„Żona zarabia więcej niż ja. Pewnie pojedzie na luksusowe wakacje w Chorwacji, a ja na biwak w lesie”
„– To może teraz zaszalejemy? Jakieś palmy, baseny, all inclusive – rzuciła Basia. – Tomek, stać nas na Chorwację i inne kraje! – dodała. Faktycznie, przy jej zarobkach było nas stać na wakacje za granicą, ale nawet nie przyszło mi do głowy, żeby jej to proponować. Z moją urzędniczą pensją… Wiadomo, że Basia by za to płaciła”.
Cieszyliśmy się jak dzieci, gdy Basia w końcu dostała pracę. Po latach wiązania z trudem końca z końcem pojawiła się w końcu szansa, że będziemy mogli odetchnąć finansowo… Długo po ślubie pracowałem tylko ja. Jestem urzędnikiem, kokosów więc nie zarabiam. Po tym, jak urodziła się nam dwójka dzieci, Michał i Natalia, moja żona długo była na urlopie macierzyńskim, a później skorzystała z wychowawczego. Do pracy na dawne stanowisko nie mogła wrócić, bo w międzyczasie firma upadła. Dorabiała korepetycjami z angielskiego. Z dwójką małych dzieci w domu trudno było mieć wiele lekcji, ale każdy grosz był ważny. Liczyliśmy na to, że gdy Michał i Natalia będą starsi, żona szybko znajdzie pracę. Z wykształcenia jest ekonomistką, a przed urodzeniem dzieci świetnie radziła sobie w handlu. I tak się stało. Już po mniej więcej dwóch miesiącach szukania pracy Basia wpadła do domu z radosną nowiną. – Udało się! Mam pracę. Cieszyłem się jej szczęściem, a nasza radość była tym większa, że dawało to szansę na nieco stabilniejsze życie. – Może już nie będziemy musieli co miesiąc pożyczać pieniędzy od rodziców – stwierdziła moja żona. Też miałem taką nadzieję, bo choć rodzice nie robili nam wymówek, to nie chcieliśmy co chwilę brać od nich pieniędzy, a potem oddawać w ratach. Basia szybko odnalazła się w nowej pracy Została najpierw przedstawicielem, a potem kierowniczką w dużej, międzynarodowej sieci handlowej. Robiła nie tylko to, co lubi, ale także to, co doskonale potrafi. Nic dziwnego, że szybko awansowała. Po kilku latach pracy została dyrektorką całego regionu. Szef chwalił ją na każdym kroku, podkreślając, że nie pamięta, by ktoś tak szybko piął się w górę. Oczywiście szły za tym coraz większe pieniądze. Zostając dyrektorką, Basia zaczęła zarabiać ponad trzy razy tyle, co ja. Do tego oczywiście służbowy samochód, komórka… Zaczęło nam się świetnie powodzić. Nie musieliśmy już pożyczać pieniędzy od rodziców, zaczęliśmy całą rodziną wychodzić do restauracji, do kina. Basia kupowała sobie markowe ciuchy, choć przyznaję – mimo świetnych zarobków nie wydawała na siebie fortuny. Raz na jakiś czas zaciągała i mnie do centrum handlowego, by kupić mi lepsze spodnie czy koszulę. Byłoby idealnie, gdyby nie to, że niemal za wszystko płaciła moja żona. A ja, przyzwyczajony do prowadzenia rodzinnego domu, opłacałem czynsz za mieszkanie, rachunki za gaz, prąd, telefon, kablówkę. I właściwie z mojej urzędniczej pensji wiele już nie zostawało. Z miesiąca na miesiąc było mi coraz bardziej głupio, że to nie ja spełniam kolejne zachcianki dzieci, nie ja płacę za nasz weekendowy wyjazd do parku wodnego czy na