polki.pl
type: channel
link: https://polki.pl
date: 2025-05-12T13:01:16.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: „Uwiodłam żonatego szefa, żeby dostać awans. Zostałam z nasionkiem w brzuchu i wypowiedzeniem w dłoni”
items: „Pożyczyłam wnukowi 12 tysięcy, a on nie ma zamiaru oddać. Przez niego dopadła mnie bieda”
items: „Wybuch gazu pozbawił mnie mamy. Gdy minął pierwszy szok, coś do mnie dotarło – przecież miałam wtedy u niej nocować”
items: „Mój czuły i wrażliwy mąż był w rzeczywistości lowelasem śliniącym się na widok studentek. Jednej nawet zrobił dziecko”
items: „Mąż zmarł, dzieci wyjechały za granicę, a ja straciłam pracę. Siedzę w domu sama jak palec, nikomu niepotrzebna”
items: „Konkubent jej nie pomagał, nie sprzątał, o zmianie pieluchy nie było mowy. Córka chyba też zapomniała o matce”
items: „Cieszyłam się z tego, że nie mogłam zostać mamą. Wolałam podróże od zafajdanych pieluch”
items: „Nikt nie mógł pomóc jej córce. Byłem bezradny. Dziecko odchodziło na oczach matki”
items: „Proces adopcyjny zakończył się fiaskiem, a mnie zżerały wyrzuty sumienia. Przez 6 lat cierpiałam katusze”
items: „Zdradziłam chłopaka na imprezie. Przez jedną fatalną noc straciłam bratnią duszę i wielką miłość”

„Uwiodłam żonatego szefa, żeby dostać awans. Zostałam z nasionkiem w brzuchu i wypowiedzeniem w dłoni”
type: item
date: 2025-05-12T13:00:42.000Z
subject: Z życia wzięte
subject: Po godzinach
subject: Opowiadania
subject: prawdziwe historie
description: „Po kilku godzinach Krzysiek wezwał mnie do swojego gabinetu. Ucieszyłam się, bo byłam pewna, że przemyślał całą sprawę i razem przez to przejdziemy. Nic bardziej mylnego. Krzysiek wręczył mi kartkę, na której była napisana moja rezygnacja z pracy za porozumieniem stron”.
encoded: Kariera zawodowa zawsze była dla mnie najważniejsza. Wprawdzie spotykałam się z kilkoma facetami, ale z żadnym z nich nie chciałam założyć rodziny. Nie interesowały mnie pieluchy, dzieci i nudne domowe pielesze. Taki był mój plan na życie i zamierzałam zrobić wszystko, aby go osiągnąć. Jednak los bywa przewrotny, a życie potrafi być bardzo nieprzewidywalne. Chciałam po trupach dojść do celu, a okazało się, że to ja najboleśniej odczułam swoje własne decyzje. Może byśmy poznali się nieco bliżej? Całe studia ciężko pracowałam, aby osiągnąć swój cel. Nie tylko cały swój czas poświęcałam nauce, ale także uczestniczyłam w dodatkowych kursach, brałam udział w bezpłatnych projektach i uczestniczyłam w niemal wszystkich dostępnych na uczelni praktykach. Czasami już nie miałam siły i padałam na twarz, ale przy każdym takim kryzysie pocieszałam się, że to wszystko w kolejnych latach bardzo się opłaci. I to się sprawdziło. Niemal od razu po ukończeniu studiów dostałam się do prestiżowej międzynarodowej firmy, która zapewniała nie tylko bardzo dobre zarobki, ale też świetne możliwości rozwoju i realne perspektywy awansu. Wartością dodaną był całkiem sympatyczny zespół ludzi i bardzo przystojny szef. I chociaż żadne miłostki i romanse mnie nie interesowały, to czasami dobrze było zawiesić wzrok na wysokim brunecie o pięknym uśmiechu i tajemniczym spojrzeniu. — Przystojny ten nasz kierownik, no nie? — zagadała mnie któregoś ranka koleżanka, gdy robiłyśmy sobie kawę. — Jest na czym zawiesić wzrok — uśmiechnęła się znacząco. — Kaśka, daj spokój — roześmiałam się. — Praca to nie miejsce na zauroczenia i miłostki godne nastolatki — dodałam. Jednak w myślach musiałam przyznać, że Krzysiek jest naprawdę przystojny i może podobać się kobietom. — Nie mów, że ci się nie podoba? — koleżanka spojrzała na mnie z uśmiechem. — Po prostu nie interesuje mnie — powiedziałam i poszłam do swojego pokoju. imo to przez resztę dnia jakoś trudno było mi o nim zapomnieć. Naprawdę był niezłym ciachem. A …

