Fit Mama Edyta Litwiniuk o tym, jak dbać o siebie, będąc mamą na pełen etat. "Mamy powinny nauczyć się egoizmu"
Fit Mama Edyta Litwiniuk porozmawiała ze mną na temat "Ciała, które może, ale nie musi". Jak rozumie te słowa i czy można połączyć bycie mamą ze stawianiem na siebie? "Spuśćmy z tonu, bądźmy dla siebie bardziej wyrozumiałe i słuchajmy swojego ciała" - mówi Edyta. Zapraszam was do przeczytania naszej rozmowy.
Edyta Litwiniuk, znana w Internecie jako Fit Mama, to kobieta-petarda. Lekkoatletka, dawniej była zawodniczką kadry narodowej w biegach sprinterskich. Jest wykwalifikowaną trenerką i dietetyczką. Dziś swoją pasję do sportu i żywienia przekłada na kobiety, które każdego dnia motywuje do zdrowego odżywiania i aktywności. Wie jednak doskonale, że bycie mamą to praca na pełen etat, o czym przekonała się na własnej skórze. Tym bardziej chce pomagać kobietom w byciu sobą nawet wtedy, gdy większość ich czasu pochłania opieka nad maluchem. Odkąd sama została mamą, całkowicie skupiła się na temacie aktywności i żywienia w okresie ciąży oraz po porodzie. Tym chętniej porozmawiałam z nią o tym, jak dbać o ciało, które może, ale nie musi - w ramach naszej akcji "Wybieram siebie" z polki.pl. Edyta Litwiniuk o tym, jak być sobą, będąc mamą na pełen etat Katarzyna Racławska: Chciałabym, żebyśmy wyszły od tematu naszej rozmowy - "Ciało, które może, ale nie musi". Jak Edyta Litwiniuk rozumie te słowa? Edyta Litwiniuk: Przede wszystkim nasze ciało zostało stworzone do naprawdę niesamowitych rzeczy. Sama jestem mamą 3 córeczek, więc wiem, przez co każda kobieta przechodzi, będąc w ciąży, rodząc i potem przechodząc przez ten czwarty trymestr, jakim jest połóg, no i później karmienie piersią. Więc wiem, że nasze ciała, nasze organizmy są stworzone do robienia, stwarzania niesamowitych rzeczy, ale bardzo ważne jest to, aby robić to bez presji. Ja już od 20 lat zajmuję się trenowaniem kobiet i nie tylko, zachęcaniem do ruchu, bo wiem, jak ogromną radość może nam dawać aktywność ruchowa, wiem, jak super możemy się czuć w swoim własnym ciele. I to wcale nie chodzi o to, że ono jakoś powinno wyglądać, tylko chociażby to, że wstajesz rano i nie bolą cię plecy, możesz kucnąć, zawiązać swobodnie buty i wstać z tego głębokiego przysiadu, możesz podbiec na przystanek, możesz pobiegać z dziećmi za piłką, czy jeździć z nimi rowerem bez zadyszki. Więc te wszystkie małe rzeczy, które budują naszą codzienność, tak naprawdę zawdzięczamy temu naszemu ciału. Istotne, żeby patrzeć na nasze ciało nie tylko przez pryzmat takiej ogólnej sprawności. Ważne jest też to, żeby badać nasze ciało, nasz organizm - chodzić na badania profilaktyczne, badać krew, mocz, robić USG narządów rodnych itd. Kolejna ważna sprawa to sen. My często w takim codziennym, zabieganym życiu po prostu nie śpimy, bo wiadomo - budzą nas dzieciaczki, zawsze wieczorem jest mnóstwo rzeczy do zrobienia, w dzień jesteśmy w pracy, więc nie ma czasu na drzemkę, wracamy z tej pracy, to jesteśmy w domu, w drugiej pracy, bo trzeba ogarnąć wiele ważnych rzeczy. Jeżeli już uśpimy dzieci, to znowu siadamy do pracy i tak naprawdę kładziemy się spać późno, a wstajemy wcześnie, bo wzywa nas kolejny etat. Faktycznie - my jako mamy, kobiety często jesteśmy zabiegane i trudno nam wygospodarować ten czas, szczególnie przy małych dzieciach. Jak w takim razie zadbać o ten sen? Czy da się w ogóle zapewnić sobie ten odpoczynek, będąc mamą na pełen etat? Jest to na pewno trudne. Mnie osobiście ratowało to, że chodziłam spać z moimi dziećmi. Jak pierwszy raz zostałam mamą, mówiłam: "A dobra, uśpię maleńką, wezmę prysznic i się położę spać". Prawda była taka, że kładłam się do tego łóżka z moją maleńką i zasypiałam. Budziłam się o 2 w nocy i nie wiedziałam już, co robić ze sobą - czy spać dalej, czy wziąć prysznic (śmiech). Już później wiedziałam, że muszę wziąć prysznic, zanim położę się do łóżka z dziewczynkami i potem będę mogła spać już całą noc. I to mnie faktycznie ratowało - kładłam się z dziewczynami do łóżka, czytałyśmy książeczki i szłyśmy spać. Oczywiście - dopadały mnie wyrzuty sumienia, bo jest pranie nie rozwieszone, jest nierozpakowana zmywarka, jest nierozmrożone mięsko na drugi dzień na obiad... I oczywiście taka bitwa w głowie, że przecież powinnam to zrobić. Ale myślę, że mamy powinny nauczyć się egoizmu, bo inaczej to na dłuższą metę można zwariować. Nie da się tak funkcjonować, żeby robić wszystko. Ja już się nauczyłam, mając 3 córeczki i będąc mamą od lat prawie 15, że naprawdę niektóre rzeczy mogą poczekać. Warto położyć się wcześniej spać - zrobić to jutro, ale przede wszystkim delegować zadania. Jeżeli mamy w domu dzieci, partnera, to dobrze, żeby oni w tym wszystkim uczestniczyli. To jest podstawa. Życie bez skrajności jest łatwiejsze Mówimy tu bardzo mocno o takim holistycznym podejściu do ciała, do sylwetki - zdrowie, badania, sen. Powiedz mi, czy to się na przestrzeni lat zmieniło? Kiedyś bardzo mocno kobiety skupiały się na rygorystycznych dietach, ćwiczeniach. Dziś widać, że to podejście jest nieco bardziej przemyślane i racjonalne. Gdy mówimy o zdrowym ciele, nie myślimy już tylko o wylewaniu potów na siłowni. Na pierwszym miejscu stawiamy zdrowie. Kiedy nastąpiła ta zmiana i czy dzięki temu kobietom jest łatwiej? Ja od zawsze miałam taką zasadę. U mnie nigdy nie było żadnych skrajności. Mniej więcej od 14 lat jestem obecna w Internecie i od zawsze mówiłam o zrównoważonym rozwoju, podejściu do odżywiania i treningu. Sama wywodzę się ze sportu wyczynowego, a w sieci zaczęłam pojawiać się jako fit mama, kiedy zaczęłam publikować informacje dotyczące żywienia i treningu kobiet w ciąży. Do głowy by mi nie przyszło, żeby kobietom w tym okresie, czy w okresie powrotu do formy po ciąży fundować jakiś wyczynowy trening. Pokazywałam od zawsze, że możesz ćwiczyć w domu na 2 metrach kwadratowych, nie potrzebując, nie wiadomo jakiego sprzętu, nie musisz wychodzić na 2 godziny na siłownię, bo zdaję sobie sprawę jako mama, że to wszystko jest po prostu trudne. Dlatego od zawsze podkreślam, że bez takiej formy zdrowotnej nie osiągniemy tej formy wizualnej. Jeżeli będziemy niewyspane, jeżeli będziemy miały słabe wyniki badań, jeżeli będziemy po prostu się źle czuły psychicznie, to ostatnią rzeczą, na jaką będziemy miały ochotę, to komponowanie zdrowych posiłków i też trening, który wpłynie na nasz wygląd. Więc ważna jest forma zdrowotna, żeby móc cieszyć się tą formą wizualną. I o ile ja jestem wierna sobie od tych 20 lat, faktycznie w Internecie obserwuję różne trendy. Jak sama wiesz, Internet rządzi się swoimi prawami - dziś słuchamy, że dieta keto jest super, jutro, że dieta wegetariańska itd. To prawda, bardzo łatwo pójść za trendem... Tak, łatwo oszaleć, dlatego właśnie, żeby te mamy, które mnie obserwują od lat, nie oszalały, to staram się być racjonalna. Bo też po prostu nie da się tak funkcjonować. Nie chciałam nigdy wpędzać tych mam w wyrzuty sumienia, kompleksy i sama nie chciałam tak funkcjonować. Zależy mi, żeby przekazywać treści w