„Uwiodłam żonatego szefa, żeby dostać awans. Zostałam z nasionkiem w brzuchu i wypowiedzeniem w dłoni”
„Po kilku godzinach Krzysiek wezwał mnie do swojego gabinetu. Ucieszyłam się, bo byłam pewna, że przemyślał całą sprawę i razem przez to przejdziemy. Nic bardziej mylnego. Krzysiek wręczył mi kartkę, na której była napisana moja rezygnacja z pracy za porozumieniem stron”.
Kariera zawodowa zawsze była dla mnie najważniejsza. Wprawdzie spotykałam się z kilkoma facetami, ale z żadnym z nich nie chciałam założyć rodziny. Nie interesowały mnie pieluchy, dzieci i nudne domowe pielesze. Taki był mój plan na życie i zamierzałam zrobić wszystko, aby go osiągnąć. Jednak los bywa przewrotny, a życie potrafi być bardzo nieprzewidywalne. Chciałam po trupach dojść do celu, a okazało się, że to ja najboleśniej odczułam swoje własne decyzje. Może byśmy poznali się nieco bliżej? Całe studia ciężko pracowałam, aby osiągnąć swój cel. Nie tylko cały swój czas poświęcałam nauce, ale także uczestniczyłam w dodatkowych kursach, brałam udział w bezpłatnych projektach i uczestniczyłam w niemal wszystkich dostępnych na uczelni praktykach. Czasami już nie miałam siły i padałam na twarz, ale przy każdym takim kryzysie pocieszałam się, że to wszystko w kolejnych latach bardzo się opłaci. I to się sprawdziło. Niemal od razu po ukończeniu studiów dostałam się do prestiżowej międzynarodowej firmy, która zapewniała nie tylko bardzo dobre zarobki, ale też świetne możliwości rozwoju i realne perspektywy awansu. Wartością dodaną był całkiem sympatyczny zespół ludzi i bardzo przystojny szef. I chociaż żadne miłostki i romanse mnie nie interesowały, to czasami dobrze było zawiesić wzrok na wysokim brunecie o pięknym uśmiechu i tajemniczym spojrzeniu. — Przystojny ten nasz kierownik, no nie? — zagadała mnie któregoś ranka koleżanka, gdy robiłyśmy sobie kawę. — Jest na czym zawiesić wzrok — uśmiechnęła się znacząco. — Kaśka, daj spokój — roześmiałam się. — Praca to nie miejsce na zauroczenia i miłostki godne nastolatki — dodałam. Jednak w myślach musiałam przyznać, że Krzysiek jest naprawdę przystojny i może podobać się kobietom. — Nie mów, że ci się nie podoba? — koleżanka spojrzała na mnie z uśmiechem. — Po prostu nie interesuje mnie — powiedziałam i poszłam do swojego pokoju. imo to przez resztę dnia jakoś trudno było mi o nim zapomnieć. Naprawdę był niezłym ciachem. A do tego niezłym podrywaczem, o czym przekonałam się całkiem niedługo. Po kilku miesiącach pracy firma zorganizowała imprezę integracyjną. Początkowo wcale nie miałam ochoty na nią iść, ale potem doszłam do wniosku, że taka nieobecność mogłaby być źle zrozumiana. Zatem włożyłam małą czarną oraz szpilki i ruszyłam na podbój firmy. Nigdy wcześniej nie byłam na takich imprezach i szybko przekonałam się, że są one specyficzne. — Może byśmy poznali się bliżej? — usłyszałam głos swojego szefa, który zmaterializował się obok mnie nie wiadomo skąd. Wyraźnie było czuć od niego alkohol, który zapewne dodał mu jeszcze większej pewności siebie. — Przecież znamy się całkiem nieźle — zaśmiałam się. — Wiesz, o czym mówię — spojrzał na mnie w ten szczególny sposób. Oczywiście, że wiedziałam. Podczas tych kilku tygodni w firmie wielokrotnie dochodziły do mnie informacje, że nasz kierownik to kobieciarz, który lubi romansować w pracy. I chociaż oficjalnie romanse w pracy nie były mile widziane, to przecież nikt nie mógł tego zabronić. W dodatku Krzysiek miał żonę, o czym też plotkowano na firmowych korytarzach. Ale bardzo mi się podobał. Przecież odrobina zapomnienia jeszcze nikomu nie zaszkodziła. I może bym już wtedy zdecydowała się na ten krok, jednak w ostatniej chwili zrezygnowałam. Jednak nie na długo. Mógłbym ci pomóc w awansie Po imprezie firmowej nie widziałam Krzyśka kilka dni. Wtedy było mi nawet głupio, że w ogóle przyszedł mi do głowy pomysł, aby wdawać się w romans ze swoim szefem. Zresztą byłam przekonana, że Krzysiek się wygłupił i już nigdy nie wróci do tematu. Myliłam się. — Wyskoczymy na kawę? — zapytał mnie Krzysiek kilka dni później. — Obgadamy projekt i ustalimy dalszą strategię firmy — dodał. Bardzo zdziwiły mnie te słowa, bo nie byłam tak wysoko w hierarchii firmy, aby cokolwiek ze mną ustalać. Jednak w głębi duszy czułam, że chodzi o cos zupełnie innego. Popatrzyłam na Krzyśka i w jego oczach ujrzałam pożądanie. To chyba właśnie wtedy przyszła mi do głowy myśl, że mogłabym to wykorzystać. Znaczący awans w strukturach firmy mógł mi zająć nawet kilka lat, natomiast romans z bezpośrednim przełożonym był szansą na przyspieszenie tego procesu. Poza tym Krzysiek mi się podobał. I chyba doskonale wiedział, co mógłby mi zaproponować. — Jesteś nie tylko bardzo piękna, ale też niezwykle mądra i inteligentna. A ja mógłbym ci pomóc w osiągnięciu tego, o czym tak marzysz — powiedział mi niemal od razu, gdy tylko zamówiliśmy kawę. Czyżby to było tak widać, że interesuje mnie jedynie kariera zawodowa? Ale tak naprawdę nic mnie to nie obchodziło. Właśnie miałam szansę na spełnienie swoich marzeń. A dodatkowym bonusem był fakt, że przy okazji mogłam się świetnie zabawić. Wylądowaliśmy w hotelu Nawet do głowy nie przyszło mi to, że krzywdzę jego żonę i rodzinę. Przecież nie jestem pierwszą osobą, która w ten sposób pomaga sobie w osiągnięciu awansu. Potem wszystko poszło bardzo szybko. Spotykaliśmy się kilka razy w tygodniu. Nie mogę zaprzeczyć, że było bardzo miło. Krzysiek okazał się nie tylko przystojniakiem, ale też świetnym kochankiem. A ja łączyłam przyjemne z pożytecznym. Szybko zaczęłam awansować. Początkowo dostawałam samodzielne projekty, a z czasem awansowałam na team leadera. W końcu poczułam, że jestem na swoim miejscu. I jak już myślałam, że wszystko co najlepsze jest dopiero jest przede mną, to jedna wiadomość zniszczyła wszystko. To dziewiąty tydzień ciąży Od kilku tygodniu czułam się naprawdę kiepsko. Początkowo myślałam, że to zwykle przemęczenie spowodowane nadmiarem obowiązków. Jednak kiedy codzienne funkcjonowanie przychodziło mi z coraz większym trudem, to postanowiłam pójść do lekarza i zrobić podstawowe badania. — Powinna udać się pani do ginekologa — powiedziała mi moja lekarka z przychodzi, gdy obejrzała wyniki krwi. — Byłam niedawno i wszystko wydawało się ok— odpowiedziałam. Naprawdę nie miałam ani czasu ani chęci na bieganie po gabinetach medyków. — Mimo to sugeruję, aby umówiła się pani na taką wizytę. Postanowiłam skorzystać z jej rady. Chciałam jak najszybciej określić, co mi jest, wyleczyć się i z pełnym zapałem wrócić do zawodowych obowiązków. Jakież było moje zdziwienie, gdy po badaniu ginekologicznym mój lekarz powiedział: — Jest pani w ciąży. To dziewiąty tydzień. Gratuluję. — Jak to w ciąży? Przecież to niemożliwe — myślałam, że się przesłyszałam. — U dorosłych ludzi jest to jak najbardziej możliwe — zachichotał mój lekarz. — Zostanie pani mamą — dodał z uśmiechem. Ale mi wcale nie było do śmiechu. Co więcej, byłam przerażona. Co ja teraz zrobię? Nie chciałam tego dziecka. To dziecko to mój problem Przez kilka dni biłam się z myślami. Przede wszystkim musiałam podjąć decyzję, czy powiedzieć o wszystkim Krzyśkowi. Doskonale zdawałam sobie sprawę z tego, że łączy nas tylko romans i to dziecko tylko skomplikuje sytuację. Wiedziałam, że nie opuści żony, zresztą nawet nie oczekiwałam tego od niego. Romans z nim był mi potrzebny jedynie do osiągnięcia celów. Jednak jakąś decyzję musiałam podjąć. Zdecydowałam się na szczerą rozmowę. — Mamy problem i musimy o tym porozmawiać — powiedziałam Krzyśkowi następnego dnia rano. — Coś z projektem? Potrzebujesz pomocy? — zapytał. — To może porozmawiamy o tym po pracy w bardziej zacisznym miejscu? — Przysunął się do mnie. — To nie sprawa zawodowa — odsunęłam się. Wiedziałam, że to, co za chwilę powiem może bardzo zmienić moje życie. — O co chodzi? — w jego oczach zobaczyłam zaniepokojenie. — Jestem w ciąży — powiedziałam. Krzysiek zamilkł. — Co ty mówisz? — zapytał po chwili. — To moje dziecko? — zapytał. To akurat mnie zabolało. Może i nie łączyła nas wielka miłość, ale nie sądziłam, że będzie wątpił w to, że spotykam się tylko z nim. — Tak, twoje — odpowiedziałam zimno. — Co z tym zrobimy? — zapytałam. Szczerze mówiąc, miałam nadzieję, że pomoże mi w tej sytuacji i razem postanowimy o dalszych krokach. — My? Mnie w to nie mieszaj. To dziecko to jedynie twój problem — Krzysiek odwrócił się na pięcie i wyszedł. Nie wiedziałam, co powiedzieć. A jeszcze nie wiedziałam, że to nie ostatnia katastrofa w moim życiu. Wróciłam do swoich obowiązków. Po kilku godzinach Krzysiek wezwał mnie do swojego gabinetu. Ucieszyłam się, bo byłam pewna, że przemyślał całą sprawę i razem przez to przejdziemy. Nic bardziej mylnego. Krzysiek wręczył mi kartkę, na której była napisana moja rezygnacja z pracy za porozumieniem stron. — Jeżeli tego nie podpiszesz, to zniszczę ci karierę. Nigdzie nie znajdziesz pracy — powiedział. Wiedziałam, że może to zrobić. Dlatego zabrałam kartkę i wyszłam z jego gabinetu. Jeszcze tego samego dnia zrezygnowałam z pracy. Miałam jeszcze sporo urlopu, który pozwolił mi przetrwać do porodu. W tym czasie zastanawiałam się, co dalej. T Tak naprawdę nigdy nie chciałam być matką. Jednak to dziecko nie jest niczemu winne. I chociaż rozważałam oddanie malucha do adopcji, to jednak nie potrafiłam się na to zdecydować. Nigdy bym sobie tego nie wybaczyła, że mój syn żyje u obcych ludzi. Boję się tego, co przede mną. Wiem, że nie będę idealnym rodzicem, ale mam nadzieję, że jakoś sobie poradzę. Marlena, 28 lat Czytaj także: „Po rozwodzie zostałam z 2 dzieci bez kasy, a mój eks bawił się w tropikach. W pewnym momencie coś we mnie pękło” „Teść narzeka sąsiadom, że jego syn się zmienił, odkąd mnie poznał. Ma rację, ale oddałam im wszystkim przysługę” „Nie mamy dzieci, ale kłótni u nas i tak nie brakuje. Irytuje mnie, że mąż nie opuszcza deski sedesowej”
„Pożyczyłam wnukowi 12 tysięcy, a on nie ma zamiaru oddać. Przez niego dopadła mnie bieda”
„– No… Norbert teraz pozuje na takiego bogatego studenta. Kupuje drogie ciuchy i flirtuje z różnymi dziewczynami, a utrzymuje je przy sobie markowymi prezentami. To na to były mu pani pieniądze. Zachłysnęłam się powietrzem. Łzy stanęły mi w oczach. Mój kochany wnuczek…”.
