Za nami konferencja Safe Family Day. Polki.pl, Mamotoja.pl i Google o bezpieczeństwie dzieci w sieci
27 maja 2026 roku odbyła się konferencja Safe Family Day, którą jako Polki.pl zorganizowaliśmy wspólnie z Mamotoja.pl oraz Google. Wśród gości znalazło się wielu ekspertów, z którymi porozmawialiśmy o tym, jak zapewnić dzieciom bezpieczeństwo w sieci.
Przełom maja i czerwca to wyjątkowy czas, kiedy świętujemy rodzinę. Dzień Mamy, Dzień Dziecka i nadchodzący wielkimi krokami Dzień Taty to wyjątkowe święta, podczas których okazujemy naszym najbliższym miłość i troskę. Właśnie dlatego Polki.pl razem z Mamotoja.pl i Google zorganizowały konferencję Safe Family Day, podczas której rozmawialiśmy o bezpieczeństwie dzieci w sieci. Do jakich wniosków udało nam się dojść? Za nami konferencja Safe Family Day Na początku wydarzenia gości powitały Marta Kabulska, redaktorka naczelna Polki.pl i Mamotoja.pl, oraz Karolina Kalinowska, dyrektorka segmentu Women & Food w Burda Media Polska. Obie panie przybliżyły zebranym informacje dotyczące naszych serwisów, a potem opowiedziały o idei samego wydarzenia. Bo dla nas kluczowe jest dbanie o to, aby cała rodzina w sieci była bezpieczna. Stąd tematyka paneli dyskusyjnych, które odbyły się podczas konferencji. Pierwszy z nich dotyczył tego, "Jak nie zgubić dzieci w sieci?". Marta Kabulska porozmawiała o tym z dr Zuzanną Jastrzębską-Krajewską oraz aktorką i mamą Moniką Mrozowską, która przytoczyła ciekawe sytuacje ze swojego życia. Panie wspólnie zastanowiły się nad tym, jak cyberprzestrzeń wpływa na najmłodszych i jak ważna jest rozmowa z pociechami na temat tego, co robią w sieci. Doskonałym uzupełnieniem tego panelu było wystąpienie eksperta Google Polska, Kamila Brzezińskiego, który opowiedział nam o tym, jak ustawić podstawowe narzędzia kontroli rodzicielskiej, żeby zachować pieczę nad tym, co nasze dziecko robi w sieci, a jednocześnie nie blokować mu wszystkich treści, żeby nie czuło się wykluczone. Polki.pl, Mamotoja.pl i Google dla bezpieczeństwa dzieci w sieci To jednak nie koniec atrakcji. Kolejny panel dotyczył bowiem odporności psychicznej w świecie lajków. O tym opowiedziała Ewa Abart, twórczyni akcji społecznej "Hejt nie jest ok". Wszyscy możemy się z tym zgodzić i warto wiedzieć, gdzie szukać pomocy, jeżeli nasze dzieci lub może też my sami doświadczymy nienawiści w internecie. Najwięcej emocji wzbudził ostatni panel dotyczący tego, czy istnieje równowaga między rodzicami, dziećmi i internetem. O tym porozmawiali Marta Kabulska, Beti Ogarnia oraz Przemek Broniek. Ale nie tylko oni. Podczas panelu rozgorzała bowiem również dyskusja z gośćmi na temat praw do wizerunku naszych dzieci. Nie zabrakło również rozmów za kulisami oraz atrakcji dla najmłodszych. Dziękujemy wszystkim za obecność i ogrom ciekawych informacji. Czytaj także: Cyberprzemoc - na czym polega i jak uchronić przed nią dziecko? Wychowujemy pokolenie przebodźcowanych dzieci. Zniknęła nuda, a wraz z nią coś ważnego "Jestem mamą, a wyrzuty sumienia to moja specjalność". Bo poprzeczka postawiona jest zbyt wysoko
Odpoczynek, aktywne wakacje czy testowanie lokalnych smaków? Emilia-Romania zapewni ci włoskie dolce vita
Polacy kochają Włochy, a regionem, który przyciąga ich coraz bardziej, jest... Emilia-Romania. Trudno się dziwić. Ta część słonecznej Italii zachwyca wieloma możliwościami na spędzenie wakacji - od podziwiania pięknych widoków, eksplorowania zamków i muzeów, przez poznawanie lokalnej kuchni, aż po sportowe aktywności. Dla każdego coś dobrego. Chodź, podpowiem ci, jak spędzić wakacje życia w Emilii-Romani.
Jeżeli zastanawiasz się nad tym, gdzie warto spędzić wakacje, Włochy to zawsze dobry wybór. Tu jednak pojawia się pytanie - jaki region wybrać, żeby w pełni poczuć klimat słonecznej Italii. Wizzair uruchomił właśnie loty bezpośrednio z Warszawy do Rimini, czyli jednego z najpopularniejszych turystycznie miast Romanii. W zaledwie 2 godziny możemy znaleźć się na piaszczystej plaży nad samym Adriatykiem. A cały region Emilia-Romania ma nam wiele do zaoferowania - od aktywnego wypoczynku, przez obcowanie z kulturą i naturą, aż po testowanie najpyszniejszych włoskich produktów. Tu każdy znajdzie coś dla siebie. A ja już wiem, na co szczególnie warto zwrócić uwagę. Emilia-Romania to region dla fanów aktywnego wypoczynku Emilia-Romania to serce północnych Włoch i jednocześnie najbardziej różnorodny region tego kraju. Położony jest pomiędzy Apeninami a Adriatykiem. Historycznie dzieli się go na dwie odrębne krainy - Emilię (część zachodnia i środkowa) oraz Romanię (część wschodnia). Dziś jednak to jeden duży region o ogromnym bogactwie kulturowym i kulinarnym. Ta część Włoch oferuje nam ogrom atrakcji. Przede wszystkim są to piękne piaszczyste plaże np. Rimini czy Riccione, na których możemy odpocząć, a dzieci będą miały ogromną radość z kąpieli w falach Adriatyku. Region może poszczycić się 10 nowymi promenadami, 9 plażami z Błękitną Flagą i 10 z Zieloną Flagą - są to wyróżnienia przyznawane kąpieliskom rodzinnym i ekologicznym. Robią wrażenie zarówno w dzień, gdy są oblane słońcem, jak również wieczorem, gdy to zachodzi nad Adriatykiem. Emilię-Romanię szczególnie warto zwiedzać na dwóch kółkach. Zwłaszcza że sami mieszkańcy taką formę podróżowania uznają za tradycyjną. Znajdziemy tam ponad 9 tysięcy kilometrów tras i świetnie rozwiniętą infrastrukturę rowerową. Region oferuje nam różnorodne szlaki, m.in. Food Valley, czyli serce kulinarnych Włoch, oraz 100 hoteli rowerowych i 200 obiektów przyjaznych cyklistom, w których można np. wypożyczyć jednoślady na wycieczkę. To też idealny region dla fanów zabytków, jest to bowiem kraina zamków i twierdz pochodzących ze średniowiecza i renesansu, które przypominają nam o dawnych mieszkańcach Romanii. Oprócz tego 2 parki narodowe oraz różne rezerwaty przyrody zachęcają nas do odkrywania ich podczas pieszych wędrówek. Bogactwo przyrody jest tu widoczne na każdym kroku. A po takiej wyprawie możemy odpocząć w jednym z dostępnych w regionie ośrodków SPA. To zatem idealny region dla ludzi kochających aktywny wypoczynek. Wycieczki rowerowe, piesze wędrówki, nordic walking, a także inne sporty są tu widoczne gołym okiem i aż przyciągają turystów do dołączenia. A po aktywnościach najlepiej spędzić czas na eksplorowaniu lokalnej kuchni, która jest jedną z najbogatszych w całych Włoszech. Smaki Emilii-Romani Emilia-Romania to region bogaty w produkty, o których wszyscy słyszeliśmy. Tu możemy poczuć ich smak w oryginalnej wersji. Emilia-Romania może poszczycić się aż 45 produktami o chronionej nazwie pochodzenia. Do najbardziej znanych należą: Prosciutto di Parma DOP, czyli obłędna szynka dojrzewająca, Parmigiano Reggiano DOP - ser o intensywnym smaku, który może być samoistną przekąską lub świetnym dodatkiem do makaronów i sałatek, a także Aceto Balsamico Tradizionale DOP - tradycyjny ocet balsamiczny z Modeny. Parma to miejscowość, która nosi tytuł Miasta Kreatywnego UNESCO w dziedzinie