zgodzie ze sobą, czyli tak, jak ja robię, jak ja postępuję, jak ja się odżywiam - oczywiście, o ile to jest zgodne z prawdami naukowymi. Ale myślę, że też kobiety są coraz bardziej świadome. To z wiekiem też przychodzi, że wiesz - my już nie damy się omamić jakimiś głupotkami itd. Cieszę się, że ten trend holistyczny jest coraz bardziej popularny, bo jest po prostu najlepszy i najzdrowszy dla nas. Mówisz, że zawsze byłaś wierna temu holistycznemu podejściu do zdrowia i do sylwetki. Ale nawet to może nagle diametralnie się zmienić, gdy w naszym życiu pojawia się dziecko, które jakby nie patrzeć jest rewolucją. Czy w twoim przypadku też tak było? Co się zmieniło, gdy zostałaś mamą? Kiedy skończyłam swoją karierę sportową, przestałam wyczynowo trenować, zaczęłam myśleć o ciąży. Z racji tego, że skończyłam wychowanie fizyczne na AWF, trochę się zajmowałam obciążeniami treningowymi, pomyślałam, że fajnie byłoby tworzyć takie treści w Internecie dotyczące treningu i żywienia kobiet w ciąży. To było z 15 lat temu i wtedy wszyscy pisali: "Boże, ty chcesz odchudzać te matki w ciąży, co ty tam wrzucasz". Była tak niska świadomość, że warto się ruszać w ciąży dla swojego zdrowia i zdrowia dziecka. Czy też zdrowo się odżywiać. Kiedyś było takie powiedzenie, że warto jeść za dwoje w ciąży. Prawda jest taka, że warto jeść dla dwojga, a nie za dwoje i stawiać bardziej na tę jakość. Zależało mi na edukacji i tak naprawdę te 15 lat mojego życia, gdy byłam w pierwszej, drugiej i trzeciej ciąży, to był taki czas ciąży i wracania do formy po ciąży. Ja też często powtarzam, że my jak zostajemy mamami, to tak naprawdę w naszej głowie niewiele się zmienia - dalej jesteśmy tymi dziewczynami, które mają swoje marzenia, swoje cele, swoje pragnienia, więc zależy nam na tym, żeby się realizować. Fajnie, jeżeli wspiera nas partner w tym, rodzina. Mój partner od początku nie miał problemu z tym, kiedy mówiłam, a teraz sobie poćwiczę. Wiadomo, na początku, kiedy byłam z moimi córeczkami sama, bo mąż wychodził do pracy, to po prostu ćwiczyłam z dziewczynkami w domu. Kładłam je na macie i wykonywałam jakieś podstawowe ćwiczenia wzmacniające. Na początku rehabilitacyjne, potem bardziej wzmacniające, potem, jak już mogłam, to biegałam z wózkiem, wcześniej były spacery z wózkiem. Zawsze, kiedy mogłam, to starałam się wykraść te parę chwil dla siebie. Bardzo mi zależało na tym, żeby mieć ten czas dla siebie - żeby wybierać siebie. Bo wiem, że gdybym była nieszczęśliwa, gdybym nie mogła robić swoich ulubionych rzeczy, to przekładałoby się to na moją rodzinę - byłabym smutna, moje dzieci by to widziały, mój mąż zapewne też, bo to by się odbiło na naszej relacji. Też jako mamie 3 córeczek zależało mi na tym, żeby one miały w domu obraz kobiety, która się spełnia, realizuje swoje pasje, realizuje się zawodowo. Tu warto dodać dla dziewczyn, które pewnie sobie teraz myślą: "Jezu, jak ja mam się realizować zawodowo, jak ta mała nie schodzi mi z piersi", to ja też to przechodziłam i dlatego zawsze powtarzam: na wszystko jest czas, ale wszystko w odpowiednim czasie. Ja np. przez pierwsze 10 lat swojego macierzyństwa siedziałam w kuchni i ćwiczyłam w kuchni. Później odważyłam się na więcej. Wystartowałam nawet w Ironmanie. Dzieci nam nie zabierają pasji, mogą je spowolnić, ale nie zabierają naszych celów życiowych - warto do tego dążyć, bo my jako mamy i ojcowie jesteśmy wtedy szczęśliwymi ludźmi. Powiedziałaś, że dziewczynki patrzą na to, jak mama funkcjonuje, jesteś na pewno dla nich wzorem do naśladowania. Zresztą twoje córy już są dużymi dziewczynami. Czy ćwiczą razem z tobą? Mają podobną zajawkę do mamy? Tak, widzę to. W ogóle dla mnie zupełnie czym innym jest, gdy powiemy do dziecka "idź na basen" i same zostaniemy na kanapie, a czym innym, jak powiemy "chodźmy na basen". I u siebie też to widzę. Moje dzieci widziały mnie od małego aktywną, czy mojego męża. Razem bardzo wiele rzeczy robiliśmy - biegaliśmy, jeździliśmy rowerem. Jak przygotowywałam się do swojego pierwszego triathlonu, to było właśnie bieganie z wózkiem lub jazda rowerem z przyczepką. I pamiętam, że jak już byłam po zawodach, to one były takie zdziwione i pytały: "Mamusiu, a czemu ty nie biegniesz?" (śmiech). Bardzo się przyzwyczaiły do tego obrazka. Gdy są starsze, to jest super, że siedzimy w domu - mamy taki pokój a'la siłownia, gdzie mamy sprzęt do ćwiczeń - i jedna do drugiej mówi: "Idziemy na siłownię?". I sobie idą, rozciągają się, robią choreografie taneczne, brzuszki, więc fajnie. Też nie było u nas żadnego problemu z tym, żeby chodziły na zajęcia sportowe, nawet musiałam je stopować, żeby miały też czas na odpoczynek. I teraz jesteśmy na etapie, bo ja się wywodzę z lekkiej atletyki, to mówią, że chcą biegać jak mama. Mają już swoje idolki, medalistki olimpijskie. Chcą być jak one i to też jest ułatwienie. Chcą trenować z mamą, więc u nas w ogóle nie ma problemu z tą aktywnością - dzieci chłoną jak gąbka. Wyrozumiałość dla siebie kluczem do sukcesu Chciałabym jeszcze na moment wrócić do tego, co powiedziałaś o tym treningu w kuchni, że da się wygospodarować chociaż te 5 minut. Ale wiem, że to w rzeczywistości jest bardziej skomplikowane. Sama mam w swoim otoczeniu bliskie mi kobiety, które mówią, że im brakuje tego czasu - nawet tych 5 minut. Nawet jak zaczną i próbują, to potrafi przyjść taki dzień, że nie mają tej siły, chęci do treningu. I co wtedy? Jak znaleźć w sobie motywację do ćwiczeń, a przede wszystkim do powrotu i jednocześnie nie mieć wyrzutów sumienia, że się odpuściło? Warto zdawać sobie sprawę z tego, że nie trzeba tego robić codziennie. Już aktywność te 3 razy w tygodniu, kiedy powzmacniamy swoje ciało, sprawi, że ono się nam odwdzięczy - to mocniejsze kości, mniejsze ryzyko osteoporozy, mniejsze bóle stawów, mięśni. Te 3 razy w tygodniu wystarczą. Ale jeśli mamy mocniejszy tydzień, cięższy - raz w tygodniu też jest ok. Nie miejmy w głowie, że my ciągle wracamy. Nie - róbmy tyle, ile możemy. Jeżeli nie pracujemy w weekend, to zawsze mówię moim podopiecznym: "Zobacz, to już masz dwa dni". Ważne jest też to, żeby znaleźć rodzaj aktywności, który sprawia nam przyjemność. Oczywiście możemy zacząć od tych ćwiczeń w kuchni, wzmacniających, bo one będą wzmacniać nasze ciało, nie będziemy się garbić, ale może lubimy jeździć rowerem, spacerować? To też jest taka forma aktywności, której my nie doceniamy. I w takiej sytuacji, ok - może nie mam siły robić treningu na macie, ale przecież wróciłam z pracy spacerkiem, poszłam po dziecko do przedszkola spacerem - to też jest aktywność. Przede wszystkim nie można obciążać swojej głowy tym, że ja muszę dziś poćwiczyć, muszę pobiegać, pojeździć, popływać. Nie, zróbmy to, na co mamy ochotę. Każdy rodzaj aktywności będzie dla nas dobry. Jeżeli chodzi o motywację, ja też zawsze mówię swoim podopiecznym, że najgorzej jest wstać z kanapy. Ważne są pierwsze 3 minuty, jak zaczniemy, to trudno już przestać. Warto wtedy pomyśleć: "Dobra, daję sobie 5 sekund i wstaję" i wyjść np. na spacer. Zimą może być trudniej