kobieta-w-ciazy-f8be869.png
width: 1200
height: 900

„Pożyczyłam wnukowi 12 tysięcy, a on nie ma zamiaru oddać. Przez niego dopadła mnie bieda”
type: item
date: 2025-05-12T12:00:00.000Z
subject: Po godzinach
subject: Z życia wzięte
subject: Opowiadania
subject: prawdziwe historie
description: „– No… Norbert teraz pozuje na takiego bogatego studenta. Kupuje drogie ciuchy i flirtuje z różnymi dziewczynami, a utrzymuje je przy sobie markowymi prezentami. To na to były mu pani pieniądze. Zachłysnęłam się powietrzem. Łzy stanęły mi w oczach. Mój kochany wnuczek…”.
encoded: Odkąd moja córka wyprowadziła się wraz z mężem i malutkim dzieckiem na odległą wieś, mieszkałam sama. Agatkę wychowywałam w pojedynkę, bo mój były mąż nie sprostał temu zadaniu. Na szczęście na brak pieniędzy nie narzekałam. W końcu dość sporo zarabiałam, a przy okazji udało mi się trochę odłożyć. Kiedy przeszłam na emeryturę, większość czasu spędzałam w domu. Nie przepadałam za tłumami, nigdy też nie byłam duszą towarzystwa, więc nie ciągnęło mnie do jakichś dodatkowych zajęć. Koleżanki, z którymi pracowałam, szybko przestały się ze mną kontaktować, zajęte własnym życiem, a ja nie próbowałam odświeżać tych znajomości. Jedynie czasem zadzwoniła do mnie Agatka, żeby opowiedzieć, co tam u nich słychać. W mój rozkład dnia wkradła się rutyna. Rano wstawałam dość wcześnie, szłam na zakupy, potem wracałam do domu i robiłam sobie kawę. Po kawie gotowałam obiad, a po obiedzie miałam czas na książkę. Później zabierałam się za kolację, natomiast wieczorem włączałam telewizję. Zdarzało się, że zasypiałam jeszcze podczas oglądanego filmu, niekiedy natomiast nadążałam z przeniesieniem się do łóżka. I chociaż taka kolej rzeczy bardzo mi odpowiadała, z czasem musiałam przyznać przed sobą, że czułam się w tym wszystkim bardzo samotna. Mój kochany Norbercik! Któregoś dnia, gdy właśnie rozpoczęłam lekturę, rozległ się dzwonek do drzwi. Trochę zaskoczona, poszłam otworzyć. – Tak? – spytałam. Nie miałam pojęcia, czego może chcieć ode mnie para młodych ludzi. Dziewczyna trzymała się nieco z tyłu, ale za to chłopak posłał mi szeroki uśmiech. Było w nim coś znajomego. – Babciu, to ja, Norbert! – rzucił. – Nie poznajesz? – Norbercik! – Ucieszyłam się. – Dziecko! Choć, niech cię uściskam! Kiedy zaprosiłam ich do środka, wnuk przedstawił mi swoją towarzyszkę. – To jest Marta, moja dziewczyna. Spodobała mi się. Taka cicha, poukładana, grzecznie, i co najważniejsze, cierpliwie odpowiadająca na wszystkie moje pytania. Nie lubiłam tych narzucających się dziewuch, trajkoczących tak głośno, że gło…