gastronomii. Nie możemy też zapomnieć, że w Emilii-Romani znajduje się Bolonia, czyli ojczyzna ragu alla bolognese czy oryginalnej bolońskiej mortadeli. A samo Rimini i wybrzeże Romanii słyną z piadiny, czyli cienkiego placka na bazie mąki, wody i smalcu, a także przepysznych ryb i owoców morza. Wszystkich tych dobroci możemy spróbować w oryginalnych wytwórniach i restauracjach. Na Food Valley składają się wytwórnie oliwy. Ja odwiedziłam Oleificio Renzi Simone prowadzoną od 4 pokoleń. Mattia i jego dziadek Guerrino z pasją opowiadają o tym, jak stworzyć najlepszą oliwę z oliwek i ją przetestować, aby w pełni poczuć jej bogaty smak. Będąc w Romanii, nie sposób nie zajrzeć również do tradycyjnej DOP Fossa Cheese w Mondaino, która również jest rodzinnym miejscem, w którym możemy spróbować przepysznych serów i wędlin. DOP Fossa Cheese prowadzi ojciec z dwoma synami. Bracia na co dzień są nauczycielami, a w okresie wakacyjnym przygotowują sery i wszystko robią ręcznie. Najpierw ich produkty są zamknięte w zagipsowanym tunelu przez 81 dni. Później bracia dokładnie je obierają - dziennie około 1000 serów - żebyśmy mogli zachwycać się ich smakiem. Emilia-Romania to też przepiękne winnice, w których możemy zobaczyć, jak produkuje się pyszne wino z tego regionu. I oczywiście bogaty wybór restauracji. W Riccione urzekła mnie Nico Casa & Bottega otwarta codziennie od 9 do 15, więc możemy wybrać się tam np. na lunch. W kuchni króluje tam Nicoletta, która jest rodowitą Romagnolą i robi najlepszą piadinę oraz makarony na świecie (a jakie ciasta!). Cudowny jest też sam klimat tego miejsca - możemy poczuć się jak na obiedzie u babci. A potem zaśpiewać wraz z Nicolettą "Romagna mia, Romagna in fiore", czyli "Moja Romania, Romania w kwiatach" - nieoficjalny hymn tego regionu. Tam, gdzie góry łączą się z morzem, musi być sztuka Włochy to niesamowicie inspirujący kraj. Zawsze, gdy się tam znajduję, odkrywam coś, co karmi artystyczną stronę mojej duszy. Tak też było tym razem. Piękne widoki to jedno, ale Emilia-Romania to kolebka artystów. Właśnie z tego regionu pochodzi wybitny reżyser, Federico Fellini, znany m.in. z takich dzieł filmowych jak: "La Strada", "Słodkie życie" czy "Osiem i pół". W Rimini znajduje się muzeum, w którym możemy bliżej zapoznać się z jego twórczością. Z kolei nieopodal Rimini, w niewielkiej turystycznej miejscowości Riccione, możemy znaleźć miejsca, w których kręcono "Pod słońcem Riccione". Region Emilia-Romania znany jest także z wielu muzycznych festiwali. "W krainie bezkresnych wzgórz bije rockowe serce, którym jest wolność, hałas, który staje się dźwiękiem, księżyc, który ustępuje miejsca słońcu, pragnienie pójścia jeszcze dalej i odkrycia w drugim zupełnie innej osoby, z którą można dzielić się emocjami z koncertu" - to jedno z najpiękniejszych zdań, które przeczytałam w przewodniku po tym regionie. Pamiętam, jak byłam jakiś czas temu w innej części Włoch i w telewizji oglądałam koncert włoskich hitów prosto z Rimini. Teraz wiem, że to miasto aż tętni muzyką - od ulicznych grajków, aż po najsłynniejszych muzyków. Nie brakuje też dźwięków silników, to bowiem region motoryzacyjnych legend takich jak Ferrari, Maserati czy Lamborghini. A jak Włochy, to również strefa fashion. Stolicą włoskiej mody bezapelacyjnie jest Mediolan, ale możecie się zdziwić, jak wielu projektantów pochodzi z regionu Emilii-Romani. Iceberg, Alberta Ferretti, Marco Zanini, Giuseppe Zanotti - wszyscy wywodzą się właśnie z Emilli-Romani. I zaskoczę was, ale również Giorgio Armani, jeden z najwybitniejszych włoskich projektantów, urodził się w tym regionie, a dokładnie w miejscowości Piacenza. A Moschino ma tu swoje szwalnie oraz centrum zarządzania. Trudno się dziwić, że tak wielkie nazwiska inspirowały się miejscem swojego pochodzenia. Malownicze pejzaże Emilii-Romani są w stanie natchnąć każdego. Nawet leżaki, które możemy znaleźć na piaszczystych plażach Rimini czy Riccione, mogą być inspirujące. Udowadnia to Marco Morosini, założyciel marki Brandina. W niewielkim butiku w Riccione możemy znaleźć torby i akcesoria stworzone właśnie z materiału, którego używa się do wykonania leżaków. A wszystko zaczęło się od albumu z portretami wykonanymi na plaży, które Marco stworzył jako grafik. Następnie zaprojektował okładkę do niego właśnie z "leżakowego" materiału. - Chciałem opowiedzieć historię każdej z tych osób. Kiedy skończyłem album, powiedziałem, że szukam czegoś, co odzwierciedli również motyw przewodni portretów i będzie morskim akcentem. I wtedy zdecydowałem: "Zróbmy okładkę z tego samego materiału, co leżaki". Kolory tych materiałów, ich struktura przypomina mi czasy dzieciństwa - mówi Marco Morosini, z którym miałam przyjemność porozmawiać chwilę podczas wizyty w sklepie. Muszę przyznać, że trudno przejść koło tego butiku obojętnie i na pewno warto do niego zajrzeć podczas pobytu w Riccione. Zwłaszcza że na drugim piętrze znajdziemy wystawę twórczości Marco, którą możemy zwiedzić zupełnie za darmo. Klimat w Emilii-Romani tworzą ludzie Uwielbiam włoski temperament i włoską gościnność. To właśnie one sprawiają, że tak chętnie wracam do słonecznej Italii - przynajmniej raz w roku. Już wiem, że Emilia-Romania stanie się jednym z moich ulubionych regionów, do których będę wracać, a w dużej mierze sprawili to ludzie, których spotkałam na swojej drodze. Czy to Nicoletta z Nico Casa & Bottega, czy Marco z Brandiny, czy Guerrino i Mattia z wytwórni oliwy Oleificio Renzi Simone - każda z tych osób udowadnia, że wystarczy dobry produkt i odrobina uśmiechu, aby przyciągnąć turystów i jednocześnie zapewnić im moc atrakcji podczas włoskich wakacji. Emilia-Romania to region, który bez wątpienia mogę nazwać sercem Włoch. Łączy góry z morzem, przyciąga wybitnymi krajobrazami, gwarantuje nam niezapomniane doznania smakowe, a dodatkowo daje ogrom możliwości na spędzenie czasu dokładnie tak, jak lubimy - czy to na zwiedzaniu zabytków, obcowaniu z kulturą i sztuką, czy na leżeniu na plaży i morskich kąpielach. Nowe połączenie lotnicze między Warszawą a Rimini ułatwia wybranie się tam na wakacje, a przepiękne ścieżki rowerowe pozwalają eksplorować ten region na dwóch kółkach. Niezależnie zatem od tego, czy chcesz się tam wybrać z rodziną, z przyjaciółmi, czy może ze zwierzakiem, Emilia-Romania przyjmie cię z otwartymi ramionami i zachwyci swoją różnorodnością. Czytaj także: Podczas wizyty w Mediolanie odwiedziłam Armani Silos. To była podróż w stylu haute couture O tym musisz pamiętać, jeśli planujesz zwiedzić południowe Włochy. Rozmowa z Natalią Rosiak o włoskich ciekawostkach W tych 3 miejscach Książulo zostawił swoje "Muala". Sprawdzam! Czy faktycznie jest tak smacznie?
Test słuchawek soundcore Sleep A30 i soundcore AeroClip. Powiem wam, że długo czekałam na takie modele
Przetestowałam dwie pary słuchawek: soundcore Sleep A30 i soundcore AeroClip. Jedne do spania, drugie podczas treningu. Jak mi się sprawdziły? Już wiem, czy zaprzyjaźnię się z nimi na dłużej.