z aktywnościami na dworze, ale w takiej sytuacji warto nawet w domu, oglądając serial, porozciągać się, zrobić parę brzuszków na kanapie, powstawać z tej kanapy i siadać - i już przysiady są zaliczone. Można się pobawić z dzieciaczkami i się z nimi posiłować - to też już w jakiś sposób nas wspiera. Pozostając przy tym wsparciu, widziałam u ciebie na Instagramie bardzo fajny post. Pokazałaś kilka zdjęć z etapu ciąży i po ciąży, pokazując swój powrót do formy po ciąży. Ale moją uwagę przykuły bardzo fajne słowa, które napisałaś pod spodem: "Jak dobrze czasem spojrzeć wstecz i przypomnieć sobie, jaką drogę przeszłaś. By docenić, być bardziej dla siebie wyrozumiałą". I to słowo "wyrozumiała" tak bardzo mi się spodobało. W czym przejawia się u ciebie ta wyrozumiałość? I w czym może przejawiać się u kobiet? No właśnie, bo my często widzimy jakiś obrazek i skupiamy się na nim, że w tym momencie widzimy jakąś super dziewczynę i mówimy: "Wow, ale ona wygląda". I zapominamy jaką drogę my przeszłyśmy. Ile nas kosztowało to, w którym miejscu jesteśmy. Często się porównujemy. Znam takie fajne powiedzenie, że nie warto porównywać swojego pierwszego rozdziału do czyjegoś załóżmy trzydziestego, bo każdy z nas jest na innym etapie swojego życia. Jak patrzymy w lustro, to nie mówmy: "Boże, ta to ma taki fajny brzuch, a ja co", "Ta to ma takie fajne pośladki, a ja co", tylko po prostu: "Kurczę, fajnie wyglądam, mam zdrowe ciało, jest sprawne, mogę chodzić, funkcjonować" - doceńmy, że je mamy, nie biczujmy się. Ja też często się biczuję, odpalam Instagram i mam takie: "Boże, ta już biegała, a ja nie, boli mnie głowa, nie mam siły", ale potem siadam i myślę, że nie - boli mnie głowa, mam słabszy czas, odpoczywam i to też jet ok. Wyrastam z tego porównywania się w sieci, bo niestety jest to mega powszechne. Staram się być dla siebie wyrozumiała, nie biczować się, że mogłabym więcej, mocniej, szybciej. Na pewno nie jest to łatwe w dobie mediów społecznościowych, gdzie widzimy na Instagramie dużo "pięknych obrazków". Idealne mamy, które mają czas na wszystko... Czy zdarzyły ci się komentarze, że ty też należysz do tego "perfekcyjnego" grona? Zarzuty, że tobie jest łatwo, że masz perfekcyjne życie, czas na wszystko? Wiesz co, nie, nie mam takich komentarzy, bo też wiadomo - posty to jest jedno, ale druga kwestia to Stories, gdzie staram się być obecna i częściej dostaję takie wiadomości: "O jejku, jak fajnie cię widzieć taką upoconą albo z odbitymi okularkami po basenie, bez makijażu itd.". Wiadomo, że wrzucamy na feed wyselekcjonowane zdjęcia - to jest ułamek sekundy, kadr. Ale na Stories dziewczyny widzą codziennie mnie w różnych sytuacjach - bez makijażu, jak mam niedosuszone włosy, odbite okularki, bałagan w domu i mówię: "Dzisiaj nie chce mi się sprzątać, mam ochotę coś zrobić dla siebie, więc idę na rower". Staram się pokazywać taką normalność, o ile jest to możliwe, bo wiadomo, że w sieci też nie pokazuję wszystkiego, żeby zachować jakąś prywatność. Więc staram się trzymać poziom prowadzenia tego swojego konta bez lukrowania. W takim razie w drugą stronę - jesteś motywacją dla wielu kobiet. Czy to uskrzydla? A może czujesz presję? Co dla ciebie jest motywacją do dalszego działania? Na pewno jest to jakiś rodzaj odpowiedzialności, chociaż też zrzucam z siebie tę odpowiedzialność właśnie przez to, że publikuję różnego rodzaju treści, że czasami jestem zmęczona. Mega furorę zrobiły moje posty, jak w kwietniu startowałam w Ironmanie w Teksasie i zeszłam z trasy po 8 godzinach, bo bolała mnie noga. Ludzie mi pisali, że jejku inni by z urwaną nogą ukończyli, żeby tylko wrzucić na Instagram, a ty zeszłaś z trasy i nie bałaś się krytyki, że poddałaś się przed metą. Pokazywałam, że byłam smutna, było mi źle, bolało mnie. I byłam w szoku, gdy dostałam od ludzi tyle wsparcia - nawet od osób, które śledzą mnie od 10 lat i pierwszy raz coś skomentowały. Pisali, że super, że w dzisiejszym świecie wyidealizowanego Instagrama pokazuję, że można zejść z trasy, bo mam rodzinę, muszę być dla nich sprawna, mam pracę, do której muszę wrócić sprawna itd. Że bawimy się w sport, pokazujemy przekraczanie granic w sieci, ale ten zdrowy rozsądek gdzieś tam jest. Mi też zależało, żeby pokazać swoją postawą, że nie jesteśmy idealni, nie wszystko musi nam się w życiu udawać, nie wszystko nam wychodzi. Czasami coś może nam się nie udać, ale to nie oznacza, że to jest koniec, tylko początek czegoś nowego. Czyli można powiedzieć, że społeczność, którą stworzyłaś, jest też dla ciebie motywacją i wsparciem? Tak, jesteśmy jednym, wielkim teamem. Są ludzie, z którymi trzymam bliższą więź, oni częściej odpowiadają na moje komentarze, ja też ich śledzę w sieci - monitoruję, komentuję, motywuję. Więc jest taka obopulna wymiana energii. Gdzie leży granica ciałopozytywności? To wspaniałe i chyba to właśnie idealny moment, aby wrócić do tematu miłości do siebie. Jakbyś miała stworzyć własną definicję ciałopozytywności, jak by ona brzmiała? Przede wszystkim myślę, że to taki dobrostan psychiczny i fizyczny. Żebyśmy czuli się ze sobą dobrze, bez względu na to, jakie opinie, komentarze spływają do nas na nasz temat. Bo myślę, że to nie tylko dotyczy ludzi w sieci, ale też my się spotykamy z różnymi komentarzami w swojej najbliższej rodzinie. Wystarczy jakiś obiad rodzinny i słyszymy: "O, coś ci się przytyło". "O, dwie fałdki więcej", "Ojejku, czy u ciebie wszystko w porządku, bo schudłaś, mizernie wyglądasz". Więc to jest to, że my czujemy się w swoim ciele dobrze i nie dotykają nas żadne komentarze z zewnątrz. Jak odpowiedzieć na taki komentarz? Czy w ogóle odpowiadać? Myślę, że tak, warto stawiać granice, czyli powiedzieć: "Dziękuję, ale pozwól, że sama będę decydowała o tym jak wyglądam" czy "Dziękuję za komentarz, ale pozwól, że będę się sama zajmowała swoim życiem". Lub nawet: "Dziękuję, ja się czuję ze sobą dobrze" - nie ma co się tłumaczyć. A jak sobie przetłumaczyć wtedy coś takiego? Bo takie słowa mogą naprawdę zranić i zdemotywować. Myślę, że to bardzo zależy od tego, w jakim aktualnie jesteśmy stanie psychicznym. Jeżeli faktycznie jest nas trochę więcej, przytyłyśmy, to pytanie, czym to jest spowodowane. Bo tak naprawdę tylko my same jesteśmy w stanie stwierdzić, jaka była tego przyczyna i jakie mamy aktualnie priorytety i cele. Może przytyłam, bo brałam tabletki na płodność? Może miałam dużo stresu w pracy? Ze stresem jest tak, żeby albo zajadamy, albo zupełnie nie jemy. A może mamy tak dużo pracy, że nie mamy czasu na zdrowe posiłki? Myślę, że przede wszystkim trzeba zawsze odpowiedzieć sobie na pytanie: "Jak ja się czuję w swojej skórze? Czy mi jest z tym ok?". A jeśli odpowiedź brzmi "nie", to warto się zastanowić, co mogę zrobić, co bym chciała zrobić, co mnie ogranicza. I po prostu porozmawiać tak szczerze ze sobą. Tutaj też warto sięgać po pomoc specjalisty, żeby ktoś nam pomógł iść daną drogą, i nie dać się zwariować wszystkim wpisom w Internecie. W którym miejscu leży granica ciałopozytywności? W tym miejscu, że czujemy