"Z wybaczeniem jest jak z miłością. To nie jest uczucie". Natalia Tur w "Perfekcyjnie NIEidealna"
Natalia Tur to nowa gościni Michaliny Grzesiak w podcaście "Perfekcyjnie NIEidealna". Panie porozmawiały m.in. o tym, czym jest zdrada i czy można ją wybaczyć, a przede wszystkim o niej zapomnieć. Zobacz cały odcinek podcastu.
Zdrada to jedna z największych pułapek, na które narażona jest relacja. To trudne doświadczenie, które wystawia związek na ogromny kryzys. Wtedy pojawia się wiele pytań: czy zdradę można wybaczyć? Czy da się zapomnieć? Czy zdrada może być nie tylko fizyczna, ale też emocjonalna? Na te i wiele innych pytań odpowiada Natalia Tur, mediatorka rodzinna, która jest gościnią Michaliny Grzesiak w nowym odcinku podcastu "Perfekcyjnie NIEidealna". Czy zdrada jest tylko fizyczna i czy da się zapomnieć? Romans nie musi kończyć się w łóżku. To może być bliskość emocjonalna, która sprawia, że czujemy się lepiej z inną osobą niż z partnerem. Czym dokładnie może być zdrada zdaniem mediatorki? W tym momencie warto się przyjrzeć swojej relacji. Jeżeli istnieje jakakolwiek pokusa, czujemy się lepiej z kimś innym, to być może w związku brakuje nam czegoś. Często jest to oznaka lęku przed bliskością, gdy uciekawy od partnera np. w świat fantazji. Warto nad tym pracować, bo z doświadczenia zdrady można wyjść silniejszym. Wybaczenie, wybaczeniem, ale czy zdradę da się zapomnieć? O tym obie panie rozmawiają w nowym odcinku podcastu "Perfekcyjnie NIEidealna". Natalia Tur w podcaście "Perfekcyjnie NIEidealna" Nowy odcinek podcastu "Perfekcyjnie NIEidealna" jest już dostępny na naszym kanale w serwisie YouTube. Zdrada bez wątpienia jest wątkiem, który niesamowicie przyciąga do posłuchania tej rozmowy, ale to nie koniec. Michalina Grzesiak porozmawiała z Natalią Tur również o tym, czy w związku jest miejsce na nienawiść i kiedy odpuścić relację, a kiedy o nią walczyć i udać się na mediacje. Nie możecie tego przegapić. Czytaj także: Tkwisz w nieszczęśliwym związku dla dziecka? Natalia Tur: "To jest bardzo obciążające dla dzieci" "Wiele relacji byłoby uratowanych, gdybyśmy mieli lepszą relację ze sobą". Ale boimy się czuć „Muszę opłakać siebie sprzed kilku lat". Michalina Grzesiak w rozmowie z Pauliną Mikułą o rozstaniu i miłości na własnych zasadach
Czy zdradę można wybaczyć? Natalia Tur: "Tu nie ma winnych i niewinnych"
Zdrada to jeden z największych problemów relacji. Wiele osób twierdzi, że nie da się jej wybaczyć. A co mówi na ten temat mediatorka rodzinna Natalia Tur? O tym rozmawia z nią Michalina Grzesiak w podcaście "Perfekcyjnie NIEidealna".
Pytanie, dlaczego ludzie się zdradzają, zadajemy sobie od zarania dziejów. Szczególnie wtedy, gdy sami padamy ofiarami skoków w bok. Michalina Grzesiak postanowiła zadać to pytanie swojej rozmówczyni w podcaście "Perfekcyjnie NIEidealna". Natalia Tur opowiedziała o tym, skąd tak naprawdę bierze się chęć do zdrady i że nie ma to nic wspólnego z brakiem zainteresowania aktualnym partnerem lub też atrakcyjnością tej trzeciej osoby. Czy zdradę można wybaczyć? Potrzeba zdrady jest utkwiona głęboko w nas samych. Łączy się ze zmęczeniem rolą, którą pełnimy w życiu - tym, że tkwimy jako żona, matka, partnerka, pracownica i przestajemy czuć radość z życia. Mediatorka wspomina, że każdy związek zaczyna się od chemii, od ekscytacji nowością, motyli w brzuchu... I jej zdaniem wtedy widzimy projekcję siebie, a nie siebie dokładnie takimi, jakimi jesteśmy. I tu warto sobie zadać pytanie, kto odpowiada za zdradę i czy na pewno w stu procentach jest to osoba zdradzająca? A gdy już dojdzie do zdrady, czy istnieje sposób, żeby ten związek odbudować? Tu istotne jest dopuszczenie tego, że związek ostatecznie się zakończył i zaczynamy wszystko od nowa. Warto spojrzeć na zdradę jako na coś, co dzieje się w związku. Co dokładnie? Tego dowiedzie się, oglądając cały odcinek "Perfekcyjnie NIEidealna" z Natalią Tur. "Perfekcyjnie NIEidealna": z Natalią Tur o zdradach Cały nowy odcinek "Perfekcyjnie NIEidealna", w którym Michalina Grzesiak rozmawia z Natalią Tur, jest już dostępny na naszym kanale w serwisie YouTube. Panie porozmawiały o zdradzie, ale też o tym, czy warto tkwić w związku tylko dla dzieci oraz innych aspektach związków, z którymi mierzymy się na co dzień. Wiesz, że w relacji jest nawet miejsce na nienawiść? Jeśli nie, koniecznie włącz odcinek naszego podcastu. Czytaj także: "W dobrym związku jest miejsce na nienawiść". Michalina Grzesiak w rozmowie z Natalią Tur "Wiele relacji byłoby uratowanych, gdybyśmy mieli lepszą relację ze sobą". Ale boimy się czuć Zadbana kobieta, czyli jaka? Nie chodzi o włosy i paznokcie. Największa zmiana dzieje się w głowie
Tajemnice nie są złe, ale do czasu. Czy „DRAMA” sprawi, że związki posypią się jak domki z kart?
Film "DRAMA" 10 kwietnia 2026 wszedł na ekrany kin i skłonił nas do przemyślenia naszych relacji. Czy transparentność w związku zawsze jest dobra? Czy ukrywanie czegoś przed partnerem można wytłumaczyć? Zastanawiamy się nad tym wspólnie z psycholożką Pauliną Koszut.
Minęły 2 lata, minęło 5, 10 lat związku, a ty nagle budzisz się obok osoby, którą wydawać się mogło, że znasz już na wylot i zupełnie jej nie poznajesz. Zastanawiasz się, co was połączyło, gdzie popełniłeś błąd, kim jest człowiek, z którym spędziłeś ostatnie lata swojego życia. Właśnie to przytrafiło się bohaterom filmu „DRAMA”, który 10 kwietnia 2026 miał kinową premierę. Ale jego wydźwięk nie bez powodu jest słodko-gorzki. Bo takie sytuacje przytrafiają się wielu z nas na co dzień. Kiedy relacja staje się więzieniem Wszyscy doskonale znamy smak wolności, ale na pewnym pułapie relacji z drugą osobą może nam się wydawać, że jesteśmy ograniczeni. Że w naszym życiu pojawiły się bariery, których nie potrafimy przeskoczyć, sieci, w które zostaliśmy wplątani. I tak sobie tkwimy na tej pajęczynie, aż w pewnym momencie pojawia się wielki, tłusty pająk zmierzający w naszą stronę. To może być różnica zdań wynikająca z nagłej sytuacji życiowej, o której nie pomyśleliśmy przed ślubem. Coś, co miało się nie wydarzyć, a nagle spadło na nas jak grom z jasnego nieba i przytłoczyło nas swoim ciężarem. Śmierć bliskiej osoby (np. dziadka, rodzica) to kaliber, z którym w pewnym momencie mierzy się każda relacja i właśnie tu widzimy wyraźnie, czy możemy liczyć na drugą osobę, jak nasz związek sprawdza się w kryzysowych sytuacjach. I wyciągamy wnioski, które często bywają dalekie od "żyli długo i szczęśliwie”. - Takie rzeczy, które wychodzą nagle, to jest np. kwestia niedogadania się w jakiejś sprawie – decyzji chcemy dzieci czy nie chcemy dzieci, wyprowadzamy się czy nie wyprowadzamy się… - To różnica w wartościach, podejściu do życia. Najczęstszą trudnością są też finanse, trudności z nimi związane – np. ktoś traci pracę lub choroba, depresja jednej z osób. To są takie czynniki, które najczęściej zaburzają życie rodziny, pary i to powoduje kryzys – tłumaczy psycholożka Paulina Koszut. Pająkiem mogą się okazać nowe role, w jakich się znaleźliście. Być może awans wpłynął na osobowość twojego partnera. Może rodzicielstwo wyzwoliło w was instynkty, które zamiast łączyć, dzielą. Wydawać się mogło, że macie wszystko poukładane – plany na dwójkę dzieci, wybrane imiona, być może nawet to, do jakiej pójdą szkoły, a tu przychodzą zupełnie nowe problemy dnia codziennego – bunt dwulatka, choroba, mały człowieczek, który nagle wymaga tyle atencji, że musicie zrezygnować z czasu dla siebie i… marzenia przykrywa