narty zimą. Nie chodziło o męską dumę, tylko takie poczucie, że to ja powinienem przynosić do domu więcej pieniędzy. Chciałem z nią porozmawiać, ale nie potrafiłem Myślałem, żeby porozmawiać o tym z Basią, ale nie wiedziałem, jak zacząć rozmowę. Przecież ani nie wypominała mi, że zarabiam mniej, ani nie wydawała pieniędzy na byle co. Właściwie powinienem być bardzo zadowolony, że tak ułożyła się nasza sytuacja rodzinna. Siedziało to jednak we mnie na tyle głęboko, że postanowiłem podzielić się tym z moim kumplem Wiktorem. – Nie masz większych kłopotów? – spytał Wiktor, gdy powiedziałem mu, o co chodzi. – Nie rozumiesz, to nie jest kłopot. Mam poczucie winy, że to nie ja jestem głową rodziny. To Basia dużo więcej zarabia, od niej zależy, czy gdzieś pojedziemy, czy nie. Czy coś kupimy… – próbowałem wyjaśnić Wiktorowi, w czym tkwi problem. – Urażona męska duma – skomentował krótko mój kolega. Próbowałem o tym nie myśleć, ale zupełnie mi nie wychodziło. Tym bardziej że już po roku pracy Kasi na nowym stanowisku, wczesną wiosną, zagadnęła mnie: – Co w tym roku robimy w wakacje? – Pewnie jak zwykle w ostatniej chwili coś wymyślimy. Może na kilka dni pojedziemy na Słowację. To nasze polskie morze piękne, ale drogie – odpowiedziałem chyba jakoś automatycznie. Co roku tak robiliśmy: podczas urlopu szukaliśmy taniej kwatery i wyjeżdżaliśmy na kilka dni. Na więcej nie było nas stać. – To może teraz zaszalejemy? Jakieś palmy, baseny, all inclusive – rzuciła Basia. – Tomek, stać nas na Chorwację i inne kraje! – dodała. Faktycznie, przy jej zarobkach było nas stać na wakacje za granicą, ale nawet nie przyszło mi do głowy, żeby jej to proponować. Z moją urzędniczą pensją… Wiadomo, że Basia by za to płaciła. Kilka dni później moja żona wróciła z pracy obładowana katalogami i ofertami biur podróży. Z reklamówki wyjęła butelkę wina, dużą paczkę ulubionych przez dzieci chipsów i zaproponowała wspólne szukanie miejsca na tegoroczne wakacje. Dzieci były w siódmym niebie. Oczywiście także się cieszyłem, ale w tyle głowy wciąż siedziały te moje finansowe dylematy. Wakacje były wspaniałe, dwa tygodnie w Egipcie zleciały błyskawicznie, wybawiliśmy się za wszystkie czasy. No i ja z dziećmi pierwszy raz lecieliśmy samolotem, co było równie wielką przygodą jak cały wyjazd. Dla Basi to był już kolejny lot, w ostatnich miesiącach firma kilka razy wysyłała swoją panią dyrektor służbowo po Europie… Parę tygodni po rozpoczęciu roku szkolnego w klasach syna i córki ogłoszono plany na najbliższe miesiące. – Zielona szkoła ma być albo we Wrocławiu i okolicach, albo objazdowa wycieczka po Niemczech. Mamy zdecydować z innymi klasami – zakomunikował Michał. – A my nie chcieliśmy na zieloną szkołę. Większość była za białą. Tylko mamy jeszcze wybrać miejsce. Ale pewnie gdzieś koło Zakopanego – poinformowała Natalia. Zastrzegłem, że to jeszcze nic pewnego, że pojadą na te zielone i białe szkoły. – Zobaczymy, ile to będzie kosztowało. Pewnie dość drogo. Wychowawcy nie powiedzieli jeszcze, ile mniej więcej… – zacząłem rozmowę, gdy w słowo weszła