się źle same ze sobą? Czy może gdzieś indziej? Tutaj przede wszystkim jest to, jak my się czujemy w swoim ciele. To bodypositive jest wtedy, gdy czujesz się ok. Bo tu w ogóle nie chodzi o wygląd, tylko o takie funkcjonowanie codzienne - czy nie masz zadyszki, czy podbiegniesz do autobusu, wejdziesz po schodach, nie bolą cię nogi, nie boli cię kręgosłup, nie masz problemów z badaniami. Wydaje mi się, że to "positive" powinno oznaczać dobrostan. Jeżeli patrzymy w lusto, czujemy się komfortowo. Jeżeli tak nie jest, nie warto zakładać maski, tylko przed samą sobą ją zdjąć i odpowiedzieć sobie na pytanie: czy czuję się komfortowo w swoim ciele, czy ono jest zdrowe, czy nie mam żadnych problemów. Powiedz mi proszę jako mama - jak chciałabyś, żeby twoje córeczki patrzyły na siebie? Jak chciałabyś, żeby podchodziły do swojego wyglądu? To jest dla mnie temat niezwykle ważny. Moje córki nigdy ode mnie nie usłyszały, że muszę schudnąć, coś poprawić, źle wyglądam. Przyznam szczerze, że dwie dziewczynki są teraz w okresie dojrzewania, widzę, jak obserwują swoje ciało i fajne jest to, jak akceptują wszystkie zmiany. Bo ja z nimi dużo o tym rozmawiam, nie komentuję. Staram się jak np. jesteśmy w otoczeniu i ktoś mówi, że któraś z moich córek nagle urosła, ja mówię stop. Kiedyś byłam świadkiem, jak mojej koleżanki babcia skomentowała, że jej brzuszek urósł. Pamiętam jej reakcję, jak była cała czerwona. Wiem, że te ślady w jej głowie zostaną na zawsze. Ja kiedyś taki komunikat dostałam w 8 klasie podstawówki, że "Edytka to tyle biega, a taka pulchniutka jest". I pewnie milion takich komentarzy później dostałam na temat mojego wyglądu, ale ten pamiętam do dziś. Wiem, jak taki komentarz może zostać na zawsze w głowie dziecka i do czego to może doprowadzić. Nigdy nie komentuję wyglądu swojego przy dzieciach, czy dziewczynek, zawsze opowiadam w obrębie możliwości, że fajnie, że są sprawne, że się ruszają, dbają o siebie, starają się zdrowo odżywiać. A jak rozmawiać o takich tematach z dziećmi? Przede wszystkim jeśli chodzi o żywienie. Żeby zachęcić je do dbania o siebie, ale jednocześnie nie zrazić ich do tego zdrowego podejścia do ciała? Jeżeli mama mówi: "A dobra, ja tego nie jem, bo muszę w końcu schudnąć", to dziecko to słyszy. Trudno będzie takiej mamie być wiarygodną dla takiego dziecka. W takiej sytuacji warto o tym porozmawiać, powiedzieć: "Misia, ja muszę się troszeczkę inaczej odżywiać, bo np. wyszły mi słabe badania krwi, ale ty śmiało to jedz. Jeśli chcesz, możemy np. zmodyfikować ten posiłek o to, czego nie lubisz lub co lubisz". Czy zaprosić do zrobienia wspólnego posiłku. Gdy dziecko widzi, że mama krytykuje siebie, komentuje ciągle negatywnie swój wygląd, ciężko jest mu inaczej patrzeć na siebie. Mamie też będzie trudno wtedy wytłumaczyć dziecku, że z nim też jest ok. Warto też sięgnąć po poradę psycholożki, która podpowie, jak rozmawiać z dzieckiem, gdy u niego pojawi się problem. Dzieci nas totalnie kopiują w każdej sytuacji. Naśladują nas i kopiują nasze zachowania. Podsumowując, "Ciało, które może, ale nie musi". Czego życzyłabyś kobietom, które chcą kierować się taką dewizą w swoim życiu? Chciałabym, żeby słuchały swojego organizmu. Jeżeli faktycznie dzisiaj czują, że są zmęczone, żeby nie robiły nic na siłę, żeby sobie odpoczęły, znalazły chwilę dla siebie - książka, kąpiel w wannie. Żeby były naprawdę dla siebie bardziej wyrozumiałe. Bo niestety - my, Polki, jesteśmy po prostu zajechane, zmęczone, mamy bardzo wysokie oczekiwania wobec siebie, bardzo wysoko sobie stawiamy poprzeczkę, ale też społeczeństwo wobec nas, musimy być super mamami, super kucharkami, super pracownicami i jeszcze realizować swoje pasje... Nie, troszkę spuśćmy z tonu, bądźmy dla siebie bardziej wyrozumiałe i słuchajmy swojego ciała - jeśli krzyczy o odpoczynek, dajmy mu go. Dziękuję za rozmowę. Czytaj także: Granice są super. Jak mówić "nie" w relacjach i dlaczego to buduje zaufanie? Dlaczego to robimy? Uśmiechasz się, choć wcale nie masz na to ochoty? 3 teorie wyjaśniają, dlaczego robimy to wbrew sobie Wyzwanie przyjęte: Od miesiąca regularnie chodzę na pilates. Moje wyobrażenia były zupełnie inne niż rzeczywistość
Wyzwanie przyjęte: W tych 3 miejscach Książulo zostawił swoje "Muala". Sprawdzam! Czy faktycznie jest tak smacznie?
Książulo zostawił swoje "Muala" w różnych miejscach w Polsce, które na pewno warto sprawdzić. Ja postanowiłam przetestować 3 miejscówki z Warszawy, w których znajdziemy naklejkę youtubera. To legendarne już burrito, chińczyk w wersji "premium" i coś pysznego na deser. Czy faktycznie jest tak smacznie, jak zapewniał nas Książulo?
Pamiętam czasy, gdy do owianego legendą Manekina, ustawiały się kilometrowe kolejki. Wszyscy zastanawiali się, w czym tkwi fenomen tej restauracji, że przyciąga aż tyle osób. Nie da się ukryć, że te kolejki stały się najlepszą reklamą restauracji, choć to już za nami. Dziś jest znacznie więcej miejsc, i to w całej Polsce, w których tworzą się kolejki na kilka godzin stania, a wszystko za sprawą tego pana. Książulo, czyli znany youtuber, który od kilku lat tworzy własną kulinarną mapę Polski, znany jest nie tylko ze sprawdzania dość nietypowych miejscówek z jedzeniem, ale też z tego, że w tych "najlepszych" zostawia naklejki ze swoim "Muala". W Warszawie znajdziemy kilka restauracji z takim oznaczeniem, a ja postanowiłam sprawdzić 3 z nich, aby przekonać się na własnej skórze, czy za tym "Muala" faktycznie idzie aż tak dobry smak. 1. Señor Lucas - ul. Poznańska 26 W samym centrum Warszawy, nieopodal Dworca Centralnego i Złotych Tarasów, kryje się meksykańska perełka. Wystarczy, idąc Alejami Jerozolimskimi, skręcić w boczną uliczkę, a już za chwilę możemy dostrzec kolejkę ustawioną przy tym lokalu. Nie jest to duża restauracja, ale ma swój wyjątkowy klimat. Gdy już siądziemy przy jednym ze stolików razem z innymi gośćmi, możemy wybrać ulubione meksykańskie danie spośród tacos, quesadillas oraz burritos. To opcje z wołowiną, wieprzowiną, indykiem, a nawet wegetariańskie i wegańskie, czyli dla każdego coś pysznego. Dosłownie pysznego. Muszę przyznać, że podczas testów "Muala" nie był to pierwszy raz, kiedy zajrzałam do Señor Lucas. Doskonale znałam to miejsce i pomimo tego, że za każdym razem muszę postać chwilę w kolejce do wejścia, do tej pory nie zraziło mnie to przed powrotem. Najchętniej wybieram klasyk tej restauracji, czyli Burrito Beef Barbacoa. To delikatny placek z długo gotowaną wołowiną. Do tego jest sporo pasty fasolowej, kolendra i cebulka. Wszystkie te smaki się uzupełniają, a burrito jest tak delikatne, że rozpływa się w ustach. Totalnie podpisuję się pod jego słowami. Swego czasu przetestowałam też burrito z indykiem - Turkey Dios Mio, a także quesadillę w tej samej wersji. Jeżeli chodzi o burrito, miało fajny, cytrusowy posmak, choć osobiście wolę opcję z wołowiną i na nią chętniej bym tam wróciła. Gdy idziecie pierwszy raz, koniecznie ją wypróbujcie. Ciekawe są też quesadille - Señor Lucas ma bowiem zupełnie inną wersję niż ta okrągła, którą