oszukana-babcia-4e6d4e8.png
width: 1200
height: 900

„Wybuch gazu pozbawił mnie mamy. Gdy minął pierwszy szok, coś do mnie dotarło – przecież miałam wtedy u niej nocować”
type: item
date: 2023-08-16T18:45:00.000Z
subject: Po godzinach
subject: Z życia wzięte
subject: Opowiadania
subject: prawdziwe historie
description: „Po pracy zjawiłam się u mamy, byłam bardzo zmęczona i bardzo zła. Pamiętam z tego dnia absolutnie wszystko. To znaczy wszystko, co zdarzyło się przed. Każdą chwilę pamiętam, każdą oglądałam i analizowałam w myślach setki razy, szukając w tym dniu momentu, gdy wszystko mogło potoczyć się inaczej”.
encoded: Dziś jest rocznica śmierci mojej mamy, już piąta. Pięć lat to wystarczająca ilość czasu, żeby przeżyć i zamknąć cały proces żałoby, nawet w najbardziej opornych osobnikach i najbardziej skomplikowanych przypadkach. Potrzebowałam ponad dwóch lat terapii, żeby uporać się z tym, co się wydarzyło. Po niej widzę świat zupełnie inaczej, a wiele słów wypadło z mojego słownika. Jednym z nich jest „przypadek”, drugim – „na pewno”. Wiem już, że zdarzyć się może wszystko, wszędzie i każdemu, a człowiek, choćby całe życie myślał, i tak nie wymyśli, co czeka go za zakrętem. I całe szczęście. Pięć lat temu pogoda nie była tak piękna jak dziś, wręcz przeciwnie – po trwającej od końca lutego wiośnie, w kwietniu nagle z pełną mocą wróciła zima. Popsuła szyki i zwarzyła humory wielu ludziom, w tym mnie. Przed wyjazdem rano do pracy znowu trzeba było skrobać szyby i odśnieżać samochód, trzeba też było przeprosić się z rękawiczkami i szalikiem i na powrót większość dnia spędzać w zamkniętych pomieszczeniach. Święta też minęły, a do następnych daleko. Ech… Może to również pogoda sprawiła, że tego dnia, pięć lat temu, wstałam, jak to się mówi, „lewą nogą”. Do pracy jechałam długo, mozolnie wlokąc się w korkach spowodowanych niespodziewanym atakiem zimy i zaskoczonymi drogowcami. Nie miałam ochoty tam nocować Dotarłam na miejsce już podminowana, a następne 8 godzin dostarczyło mi kolejnych powodów do zdenerwowania. Wszystko było nie tak – trudni klienci, trudne rozmowy, nawalający dostawcy (zima, szefowo!), i jeszcze z Iwoną się spięłam o pierdołę. Pamiętam z tego dnia absolutnie wszystko. To znaczy wszystko, co zdarzyło się „przed”. Każdą chwilę pamiętam, każdą oglądałam i analizowałam w myślach setki razy, szukając w tym dniu momentu, kiedy wszystko mogło potoczyć się inaczej. Pamiętam też, że kiedy po pracy zjawiłam się u mamy, byłam bardzo zmęczona i bardzo zła. Wiedziałam jednak, że jeśli odwołam wcześniej zapowiadaną wizytę, mama urwie mi głowę i zatruje życie telefonami i pytaniami…