rzeczywistość. Wreszcie to mogą być tajemnice z przeszłości drugiej osoby. Myślisz, że „DRAMA” to tylko film, a wy znacie się z ukochanym na wylot? Przecież takie rzeczy się nie dzieją... Uderz w stół… może inny kaliber, ale twój partner może ukrywać rzeczy, o których ci się nie śniło i wbrew pozorom nie jest to takie rzadkie. Tajemnice nie są złe, dopóki nie pojawia się kłamstwo Pamiętasz film „Pan i Pani Smith”, w którym Angelina Jolie i Brad Pitt (tak, to od tej produkcji zaczął się ich sławetny romans) wcielają się w role agentów? Budują relację, ale nie mogą zdradzić swojej prawdziwej tożsamości, aż w końcu dostają zlecenie, które odsłania karty i czar pryska, a napięcie wzrasta z dnia na dzień. Podobny schemat przeszli bohaterowie „DRAMY”, poznając swoje największe sekrety. I jest to bliskie również nam, gdy otrzymujemy informację, której zupełnie byśmy się nie spodziewali. Jesteśmy tylko ludźmi, każdy z nas skrywa sekrety, do których nie chce się przyznać. To mogą być błahostki, których się wstydzimy, np. przezwisko szkolne, co raczej nie powinno wpłynąć na trwałość relacji. Często jednak są to kwestie zupełnie innego kalibru – np. chęć posiadania dzieci, choroby genetyczne, coś, co może nas ukazać w krzywym zwierciadle. Dlatego wolimy to przemilczeć. Czy jednak słusznie? - Teoretycznie, im bardziej jesteśmy transparentni, tym lepiej. Ale z drugiej strony pytanie, czy transparentność to jest omawianie każdej swojej myśli – zastanawia się Paulina Koszut. - Jest pewna część swoja, którą się ma, i nie mylmy tego z kłamstwem. Tajemnica to też kwestia własnego systemu wartości i wielu czynników, które na to wpływają. Mamy pewne sytuacje, że ktoś zataja chorobę psychiczną, orientację i inne kwestie uwarunkowane prawnie, to to jest nawet podstawa do tego, żeby małżeństwo unieważnić. Chodzi o skalę, że są pewne rzeczy, o których osoba, z którą jesteśmy w związku, powinna wiedzieć, bo to wpływa później na dalsze życie tej pary. I to traktujemy w kategorii kłamstwa – tłumaczy terapeutka. Ukrywanie czegoś może zatem nie być złe, dopóki nie pojawi się kłamstwo. Jak odróżnić obie rzeczy? Tu należy po prostu usiąść, zastanowić się nad tym, co w nas tkwi, a następnie nadać tej rzeczy wartość – czy w jakikolwiek sposób jest ona w stanie wpłynąć na osobę, z którą jesteśmy oraz naszą relację? - Jeżeli czegoś nie mówimy, a to siedzi w nas, wpływa na relację, to pytanie, czy już lepiej tego nie powiedzieć. Są takie rzeczy, które bardzo w nas siedzą i mamy wrażenie, że mogą skrzywdzić drugą osobę, to wtedy warto się zastanowić, czy to powiedzieć i co da wyznanie prawdy – dodaje psycholożka. Czy po „DRAMIE” związki posypią się jak domki z kart? Właśnie dlatego w związku najlepiej być transparentnym już od samego początku. Wielu z nas wydaje się bowiem, że zatajanie prawdy nie jest kłamstwem, ale potrafi być jeszcze gorsze i wręcz trujące dla relacji. I nigdy nie wiadomo, jak to się skończy. Gdy kończy się np. terapią i próbą przepracowania, wtedy jest dobrze. Gorzej, gdy zaczynamy dusić wszystko w sobie, udając, że nic się nie wydarzyło – podobnie jak było to w przypadku głównego bohatera filmu „DRAMA”. - Jak pary nie pracują nad tym, problemy się nawarstwiają, emocje się nawarstwiają, wspólna złość się pojawia. Jest wiele obszarów, których my w życiu nie odkryjemy, nie dotkniemy, nie wypracujemy. Ale nie o to chodzi w życiu, żeby ciągle coś przepracowywać. Odkrywajmy, pracujmy nad tym, co jest w tym momencie dla nas ważne, przyjrzyjmy się relacjom, zobaczmy, co tu jest do zrobienia. Żyjmy, cieszmy się, korzystajmy, ale zwracajmy uwagę na siebie, bo wtedy jest łatwiej – podsumowuje Paulina Koszut. W dzisiejszych czasach zapominamy o tym, że budowanie relacji wymaga czasu, cierpliwości i też zrozumienia drugiej osoby, a żeby tego dokonać, musimy rozumieć samych siebie. Sądzę, że „DRAMA” może być filmem-zjawiskiem, które zadziała na nasze relacje niczym swoiste katharsis. Może stać się dla nas motywacją, aby zadać pytania i poznać odpowiedzi. Bo jeżeli ukrywamy coś naprawdę ważnego, to prędzej czy później wyjdzie na jaw. I tu pojawiają się dwie drogi. Albo otrzymamy efekt domina i związki posypią się jak domki z kart niczym w pandemii. Albo wyjdziemy z tego egzaminu silniejsi i spokojniejsi o to, że za 10 lat po przebudzeniu powiemy: „Cieszę się, że budzę się obok ciebie”. Czytaj także: Motyle w brzuchu, zaręczyny i... "DRAMA". Dawno żaden film nie trzymał mnie tak w napięciu jak ten "Wiele relacji byłoby uratowanych, gdybyśmy mieli lepszą relację ze sobą". Ale boimy się czuć Nie stawiamy granic, żeby nie stracić ludzi, a tracimy siebie. Halina Piasecka mówi, od czego zacząć
Tkwisz w nieszczęśliwym związku dla dziecka? Natalia Tur: "To jest bardzo obciążające dla dzieci"
Czy ratowanie relacji dla dzieci faktycznie jest dla nich dobre? Czy warto tkwić w nieszczęśliwym związku na siłę? Mediatorka Natalia Tur opowiada o tym Michalinie Grzesiak w nowym odcinku podcastu "Perfekcyjnie NIEidealna".
Są różne powody, dla których tkwimy w nieszczęśliwej relacji. Obawa przed samotnością, wspólny kredyt, ale najczęstszą przyczyną są... dzieci. Nie chcemy, żeby nasze pociechy cierpiały przez rozstanie rodziców. Czy jednak jest to dobre myślenie? Mediatorka rodzinna, Natalia Tur, opowiedziała o tym Michalinie Grzesiak w najnowszym odcinku podcastu "Perfekcyjnie NIEidealna". Czy warto tkwić w relacji dla dzieci? Dzieci to ważny powód, dla którego dwoje ludzi jest razem. Nie może być jednak jedynym. Gdy w związku dzieje się tak źle, że rozstanie jest jedynym wyjściem, nie ma sensu tkwić w tej relacji, ponieważ będzie to o wiele gorsze dla naszych pociech. Często jest tak, że dzieci wręcz chcą, aby rodzice się rozstali, bo mają dość ciągłych kłótni czy też cichych dni. Trzeba jednak pamiętać, że zawsze jest to dla nich kryzysowa sytuacja. I nie da się tego przeskoczyć. Natalia Tur w rozmowie wspomniała o swojej sytuacji, gdy rozstała się z mężem i ojcem jej dzieci. W momencie, gdy dochodzi do problemów w rodzinie, a dzieci to odczuwają, będą odreagowywać na wiele sposobów. Jeżeli relacji nie da się naprawić, ostatecznie rozstanie będzie dla nich lepsze. Panie zgodziły się też co do tego, że dzieci są tym powodem, dla którego nie podejmujemy impulsywnych decyzji o rozstaniu. I choć nie ma sensu tkwić w nieszczęśliwej relacji na siłę, warto zawsze zastanowić się przed decyzją o odejściu. Mediacja jest ku temu dobrą drogą. "Perfekcyjnie NIEidealna": mediatorka Natalia Tur w nowym odcinku Nowy odcinek podcastu "Perfekcyjnie NIEidealna" jest już dostępny na naszym kanale w serwisie YouTube. To niesamowicie ciekawa rozmowa dotycząca nie tylko kwestii rozstania z partnerem, ale ogólnie mediacji, tego, czy w związku jest przestrzeń na nienawiść i jak radzić sobie w przypadku zdrad. Zachęcamy do obejrzenia całego odcinka. Czytaj także: "Wiele relacji byłoby uratowanych, gdybyśmy mieli lepszą relację ze sobą". Ale boimy się czuć „Muszę opłakać siebie sprzed kilku lat". Michalina Grzesiak w rozmowie z Pauliną Mikułą o rozstaniu i miłości na własnych zasadach "Wmawia nam się, że musimy być zgodne z oczekiwaniami innych". Michalina Grzesiak rozmawia z Szafiarką Dorką
"Wiele relacji byłoby uratowanych, gdybyśmy mieli lepszą relację ze sobą". Ale boimy się czuć
Jak randka ze sobą może wpłynąć na nasze relacje z innymi ludźmi? Czy łatwo skupić się na własnych emocjach? Rozmawiam o tym z Pauliną Koszut, psycholożką i psychoterapeutką psychodynamiczną.