Nie ukrywam, że słuchawki to jedno z moich urządzeń-przyjaciół. Z reguły nie rozstaję się z nimi na krok. Mam je przy łóżku, w torebce, na biurku w pracy i na siłowni. Zawsze mi towarzyszą, bo nigdy nie wiem, kiedy się przydadzą. Czasami zapewniają mi relaksującą muzykę, czasami dźwięki idealne do biegania. Są też momenty, gdy je zakładam po to, aby dobrze tłumiły, gdy muszę się wyciszyć, a dźwięki w otoczeniu na to nie pozwalają. Tym chętniej przetestowałam dwa modele marki soundcore: słuchawki Sleep A30 oraz AeroClip. Czy jestem z nich zadowolona? Słuchawki soundcore Sleep A30 to inwestycja w lepszy sen Pierwsze, co urzekło mnie w tych słuchawkach, to ich design. Zarówno jedna, jak i druga para jest niesamowicie kobieca. Oczywiście nie jest to ich główna zaleta, ale jako osoba szukająca słuchawek, które będą nie tylko dobre jakościowo, ale też minimalistyczne, zdecydowanie się nie zawiodłam. soundcore Sleep A30 to pierwsze na świecie inteligentne słuchawki douszne do snu z ANC, czyli opcją redukcji szumów o mocy 30 dB. Faktycznie, gdy odpowiednio włożyłam je do ucha, a następnie włączyłam opcję ANC, natychmiastowo wygłuszyły dźwięki z zewnątrz. Dzięki temu mogłam się wyciszyć i oddać jakościowemu odpoczynkowi. Słuchawki są również wyposażone w technologię adapcyjnego maskowania chrapania, która przyda się osobom śpiącym w towarzystwie "chrapaczy". Ale najfajniejsza zabawa jest w momencie, gdy zapoznamy się z aplikacją Soundcore, która daje nam wyciągnąć z tych słuchawek 100% funkcji. Do instrukcji dołączony jest kod QR, dzięki któremu błyskawicznie możemy pobrać aplikację z App Store lub Google Play. A w niej znajdziemy niesamowicie dużo funkcji, które ułatwią nam korzystanie z tych słuchawek w pełni. Przede wszystkim są tam różne opowieści do snu, medytacje, a nawet dźwięki fal mózgowych AI dla szybszego i głębszego zasypiania. Aplikacja personalizuje dudnienia różnicowe (binaural beats) AI, dopasowując je do otoczenia i naszego rytmu snu. Stymulują one fale mózgowe odpowiedzialne za relaksację, co pomaga zasnąć szybciej i wejść w głębszą fazę snu. Łącząc zatem słuchawki z aplikacją, możemy w pełni wykorzystać ich możliwości w celu zapewnienia sobie jakościowego odpoczynku. Dodam jeszcze, że nigdy nie byłam fanką spania w słuchawkach czy korkach, bo zawsze denerowało mnie ich wypadanie z uszu lub uciskanie podczas leżenia na boku. W tym przypadku tego nie odczułam. Słuchawki są o 7% cieńsze od poprzedniej generacji, co znacząco redukuje ucisk i zapewnia najwyższy komfort podczas snu. A w dzień możemy je wykorzystać do słuchania muzyki - dźwięk jest czysty, głęboki, a słuchawki nie wypadają z ucha jak wiele ich odpowiedników. soundcore AeroClip - jakościowe słuchawki i elegancja w jednym A propos muzyki i niewypadania z ucha, w tym przypadku warto zwrócić uwagę także na model AeroClip. Te słuchawki zachwyciły mnie przede wszystkim designem. Ich elastyczna konstrukcja typu „Open-Ring” sprawia, że montuje się je bezpośrednio na uchu - niczym elegancką nausznicę. Dzięki temu możemy słuchać muzyki wszędzie i nie denerwować się, że słuchawki nie pasują nam np. do outfitu. Kluczowy jest jednak dźwięk, który bardzo dobrze się rozchodzi i - co najważniejsze - nie na zewnątrz, tylko wprost do naszego ucha. Poprosiłam ludzi dookoła mnie, żeby się przysłuchali, czy w momencie, kiedy słucham muzyki, też słuchają jej razem ze mną. Okazało się, że nie. Słuchawki bardzo dobrze tłumią, a my możemy cieszyć się pełnią dźwięku i dobrym basem. Zrównoważone brzmienie zapewniają 12-milimetrowe przetworniki oraz głośność powyżej 80 dB. Całość wspierają zaawansowane algorytmy audio i nowoczesne materiały membrany. Są to słuchawki, które doskonale sprawdzają się w ruchu - np. podczas biegania. Wydłużona konstrukcja typu „C-bridge”, przjazny dla skóry materiał oraz silikonowe skrzydełka zapewniają komfort i stabilność. Dodatkowo słuchawki posiadają panel dotykowy na całej swojej długości, więc śmiało możemy sterować nimi w ruchu. Są oczywiście kompatybilne ze wspomnianą już przeze mnie aplikacją, w której można spersonalizować sposób sterowania nimi. Słuchawki AeroClip mają jeszcze jedną ogromną przewagę - 8 godzin ciągłego odtwarzania, które można wydłużyć do łącznie 32 godzin dzięki etui ładującemu. To zatem dobra opcja zarówno do pracy, jak i na długi trening w ciągu dnia. Możesz śmiało zabrać je również w podróż i nawet przez nie rozmawiać. Są wyposażone w redukcję szumów, dzięki czemu świetnie redukują hałas z otoczenia, a dzięki 4 mikrofonom z redukcją zakłóceń głosu dźwięk podczas rozmowy jest krystalicznie czysty. Które z tych słuchawek bardziej do mnie przemawiają? Nie odpowiem na to pytanie jednoznacznie. Słuchawki soundcore Sleep A30 to zdecydowanie model, który warto mieć pod ręką wieczorami i w podróży. Są w stanie zastąpić nam klasyczne korki do uszu, świetnie tłumią dźwięki otoczenia, a dodatkowo pomogą nam się wyciszyć i szybciej zapaść w głęboki sen. Intuicyjna technologia sprawia, że nie musimy martwić się o wyłączenie melodii, a rano obudzimy się wypoczęci jak nigdy. Z kolei słuchawki soundcore AeroClip natychmiastowo zdobyły moje serce. Brakowało mi modelu, który będzie subtelny, elegancki, a jednocześnie jakościowy. Z reguły, gdy testowałam tego typu urządzenia, głos rozchodził się wszędzie, tylko nie do mojego ucha. Te słuchawki zapewniają nam dobrą jakość dźwięku, a dodatkowo są super tłumiące, więc nie będą przeszkadzać ludziom w naszym otoczeniu. A my możemy cieszyć się leciutkimi i stabilnymi słuchawkami np. podczas biegania. Trudno mi zatem wybrać kategorycznie jednego zwycięzcę - myślę, że mogę postawić je wysoko ex aequo - zwłaszcza że są to słuchawki o różnym przeznaczeniu. I warto mieć obie pary przy sobie - AeroClip w dzień, gdy jesteśmy zabiegane, a Sleep A30 zawsze w pobliżu łóżka, gdy potrzebujemy wyciszenia i chcemy zadbać o jakościowy sen. Czytaj także: Od miesiąca regularnie chodzę na pilates. Moje wyobrażenia były zupełnie inne niż rzeczywistość Przetestowałam metodę zasypiania w 10 sekund. Okazuje się, że trening czyni mistrza Oglądam "Przyjaciół", bo tam nikt nie próbował naprawiać relacji. A i tak działały
"Jestem mamą, a wyrzuty sumienia to moja specjalność". Bo poprzeczka postawiona jest zbyt wysoko
5 kobiet, 5 mam, 5 różnych historii, ale to, co je łączy, to nieustające wyrzuty sumienia. Bo bycie mamą w dzisiejszych czasach to ciągła gonitwa i poddawanie się samoocenie. Ale tylko, a może i aż dlatego, że presja społeczna jest bardzo duża. I przez to stawiamy sobie poprzeczkę zbyt wysoko.