mi Basia. – Tomek, daj spokój. Pewnie, że pojadą – powiedziała do mnie, a dzieciom: – Pojedziecie, nie martwcie się. Tylko musimy dowiedzieć się więcej o tych wyjazdach. Poczułem się bardzo głupio Zapomniałem przez chwilę, że przecież moja żona świetnie zarabia. Szkoda, tylko, że nie ja… Musiałem coś zrobić! Na podwyżkę w urzędzie nie miałem co liczyć, a jeśli już, to jakąś niewielką. Nie miałem też żadnych innych propozycji, by zmienić pracę. Przypomniałem sobie jednak, że na ostatnim spotkaniu Wiktor mówił, że dorabia sobie składaniem prac magisterskich czy dyplomowych. – Wpada mi całkiem fajny, dodatkowy pieniądz – mówił. Uznałem, że warto spróbować. Po tylu latach pracy przy komputerze znam świetnie nie tylko programy edytorskie, ale i graficzne. Poradzę sobie ze złożeniem takich prac. Do pomysłu podszedłem profesjonalnie. Dałem ogłoszenie w lokalnej gazecie, na edukacyjnych stronach internetowych, rozniosłem nawet ulotki po szkołach i uczelniach. I czekałem na zlecenia. Telefon jednak nie dzwonił. Gdy nie miałem zleceń przez kilka pierwszych dni, jeszcze nie za bardzo się przejmowałem. Gorzej, że nikt nie zgłosił się przez blisko miesiąc. Byłem załamany, tak liczyłem, że bardziej dorzucę się do rodzinnego budżetu, pokażę Basi, że ja też potrafię zarobić dobre pieniądze. Chciałem porozmawiać na temat tej dodatkowej pracy z Wiktorem, ale bałem się, że się wścieknie, gdy usłyszy, że kopiuję jego pomysł i robię mu konkurencję. Dalej przeglądałem więc portale z ofertami pracy. Pewnego wieczora siedziałem załamany przed komputerem, wertując kolejne strony portali z ofertami pracy. Nie zauważyłem nawet, gdy do pokoju weszła Basia. – Szukasz pracy? Coś się stało w urzędzie? – spytała zdziwiona. Nie chciałem kłamać – Głupio mi, że tak mało zarabiam… – zacząłem i zabrakło mi słów. Basia przytuliła mnie, tak jak zawsze przytula nasze dzieci. – Tomuś, nie przejmuj się tym, nie rób sobie wymówek. Kiedyś tylko ty pracowałeś i zarabiałeś na naszą rodzinę. Teraz ja mam lepszą pensję, ale dla mnie to nie ma żadnego znaczenia – powiedziała. – Jestem facetem, powinienem przynosić do domu lepsze pieniądze – mówiłem. – Pieniądze nie załatwią wszystkich spraw. Ja więcej pracuję, często wyjeżdżam, ale ty wtedy zajmujesz się domem. Nie widzisz, jak dużo dla nas robisz? Masz stałą pracę, a to w tych czasach bardzo ważne. Zrobiło mi się lepiej, poczułem ulgę, że wygadałem się Basi. Tylko czy to uciszy już na zawsze moją męską dumę? Tomasz, 37 lat Czytaj także: „Poszedłem na randkę w ciemno, ale pomyliłem stoliki. To był największy i najlepszy błąd, jaki w życiu popełniłem” „Po rozwodzie zostałam z 2 dzieci bez kasy, a mój eks bawił się w tropikach. W pewnym momencie coś we mnie pękło” „Żona nie znosi mojej rodziny, bo jest zbyt wiejska. Komunię naszego syna nazwała cyrkiem i trzasnęła drzwiami”
„Syn i wnuk są w jednym wieku. Nikt się nie zastanawia, co czują dzieci starych rodziców. Ja wiem. Wstydzą się”
Panuje przekonanie, że mężczyzna może zostać rodzicem w każdym wieku. Kobiecie nie pozwala na to zegar biologiczny.