Wiele mówi się, jak ważne są randki ze sobą, ale wciąż o tym zapominamy lub... nie chcemy pamiętać. Takie sam na sam z własnymi myślami może bowiem przerażać i przytłaczać nadmiarem emocji. Wtedy randka ze sobą staje się udręką. A bez tego nie jesteśmy w stanie stworzyć udanych relacji z innymi ludźmi. O tym, jak powinno wyglądać jakościowe spotkanie z własnymi emocjami oraz w jaki sposób wpływa to na nasze związki, opowiedziała mi Paulina Koszut, psycholożka kliniczna oraz psychoterapeutka psychodynamiczna, znana na Instagramie jako @polski_psycholog_de. Boimy się czuć, więc uciekamy przed sobą Katarzyna Racławska: Randka ze sobą to temat ważny, ale wciąż pomijany w naszym społeczeństwie. Dlaczego nie potrafimy lub może nie chcemy poświęcać czasu samym sobie? Paulina Koszut: Jest nam dzisiaj trudno się spotkać ze sobą dlatego, że być może boimy się tego, co zobaczymy, czego się dowiemy, co usłyszymy. Bo taka randka ze sobą, czy w ogóle zatrzymanie się, wymaga tego, żeby rzeczywiście spotkać się ze sobą, wsłuchania się w siebie, zobaczenia siebie, wsłuchania się w swoje myśli. My bardzo działamy, mamy bardzo dużo zajęć, ten plan dnia jest bardzo napięty. I mam wrażenie, że niezależnie od tego, z kim rozmawiam, czy jest to prezes firmy, mama, tata, mama pracująca czy nie, jesteśmy permanentnie czymś zajęci, ale nie sobą. Jak byśmy robili bardzo wiele rzeczy, żeby od siebie uciec, żeby się ze sobą nie spotkać i żeby siebie nie zobaczyć. Ale co to znaczy siebie? Własnych potrzeb, własnych pragnień, trudności, własnych lęków. My mamy w sobie bardzo dużo lęku, a świat zewnętrzny nam tego nie ułatwia – wojny, pandemie, to zrobiło bardzo duże spustoszenie w relacjach, w naszym życiu, w naszych psychikach. Lęk jest bardzo nieprzyjemną emocją. Czyli to jest strach? Oprócz tego, że boimy się wojny, straty pracy, to jeszcze boimy się własnych myśli? Mamy bardzo dużo niepewności dzisiaj. Boimy się siebie, swoich myśli, a przede wszystkim swoich emocji. Bo myśli są pewnym wynikiem tego, co czujemy. Ja często słyszę, że ktoś chciałby sobie poradzić z tymi natrętnymi myślami, które przeszkadzają, utrudniają. Ale tak naprawdę to emocje wzbudzają te różne myśli. Boimy się czuć nieprzyjemne, trudne emocji, które są w nas: wstyd, lęk, złość… Te emocje są wytłumione do tego stopnia, że wolimy ich nie dotykać, bo są tak bolesne, że nam przypominają o trudnych doświadczeniach. Więc na różne możliwe sposoby je w sobie tłumimy – poprzez działanie, dążenie do ciągle nowych celów, wchodzenie w różne substancje, aktywności, które pozwalają te emocje wytłumić i o nich zapomnieć. Uciec od nich… To co zrobić, żeby od nich nie uciekać? Od czego zacząć i jak zmierzyć się z tymi emocjami, żeby pozwolić sobie na tę randkę ze sobą? Przede wszystkim się zatrzymać – to jest podstawowa rzecz. I zauważyć siebie. Często spotykam się z tym, że ludzie w ogóle nie czują swojego ciała. W takim sensie, że ono jest, jakoś funkcjonuje, bo wiele rzeczy dzieje się automatycznie, ale nie zauważamy tego, co czujemy. A ciało jest pierwszym sygnałem, który nas informuje o tym, co się z nami dzieje. Więc przede wszystkim takie zatrzymanie i sprawdzenie, co tu się w ogóle dzieje, gdzie ja jestem, co ja czuję, dlaczego robię to, co robię, czy jestem w miejscu, w którym chcę być? Jak się czuję z osobami wokół mnie, w pracy z zadaniami, którym muszę sprostać, dokąd ja zmierzam? To są podstawowe pytania, które warto sobie co jakiś czas zadać. A jeżeli na tym etapie pojawią się te negatywne emocje? Poczujemy, że wszystko jest złe i bez sensu... Jak nie poddać się tym negatywnym emocjom i spróbować znowu pozwolić sobie na to sam na sam ze sobą? A ja myślę, że właśnie poddać się. Źródłem naszych problemów jest to, że my bardzo długo je przykrywamy czymś, udajemy, że ich nie ma… Wszyscy myślimy o tym, co zrobić z tą sytuacją, żeby mnie nie bolało. A to jest bardzo ważne, żeby ten ból poczuć. Bo jeżeli my tych emocji trudnych nie czujemy, nie dopuszczamy ich, to nie wiemy, co z nimi zrobić. A być może robimy, ale tak jakbyśmy działali po omacku. Ja o tym mówię też na swoich warsztatach – każda emocja o czymś nam mówi. Smutek przeżywamy, jeżeli coś tracimy – czy to jest strata bliskiego, czy to jest strata pracy, strata relacji. I to jest czas, w którym organizm nam mówi: zatrzymaj się, zobacz, co straciłeś, przeżyj tę żałobę. To bardzo ważne, żeby żałobę przeżyć. Taka żałoba po stracie bliskiego trwa nawet do około roku i to jest normalny czas, że płaczemy, jest nam smutno, nie wiemy, co robić, mamy pustkę. Jest to bardzo nieprzyjemne uczucie, ale to nas też zachęca do refleksji, do pożegnania się. Strata pracy łączy się z ogromnym lękiem, niepewnością, żalem, wstydem. Tu też trzeba się zatrzymać i zastanowić. Są osoby, które nie dopuszczają tego, bo trzeba już zacząć szukać nowej. To jest zrozumiałe, ale ważne też, żeby się zastanowić, co doprowadziło do utraty pracy. Może to nie była posada dla mnie? Może to jest moment, żeby poszukać czegoś, co będzie mi dawało satysfakcję, w czym będę dobra, w czym się będę realizować? W kontekście złości, której też nie lubimy czuć – złość kojarzy nam się z katastrofą, przemocą, tym, że czujemy się jak dzieci i nie chcemy konfrontacji. Natomiast złość jest ogromnie ważną informacją dla nas, że ktoś przekracza nasze granice, że czegoś jest za dużo. To bardzo istotne, żeby ją poczuć. Bo kiedy jej nie czujemy, pozwalamy, żeby ktoś te granice przekraczał. I to doprowadza do jeszcze gorszych konsekwencji. Jak randka ze sobą wpływa na nasze relacje z innymi? A jak ta randka ze sobą, poświęcanie sobie czasu, wpływa na to, jak wyglądają później nasze relacje z innymi? Jeżeli ktoś nie ma dobrej relacji ze sobą, to nie ma też dobrej relacji z innymi. Jeżeli jesteśmy osobami, które nie trzymają granic, nie mają kontaktu ze swoją złością, trudno im być asertywnym, trudno im te granice stawiać, to inne osoby te granice przesuwają. A kiedy te granice są już mocno przesunięte, to symbolicznie mówiąc, staje nam się ciasno, jest nam niewygodnie, nie mamy jak oddychać. I to powoduje, że w tych relacjach nie jesteśmy sobą, czujemy się zagrożeni, mamy dużo lęku, czujemy się atakowani. Jak te relacje mogą być dobre i równe? Wiadomo, że w relacji granica nigdy nie jest postawiona 50/50. Natomiast w momencie, kiedy my nie szanujemy siebie, nie lubimy siebie, nie stawiamy granic, nie wiemy, jakie są nasze wartości, mamy mocny, silny głos wewnętrznego krytyka, to widzimy to też na zewnątrz. Jeżeli ja siebie widzę jako osobę małą, nie na równi z innymi, to jak inni mają widzieć nas inaczej? Są osoby, które nadbudowują to perfekcjonizmem, mówimy też o osobowościach narcystycznych, gdzie mamy fałszywe ja, które na zewnątrz jest odwrotnością tego, co wewnątrz. Ale wewnątrz tam jest bardzo dużo lęku, wstydu, niepewności, co powoduje, że to inne osoby odstrasza. Czy ta relacja z drugą osobą jest takim odbiciem lustrzanym tego, co dzieje się w naszym wnętrzu? Tak, ale to też nie jest odbicie 1:1. Zawsze podchodzimy do tego indywidualnie. Nigdy nie jest tak, że np. zawsze inne osoby będą wykorzystywać osobę z niską samooceną. To może pójść w dwie strony. Mogą ją wykorzystywać, ale też ona może te osoby odstraszać – będzie posługiwała się takimi metodami obronnymi, że te osoby będą się jej bać, będzie sabotować te relacje. My powinniśmy mieć przyjacielską relację z samym sobą. Chodzi o widzenie siebie takim, jakim się rzeczywiście jest – z wadami i zaletami. Potrafimy siebie docenić za to, co dobre, ale też potrafimy dostrzec to, co jest złe i jest do pracy. Że potrafimy dać sobie czas, zadbać o siebie – nie tylko się eksploatować i dążyć do tego, żeby być lepszym, tylko zatrzymać się i docenić to, co już zrobiliśmy. Ludzie różnie podchodzą do tego, jak wygląda jakościowe spędzanie czasu z samym sobą. Dla jednego jest to nałożenie maseczki na twarz, dla drugiego obejrzenie ulubionego serialu, a dla kolejnej osoby będzie to medytacja. Czy tu możemy w jakiś sposób stwierdzić, że coś będzie bardziej lub mniej jakościowe dla naszego dbania o siebie? Warto mieć wachlarz różnych możliwości i stosować to, co w danym momencie jest potrzebne. Na moim własnym przykładzie: ja wypracowałam sobie różne metody i mam zasadę 30 minut dziennie. Te 30 minut to jest coś, co ja poświęcam wyłącznie sobie, coś, co ma mnie odstresować, zregenerować… Bardzo dbam o to, żeby to było zróżnicowane. Mocno pracuję głową i emocjami, więc dla mnie dobrym sposobem na to, żeby się zregenerować i zrobić sobie randkę ze sobą, są np. ćwiczenia fizyczne. I to mi załatwia dwie sprawy – pomaga mi zregenerować ciało, ale też jestem sama ze sobą. Badania mówią, że z kolei dla osób, które na co dzień pracują fizycznie, dobrym sposobem na regenerację i