Nie mam dzieci, ale mam wokół siebie dużo bliskich mi mam, które łączą pracę, dbanie o dom i rodzinę z wychowywaniem pociech. Często widzę, jak trudno jest im to wszystko pogodzić. I zdarza się, że też słyszę od nich, że znów „czegoś nie dowiozły”, „o czymś zapomniały”, „czują, że zawaliły”… A największe wyrzuty sumienia mają wobec własnych dzieci, choć są najlepszymi mamami na świecie. I wiecie co jest w tym wszystkim najgorsze? Że to siedzi wyłącznie w ich głowie, bo nikt ich nie ocenia, a już na pewno nie dzieci, tylko presja społeczna jest tak duża, że wizerunek „idealnej mamy” nie zgadza się z tym, co weryfikuje życie. Wyrzuty sumienia – popisowe danie każdej mamy? Jedną z takich kobiet jest moja siostra Dorota – dla mnie siłaczka, kobieta, która potrafi udźwignąć wszystko i kocha swoje dzieci najmocniej na świecie, a one ją. I to właśnie ona głośno mówi: „Wyrzuty sumienia to moja specjalność”. Ale jak zaczynamy się zastanawiać nad tym, skąd to w ogóle się bierze, pada jedno magiczne słowo – presja. - Wydaje mi się, że są większe oczekiwania i presja otoczenia. W mediach pokazuje się idealne rodziny, a w rzeczywistości wcale nie jest kolorowo i zastanawiasz się, czy to z tobą jest problem – mówi Dorota. I nie jest jedyną kobietą, która właśnie w tym dostrzega największy problem. Inna mama, Asia, która samotnie wychowuje dzieci, też wskazuje na presję społeczną. - Kiedyś mamy nie wymagały tyle od siebie. Była mniejsza świadomości i presja społeczna. Rozwój social mediów, gdzie widzimy najlepszą wersję innych, powoduje, że mamy często stawiają sobie zbyt wygórowane wymagania jeśli chodzi o macierzyństwo. Idealny świat przedstawiony w social mediach to kreacja stworzona pod zdjęcie lub filmik. Niby wszystkie o tym już wiemy, staramy się nie porównywać, ale trudno o to, gdy w sieci widzimy uśmiechnięte mamy spędzające czas z dziećmi, w idealnie dopasowanych dresach, uśmiechnięte od ucha do ucha, a my wracamy z pracy z bólem głowy, zmęczone, musimy przygotować obiad na kolejny dzień i jeszcze kilka razy, bo raz to za mało, przypominać dziecku o niezrobionych lekcjach. I cyk, pierwsze wyrzuty sumienia pojawiają się w naszej głowie niespodziewanie. - Zalewają nas zewsząd informacje na temat tego, co mamy robić, jak pielęgnować, w co się bawić i czym, jak wychowywać, czego używać, co kupować. Nawet zwykły wybór pieluszki urasta do rangi sprawy narodowej. Żeby wybrać pieluszkę czy jakaś przekąskę dla dziecka, trzeba się doktoryzować z danego tematu. Nie wystarczy już pójść do sklepu, kupić i gotowe. Mamy zastanawiają się nad składem jedzenia, nad składem ubrań, nad tym co eksperci polecają, a czego używają influencerki. Oszaleć można – tłumaczy Weronika. Czyli idealny świat to jedno, ale do tego dochodzą „złote rady” ekspertów i otoczenia. Bo każdy najlepiej wie, jak powinnyśmy wychowywać nasze dzieci. A jeśli coś nie mieści się w bańce „parenting lifestyle”, jest gorsze i wytykane palcami – nie taki poród, nie takie pieluchy, nie taka kaszka, za dużo słodyczy, za mało warzyw… Wyrzuty sumienia-mama – 2:0. Czas to pieniądz i… brak wyrzutów sumienia? - Choć w dzisiejszych czasach jest większe zaangażowanie ojców niż kiedyś, miewam wyrzuty sumienia spowodowane np. krzykiem na dzieci, czasem też tym, że za dużo wymagam. Ale też tempem życia, życiem w stresie, ciągłą gonitwą za pieniądzem – tłumaczy Marta. A Kasia dodaje: - Obecnie dzieci są bardziej samodzielne, ale tak, wyrzuty dotyczą tego, że wszystko jest ciągle w biegu i na szybko. „Ciągle w biegu i na szybko”, bo mamy coraz mniej czasu dla naszych dzieci. Obwiniamy się za to, że robimy nadgodziny, choć w rzeczywistości to nie jest zależne od nas. Czujemy się winne tego, że jesteśmy zmęczone, choć przecież w pracy nie siedzimy bezczynnie, tylko przez 8 godzin lub czasem nawet dłużej musimy być zaangażowane w wykonywanie naszych obowiązków. A nie oszukujmy się, bycie mamą to kolejny obowiązek. Bo choćbyśmy nie wiadomo jak kochały nasze dzieci, zajmowanie się nimi to praca na kolejny etat. - Pamiętam, że kiedyś rodzice mieli więcej czasu. Osobiście mam nienormowany czas pracy. Praca w handlu wymaga ode mnie ciągłej dyspozycji. Niestety często kosztem czasu z bliskimi – tłumaczy Dorota. Ten brak czasu mamy z reguły poświęcają na „wynagrodzenie” go swoim pociechom. Co to dokładnie oznacza? - Obiecuję, że w weekend lub wakacje spędzimy więcej czasu razem i staram się dobrze zaplanować ten czas. Niedziela jest dniem, w którym staram się wynagrodzić brak czasu w tygodniu. Czasem jestem mniej wymagająca dla starszej córki. Odpuszczam jej wykonanie obowiązków, czy pozwalam na przykład na słodycze dla świętego spokoju – opowiada Asia. Swój indywidualny system wynagradzania opracowała też Dorota. - Każdą zachciankę staram się spełniać i w miarę możliwości (nawet kosztem odpoczynku) daję im swoją uwagę i wstyd się przyznać - spełniam zachcianki materialne. – A Weronika dodaje: - Czasem zastanawiam się, czy nie powinnam z nimi robić tych wszystkich drogich rzeczy, które widzę na wspaniałych kontach znanych osób. Chwilę później pukam się w czoło, bo wiem że za większość z tych atrakcji jednak płacą dane firmy. A gdzie w tym wszystkim ja? I tu pojawia się kluczowe pytanie – jak być mamą i nie zwariować? Nikt z nas nie jest w stanie być na etacie przez 24 godziny na dobę. Bycie mamą to ogromna odpowiedzialność. A presja społeczna i tak sprawi, że poczujemy się niewystarczające. Bo we wszystkim da się znaleźć drugą stronę. Jak pozwalamy sobie na odpoczynek, czujemy, że powinnyśmy poświęcić ten czas dziecku. Kiedy oglądamy razem z dzieckiem bajkę i wcinamy popcorn, możemy odnieść wrażenie, że ten czas powinien być bardziej „jakościowy”. A gdy kupujemy dziecku kolejny gadżet, który ma uciszyć nasze wyrzuty sumienia, z tyłu głowy pojawia się kolejny głos, że może to nie jest właściwe… - Chociaż staram się nie biczować i podchodzić do wszystkiego racjonalnie, być świadomą, ale i po prostu taką wystarczająco dobrą matką dla własnych dzieci, która ma prawo do błędów, bo jest tylko człowiekiem, to wiem że nie jestem idealna. Że może chciałabym być bardziej wyrozumiała i cierpliwa dla własnych dzieci, że może niepotrzebnie wrzasnęłam, bo byłam zmęczona, że może zamiast oglądać z nimi jakiś film, powinnam spędzić ten czas jakoś bardziej kreatywnie – wymienia Weronika. - Mogę tak wymieniać w nieskończoność… I myślę, że większość z nas tak ma. Jak „siedzimy” z dziećmi w domu, to myślimy, że powinnyśmy być aktywne zawodowo i dawać im wzorzec kobiety sukcesu, jak pracujemy i spełniamy się zawodowo, to martwimy się, że przegapiamy ten czas z dziećmi, który już nie wróci. Mam wrażenie, że zawsze jest coś, co sprawia, że się zamartwiamy. Dziewczyny, jesteście wystarczające. Jesteście najlepszymi mamami na świecie. Niech nadchodzący Dzień Matki będzie dla was momentem, kiedy uświadomicie sobie, że ten drobiazg czy laurka od pociechy nie jest tak po prostu – jest wyrazem największej miłości, którą czuje wasze dziecko. I dla niego jesteście wystarczające i idealne – nawet, jak czasami krzykniecie, jak nie macie czasu na spacer, tylko na 5 minut rozmowy, jak nie możecie teraz obejrzeć całej bajki razem, ale zapytacie, o czym była i chwilę o tym porozmawiacie. Bo wasze dziecko woli patrzeć na uśmiechniętą, wypoczętą mamę – nawet jeżeli ona nie poświęca mu 100% wolnego czasu. Bycie mamą to nie bycie na 100%, tylko bycie wtedy, kiedy faktycznie jesteście potrzebne. Czytaj także: Urlop bez męża i dzieci to fanaberia? „Nieważne, co ktoś sądzi o twoim życiu, to nie jego życie” Przestań kolekcjonować sukcesy jak trofea. Slow change to luksus, na który cię stać "W patchworku trzeba pogodzić więcej uczuć". Małgorzata Bohosiewicz o rodzinie na nowych zasadach
Wpadłam w pułapkę figurek "Friends", bo jestem millenialsem. Ale nie zrobiłam tego z sentymentu
Ukochana grupa docelowa marketingowców? Millenialsi. Wystarczy poznać klucz do ich serca, który sprawi, że kampania do nich przemówi i zapewni im poczucie bezpieczeństwa. Nie mylić z nostalgią.