w-zalobie-c3fcb7a.png
width: 1200
height: 900

„Mój czuły i wrażliwy mąż był w rzeczywistości lowelasem śliniącym się na widok studentek. Jednej nawet zrobił dziecko”
type: item
date: 2023-08-11T18:46:00.000Z
subject: Po godzinach
subject: Z życia wzięte
subject: Opowiadania
subject: prawdziwe historie
description: „Opowieści o romansach wykładowców ze studentkami zawsze wywoływały ironiczny uśmiech na mojej twarzy. Przecież Piotr by czegoś takiego nie zrobił! Może zbyt często sięgał po alkohol, ale za kobietami nigdy się nie uganiał. A tu proszę”.
encoded: Ja i Piotr znaliśmy się od dziecka, ale dopiero w dorosłym życiu nasze ścieżki się skrzyżowały. Zawsze nadawaliśmy na tych samych falach Nawet po wielu latach małżeństwa była między nami taka chemia, jak byśmy znali się zaledwie od wczoraj. Wieczne motyle w brzuchu – ubóstwiałam ten stan. W ogóle nie przeszkadzało mu to, że po dwóch ciążach moje ciało się zmieniło, że z każdym rokiem przybywało mi zmarszczek i siwych włosów. Patrzył na mnie dokładnie tak, jak tego ciepłego majowego poranka, gdy przypadkowo wpadliśmy na siebie na ulicy – wtedy właśnie zaczęło się nasze love story. Nie zwlekaliśmy ze ślubem. Zresztą, to wszystko potoczyło się jakoś samo i nie zdążyłam się obejrzeć, jak przed ołtarzem założyliśmy sobie złote obrączki. To był jeden z najwspanialszych momentów w moim życiu. On robił karierę na uczelni, a jak zajmowałam się domem i dziećmi. Lubiłam to, ale nie zrezygnowałam ze swojej pasji, jaką było malowanie. Każdą wolną chwilę spędzałam przy sztaludze, a zapach farb olejnych i terpentyny wprawiał mnie w coś w rodzaju twórczej ekstazy. Piotr doskonale to rozumiał. Nie był typem mężczyzny, który wychodził z założenia, że żona musi wszystko poświęcać dla rodziny. Nie było dla niego problemem ugotowanie obiadu czy zaopiekowanie się dziećmi, abym tylko mogła chwycić pędzle w garść i malować. Uwielbiałam nasze życie, nie było w nim niczego wymuszonego, toczyło się swoim naturalnym rytmem. Nie ustaliliśmy, że ty robisz to, a ty tamto – nie było takiej potrzeby. Strzegliśmy naszej prywatności i intymności, nie wpuszczając do naszego wspólnego życia zbyt wielu osób. To pozwalało nam zachować zdrowy – jak mi się wydawało – dystans do świata. Inni mogli nie istnieć – tylko my się liczyliśmy. Niestety do czasu… Alkohol rozpanoszył się w naszym domu zupełnie niepostrzeżenie Odkąd sięgnę pamięcią, Piotr nie krył się z tym, że lubi alkohol. Nie pił na umór i nie upijał się do nieprzytomności, a jednak tego alkoholu wciąż w domu przybywało. Nie powiem, że i ja nie lub…

zdrada-2-088a8fb.png
width: 1200
height: 900

„Mąż zmarł, dzieci wyjechały za granicę, a ja straciłam pracę. Siedzę w domu sama jak palec, nikomu niepotrzebna”
type: item
date: 2023-08-11T11:15:00.000Z
subject: Po godzinach
subject: Z życia wzięte
subject: Opowiadania
subject: prawdziwe historie
description: „Mąż i dzieci żartowali czasem, że chyba jestem podłączona do jakiejś dodatkowej baterii. Inni padali ze zmęczenia, ja parłam do przodu jak czołg. Kilka lat temu mój szczęśliwy świat zaczął się walić. Mój mąż zmarł nagle, potem dzieci wyjechały za granicę. Myślałam, że zarobią trochę i wrócą. Ale nie…”
encoded: Przez całe dorosłe życie byłam bardzo zajętą kobietą. Bywało ciężko, czasem miałam wrażenie, że doba jest za krótka, ale nigdy nie narzekałam na swój los. Szczęście bliskich było dla mnie najważniejsze Cieszyłam się, że ich mam, że jestem potrzebna. Prosiłam więc Boga tylko o jedno: by nigdy nie zabrakło mi energii i sił, by podołać wszystkim obowiązkom. Wysłuchał mojej prośby. Mąż i dzieci żartowali czasem, że chyba jestem podłączona do jakiejś dodatkowej baterii. Rzeczywiście, gdy inni padali ze zmęczenia, ja niestrudzenie parłam do przodu jak czołg. Kilka lat temu mój szczęśliwy świat zaczął się walić. Najpierw zmarł nagle mój mąż, potem dzieci wyjechały za granicę. Najpierw córka, niedługo po niej syn. Myślałam, że rozstajemy się tylko na kilka miesięcy. Popracują trochę, zarobią i wrócą. Ale nie… Zostali na obczyźnie. Kasia zamieszkała ostatecznie w Hiszpanii, Michał we Francji. Od tamtej pory widywaliśmy się tylko trzy, cztery razy w roku. Czy było mi przykro? Pewnie, że tak, ale starałam się o tym nie myśleć. Miałam przecież jeszcze swoją pracę i grono sprawdzonych przyjaciółek, z którymi spędzałam miło wolny czas. Choć więc brakowało mi bliskich, a moje życie nieco zwolniło, nie narzekałam jeszcze na samotność i bezczynność. Całymi dniami oglądałam seriale Spotkał mnie wtedy kolejny cios: wysłano mnie przymusowo na emeryturę. Nie chciałam odchodzić z firmy, bo planowałam, że popracuję jeszcze z pięć lat. Ale szef był nieubłagany. Powiedział, że co prawda żal mu się ze mną rozstawać, ale przez pandemię musi zredukować zatrudnienie. A przyzwoitość nakazuje mu, by pożegnać się z tymi, którzy będą mieli z czego żyć, opłacić rachunki. Byłam załamana. Czułam się stara, niepotrzebna. Nie wiedziałam, co ze sobą zrobić. Przecież w całym swoim dorosłym życiu nie miałam aż tyle wolnego czasu! Była pandemia. W normalnej sytuacji poszukałabym pewnie sobie natychmiast jakiegoś zajęcia. Poszłabym na wykłady Uniwersytetu Trzeciego Wieku, została wolontariuszką w schronisku …