zatrzymanie się jest kąpiel, pisanie dziennika, medytacja. To jest kwestia tego, czego w danym momencie potrzebujemy. Czasami będzie to poczytanie książki, czasami kąpiel, czasami wyjście na kawę i posiedzenie tylko ze sobą. Skan ciała też jest bardzo ważny. Najlepszą metodą jest to, żeby usiąść i zobaczyć, co się dzieje, czy mnie głowa nie boli, czy mi się wygodnie siedzi, czy ja mam wygodne ubranie… Zwrócenie uwagi na to, co mi ciało pokazuje, czego ja potrzebuję. To nam już sporo wskaże. Jeżeli jestem spięta, to pewnie towarzyszy mi stres. Warto się zastanowić, czym ja się w tym momencie stresuję i jak sobie z tym poradzić. Dobrym sposobem w tym przypadku będą ćwiczenia oddechowe. Podejdźmy do siebie z czułością – ciało to nie jest robot. To coś, co ma nam służyć, mamy o to dbać, co daje nam ważne informacje i istotne, żebyśmy z nich skorzystali, a nie udawali, że tych informacji nie ma. W jednym z postów na instagramowym profilu wspomina pani o wypaleniu żony i ogólnie o wypaleniu w relacji. Czy ta randka ze sobą może temu zapobiec? Bardzo! Ta randka ze sobą i to, że się ze sobą przebywa i się siebie lubi to jest fundament wszystkiego. Mam wrażenie, że wiele relacji mogłoby być uratowanych lub poprawionych w momencie, gdyby mężczyzna czy kobieta mieli lepszą relacją z samym sobą. I widzę to też u siebie w gabinecie. Przychodzą osoby z problemem w związku, mają myśli o rozstaniu. Często jest tak, że praca nad sobą, zwrócenie uwagi na siebie i swoje potrzeby, komunikowanie tych potrzeb, mówienie o swoich potrzebach, egzekwowanie ich, ale też widzenie drugiego człowieka, dają najwięcej. W momencie, kiedy jesteśmy w stadium lęku, drugi człowiek też staje się dla nas zagrożeniem. Czujemy do niego dużą złość albo zaczyna się rodzić obojętność. Często ta druga osoba w ogóle nie wie, o co nam chodzi. W momencie, kiedy zaczynamy to wyrażać, stawiać granice, widać, czy ta relacja ma sens, czy nie – czy ta osoba jest w stanie odpowiedzieć i jesteście w stanie się dogadać. Najgorszym, co można zrobić jest to, że relacja ze sobą jest kiepska, nie wiemy, jakie są nasze potrzeby i granice, nie potrafimy prosić o wsparcie i wyrażać swoich potrzeb, raczej spełniamy potrzeby innych osób. Druga osoba będzie z tym ok – jeżeli ktoś nam daje i nic nie potrzebuje w zamian, to super. Ale nie domyśli się, że my też możemy czegoś potrzebować. Musimy się usłyszeć, żeby móc zareagować, żeby doszło do kompromisu i wzajemnego zrozumienia. Na czym nam zależy w relacji? Żeby była harmonia, żeby się rozumieć, żeby razem wzrastać, iść w jednym kierunku. W momencie, kiedy mamy kiepską relację ze sobą, trudno o tę bliskość, trudno budować relację. Czy randka ze sobą może zagrażać relacji? Czy to może zadziałać też w drugą stronę? Czy istnieje ryzyko, że nasz związek rozpadnie się przez relację z samym sobą? Przecież możemy dojść do wniosku, że w sumie jest mi dobrze ze sobą i nikogo więcej nie potrzebuję… Tutaj jest bardzo dużo zmiennych. Jeżeli np. mamy osobę, która jest w przemocowej relacji, w relacji z osobą, z którą nie widzi przyszłości, z którą trudno się porozumieć, związek od wielu lat jest martwy, w momencie, kiedy zaczyna zauważać swoje potrzeby i pracować nad sobą, to może iść w różnym kierunku. To może być decyzja o rozstaniu – to naturalna reakcja. Po rozstaniu też warto dać sobie czas na to pobycie samemu, zauważenie, jak jest żyć samemu. W momencie, kiedy potrafimy żyć ze sobą, dobrze nam ze sobą, wtedy pojawia się otwartość na to, aby się związać, bo to naturalne. Z drugiej strony, gdy znamy siebie, wiemy też, czego oczekujemy od relacji… Dokładnie, czego oczekujemy, czego nie chcemy, co możemy dać, jak ma ta relacja wyglądać… Jeżeli decyzja o tym, że chcę być sama, nie chcę mieć nikogo, się przedłuża, wtedy często spotykamy się w gabinecie, bo może pojawić się lęk. Niektórzy stresują się utratą niezależności, utratą siebie. Wtedy trzeba pracować nad tym, jak zachować siebie, będąc w związku. Zawsze podchodzimy do tego indywidualnie. Bo jeżeli ktoś mówi, że dobrze mu być ze sobą i nikogo nie potrzebuje, to też nie ma sensu szukać na siłę – być może to jest czas na pobycie ze sobą, zbudowanie siebie. Czy z psychologicznego punktu widzenia istnieje jeden, najlepsze sposób na jakościowe spędzenie czasu z samym sobą? Myślę, że po prostu bycie ze sobą – bez innych. Taki sposób, który będzie dawał nam przyjemność, ale dzisiaj to może być spacer, jutro kąpiel, a pojutrze SPA. Każdy ma inną strukturę osobowości, tryb życia itd. Kluczową rzeczą jest to, żeby rzeczywiście odbywało się to w samotności – żeby było jak najmniej bodźców z zewnątrz i żeby było przyjemnie… Żeby być otulonym? Tak, tego trzeba szukać. Jeżeli jesteśmy po wielu latach odcięcia od siebie, oderwania od siebie, to będzie trudno. Bo co to znaczy? Ja nie znam tego uczucia otulenia siebie. Trzeba sobie wyobrazić, że jest się młodszą wersją siebie – dzieckiem – i bierze się to dziecko, przytula, próbuje się mu dać to, co najlepsze. To bardzo ładna pointa naszej rozmowy, dziękuję. Psycholog dla Polaków 🇵🇱 za granicą, najpopularniejsza influecerka z kategorii zdrowia psychicznego, Paulina Koszut jest psychologiem i psychoterapeutką psychodynamiczną w trakcie całościowego szkolenia w renomowanym ośrodku szkoleniowym – Laboratorium Psychoedukacji. Na co dzień prowadzi konsultacje psychologiczne oraz psychoterapię indywidualną osób dorosłych, zarówno stacjonarnie w miejscowości Essen, jak i online. Czytaj także: Nie stawiamy granic, żeby nie stracić ludzi, a tracimy siebie. Halina Piasecka mówi, od czego zacząć "Nie mów kobiecie: 'Możesz wszystko', ona usłyszy: 'Musisz'". Czy da się być silną i niezmęczoną? Kupujemy coraz więcej, bo chcemy zagłuszyć nasze lęki. „To sprawia, że czuję się bezpieczna”
"W dobrym związku jest miejsce na nienawiść". Michalina Grzesiak w rozmowie z Natalią Tur
Natalia Tur to mediatorka rodzinna, która pomaga parom znaleźć satysfakcjonujące rozwiązania w komunikacji. Bo czy da się rozstać z klasą? O tym rozmawia z nią Michalina Grzesiak w nowym odcinku podcastu "Perfekcyjnie NIEidealna".
Podcast "Perfekcyjnie NIEidealna" to szczere rozmowy, które Michalina Grzesiak przeprowadza z inspirującymi kobietami. Dotyczą tego, co bliskie nam wszystkim - kariery, mody, zdrowia, ale też... relacji, a nawet zdrad. To właśnie tematy związkowe są brane na tapet w nowym odcinku podcastu, w którym gościnią jest Natalia Tur, mediatorka rodzinna i autorka książek o dobrym związku oraz rozstaniu. Co dokładnie zdradziła nam o relacjach? Mediatorka rodzinna Natalia Tur w podcaście "Perfekcyjnie NIEidealna" Wiele mówi się o terapiach par, psychologach, seksuologach, ale niewiele wiemy o istnieniu takich osób jak mediatorzy. Czym dokładnie się zajmują i jak mogą wpłynąć na nasze relacje? Kluczowym zadaniem mediatora jest oczywiście mediacja między partnerami u progu rozstania. Często dotyczy np. dzieci. Ale na mediację mogą się wybrać nie tylko osoby w związku. Mediator pomaga znaleźć rozwiązanie satysfakcjonujące i może tego dokonać np. wtedy, gdy mamy problem w relacji z teściami. Szczególnie jednak taka osoba jest potrzebna tam, gdzie są naprawdę silne emocje, stąd najczęściej spotykamy się z nią przy kryzysach w związku. Pytanie, czy po tych negatywnych uczuciach, gdy zawiedziemy się drugą osobą, jesteśmy w stanie wrócić do momentu, w którym jest dobrze. Ekspertka wskazuje, że najgorsze, co możemy poczuć w związku, to właśnie nie ta wspomniana nienawiść, tylko... obojętność. Istnieją związki, w których partnerzy mogą mieć delikatne charaktery i rzadko "wybuchać", ale problem pojawia się w momencie, gdy w ogóle nie ma problemów. "Perfekcyjnie NIEidealna": Michalina Grzesiak w rozmowie z Natalią Tur Nowy odcinek podcastu "Perfekcyjnie NIEidealna" jest już dostępny na naszym kanale w serwisie YouTube. Michalina Grzesiak rozmawia z Natalią Tur nie tylko o tym, jak powinien wyglądać udany związek i rozstanie, ale też o innych kwestiach dotyczących naszych relacji. Nie zabrakło tematu zdrad oraz bycia sam na sam ze sobą. Nie możecie tego przegapić. Czytaj także: „Muszę opłakać siebie sprzed kilku lat". Michalina Grzesiak w rozmowie z Pauliną Mikułą o rozstaniu i miłości na własnych zasadach "Wmawia nam się, że musimy być zgodne z oczekiwaniami innych". Michalina Grzesiak rozmawia z Szafiarką Dorką "Już nie muszę nikogo zadowalać". Paulina Mikuła szczerze o terapii, życiowych zakrętach i byciu sobą
Motyle w brzuchu, zaręczyny i... "DRAMA". Dawno żaden film nie trzymał mnie tak w napięciu jak ten
Film "DRAMA" 10 kwietnia 2026 roku wchodzi na ekrany kin. W rolach głównych Zendaya i Robert Pattinson. Ja już obejrzałam i wiem, czy warto wybrać się na niego do kina. Przeczytaj moją recenzję, żeby też się o tym przekonać.
