość i niwelować kompleksy, a nie w nie wprawiać. Zobacz, co powiedziała w rozmowie z Michaliną Grzesiak.
Szafiarka Dorka to kobieta, którą w sieci pokochały setki tysięcy kobiet - za jej autentyczność, inspiracje, jakimi dzieli się z nami, a także luz, którego brakuje wielu innym influencerkom. Tym bardziej cieszy, że to właśnie ona jest gościnią kolejnego odcinka podcastu "Perfekcyjnie NIEidealna". W rozmowie z Michaliną Grzesiak opowiedziała m.in. o tym, że kobietom wmawia się podążanie za oczekiwaniami innych. To jednak nie koniec cennych spostrzeżeń naszej bohaterki. Szafiarka Dorka o tym, dlaczego kobiety wciąż są niewidzialne Michalina Grzesiak zapytała Szafiarkę Dorkę o to, czy inne influencerki i stylistki są zazdrosne o jej popularność i czy spotkała się z przykrymi komentarzami z ich strony. Gościni szczerze odpowiedziała, że nie, co jej zdaniem wynika z obawy przed konfrontacją. Takie podejście często przyprawia kobiety o jeszcze większe kompleksy. A moda to powinna być radość i możliwość podkreślenia własnej osobowości. Nawet jeśli stawiamy na szafę kapsułową, która opiera się na minimalizmie. Wciąż jednak za mało przykładamy wagę do elementów garderoby, co wynika nie z tego, że nie mamy na to ochoty, a z tego, że szkoda nam wydawać pieniądze na swój wygląd. I właśnie dlatego bywamy niewidzialne. "Perfekcyjnie NIEidealna" z Szafiarką Dorką już na YouTubie Podcast "Perfekcyjnie NIEidealna" prowadzi Michalina Grzesiak, a jej gościnie nigdy nie są przypadkowe. Rozmawia z nimi bowiem na różne istotne dla kobiet tematy, o których często zapominamy w codzienności. Moda jest jednym z nich. Odcinek z Szafiarką Dorką jest już dostępny na naszym kanale w serwisie YouTube. Czytaj także: "Cały czas uważamy, że mamy prawo oceniać kobiety po wyglądzie". Marta Langwald w rozmowie z Michaliną Grzesiak „Nie wyrzucę, bo przyda się do chodzenia po domu”. Tak obniżasz poczucie własnej wartości Moda ma wspierać, nie stresować. Poznajcie Asię Przenicką-Malek, powergirl Instagrama i moją inspirację
"Wmawia nam się, że musimy być zgodne z oczekiwaniami innych". Michalina Grzesiak rozmawia z Szafiarką Dorką
W nowym odcinku podcastu "Perfekcyjnie NIEidealna" gościnią Michaliny Grzesiak jest Szafiarka Dorka. Panie porozmawiały o modzie nie tylko w kontekście stylizacji, ale przede wszystkim tego, ile elementy garderoby są w stanie wnieść do naszego życia. Zobacz cały odcinek.