samotna-babcia-c50dd7d.png
width: 1200
height: 900

„Konkubent jej nie pomagał, nie sprzątał, o zmianie pieluchy nie było mowy. Córka chyba też zapomniała o matce”
type: item
date: 2023-08-07T09:15:00.000Z
subject: Po godzinach
subject: Z życia wzięte
subject: Opowiadania
subject: prawdziwe historie
description: „Agata łączyła pokorę i determinację, może dlatego tak mi zaimponowała. Nie mogła na nikogo liczyć, chociaż nie mieszkała sama. Jerzy, jej partner życiowy, nadawał się moim zdaniem wyłącznie do porzucenia. Nie ukrywałam tego przed pacjentką ani przed zainteresowanym”.
encoded: Konkubent Agaty moim zdaniem nie przedstawiał sobą zbyt wielkiej wartości… No ale cóż, to jej wybór. Miałam tylko nadzieję, że pomoże pacjentce w dochodzeniu do sprawności po udarze. Ale okazało się, że Agata ma jeszcze córkę. Agata była bardzo dzielna Ulice opustoszały, przemierzałam je tylko ja i para zabłąkanych gołębi drepczących w poszukiwaniu pożywienia. Szłam szybko. Akurat nie miałam zleceń wymagających bezpośrednich zabiegów, wbiłam więc wzrok w telefon i czekałam. Wytrzymałam około pięć minut, potem podniosłam słuchawkę i zaczęłam obdzwaniać pacjentów. Wystukałam numer Agaty, filigranowej, cichej i doświadczonej przez los kobiety. Kilka miesięcy temu przeszła wylew, miała sparaliżowaną lewą część ciała, ale dzielnie walczyła i udawało jej się stopniowo usprawniać. Rzadko widywałam taką determinację, Agata wyglądała na drobną i słabą, lecz była kobietą ze stali. Zastanowiłam się i przerwałam połączenie. Nie byłam pewna, czy po tym, co zrobiłam, zechce ze mną rozmawiać. Często wysłuchuję zwierzeń pacjentów, czasem zaplątuję się w ich sprawy, ale tym razem było inaczej. Agata nie upoważniła mnie do wtrącania się w jej życie, zrobiłam to, bo mnie poniosło. Agata łączyła pokorę i determinację, może dlatego tak mi zaimponowała. Nie mogła na nikogo liczyć, chociaż nie mieszkała sama. Jerzy, jej partner życiowy, nadawał się moim zdaniem wyłącznie do porzucenia. Nie ukrywałam tego przed pacjentką ani przed zainteresowanym. Niech nie próbuje się stawiać! – Dlaczego tu jest tak brudno?! – grzmiałam, wchodząc do kuchni zastawionej naczyniami oblepionymi starym jedzeniem. – A co to panią obchodzi? – Jerzy z początku próbował się stawiać. – Siostrę, nie panią. Jestem pielęgniarką, nie pana znajomą – poprawiłam go najbardziej zimnym tonem, na jaki było mnie stać. Nauczyłam się go od przełożonej w szpitalu, strasznej służbistki, z którą spotkanie mogłoby się dla Jerzego skończyć żałośnie. – Pielęgniarki zajmują się chorymi, nie cudzą kuchnią – nie rezygnował Jerzy. – Pros…