Myślisz, że dobrze znasz swojego partnera? To zapytaj go o to, jaką skrywa tajemnicę. Może się okazać, że nie powiedział ci o czymś, co jest w stanie znacznie zmienić twoje uczucia, a waszą relację przeobrazić w… prawdziwą dramę. Niczym w filmie z Zendayą i Robertem Pattinsonem. „DRAMA” na ekranach kin już 10 kwietnia 2026. Kiedy Edward Cullen spotyka dziewczynę Spider-Mana Gdy usłyszałam, że ten duet pojawi się razem na ekranie, wiedziałam, że musi wyjść z tego coś dobrego. Przed seansem zbyt wiele nie czytałam o tym filmie, żeby się nie nastawiać. Wiedziałam jedynie, że poznamy bohaterów, którzy szykują się do ślubu i w pewnym momencie w ich życiu wydarzy się coś, co doprowadzi do niefortunnych zdarzeń. Ale tego, jak bardzo będą one niefortunne, zupełnie się nie spodziewałam. Poznajemy przemiłą parę. Charlie to tajemniczy i niesamowicie uroczy okularnik. Pewnego dnia w kawiarni spotyka dziewczynę siedzącą przy oknie i czytającą książkę. Postanawia nagiąć fakty, aby do niej „zagadać”, szybko wyszukuje informacje o danej lekturze i udaje, że ją przeczytał. Już na pierwszej randce się do tego przyznaje, co Emma uznaje za słodkie, jak zapewne zrobiłaby większość z nas pod wpływem zauroczenia. I tak rozpoczyna się ich miłosna historia. Młodzi, piękni, zakochani przeżywają prawdziwą sielankę. Mają przyjaciół, prace, wspólne mieszkanie, regał z książkami i ulubione kubki na kawę. Trudno się dziwić, że w pewnym momencie pada to jedno, najważniejsze pytanie: „Czy wyjdziesz za mnie?”. I rozpoczynają się przygotowania do ślubu, które jedno feralne wydarzenie obraca w pył. Czas na DRAMĘ Rozpoczyna się wielkie planowanie. DJ, fotograf, wybór restauracji, w której odbędzie się przyjęcie. Wszyscy narzeczeni doskonale znają ten proces. Oczywiście trzeba wybrać się na degustację menu, żeby wszystko było dopięte na ostatni guzik. Najlepiej zabrać ze sobą przyjaciół, którzy będą naszymi świadkami w tym najważniejszym dniu. Tylko tu pojawia się drobne ryzyko. Przyjaciele i dość mocno zakrapiana kolacja mogą skończyć się zwierzeniami. Tak też było w tym przypadku. Bohaterowie pod wpływem testów weselnych napojów postanowili zdradzić sobie najskrytsze tajemnice. Ale wyznania Emmy nikt się nie spodziewał, a już szczególnie jej ukochany. I tu rozpoczyna się prawdziwa DRAMA. Charlie nie może poradzić sobie z tym, co usłyszał, wesele zbliża się wielkimi krokami, a my czujemy coraz większej napięcie towarzyszące przyszłej parze młodej. „DRAMA” to napięcie wylewające się z ekranu Dawno nie widziałam filmu, który tak bardzo wpłynąłby na mnie podczas seansu. I nie chodzi o samą fabułę, która oczywiście jest niesamowicie wciągająca. Jednak ten film jest napisany i zagrany w taki sposób, że od kulminacyjnego momentu nieustannie towarzyszy nam napięcie odczuwane przez głównych bohaterów. Czekamy tylko na chwilę, w której wydarzy się coś jeszcze, niczym w najlepszym dreszczowcu. I zastanawiamy się, kiedy ta cała drama zakończy się katastrofą. Na szczęście reżyser Kristoffer Borgli, który jednocześnie napisał scenariusz do tego filmu, buduje narrację na tyle umiejętnie, że lituje się nad widzami i daje nam odetchnąć. Pojawiają się zabawne wstawki rozładowujące napięcie, co wpływa na jeszcze lepszy odbiór produkcji. W tym wszystkim pierwsze skrzypce grają oczywiście Zendaya i Robert Pattinson. Nie chodzi wyłącznie o to, że są obsadzeni w pierwszoplanowych rolach, co siłą rzeczy przekłada na nich akcenty. Istotne jest jednak to, że potrafią w stu procentach utożsamić się ze stworzonymi przez siebie postaciami, naturalnie odzwierciedlając ich emocje i dylematy im towarzyszące. Dzięki temu podczas seansu sami zaczynamy się zastanawiać, jak wiele bylibyśmy w stanie zaakceptować w imię miłości. Warto podkreślić jeszcze dwa elementy techniczne, które wpływają na odbiór tego filmu. Jednym z nich jest montaż, który buduje napięcie i sprawia, że tę produkcję trudno włożyć w ramy konkretnego gatunku. Ciekawa jest także praca kamery. Film wygląda bowiem jak nagrywany przez ślubnego kamerzystę, jakby miał być laurką i pamiątką dla pary młodej. Ale tu wchodzi właśnie ten wspomniany montaż, który burzy wszystko niczym domek z kart. A ty jak zareagujesz na tajemnice ukochanej osoby? Dochodzimy do momentu, który jest kluczowy dla tego filmu. Seans zostawia nas bowiem z pytaniem w głowie, na które trudno znaleźć odpowiedź. I jednocześnie jest przestrogą dla wszystkich par, które dopiero zamierzają wejść w związek małżeński. Bo są pewne kwestie, które po prostu trzeba przedyskutować przed ślubem, a najlepiej już na początku relacji, zanim zaangażujemy się na tyle, że trudno będzie to odkręcić. Ten film jest też niczym mroczna bajka. Dostajemy historię królewny i księcia, którzy zakochują się od pierwszego wejrzenia. Muszą zmierzyć się z przeszkodami na drodze ku szczęściu, ale… na samym końcu otrzymujemy morał. Jaki? O tym możecie przekonać się na własne oczy, wybierając się na film „DRAMA” do kin. Premiera już 10 kwietnia 2026 roku. View oEmbed on the source website Czytaj także: Dziedziczka L'Oréal i sensacyjne nagłówki. Recenzja filmu „Najbogatsza kobieta świata” Gwiazdy przybyły na Oscary 2026. Na czerwonym dywanie królowały prostota i klasyczne detale „Diamenty” - film, który pokochasz. Kasia Smutniak w wyjątkowej historii o kobietach
"Nie mów kobiecie: 'Możesz wszystko', ona usłyszy: 'Musisz'". Czy da się być silną i niezmęczoną?
Olga Kozierowska założyła "Sukces pisany szminką", a tematyka silnych kobiet jest jej bliska. Razem z nami zastanawia się, czy silna musi oznaczać zmęczona. Przeczytaj naszą rozmowę.
Coraz częściej wydaje nam się, że silna i zmęczona kobieta to wygodny model dla świata. Pytanie tylko, jak długo jesteśmy w stanie to wytrzymać i w którym momencie lepiej powiedzieć dość. Na to i wiele innych pytań odpowiedziała nam Olga Kozierowska, pionierka działań na rzecz równości i różnorodności oraz założycielka Sukcesu Pisanego Szminką. Kobiety nie troszczą się o siebie z poczucia winy Katarzyna Racławska: Kiedy słyszysz, że kobiety powinny bardziej się o siebie troszczyć, co przychodzi ci do głowy? W czym ta troska powinna się objawiać? Olga Kozierowska: Przede wszystkim przychodzi mi do głowy zdrowie, bo jak zdrowia nie ma, to nic nie ma. A jednocześnie wiele badań pokazuje, że Polki o to swoje zdrowie nie dbają. Na pierwszym miejscu dbają oczywiście o dzieci, partnerów, rodziców, a znalezienie przestrzeni na to, żeby pójść np. do ginekologa, zrobić regularne badania, jest za rzadkie. Jest to szczególnie ważne w czasach ogromnego stresu, presji, przebodźcowania, lęku – to wszystko się gdzieś łączy. To jest baza. Kolejne rzeczy dotyczą naszego rozwoju, realizacji naszych marzeń, które często usypiamy – one do nas gdzieś szepczą, bo będą szeptać i będą próbowały o sobie przypomnieć. Z różnych przyczyn, czasem są to własne wybory, czasem jest to presja społeczna, czasem poczucie winy, stawiamy innych na pierwszym miejscu. Często potem cierpimy… Mamy poczucie, że życie nam ucieka między palcami, mamy niskie poczucie własnej wartości, bo rezygnujemy w imię wyższej wartości z siebie, własnej kariery, własnej portmonetki. Potem okazuje się, że ktoś nas zostawia, odchodzi, a my, nie mając chociażby tej wolności finansowej, musimy pozostać w czymś, co jest złe. Powiedziałaś, że często robimy to z poczucia winy… Dlaczego czujemy się winne? Cały czas funkcjonujemy w zasadach patriarchalnych, które określają społecznie role, przypisują tym rolom odpowiedzialność, a wychylanie się z tego jest złe. Co ciekawe, badania pokazują, że nośnikami takich zasad patriarchalnych, ogromnej krytyki, wyjścia spoza ram, są kobiety dla kobiet. Mamy coś takiego, co w psychologii i w korporacjach nazywa się „unconscious bias”, czyli ukryte, nieświadome uprzedzenia wobec kogoś. Jednym z takich uprzedzeń są uprzedzenia kobiet wobec kobiet. Nazywa się to wojną kobiet i polega na tym, że nie pozwalamy innym kobietom dokonać własnego wyboru bez dawania temu oceny. Dla przykładu. Kobieta rodzi dziecko, siedzi w domu, aby to dziecko wychować, co często jest naprawdę ciężką pracą. I wtedy przez grupę kobiet, które wróciły już do pracy lub nawet nie mają dzieci, może być określana jako osoba bez ambicji. Z kolei grupa kobiet, która decyduje się zajmować domem, mówi o tej drugiej grupie: „złe matki”, „wyrodne”, „karierowiczki”, „zostawiły dziecko samo”. Sama spotykałam się po powrocie z urlopu macierzyńskiego z ostracyzmem ze strony koleżanek, innych kobiet. Żaden mężczyzna mnie nie krytykował za to, ale krytykowana byłam w swoim środowisku kobiecym. Kiedyś w Sukcesie Pisanym Szminką robiłyśmy takie badania, z których wynikało, że kobieta jest w stanie usłyszeć na swój temat wiele negatywnych rzeczy. Ale jak usłyszy, że jest złą matką, to jest największy cios i najbardziej potęguje to poczucie