Odkąd moja córka wyprowadziła się wraz z mężem i malutkim dzieckiem na odległą wieś, mieszkałam sama. Agatkę wychowywałam w pojedynkę, bo mój były mąż nie sprostał temu zadaniu. Na szczęście na brak pieniędzy nie narzekałam. W końcu dość sporo zarabiałam, a przy okazji udało mi się trochę odłożyć. Kiedy przeszłam na emeryturę, większość czasu spędzałam w domu. Nie przepadałam za tłumami, nigdy też nie byłam duszą towarzystwa, więc nie ciągnęło mnie do jakichś dodatkowych zajęć. Koleżanki, z którymi pracowałam, szybko przestały się ze mną kontaktować, zajęte własnym życiem, a ja nie próbowałam odświeżać tych znajomości. Jedynie czasem zadzwoniła do mnie Agatka, żeby opowiedzieć, co tam u nich słychać. W mój rozkład dnia wkradła się rutyna. Rano wstawałam dość wcześnie, szłam na zakupy, potem wracałam do domu i robiłam sobie kawę. Po kawie gotowałam obiad, a po obiedzie miałam czas na książkę. Później zabierałam się za kolację, natomiast wieczorem włączałam telewizję. Zdarzało się, że zasypiałam jeszcze podczas oglądanego filmu, niekiedy natomiast nadążałam z przeniesieniem się do łóżka. I chociaż taka kolej rzeczy bardzo mi odpowiadała, z czasem musiałam przyznać przed sobą, że czułam się w tym wszystkim bardzo samotna. Mój kochany Norbercik! Któregoś dnia, gdy właśnie rozpoczęłam lekturę, rozległ się dzwonek do drzwi. Trochę zaskoczona, poszłam otworzyć. – Tak? – spytałam. Nie miałam pojęcia, czego może chcieć ode mnie para młodych ludzi. Dziewczyna trzymała się nieco z tyłu, ale za to chłopak posłał mi szeroki uśmiech. Było w nim coś znajomego. – Babciu, to ja, Norbert! – rzucił. – Nie poznajesz? – Norbercik! – Ucieszyłam się. – Dziecko! Choć, niech cię uściskam! Kiedy zaprosiłam ich do środka, wnuk przedstawił mi swoją towarzyszkę. – To jest Marta, moja dziewczyna. Spodobała mi się. Taka cicha, poukładana, grzecznie, i co najważniejsze, cierpliwie odpowiadająca na wszystkie moje pytania. Nie lubiłam tych narzucających się dziewuch, trajkoczących tak głośno, że głowa bolała już po kilku minutach. Byłam dumna z wnuka, że znalazł sobie kogoś takiego. Dowiedziałam się, że Norbert pół miesiąca temu przeniósł się do miasta, a teraz razem z Martą studiują na jednej uczelni. Właśnie znaleźli sobie mieszkanie do wynajęcia. – I tu jest właśnie problem, babciu – zaczął Norbert. – Bo właściciel chce kaucję na już. Dwa tysiące złotych. A ja dopiero szukam pracy, Marta ma na razie pół etatu w księgarni i… – Pomogę, wnusiu, pomogę – przerwałam mu. – Mam trochę oszczędności, to i na tę waszą kaucję starczy. A musicie przecież mieć gdzie mieszkać. – Oddamy, jak tylko będziemy mieli – zapewniła mnie pośpiesznie Marta. Norbert tylko kiwnął niedbale głową, ale ja byłam o tym przekonana. W końcu czemu mieliby nie oddać? Wnuk był w potrzebie Norbert wpadał do mnie od czasu do czasu, choć nie tak często, jak bym chciała. Parę razy zapraszałam go z Martą na obiad, ale nigdy nie dotarł, bo zawsze mu coś wypadało. Rozumiałam to – miał przecież swoje życie, swoich znajomych, a mnie ledwo kojarzył z dzieciństwa (o ile w ogóle kojarzył). Uradowałam się więc ogromnie, gdy po trzech tygodniach nieobecności zjawił się w końcu u mnie. Bez Marty, ale za to z bardzo ponurą miną. Kiedy zapytałam go, o co chodzi, westchnął ciężko. – Wiesz, babciu, nie chcę cię zadręczać swoimi problemami… – Nawet tak nie mów! – stwierdziłam stanowczo. – No, Norbercik. Co się dzieje? – A, szkoda gadać – mruknął. – Ten facet, u którego się zatrudniłem, stale zwodzi mnie z kasą. Wypłata miała być dwa tygodnie temu i dalej cisza. A tu czynsz jest do zapłacenia, należność za wynajem dla właściciela… – Ile potrzebujesz? – No… razem to będzie trzy i pół tysiąca. – Nic się nie martw! – oświadczyłam z uśmiechem. – Babcia pożyczy. – Naprawdę? – wydawał się szczerze wzruszony. – Nie chciałbym tak babci zabierać… – A, dajże spokój! – Machnęłam ręką. – Mam tam coś swojego na czarną godzinę. A skoro wnuk jest w potrzebie, to przecież mu nie odmówię. – Jesteś kochana, babciu! – No, ale porozmawiaj z tym swoim pracodawcą – upomni łam go. – Przecież to tak nie może być, żeby nie płacił! Może zagroź, że gdzieś to zgłosisz… – Jasne! Wszystko załatwię! Nie miałam tyle pieniędzy Norbert pożyczył ode mnie pieniądze jeszcze dwa razy. Najpierw, bo niespodziewanie przyszło rozliczenie za centralne ogrzewanie i mieli bardzo dużą niedopłatę, którą właściciel zrzucił na nich, potem, bo zepsuła im się pralka i musieli kupić nową. W sumie wziął ode mnie już dwanaście tysięcy. Pech chciał, że i mnie po kolei padały sprzęty. Najpierw lodówka, potem piekarnik. W dodatku doszły mi nowe leki na nadciśnienie, a w związku z tym emerytura już mi nie wystarczała na pokrycie codziennych wydatków. Zaczęłam więc regularnie podbierać kwoty z zaoszczędzonej sumy, która topniała w oczach. Kiedy dodatkowo przyszła znaczna podwyżka czynszu, postanowiłam przedzwonić do Norberta. Odebrał dopiero za trzecim razem. – No co tam, babciu? – burknął niezbyt przyjemnym tonem. – Norberciku, słuchaj – zaczęłam. – Ja wiem, że masz swoje wydatki i na pewno jesteś bardzo zajęty… ale czy myślałeś już może, kiedy mógłbyś mi przelać jakieś pieniądze? – Pieniądze? – prychnął. – Przecież była mowa: jak będę miał, to oddam. – No tak, ale… – Skoro nie oddałem, znaczy się, że nie mam, tak? – No tak, wnusiu. Tyle że ja właśnie… – Więc do widzenia, babciu. – I się rozłączył. Oszukiwał mnie Doszłam do wniosku, że zdecydowanie za bardzo naciskam na Norberta. W końcu z czego miał oddać, jeśli jeszcze tych pieniędzy nie zebrał? Szkoda tylko, że nie dał mi niczego więcej powiedzieć, bo może udałoby nam się umówić chociaż na jakąś niewielką kwotę. Może starczyłaby mi na czynsz w bieżącym miesiącu… Kolejnego dnia ktoś zapukał do drzwi. Byłam przekonana, że to mój wnuk. Musiał znaleźć trochę gotówki i przybiegł wspomóc babcię w potrzebie. – Marta? – zdziwiłam się na widok jego dziewczyny. – Dzień dobry, pani Joanno – odpowiedziała grzecznie, unikając mojego wzroku. – Wejdź, wejdź, dziecko – zaprosiłam ją do środka. – Ale co ty tak sama? Norbercikowi chyba nic się nie stało? – Nie, nie. Marta była dziwnie spięta. Przyjęła zaproszenie na kawę, ale cały czas wierciła się na miejscu i wyraźnie nie wiedziała, gdzie oczy podziać. – Co tam u was? – zagaiłam. – Jak wam się wiedzie? – Nie wiedzie – mruknęła. – Właściwie… to nie ma już nas. – Aha. – Było mi trochę smutno. Taka fajna była ta Marta… – Czyli Norbert teraz sam wynajmuje to mieszkanie? – Nie, proszę pani. – Dziewczyna przygryzła wargę. – Norbert wyprowadził się zaraz po podpisaniu umowy. – No a ten czynsz? I niedopłata za ogrzewanie? Marta wzięła głęboki oddech. – Norbert panią oszukiwał – stwierdziła. – Wiem, że pożyczał od pani duże kwoty, ale… nie na to, o czym mówił. Znajomy, z którym teraz mieszka, powiedział mi, że to na prezenty dla jego… dziewczyn. – Dla dziewczyn? – Nic z tego nie rozumiałam. – No… Norbert teraz pozuje na takiego bogatego studenta. Kupuje drogie ciuchy i flirtuje z różnymi dziewczynami, a utrzymuje je przy sobie markowymi prezentami. To na to były mu pani pieniądze. Zachłysnęłam się powietrzem. Łzy stanęły mi w oczach. Mój kochany wnuczek… – A ja na czynsz nie mam… – Pani Joanno, spokojnie. – Marta ostrożnie położyła dłoń na mojej ręce. – Mam dla pani te dwa tysiące za kaucję. Udało mi się je uzbierać, przeszłam teraz zresztą na cały etat, więc pieniędzy jest więcej. Zapłaci pani czynsz, a potem zobaczymy. Popatrzyłam na nią i mimowolnie odpowiedziałam uśmiechem na jej uśmiech. Straciłam wnuczka, zyskałam wnuczkę Marta bardzo mi pomogła. Dwa razy w tygodniu robiła mi duże zakupy i nie chciała za nie pieniędzy, choć bardzo się upierałam, żeby jej coś dać. Okazało się, że nie ma żadnych krewnych, a zawsze marzyła o takiej babci jak ja. Cóż, ja też nie miałam szczęścia do wnucząt… A Norbert? Teraz przepadł bez wieści. Dzwonił jeszcze raz czy dwa z prośbą o kolejną pożyczkę, ale go wyśmiałam i powiedziałam, że jeśli spróbuje mnie nachodzić, zgłoszę sprawę na policję. Potem musiałam jeszcze wysłuchać tyrady Agaty, która oczywiście stanęła w obronie swojego syna. Własna córka nazwała mnie niewydarzoną, starą zołzą. Na szczęście mam teraz Martę. Często odwiedza mnie po zajęciach lub po pracy, pijemy razem kawę albo oglądamy coś w telewizji. I w końcu, po tylu latach, nie czuję się samotna. Joanna, 71 lat Czytaj także: „Po rozwodzie zostałam z 2 dzieci bez kasy, a mój eks bawił się w tropikach. W pewnym momencie coś we mnie pękło” „Teść narzeka sąsiadom, że jego syn się zmienił, odkąd mnie poznał. Ma rację, ale oddałam im wszystkim przysługę” „Nie mamy dzieci, ale kłótni u nas i tak nie brakuje. Irytuje mnie, że mąż nie opuszcza deski sedesowej”
„Wybuch gazu pozbawił mnie mamy. Gdy minął pierwszy szok, coś do mnie dotarło – przecież miałam wtedy u niej nocować”
„Po pracy zjawiłam się u mamy, byłam bardzo zmęczona i bardzo zła. Pamiętam z tego dnia absolutnie wszystko. To znaczy wszystko, co zdarzyło się przed. Każdą chwilę pamiętam, każdą oglądałam i analizowałam w myślach setki razy, szukając w tym dniu momentu, gdy wszystko mogło potoczyć się inaczej”.
Dziś jest rocznica śmierci mojej mamy, już piąta. Pięć lat to wystarczająca ilość czasu, żeby przeżyć i zamknąć cały proces żałoby, nawet w najbardziej opornych osobnikach i najbardziej skomplikowanych przypadkach. Potrzebowałam ponad dwóch lat terapii, żeby uporać się z tym, co się wydarzyło. Po niej widzę świat zupełnie inaczej, a wiele słów wypadło z mojego słownika. Jednym z nich jest „przypadek”, drugim – „na pewno”. Wiem już, że zdarzyć się może wszystko, wszędzie i każdemu, a człowiek, choćby całe życie myślał, i tak nie wymyśli, co czeka go za zakrętem. I całe szczęście. Pięć lat temu pogoda nie była tak piękna jak dziś, wręcz przeciwnie – po trwającej od końca lutego wiośnie, w kwietniu nagle z pełną mocą wróciła zima. Popsuła szyki i zwarzyła humory wielu ludziom, w tym mnie. Przed wyjazdem rano do pracy znowu trzeba było skrobać szyby i odśnieżać samochód, trzeba też było przeprosić się z rękawiczkami i szalikiem i na powrót większość dnia spędzać w zamkniętych pomieszczeniach. Święta też minęły, a do następnych daleko. Ech… Może to również pogoda sprawiła, że tego dnia, pięć lat temu, wstałam, jak to się mówi, „lewą nogą”. Do pracy jechałam długo, mozolnie wlokąc się w korkach spowodowanych niespodziewanym atakiem zimy i zaskoczonymi drogowcami. Nie miałam ochoty tam nocować Dotarłam na miejsce już podminowana, a następne 8 godzin dostarczyło mi kolejnych powodów do zdenerwowania. Wszystko było nie tak – trudni klienci, trudne rozmowy, nawalający dostawcy (zima, szefowo!), i jeszcze z Iwoną się spięłam o pierdołę. Pamiętam z tego dnia absolutnie wszystko. To znaczy wszystko, co zdarzyło się „przed”. Każdą chwilę pamiętam, każdą oglądałam i analizowałam w myślach setki razy, szukając w tym dniu momentu, kiedy wszystko mogło potoczyć się inaczej. Pamiętam też, że kiedy po pracy zjawiłam się u mamy, byłam bardzo zmęczona i bardzo zła. Wiedziałam jednak, że jeśli odwołam wcześniej zapowiadaną wizytę, mama urwie mi głowę i zatruje życie telefonami i pytaniami. Poza tym – nie chciałam łamać obietnicy, a obiecałam jej już dawno, że dzisiejszą noc spędzę u niej. Prosiła o to i od dawna cieszyła się na nasz babski wieczór. Od kiedy przeszła na emeryturę, brakowało jej ludzi, towarzystwa, ruchu i aktywnego życia po prostu. Cieszyła się na każde nasze spotkanie, a ja nie miałam serca jej odmawiać, nawet jeśli danego dnia wolałabym spędzić czas w domu, z książką i kubkiem herbaty. Jak dziś. Miałam dobre chęci, ale mój zły humor nie dawał się tak łatwo pokonać. Nie pomogły moje ukochane, pyszne pierogi, nie pomogły próby mojej mamy, żeby mnie rozweselić. Przy obłędnym serniku, który zrobiła specjalnie dla mnie, przechyliła się przez stół, złapała mnie za rękę i powiedziała: – No, co tam? Nawet serniczek nie pomaga, co? Widzę, przecież widzę. Śmiało, powiedz matce o co chodzi. – Eee – jęknęłam. – O nic. Mam zły dzień, nic mi się dziś nie układa, przecież czasem tak bywa, nie? Nie ma o czym mówić – rzuciłam. – Tak? – Tak, naprawdę. – No dobrze, nie ciągnę cię za język. Za to sama mam ci coś ważnego do powiedzenia. Tylko musisz mi obiecać, że mnie wysłuchasz do końca, bez przerywania. – Ojej, mamo, znowu będziesz mi prawić morały i przypominać, jakie to miałam piękne plany i jak bardzo nic z nich nie wyszło? O Konrada mnie znów będziesz dręczyć, tak?! – Jakie dręczyć, jakie morały? Wybacz, ale nie o tobie chciałam mówić, tylko o sobie. Mogę czy odkładamy rozmowę na kiedy indziej? To naprawdę ważne i potrzebuję, żebyś mnie z uwagą wysłuchała. Jeśli to zły moment, rozumiem, przełożymy. – O sobie? Fiu, fiu, to coś nowego! W końcu o tobie, a nie o mnie, o Mareczku ani o pani Jadzi? – parsknęłam ironicznie. – Dobrze, zamieniam się w słuch. Za mąż wychodzisz? Na studia idziesz? W totka wygrałaś? Mów! – Nie wygrałam i nie wychodzę – powiedziała mama, a minę miała tak poważną i spojrzenie tak