pani-18e4f41.png
width: 1200
height: 900

„Cieszyłam się z tego, że nie mogłam zostać mamą. Wolałam podróże od zafajdanych pieluch”
type: item
date: 2023-08-05T19:30:00.000Z
subject: Po godzinach
subject: Z życia wzięte
subject: Opowiadania
subject: prawdziwe historie
description: „Po jakimś czasie tak bardzo pokochaliśmy nasze życie, że praktycznie nie było w nim miejsca na dziecko. Nie było takiej opcji”.
encoded: Wiedziałam o tym, że mój mąż, Filip, jest bezpłodny. Powiedział mi o tym jeszcze przed naszymi zaręczynami. Sama również pogodziłam się z tym, że nigdy nie będziemy biologicznymi rodzicami i, szczerze mówiąc, zaczynałam już przyzwyczajać się do tej idei. Ale los pokrzyżował nam plany i stał się... cud. Chociaż sama nie wiem, czy jest to dla mnie coś pozytywnego. W takim momencie? Tak niespodziewanie? Jak to, nie będziemy mieli dzieci? Początki nie były łatwe. Najpierw ogarnęła mnie panika. Jak to, nie będziemy mieli dzieci? Gdy Filip opowiedział mi o swoich problemach zdrowotnych, nie dowierzałam w to, co mnie spotkało. — Kinga, ja... na pewno nie będę mógł mieć dzieci. Byłem u dwóch lekarzy. Szanse są małe. Praktycznie ich nie ma — powiedział mi któregoś dnia. Było to jeszcze zanim mi się oświadczył, bo chyba chciał wszystko wyjaśnić zawczasu, żeby zostawić mi pole manewru. Zawsze troszczył się o moje potrzeby i między innymi za to tak bardzo go kochałam. Nie byłam może jedną z tych kobiet, które od zawsze marzyły o macierzyństwie i widziały się w roli matki, ale jednak gdzieś w mojej świadomości istniała wizja mnie z dzieckiem. A może bardziej chodziło o presję społeczeństwa? Sama nie wiem. Jednak po jakimś czasie pogodziłam się z myślą o tym, że zawsze będziemy tylko we dwójkę. Dlatego gdy mój ukochany mi się oświadczył, nie posiadałam się ze szczęścia i oczywiście powiedziałam "tak". Nie chciałam niczego zmieniać. A jednak los okazał się przekorny Po ślubie żyło nam się bardzo dobrze, chociaż obydwoje dopiero budowaliśmy swoje kariery małymi kroczkami. Ja rozpoczynałam działalność naukową, a mój świeżo poślubiony mąż był w trakcie przygotowywania się do roli radcy prawnego. Przed nami malowała się bardzo dostatnia przyszłość i obiecaliśmy sobie, że nie będziemy się załamywać wizją braku dziecka, tylko czerpać z życia to, co najlepsze. Rozwijać się, pracować w wymarzonym zawodzie, podróżować, spotykać się ze znajomymi. Po jakimś czasie tak bardzo pokochaliśmy nas…