Figurki, merch, specjalny sos... Tak niewiele było trzeba, żeby tysiące millenialsów nagle przypomniało sobie, że fast foody istnieją i pobiegło do jednej z najpopularniejszych siedzi je oferującej, aby zdobyć zestaw „Friends” z figurką ulubionej postaci z sitcomu. McDonald’s zdecydowanie zrobił to dobrze, podsycając apetyt i budując napięcie w oczekiwaniu na kubki, które były wisienką na torcie tej kampanii. Dlaczego okazała się takim hitem? Bo karmiła potrzebę millenialsów na sentymentalną podróż i… poprawienie sobie nastroju. Kiedy reklama sprawia, że czuję się otulona i bezpieczna Marki doskonale wiedzą, że millenialsi to idealna grupa docelowa. Coraz częściej możemy spotkać się z kampaniami, których odbiorcami jest właśnie to pokolenie. A bazują one w dużej mierze na sentymentalizmie. Chodzi o to, aby przenieść nas do czasów dzieciństwa lub wczesnej młodości, czyli lat 80. i 90. I nie chodzi tu wyłącznie o nostalgię, a o… poczucie bezpieczeństwa, które poprzez kampanię gwarantuje nam dana marka. Nie od dziś mówi się, że nostalgia i sentyment to coś, co wzbudza w nas pozytywne emocje. Pomaga walczyć z lękiem, stresem, samotnością, czyli uczuciami, które dziś doskwierają wielu z nas. Szczególnie pokoleniu millenialsów, które już jakiś czas temu weszło na rynek pracy, ale czuje się wyobcowane w rzeczywistości. Jesteśmy bowiem w momencie, kiedy mamy ugruntowaną pozycję zawodową, ale często dzieje się to kosztem życia prywatnego. Wielu z nas zmaga się też z uczuciem pustki np. po stracie rodzica czy zmianie miejsca zamieszkania. Do tego dochodzą negatywne bodźce społeczno-polityczne. I właśnie dlatego potrzebujemy rzeczy, które ukoją nasze zszargane nerwy. A nic tak nie zapewnia poczucia przynależności oraz bezpieczeństwa jak coś, co kojarzy nam się z dzieciństwem, gdy wszystko było piękne, nieskomplikowane i przede wszystkim przewidywalne. - Z perspektywy psychologicznej to, co często nazywamy sentymentalizmem, w rzeczywistości jest głębiej związane z poczuciem bezpieczeństwa i regulacją emocji – tłumaczy psycholożka Anna Gajda. – Odwołania do tamtych lat, czy to poprzez seriale, muzykę, estetykę czy konkretne produkty, działają jak „kotwice emocjonalne”. Uruchamiają nie tylko wspomnienia, ale też zapisane w ciele i układzie nerwowym odczucia: spokój, znajomość, przewidywalność. W świecie, który jest szybki, niepewny i przerażający, takie bodźce mają funkcję regulującą, obniżają napięcie i przywracają poczucie kontroli. Gdy widzę na wieszaku dwie pary jeansów – jedną o współczesnym kroju, a drugą z jasnego materiału, z wysokim stanem – niczym z serialu „Beverly Hills 9020”, który oglądałam w liceum – oczywiste jest, że wybiorę tę drugą. Gdy czytam książkę o kasetach wideo, od razu w mojej głowie pojawia się obraz mnie oglądającej ulubione filmy na kanapie w pokoju rodziców. A kiedy oglądam powtórki „Rodziny zastępczej” lub słyszę dżingiel z „Miodowych lat”, przypomina mi się, jak mama pastowała podłogi przed świętami, a te same dźwięki i obrazy wypływały wtedy z ekranu telewizora. I od razu czuję się lepiej, niezależnie od tego, jaki mam dzień. Bo nawet najgorszy czas nie może wyrzucić tych obrazów z mojej głowy, a przeniesienie się do nich choć na chwilę koi nerwy i sprawia, że czuję się otulona oraz bezpieczna. Autentyczność, emocje, detal – klucz do serca millenialsa Badania przeprowadzone w 2014 roku przez Jannine Lasaletę, Constantine'a Sedikidesa i Kathleen Vohs, które zostały opublikowane w artykule pt. „Nostalgia Weakens the Desire for Money”, wykazały, że sentyment ma wpływ na to, jakie decyzje finansowe podejmujemy. Naukowcy przeprowadzili 6 eksperymentów polegających na tym, że badanych wprowadzono w stan nostalgii, np. wyświetlano im reklamę ze sloganem nawiązującym do ich wspomnień, o które wcześniej zostali zapytani. Następnie musieli oni przejść test, wypełniając kwestionariusz dotyczący znaczenia pieniędzy w ich życiu oraz decyzji finansowych. Okazuje się, że osobom, które miały związek emocjonalny z daną kampanią, łatwiej było wydać pieniądze, niż tym, na które w żaden sposób nie wpływała ona nostalgicznie. Marki doskonale wiedzą, jak działa ten mechanizm, dlatego tak chętnie wykorzystują sentymentalne podejście w tworzeniu nowych produktów oraz budowaniu kampanii marketingowych. - Millenialsi to dziś jedna z najbardziej atrakcyjnych grup z perspektywy marketingu i komunikacji, ponieważ łączą wysoką siłę nabywczą z wyjątkowo mocnym sentymentem do wspomnień. Dorastali w latach 80. i 90., w szybko zmieniającym się świecie, otoczeni intensywnymi bodźcami – nowymi technologiami, muzyką, popkulturą, smakami i kolorami. To właśnie one do dziś potrafią natychmiast przenieść ich myślami do szkolnych przerw, pierwszych koncertów czy spotkań ze znajomymi. Dla marek to niezwykle ważny punkt zaczepienia, bo millenialsi nie szukają już tylko produktu, ale doświadczenia, historii i emocji, z którymi mogą się utożsamić – tłumaczy Magda Pawlak, brand managerka marki Coca-Cola. I wskazuje 3 elementy, bez których nie może obyć się dobra kampania dedykowana millenialsom: autentyczność, emocje i detal. - Autentyczność – bo musi opierać się na prawdziwych wartościach i historii. Emocje – bo to one sprawiają, że marka zostaje z nimi na dłużej. I wreszcie detal, który często staje się kluczem do wspomnień: charakterystyczny dźwięk, kolor, albo smak, który nagle przenosi myślami kilka dekad wstecz. Nie ma w tym absolutnie nic złego. Wręcz przeciwnie. Sama łapię się na tym, że o wiele chętniej ulegnę marketingowi opartemu na nostalgii niż czemuś zupełnie nowoczesnemu, co sprawia, że nie czuję się komfortowo. Wpadłam w pułapkę zdobywania wszystkich figurek „Friends”, choć wiedziałam, że przecież jest to bazowanie na moim poczuciu nostalgii. Tak samo chętnie oglądam wszystkie reklamy świąteczne, które mają wprawić mnie w rodzinny nastrój i przenieść do czasów dzieciństwa. I tak samo kocham powrót mody z lat 90. oraz oglądanie remake’ów starych filmów i seriali, choć mam świadomość, że większość z nich po prostu nie może się udać. - W czasach przewlekłego stresu i niepewności (społecznej, ekonomicznej, globalnej) ludzie naturalnie szukają sposobów na samoregulację. Nostalgia jest jednym z nich – stosunkowo łatwo dostępnym i społecznie akceptowalnym. Dlatego tego typu kampanie są skuteczne, trafiają nie tylko w gust, co w podstawową potrzebę bezpieczeństwa i ukojenia – dodaje Anna Gajda. I właśnie to przyświeca mi, gdy daję się „nabrać” na merketingowe chwyty. Bo jeżeli i tak zamierzam kupić jakiś produkt, wybiorę ten marki, która trafiła do mojego serca. Bo zapewnia mi ona poczucie komfortu i bezpieczeństwa, którego tak bardzo potrzebuję w dzisiejszych czasach. Czytaj także: Oglądam "Przyjaciół", bo tam nikt nie próbował naprawiać relacji. A i tak działały Gyaru miał być wolnością. Skończył jako kolejny sposób, w jaki trzeba wyglądać True crime nie fascynuje kobiet. Daje im poczucie kontroli
"Otoczenie pełne chaosu wprowadza w stan poczucia klęski". Wiosenne porządki zacznij w swojej głowie
Wiosenne porządki zacznij od swojej głowy. Dzięki temu znajdziesz motywację do działania i porządkowania świata wokół. Zagracone myśli to chaos również dookoła.