intensywne, że ironiczny uśmieszek od razu zniknął z mojej twarzy, a ja mimo woli wstrzymałam dech. – Zamiast tego wyjeżdżam do Szwajcarii, do pracy. Wszystko już jest załatwione i przygotowane. Jadę za dwa tygodnie. Po prostu mnie zatkało. Zaraz potem zaczęłam wykrzykiwać pytania. – Jak to? Ty, do pracy? Przecież ty już się napracowałaś, a teraz w końcu możesz odpocząć. Do Szwajcarii? Czemu nie od razu na Księżyc?! Co za absurdalny pomysł, ty chyba zwariowałaś! Ręce latały mi jak kombinerki, jak to mawiał mój ojciec, z emocji i od krzyku zaschło mi w gardle. Sięgnęłam po szklankę z wodą, a moja mama wykorzystała tę chwilę i przejęła stery. – Tak, masz rację, napij się wody. I przestań na mnie wrzeszczeć – przeszyła mnie stalowym spojrzeniem. Jak dobrze je znałam! Pamiętałam je jeszcze z dzieciństwa, to spojrzenie, które mówiło, że żarty się skończyły i teraz będzie na serio. Nie może się doczekać wyjazdu?! Jeszcze próbowałam przerwać, ale mama mi nie dała. – Propozycję dostałam już dawno, a dokładniej mówiąc, dwa miesiące temu. Nie mówiłam ci nic, bo wiedziałam, że będziesz próbowała na mnie wpływać, a to miała być moja decyzja. I tylko moja. Jadę zaopiekować się dwójką dzieci znajomych Mareczka. Ich mama, Polka, wraca do pracy po macierzyńskim, a tata pracuje dzień i noc. Ona, choć nie musi, chce pracować, więc zdecydowali się na pełnoetatową nianię. Jako że naprawdę dobrze im się powodzi, będę tam miała naprawdę dobre warunki, i mieszkaniowe, i finansowe. Odnowiony, duży pokój z balkonem na mnie czeka, a bilet na busik mam już wykupiony. Dokładnie za dwa tygodnie wyjeżdżam. I nie mogę się już doczekać. – Ale po co? Dlaczego? – nie wytrzymałam, musiałam przerwać. – Przecież masz dobrą emeryturę, nie musisz na starość cudzych dzieci niańczyć! Co za chory pomysł! Mareczek, mówisz?! Zawsze wiedziałam, że mój pieprzony prawie braciszek w końcu pokaże, na co go stać, i proszę, moją matkę chce zatrudnić jako tanią siłę roboczą! – krzyczałabym dalej, coraz większe bzdury, ale mama mnie powstrzymała. Podeszła do mnie, bo w nerwach zaczęłam kręcić się w kółko po kuchni, złapała mnie mocno za rękę i powiedziała: – Dosyć. Ani słowa więcej. A ja byłam tak wściekła, tak pochłonięta złymi emocjami, że poczułam nagle, że jeśli natychmiast stąd nie wyjdę, to po prostu pęknę albo zwariuję. Nici ze wspólnego wieczoru i nocy, nie dam rady! Chwyciłam torebkę, zrzucając przy tym pusty talerzyk ze stołu, wpadłam do przedpokoju, gdzie trzęsącymi się rękami próbowałam zawiązać buty (co mi się nie udało), i chwyciwszy w przelocie kurtkę, wypadłam na zewnątrz, z całej siły trzaskając drzwiami. Wsiadłam do samochodu, odpaliłam i ruszyłam niemal z piskiem opon. Ten budynek wygląda znajomo… Nie ujechałam daleko. Byłam tak rozdygotana, że parę ulic dalej musiałam się zatrzymać i trochę ochłonąć. Padał śnieg z deszczem, świat był brzydki i pusty. Wyszłam i zapaliłam papierosa, a potem jeszcze trzy. Kiedy zrobiło mi się niedobrze, wsiadłam do samochodu i powoli ruszyłam. Postanowiłam nie jechać od razu do domu, tylko pokręcić się trochę, żeby zająć czymś myśli. Często tak robiłam, jazda po mieście bez celu i bez pośpiechu zazwyczaj pomagała mi się wyciszyć. Kiedy dotarłam w końcu do domu, byłam już prawie spokojna i miałam jedno mocne postanowienie – pomyślę o tym jutro. Jutro też zadzwonię do mojej najlepszej przyjaciółki Sylwii, żeby jej się wyżalić, a dzisiaj wezmę ciepłą kąpiel i odrobię zaległości filmowe z butelką wina na pociechę. Nie zdążyłam. Kiedy włączyłam telewizor, trwały właśnie wiadomości. Idąc do kuchni po wino i zerkając w przelocie na ekran, zobaczyłam palący się budynek, a na pierwszym planie reportera, który opisywał szczegóły akcji ratunkowej. Budynek wydał mi się jakoś znajomy, ale zadzwonił telefon, więc przeniosłam wzrok na niego, podnosząc go ze stolika. Na ekranie telefonu zobaczyłam „Sylwia”, a w telewizji reporter powiedział: Telefon wypadł mi z ręki, popatrzyłam na ekran telewizora, na którym pokazywano teraz budynek w zbliżeniu, i już byłam pewna, że widzę nie tylko blok mojej mamy, ale też jej okna. Buchały z niego kłęby czarnego dymu. Kiedy się ocknęłam, leżałam na podłodze owinięta kocem, a nade mną pochylały się dwie osoby – z jednej strony człowiek w białym fartuchu, z drugiej Sylwia. Sylwia… Ona dzwoniła do mnie, kiedy… Gdy wreszcie sobie przypomniałam, co się wydarzyło, zaczęłam krzyczeć i nie mogłam przestać. Następne dni pamiętam jak przez mgłę. Sylwia została u mnie od razu, za dwa dni przyjechał Mareczek. Nie, już nie Mareczek, lecz Marek, który okazał się prawdziwie pomocny w tych strasznych chwilach, a który przecież cierpiał nie mniej niż ja. Przesypiałam większość dni i nocy. Kiedy nie spałam, zaczynałam rozpaczliwie wyć i szlochać, i nie mogłam przestać. I te pytania… Nie od razu to do mnie dotarło, ale w końcu dotarło – przecież ja miałam tam spać tej nocy! W końcu jesteśmy jak rodzeństwo Marek, mój przyrodni brat, poświęcił mi wiele godzin rozmów i czułej uwagi, szybko znalazł mi też świetną terapeutkę, z którą spotykałam się przez następne dwa lata. To ona pomogła mi poszukać odpowiedzi na pytania, którymi się zadręczałam, to ona przeprowadziła mnie łagodnie przez cały proces żałoby i to dzięki pracy z nią moja optyka całkowicie się zmieniła. Teraz, kiedy minęło pięć lat od tamtych wydarzeń, zamiast zamęczać się przeszłością i gdybaniem, na każdy dzień staram się patrzeć jak na pudełko pełne niespodzianek, dróg zamykających się z jednej strony, a otwierających z drugiej; jak na nieskończoną siatkę możliwości, o których nam się nie śniło, a które są i istnieją w rzeczywistościach równoległych. I od każdego naszego kroku, od każdej naszej pozornie błahej decyzji może zależeć nawet nasze życie. Gdybym nie pokłóciła się z mamą i nie wybiegła w gniewie, zginęłabym razem z nią. Jeśli tak się nie stało, to z jakiejś przyczyny. Moja mama też zginęła z jakiejś, choć tej zagadki nie podejmuję się już nawet próbować rozwiązać. Wiem tylko, że choć straciłam mamę, to zyskałam brata. Z Markiem wreszcie mam takie stosunki, jakie powinno mieć rodzeństwo – jesteśmy sobie bliscy i możemy na siebie liczyć. W końcu, po tylu latach konfliktów i ostrożnej niechęci (głównie z mojej strony), jesteśmy prawdziwą rodziną. Spędzamy ze sobą święta i część urlopów. Polubiłam jego żonę i synka i chętnie ich odwiedzam, w miarę możliwości. W każdy pierwszy wspólny wieczór siadamy wygodnie z butelką dobrego wina i wznosimy toast – za życie, za nas! Czytaj także: „Moja mama umarła przez błąd lekarza. Gdyby nie ten konował byłaby cały czas z nami” „Choroba mogła mnie zabrać w każdej chwili tak, jak moją mamę. Obiecałam sobie, że nie wydam na świat kolejnej sieroty” „Latami opiekowałam się chorą mamą. Gdy pierwszy raz zdecydowałam się wyjechać... zmarła we śnie”
„Mój czuły i wrażliwy mąż był w rzeczywistości lowelasem śliniącym się na widok studentek. Jednej nawet zrobił dziecko”
„Opowieści o romansach wykładowców ze studentkami zawsze wywoływały ironiczny uśmiech na mojej twarzy. Przecież Piotr by czegoś takiego nie zrobił! Może zbyt często sięgał po alkohol, ale za kobietami nigdy się nie uganiał. A tu proszę”.
Ja i Piotr znaliśmy się od dziecka, ale dopiero w dorosłym życiu nasze ścieżki się skrzyżowały. Zawsze nadawaliśmy na tych samych falach Nawet po wielu latach małżeństwa była między nami taka chemia, jak byśmy znali się zaledwie od wczoraj. Wieczne motyle w brzuchu – ubóstwiałam ten stan. W ogóle nie przeszkadzało mu to, że po dwóch ciążach moje ciało się zmieniło, że z każdym rokiem przybywało mi zmarszczek i siwych włosów. Patrzył na mnie dokładnie tak, jak tego ciepłego majowego poranka, gdy przypadkowo wpadliśmy na siebie na ulicy – wtedy właśnie zaczęło się nasze love story. Nie zwlekaliśmy ze ślubem. Zresztą, to wszystko potoczyło się jakoś samo i nie zdążyłam się obejrzeć, jak przed ołtarzem założyliśmy sobie złote obrączki. To był jeden z najwspanialszych momentów w moim życiu. On robił karierę na uczelni, a jak zajmowałam się domem i dziećmi. Lubiłam to, ale nie zrezygnowałam ze swojej pasji, jaką było malowanie. Każdą wolną chwilę spędzałam przy sztaludze, a zapach farb olejnych i terpentyny wprawiał mnie w coś w rodzaju twórczej ekstazy. Piotr doskonale to rozumiał. Nie był typem mężczyzny, który wychodził z założenia, że żona musi wszystko poświęcać dla rodziny. Nie było dla niego problemem ugotowanie obiadu czy zaopiekowanie się dziećmi, abym tylko mogła chwycić pędzle w garść i malować. Uwielbiałam nasze życie, nie było w nim niczego wymuszonego, toczyło się swoim naturalnym rytmem. Nie ustaliliśmy, że ty robisz to, a ty tamto – nie było takiej potrzeby. Strzegliśmy naszej prywatności i intymności, nie wpuszczając do naszego wspólnego życia zbyt wielu osób. To pozwalało nam zachować zdrowy – jak mi się wydawało – dystans do świata. Inni mogli nie istnieć – tylko my się liczyliśmy. Niestety do czasu… Alkohol rozpanoszył się w naszym domu zupełnie niepostrzeżenie Odkąd sięgnę pamięcią, Piotr nie krył się z tym, że lubi alkohol. Nie pił na umór i nie upijał się do nieprzytomności, a jednak tego alkoholu wciąż w domu przybywało. Nie powiem, że i ja nie lubiłam raz na jakiś czas wychylić wieczorem lampkę wina, ale w pewnej chwili zauważyłam, że on pije codziennie. Wcześniej jakoś nie zwracałam na to uwagi. – Maleńka, miałem taki ciężki dzień – to słyszałam najczęściej, lecz w końcu doszło do tego, że nie jeden czy dwa drinki przestały wystarczać. W barku w salonie pojawiało się coraz więcej butelek z kolorową zawartością. Niemniej najbardziej niepokojące było to, że owa zawartość znikała w zastraszająco szybkim tempie. – Martwi mnie, że tyle pijesz – próbowałam z nim porozmawiać na ten temat, ale mnie zbywał. – Kochana, przecież nic się nie dzieje, sama widzisz. Trochę stresu mam teraz na uczelni, ale to przejściowe – czule gładził mnie po policzku i łagodnie się uśmiechał. Próbował w ten sposób uśpić moją czujność, co początkowo świetnie mu się udawało. To niesamowite, jak my, kochające całym sercem kobiety, potrafimy przymykać oko na różne rzeczy. Ja też to robiłam, tylko wtedy jeszcze nie miałam tej świadomości. Ona przyszła dopiero później, kiedy któregoś razu Piotr wrócił do domu po północy. Był kompletnie pijany. – Jezu kochany, gdzieś ty był? – po części przemawiała przeze mnie troska, a po części złość. – Ja muszę maleńka do łazienki – język mu się plątał. Potknął się o próg w przedpokoju i upadł. Pomogłam mu wstać i trafić do łazienki. Wymiotował dobrą godzinę. Potem doprowadziłam go do porządku i zaciągnęłam do łóżka. Następnego dnia, a była to sobota, wstał około południa. – Gdzie ty wczoraj byłeś? – chciałam dowiedzieć się czegokolwiek. – Nie ma o czym gadać – burknął. – Źle się czuję. – Pierwszy raz zobaczyłam cię w takim stanie… – nie kryłam zaniepokojenia, a mój głos drżał. – Daj mi święty spokój – po raz pierwszy tak się do mnie odezwał. Byłam w szoku. Zawsze odnosił się do mnie z szacunkiem, a ta wypowiedź była szacunku kompletnie pozbawiona. Zdarzało się nam raz na jakiś czas pokłócić, ale i w podbramkowych sytuacjach nie miał w zwyczaju się zapominać. Nie wiedziałam, jak zareagować, więc zamilkłam. Czułam się bardzo zraniona i niesprawiedliwie potraktowana. Nie miałam pojęcia, dlaczego się tak zachował. Próbowałam do tego wracać, aczkolwiek nie usłyszałam nawet głupich przeprosin. – Przestań mi wiercić dziurę w brzuchu – to była jego odpowiedź. Nie pozostało mi nic innego, jak się do tego żądania dostosować, chociaż wcale nie byłam z tego powodu zadowolona. Niby razem, ale osobno Ja i Piotr zaczęliśmy się od siebie oddalać. Na pozór wszystko grało, ale to nie był dobrze znany mi stan rzeczy. – Może ma chwilowy kryzys? – zastanawiała się moja przyjaciółka Aśka, kiedy powiedziałam jej o wszystkim – Wiesz, jacy są faceci, te ich samotnie i takie tam klimaty. – On się zmienił, widzę to. Może mnie już nie kocha? – taka myśl nie przyszła mi wcześniej do głowy, a teraz się mnie mocno uczepiła. – Oj tam, od razu nie kocha! – Aśka machnęła ręką. – Mówię ci, to pewnie jakieś kłopoty w pracy, o których nie chce gadać. Oni maja przerost ambicji! – A co jeśli inną babę sobie znalazł? – moja wyobraźnia uruchomiła się już na całego. – Weź przestań! – Aśka parsknęła śmiechem. – Piotr? Oszalałaś? Przecież on za tobą w ogień by poszedł! Jeśli mogłabym dać radę wszystkim kobietom, to brzmiałaby ona następująco: ufaj swojej intuicji. Jeżeli masz przeświadczenie, że coś jest nie w porządku, to nie ignoruj tego głosu, tylko za nim pójdź. Zdecydowałam wtedy, że tak właśnie uczynię – i poznałam prawdę o swoim mężu. Kamuflaż na mistrzowskim poziomie W domu Piotr zachowywał się poprawnie, ale to nie był mój Piotr. Zdystansował się do mnie, a późne powroty w stanie kompletnego upojenia alkoholowego stały się normą. Postanowiłam przeprowadzić własne śledztwo, ale w tym celu musiałam dobrać się do jego telefonu. Miałam potworne wyrzuty sumienia, kiedy po niego sięgałam, lecz to było