niespodzianka-10fe207.png
width: 1200
height: 900

„Nikt nie mógł pomóc jej córce. Byłem bezradny. Dziecko odchodziło na oczach matki”
type: item
date: 2023-08-05T07:45:00.000Z
subject: Po godzinach
subject: Z życia wzięte
subject: Opowiadania
subject: prawdziwe historie
description: „Byliśmy normalną, szczęśliwą rodziną przez wiele lat. A potem nasze życie zmieniło się w horror. Długo wyrzucałem sobie, że nie zabraliśmy Basi do lekarza wcześniej”.
encoded: Basię poznałem, gdy miała trzy i pół roku. Zgubiła się w sali zabaw, do której zabrałem moje dwie siostrzenice. Stała sama, zapłakana Moje dziewczyny były starsze i dobrze znały zasady, nie bałem się, że mi się zgubią, ale ta kruszynka była wyraźnie oszołomiona nadmiarem wrażeń, hałasem i biegającymi we wszystkie strony starszymi dziećmi. Zobaczyłem ją, jak stała pod drzwiami wyjściowymi, zapłakana i przerażona, bo zgubiła mamę. Małej chyba przyszło do głowy, że należy wyjść na zewnątrz i jej poszukać, ale skutecznie jej w tym przeszkodziłem. – Chodź, zaraz znajdziemy twoją mamę – zaproponowałem, kucając przed nią. – Pójdziemy tam, do tej pani przy stoliku, i powiemy, że szukamy mamy Basi, dobrze? Kiedy użyłem jej imienia, wyraźnie nabrała do mnie zaufania. Chyba jeszcze nie rozumiała, że dorośli potrafią czytać, a ona miała naklejkę ze swoim imieniem na bluzeczce. Mama Basi znalazła się bardzo szybko. Była podobna do córeczki – tak samo niebieskooka i zapłakana. Raz widziałem, jak moja siostra zgubiła jedną ze swoich dziewczynek na festynie i przyznam, że w życiu nie widziałem w niczyich oczach takiej potwornej paniki. Domyślałem się więc, że ta kobieta przeżyła właśnie najgorsze minuty swojego życia. – Myślałam, że ją porwano! Widziałam taki… taki film! – ciągle łkała, nie mogła dokończyć zdania ze stresu. – Spokojnie, nikt jej nie porwał, jak widać, jest cała i zdrowa – przemawiałem do niej łagodnie. – A może pójdziemy do barku i wszyscy zjemy lody? Zawołam moje dziewczyny! Traktowała mnie jak biologicznego ojca Tak się poznaliśmy. Kaja była samotną matką, ojciec Basi zmarł tragicznie jeszcze przed jej narodzinami. Ja byłem singlem, czego nie omieszkałem podkreślić dwa razy. Jakoś dziwnie zależało mi, żeby do Kai dotarł mój status matrymonialny. Potem poszło już z górki. Moje siostrzenice wprawdzie miały sześć i siedem lat, ale bardzo ładnie zajęły się Basią, poszły we trzy do basenu z kulkami, a my – dorośli – mogliśmy porozmawiać, dojadając lody po dzieciach. Ś…

chora-corka-ea6d2cc.png
width: 1200
height: 900

„Proces adopcyjny zakończył się fiaskiem, a mnie zżerały wyrzuty sumienia. Przez 6 lat cierpiałam katusze”
type: item
date: 2023-08-05T06:45:00.000Z
subject: Po godzinach
subject: Z życia wzięte
subject: Opowiadania
subject: prawdziwe historie
description: „Sześć lat, patrząc na Mirusia, myślałam o Łukaszku, zadając sobie pytanie, czy wreszcie poznał smak matczynej miłości. Czy jest zdrowy i wciąż nosi imię nadane mu przez biologiczną matkę? Los sam dał mi odpowiedź”.
encoded: Przez lata miałam wyrzuty sumienia, że oszukałam tego chłopca, że przeze mnie nie będzie miał normalnego domu… – Mamo, nie widziałaś moich łobuzów? – zdyszany syn postawił walizki swojej rodziny i nie zdejmując butów, zerknął do pokoju. – Adaś gdzieś się nam zapodział… Uśmiechnęłam się, bo mimo czterdziestu dwóch lat i szpakowatych włosów w chwilach bezradności Mirek wciąż przypominał małego chłopca. – Na pewno pobiegł do Łukasza. Byłam przekonana, że wnuczek na pewno siedzi już na kolanach ukochanego chrzestnego. Na wspomnienie imienia brata Mirek natychmiast się rozpromienił. – Niesłychane, że kiedyś lekarze nie dawali mu wielkich szans na samodzielność – Mirek cmoknął mnie w policzek i pobiegł po resztę bagaży, rzucając w biegu pytanie o młodszą siostrę Hanię. „Niesłychane” – pomyślałam Zerkałam przez okno na zamieszanie panujące na podjeździe i położone tuż obok niego wejście do części domu należącej do młodszego Łukasza. Na myśl o synach nie potrafiłam przestać się uśmiechać. Wkrótce dołączy do nas Hania z mężem. Oprócz mnie nikt jeszcze nie wie, że czeka nas dzisiaj szczególne spotkanie. Nasza mała Haneczka spodziewa się dziecka! Poczułam w sercu znajome ciepło. – Spełniło się twoje marzenie, znów mamy dom pełen dzieci i roboty! – Do kuchni zajrzał mąż, oferując pomoc w przygotowaniu kolacji. Oboje wiedzieliśmy, jak wiele prawdy kryje się w tych słowach. Od czasów przedszkola marzyłam o licznej rodzinie. Jednak mijały lata bezowocnej walki o utrzymanie ciąży i powoli zaczęłam godzić się z myślą, że nigdy nie poznam smaku macierzyństwa. Wtedy ktoś ze znajomych wspomniał o adopcji, przytaczając historię szczęśliwej rodziny jakiejś swojej cioci. W naszych rodzinach nikt nie miał podobnych doświadczeń, dlatego nie przyszło nam do głowy, że w ten sposób możemy stać się rodzicami. Bliscy podeszli do naszego pomysłu z rezerwą, ponieważ na temat dzieci adopcyjnych krążyły różne opowieści, sami też biliśmy się z myślami, ale mimo tego postanowiliśmy zaryzykować. Lekarz…