znamy. Przypomina burrito, jest też zawiniątkiem w placku, tylko zamiast fasoli dostajemy dużo ciągnącego się sera. Taką pozycję też warto wypróbować w tej restauracji - zwłaszcza jeśli macie ochotę na coś innego niż klasyczne burrito. A co z cenami? Warszawski standard, jeśli chodzi o tego typu pozycje. Za burrito trzeba zapłacić od 33 do 44 zł - najdroższa jest oczywiście wersja z wołowiną. Quesadilla i tacosy są w podobnych cenach. Tu jednak wiemy doskonale, że płacimy za jakość, a ja po takim burrito jestem najedzona aż do końca dnia. Mam dla was też pro tip, jeśli nie chce wam się stać w długich kolejkach w centrum Warszawy. Señor Lucas ma też drugi lokal w Zalesiu Górnym i z tego, co wiem, możemy tam zjeść równie pyszne pozycje co na Poznańskiej. Jeżeli zatem chcecie zrobić sobie wycieczkę na coś pysznego, śmiało zajrzyjcie też tam. 2. Chińczyk na Estrady - ul. Estrady 13D To jest miejsce, do którego długo odwlekałam wycieczkę, bo zawsze mówiłam, że ten chińczyk jest "na końcu świata". To wciąż Warszawa, ale szybciej dojedziemy tam z Łomianek niż z drugiej strony stolicy. Ja też nigdy nie byłam wielką fanką chińskiej kuchni, więc nie miałam "smaka" na tego typu potrawy. Test książulowego "Muala" stał się zatem dla mnie motywacją - zwłaszcza że youtuber często odnosi się do dań serwowanych w tym miejscu. Również inni polecali mi Chińczyka na Estrady. Teraz już przekonałam się na własnej skórze, czy warto robić sobie aż taką wycieczkę. Gdy dojechałam na miejsce, nie mogłam uwierzyć własnym oczom. Niepozorna budka oznaczona jako "Chińczyk na Estrady" tuż obok stacji benzynowej. Sama nigdy nie zatrzymałabym się w takim miejscu na jedzenie i pewnie wiele bym straciła. Wystarczyło przejść przez drzwi, aby znaleźć się w zupełnie innym świecie. Miejsce wewnątrz przypomina standardową restaurację, w której można spędzić miło czas, delektując się ulubionymi potrawami. Już na samym początku, gdy usiadłam przy stoliku, zostałam poczęstowana naparem z ziółkami, w którym wyraźnie wyczuwalna była nuta mięty. Na dworze tego dnia panował mróz, więc tym chętniej ją wypiłam, aby się rozgrzać w oczekiwaniu na zamówione przeze mnie dania. Menu restauracyjne jest ogromne, bo zawiera, o ile dobrze policzyłam, ponad 150 pozycji! To nie może się udać, prawda? Też tak myślałam. Moje zamówienie składało się z trzech pozycji - jedną z nich był klasyk - kurczak chrupiący classic za 40 zł. Dodatkowo na przystawkę wybrałam sajgonkę z mięsem, którą polecał Książulo - 1 sztuka za 6 zł lub zestaw 3 sztuk z ryżem i surówką za 22 zł. I coś dla fanów dań bez mięsa - tofu w sosie z warzywami za 29 zł. Cytując youtubera: "Ja już coś wiem". Test rozpoczęłam od sajgonki. Nie jestem fanką tego typu przystawek i chyba nadal nie będę, choć muszę przyznać, że była pyszna. Do tej pory sajgonki kojarzyły mi się z czymś mega tłustym, a tu było zupełnie inaczej. Zawiniątko było spore, wypełnione po brzegi mięsem. Do tego świeżutkie, aż parowało przy ugryzieniu. Każdy kęs był niesamowicie chrupiący. I powiem wam, że ja zjadłam pół sajgonki i już nie czułam głodu, więc po całej byłabym totalnie najedzona. Uważam, że przystawka składająca się z 3 sajgonek oraz ryżu i surówek za 22 zł śmiało może robić za pełnoprawne danie. Potem mój numer jeden z menu, które zamówiłam - chrupiący kurczak z ryżem, sosem i surówkami. To było przepyszne. Świeżutki, chrupiący kurczak, bardzo dobrej jakości mięso, dobrze zrobiony ryż i surówka, która dodała całemu daniu świeżości. Sos był wylany na spodzie dania, a nie tak, że trzeba było dodatkowo maczać składniki, co niektórzy mogą uznać za minus, ale ja uważam za ogromny plus, ponieważ dzięki temu danie nie stało się suche i przy każdym kęsie było pełne smaków. Porcja była tak ogromna, że jeszcze brałam ją na wynos - co też jest wyznacznikiem tego, że jedzonko było smaczne. Na koniec tofu, które moim zdaniem było najsłabszą pozycją w tym menu. Wiem, że pewnie idąc do chińczyka, mało kto zamawia tego typu dania, ale jednak jest to pozycja w menu, a w czasach, gdy dieta wege jest coraz popularniejsza, uważam, że warto dopracować takie pozycje. Nie było to niesmaczne, warzywa w sosie były ugotowane idealnie - nie za twarde i nie za miękkie. Muszę jednak przyznać, że dla mnie tofu było za mało przyprawione i przysmażone. Danie z pewnością do dopracowania. Wiem też, że mam jeszcze na co wrócić do tego chińczyka. Chętnie spróbuję klasyczną kaczkę po seczuańsku i jeszcze kilka innych pozycji. I być może nawet uda przekonać mi się do tego typu kuchni. Wiem jedno, od teraz, jeśli miałabym wybrać się na chińską kuchnię, to tylko na Estrady lub do którejś z filii restauracji, które mieszczą się w Warszawie - na Powstańców Śląskich 3A i w Centrum Handlowym Reduta. 3. Rurki z bitą śmietaną na Wolskiej - ul. Wolska 50a/paw. 7 B Na koniec wisienka na torcie, czyli deser. Ta historia wzrusza mnie do dziś. Kultowy lokal na warszawskiej Woli, który funkcjonuje od 1984 roku. W pewnym momencie znalazł się w tarapatach i był bliski zamknięcia. Ale tu na horyzoncie pojawił się Książulo i niczym Batman uratował legendarny lokal. No, może nie wszystkie zasługi można przypisać jemu, bo w tym czasie dość głośno zrobiło się o rurkach na Wolskiej, a to przede wszystkim Warszawiacy tłumnie ruszyli, aby wesprzeć właścicieli, którzy odwdzięczyli im się wyjątkowym smakiem. Ja swoje odczekałam i nie ukrywam, że dopiero teraz miałam swoje pierwsze spotkanie z rurkami z Wolskiej. Ojejku, jakie to dobre. Długo zastanawiałam się, jak taka niepozorna rurka może narobić tyle zamieszania. Każdemu z nas przecież zdarzyło się jeść bardziej lub mniej udane wersje i nie powiedziałabym, że to jeden z moich ulubionych deserów. Jakże miło zaskoczyłam się, gdy do niedzielnej kawki spróbowałam chrupiącego, świeżutkiego wafelka wypełnionego po brzegi PRAWDZIWĄ bitą śmietaną. Była leciutka jak chmurka i nie za słodka. Zarówno rurki, jak i śmietana są wyrabiane na miejscu. A ta druga wręcz mnie wzruszyła - uwielbiam smak domowej, bitej śmietany, w której nie czuć sztuczności. Właśnie tak wspominam desery z bitą śmietaną z mojego dzieciństwa, na które zabierała mnie mama. Nadal nie wiem, czy rurka z bitą śmietaną będzie moim ulubionym deserem, na który będę często wracać, ale wiem jedno - jak będę w pobliżu Wolskiej, na pewno wstąpią przynajmniej na jedną rureczkę (no dobra, może dwie). Zwłaszcza że jej koszt to zaledwie 5,50 zł. Czytaj także: Wyzwanie przyjęte: Wybrałam 3 moje ulubione cynamonki w Warszawie. Nr 1 smakuje jak w Skandynawii Wyzwanie przyjęte: Sprawdzam, czy na ozdoby świąteczne trzeba wydać majątek. Porównuję dekoracje z Dealz, Action i Pepco Wyzwanie przyjęte: Na 2 tygodnie zrezygnowałam z jedzenia węglowodanów. Kilka przepisów zostanie ze mną na dłużej
Wyzwanie przyjęte: Przetestowałam metodę zasypiania w 10 sekund. Okazuje się, że trening czyni mistrza
Metoda zasypiania w 10 sekund cieszy się coraz większą popularnością. Tzw. wojskowy sposób na zaśnięcie tu i teraz wymaga jednak treningu. Sprawdziłam, czy da się to zrobić.