silniejsze ode mnie. Do tej pory nie interesowało mnie, z kim utrzymuje kontakt. Byłam całkowicie świadoma tego, że postępuję niewłaściwie i że takie przeszukanie stanowi naruszanie cudzej prywatności. Trudno, najwyżej będę smażyć się w piekle. Intuicja mnie nie zawiodła. Znalazłam mnóstwo wiadomości od jakiejś kobiety, która domagała się od niego pieniędzy. Zapisałam jej numer i następnego dnia do niej zadzwoniłam. – Kim pani jest? – zapytałam, dokładając wszelakich starań, aby brzmieć pewnie i zdecydowanie. Z nienajlepszym niestety skutkiem. – A pani? – Miała wysoki i chłodny głos. – Jestem żoną Piotra, od którego chce pani pieniędzy – wyjaśniłam spokojnie, pomimo że wszystko we mnie buzowało. – O co pani chodzi? – Żoną, powiada pani? – kobieta spuściła z tonu. – W takim razie powinnyśmy się spotkać. Umówiłyśmy się dwie godziny później w kawiarni, do której często chodziłam z Piotrem. Jak się okazało, nie tylko ja. Kiedy dotarłam na miejsce, już na mnie czekała. Miała na imię Marta i była jego studentką. Ładna, ubrana w stylu młodzieżowym, z wyraźnie zarysowanym ciążowym brzuszkiem. Popatrzyłam na niego wymownie. – Tak, to jego – przytaknęła i niedbałym gestem dłoni zachęciła mnie do tego, abym zajęła miejsce przy stoliku. – Po co go pani szantażuje? – Bo mogę – odparła bezczelnie. – Czy wie pani w ogóle, jaki z niego lowelas? Opowiedziała mi o wszystkim. Siedziałam i tego słuchałam, nie dowierzając, że ta kobieta mówi o moim mężu. O czułym i wrażliwym Piotrze, z którym przeżyłam tyle lat. Nałogowo romansował ze studentkami i robił to od bardzo długiego czasu. Szybko zaczęło do mnie docierać, że te jego różne projekty i dodatkowe zajęcia były jedną wielką ściemą. O ile na spotkanie z Martą jechałam z wrogim nastawieniem, o tyle po niecałej godzinie moje zdanie zmieniło się o sto osiemdziesiąt stopni. Uknułyśmy plan. Zadzwoniła do niego i poprosiła go, aby przyjechał do mieszkania, które wynajął dla niej. Strach ma wielkie oczy, ale nic poza tym Oczywiście przyjechał najprędzej, jak mógł. Mało co nie upadł z wrażenia, gdy zamiast Marty zobaczył mnie. Przyznaję, że potwornie bałam się tej konfrontacji, ale jak przyszło co do czego, strach minął niczym ręką odjął. Zażądałam wyjaśnień. Był postawiony pod ścianą, niczego nie ukrywał. – Maleńka, ja naprawdę cię kocham! – zakończył ze łzami w oczach. – Błagam, wybacz mi, nie zostawiaj mnie! Ja pójdę się leczyć, zmienię się, zrobię to dla ciebie, dla nas. – Nie zasługujesz na wybaczenie – poczułam nagły przypływ drzemiącej we mnie siły sprawczej. – To koniec, Piotr, rozumiesz? Między nami koniec. – Błagam, nie mów tak! – Dotarło do niego, że mnie stracił. Usiłował mnie zatrzymać, ale ja nie chciałam dłużej tego przeciągać. Wyszłam, oddałam klucze czekającej w kawiarni Marcie, po czym udałam się do naszego mieszkania. Mojego i Piotra. Boże, to było takie trudne… Spakowałam siebie i dzieci, wsiedliśmy w samochód i pojechaliśmy do moich rodziców. Nie odbierałam telefonów od Piotra, a spotkaliśmy się dopiero kilka miesięcy później na sali sądowej. Rzecz jasna to ja wniosłam sprawę o rozwód z orzeczeniem o winie. W sądzie był potulny jak baranek. Niczego nie utrudniał. Zaprosił mnie na kawę. Odmówiłam. Kochałam go nadal, ale wiedziałam, że dla własnego dobra muszę się wyzwolić z sideł tej miłości. Nie myślałam zbytnio o przyszłości, chciałam być po prostu wolna i zacząć życie od nowa. Znana galeria zaproponowała mi wystawę moich obrazów. Całkiem niezły początek, prawda? Zobaczę, co los przyniesie i poskładam swoje poharatane serce. Dzieci nie chcą póki co znać własnego ojca, może kiedyś zmienią zdanie. A ja dam losowi kolejną szansę. Co z tego, że mam już swoje lata? Nigdy nie jest za późno, aby ruszyć inną drogą. Jaka, ona będzie, nie wiem, ale jestem dobrej myśli. Czytaj także: „Po zdradzie męża rozpętałam wojnę. Dzięki naszej przebiegłej córce doszło do zawieszenia broni, a potem do aktu pokoju” „Owoc zdrady męża we wszystkim przewyższał naszego syna. Byłam wściekła, że to nie ja urodziłam to cudowne dziecko” „Zdrady męża sprawiły, że poczułam się nieatrakcyjna i niechciana. Dopiero przy kochanku czułam się pożądana”
„Mąż zmarł, dzieci wyjechały za granicę, a ja straciłam pracę. Siedzę w domu sama jak palec, nikomu niepotrzebna”
„Mąż i dzieci żartowali czasem, że chyba jestem podłączona do jakiejś dodatkowej baterii. Inni padali ze zmęczenia, ja parłam do przodu jak czołg. Kilka lat temu mój szczęśliwy świat zaczął się walić. Mój mąż zmarł nagle, potem dzieci wyjechały za granicę. Myślałam, że zarobią trochę i wrócą. Ale nie…”
Przez całe dorosłe życie byłam bardzo zajętą kobietą. Bywało ciężko, czasem miałam wrażenie, że doba jest za krótka, ale nigdy nie narzekałam na swój los. Szczęście bliskich było dla mnie najważniejsze Cieszyłam się, że ich mam, że jestem potrzebna. Prosiłam więc Boga tylko o jedno: by nigdy nie zabrakło mi energii i sił, by podołać wszystkim obowiązkom. Wysłuchał mojej prośby. Mąż i dzieci żartowali czasem, że chyba jestem podłączona do jakiejś dodatkowej baterii. Rzeczywiście, gdy inni padali ze zmęczenia, ja niestrudzenie parłam do przodu jak czołg. Kilka lat temu mój szczęśliwy świat zaczął się walić. Najpierw zmarł nagle mój mąż, potem dzieci wyjechały za granicę. Najpierw córka, niedługo po niej syn. Myślałam, że rozstajemy się tylko na kilka miesięcy. Popracują trochę, zarobią i wrócą. Ale nie… Zostali na obczyźnie. Kasia zamieszkała ostatecznie w Hiszpanii, Michał we Francji. Od tamtej pory widywaliśmy się tylko trzy, cztery razy w roku. Czy było mi przykro? Pewnie, że tak, ale starałam się o tym nie myśleć. Miałam przecież jeszcze swoją pracę i grono sprawdzonych przyjaciółek, z którymi spędzałam miło wolny czas. Choć więc brakowało mi bliskich, a moje życie nieco zwolniło, nie narzekałam jeszcze na samotność i bezczynność. Całymi dniami oglądałam seriale Spotkał mnie wtedy kolejny cios: wysłano mnie przymusowo na emeryturę. Nie chciałam odchodzić z firmy, bo planowałam, że popracuję jeszcze z pięć lat. Ale szef był nieubłagany. Powiedział, że co prawda żal mu się ze mną rozstawać, ale przez pandemię musi zredukować zatrudnienie. A przyzwoitość nakazuje mu, by pożegnać się z tymi, którzy będą mieli z czego żyć, opłacić rachunki. Byłam załamana. Czułam się stara, niepotrzebna. Nie wiedziałam, co ze sobą zrobić. Przecież w całym swoim dorosłym życiu nie miałam aż tyle wolnego czasu! Była pandemia. W normalnej sytuacji poszukałabym pewnie sobie natychmiast jakiegoś zajęcia. Poszłabym na wykłady Uniwersytetu Trzeciego Wieku, została wolontariuszką w schronisku dla zwierząt, zaczęła zwiedzać kraj z Klubem Seniora… Ale z powodu ograniczeń i zakazów było to niemożliwe. Nawet z przyjaciółkami nie mogłam się spotkać na ploteczki czy brydża, gadałyśmy jedynie przez telefon. Tak jak wszyscy zamknęłam się w czterech ścianach swojego mieszkania w blokowisku i próbowałam nie zwariować. Odkurzałam po trzy razy te same półki, przestawiałam książki, bibeloty, oglądałam w telewizji powtórki seriali. I wmawiałam sobie, że pandemia szybko się skończy i życie wróci do normalności. Latem wydawało się, że wirus faktycznie jest w odwrocie. Co prawda lekarze specjaliści przestrzegali, że jesienią możemy się spodziewać drugiej fali zachorowań, ale starałam się o tym nie myśleć. Nie chciałam się niepotrzebnie denerwować. Wolałam być optymistką. I byłam. W myślach układałam sobie listę rzeczy, które zrobię, gdy ten koszmar się skończy. Nadeszła jesień i czarny scenariusz, o którym mówili specjaliści, niestety się sprawdził. Liczba zakażeń zaczęła rosnąć w niespotykanym dotąd tempie. Codziennie zasiadałam przed telewizorem i wysłuchiwałam coraz bardziej dramatycznych wieści. Że brakuje miejsc w szpitalach, że personel jest na na granicy wytrzymałości, że będzie jeszcze gorzej. Słuchałam tego, słuchałam i mój optymizm gdzieś się ulotnił. Zastąpił go lęk o życie i jakaś dziwna niemoc. Wcześniej nigdy nie narzekałam na brak energii i sił, nie brakowało mi motywacji. A teraz byłam jak balon, z którego ktoś nagle wypuścił powietrze. Już nawet nie próbowałam wynajdywać sobie zajęć. Całymi dniami leżałam w łóżku i użalałam się nad sobą. Rozum podpowiadał mi, że taka bezczynność i narzekanie do niczego dobrego mnie nie doprowadzą, ale nie potrafiłam się przełamać i pozbierać. I nie wiadomo, czym by się to dla mnie skończyło, gdyby nie pewne wydarzenie. Czemu tak wydzwaniała? Coś się stało? To było tuż po Nowym Roku. Jak zwykle leżałam w łóżku, gdy zadzwonił telefon. Nie miałam ochoty z nikim rozmawiać, więc nie odbierałam. Ale ktoś po drugiej stronie był wyjątkowo namolny i ponawiał próby. Chcąc nie chcąc, sięgnęłam więc po komórkę i spojrzałam na wyświetlacz. To była Teresa, moja daleka kuzynka. Byłam zaskoczona, bo od wielu lat właściwie nie utrzymywałyśmy ze sobą kontaktu. Ona żyła sobie z córką i zięciem na wsi, na Podlasiu. Ja sama, we Wrocławiu. Więcej nas dzieliło, niż łączyło. Spotykałyśmy się tylko z okazji ślubów i pogrzebów. Wiedziałam, że wesela nikt w rodzinie nie planuje. Czyżby więc doszło do nieszczęścia? Zatrwożona odebrałam. – Tereska? To naprawdę ty? Co się u was stało? Coś złego? – zarzuciłam ją pytaniami. – Nie, wszystko w porządku. Chciałam po prostu sprawdzić, co u ciebie. Dawno nie rozmawiałyśmy. A w dzisiejszych trudnych czasach rodzina powinna o sobie pamiętać – usłyszałam. – To miło, że tak myślisz. A co u mnie? No cóż, jeszcze chodzę i oddycham… Ale nie wiem, jak długo… Fatalnie się czuję – westchnęłam. – O Boże, co ci dolega? Wirus cię dopadł? – zaniepokoiła się. – Nieeee. Na szczęście nie… A przynajmniej nic o tym nie wiem. – No to co się stało? – A masz czas i ochotę, żeby posłuchać? Bo to nie będzie krótka historia. – Mam. – To może ja zacznę od początku – odparłam. Przez następne pół godziny opowiadałem jej, jakie to nieszczęścia spotkały mnie w ostatnim czasie. O wyjeździe dzieci za granicę, przymusowej emeryturze, izolacji, samotności, bezczynności i tej denerwującej niemocy, która mnie ogarnęła. Wyrzucałam z siebie wszystkie smutki i żale. – Zawsze byłam taka silna, obrotna, chętna do działania. A teraz? Mam wrażenie, że zapadam się w jakąś czarną otchłań, z której nie ma wyjścia – zakończyłam. Spodziewałam się, że Tereska od razu zacznie mi współczuć i pocieszać. Tymczasem ona długo milczała. – O rany, ale ci zazdroszczę. Aż mnie w środku skręca – odezwała się w końcu. – Ale czego ty mi tak zazdrościsz? – zdziwiłam się. – Też bym sobie poleniuchowała i poużalała się nad sobą w samotności. Choćby przez jeden, jedyny dzień. – No wiesz, jak możesz! Nie zasłużyłam na takie złośliwości! – obruszyłam się. – Ale ja wcale nie jestem złośliwa! Mówię szczerze! Gdybyś miała na głowie dom i córkę z czworgiem dzieci, to byś nie posądzała mnie o takie rzeczy. – Z czworgiem? Z tego, co pamiętam, twoja Iwonka ma tylko jedno dziecko. – Miała jedno, miała. Dawno temu. Trzy lata temu urodziła drugie, a dwa miesiące temu bliźniaki. Wyobrażasz to sobie? Ja wiem, że każde dziecko to skarb, ale chwilami ze zmęczenia nie wiem już, jak się nazywam. Maluszki są takie niespokojne, płaczliwe. Biedna Iwonka z trudem sobie z nimi radzi. Nie wysypia się, nie ma chwili dla siebie. A starsze? To żywe srebra. Ja Iwonce przy nich pomagam, ale to robota na okrągło i straszna odpowiedzialność. Wystarczy, że głowę na chwilę odwrócę i już coś broją… Nie mam czasu porządnie posprzątać, ugotować, poprać… – żaliła się dalej Tereska. – A co z zięciem? Nie pomaga? – Pomaga, ale rzadko, bo prawie w ogóle nie ma go w domu. Zapomniałaś już, że tirem jeździ na zagranicznych trasach? Jak wyruszy w drogę, to nie ma go przez tydzień albo i dłużej. Prosiłam, żeby zmienił firmę, ale nie może. Przez tę pandemię wielu kierowców robotę potraciło. Musi się trzymać tej, co ma, i pilnować, żeby szefostwu nie podpaść. – O rany, to faktycznie nie jest ci za wesoło – przyznałam. – A nie jest, nie jest… Zwłaszcza że mam już swoje lata. Ale cóż, muszę dalej ciągnąć ten wóz, bo na żadną pomoc liczyć nie mogę… No chyba że… – przerwała nagle. Czułam, że coś chodzi jej po głowie. – Że co? – ponaglałam ją. – No chyba że ty do nas przyjedziesz! Choćby na trochę! – wypaliła. Przyznam, że zaskoczyła mnie tą propozycją. Przez dłuższą chwilę nie mogłam wydusić z siebie słowa. Potem jednak odzyskałam głos. – Ja? No coś ty! To niemożliwe! Nie mogę tak po prostu wyjechać z Wrocławia, wszystkiego zostawić! – A dlaczego nie? Przed chwilą narzekałaś, że czujesz się samotna i niepotrzebna. U nas nigdy nie byłabyś ani sama, ani bezrobotna. I jeszcze byśmy ci dziękowały z Iwonką za pomoc. – Wiem, ale… – Ale co? To było tylko takie gadanie? Chciałaś sobie jedynie ponarzekać? A tak naprawdę to dobrze ci samej? I nie chcesz, żeby się coś w twoim życiu zmieniło? Jeśli tak, to wycofuję propozycję. Zapomnij o tym, co powiedziałam. I nie martw się, nie obrażę się… – Nie o to chodzi… Po prostu boję się, że nie dam rady… – E tam, nie dasz. Sama mówiłaś, że to bezczynność i samotność pozbawiły