winy. I właśnie to poczucie winy nas wstrzymuje przed wieloma rzeczami, które chcemy zrobić. Nawet przed zadbaniem o ten komfort psychofizyczny, np. pójście pobiegać, na masaż, zrobienie sobie kąpieli dla relaksu. Kobiety balansują pomiędzy obowiązkami domowymi, a tym, co chciałyby zrobić dla siebie i co z tego wynika? Że stajemy się siłaczkami, bo robimy na 100% wszystko. Dodałabym, że zmęczonymi siłaczkami. Zmęczonymi, sfrustrowanymi… Bo jak jesteś zmęczona, to jesteś bardziej podatna na stres, twoja odporność psychiczna i fizyczna spada, nie masz ochoty na przyjemności, bo padasz – nawet na hobby, bo nie masz na to przestrzeni i czasu. Jak tego uniknąć? Pomyśleć o sobie. Zauważyć swoje potrzeby i odpowiedzieć na nie. By nie było za późno. Co do naszych partnerów to mawiam - jeśli kochasz, to dziel się obowiązkami. Dzisiaj naprawdę niewiele jest osób, które są w stanie utrzymać rodzinę na wysokim poziomie samemu. Zatem pracuje i ona i on. Czy sprawiedliwym jest to, że jedna osoba wraca z pracy, dokłada się do tego domowego budżetu, a potem idzie do kolejnej pracy (w domu)? To nie jest sprawiedliwe – tak po ludzku. Zmęczona siłaczka - wizerunek współczesnej kobiety Coraz częściej młodsze pokolenie odchodzi od tego klasycznego podziału w domu i podkreśla właśnie to partnerstwo. Jesteśmy partnerami, więc razem powinniśmy zajmować się domem… Uważam, że powinniśmy podzielić obowiązki wedle predyspozycji, bo jednemu coś przychodzi z łatwością, a drugiemu nie. Nigdy nie będzie podziału 50/50. Wśród młodych kobiet wielkim problemem jest to, że zakładają „życie w związku partnerskim”. A potem okazuje się, że partnerstwo kończy się w momencie, kiedy ona rodzi dziecko. I nagle, choć wcześniej było inaczej, wszystkie obowiązki spadają na nią. A wcześniej on gotował, robił zakupy, sprzątał z nią na spółkę. Tak jakby dziecko było hasłem: „Oddajesz to jej, bo to jej odpowiedzialność”. Ten patriarchalny wzorzec bywa aż tak silny. To ma też drugą stronę medalu. Mężczyźni również nie radzą sobie z presją i emocjami, bo ten patriarchat zabrania im przyznać się do słabości, zabrania im opowiedzieć o tym, że sobie nie radzą. I też wstydzą się przyznać do tego, że pomagają w domu. Czy takie myślenie to tylko domena mężczyzn? Bywa, że kobiety też mają patriarchalne oczekiwania choć nazywamy to “równością”. Chcemy „mieć ciastko i zjeść ciastko”. Oczekujemy, że nasz partner będzie wrażliwy, będzie się zajmował dzieckiem, domem, będzie dyspozycyjny i dostępny emocjonalnie, ale jednocześnie ”będzie dowoził” super kasę, super furę, robił karierę, będzie silny, nie będzie narzekał. A czy się tak da? Wciąż żyjemy w starym schemacie a potrzebujemy nowej definicji związku i potrzebujemy wprowadzić ją w życie. Bo inaczej żyjemy w karykaturze, która nie pasuje do dzisiejszych czasów – do tej presji, warunków, tego, jak funkcjonujemy. Myślę, że tu warto nawiązać do badań przeprowadzonych w ramach Sukcesu Pisanego Szminką, z których wynikało, że kobiety poświęcają na obowiązki domowe średnio 40 procent dnia. 40 procent – przecież to jest prawie połowa. A gdzie w tym wszystkim miejsce na pracę, pasję i troskę o siebie? Praca jeszcze się wciśnie bo w wielu przypadkach musi, gorzej z czasem dla siebie. I po prostu w czasami niewiele można zrobić. Bo co doradzisz kobiecie, która pracuje, ma dziecko, żyje w patriarchalnym związku, z mężczyzną, który o partnerstwie nawet nie chce słyszeć? Oczywiście, można próbować rozmawiać z drugą stroną, można zaangażować dzieci - bo dzieci nie święte krowy i też mogą coś w domu zrobić. Można spróbować dzielić się opieką z koleżankami. Czyli ja zostanę z twoim dzieckiem w ten wtorek a ty zajmiesz się moim w kolejny. W ten sposoļ zyskamy jedno popołudnie dla siebie. Można też szukać odpoczynku dla siebie z dziećmi – np. pójść z dziećmi poćwiczyć, popływać… Z radami trzeba jednak uważać. Bo mówi się kobietom: „Możesz wszystko”. Ale one wtedy często słyszą: „Musisz wszystko”. Ona już czuła się siłaczką, bo po pracy musiała zrobić zakupy, odebrać dziecko, wrócić z dzieckiem do domu, wstawić pranie, położyć dziecko spać, jej dzień skończył się o 23 – to jakie wszystko? jeszcze ma do tego dołożyć pasję?? Namawiam raczej do tego, żeby każdy indywidualnie poszukał możliwości zrobienia czegoś dla siebie. Można zrobić coś z dzieckiem, poprosić kogoś o pomoc, kupić sobie czas, np. wynająć opiekunkę, jeśli możemy sobie na to pozwolić. Nie żałujmy tych pieniędzy, bo to daje nam odpoczynek, a odpoczynek to lepsza odporność fizyczna i psychiczna, a to się równa możliwościom lepszego życia. Mam wrażenie, że kobiety wciąż uznają troskę o siebie jako wyraz słabości… W którym momencie powinno nam się zapalić czerwone światło, że to już za dużo? Tym sygnałem może być złość. Złość jest efektem długotrwałego poczucia bezsilności, stresu, poczucia winy, lęku. Kiedy ciągle podnosimy głos, krzyczymy na “chomika”, psa, a może i na dziecko, to jest to sygnał dla nas by zatrzymać się, zrobić coś, bo inaczej zniszczymy siebie, ale też relacje ze swoim dzieckiem, partnerem, przyjaciółmi. Inny mocny sygnał to zalanie się zdrowia fizycznego i lub psychicznego. Czy silna i zmęczona to wygodny model dla świata? Nie masz takiego poczucia, że świat wymusza na nas to, żebyśmy były silne i zmęczone? Pytanie, kto to jest ten “świat”… To, żebyśmy były silne, jest wygodnym modelem dla każdego. W pracy posiadanie silnych pracowników jest wygodne. Jeżeli ktoś nie zgłasza, że jest przemęczony, to ciśniesz na wyniki. W rodzinie posiadanie silnej osoby też jest wygodne. Ciągnie ktoś “wózek” ze wszystkim i daje radę, to nie ciągnie. Jeżeli nie powiemy stop, nie postawimy granic, to nikt ich nie uszanuje. Bo dlaczego miałby? Jak postawić te granice? Granice zaczynają się od decyzji, że twoje „nie” jest równie ważne jak twoje „tak”. Świat nie jest abstrakcją. To konkretni ludzie, którzy reagują na to, na co im pozwalamy. Jeśli zawsze jesteś dostępna, zawsze dowozisz, zawsze bierzesz więcej - uczysz innych, że to jest norma. Postawienie granicy to nie jest bunt. To jest komunikat. „Jestem na urlopie, wrócę do tego po powrocie.” „Nie wezmę tego projektu, mam pełne zasoby.” „Potrzebuję wsparcia.” Granice nie działają wtedy, gdy je ogłaszamy. Działają wtedy, gdy ich pilnujemy. To my uczymy ludzi, jak mają nas traktować, poprzez to, na co się zgadzamy, a na co już nie. Da się odpuścić i jednocześnie osiągnąć sukces? Tak, o ile odpuścimy to co nam nie służy i to co stanowi priorytet dla innych ludzi a nie dla nas. Porzucimy mikromanagement. Nauczymy się odróżniać rzeczy “pilne” od “ważnych”. Odmówimy wykonywania pracy za innych, a skupimy się na realizacji własnych celów. Ludzie sukcesu wiedzą, co chcą osiągnąć i w jaki sposób mogą to osiągnąć najszybciej. A potem swój sukces uznać. Jak komunikować w relacji: „Mam dość”? Najpierw musimy wiedzieć, czego nie chcemy i przemyśleć co ma się zmienić. Bo kiedy „mamy dość”, zwykle wybuchamy. Potem pojawiają się wyrzuty sumienia, przepraszamy za emocje i nic się nie zmienia. Nie rozmawiamy potem spokojnie. To model, który utrwala problem. Do ważnej rozmowy trzeba się przygotować, tak samo jak do negocjacji w biznesie. W domu jest oczywiście trudniej, bo wchodzą emocje i nawyki drugiej strony, która przyzwyczaiła się, że ją wyręczamy. Co może pomóc? Zapisanie na kartce, a nastepnie przedyskutowanie z domownikami: czego nie chcesz, gdzie są twoje granice, czego oczekujesz, jaki efekt chcesz osiągnąć, np jakie obowiązki mają przejąć inni. I weź odpowiedzialność za to, że będziesz tego pilnować. A jak wyłączyć emocje i podejść do rozmowy spokojnie? Im lepiej się przygotujesz, tym mniej będzie emocji. Komunikacja to umiejętność, nie improwizacja. Warto parafrazować to, co mówi druga osoba, żeby upewnić się, że naprawdę się rozumiecie. Trzeba też być gotową na opór. Osoby przyzwyczajone do dotychczasowego układu mogą próbować wyprowadzić nas z równowagi. Dlatego warto przewidzieć różne scenariusze. I najważniejsze - konsekwencja. Jeśli mówisz: „Nie będę tego robić”, to naprawdę przestań to robić. Bo jeśli powiesz 12 razy „posprzątaj po sobie”, a potem zrobisz to sama - uczysz, że Twoje granice są negocjowalne. Granice działają tylko wtedy, gdy są spójne z działaniem. Jak szminka może zmienić twoje życie? Troska o siebie w kontekście kobiet jest też związana z wyglądem. Czy ta przysłowiowa szminka może coś zmienić? Tak. Może. Widzimy to choćby w programach z metamorfozami - moment, w którym ktoś staje przed lustrem, widzi siebie inaczej i nagle zmienia się jego postawa, spojrzenie, energia. To nie chodzi o próżność. To chodzi o poczucie sprawczości. Nie oszukujmy się, dobrze dobrany strój, fryzura czy makijaż potrafią dodać nam pewności siebie. Nie po to, żeby wyglądać jak z Instagrama. Bo Instagram to wycinek rzeczywistości, efekt końcowy bez pokazanej