Każdemu z nas zdarza się kręcić z boku na bok przy zasypianiu. Bywają wieczory, gdy zupełnie nie jesteśmy w stanie odpłynąć w objęcie Morfeusza, bo gonitwa myśli nie pozwala nam się zrelaksować. W takich sytuacjach przydatna może się okazać metoda 10 sekund na zaśnięcie. To sposób, który cieszy się coraz większą popularnością, choć brzmi naprawdę tajemniczo. Na czym polega i czy faktycznie da się to osiągnąć? Postanowiłam przekonać się o tym na własnej skórze. Na czym polega metoda zasypiania w 10 sekund? Ta metoda zyskała rozgłos, gdy jedna z amerykańskich lekarek, Jess Andrade, opublikowała ją na swoim profilu w mediach społecznościowych. Metoda 10 sekund jest tak nazwana ze względu na szybkość jej działania. W rzeczywistości średnio trwa jednak około 2 minut i wymaga odpowiedniego przygotowania. Jest to sposób nazywany także wojskową metodą, ponieważ stosowali go właśnie amerykańscy żołnierze, a przede wszystkim piloci i komandosi, którzy muszą odpoczywać w trudnych warunkach. Ten trik faktycznie polega na "zmuszeniu się" do snu i zrobieniu wszystkiego, co w naszej mocy, aby jak najszybciej oddać się objęciom Morfeusza. Zasypianie w 10 sekund krok po kroku Tak naprawdę chodzi o umiejętne rozluźnienie mięśni i "wyłączenie" umysłu. Można nawet powiedzieć, że jest to swoisty sposób medytacji. Ważne, aby skupiać się na rozluźnieniu kolejno poszczególnych partii mięśni: na początek twarz i szczęka, potem ramiona i barki, klatka piersiowa, biodra, a na końcu nogi. Odpowiednie przygotowanie to podstawa Swój test rozpoczęłam około 2 tygodnie temu. Na początku trudno było mi się wyciszyć na tyle, aby szybko zasnąć. Kluczowe w tej metodzie jest odpowiednie przygotowanie się do snu: wyłączenie ekranów przynajmniej 30 minut przed położeniem się do łóżka. Ja też lubię poczytać do poduszki książkę, aby się wyciszyć po całym dniu i zmęczyć głowę. Dobrze też odpowiednio przewietrzyć sypialnię, aby czynniki zewnętrzne były dobre. Gdy już to wszystko będzie nam sprzyjać i poczujemy zmęczenie, czas przejść do praktyki. Ja po prostu zamykałam oczy i starałam się o niczym nie myśleć - skupiałam się wyłącznie na poszczególnych partiach mięśni. Delikatnie rozluźniałam je, czując, że coraz głębiej "wtapiam się" w materac. W ten sposób błyskawicznie odpływałam przy dużym zmęczeniu. Metoda zasypiania w 10 sekund: sprawdziłam, czy da się to zrobić Oczywiście były dni, gdy trudniej było mi się skupić na tym zadaniu. Problemy dnia codziennego na pewno nie ułatwiają relaksacji i wyciszenia myśli. W większości jednak udawało się zasnąć dość szybko. Z wieczoru na wieczór szło mi to coraz sprawniej - zarówno jeśli chodzi o wyłączenie umysłu i skupienie się tylko na zasypianiu, jak również w kontekście samego rozluźniania poszczególnych partii ciała. Można zatem stwierdzić, że w tym przypadku trening czyni mistrza. Nie robiłam tego z zegarkiem w ręce, więc trudno mi określić, czy trwało to 10 sekund, czy może minutę - z pewnością jednak znalazłam swój sposób na szybsze zaśnięcie, które jednocześnie gwarantuje lepszy i bardziej jakościowy odpoczynek. Bardziej się wysypiałam, a mój sen zdecydowanie się poprawił, co także jest dużym plusem tej metody. Na pewno warto ją wypróbować na własnej skórze. Czytaj także: Wyzwanie przyjęte: Przez miesiąc codziennie robiłam 10 tysięcy kroków. Mój test dał mi więcej, niż oczekiwałam Wyzwanie przyjęte: Glamping jesienią? Jak najbardziej. Wybrałam się na ten rodzaj campu i już wiem, skąd ta popularność Wyzwanie przyjęte: Od miesiąca regularnie chodzę na pilates. Moje wyobrażenia były zupełnie inne niż rzeczywistość
Wyzwanie przyjęte: Glamping jesienią? Jak najbardziej. Wybrałam się na ten rodzaj campu i już wiem, skąd ta popularność
Jeśli zastanawiasz się, czym jest glamping i czy warto się na niego wybrać, mam dla ciebie odpowiedź. Po raz kolejny się na niego zdecydowałam i to jesienią. I jestem zachwycona.
Jeszcze niedawno wszelkiego rodzaju "obozowiska" kojarzyły się z istnym surwiwalem. Do momentu, aż na mapie podróżniczych destynacji pojawiły się one - glampingi. Nazwa niby znajoma, ale tylko częściowo. Co to takiego ten glamping, czym różni się od klasycznego campingu i skąd coraz większa popularność tej formy odpoczynku? Ja już wiem, bo przekonałam się o tym na własnej skórze. Zobacz, czym jest glamping i czy warto się na niego wybrać. Czym jest glamping? Glamping to połączenie słów "glamour" i "camping". Jest to zatem camping w pełnym rozumieniu tego słowa, który opiera się na "obozowaniu", ale w wersji glamour. Mamy więc do czynienia z "eleganckim campingiem", a co wpływa na jego wyjątkowość? Okazuje się, że glamping to obozowisko dla wszystkich, którzy chcą być blisko natury, a jednocześnie nie mają zamiaru rezygnować z wygody. Klasyczny camping łączy się bowiem z wieloma niedogonieniami, które nie są dla każdego. Glamping to nic innego jak hotel pod gołym niebem, który daje nam połączenie komfortu z naturą. I ja jestem jak najbardziej na tak, więc postanowiłam się przekonać na własnej skórze, o co tyle zamieszania. Czy warto wybrać się na glamping? Gdy za pierwszym razem wybierałam się na glamping z moimi przyjaciółkami, nie do końca wiedziałam, czego się spodziewać. Zdecydowałyśmy się na podróż jesienią, a dokładnie w listopadzie, gdy temperatury są niskie, więc istniała obawa, że nie jest to dobra pora na tego typu przeżycia. Okazało się, że nic bardziej mylnego, bo glamping, który wybrałyśmy, ma przyjemnie ocieplane podłogi i klimatyzację dającą ciepło. Okazuje się, że glamping to nie istny survival z farelką i toną śpiworów, tylko prawdziwy hotel pod "gołym niebem". Zamknięte w kopule mogłyśmy podziwiać uroki przyrody, która była dookoła. Dodatkowo udało nam się wtedy trafić na moment, że spadł śnieg, więc obudziłyśmy się z zimowym pejzażem za szybą. Wyprawa spodobała mi się do tego stopnia, że ostatnio ponownie tam wróciłam - tym razem w październiku. I totalnie się nie zawiodłam. Choć krajobraz przestał przypominać ten z teledysku "Last Christmas", złota jesień za oknem również miała swoje plusy. Zwłaszcza wtedy, gdy rano mogłyśmy z przyjaciółką wypić kawę, patrząc na zieleń przyjemną dla oka. Plusy glampingu Zdecydowanym plusem glampingu jest to, że to naprawdę wciąż nietypowa i mało popularna forma odpoczynku. Niby na łonie natury, ale jednak to my decydujemy o tym, jak bardzo chcemy z nią obcować. Możemy spędzić czas, leżąc na trawie w ciepłe dni, a jednocześnie zamknąć się w kopule i podziwiać piękno przyrody zza okna. To zatem idealne miejsce dla każdego, kto potrzebuje odpoczynku od zgiełku miasta, ale nie jest fanem aż tak bezpośredniego obcowania z naturą - ja zdecydowanie należę do takich osób. To, że można odpocząć od miasta i ekranów, to coś, co przyda się każdemu w dzisiejszych czasach. Wystarczy jeden wieczór na glampingu, aby "oderwać się" i zresetować głowę. A nasze oczy też podziękują nam za widok zieleni za oknem, zamiast niebieskiego światła laptopa czy telewizora. Minusy glampingu Zdecydowanym minusem glampingu jest to, że nigdy nie wiadomo, na co się szykować. To bowiem wciąż camp, więc warunki są zdecydowanie bardziej surwiwalowe niż w standardowym hotelu. Trzeba mieć też świadomość, że od okien w kopule trochę "ciągnie" i zimno rozchodzi się po namiocie - nawet wtedy gdy jest włączona klimatyzacja dająca punktowe ciepło. Warto zatem być przygotowanym i mieć ze sobą np. grubszą piżamę, gdy wybieramy taką formę odpoczynku w chłodniejsze dni oraz noce. Gdzie na glamping w okolicach Warszawy? Glamping to coraz popularniejsza w Polsce forma odpoczynku. Dlatego tego typu miejsc jest coraz więcej - szczególnie w niedalekiej odległości od Warszawy, ponieważ to doskonały pomysł na weekend za miastem. Ja zdecydowałam się na Nałęczów, czyli niecałe 2 godziny drogi ze stolicy. Wiem też jednak, że tego typu namiotów oraz letniskowych domków ukrytych w lesie jest naprawdę sporo, więc każdy z nas znajdzie opcję idealną dla siebie. Co ciekawe, glamping można połączyć np. z relaksem w jacuzzi, balii ogrodowej czy saunie, ponieważ tego typu punkty również oferują takie atrakcje. To też dobre miejsce na nocleg, gdy wybierzemy się np. na zabiegi w SPA. Wtedy można połączyć przeżycia dla ciała z doznaniami duchowymi. Czytaj także: Wyzwanie przyjęte: Przez miesiąc codziennie robiłam 10 tysięcy kroków. Mój test dał mi więcej, niż oczekiwałam Wyzwanie przyjęte: Wybrałam 3 moje ulubione cynamonki w Warszawie. Nr 1 smakuje jak w Skandynawii Przez 7 dni moczyłam twarz w wodzie z lodem. Efekt był widoczny od razu, ale 1 rzecz mnie zaniepokoiła
Wyzwanie przyjęte: Od miesiąca regularnie chodzę na pilates. Moje wyobrażenia były zupełnie inne niż rzeczywistość
Wiele osób zastanawia się, jakie efekty daje pilates. Sama długo się nad tym głowiłam, aż postanowiłam przekonać się o tym na własnej skórze. Od miesiąca regularnie chodzę na pilates i już wiem, że moje wyobrażenia nie miały nic wspólnego z rzeczywistością.