cię sił i energii. Masz szansę je odzyskać! – No dobrze. Przyjadę. Nie wiem, na jak długo, ale przyjadę – poddałam się. Głupio było mi odmówić. Pomyślałam, że posiedzę u Tereski najwyżej miesiąc i wrócę do siebie. Przecież na dobrą sprawę prawie nie znałam ani kuzynki, ani jej bliskich. Poza tym kochałam mój Wrocław i nie wyobrażałam sobie życia na wsi. Trudno mi było przywyknąć do hałasu Pierwsze dwa dni w domu kuzynki były bardzo trudne. Nie potrafiłam odnaleźć się w nowej sytuacji. Nie wiedziałam, co gdzie jest, co mam robić, przeszkadzał mi płacz maluszków, bieganie i psoty starszych dzieci. Na dodatek męczyłam się nawet przy najlżejszych pracach. Wstawiłam pranie, obrałam trochę ziemniaków na obiad, usmażyłam parę kotletów i już czułam się, jakbym tonę węgla przerzuciła. Co godzinkę uciekałam więc na chwilę do swojego pokoju na poddaszu, by odsapnąć i pobyć w ciszy. Nachodziły mnie wtedy wątpliwości. Zastanawiałam się, czy dobrze zrobiłam, czy przypadkiem nie spakować się i nie uciec. Ale Tereska jakby czytała w moim myślach. Gdy wracałam na dół, mówiła z uśmiechem: – Wiem, że nie jest ci łatwo, ale nie przejmuj się… Wkrótce przywykniesz, a nawet polubisz cały ten cyrk. Miała rację. Mijały kolejne dni, a ja coraz lepiej czułam się w domu na podlaskiej wsi. Byłam szczęśliwa, gdy kuzynka prosiła mnie o pomoc czy radę, chętnie wyręczałam Iwonkę w karmieniu maluszków, cieszyłam się, gdy starsze dzieci zaczęły mówić do mnie „ciociu”. Ze zdziwieniem i radością odkryłam też, że wróciła mi dawna energia i siła. Robiłam coraz więcej, a coraz wolniej się męczyłam. Pod koniec stycznia byłam taka jak dawniej. – Jak wrócę do Wrocławia i znowu zamknę się w czterech ścianach, to ta energia i siła pewnie mnie opuszczą. Szkoda, naprawdę szkoda. Nie pamiętam już, kiedy tak świetnie się czułam – powiedziałam przy kolacji. – To nie wracaj. Możesz przecież zostać. Na zawsze – odezwała się kuzynka. – Żartujesz sobie? Jak to na zawsze? Przecież tam jest mój dom – spojrzałam na nią zdziwiona. – A w naszym jest ci źle, ciociu? – wtrąciła się Iwonka. – Nie. Świetnie, ale… – To o co chodzi? – Bo to nie jest takie proste… Muszę sobie wszystko na spokojnie przemyśleć. Jak podejmę decyzję, to wam powiem. Ale dziękuję za propozycję. Jestem wam za nią bardzo wdzięczna – odparłam i szybko zmieniłam temat. Na szczęście Tereska i Iwonka nie naciskały. Chyba wiedziały, że tamtego dnia więcej ze mnie nie wyciągną. Z jednej strony tęskniłam za Wrocławiem, ruchem, moim Starym Miastem. Tam przeżyłam całe swoje życie, mam ulubione kąty, własne mieszkanie. Ale z drugiej… Jak sobie pomyślałam, że mam spędzić resztę życia w samotności, to mi się płakać chciało. U Tereski czułam się potrzebna, doceniana, a nawet kochana. A tam? Z powodu izolacji i braku towarzystwa tylko czarne myśli mnie nachodziły. Wróciłam do miasta, spakowałam potrzebne rzeczy i przyjechałam na Podlasie. Czytaj także: „Gdy słyszę opowieści sąsiadek o wnukach i dzieciach, łzy cisną mi się do oczu. Jestem samotna, dla mnie nikt nie ma czasu” „Wychowałam 5 dzieci, a na starość zostałam sama. Wszyscy wolą zarabiać wielkie pieniądze za granicą niż się mną zajmować” „Mama wychowała 5 dzieci i na starość została sama. Poświęciła życie dla rodziny, ale los gorzko jej się odwdzięczył”
„Konkubent jej nie pomagał, nie sprzątał, o zmianie pieluchy nie było mowy. Córka chyba też zapomniała o matce”
„Agata łączyła pokorę i determinację, może dlatego tak mi zaimponowała. Nie mogła na nikogo liczyć, chociaż nie mieszkała sama. Jerzy, jej partner życiowy, nadawał się moim zdaniem wyłącznie do porzucenia. Nie ukrywałam tego przed pacjentką ani przed zainteresowanym”.
Konkubent Agaty moim zdaniem nie przedstawiał sobą zbyt wielkiej wartości… No ale cóż, to jej wybór. Miałam tylko nadzieję, że pomoże pacjentce w dochodzeniu do sprawności po udarze. Ale okazało się, że Agata ma jeszcze córkę. Agata była bardzo dzielna Ulice opustoszały, przemierzałam je tylko ja i para zabłąkanych gołębi drepczących w poszukiwaniu pożywienia. Szłam szybko. Akurat nie miałam zleceń wymagających bezpośrednich zabiegów, wbiłam więc wzrok w telefon i czekałam. Wytrzymałam około pięć minut, potem podniosłam słuchawkę i zaczęłam obdzwaniać pacjentów. Wystukałam numer Agaty, filigranowej, cichej i doświadczonej przez los kobiety. Kilka miesięcy temu przeszła wylew, miała sparaliżowaną lewą część ciała, ale dzielnie walczyła i udawało jej się stopniowo usprawniać. Rzadko widywałam taką determinację, Agata wyglądała na drobną i słabą, lecz była kobietą ze stali. Zastanowiłam się i przerwałam połączenie. Nie byłam pewna, czy po tym, co zrobiłam, zechce ze mną rozmawiać. Często wysłuchuję zwierzeń pacjentów, czasem zaplątuję się w ich sprawy, ale tym razem było inaczej. Agata nie upoważniła mnie do wtrącania się w jej życie, zrobiłam to, bo mnie poniosło. Agata łączyła pokorę i determinację, może dlatego tak mi zaimponowała. Nie mogła na nikogo liczyć, chociaż nie mieszkała sama. Jerzy, jej partner życiowy, nadawał się moim zdaniem wyłącznie do porzucenia. Nie ukrywałam tego przed pacjentką ani przed zainteresowanym. Niech nie próbuje się stawiać! – Dlaczego tu jest tak brudno?! – grzmiałam, wchodząc do kuchni zastawionej naczyniami oblepionymi starym jedzeniem. – A co to panią obchodzi? – Jerzy z początku próbował się stawiać. – Siostrę, nie panią. Jestem pielęgniarką, nie pana znajomą – poprawiłam go najbardziej zimnym tonem, na jaki było mnie stać. Nauczyłam się go od przełożonej w szpitalu, strasznej służbistki, z którą spotkanie mogłoby się dla Jerzego skończyć żałośnie. – Pielęgniarki zajmują się chorymi, nie cudzą kuchnią – nie rezygnował Jerzy. – Proszę mnie nie uczyć zawodu. Do moich obowiązków należy prowadzenie poradnictwa w zakresie propagowania zdrowego stylu życia u rodziny pacjenta – odpaliłam. – Że co proszę? – zgubił się Jerzy. – Że brudno jest! Pacjentka po wylewie nie może mieszkać w takich warunkach, proszę posprzątać. Nie w tej chwili, później. – Powstrzymałam go, chociaż nie ruszył się z miejsca. – Teraz nauczę pana, jak pielęgnować chorą. – Źle siostra trafiła, bo ja się nie nadaję na opiekunkę – odparł kąśliwie Jerzy. – Jestem mężczyzną, jakby siostra nie zauważyła. Agata ma córkę, niech ona się nią zajmie. Córkę? To było coś nowego Przy chorej tkwił tylko Jerzy, nikt inny się nią nie interesował, założyłam więc, że pacjentka nie ma bliskiej rodziny. – Nie wierzy mi siostra? To proszę zadzwonić do Julki, Agata gdzieś ma zapisany jej telefon, poszukam. Młoda skorzysta z okazji i przyleci na miotle. To straszna zołza, zerwała stosunki z własną matką, od dwóch lat się nie odzywa. – Wie, że pani Agata jest chora? Jerzy wzruszył ramionami. – Nie moja sprawa, nie nadajemy na tych samych falach. Julka jest egoistką, uważa, że matce nie należy się normalne życie u boku mężczyzny. Znienawidziła mnie, jak tylko się pojawiłem, robiła wszystko, żebym się wyniósł. Straszna zaraza, nie wiem, po kim odziedziczyła charakter. Jest zupełnie inna niż Agata. Gdyby się nie wyprowadziła, musiałbym się ewakuować. Nie znoszę awantur, wolę spokojne życie. I wygodne, pomyślałam. Może źle go oceniałam, ale wydawało mi się, że Jerzy należy do pieczeniarzy. Znalazł łagodną, spragnioną miłości i stabilizacji kobietę i uwił sobie u niej ciepłe gniazdko. Ciekawe, czy dorzucał się do opłat i zakupów. Przelotne wyrzuty sumienia dały mi do zrozumienia, że źle oceniam człowieka, którego zupełnie nie znam. – Pracuje pan? – spytałam kontrolnie. – A co siostra taka ciekawa? – Zastanawiam się, kto zajmie się panią Agatą podczas pańskiej nieobecności – skłamałam dla dobra prywatnego śledztwa. – Już mówiłem, Julka, o ile siostra ją zawiadomi, bo ze mną nie będzie chciała rozmawiać. Jest zazdrosna, uważa, że zabrałem jej matkę. Ja też chwilowo jestem w domu, akurat szukam lepszego zajęcia, więc będę musiał jakoś przetrzymać jej obecność. – Poradzi sobie pan – odparłam bez współczucia. Miałam rację co do Jerzego, Agata nie miała z niego wielkiego pożytku, ale może mimo wszystko go kochała? Nie powinno mnie to obchodzić. – Proszę poszukać telefonu do Julii, ściągnę ją, chociaż to nie moje zadanie. – Moje też nie, w świetle prawa nie jestem rodziną – zaznaczył hardo Jerzy. Zadzwoniłam do Julii i powiadomiłam ją o konieczności zorganizowania opieki nad matką. Córka Agaty zaniemówiła, a potem wybuchła. – Mama miała wylew? I ten drań ukrył to przede mną? Ona go obchodzi tyle co zeszłoroczny śnieg, zalągł się u niej, bo nie miał gdzie mieszkać. Poprzednia konkubina przejrzała na oczy i wyrzuciła go, to znalazł następną naiwną. Wystarczyło poudawać zakochanego. Chrząknęłam znacząco, żeby jej przerwać. Zreflektowała się. – Przepraszam, wiem, że pani to nie interesuje. Zaraz przyjadę, zajmę się mamą, nawet jeśli nie będzie chciała. Pokłóciłyśmy się o Jerzego. – Proszę się pośpieszyć, czekam – powiedziałam krótko. – Pacjentka potrzebuje ćwiczeń, by odzyskać sprawność. Nauczę panią jak należy postępować. Postanowiłam uprzykrzyć mu życie Julia obiecała, że będzie za pół godziny, ale przyjechała szybciej. Weszła i od razu natknęła się na Jerzego. Ominęła go bez słowa i skierowała się do kuchni. Poszłam za nią. Julia otworzyła lodówkę i wyjęła butelkę piwa. Otworzyła ją i wylała zawartość do zlewu. Sięgnęła po następną. – Zostaw, to moje – rzucił się Jerzy. – Kupione za mamy pieniądze, więc nie twoje – odepchnęła go z dziwną wprawą. – Od dziś będę tu mieszkała, a jeśli tkniesz mnie choćby palcem, pożałujesz. – Mówiłem, że to zołza – prychnął Jerzy, ale dość potulnie wyniósł się z kuchni. – Czy on panią… – zawahałam się – kiedykolwiek uderzył? Julia odwróciła się do zlewu i dokończyła dzieła zniszczenia. – To nie ten typ – powiedziała ze sztucznym spokojem. – Nie ma w nim agresji, przeciwnie, był słodki jak miód. Niedwuznacznie okazywał, że podobam mu się znacznie bardziej niż mama. Dlatego uciekłam, nie mogłam jej tego powiedzieć, nie uwierzyłaby. Nie widziała świata poza Jerzym, był dla niej prezentem od losu. Potrzebowała ciepłych słów, poczucia, że do kogoś przynależy. Nigdy nie miała szczęścia do mężczyzn. Jest bardzo łagodna i cierpliwa, przyciąga facetów takich jak Jerzy albo jeszcze gorszych. On ją tylko wykorzystuje, nie wyżywa się na niej jak mój ojciec. Jej uległość złościła go, nie szanował jej i nie doceniał, a mimo to została z nim do końca. Umarł trzy lata temu. Kilka miesięcy później pojawił się Jerzy i mama oszalała na jego punkcie. Julia sprawdziła, czy w lodówce nie została zapomniana butelka, i spojrzała na mnie. – Zamierzam obrzydzić mu życie. Zrobię wszystko, żeby się wyniósł. Nas dwoje pod tym dachem to o jedno za wiele. Jak go znam, szybko znajdzie następną kobietę gotową się nim zaopiekować. – Zostanie pani z mamą? – Jak długo będzie trzeba – odparła bez wahania. – Tylko nie wiem, jak wytrzymam z tym miłośnikiem kobiet. Będzie się o mnie ocierał w przedpokoju, robił aluzje seksualne, zaglądał w nocy do mojego pokoju. Dałabym wiele, by się go pozbyć. – Pomogę pani – powiedziałam impulsywnie. Julia zrobiła wielkie oczy. – Hm, miałam na myśli opiekę nad pacjentką – wykręciłam się i poszłam poszukać Jerzego. Siedział przed telewizorem. – Miał pan posprzątać w kuchni. Albo to, albo nauka zakładania pampersa. Jako konkubent ma pan obowiązek… Nie musiałam kończyć Jerzy wymiękł i poszurał kapciami do kuchni. Julia miała rację, żaden z niego przeciwnik, umiał jedynie bajerować kobiety. Nie jestem dumna z tego, co zrobiłam, pomyślałam, wpatrując się w telefon. Stanęłam po stronie Julii, i jak mi się wydawało, Agaty. Przy każdej wizycie starałam się dać we znaki konkubentowi pacjentki, a jej córka przechodziła sama siebie, żeby zachęcić go do wyprowadzki. Ona miała prawo tak postępować, ja – nie. Agata, przytłoczona niepełnosprawnością, nie miała tu nic do powiedzenia. Przez jakiś czas do nich nie zaglądałam. Drgnęłam, słysząc dzwonek telefonu. Podniosłam słuchawkę. – Mówi Julia, córka Agaty. Chciałyśmy z mamą spytać, czy wszystko w porządku. Niepokoimy się o siostrę. – Nie ma potrzeby, czuję się dobrze i tak zostanie – odparłam, maskując surowością wzruszenie. – A jak mama? – Coraz lepiej. Odzyskuje sprawność, a co najważniejsze, przebolała wyprowadzkę Jerzego. Bo on się w końcu wyniósł! Teraz będzie o wiele szczęśliwsza. Ja też tak uważałam, ale czy obie miałyśmy rację? Żadnej z nas nie przyszło do głowy, by spytać o zdanie Agatę. Czytaj także: „Najbardziej lubiła podrywać lekarzy i mężów ciężko chorych kobiet. Chyba tylko po to chciała być pielęgniarką” „Opieka nad chorą matką wysysała ze mnie resztki energii. Przegrałam walkę, oddałam ją do ośrodka i niczego nie żałuję” „Starsze siostry ani myślą pomóc mi w opiece nad chorą mamą. To ja muszę się nią zajmować, choć to zagraża mojej ciąży”
„Cieszyłam się z tego, że nie mogłam zostać mamą. Wolałam podróże od zafajdanych pieluch”
„Po jakimś czasie tak bardzo pokochaliśmy nasze życie, że praktycznie nie było w nim miejsca na dziecko. Nie było takiej opcji”.