Nienawidzę sprzątać. Kiedy myślę o tym, że muszę uporządkować przestrzeń wokół, przechodzą mnie ciarki. Staram się robić to raz w tygodniu, żeby nie narobić większego bałaganu, który dosłownie przygniecie mnie do podłogi. Oczywiście wiadomo, że z tym też bywa różnie, bo „nie mam czasu”, „nie mam siły”, „nie mam nastroju”. Ale powiem wam, że gdy nadchodzi wiosna, jakoś bardziej nabieram ochoty na porządki. I myślę, że kwestia tkwi nie w samej chęci sprzątania, co… odświeżenia głowy wraz z budzącą się do życia przyrodą. Znam wiele osób, które sprzątają, bo to je relaksuje. Gdy ja idę na trening, żeby całkowicie wyłączyć myślenie, one zaczynają odkurzać, układać, zmywać – tylko po to, żeby na chwilę oderwać się od codzienności. Nie bez powodu mówi się, że uporządkowana przestrzeń to też uporządkowana głowa. I właśnie od głowy należy zacząć wiosenne sprzątanie. Bo nic nam po czystej podłodze, jeśli w naszych myślach nadal będzie panował chaos. Zagracona przestrzeń potęguje stres Gdy czujemy się przytłoczeni codziennością, trudno skupić się na przyziemnych czynnościach. Warto bowiem pamiętać, że wszystko zaczyna się w głowie. Jeżeli nasze myśli zaprzątają problemy, mogą one utrudniać nam dostrzeganie tego, co jest w otoczeniu – zarówno jeśli chodzi o panujący w nim bałagan, jak i ludzi. Zaczynamy się wyłączać, nie słuchamy tego, co inni do nas mówią, a już na pewno nie zauważamy, że kurz leży na podłodze lub kwiaty w wazonie już dawno zwiędły. - Jeśli myśli w mojej głowie są uporządkowane, czyli mam poczucie kontroli względem tego, co robię, rozumiem swoje emocje i zachowania oraz mam wpływ na to, co dzieje się w moim najbliższym otoczeniu, co jest kwestią bardzo osobistą i zależy od wielu czynników, to mam energię i wewnętrzną siłę, aby porządkować dalej świat w którym żyję - tłumaczy neuropsycholog, dr Anna Kocwa-Karnaś. Warto też przypomnieć, że to działa w obie strony. Zagracona przestrzeń też potęguje stres. Czujemy się przebodźcowani, przemęczeni, przytłoczeni ogarniającą nas rzeczywistością. Bałagan wokół z pewnością nie pomaga uciszyć chaosu w głowie, bo jeszcze bardziej go potęguje. Prowadzi do negatywnych myśli, które nieustannie ciągną nas w dół, sprawiając, że czujemy się jeszcze gorzej i mamy jeszcze mniej chęci na dbanie o otoczenie. - Otoczenie pełne chaosu może przyprawiać o (dosłownie i w przenośni) ból głowy, przecież chaos w otoczeniu, szczególnie chroniczny, to pewien nadmiar bodźców, z którymi trudno sobie poradzić, jak i powód do nieustannego narzekania, kierowania uwagi poza siebie. To wprowadza nas w stan poczucia klęski, brak wpływu na to co się dzieje w naszym życiu, może wywoływać lęk i myśli, że z niczym nie jestem w stanie sobie radzić, że nie daję rady – dodaje dr Kocwa-Karnaś. Dlatego czysta przestrzeń idzie w parze z czystą głową – nie ma jednego bez drugiego. Jeżeli w naszym życiu panuje chaos, możemy wpaść w błędne koło, z którego trudno będzie się wydostać. Zadbaj o swój spokój wewnętrzny Dbając o porządek w głowie, łatwiej nam zmotywować się do działania i sprzątania, a z kolei czyste, uporządkowane wnętrze jest w stanie pomóc nam poukładać nasze myśli i zapewnić nam symbiozę oraz spokój wewnętrzny. Czyste wnętrze nie musi jednak od razu oznaczać minimalistycznego. Sporo mówi się bowiem ostatnio o tym, że to właśnie taki wystrój koi i ułatwia pozbycie się nadmiaru bodźców, ale do tego warto podejść indywidualnie. Jeden bowiem będzie się czuł dobrze w surowych wnętrzach, dla innego będzie to zbyt smutne, przygnębiające. Najważniejsze jest zadbanie o przestrzeń, w której będziemy czuć się dobrze. Warto wyeliminować wszystkie elementy, które wprawiają nas w dyskomfort. Dla mnie np. jest to zbyt chłodne światło, dla ciebie może być zbyt ciemna zasłona. Rozpoczęcie od pozbycia się takich „przeszkadzaczy” z otoczenia, może być dobrym startem do większych zmian. - Uporządkowanie przestrzeni pozaosobistej jest dobrym startem, szczególnie jeśli chcemy odzyskać kontrolę nad tym, co się dzieje w naszym życiu i mieć poczucie wpływu, sprawczości, wręcz natychmiastowej poprawy humoru. Ale nie możemy poprzestać nad kontrolą i porządkowaniem wyłącznie otoczenia, prawda? Bo stajemy się wtedy nadmiernie kontrolujący to co jest poza nami i przywiązujemy się do pozornego poczucia bezpieczeństwa i spokoju, jaki daje nam kontrolowanie otoczenia, a zapominamy o tym, żeby zacząć od siebie i skupić na tym, aby poczucie bezpieczeństwa opierało się na poczuciu siły wewnętrznej i radzenia sobie – tłumaczy neuropsycholog. Właśnie dlatego porządkowanie głowy jest tu kluczowe. Wiosna i wiosenne porządki mogą być ku temu doskonałą motywacją, choć należy pamiętać, że o psychikę warto dbać przez cały rok – nie tylko po zimie. Od czego zacząć porządkowanie głowy? Wszystko zależy od tego, na jakim etapie chaosu jesteśmy. Jeżeli czujemy się przytłoczeni negatywnymi myślami, mamy wrażenie, że wszystko nas przerasta i nie jesteśmy w stanie samodzielnie znaleźć motywacji do działania, wówczas warto poprosić o pomoc specjalistę, który ułatwi nam uporanie się z problemami. Są jednak momenty, kiedy zwyczajnie nie mamy siły ze względu na przeciążenie – np. pracą, czy codziennym ogarnianiem wszystkiego. Wówczas warto usiąść sam na sam z własnymi myślami, wziąć kilka głębokich wdechów i spróbować przestawić swój mózg na pozytywne myślenie. - Jak łapiesz się na myśli „nie uda mi się”, to wrzuć „do mózgu”, choćby sto razy powtórzone zdanie „uda mi się”, „dam sobie radę”, a twój mózg znajdzie wkrótce sposób na to, aby podrzucić ci różne sposoby na rozwiązanie problemu. Trochę jest tak, że zdanie „dam sobie radę” jest dla twojego mózgu zadaniem, aby wzbudzić produkcję dopaminy, serotoniny, oksytocyny, endorfin, a umysłu, aby ci w tym stanie zadowolenia podpowiedzieć, jak wykonać dane zadanie. Z kolei wielokrotnie powtarzane sobie zdanie „nie potrafię, nie dam rady” usypia go i przekierowuje uwagę na coś innego, wywołuje stres, wzrasta też poziom kortyzolu, który zaburza nasze działanie – dodaje dr Kocwa-Karnaś. Jeżeli zatem mówimy o wiosennych porządkach, najlepiej zacząć je od głowy. Gdy bowiem w naszych myślach zapanuje spokój, bez problemu uda nam się ogarnąć też przestrzeń dookoła. Z kolei pozytywne myślenie to regularna praca. To nie przyjdzie samo, ale możemy się tego nauczyć, jeżeli dbamy o swój dobrostan psychiczny. Bo wtedy łatwiej znaleźć motywację do działania i zachować balans. A na tym skorzystamy zarówno my, jak i nasi domownicy. Dr n. med. i n. o zdr. Anna Kocwa-Karnaś, neuropsycholog kliniczny, wykładowca, adiunkt Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego. Jest współautorką podręczników do neurologii dla studentów kierunków medycznych, autorem artykułów z obszaru zaburzeń kognitywnych m.in. w migrenie, bólach głowy, padaczce. Redaktor naukowa wydania polskiego "Ewolucji życia, mózgu i świadomości. Historia rozwoju ciała i umysłu" F. Aboitiza, wydawnictwa PZWL. Czytaj także: "Nie mów kobiecie: 'Możesz wszystko', ona usłyszy: 'Musisz'". Czy da się być silną i niezmęczoną? "Wiele relacji byłoby uratowanych, gdybyśmy mieli lepszą relację ze sobą". Ale boimy się czuć True crime nie fascynuje kobiet. Daje im poczucie kontroli
True crime nie fascynuje kobiet. Daje im poczucie kontroli
Kobiety na całym świecie pokochały true crime, ale nie sięgają po nie wyłącznie z ciekawości. Chodzi o próbę oswojenia zła. Bo gdy nie możemy czegoś uniknąć, dobrze wiedzieć, jak się przed tym ochronić.