seniorka-422b08d.png
width: 1200
height: 900

„Zdradziłam chłopaka na imprezie. Przez jedną fatalną noc straciłam bratnią duszę i wielką miłość”
type: item
date: 2023-08-04T18:15:00.000Z
subject: Po godzinach
subject: Z życia wzięte
subject: Opowiadania
subject: prawdziwe historie
description: „Przez parę miesięcy po jego wyjeździe regularnie pisaliśmy do siebie listy. Aż raptem kontakt się urwał, Adam przestał odpisywać. Strasznie mnie to zraniło. Jak mógł tak bez słowa się ode mnie odciąć? Nasze koty też olał! Co go tak odmieniło? Jakaś nowa koleżanka? Byłam urażona i zazdrosna”.
encoded: Miałam czternaście lat, on szesnaście, kiedy wprowadził się do naszego bloku. Miał piękne piwne oczy i gęste, brązowe loki – to mi wystarczyło, żebym się w nim totalnie zabujała. Szybko zauważyłam, że mój nowy sąsiad regularnie znika gdzieś na całe popołudnia. Zaintrygowana, skryłam się za drzewem nieopodal naszego bloku, a kiedy Adam się pojawił, ruszyłam jego śladem. Nie zaszedł daleko: okrążył budynek i wlazł przez okienko do piwnicy. Zajrzałam do środka. Ciemno. Usłyszałam miauczenie, a zaraz potem głos Adama: – Możesz wejść, tylko ostrożnie, żeby ich nie wystraszyć. Zawstydzona, odruchowo się cofnęłam, udając, że mnie nie ma. Parsknął cichym śmiechem. – Już się nie chowaj, od początku wiedziałem, że za mną idziesz. No, skoro tak… Wślizgnęłam się do piwnicy. Kiedy mój wzrok przywykł do ciemności, dostrzegłam kilka wychudzonych kotów. Tłoczyły się przy misce, a Adam je głaskał. – Są bezdomne. Karmię je – wyjaśnił. W moich oczach stał się jeszcze wspanialszy. Urósł jakieś pół metra. Usiadłam pod ścianą i tylko patrzyłam. Po chwili jeden z burych dachowców sam do mnie podszedł i zaczął ocierać się o moją nogę. Pogłaskałam go, a on zaczął mruczeć jak motorek. – Proszę, proszę, sam do ciebie przyszedł, i to jak szybko. Widocznie wyczuł, że jesteś fajna – Adam uśmiechnął się do mnie. – Ja już to wiedziałem… Od tamtej pory chodziliśmy do kotów razem To był nasz sekret, nasza wspólna sprawa. Zdążyliśmy się zaprzyjaźnić, a moje uczucie do Adama przekształciło się z cielęcego zachwytu w coś głębszego, w zakochanie. I raptem wszystko się skończyło. Rodzice Adama podjęli decyzję o kolejnej przeprowadzce. Kiedy mi o tym powiedział, rozpłakałam się, a on przytulił mnie, pocałował i szepnął: – Obiecaj, że będziesz się opiekować naszymi kotami. Ten kumpelski całus przyprawił mnie o pąsy i przyspieszone bicie serca. Nie mniejsze wrażenie zrobiły na mnie jego słowa. Adam mi ufał, polegał na mnie! Przez parę miesięcy po jego wyjeździe regularnie pisaliśmy do siebie listy. Aż rapte…

smutna-laska-fafe179.png
width: 1200
height: 900