Wiedziałam o tym, że mój mąż, Filip, jest bezpłodny. Powiedział mi o tym jeszcze przed naszymi zaręczynami. Sama również pogodziłam się z tym, że nigdy nie będziemy biologicznymi rodzicami i, szczerze mówiąc, zaczynałam już przyzwyczajać się do tej idei. Ale los pokrzyżował nam plany i stał się... cud. Chociaż sama nie wiem, czy jest to dla mnie coś pozytywnego. W takim momencie? Tak niespodziewanie? Jak to, nie będziemy mieli dzieci? Początki nie były łatwe. Najpierw ogarnęła mnie panika. Jak to, nie będziemy mieli dzieci? Gdy Filip opowiedział mi o swoich problemach zdrowotnych, nie dowierzałam w to, co mnie spotkało. — Kinga, ja... na pewno nie będę mógł mieć dzieci. Byłem u dwóch lekarzy. Szanse są małe. Praktycznie ich nie ma — powiedział mi któregoś dnia. Było to jeszcze zanim mi się oświadczył, bo chyba chciał wszystko wyjaśnić zawczasu, żeby zostawić mi pole manewru. Zawsze troszczył się o moje potrzeby i między innymi za to tak bardzo go kochałam. Nie byłam może jedną z tych kobiet, które od zawsze marzyły o macierzyństwie i widziały się w roli matki, ale jednak gdzieś w mojej świadomości istniała wizja mnie z dzieckiem. A może bardziej chodziło o presję społeczeństwa? Sama nie wiem. Jednak po jakimś czasie pogodziłam się z myślą o tym, że zawsze będziemy tylko we dwójkę. Dlatego gdy mój ukochany mi się oświadczył, nie posiadałam się ze szczęścia i oczywiście powiedziałam "tak". Nie chciałam niczego zmieniać. A jednak los okazał się przekorny Po ślubie żyło nam się bardzo dobrze, chociaż obydwoje dopiero budowaliśmy swoje kariery małymi kroczkami. Ja rozpoczynałam działalność naukową, a mój świeżo poślubiony mąż był w trakcie przygotowywania się do roli radcy prawnego. Przed nami malowała się bardzo dostatnia przyszłość i obiecaliśmy sobie, że nie będziemy się załamywać wizją braku dziecka, tylko czerpać z życia to, co najlepsze. Rozwijać się, pracować w wymarzonym zawodzie, podróżować, spotykać się ze znajomymi. Po jakimś czasie tak bardzo pokochaliśmy nasze życie, że praktycznie nie było w nim miejsca na dziecko. Nie ma takiej opcji! Obydwoje byliśmy dość zapracowani i tydzień stawał się coraz krótszy. Bywały momenty trudne, ale koniec końców uznawaliśmy się za szczęściarzy. Nie chciałam niczego zmieniać. A jednak los okazał się przekorny. Pierwsza myśl? Test ciążowy Pamiętam, że w tamtym czasie bardzo niewyraźnie się czułam. Początkowo sądziłam, że te mdłości wynikają ze stresu i z dużej ilości przetworzonego jedzenia. W końcu tyle mówi się o tym, że od diety wszystko zależy... Ale gdy trzeciego dnia złe samopoczucie mnie nie opuszczało, wiedziałam, że coś jest nie tak. Pierwsza myśl? Test ciążowy. Wiedziałam, że to tylko "formalność", ale jednak coś mi podpowiadało, żeby go wykonać. Zamknęłam się w łazience, a potem odczekiwałam te kilka minut, podane na instrukcji. Czas dłużył się w nieskończoność. I nagle... Dwie kreski. Z wrażenia aż usiadłam i przyłożyłam dłoń do ust. To niemożliwe. To musi być jakiś błąd. Na początku wpadłam w panikę i nie wiedziałam, co ze sobą począć. W takim stanie zastał mnie Filip. — Co się stało, kochanie? — zapytał przejęty. Zamiast mu na to odpowiedzieć, pokazałam mu wynik testu. Pobladł na twarzy. — Jak... jak to... — jąkał się. — Ja też nie wiem. Ale wolałam mieć pewność. Filip... Co my teraz zrobimy, do cholery? Mój mąż przytulił mnie mocno, widząc, jak cała się trzęsę. — Coś wymyślimy. Ułoży się. Będzie dobrze — uspokajał mnie, głaszcząc po głowie. Wtulona w niego, czułam szybkie bicie jego serca. On też nie mógł w to wszystko uwierzyć. Bałam się, że będzie sądził, że go zdradzam, ale na szczęście tak się nie stało. Mąż miał do mnie stuprocentowe zaufanie, a ja bardzo to doceniałam. Jak się w tym wszystkim odnaleźć? Kolejne dni były dla nas istnym rollercoasterem emocjonalnym. Ktoś mógłby uznać, że ta ciąża jest cudem. Ale... Czy jesteśmy gotowi na niespodziewane rodzicielstwo w tym momencie naszego życia? Czy nasz związek i dotychczasowe plany na tym nie ucierpią? Nasza przyszłość stała pod znakiem zapytania. Nie wiedzieliśmy, jak się w tym wszystkim odnaleźć. Nie tylko psychicznie, ale też życiowo, bo o ciąży dowiedzieliśmy się chyba w najgorszym możliwym momencie. Ja akurat wybierałam się na 3-miesięczny staż naukowy do Szwecji. W tym czasie Filip przygotowywał się intensywnie do egzaminu radcowskiego. Nie myśleliśmy o rodzicielstwie już od wielu lat, a tym bardziej nie teraz! Odbyliśmy wspólnie wiele długich rozmów, pełnych obaw, ale także nadziei. Zastanawialiśmy się, jak połączyć nasze aspiracje zawodowe z przyszłym rodzicielstwem. Oboje byliśmy oddani swoim karierom, ale równocześnie zdawaliśmy sobie sprawę, że to dziecko może stać się wspaniałym darem, który wzbogaci nasze życie. Nie chcieliśmy zrezygnować Filip wsparł mnie bezwarunkowo i obiecał, że razem podejmiemy to wyzwanie. Nie chcieliśmy zrezygnować z naszych celów, ale postanowiliśmy znaleźć równowagę między naszymi pasjami zawodowymi a naszym nowym rodzinnym życiem. Takim, którego w ogóle się nie spodziewaliśmy. Ja wyjechałam na staż, ponieważ okazało się, że moje wyniki badań pozwalają na wyjazd. W tym samym czasie Filip podjął decyzję o przełożeniu egzaminu radcowskiego, by móc być ze mną i wspierać mnie w tym ważnym dla mnie okresie. Zresztą... I tak nie mógł się na niczym skupić. Często rozmawialiśmy przez internet, dzieląc się swoimi doświadczeniami i emocjami. Jego wsparcie było dla mnie nieocenione. Czułam, że razem damy radę. Po powrocie z zagranicy wiedzieliśmy, że przyszłość naszej rodziny będzie wymagała od nas wielu zmian. Ale, gdy już pierwszy szok minął, coraz bardziej byliśmy na nie gotowi. Na szczęście dobrze zniosłam ciążę i poród, co tylko utwierdziło mnie w przekonaniu, że jestem z Filipem na właściwej ścieżce. Chyba los okazał się dla nas jednak bardzo łaskawy. Nie byliśmy gotowi na dziecko Pomimo początkowych obaw, odkrywaliśmy, że rodzicielstwo jest pięknym doświadczeniem. Nasze serce wypełniała miłość do naszego dziecka, które stawało się naszym największym skarbem. Równocześnie nie rezygnowaliśmy z naszych celów zawodowych. Bycie rodzicami stało się dla nas motywacją do jeszcze większego zaangażowania się w nasze kariery. Rozwijaliśmy się jako rodzice i zawodowcy, ucząc się, jak balansować między naszymi obowiązkami. Ja znalazłam świetną pracę w labolatorium, a Filip realizował się w swojej profesji i zbierał fundusze na otwarcie własnej kancelarii. — Wiesz co, Kinga? — zagadnął mnie pewnego razu. — Ja to jednak kocham nasze życie. Jakiekolwiek by nie było. Uśmiechnęłam się do niego ciepło i chwyciłam go za rękę. — Nigdy nie byłam niczego bardziej pewna, niż teraz. I jestem pewna, że właśnie tak miało być. Jest idealnie. Nasze życie stało się bardziej intensywne i bogate w nowe wrażenia. Chociaż początki były trudne, odkrywaliśmy, że rodzicielstwo może być najpiękniejszą przygodą. Nasza córeczka stała się centrum naszego świata, dodając kolorów i radości naszemu codziennemu życiu. Lekcja na przyszłość? Czasem takie dziwne i niespodziewane zdarzenia mogą okazać się przełomowe, ale też stają się szansą to wykorzystania. Właśnie tak było w naszym przypadku. A dziś... razem z naszą maleńką Mają na nowo uczymy się, czym są cuda. Czytaj także: „Ksenia chciała zrujnować życie lekarzowi, bo odrzucił jej zaloty. Wykorzystała mojego syna, żeby zajść w ciążę” „Gdy żona zaszła w ciążę, obydwoje straciliśmy pracę. Uśmiechałem się, ale tak naprawdę byłem załamany” „Ukochany mnie rzucił, bo zaszłam w ciążę z kochankiem. Ojciec dziecka chce ze mną być, ale ja go nie kocham”
„Nikt nie mógł pomóc jej córce. Byłem bezradny. Dziecko odchodziło na oczach matki”
„Byliśmy normalną, szczęśliwą rodziną przez wiele lat. A potem nasze życie zmieniło się w horror. Długo wyrzucałem sobie, że nie zabraliśmy Basi do lekarza wcześniej”.