True crime, czyli historie kryminalne oparte na faktach, od kilku lat nie schodzą z TOP list największych platform streamingowych na świecie. Popularne są seriale o największych zbrodniarzach w historii, podcasty przedstawiające najmroczniejsze opowieści o zbrodniach, a także książki i filmy przybliżające nam sylwetki osób, które ich dokonały. W sieci pełno jest analiz dotyczących tego, co sprawia, że takie historie fascynują ludzi, a przede wszystkim kobiety. A co jeżeli powiem ci, że tu nie chodzi o fascynację? Bo to nie tyle ciekawość, co próba oswajania zła. To nie ciekawość, to potrzeba poczucia kontroli O tym, że true crime stały się globalnym fenomenem, mówi się od kilku lat. Według raportu Edison Risearch w samych Stanach Zjednoczonych aż 84% populacji USA w wieku 13+ w jakimś stopniu konsumuje treści true crime – czyta, ogląda lub słucha. Popularność tego typu materiałów wciąż wzrasta, a platformy streamingowe prześcigają się w tym, kto zaserwuje publiczności mroczniejszą historię. Media i przeróżne badania wskazują dwa powody, dla których fascynujemy się prawdziwymi historiami o zbrodniach. W dużej mierze jest to ciekawość i chęć zajrzenia w psychikę osób, które dokonują najgorszych czynów. Drugim i myślę, że jeszcze istotniejszym powodem, są funkcje edukacyjne, które moim zdaniem dość mocno przyświecają również kobietom. Bo choć wiele mówi się o fascynacji złem i tym, że kobiety kochają bad boyów, są to sporadyczne przypadki, a większość z nas, śledząc szczegóły zbrodni, próbuje dowiedzieć się tego, jak zachować bezpieczeństwo w niespokojnych czasach. - Mrok przyciąga uwagę człowieka od zawsze. Jest tajemniczy, łamie zasady, na które się umówiliśmy, może pociągać swoją bezwzględnością i siłą – mówi Stefan Sawicki, psycholog, psychoterapeuta i współautor podcastu „Skok w Mrok” oraz książek o tematyce true crime. - Kiedy skupimy się na kategorii true crime, mówimy o mroku w warunkach kontrolowanych. O mroku bezpiecznym. Na własnych zasadach uruchamiamy podcast, czy otwieramy książkę i w każdej chwili możemy przestać. To poczucie kontroli pozwala nam swobodnie obcować z treściami, do których w innych okolicznościach nie mielibyśmy dostępu. Tę chęć kontrolowania mroku i zła szczególnie widać w podejściu kobiet, które ochoczo sięgają po tego typu historie. Nie chodzi o zbrodnie. Chodzi o poczucie bezpieczeństwa Różne badania wykazują, że kobiety w tym samym stopniu jak mężczyźni lub nawet bardziej odczuwają potrzebę obcowania ze złem, a wszystko dlatego, że próbują w jakiś sposób to zło oswoić. - Zainteresowanie kobiet tego typu tematyką może mieć jeszcze głębszą warstwę. Mimo że mogłoby się wydawać, że to głównie mężczyźni sięgają po historie prawdziwych zbrodni, to właśnie kobiety stanowią przeważającą część odbiorców true crime. Najwyraźniej nie chodzi tu wyłącznie o brutalność i siłę, jak w filmach akcji czy sportach walki, które chętniej oglądają panowie. Kobiety statystycznie częściej doświadczają przemocy ze strony bliskich partnerów niż mężczyźni, więc potrzeba rozpoznawania wzorców zagrożenia, w tym schematów zachowań sprawców czy czerwonych flag w relacjach, może mieć praktyczne znaczenie – tłumaczy Stefan Sawicki. Kobiety próbują oswoić zło, ponieważ same najczęściej padają jego ofiarami. Ale w dużej mierze jest to też uwarunkowane kulturowo. To właśnie kobiety od zarania dziejów pełnią bowiem funkcję opiekunek – zarówno dzieci, jak i osób starszych. W kobiecej naturze leży chęć ochronienia nie tylko siebie, ale także najbliższych przed złem, którego nie da się wyeliminować. - Kobiety prawdopodobnie są w naturalny sposób przyciągane chęcią zrozumienia tego, co się wydarzyło, a przede wszystkim, dlaczego to się wydarzyło – dodaje psycholog. I choć wszyscy mówią, że zbrodnie nas ciekawią, myślę, że większość z nas może śmiało stwierdzić, że tu tak naprawdę wcale nie chodzi o ciekawość. To coś więcej. To próba zrozumienia i oswojenia czegoś, czego i tak nie jesteśmy w stanie uniknąć. A jeżeli nie możemy tego wyeliminować, warto wiedzieć, co zrobić, aby się przed tym ochronić. Stefan Sawicki – psycholog, psychoterapeuta, współautor podcastu Skok w Mrok oraz książek o tematyce true crime. Pracuje w Instytucie Psychiatrii i Neurologii w Warszawie, gdzie zajmuje się diagnozą psychologiczną oraz psychoedukacją. Czytaj także: Oglądam "Przyjaciół", bo tam nikt nie próbował naprawiać relacji. A i tak działały Tajemnice nie są złe, ale do czasu. Czy „DRAMA” sprawi, że związki posypią się jak domki z kart? Komedie romantyczne to żaden guilty pleasure. Potrzebujemy ich jak powietrza. Dlaczego nas kręcą?
Oglądam "Przyjaciół", bo tam nikt nie próbował naprawiać relacji. A i tak działały
Kłócimy się i rozkładamy wszystko na czynniki pierwsze, zamiast po prostu przeprosić. Analizujemy każde zachowanie partnera, zamiast od czasu do czasu odpuścić. Dlatego tak chętnie wracamy do serialu "Przyjaciele", bo tam nikt nie próbował naprawić relacji na siłę, a i tak działały.
Pamiętasz scenę z serialu „Przyjaciele”, gdy Monica i Chandler uświadomili sobie, że cała paczka wie o ich do tej pory sekretnym związku? „They don’t know, that we know, that they know”... Już sama konstrukcja tego zdania brzmi skomplikowanie, ale właśnie tak wyglądały relacje w tym serialu. Były skomplikowane, niedoskonałe, niekiedy wręcz absurdalne, ale właśnie to było w nich piękne. I dlatego tak chętnie wracamy do tego serialu. Bo w nim nikt na siłę nie próbował naprawiać relacji, a one i tak działały. „Tęsknię za tym, jak kiedyś wyglądały relacje” - Jak oglądam ten serial, to czuję się spokojniejsza - mówi Ania, która przyszła na świat długo po premierze „Przyjaciół”. Jest głosem pokolenia Z, dla którego ta produkcja powinna być sitcomem boomerów. A jednak, coraz młodsze pokolenia sięgają po ten tytuł, bo szukają w nim tego, co prawdziwe. - Pokazuje mi on zwykłych ludzi, którzy mają swoje problemy, niedociągnięcia, ale i tak ze wszystkim sobie zawsze radzą. Z tego samego powodu "Przyjaciół" oglądają też trochę starsze pokolenia. Anię miłością do serialu zaraziła jej ciocia Olga, która jest millenialsiarą zakochaną w sitcomie. Gdy po raz pierwszy zobaczyła na ekranie paczkę z Central Perk, poczuła się, jakby była jej częścią. I w zasadzie do dziś jest jej wierną przyjaciółką. - Ten serial oglądam dlatego, by poczuć spokój. To sześć zupełnie różnych charakterów, ale jednak dla nich ta relacja jest na tyle ważna, że dbają o nią, mimo że ich życia się mocno zmieniają – mówi Olga. Dziś, zamiast skupiać się na budowaniu jakościowej relacji, próbujemy na siłę zmieniać siebie i najbliższych, żeby było "idealnie". O tym porozmawiałam ostatnio też z moją licealną koleżanką Agnieszką, która również jest wielką fanką „Przyjaciół”. - Kluczowa tam jest akceptacja i to, że nikt nikogo nie zmieniał na siłę. Oni się lubili za to, jacy po prostu byli. Brali siebie nawzajem z całym inwentarzem, który mieli. Tęsknię za tym, jak kiedyś wyglądały relacje. Nigdzie się wtedy nie goniło, był czas, żeby się spotkać, porozmawiać, wypić kawę, spędzić wspólnie czas. Mam wrażenie, że teraz przez to, że każdy chce pokazać w social mediach, że ma „idealne życie” i „idealne relacje/przyjaźnie”, szukamy w ludziach tego ideału, którym przecież nikt nie jest – mówi Agnieszka. Myślę, że powiem nie tylko za siebie, ale też za moje bohaterki i wiele innych osób, które wracają do „Przyjaciół” z sentymentu – brakuje nam szczerej, niczym niezmąconej relacji z drugim człowiekiem. Żyjemy bowiem w czasach, w których nieustannie coś analizujemy. Swoje życie, życie innych ludzi, próbujemy od początku do końca „przerobić” wszystko tak, żeby działało idealnie, a przecież nikt z nas nie jest idealny. Stawiamy granice, analizujemy każdą emocję, a w serialu tego nie było - bohaterowie po prostu tworzyli relacje, często nieidealne i chaotyczne, ale prawdziwe. Kiedy relacja przestaje być relacją, a zaczyna projektem Nie chodzi o to, że serialowi przyjaciele nie mieli problemów, a relacje między nimi były usłane różami. Co to, to nie, zgodzę się nawet z wieloma analizami, które pokazują, że niektóre elementy ich osobowości były dysocjacyjne. Ale niech pierwszy rzuci kamieniem ten, kto nie ma nic do przepracowania – jakiejś traumy z dzieciństwa, błędów z przeszłości, traumatycznych relacji… - Gdy analizujemy coś zbyt długo i zbyt dogłębnie, zaczynamy szukać „dziury w całym” i odnajdujemy rzeczy, na które nie zwracaliśmy uwagi wcześniej – dodaje Agnieszka. I właśnie tu pojawia się sedno naszego problemu. Nie ma nic złego w pracy nad sobą i nad relacją. Terapie są potrzebne, gdy naprawdę dzieje się źle. Nie chodzi też o to, aby od razu skreślać relację, w której jesteśmy. Pytanie tylko, czy naprawdę jest nam potrzebne analizowania nawet tych udanych związków. - Sama bardzo lubię „rozkminiać”, ale w moim życiu i z obserwacji wynika, że najlepsze jest pójście za głosem serca. Intuicja jest bardzo ważna, bo czujesz, czy dany człowiek ma to flow, czy dobrze się z nim dogadujesz i nawet jeżeli coś ci nie pasuje, to nie ma co się zastanawiać, tylko po prostu zaufać intuicji – tak jak robili to przyjaciele – dodaje Olga. Czy musimy być idealnie dopasowani, aby stworzyć udaną relację – zarówno miłosną, jak i przyjacielską? Czy naprawdę musimy wszystko rozumieć, żeby być razem? Przecież nikt nie jest idealny i nie ma dwóch takich samych osób. A może właśnie w tym szaleństwie jest metoda? - Z perspektywy psychologicznej sama refleksyjność nie jest problemem – przeciwnie, pomaga nam lepiej zrozumieć siebie i partnera. Trudność pojawia się wtedy, gdy analiza zastępuje przeżywanie i bycie w relacji – tłumaczy Anna Gajda, psycholożka zajmująca się relacjami. - Nadmierne „przetwarzanie” każdej interakcji może prowadzić do napięcia, nadinterpretacji i utraty spontaniczności. Relacja zaczyna się wtedy bardziej projektem do zarządzania niż doświadczeniem do przeżycia. W praktyce widzę, że pary często wpadają w pułapkę ciągłego „naprawiania”, zamiast budować więź poprzez obecność. To może obniżać poczucie bezpieczeństwa i bliskości. „Przyjaciele” to nie jest idealny serial. Pełno w nim stereotypów, jest bardzo niepoprawny politycznie (dzięki Ci Boże!), bywa grubymi nićmi szyty (skąd oni mieli na to wszystko pieniądze i czas?!), ale wciąż jest nam bliższy niż wiele nowszych produkcji, w których wszystko wygląda idealnie. Bo kiedy pokłócę się z mężem, mam ochotę wrócić do sceny, w której Monica tańczy z indykiem na głowie, żeby przeprosić Chandlera, niż z kolejną parą na kanapie u psychoterapeuty, która próbuje przepracować swój związek. Dzięki temu wiem, że czasem nie trzeba głębokich analiz naszych „podłych charakterów”, tylko wystarczy krótkie przepraszam. Jak w latach 90., kiedy nie próbowaliśmy na siłę naprawiać relacji, po prostu w nich byliśmy. - W „Przyjaciołach” widzimy relacje niedoskonałe, czasem chaotyczne, ale osadzone w stałości i akceptacji i to jest coś, za czym dziś tęsknimy – podsumowuje psycholożka. Wbrew pozorom luz bohaterów oraz to, że nie są perfekcyjni, jest największą siłą tego serialu. Bo choć stać ich było na loft na Manhattanie i mieli czas na codzienne spotkania, czego większość z nas nie może powiedzieć o sobie, to ich relacje nie były idealne, a oni i tak nie próbowali ich zmieniać na siłę, tylko walczyli o to, co już mają. A my, w tym wyidealizowanym, sztucznie napompowanym świecie, też o tym marzymy – nawet jeśli rzeczywistość wymusza na nas inne podejście. Czytaj także: Tajemnice nie są złe, ale do czasu. Czy „DRAMA” sprawi, że związki posypią się jak domki z kart? "Wiele relacji byłoby uratowanych, gdybyśmy mieli lepszą relację ze sobą". Ale boimy się czuć Komedie romantyczne to żaden guilty pleasure. Potrzebujemy ich jak powietrza. Dlaczego nas kręcą?
"Z wybaczeniem jest jak z miłością. To nie jest uczucie". Natalia Tur w "Perfekcyjnie NIEidealna"
Natalia Tur to nowa gościni Michaliny Grzesiak w podcaście "Perfekcyjnie NIEidealna". Panie porozmawiały m.in. o tym, czym jest zdrada i czy można ją wybaczyć, a przede wszystkim o niej zapomnieć. Zobacz cały odcinek podcastu.
Zdrada to jedna z największych pułapek, na które narażona jest relacja. To trudne doświadczenie, które wystawia związek na ogromny kryzys. Wtedy pojawia się wiele pytań: czy zdradę można wybaczyć? Czy da się zapomnieć? Czy zdrada może być nie tylko fizyczna, ale też emocjonalna? Na te i wiele innych pytań odpowiada Natalia Tur, mediatorka rodzinna, która jest gościnią Michaliny Grzesiak w nowym odcinku podcastu "Perfekcyjnie NIEidealna". Czy zdrada jest tylko fizyczna i czy da się zapomnieć? Romans nie musi kończyć się w łóżku. To może być bliskość emocjonalna, która sprawia, że czujemy się lepiej z inną osobą niż z partnerem. Czym dokładnie może być zdrada zdaniem mediatorki? W tym momencie warto się przyjrzeć swojej relacji. Jeżeli istnieje jakakolwiek pokusa, czujemy się lepiej z kimś innym, to być może w związku brakuje nam czegoś. Często jest to oznaka lęku przed bliskością, gdy uciekawy od partnera np. w świat fantazji. Warto nad tym pracować, bo z doświadczenia zdrady można wyjść silniejszym. Wybaczenie, wybaczeniem, ale czy zdradę da się zapomnieć? O tym obie panie rozmawiają w nowym odcinku podcastu "Perfekcyjnie NIEidealna". Natalia Tur w podcaście "Perfekcyjnie NIEidealna" Nowy odcinek podcastu "Perfekcyjnie NIEidealna" jest już dostępny na naszym kanale w serwisie YouTube. Zdrada bez wątpienia jest wątkiem, który niesamowicie przyciąga do posłuchania tej rozmowy, ale to nie koniec. Michalina Grzesiak porozmawiała z Natalią Tur również o tym, czy w związku jest miejsce na nienawiść i kiedy odpuścić relację, a kiedy o nią walczyć i udać się na mediacje. Nie możecie tego przegapić. Czytaj także: Tkwisz w nieszczęśliwym związku dla dziecka? Natalia Tur: "To jest bardzo obciążające dla dzieci" "Wiele relacji byłoby uratowanych, gdybyśmy mieli lepszą relację ze sobą". Ale boimy się czuć „Muszę opłakać siebie sprzed kilku lat". Michalina Grzesiak w rozmowie z Pauliną Mikułą o rozstaniu i miłości na własnych zasadach
Czy zdradę można wybaczyć? Natalia Tur: "Tu nie ma winnych i niewinnych"
Zdrada to jeden z największych problemów relacji. Wiele osób twierdzi, że nie da się jej wybaczyć. A co mówi na ten temat mediatorka rodzinna Natalia Tur? O tym rozmawia z nią Michalina Grzesiak w podcaście "Perfekcyjnie NIEidealna".
Pytanie, dlaczego ludzie się zdradzają, zadajemy sobie od zarania dziejów. Szczególnie wtedy, gdy sami padamy ofiarami skoków w bok. Michalina Grzesiak postanowiła zadać to pytanie swojej rozmówczyni w podcaście "Perfekcyjnie NIEidealna". Natalia Tur opowiedziała o tym, skąd tak naprawdę bierze się chęć do zdrady i że nie ma to nic wspólnego z brakiem zainteresowania aktualnym partnerem lub też atrakcyjnością tej trzeciej osoby. Czy zdradę można wybaczyć? Potrzeba zdrady jest utkwiona głęboko w nas samych. Łączy się ze zmęczeniem rolą, którą pełnimy w życiu - tym, że tkwimy jako żona, matka, partnerka, pracownica i przestajemy czuć radość z życia. Mediatorka wspomina, że każdy związek zaczyna się od chemii, od ekscytacji nowością, motyli w brzuchu... I jej zdaniem wtedy widzimy projekcję siebie, a nie siebie dokładnie takimi, jakimi jesteśmy. I tu warto sobie zadać pytanie, kto odpowiada za zdradę i czy na pewno w stu procentach jest to osoba zdradzająca? A gdy już dojdzie do zdrady, czy istnieje sposób, żeby ten związek odbudować? Tu istotne jest dopuszczenie tego, że związek ostatecznie się zakończył i zaczynamy wszystko od nowa. Warto spojrzeć na zdradę jako na coś, co dzieje się w związku. Co dokładnie? Tego dowiedzie się, oglądając cały odcinek "Perfekcyjnie NIEidealna" z Natalią Tur. "Perfekcyjnie NIEidealna": z Natalią Tur o zdradach Cały nowy odcinek "Perfekcyjnie NIEidealna", w którym Michalina Grzesiak rozmawia z Natalią Tur, jest już dostępny na naszym kanale w serwisie YouTube. Panie porozmawiały o zdradzie, ale też o tym, czy warto tkwić w związku tylko dla dzieci oraz innych aspektach związków, z którymi mierzymy się na co dzień. Wiesz, że w relacji jest nawet miejsce na nienawiść? Jeśli nie, koniecznie włącz odcinek naszego podcastu. Czytaj także: "W dobrym związku jest miejsce na nienawiść". Michalina Grzesiak w rozmowie z Natalią Tur "Wiele relacji byłoby uratowanych, gdybyśmy mieli lepszą relację ze sobą". Ale boimy się czuć Zadbana kobieta, czyli jaka? Nie chodzi o włosy i paznokcie. Największa zmiana dzieje się w głowie