drogi. Nie porównujmy się do czyjegoś „efektu”, skoro nie znamy procesu. Ale dbajmy o siebie. Dla siebie. Każda z nas ma coś, co w sobie lubi. U mnie to są włosy. Kiedy mam gorszy dzień, wstaję, biorę prysznic i układam je najlepiej, jak potrafię. I od razu czuję się inaczej, bardziej „w sobie”. Jeśli lubisz swoje oczy - podkreśl oczy. Jeśli lubisz usta - nałóż szminkę. To nie jest powierzchowność. To jest mały gest, który mówi: „Jestem dla siebie ważna”. A od tego często zaczyna się większa zmiana. Czy kobiety, które o siebie dbają są mniej podatne na manipulacje? Podatność na manipulację wynika przede wszystkim z cech osobowości i poziomu świadomości. Sam fakt, że jesteśmy wypoczęte czy zadbane, nie chroni nas automatycznie przed manipulacją. Kluczowe jest rozumienie mechanizmów, im lepiej je znamy, tym trudniej nami sterować. Natomiast dbałość o siebie ma ogromne znaczenie w codziennym funkcjonowaniu. Kiedy jesteśmy wypoczęte i potrafimy regulować emocje, podejmujemy lepsze decyzje. Mamy więcej jasności, większą odporność na stres i silniejszą wolę. A to sprawia, że wybieramy świadomie, zamiast reagować impulsywnie. Dbanie o siebie to nie luksus. To inwestycja w zdrowie psychiczne i fizyczne, w odporność i sprawczość. A to wszystko przekłada się na większą niezależność, również w relacjach i w pracy. Czyli silna i zmęczona nie muszą iść ze sobą w parze? Zdecydowanie nie. Myślę, że problem zaczyna się od samej definicji „silnej kobiety”. W polskim języku to często kojarzy się z siłaczką, kimś, kto wszystko zniesie, wszystko ogarnie i nikogo nie obciąży sobą. A ja widzę to inaczej. Siła nie powinna oznaczać dźwigania wszystkiego w pojedynkę. Nie chodzi o twardość ani o udowadnianie, że dam radę bez wsparcia. Może zamiast „silna” warto powiedzieć „spełniona”. Albo „świadoma”. Kobieta, która zna swoje granice, potrafi prosić o pomoc i nie musi nikomu niczego udowadniać. To ja życzę nam wszystkim, żebyśmy były spełnione i cieszyły się życiem na co dzień. I ja też. Olga Kozierowska – pionierka działań na rzecz równości i różnorodności, twórczyni kampanii, które zmieniają sposób, w jaki Polacy myślą o sobie i swoim kraju. Ekspertka w obszarze Diversity, Equity & Inclusion, przedsiębiorczyni społeczna, dziennikarka i twórczyni inicjatyw społecznych. Od lat działa na rzecz równego dostępu do szans, wspierania kobiet i budowania inkluzywnego przywództwa. Założyła Sukces Pisany Szminką (2008), pierwszą w Polsce organizację wspierającą przedsiębiorczość kobiet i równość płci. Jako prezeska Fundacji WłączeniPlus oraz inicjatorka Klubu DEI Champions łączy biznes z działaniami na rzecz różnorodności i systemowej zmiany. Jest pomysłodawczynią kampanii We Did It In Poland, promującej polską innowacyjność, kreatywność i osiągnięcia. Kampania zdobyła szerokie uznanie podczas polskiej prezydencji w Radzie UE, inspirując do budowania dumy narodowej i pozytywnego myślenia o Polsce. Czytaj także: Po weekendzie czujesz większe zmęczenie niż w piątek? To znak, że jesteś na „kredycie energetycznym” Sen jest dla słabych? Z takim myśleniem nie osiągniesz sukcesu. Dr Czerska: „To szkodliwa iluzja" Czy hi-tech to nowy anti-aging? Dr Agnes Frankel: „Tu nie chodzi o zmarszczki, tylko zdrowie skóry”
"And the Oscar goes to"... Przewidujemy, kto otrzyma Oscara 2026
Oscary 2026 nadchodzą wielkimi krokami. Typuję, kto otrzyma w tym roku najważniejszą statuetkę filmową. Zgodzisz się z moimi przewidywaniami? O tym, kto miał rację, przekonamy się podczas gali - w nocy z 15 na 16 marca 2026.
Sezon nagród filmowych trwa w najlepsze, ale jego wisienką na torcie, jak co roku, będzie dopiero gala rozdania Oscarów 2026. To najważniejsze nagrody w świecie kina, które co roku elektryzują publiczność – zarówno filmowych fanów, którzy chcą zobaczyć najlepsze produkcje na świecie, jak i wielbicieli mody, pragnących podziwiać kreacje gwiazd na czerwonym dywanie. O tym, jakie suknie założą piękne aktorki, przekonamy się dopiero w nocy z 15 na 16 marca, ale teraz już możemy spróbować zabawić się w obstawiających, jakie filmy zostaną nagrodzone tą prestiżową, złotą statuetką. Oscary 2026: kto ma największe szanse na zdobycie statuetki? W tym roku padł rekord, jeśli chodzi o liczbę nominacji. Film „Grzesznicy” ma szansę aż na 16 statuetek. Tym samym przebił o 2 nominacje dotychczasowych rekordzistów – filmy „Wszystko o Ewie” w 1950 roku, „Titanic” w 1997 oraz „La La Land” w 2019 miały na swoim koncie 14 nominacji. Z tym wiąże się jednak tyle samo szansy, co ryzyka. „Grzesznicy” mają bowiem nikłe szanse na bycie wielkim wygranym. Raczej mogą zostać wielkim przegranym. Po piętach depcze im bowiem „Jedna bitwa po drugiej”, która uważana jest w tym roku za faworyta wyścigu. Osobiście uważam jednak, że „Grzesznicy” poziomem są przynajmniej o dwa oczka wyżej niż „Jedna bitwa po drugiej”. Choć film Ryana Cooglera ma bardzo nietypową konwencję, łączącą w sobie wątki musicalu, filmu kostiumowego oraz slashera z elementami gotyckiego horroru, właśnie ta nietuzinkowość świadczy o jego wielkiej sile. Dodatkowo jest niesamowicie metaforyczny i dynamiczny. Ma kultowe sceny, które na długo zapadają w pamięć i porusza niezwykle ciekawą historię, więc zasługuje także na statuetkę za scenariusz oryginalny. Myślę jednak, że będzie triumfował głównie w kategoriach technicznych – np. za montaż i muzykę. „Jedna bitwa po drugiej” to z kolei typowe kino akcji z uwielbianym przez Akademię wątkiem politycznym. Z resztą być może nie tylko przez Akademię, patrząc na to, ile nagród zebrał do tej pory. Jest to na pewno produkcja, która wyróżnia się pod względem castingowym – obsada jest dobrana genialnie. Na pierwszy plan wychodzi oczywiście Leonardo DiCaprio, któremu wtóruje Teyana Taylor. O aktorce niedawno zrobiło się głośno, ponieważ zdobyła już za swoją drugoplanową rolę m.in. Złoty Glob. Czy teraz czas na Oscara? Nagrody indywidualne, czyli o aktorach słów kilka Jak już jesteśmy przy żeńskich rolach pierwszoplanowych, to muszę przyznać, że nie rozumiem zachwytu nad postacią stworzoną przez Taylor. Jest na ekranie zaledwie kilkanaście minut i nie ma w tej postaci nic, co zapadałoby w pamięć. O wiele bardziej w tym roku kibicuję np. Elle Fanning lub Indze Ibsdotter Lilleaas, które stworzyły niezapomniane role w skandynawskiej produkcji „Wartość sentymentalna”. O wiele ciekawiej robi się jednak wśród aktorek pierwszoplanowych. Tu mamy naprawdę wyrównaną bitwę wśród niezapomnianych postaci. Na wyróżnienie zdecydowanie zasługuje Jessie Buckley, która stworzyła przejmującą rolę matki tracącej dziecko w „Hamnecie”. Rolą matki zachwyca także Rose Byrne, która stworzyła postać kobiety styranej życiem, zmuszonej do opieki nad chorym dzieckiem. Ja mam sentyment również do Kate Hudson. Jej rola w „Song Sung Blue” nie była może tak ikoniczna jak powyższe, ale było w niej coś, czym chwyciła mnie za serce i sprawiła, że na długo zostanie ona w mojej pamięci. A co z aktorami? Tu wiele osób stawia, że statuetkę za główną rolę otrzyma Timothee Chalamet. Uważam jednak, że jako tytułowy „Wielki Marty” nie zagrał wybitnie i pamiętam jego o wiele lepsze wcielenia. Jest jeszcze Leo z „Jednej bitwy po drugiej”, Michael B. Jordan z „Grzeszników” i myślę, że prawdziwa rywalizacja rozegra się między tą trójką. Osobiście jednak kibicuję Ethanowi Hawke. „Blue Moon” to w zasadzie cały film oparty na jego postaci, niesamowitych monologach i grze oczami oraz mimiką. Czegoś takiego oczekuję od oscarowej roli. W drugoplanówce zdecydowanie faworytem jest Sean Penn z „Jednej bitwy po drugiej” i nie obrażę się, jeżeli za tę rolę otrzyma Oscara (choć dla mnie był nieco zbyt przerysowany). Po piętach depczą mu Jacob Elordi za „Frankensteina”, Stellan Skarsgard za rolę ojca-lekkoducha w „Wartości sentymentalnej” czy kolega z planu Benicio Del Toro oraz Delroy Lindo za postać z „Grzeszników”. Moi faworyci do Oscarów 2026 Co roku typuję też swoich faworytów, którzy – nawet jeśli obiektywnie mogę stwierdzić, że nie mają szans na docenienie przez Akademię – zdobyli moje serce i otrzymują ode mnie prywatnego Oscara. W tym roku bez wątpienia będzie to „Głos Hind Rajab”. Ten film po prostu zniszczył mnie emocjonalnie, wgniótł mnie w fotel i długo nie mogłam dojść do siebie po seansie. Opowiada historię dyspozytorów telefonu alarmowego, którzy otrzymują telefon od małej dziewczynki uwięzionej w samochodzie tuż po ataku Izraela na Strefę Gazy. Resztę możecie sobie sami dopowiedzieć, ale takich filmów się nie zapomina. Mocno trzymam kciuki także za „Frankensteina”. Guillermo del Toro jest reżyserem lubianym przez Akademię, więc jestem przekonana, że przynajmniej jedna statuetka zapisze się na koncie tego filmu. Gdybym miała obstawiać jaka, to pewnie w kategoriach technicznych – np. za charakteryzację i fryzury czy za scenografię. W tym roku chętnie doceniłabym również dźwięk w „F1: Film” oraz kilka dokumentów. 