Basię poznałem, gdy miała trzy i pół roku. Zgubiła się w sali zabaw, do której zabrałem moje dwie siostrzenice. Stała sama, zapłakana Moje dziewczyny były starsze i dobrze znały zasady, nie bałem się, że mi się zgubią, ale ta kruszynka była wyraźnie oszołomiona nadmiarem wrażeń, hałasem i biegającymi we wszystkie strony starszymi dziećmi. Zobaczyłem ją, jak stała pod drzwiami wyjściowymi, zapłakana i przerażona, bo zgubiła mamę. Małej chyba przyszło do głowy, że należy wyjść na zewnątrz i jej poszukać, ale skutecznie jej w tym przeszkodziłem. – Chodź, zaraz znajdziemy twoją mamę – zaproponowałem, kucając przed nią. – Pójdziemy tam, do tej pani przy stoliku, i powiemy, że szukamy mamy Basi, dobrze? Kiedy użyłem jej imienia, wyraźnie nabrała do mnie zaufania. Chyba jeszcze nie rozumiała, że dorośli potrafią czytać, a ona miała naklejkę ze swoim imieniem na bluzeczce. Mama Basi znalazła się bardzo szybko. Była podobna do córeczki – tak samo niebieskooka i zapłakana. Raz widziałem, jak moja siostra zgubiła jedną ze swoich dziewczynek na festynie i przyznam, że w życiu nie widziałem w niczyich oczach takiej potwornej paniki. Domyślałem się więc, że ta kobieta przeżyła właśnie najgorsze minuty swojego życia. – Myślałam, że ją porwano! Widziałam taki… taki film! – ciągle łkała, nie mogła dokończyć zdania ze stresu. – Spokojnie, nikt jej nie porwał, jak widać, jest cała i zdrowa – przemawiałem do niej łagodnie. – A może pójdziemy do barku i wszyscy zjemy lody? Zawołam moje dziewczyny! Traktowała mnie jak biologicznego ojca Tak się poznaliśmy. Kaja była samotną matką, ojciec Basi zmarł tragicznie jeszcze przed jej narodzinami. Ja byłem singlem, czego nie omieszkałem podkreślić dwa razy. Jakoś dziwnie zależało mi, żeby do Kai dotarł mój status matrymonialny. Potem poszło już z górki. Moje siostrzenice wprawdzie miały sześć i siedem lat, ale bardzo ładnie zajęły się Basią, poszły we trzy do basenu z kulkami, a my – dorośli – mogliśmy porozmawiać, dojadając lody po dzieciach. Ślub wzięliśmy półtora roku później. Wtedy już prawie nie pamiętałem, że Basia nie jest moją biologiczną córką. Sama uparła się, żeby mówić do mnie „tatusiu” i stało się to tak naturalne, jakbym znał ją od urodzenia. Kiedy miała siedem lat, Kaja urodziła synka, Witka. Basia porównywała jego oczka, uszka i nosek do swoich, a potem do mamy i moich, radośnie znajdując podobieństwa. Najwyraźniej zupełnie zatarło jej się wspomnienie dnia, kiedy mnie poznała. Uważała mnie za swojego biologicznego tatę, a my nie poruszaliśmy tego tematu na siłę. Dla całego otoczenia była po prostu moją córką. Byliśmy normalną, szczęśliwą rodziną przez wiele lat. Witek był przeciwieństwem Basi, chociaż fizycznie byli bardzo do siebie podobni. Ona była rozważna, ostrożna i dokładna, on – spontaniczny, gwałtowny i nieprzewidywalny. Kochali się bardzo, Witek chyba bardziej słuchał starszej siostry niż nas. A potem nasze życie zmieniło się w horror. Długo wyrzucałem sobie, że nie zabraliśmy Basi do lekarza wcześniej, ale kto mógł przypuszczać, że to, co lekarz na Sycylii, gdzie byliśmy na wakacjach, zdiagnozował jako grypę żołądkową, było w istocie wirusowym zapaleniem wątroby. Bóle brzucha, biegunka, lekka gorączka, potem bóle stawów – jak to się mówi, „słysząc tętent, pomyśleliśmy o koniu, nie o zebrze”. Ale to nas nie tłumaczy. Pozwoliliśmy z Kają, żeby wirus niszczył wątrobę Basi tygodniami. Zaczęły się badania Stan Basi pogarszał się z dnia na dzień, zaczęła się drapać do krwi; świąd skóry to jeden z objawów ostrej niewydolności wątroby. Leki nie przynosiły poprawy. Basia przestała się uczyć, bo nie mogła się skupić na lekcjach, ciągle by spała, była ociężała i zaczęła mówić niewyraźnie. W którymś momencie zaczęła mówić od rzeczy, jakby nie wiedziała, gdzie jest i co się dzieje. Dowiedzieliśmy się, że musimy natychmiast znaleźć dawcę, inaczej nasze dziecko umrze. Zaczęło się paniczne szukanie spokrewnionego dawcy. Ale Kaja, lecząca się na nadciśnienie i tarczycę, nie mogła zostać dawcą. Ja nie miałem zgodności immunologicznej z córką, co boleśnie przypomniało mi, że nie jesteśmy spokrewnieni. Zaczął się dramatyczny wyścig z czasem i szukanie żywego dawcy. Rodzice Kai szybko odpadli z powodu cukrzycy i otyłości teścia oraz chorób krążenia teściowej. Jej siostra była w ciąży, co ją całkowicie eliminowało. Dwójka dalszych kuzynów odmówiła przebadania się. Kuzynka bała się komplikacji zdrowotnych, bo miała troje dzieci i nie chciała ryzykować, a kuzyn… nie wiem, jak dla mnie był po prostu zwykłym egoistą, ale nie mieliśmy prawa go do niczego zmuszać. Błagałem moich braci o przebadanie się. Zrobili to, ale niestety, obaj mieli niewłaściwy wynik próby krzyżowej. Szukaliśmy dalej, mając świadomość, że nawet jeśli znajdziemy dawcę niespokrewnionego, na przykład przyjaciela rodziny, to nawet mimo chęci pomocy ze strony takiej osoby zgodę na pobranie fragmentu narządu będzie musiał wydać sąd. Stan Basi pogarszał się coraz gwałtowniej. Widziałem przed sobą ogromne, przerażone oczy żony i nie mogłem zrobić nic, by wymazać z nich tę zwierzęcą panikę. Mieliśmy świadomość, że wykorzystaliśmy już wszystkie szanse. Teraz mogliśmy tylko czekać na przeszczep od dawcy nieżyjącego. – Basia jest na szczycie listy – poinformowała nas jej lekarka. Ale to nie była wcale dobra wiadomość. Na pierwszych miejscach listy biorców są pacjenci w najgorszym stanie zdrowia. Tak naprawdę… ci, którzy umierają. Mogliśmy tylko czekać i modlić się o cud. Doskonale rozumiałem jego rozpacz Pamiętam ten dzień, kiedy przed szpitalem, w którym w śpiączce wątrobowej leżała moja córka, spotkałem… samego siebie. Ten mężczyzna wyglądał jak ja, chociaż fizycznie był zupełnie ode mnie różny. Ale to szaleństwo w oczach, ta nieogolona od wielu dni twarz, czerwone z niewyspania i płaczu oczy, te rozedrgane dłonie zaciskające się na telefonie… Wiedziałem, że przeżywa coś koszmarnego. Czekał na coś. Nie wiem, co do niego powiedziałem. Na pewno coś bez sensu, bo całe nasze życie było wtedy bez sensu. Ale on chciał odpowiedzieć. – Moja żona tu leży – wskazał brodą na okna szpitala nad nami. – Ma nowotwór szpiku kostnego. Tylko przeszczep może ją uratować, ale ja nie mogę być dawcą. Rozumie pan?! – powiedział to z taką rozpaczą, że aż zacisnąłem pięści. Tak dobrze go rozumiałem. – Nikt z rodziny nie może! Jesteśmy w bazie dawców, szukają dla niej bliźniaka genetycznego, ale mamy promilowe szanse. Czyli… czekam na cud. Na cholerny cud! Rozumie pan?! Przysięgam, że wtedy zobaczyłem światło. Jakby na ten parking nagle ktoś skierował z nieba reflektor. Słowa same wypłynęły z moich ust. On wysłuchał i powiedział tylko dwa słowa: – Zróbmy to. I cud się wydarzył. Mój szpik wprawdzie nie był zgodny ze szpikiem jego żony w stu procentach, więc nie byłem jej genetycznym bliźniakiem, ale musiało nam wystarczyć, że byłem kimś w rodzaju genetycznego kuzyna. Lekarze uznali, że potencjalne korzyści są na tyle wysokie, że warto zaryzykować. Z kolei Marcin miał tę samą grupę krwi co Basia, a w dalszym badaniu wyszło, że może być dawcą, bo z transplantacją wątroby jest dużo łatwiej. Potem sprawy przyspieszyły. Miesiąc później obie pacjentki dostały gratulacje i dobre rokowania. Cud trwał. Przeszczep krzyżowy miał miejsce cztery lata temu, a my do dzisiaj utrzymujemy kontakt z Marcinem i Wiolą. Zarówno Basia, jak i Wiola obchodzą „drugie urodziny” tego samego dnia – w rocznicę podwójnej transplantacji. Mamy tradycję, że spotykamy się wtedy całą rodziną. My już w piątkę, oni we trójkę, razem jest nas ośmioro. Tak, to nie błąd. Nie „rodzinami”, tylko „rodziną”. Bo nią jesteśmy. Połączyła nas zgodność genetyczna i cud. Bo mojego spotkania z Marcinem nigdy nie ośmielę się nazwać przypadkiem! Czytaj także: „Na każdym kroku trzęsłam się o swoją chorą córkę. Dzieci w szkole są podłe, bałam się, że zniszczą mojego aniołka” „Wraz z córeczką, straciłem cząstkę serca. Sądziłem, że nikogo już nie pokocham, jednak los miał dla mnie niespodziankę” „W czasie porodu lekarze przestali czuć tętno mojej córeczki. Wtedy zdarzył się prawdziwy cud”
„Proces adopcyjny zakończył się fiaskiem, a mnie zżerały wyrzuty sumienia. Przez 6 lat cierpiałam katusze”
„Sześć lat, patrząc na Mirusia, myślałam o Łukaszku, zadając sobie pytanie, czy wreszcie poznał smak matczynej miłości. Czy jest zdrowy i wciąż nosi imię nadane mu przez biologiczną matkę? Los sam dał mi odpowiedź”.
Przez lata miałam wyrzuty sumienia, że oszukałam tego chłopca, że przeze mnie nie będzie miał normalnego domu… – Mamo, nie widziałaś moich łobuzów? – zdyszany syn postawił walizki swojej rodziny i nie zdejmując butów, zerknął do pokoju. – Adaś gdzieś się nam zapodział… Uśmiechnęłam się, bo mimo czterdziestu dwóch lat i szpakowatych włosów w chwilach bezradności Mirek wciąż przypominał małego chłopca. – Na pewno pobiegł do Łukasza. Byłam przekonana, że wnuczek na pewno siedzi już na kolanach ukochanego chrzestnego. Na wspomnienie imienia brata Mirek natychmiast się rozpromienił. – Niesłychane, że kiedyś lekarze nie dawali mu wielkich szans na samodzielność – Mirek cmoknął mnie w policzek i pobiegł po resztę bagaży, rzucając w biegu pytanie o młodszą siostrę Hanię. „Niesłychane” – pomyślałam Zerkałam przez okno na zamieszanie panujące na podjeździe i położone tuż obok niego wejście do części domu należącej do młodszego Łukasza. Na myśl o synach nie potrafiłam przestać się uśmiechać. Wkrótce dołączy do nas Hania z mężem. Oprócz mnie nikt jeszcze nie wie, że czeka nas dzisiaj szczególne spotkanie. Nasza mała Haneczka spodziewa się dziecka! Poczułam w sercu znajome ciepło. – Spełniło się twoje marzenie, znów mamy dom pełen dzieci i roboty! – Do kuchni zajrzał mąż, oferując pomoc w przygotowaniu kolacji. Oboje wiedzieliśmy, jak wiele prawdy kryje się w tych słowach. Od czasów przedszkola marzyłam o licznej rodzinie. Jednak mijały lata bezowocnej walki o utrzymanie ciąży i powoli zaczęłam godzić się z myślą, że nigdy nie poznam smaku macierzyństwa. Wtedy ktoś ze znajomych wspomniał o adopcji, przytaczając historię szczęśliwej rodziny jakiejś swojej cioci. W naszych rodzinach nikt nie miał podobnych doświadczeń, dlatego nie przyszło nam do głowy, że w ten sposób możemy stać się rodzicami. Bliscy podeszli do naszego pomysłu z rezerwą, ponieważ na temat dzieci adopcyjnych krążyły różne opowieści, sami też biliśmy się z myślami, ale mimo tego postanowiliśmy zaryzykować. Lekarz obiecał, że donoszę tę ciążę Sprawa jednak okazała się trudniejsza, niż nam się wydawało. Minął rok szkoleń i kolejny oczekiwania na sygnał, że gdzieś jest dziecko dla nas, a my wciąż byliśmy tylko we dwoje. Sytuacja zaczęła mnie przerastać. Wreszcie odebrałam telefon, który przywrócił mnie do życia. – Czeka na państwa dziecko – usłyszałam od pracownicy ośrodka adopcyjnego. Dwa dni później wiedziałam już, że nie jedno, lecz dwoje – prawie dwumiesięczne w pogotowiu opiekuńczym i to rozwijające się w moim łonie. Czwarty tydzień, a ja niczego nie poczułam albo wyparłam tę ciążę ze świadomości w obawie przed kolejnym rozczarowaniem. – Zrobię wszystko, żeby donosiła pani tę ciążę – zapewniła mnie ginekolog. – Nie ogłaszajmy tego, tak na wszelki wypadek… – zaproponował ostrożnie mąż. Oboje wiedzieliśmy, co jest powodem jego obaw. Pierwszą ciążę straciłam w trzecim tygodniu, drugą tuż po nim, trzecią i czwartą w okolicach trzeciego miesiąca. „Mamy jeszcze tyle czasu” – pomyślałam. W pełnym napięcia zawieszeniu trwaliśmy do końca trzeciego miesiąca, póki pracownica pogotowia rodzinnego, w którym przebywał nasz synek w oczekiwaniu na zakończenie procesu adopcyjnego, nie zgłosiła swoich podejrzeń ośrodkowi adopcyjnemu. Jego dyrektorka nie kryła oburzenia. – Jak długo zamierzaliście nas państwo oszukiwać?! Co teraz? Będziecie mieli własne dziecko i Łukasza? Pewnie nie! Skupicie się na swoim szczęściu i zapomnicie, że skazujecie to biedne dziecko na kolejne miesiące w pogotowiu, a może i w domu małego dziecka! Jesteście niepoważnymi egoistami. Jak pani mogła?! – rzuciła mi nienawistne spojrzenie. – I pani chce nazywać się matką? Uciekłam ze łzami w oczach, choć mąż próbował jej wytłumaczyć, że obu synów będziemy kochać jednakowo. – Proszę nie kpić! – słyszałam jeszcze jak z krzykiem wyrzuca go za drzwi. Przez resztę dnia zmagałam się z wyrzutami sumienia i bólem podbrzusza. Mąż szalał z przerażenia, że po Łukaszku stracimy i to dziecko. Groził, że poda babę do sądu, jeśli coś mi się stanie, lecz Miruś okazał się silniejszy od naszych lęków. Co prawda urodził się przedwcześnie, ale dzielnie nadrabiał braki – arytmię, refluks żołądkowy i trudności z oddychaniem. – Musicie państwo traktować go, jakby był zdrowym chłopcem – tłumaczyli nam lekarze, gdy raz po raz zapadał na zdrowiu. Powtarzaliśmy sobie słowa lekarki Robiliśmy dobrą minę do złej gry, bo jak znieść kolejne zapalenie płuc, nawracające problemy z układem