Moda potrafi wyrazić więcej niż tysiąc słów. To ona sprawia, że robimy takie, a nie inne pierwsze wrażenie. Ona może przeważyć o tym, czy dostaniemy pracę, czy spodobamy się miłości naszego życia, a przede wszystkim - zapewnić nam poczucie własnej wartości. To, co zakładamy na siebie, jest w stanie dodać nam pewności siebie, a także opowiedzieć historię tego, na jakim etapie życia aktualnie jesteśmy. Szafiarka Dorka opowiedziała o tym wszystkim w rozmowie z Michaliną Grzesiak - w nowym odcinku podcastu "Perfekcyjnie NIEidealna". Szafiarka Dorka: "Ubranie wyraża naszą osobowość" Polki są coraz bardziej świadome swojego wyglądu oraz tego, jak się ubierać, ale wciąż brakuje nam w tym wszystkim pewności siebie. Stawiamy na bezpieczne opcje, prostotę, bojąc się eksperymentowania z modą. Wskazuje, że tym, co nas blokuje, z pewnością jest historia. Dawniej nie było takiej dostępności do inspiracji, możliwości zakupu nowych, modnych elementów garderoby, dostępu do krawcowych. Dziś to się zmieniło, ale Polki wciąz mają w głowie tamte czasy. Szafiarka Dorka wskazuje też, że programy, które dotyczą metamorfoz, metamorfozy w internecie, mogą wprawiać kobiety w komplesy. Kazanie bohaterkom stanąć przed lustrem i wymienianie ich wad nie wpływa bowiem korzystnie na pozytywne postrzeganie samej siebie i swojego wyglądu. Nasza bohaterka na własnym przykładzie opowiedziała Michalinie Grzesiak o tych "oczekiwaniach innych". Podkreśliła, że regularnie spotyka się z komentarzami, że jej stylizacje nie wyglądają "kobieco". Tylko właśnie - pytanie, co oznacza kobieco. Nad tym panie zastanawiają się w nowym odcinku podcastu "Perfekcyjnie NIEidealna". "Perfekcyjnie NIEidealna": Szafiarka Dorka w rozmowie z Michaliną Grzesiak Nowy odcinek podcastu "Perfekcyjnie NIEidealna" z Szafiarką Dorką jest już dostęny na naszym kanale w serwisie YouTube. To baza informacji nie tylko dotycząca tego, jak budować stylizacje, ale przede wszystkim tego, jak podchodzić do swojego ciała i elementów garderoby, które posiadamy. Bo moda potrafi powiedzieć o nas więcej niż tysiąc słów, a przede wszystkim jest dla nas - nie my dla niej. Czytaj także: Szafiarka Dorka o tym, jak naprawdę wygląda świat mody. "Stylistki utrwalają nasze kompleksy" "Cały czas uważamy, że mamy prawo oceniać kobiety po wyglądzie". Marta Langwald w rozmowie z Michaliną Grzesiak Moda ma wspierać, nie stresować. Poznajcie Asię Przenicką-Malek, powergirl Instagrama i moją inspirację
Dawid Karolak w 3. odcinku "Twarzą w twarz": "Dałem sobie rok, żeby przeorganizować swoje życie"
3. odcinek podcastu "Twarzą w twarz" jest już dostępny w serwisie YouTube. Gościem Wiktora Słojkowskiego jest Dawid Karolak, który opowiedział o swojej stracie, a także wyjątkowej relacji z siostrą. Zobacz, co dokładnie zdradził.
W 3. odcinku podcastu "Twarzą w twarz" czeka nas szczera spowiedź Dawida Karolaka, który w rozmowie z Wiktorem Słojkowskim opowiedział m.in. o swojej wielkiej stracie. Gdy miał 25 lat, zmarła jego mama. Cały ten ciężar musiał wziąć na swoje barki, ponieważ jednocześnie chciał chronić przed tym swoją siostrę. O ich niezwykłej relacji również opowiedział w tej szczerej rozmowie bez tematów tabu. Dawid Karolak o relacji z siostrą Odejście rodzica jest traumatycznym przeżyciem dla każdego. Dawid Karolak przekonał się o tym na własnej skórze już w wieku 25 lat. Wtedy musiał wziąć na swoje barki trudną rzeczywistość, jaką jest przeżycie żałoby i załatwianie wszystkich formalności. Chciał też ułatwić tę sytuację swojej siostrze, z którą jest bardzo zżyty. To był czas, kiedy musiał skupić się na sobie, siostrze i tym, jak teraz będzie wyglądać ich rzeczywistość. Dawid Karolak opowiedział też w podcaście, jak wygląda ich relacja. To jednak nie wszystko. W rozmowie z Wiktorem Słojkowskim otworzył się także na temat tego, jak później radził sobie z tą sytuacją. 