Pilates to rodzaj treningu, którego celem jest rozciągnięcie i poprawa elastyczności całego ciała. W Polsce cieszy się dużą popularnością, ale w zasadzie od niedawna. Jeszcze 5 lat temu mało kto słyszał o tego typu ćwiczeniach. Dziś coraz więcej osób się na nie decyduje, choć może mieć błędne wyobrażenia o tym treningu. Ja sama zupełnie inaczej postrzegałam pilates, zanim nie zapisałam się na zajęcia. Teraz od miesiąca regularnie chodzę na pilates i już wiem, na czym to polega. Wiem też, jakie efekty daje pilates i czy po moim teście zamierzam kontynuować tę przygodę. Zobacz, jakie są moje przemyślenia. Od miesiąca chodzę na pilates - moje wyobrażenia były zupełnie inne niż rzeczywistość Swoją przygodę z pilatesem rozpoczęłam w sierpniu. Okazało się bowiem, że po drugiej stronie ulicy znajduje się klub fitness, w którym organizowane są takie zajęcia grupowe. Stwierdziłam, że koniec z leniuchowaniem na kanapie i chętnie przekonam się, o co tyle szumu, bo widziałam, że pilates jest coraz popularniejszy w naszym kraju. Zupełnie inaczej jednak sobie go wyobrażałam. Gdy jeszcze niedawno myślałam o pilatesie, wydawało mi się, że są to zajęcia polegające wyłącznie na rozciąganiu ciała i ewentualnie dbaniu o kręgosłup. Teraz już wiem, że są o wiele bardziej wymagające, ale też... te ćwiczenia mają moc i wpływają na całe ciało. Jakie efekty zauważyłam po tym miesiącu? Jakie efekty daje pilates? Już gdy wróciłam z pierwszych zajęć, odczułam, co daje pilates. Miałam o wiele więcej energii, a cały stres, który towarzyszył mi przed zajęciami, błyskawicznie ulotnił się w powietrze. Wróciłam "naładowana" pozytywną energią, co mogło wynikać zarówno z podejścia instruktorki, która jest mega pozytywną babeczką, jak i z samym ćwiczeń. Choć nie było łatwo, bo pierwsze zajęcia, na których byłam, to pilates z piłką, dla mnie było to połączenie zabawy z aktywnością fizyczną, a do tego na końcu była przyjemna relaksacja, która pozwoliła mi się wyciszyć i skupić na tym, co tu i teraz. To zatem pierwszy efekt - działanie uspokajające i relaksujące. Od razu jednak przekonałam się, że pilates to w rzeczywistości nie jest "bułka z masłem". Nie są to zajęcia cardio, ale też są wymagające. Utrzymywanie balansu, odpowiednie branie oddechu, spinanie mięśni głębokich potrafią być wyczerpujące i tak naprawdę wcale nie są łatwe. Niekiedy nawet przychodziła irytacja, że znów się chwieję i jakieś ćwiczenie mi nie wychodzi. Tu kluczowe jest podejście grupy i instruktora, więc warto dokładnie sprawdzić opinie, zanim zapiszemy się na tego typu zajęcia. Ważne, aby czuć się komfortowo i mieć świadomość, że nawet jak się chwiejesz, to dobrze, a twoje mięśnie głębokie wtedy działają z jeszcze większą mocą, bo spinasz je, aby utrzymać równowagę. I właśnie to jest największą zaletą pilatesu. Wcześniej ćwiczyłam już swoje mięśnie głębokie np. za pomocą deski czy brzuszków, ale odkąd uczęszczam na pilates, mam wrażenie, że ćwiczę je dwa razy bardziej, co już po miesiącu zaczęłam zauważać. Moje mięśnie brzucha są wyraźnie zarysowane, a dyskomfort w odcinku lędźwiowym, który towarzyszył mi zanim zaczęłam ćwiczyć, może nie tyle ustąpił całkiem, co zdecydowanie stał się delikatniejszy i pojawia się rzadziej. Warto też dodać, że ćwiczenia pilatesowe to nie tylko wzmacnianie i balans. Na tego typu treningach możemy doświadczyć różnego rodzaju wyzwań. Duże i małe piłki to zaledwie początek. Trening pilates z hantlami to dopiero wyzwanie, które przynosi satysfakcję po ukończonych zajęciach. To nie koniec mojej przygody z pilatesem Już wiem, że moja przygoda z pilatesem na razie się nie skończy. Na co dzień dużo pracuję przy biurku i laptopie, więc tego typu ćwiczenia są zbawienne dla mojej sylwetki. Pilates jest zdecydowanie bardziej rozwijający niż joga i silniej wpływa na mój kręgosłup. Cała moja postura wyraźnie się poprawiła, częściej się prostuję i z uwagą biorę oddechy, które są tak istotne podczas tego typu ćwiczeń - to wchodzi w nawyk i nawet bez treningu uważniej biorę wdechy. Wieczorny pilates to też dla mnie idealna opcja na wyciszenie się po całym dniu w pracy i zrelaksowanie przed snem. Dzięki temu o wiele lepiej mi się śpi, jestem spokojniejsza i mam więcej cierpliwości. Niby nie tak wiele, a jednak to zbawienie w tak niepokojących i trudnych czasach. Czytaj także: Wyzwanie przyjęte: Przez miesiąc codziennie robiłam 10 tysięcy kroków. Mój test dał mi więcej, niż oczekiwałam Przez 7 dni moczyłam twarz w wodzie z lodem. Efekt był widoczny od razu, ale 1 rzecz mnie zaniepokoiła Wyzwanie przyjęte: Przez 30 dni piłam kolagen. Od razu zauważyłam, że mam więcej energii, a co było dalej?
"Delikatna nie znaczy słaba". Ruszyła nowa kampania Always z Natalią Bukowiecką
Marka Always ruszyła z nową kampanią "Delikatna nie znaczy słaba", której ambasadorką została lekkoatletka Natalia Bukowiecka. Ta inicjatywa ma na celu zmianę sposobu postrzegania kobiecej siły. Poznaj szczegóły.