3 zdecydowanie wychodzą na prowadzenie. „Pan Nikt kontra Putin” to historia nauczyciela z Uralu w szkole, która po ataku Rosji na Ukrainę staje się przestrzenią państwowej propagandy. Mężczyzna filmuje to wszystko, pokazując nam, jak rosyjski reżim wygląda od środka. Jest to produkcja przejmująca, choć ja zastanawiam się, czy dla nas i naszej części świata to już na pewno ten moment na wybielanie Rosjan. Absolutnie przejmujący jest krótkometrażowy dokument „Uzbrojony tylko w kamerę: Życie i śmierć Brenta Renauda”, który opowiada historię reportera wojennego. Mężczyzna relacjonował m.in. wojnę w Iraku i Afganistanie, a przyszło mu zginąć w Ukrainie. Jemu i wielu innym dziennikarzom, którzy zginęli w imię prawdy. Trzeci dokument, który chciałabym docenić i moim zdaniem warto zobaczyć, to „Idealna sąsiadka”. Pokazuje makabryczne relacje sąsiedzkie z perspektywy kamery policyjnej. To, co zobaczycie w tej produkcji, na pewno zostanie z wami na długo. And the Oscars goes to? O tym przekonamy się 16 marca O tym, kto ostatecznie zdobędzie statuetkę, przekonamy się w nocy z 15 na 16 marca 2026 roku. Czeka nas kilkugodzinna gala, kiedy wszystko stanie się jasne. Nie jestem fanką obstawiania, kto ostatecznie może wygrać, bo żaden z tych filmów nie jest jednowymiarowy i każdy zasługuje na docenienie pod różnymi względami. Gdybym jednak miała się zabawić, poniżej przedstawiam moją listę typów – według tego, co moim zdaniem zrobi Akademia, a nie subiektywnej oceny. Sama jestem ciekawa, w ilu punktach uda mi się trafić. Najlepszy film: Jedna bitwa po drugiej Najlepszy aktor pierwszoplanowy: Michael B. Jordan Najlepsza aktorka pierwszoplanowa: Jessie Buckley Najlepszy aktor pierwszoplanowy: Sean Penn Najlepsza aktorka drugoplanowa: Teyana Taylor Najlepszy reżyser: Paul Thomas Anderson Najlepszy scenariusz oryginalny: Grzesznicy Najlepszy scenariusz adaptowany: Jedna bitwa po drugiej Najlepszy krótkometrażowy film dokumentalny: Diabeł ma zajęcie Najlepszy długometrażowy film animowany: K-popowe łowczynie demonów Najlepsze zdjęcia: Frankenstein Najlepsza scenografia: Frankenstein Najlepsze kostiumy: Frankenstein Najlepszy pełnometrażowy film dokumentalny: Pan Nikt kontra Putin Najlepszy montaż: Jedna bitwa po drugiej Najlepszy dźwięk: F1: Film Najlepsza piosenka: K-popowe łowczynie demonów Najlepsze efekty specjalne: Avatar: Ogień i popiół Najlepsza muzyka oryginalna: Grzesznicy Najlepsza charakteryzacja i fryzury: Frankenstein Najlepszy film międzynarodowy: Głos Hind Rajab Najlepszy casting: Jedna bitwa po drugiej Czytaj także: Złote Globy 2026 i powrót do klasyki. O sukni JLO długo nie zapomnimy, ale spójrz na Teyanę Taylor Suknie z BAFTA 2026 to klasyka z nowoczesnym twistem. Emma Stone olśniła najmodniejszą kreacją roku Dziedziczka L'Oréal i sensacyjne nagłówki. Recenzja filmu „Najbogatsza kobieta świata”
Dziedziczka L'Oréal i sensacyjne nagłówki. Recenzja filmu „Najbogatsza kobieta świata”
Film "Najbogatsza kobieta świata" to fikcyjna opowieść oparta na prawdziwej i bardzo elektryzującej historii z życia spadkobierczyni fortuny L'Oréal. Od piątku 13 marca 2026 roku będzie można go zobaczyć na ekranach kin. Ale czy warto?
Ostatnio historie wielkich rodzinnych koncernów są na czasie. Serial „Sukcesja”, który opowiadał o walce rodzeństwa w dojściu do władzy w firmie prowadzonej przez ich ojca, elektryzował widzów na całym świecie. Oficjalnie się jednak zakończył i pozostawił niedosyt, bo wciąż jesteśmy głodni tego typu historii. Okazuje się, że jedna z nich jest na wyciągnięcie ręki. W piątek 13 marca 2026 roku do kin wchodzi film „Najbogatsza kobieta świata”. Główną rolę w nim gra Isabelle Huppert, która wcieliła się w postać Marianne Ferrere. Jest to fikcyjna bohaterka, której historia została jednak oparta na sylwetce Liliane Bettencourt - legendarnej spadkobierczyni fortuny L'Oréal. „Najbogatsza kobieta świata” – historia, która rozgrzała opinię publiczną Na początku należy podkreślić, że nie jest to film biograficzny. To fabularna historia oparta na doniesieniach prasowych i kontrowersjach związanych z wieloletnią relacją miliarderki z pewnym fotografem, któremu przekazywała majątek o znacznej wartości (miliard euro). A szkoda, bo wielce prawdopodobne, że tajniki działania i rozwoju tak wielkiej firmy o światowej sławie mogłaby zaciekawić o wiele bardziej niż plotki na temat życia prywatnego jej założycielki. Szczególnie że to właśnie Liliane Bettencourt rozszerzyła portfolio L'Oréal i rozpowszechniła markę na całym świecie. Wizerunek ponad wszystko Ten film jest jedną wielką metaforą życia głównej bohaterki. Piękne stroje i perfekcyjny makijaż, cudowne wnętrza, a także kolorystyka, w jakich zostały utrzymane kadry, sprawiają wrażenie intymności, jakbyśmy zajrzeli do szafy Marianne. Z jednej strony wyciągamy garsonkę Chanel, która odzwierciedla jej siłę i status społeczny, z drugiej sięgamy po basicowe spodnie symbolizujące emocje zamkniętej w niej małej dziewczynki, odczuwającej potrzebę bycia kochaną i akceptowaną. „W naszym domu nie mówiło się o uczuciach” – podkreśla w pewnym momencie córka bohaterki. I właśnie to w jakiś sposób tłumaczy zachowanie Marianne. Została nauczona przez ojca, że rodzinę traktuje się jak część firmy, jako partnerów w biznesie, a nie bliskich. Nic więc dziwnego, że gdy jako seniorka zostaje dostrzeżona przez charyzmatycznego fotografa, traci dla niego głowę i spełnia jego kosztowne zachcianki. Te piękne kadry podkreślają też dewizę rodziny Ferrere – wizerunek ponad wszystko. Nieważne, co dzieje się w środku, najistotniejsze jest to, jak jesteśmy przedstawiani na zewnątrz. Co jest najważniejsze w historii o silnych bohaterach? Aktorzy Największą siłą tego filmu jest gra aktorska. Posągowa Isabelle Huppert nie musi się wypowiadać, żebyśmy wiedzieli, co ma nam do przekazania. Hipnotyzujący błękit jej oczu w połączeniu z perfekcyjnie pomalowanymi ustami sprawiają, że nie sposób oderwać wzroku od granej przez nią Marianne. To ona jest główną bohaterką, ale każda z postaci ukazanych w filmie ma w sobie charyzmę, role są świetnie napisane i mistrzowsko odegrane. Aktorzy wzbili się na wyżyny umiejętności, aby zapewnić nam efekt wow. Czuć napięcie, chemię między bohaterami, a przede wszystkim coś, co trudno osiągnąć w filmie – sympatię lub antypatię widzów. Główna bohaterka jest przedstawiona jako ofiara i choć w wielu momentach chcielibyśmy się na nią złościć, fascynuje nas do tego stopnia, że nie jesteśmy w stanie. Za to fotograf Pierre od pierwszej sceny, w której się pojawia, wzbudza naszą antypatię – na początku niemiło łechtając zakończenia nerwowe, aż dochodzi do momentu, w którym nie możemy na niego patrzeć i zupełnie nie jesteśmy w stanie mu współczuć. Osią tego filmu jest świetna rola lokaja (Raphael Personnaz), który jest niczym prawdziwy bodyguard próbujący ochronić bohaterów przed nimi samymi. I choć czasami jego motywacje mogą się wydawać nieoczywiste, ostatecznie to ten superhero, który ratuje świat wyłącznie z dobrych intencji. A przecież każdy film potrzebuje takiego bohatera. „To było jak powieść bez końca” Takie słowa padają pod koniec filmu z ust Pierre’a (Laurent Lafitte), fotografa, który zawrócił w głowie głównej bohaterki. Nie da się pod nimi nie podpisać po obejrzeniu tej produkcji. Na początku jesteśmy zaciekawieni kontrowersyjną historią, która wciąga, ale potem traci dynamizm. Niczym nagłówek portali plotkarskich – im dłużej czytamy o tym samym, tym mniej chętnie w niego klikamy, żeby zapoznać się z całym artykułem. Ja miałam wrażenie, że film jest nieco przedłużony. Historia była ciekawa, ale nie aż tak, aby przez 2 godziny trzymać nas w napięciu. Być może zabrakło tu dynamicznego głównego wątku. Twórcy postawili na relację Marianne i Pierre’a, a konflikt bohaterki z córką został ściągnięty na dalszy plan. Zabrakło tu zatem impulsu, dla którego hitem stała się „Sukcesja” czy chociażby „Dynastia”. Zamiast tego dostajemy telenowelowe wibracje, które łatwo będzie zapomnieć wraz z kolejnymi obejrzanymi produkcjami. Mimo tego jest to film, który sprawia, że historia Liliane Bettencourt zaciekawia i chcemy dowiedzieć się o niej jeszcze więcej. Właśnie dlatego warto się na niego wybrać. Ja po seansie na pewno zgłębię jej biografię i chętnie poznam szczegóły na temat imperium L’Oreal oraz tego, jak wiele zrobiła ta kobieta, aby rozpowszechnić markę na cały świat. I gdy już to zrobię, chętnie się tym z wami podzielę. View oEmbed on the source website Czytaj także: „Diamenty” - film, który pokochasz. Kasia Smutniak w wyjątkowej historii o kobietach Wybrałam 10 perełek street style z Paris Fashion Week. Te looki chętnie odtworzę wiosną 2026 Przetestowałam olejek do włosów Metal Detox od L'Oreal Professionnel. Ten produkt jest przemocny