pokarmowym i wizyty w coraz bardziej specjalistycznych szpitalach? Jak patrzeć spokojnie, gdy osłabiony synek udaje, że nic mu nie jest, byle tylko mógł wrócić do szkoły i do przyjaciół? – Wujek! – radosny okrzyk drugiego z wnuków wyrwał mnie z zamyślenia, bo oto na podjeździe pojawił się Łukasz z dzielnie asystującym go chrześniakiem. Drugi z wnuków także przywarł, ale na tyle ostrożnie, aby nie przewrócić idącego w ortezie i o kuli stryja. „Dobrze wyglądasz” – wyczytałam z ust Mirka, nim przytulił do siebie brata. „Nasze dzieci – znów znajome ciepło rozgrzało mi serce. – Moje największe szczęście”. Sześć lat nosiłam w sobie żal, że oszukałam tamtego chłopca i być może pochopną decyzją zniszczyłam mu dzieciństwo. Sześć lat, patrząc na Mirusia, myślałam o Łukaszku, zadając sobie pytanie, czy wreszcie poznał smak matczynej miłości. Czy jest zdrowy i wciąż nosi imię nadane mu przez biologiczną matkę? Los sam dał mi odpowiedź. W szóstym roku życia Mirusia lekarze postanowili przyjrzeć się jego jelitom. Czekała go operacja, ale też nadzieja, że w końcu stanie się całkowicie samodzielny. Skupiona na działaniu nie przyglądałam się pozostałym małym pacjentom. Ocknęłam się dopiero dzień po udanej operacji. Wtedy, idąc korytarzem, zobaczyłam w jednej z sal chłopczyka. Coś we mnie drgnęło na widok jego jasnych włosków i zadartego noska, ale zignorowałam ten sygnał. O Boże, przecież to nasz Łukasz! Dopiero wieczorem uświadomiłam sobie, że przez cały dzień nie widziałam przy nim żadnego opiekuna. – Łukasz? Jest z domu małego dziecka, jutro przyjedzie do niego opiekunka prawna – odpowiedziała pielęgniarka. „Łukasz!” – wierzcie mi lub nie, ale w chwili, gdy usłyszałam jego imię, od razu wiedziałam, że to on. Dziecko, które kazano nam zostawić w trzecim miesiącu jego życia z obawy, że nie starczy nam miłości. Kiedy zadzwoniłam do męża, żeby podzielić się swoimi przypuszczeniami, kazał mi tylko głęboko oddychać. Jednak następnego ranka przyjechał do nas pod pretekstem przywiezienia Mirusiowi zabawek. Oczy zaszły mi łzami, gdy zobaczyłam, jak mój dzielny mąż stara się powstrzymać emocje. – Może zajrzę do niego? Kupiłem więcej pluszaków, więc może… – nie był w stanie wypowiedzieć jego imienia. Wzięlibyśmy go nawet, gdyby nie był to „nasz” Łukaszek, bo coś przyciągało nas do tego chłopca. Ale intuicja nas nie zawiodła – w pomalowanej na niebiesko jedynce leżał nasz najstarszy syn. Dziecko, które trzymałam w ramionach, czując rosnące we mnie życie. Od równie zaskoczonej co my opiekunki z domu dziecka dowiedzieliśmy się, że Łukaszek miał rodzinę, ale państwo rozstali się, gdy tylko syn zaczął sprawiać problemy wychowawcze. Nie wytrzymali próby, na jaką wystawiło ich adoptowane dziecko, a kiedy doszły to tego poważne kłopoty zdrowotne Łukasza, poddała się i jego adopcyjna matka. Nie winiłam żadnej z tych kobiet, choć po ostatniej musieliśmy długo się starać, aby syn na nowo zaufał dorosłym. Nie dziwi mnie, że samotną kobietę przeraziły kolejne operacje i żmudna rehabilitacja, ale my potraktowaliśmy jego problemy kostno-stawowe jedynie jak kolejne wyzwanie. Nawet trudny charakter Łukasza tłumaczyliśmy sobie jego stanem zdrowia. O dziwo, w dotarciu do starszego syna pomógł nam Mirek On natychmiast skradł serce Łukasza. Niemal od pierwszych chwil chłopcy motywowali się wzajemnie w pokonywaniu kolejnych zdrowotnych przeszkód. Jestem przekonana, że dzięki wsparciu Łukasza Mirek nauczył się nie tylko żyć z arytmią, ale i wspinać się po górach. Dlatego dzisiaj w niczym nie przypomina cherlawego chłopca sprzed lat. Zaś Łukasz, mimo ortez i kul, stał się w pełni samodzielny. Mówiono nam, że będzie leżał, w najlepszym wypadku jeździł na wózku, a on mieszka we własnej części domu, o którą dba lepiej niż ja o naszą, pracuje jako informatyk i ma więcej znajomych na całym świecie niż my z mężem w okolicy. No i jest jeszcze Hania. Nasz promyczek, o którym mąż dowiedział się przypadkowo, podsłuchując rozmowę pracownicy domu dziecka z jej koleżanką. Żaliła się, że gdyby tylko mogła, wzięłaby tę słodką istotkę do siebie, bo nikt nie chce dziecka, do którego rodzice, alkoholicy z problemami wychowawczymi, wciąż zachowali część praw. Postanowiliśmy jednak zaryzykować i zostaliśmy dla Haneczki rodziną zastępczą, ale nasze życie z córeczką i jej niestabilnymi emocjonalnie rodzicami to już osobna historia, którą być może kiedyś zdecyduję się podzielić. Na razie chciałam jedynie opowiedzieć wam, jak spełniło się moje największe pragnienie i zostałam matką. I to nie jednego, lecz trojga dzieci, a teraz nawet babcią! Czytaj także: „Do śmierci rodziców nie wiedziałam, że byłam adoptowana. Siostra wykrzyczała mi, że w końcu nie musi udawać, że mnie kocha” „Koleżanki pytały, dlaczego córka nie jest do nas podobna. Nie przyznawaliśmy się do tego, że jest adoptowana” „Adoptowałam syna sąsiadów, bo oddali go domu dziecka. To pomogło mi pozbierać się po śmierci dziecka”
„Zdradziłam chłopaka na imprezie. Przez jedną fatalną noc straciłam bratnią duszę i wielką miłość”
„Przez parę miesięcy po jego wyjeździe regularnie pisaliśmy do siebie listy. Aż raptem kontakt się urwał, Adam przestał odpisywać. Strasznie mnie to zraniło. Jak mógł tak bez słowa się ode mnie odciąć? Nasze koty też olał! Co go tak odmieniło? Jakaś nowa koleżanka? Byłam urażona i zazdrosna”.
Miałam czternaście lat, on szesnaście, kiedy wprowadził się do naszego bloku. Miał piękne piwne oczy i gęste, brązowe loki – to mi wystarczyło, żebym się w nim totalnie zabujała. Szybko zauważyłam, że mój nowy sąsiad regularnie znika gdzieś na całe popołudnia. Zaintrygowana, skryłam się za drzewem nieopodal naszego bloku, a kiedy Adam się pojawił, ruszyłam jego śladem. Nie zaszedł daleko: okrążył budynek i wlazł przez okienko do piwnicy. Zajrzałam do środka. Ciemno. Usłyszałam miauczenie, a zaraz potem głos Adama: – Możesz wejść, tylko ostrożnie, żeby ich nie wystraszyć. Zawstydzona, odruchowo się cofnęłam, udając, że mnie nie ma. Parsknął cichym śmiechem. – Już się nie chowaj, od początku wiedziałem, że za mną idziesz. No, skoro tak… Wślizgnęłam się do piwnicy. Kiedy mój wzrok przywykł do ciemności, dostrzegłam kilka wychudzonych kotów. Tłoczyły się przy misce, a Adam je głaskał. – Są bezdomne. Karmię je – wyjaśnił. W moich oczach stał się jeszcze wspanialszy. Urósł jakieś pół metra. Usiadłam pod ścianą i tylko patrzyłam. Po chwili jeden z burych dachowców sam do mnie podszedł i zaczął ocierać się o moją nogę. Pogłaskałam go, a on zaczął mruczeć jak motorek. – Proszę, proszę, sam do ciebie przyszedł, i to jak szybko. Widocznie wyczuł, że jesteś fajna – Adam uśmiechnął się do mnie. – Ja już to wiedziałem… Od tamtej pory chodziliśmy do kotów razem To był nasz sekret, nasza wspólna sprawa. Zdążyliśmy się zaprzyjaźnić, a moje uczucie do Adama przekształciło się z cielęcego zachwytu w coś głębszego, w zakochanie. I raptem wszystko się skończyło. Rodzice Adama podjęli decyzję o kolejnej przeprowadzce. Kiedy mi o tym powiedział, rozpłakałam się, a on przytulił mnie, pocałował i szepnął: – Obiecaj, że będziesz się opiekować naszymi kotami. Ten kumpelski całus przyprawił mnie o pąsy i przyspieszone bicie serca. Nie mniejsze wrażenie zrobiły na mnie jego słowa. Adam mi ufał, polegał na mnie! Przez parę miesięcy po jego wyjeździe regularnie pisaliśmy do siebie listy. Aż raptem kontakt się urwał, Adam przestał odpisywać. Strasznie mnie to zraniło. Jak mógł tak bez słowa się ode mnie odciąć? Nasze koty też olał! Co go tak odmieniło? Jakaś nowa koleżanka? Byłam urażona i zazdrosna. Ale byłam też młodziutka i szczenięcy ból serca minął jak katar, no, powiedzmy, jak grypa, w każdym razie moja pierwsza miłość stała się przeszłością. Za to moja druga miłość – ta do zwierząt – umocniła się i stała życiowym mottem. Studiowałam poza domem, w innym mieście, gdzie czułam się obco i samotnie. Nie potrafiłam odnaleźć się w tutejszych rozrywkach: imprezowaniu i chodzeniu do galerii handlowych. Nie umiałam zgrać się z koleżankami z roku. Płakałam po nocach w poduszkę, póki nie zrozumiałam, czemu jestem tak nieszczęśliwa – brakowało mi kontaktu ze zwierzętami. Na szczęście wiedziałam, jak temu zaradzić. Idąc do schroniska, czułam się podekscytowana jak dziecko przed Gwiazdką. A pierwszą osobą, która powitała mnie na miejscu był… Adam! Od razu go poznałam. Wyrósł i zmężniał, ale wciąż miał te swoje niesforne loki i piękne piwne oczy. On też mnie poznał i wyglądał na ucieszonego Spontanicznie się uściskaliśmy i to on oprowadził mnie po terenie schroniska, objaśniając zasady wolontariatu. Kiedy już zbierałam się do domu, Adam poprosił o mój numer telefonu. Zawahałam się. To on zerwał kontakt, przestał się odzywać, wykasował mnie ze swojego życia. Nawet nie przeprosił, ale… byliśmy wtedy jeszcze dziećmi. W porządku, nie będę pamiętliwa. Dałam mu numer mojej komórki, a on zadzwonił już tego samego wieczoru. Zaczęliśmy się umawiać. Widziałam, że mu się podobam, że mu na mnie zależy, ale inaczej niż jak na przyjaciółce z dzieciństwa. Wciąż jednak dręczyło mnie to, jak mnie kiedyś potraktował. W końcu nie wytrzymałam i zapytałam wprost, dlaczego zerwał naszą znajomość. – Przecież to ty się przestałaś odzywać! – zdumiał się. – Po mojej kolejnej przeprowadzce posłałem ci nowy adres, a ty nie odpisałaś. – Ale ja nie dostałam żadnego listu z nowym adresem! Jakby mnie nie słyszał… – Długo czekałem na odpowiedź. A kiedy jej nie dostałem, no, przyznaję, ubodło mnie to, uniosłem się honorem i już więcej nie pisałem. Bo w tamtym liście wyznałem… że cię kocham. Opuściłam ręce i spojrzałam mu prosto w oczy… O, Boże… Dwa wyznania w jednym. Zrobiłam pierwsze, co mi przyszło do głowy, i rzuciłam mu się na szyję. Nie mogłam uwierzyć, że rozdzielił nas przypadek, błąd poczty i nasza urażona duma. Na szczęście los postanowił to naprawić i znów nas połączył, i znów poprzez zwierzęta. Tym razem byliśmy już oboje na tyle dorośli, że nie skończyło się na przyjaźni czy platonicznym zauroczeniu. Szybko zostaliśmy parą. Pasowaliśmy do siebie jak ulał. Co więcej, mieliśmy dowód na to, że zostaliśmy połączeni przez siły wyższe. Oboje urodziliśmy się ze znamieniem, takim samym, w tym samym miejscu: ciemna plamka w kształcie chmury na prawej łydce. – To znak, że jesteśmy sobie przeznaczeni – powtarzał Adam. – Moja babcia tak mówiła. Że ludzi mający takie samo znamię albo są rodziną, albo się nią staną. Piękny przesąd. Byliśmy bratnimi duszami, które zostały parą. Oboje kochaliśmy zwierzęta i przyrodę, on studiował weterynarię, ja ochronę środowiska. Zamieszkaliśmy razem, Adam coraz częściej wspominał o ślubie… Chyba wystraszyłam się szybkiego tempa, w jakim rozwijał się nasz związek, i zrobiłam coś potwornie głupiego. Na imprezie w akademiku upiłam się i wylądowałam w łóżku z obcym facetem. Przyznałam się Adamowi, nie potrafiłabym go okłamywać. Miałam nadzieję, że mi wybaczy, ale… – Patrzę na ciebie i wyobrażam sobie… Nie dam rady! Zerwał ze mną i wyjechał, nie wiadomo dokąd. Zmienił też numer telefonu. Mijały lata, a ja wciąż nie mogłam przeboleć, że go straciłam. Czasem kusiło mnie, by go odnaleźć, jednak zawsze rezygnowałam. Bałam się rozczarowania. Może ma już inną? Nie mam prawa burzyć jego szczęścia, nie po tym, co mu zrobiłam. Zostałam starą panną z kotem, i było mi z tym całkiem dobrze. Skoro nie ma, co się lubi… Gdy trafił mi się służbowy wyjazd do Krakowa, nie protestowałem. Jako jedyna bez rodziny byłam najbardziej dyspozycyjna. Rzecz jasna wzięłam ze sobą mojego kota Dżeka. Po konferencji zabrałam go na spacer po Plantach; był w specjalnych szelkach i na smyczy. Szliśmy sobie spokojnie, kiedy wyskoczył na nas ogromny, kudłaty pies. Wystraszony Dżek wspiął się po mnie i wpił pazurami w głowę. Zasłoniłam twarz, chroniąc oczy. – Brutus, chodź tu! – usłyszałam. – Przepraszam, już go zabieram! Zerwał mi się ze smyczy, to pies ze schroniska, jeszcze go nie wychowałem. Ten głos… Niemożliwe… Spojrzałam przez palce i… to był on! Naprawdę Adam. Poczułam szaloną radość, onieśmielenie, nadzieję. Opuściłam ręce i spojrzałam mu prosto w oczy. Najpierw stanął jak wryty, a potem porwał mnie w ramiona i pocałował, nie zważając, że mam kota na głowie i być może męża. – Przepraszam, tak bardzo cię przepraszam – szeptał, tuląc mnie. – Duma, ta cholerna, głupia duma… On mnie przepraszał? Ja popełniłam błąd, zdradziłam go, zraniłam – siebie też przy okazji – ale on musiał dojrzeć, by zrozumieć, że miłość to też umiejętność wybaczania. Dostaliśmy trzecią szansę od losu i nie zamierzamy jej zmarnować. Czytaj także: „Mąż mnie zostawił dla ciężarnej kochanki. Moja niepłodność stała się świetnym wytłumaczeniem jego zdrady” „Chciałam się zemścić, bo mąż zdradził mnie z młodą lalą. Wyjazd z przyjaciółką był świetną okazją, by zrealizować plan” „Pierwszy chłopak mnie zdradził, drugi okradł. Trzeci póki co jest ideałem, zobaczymy, jaki numer mi wykręci”