Siła kobiet nie ma sobie równych. Nawet gdy zdarzają nam się dni, gdy odczuwamy większą potrzebę otoczenia samej siebie opieką, jesteśmy w stanie stawić czoła wyzwaniom, jakich jako kobiety podejmujemy się każdego dnia. Marka Always wychodzi nam naprzeciw z istotnym przesłaniem: kobiety mają prawo do delikatności, odpoczynku i troski o siebie - nie tylko podczas menstruacji, ale też na co dzień. Właśnie dlatego ambasadorką kampanii została Natalia Bukowiecka - lekkoatletka i mistrzyni olimpijska, która w sporcie daje z siebie 200%, ale też pozwala sobie na chwile "delikatności". "Delikatna nie znaczy słaba" - nowa kampania Always Żyjemy w czasach, kiedy kobiety wciąż udowadniają swoją siłę, choć wszyscy doskonale zdajemy sobie już sprawę, że jest ona niezrównana. Same jednak wciąż uważamy, że robimy za mało i nie pozwalamy sobie na odpoczynek, uznając jego potrzebę za słabość. Marka Always wyraźnie pokazuje, że w chwilach, gdy czujemy się przemęczone lub zmagamy się z menstruacją, możemy pozwolić sobie na delikatność i to wcale nie oznacza, że jesteśmy gorsze czy słabsze. Lekkoatletka Natalia Bukowiecka twarzą kampanii "Delikatna nie znaczy słaba" Twarzą tej kampanii nie mógł zatem zostać nikt inny jak lekkoatletka, olimpijka i mistrzyni Europy Natalia Bukowiecka. Kobieta, która na co dzień daje z siebie 200% - nie tylko na zawodach. Sportsmenka wyraźnie przyznaje, że też pozwala sobie na chwile delikatności i uczy się odpuszczać, gdy czuje, że robi coś ponad swoje siły. Always Platinum - nowe ulepszone podpaski dla aktywnych kobiet Zwieńczeniem tej kampanii jest nowy produkt w portfolio marki. Always Platinum to podpaski, które zawierają dodatkową delikatną warstwę. Wkładka jest 5 razy miększa od swojej poprzedniczki i dzięki temu zapewnia komfort kobietom aktywnym, dla których wygoda i komfort liczą się ponad wszystko. Najważniejszym celem tej kampanii jest jednak przypomnienie każdej z nas, że delikatność ma moc i każda z nas może sobie na nią pozwolić - niezależnie od tego, jaką funkcję życiową pełnimy oraz w jakiej sytuacji aktualnie się znajdujemy.
Wyzwanie przyjęte: Przez miesiąc codziennie robiłam 10 tysięcy kroków. Mój test dał mi więcej, niż oczekiwałam
Przez miesiąc codziennie robiłam 10 tysięcy kroków. Już wiem, ile spalałam kalorii i co przyniosło mi to wyzwanie. Tylko zobacz, jakie efekty zauważyłam.
Niektórzy z was zapewne pomyślą sobie teraz: "Co to jest 10 tysięcy kroków". Wierzcie lub nie, ale dla wielu z nas stanowi to prawdziwe wyzwanie. Sama przekonałam się w swoim teście, że zrobienie 10 tysięcy kroków każdego dnia to nie lada wyczyn. I pierwsze, co dał mi ten test, to duma z tego, że byłam w stanie to osiągnąć. W tym czasie przetestowałam nową opaskę ceramiczną Xiaomi Smart Band 10, dzięki której łatwiej było mi monitorować postępy. Zobacz, jakie dokładnie zauważyłam efekty. Przez miesiąc codziennie robiłam 10 tysięcy kroków Swoje wyzwanie rozpoczęłam 26 lipca. Od tamtej pory każdego dnia starałam się robić 10 tysięcy kroków. Przyznaję się, że bywały dni, kiedy miałam utrudnione zadanie i wtedy zdarzyło mi się nie "dobić" do moich 10 tysięcy, ale wtedy następnego dnia starałam się robić więcej kroków - tak, aby średnia tygodniowa się zgadzała. Mój rekordowy dzień wyniósł 13 162 kroki. I nie ukrywam, że jestem z tego wyniku naprawdę dumna. Do tej pory z reguły tyle kroków robiłam na wyjazdach, a teraz znalazłam przestrzeń w ciągu normalnego, roboczego dnia, żeby osiągnąć taką aktywność. Oczywiście zauważyłam efekty takiej formy aktywności. Od razu muszę was zmartwić - nie jest to liczba kroków, która sprawi, że w ciągu miesiąca zrzucicie kilka kilogramów. Są jednak inne plusy, które warto wziąć pod uwagę, aby znaleźć motywację do robienia 10 tysięcy kroków dziennie. Co daje robienie 10 tysięcy kroków dziennie? 10 tysięcy kroków - właśnie tyle wskazują eksperci jako cel, który pomoże nam zachować odpowiednią aktywność fizyczną i zdrowie. Nie będę zagłębiać się w te drugie kwestie, ponieważ nie jestem specjalistą i tego typu efekty trzeba by dokładnie sprawdzić po znacznie dłuższym czasie wyzwania. Ja zamierzam się skupić wyłącznie na tym, co mi przyniosło 10 tysięcy kroków robionych przez cały miesiąc. Przede wszystkim miałam więcej energii. Motywacja do przeprowadzenia wyzwania sprawiła, że chciałam każdego dnia spełnić swój cel i wtedy, niezależnie od tego, jak trudny dzień miałam, decydowałam się na dłuższe spacery wieczorem. Zyskał na tym nawet mój psiak, który na początku zaskoczony tak dużą aktywnością, coraz bardziej polubił nasz rytuał. Podczas całego wyzwania udało mi się "zrzucić" 2 kilogramy. Uważam, że to wynika z tego, że nawet tak lekka aktywność zapewniła mi zrzucenie wody z organizmu, co z reguły przynosi redukcję wagi właśnie na takim poziomie. Nie możemy oczekiwać, że takie wyzwanie sprawi, iż w ciągu miesiąca schudniemy o wiele bardziej, bo to po prostu nie możliwe - aktywność jest zbyt niska. Jeśli jednak będziemy trzymać się deficytu kalorycznego i dodamy do tego jakąś dodatkową lekką aktywność, np. pilates lub jogę, jest szansa, że będziemy mieć więcej kilogramów na minusie. I choć waga raczej stała w miejscu, sama sylwetka się poprawiła. Z pewnością wysmukliła mi się twarz, co może być też związane z utratą wody, ale aktywność na pewno dołożyła swoje. Pod koniec wyzwania wyraźnie dostrzegłam też wysmuklone nogi - przede wszystkim łydki, ale obwód ud też zmalał. Robienie 10 tysięcy kroków dziennie wpływa na jakość snu Dla mnie robienie 10 tysięcy kroków było też sposobem na wyciszenie się przed nocą, co sprawiło, że poprawiła się jakość mojego snu. Mogłam to zmierzyć przy pomocy opaski Xiaomi Smart Band 10, która monitoruje nasz sen, a dodatkowo po tygodniu dokładnie go analizuje i nawet dopasowuje do nas odpowiednie zwierzątko. W moim przypadku jest to uroczy koala, a według aplikacji, która wyświetla nam wyniki zmierzone przy pomocy opaski, moja jakość snu była w tym okresie bardzo dobra. Dodatkowo uważam, że 10 tysięcy kroków to idealny sposób na rozruszanie mięśni - np. po treningu. Gdy po pilatesie, który zaczęłam ostatnio testować, czułam, że moje ciało jest przemęczone i obolałe przez zakwasy, dłuższe spacery sprawiły mi ulgę i doprowadziły do tego, że mięśnie szybciej się regenerowały. 10 tysięcy kroków dziennie - ile to kalorii? Na koniec coś, na co wszyscy czekają. Wiemy już bowiem, że podczas testu nie da się zrzucić zbyt wielu kilogramów, ale to nie znaczy, że nie spalamy kalorii. Wręcz przeciwnie - jest to całkiem spora ilość, dlatego jestem skłonna przyznać, że w dłuższym okresie, np. 2-3 miesięcy, waga może spaść jeszcze bardziej w dół. Opaska Xiaomi Smart Band 10 pomogła mi przeliczyć czas aktywności oraz ilość spalonych kalorii. Jest w stanie pokazać nam takie dane, ponieważ analizuje dokładnie nasze tętno, a nawet ilość tlenu we krwi. Dzięki temu przedstawia dokładne wyniki. Gdy jednego dnia moją jedyną aktywnością po pracy przy komputerze było zrobienie 10 tysięcy kroków, postanowiłam zarejestrować wyniki, jakie osiągnęłam. Tym samym zrobienie 10 tysięcy kroków zajęło mi 84 minuty, a w tym czasie spaliłam 498 kcal. Możemy zatem stwierdzić, że 10 tysięcy kroków spala średnio ok. 500 kcal, ale pamiętajmy, że każdy z nas ma inny metabolizm oraz wagę, które również wpływają na to, jak wiele jesteśmy w stanie spalić i w jakim czasie. Czytaj także: Wyzwanie przyjęte: Przez 7 dni moczyłam twarz w wodzie z lodem. Efekt był widoczny od razu, ale 1 rzecz mnie zaniepokoiła Wyzwanie przyjęte: Przez 30 dni piłam kolagen. Od razu zauważyłam, że mam więcej energii, a co było dalej? Wyzwanie przyjęte: Zapytałam Chat GPT o 3 najlepsze kremy CC. 1 skradł moje serce, bo nawilża, kryje jak podkład i kosztuje 25 zł