3. odcinek "Twarzą w twarz" z Dawidem Karolakiem 3. odcinek "Twarzą w twarz" jest już dostępny na naszym kanale w serwisie YouTube. Wiktor Słojkowski przepytuje w nim Dawida Karolaka z trudnych chwil, które na dobre odcisnęły piętno na jego gościu. To opowieść nie tylko o wielkiej stracie, ale też nauce życia na nowo po takiej traumie. Warto zapoznać się z całym odcinkiem, aby przekonać się o tym na własnej skórze. Czytaj także: "Ze mnie los zakpił". Wiktor Słojkowski o stracie i żałobie w 1. odcinku "Twarzą w twarz" „Muszę opłakać siebie sprzed kilku lat". Michalina Grzesiak w rozmowie z Pauliną Mikułą o rozstaniu i miłości na własnych zasadach Nawojka Chałupińska-Nowik apeluje do kobiet, które marzą o wielkiej karierze: "Nie róbcie tego sobie"
Szczera spowiedź Dawida Karolaka w podcaście "Twarzą w twarz". 3. odcinek już na YouTubie
3. odcinek podcastu "Twarzą w twarz" jest już dostępny w serwisie YouTube. Gościem Wiktora Słojkowskiego jest Dawid Karolak. Bohater szczerze opowiedział o swojej wielkiej stracie i dorosłości, która spadła na niego w wieku 25 lat.
Jeśli chodzi o śmierć bliskiej osoby, a przede wszystkim rodzica, jest to traumatyczne przeżycie dla każdego - niezależnie od wieku. Nie da się jednak ukryć, że choć nigdy nie można się na coś takiego przygotować, im młodsi jesteśmy, tym trudniej znieść tak okrutną rzeczywistość. Dawid Karolak, bohater 3. odcinku naszego podcastu "Twarzą w twarz", przekonał się o tym na własnej skórze. Postanowił opowiedzieć o swojej stracie w rozmowie z Wiktorem Słojkowskim. Dawid Karolak o swojej stracie "Twarzą w twarz" to cykl rozmów Wiktora Słojkowskiego z jego gośćmi. Są to historie szczere, bez tematów tabu - często przepełnione bolesnymi wspomnieniami. Tak jest również w przypadku nowego odcinka, w którym Dawid Karolak opowiedział o śmierci swojej mamy. Miał wtedy zaledwie 25 lat. Gdy nadszedł ten trudny moment, był w swoim mieszkaniu. Tam otrzymał telefon, który na dobre odmienił jego życie. Choć jego mama długo chorowała, nie był przygotowany na jej odejście. Wszystko potoczyło się bardzo szybko. Bohater 3. odcinka "Twarzą w twarz" wprost przyznał, że była to sytuacja, która na dobre zmieniła jego życie. Opowiedział także o tym, jak chronił swoją siostrę w tych trudnych chwilach. 3. odcinek podcastu "Twarzą w twarz" jest już dostępny w serwisie YouTube Cała rozmowa Wiktora Słojkowskiego z Dawidem Karolakiem jest już dostępna na naszym kanale w serwisie YouTube. Panowie porozmawiali nie tylko o odejściu mamy bohatera, ale także o tym, czy można kłamać z miłości i co zostaje z człowieka w momencie, w którym musi doświadczyć tak ogromnego bólu. To szczera, przejmująca rozmowa, której warto posłuchać - zwłaszcza jeśli sami znajdujemy się w podobnej sytuacji. Czytaj także: "Ze mnie los zakpił". Wiktor Słojkowski o stracie i żałobie w 1. odcinku "Twarzą w twarz" "Do dzisiaj myślę, że jestem dobry z niczego". Wiktor Słojkowski w 1. odcinku podcastu "Twarzą w twarz" „Muszę opłakać siebie sprzed kilku lat". Michalina Grzesiak w rozmowie z Pauliną Mikułą o rozstaniu i miłości na własnych zasadach