Nikt jednak nie zastanawia się, co czują dzieci takich późnych rodziców. Ja już wiem. Syn się mnie wstydzi. Pół godziny temu zadzwoniła do mnie córka z pytaniem, czy wiem o tym, że Marek pobił się z Natanielem. Obaj mają podbite oczy, Natanielowi trzeba było założyć cztery szwy na łuk brwiowy a Marek ma wybite palce w prawej ręce. – Możesz odebrać Marka ze szpitala, bo chyba nie będzie chciał, abyśmy go podwieźli do domu – stwierdziła Joanna. – Pobili się? – nie mieściło mi się to w głowie. – Dlaczego? Przecież kumplują się od dzieciństwa! – Marek sam ci wszystko opowie, mnie w to nie mieszaj – odcięła się moja córka, więc wyczułem, że sprawa nie jest przyjemna. Najwyraźniej czekało mnie ciężkie popołudnie... Najchętniej zwaliłbym obowiązek pojechania po Marka na Ewę, ale akurat wyjechała służbowo i zostałem sam na posterunku. Zebrałem się więc w sobie i 20 minut później zaparkowałem pod izbą przyjęć. – Chciałbym porozmawiać z lekarzem w sprawie Marka Piekarskiego. Czy to pewne, że to tylko wybicie palców, czy może złamanie? Było robione prześwietlenie? – zasypałem babkę w rejestracji gradem pytań. – A pan ma upoważnienie od rodziców chłopca, żeby zobaczyć wyniki badań? Jest pan jego dziadkiem? – zapytała mnie oschle. – Bo my dalszej rodzinie karty pacjenta nie wydajemy bez pozwolenia opiekunów prawnych. Jestem już uodporniony na takie słowa. Także na to zdumienie, które potem maluje się na twarzy mojego rozmówcy, kiedy wyjaśniam krótko. – Jestem ojcem Marka! Tak, mam 71 jeden lat i ten chudy czternastolatek jest moim synem. I wiem także, że mógłbym być jego dziadkiem, bo w końcu mam także wnuka w jego wieku. To Nataniel. Ten, z którym pobił się dzisiaj Marek. Nie mówię nigdy, że Marek był „wpadką”, bo za bardzo go kocham, aby tak go nazywać. Jednak prawdą jest, że w wieku 56 lat najmniej spodziewałem się tego, że zostanę jeszcze kiedyś ojcem. Wszystko zaczęło się zupełnie niewinnie. Kumpel zaciągnął mnie do nowego klubu, tak żeby się trochę rozerwać wieczorem. Początkowo się opierałem, bo chociaż uwielbiam tańczyć, to towarzystwo dzieciaków w wieku mojej dwudziestoparoletniej córki średnio mi odpowiada. A przecież do takich klubów przychodzą jeszcze młodsze dzieciaki! Czasami to aż strach odezwać się tam do jakiejś dziewczyny, bo makijaż sugeruje przekroczoną dwudziestkę, a tak naprawdę ona jeszcze nawet nie ma dowodu osobistego! W każdym razie do tej pory z reguły rezygnowałem z chodzenia do klubów, ale teraz Kacper mnie zapewnił, że ten jest dla ludzi powyżej trzydziestki, a właścicielem jest jego znajomy i zarządził, że na bramce trzeba pokazać dowód tożsamości z datą urodzenia. – Smarkacze się nie przecisną, a w klubie jest naprawdę świetna atmosfera – stwierdził. Dałem się więc namówić i nie żałowałem, bo faktycznie towarzystwo było od dawna pełnoletnie, a z głośników leciała fajna muzyka, żadne tam nowoczesne łubu-du, tylko same dawne przeboje. Człowiek mógł postawić drinka poznanej kobiecie bez obawy, że zaraz go zakują w kajdanki za rozpijanie nieletnich. Tam właśnie poznałem Ewę. Miała 36 lat i była szefową marketingu w firmie kosmetycznej. Szczuplutka, zadbana, na pierwszy rzut oka dałbym jej nie więcej lat, niż miała moja córka, czyli 28. Ale Ewa była o niebo dojrzalsza od Joanny. Gadało się nam wspaniale. No i tańczyła świetnie, co mnie bardzo w niej ujęło. Współczesne kobiety nie dają się w tańcu prowadzić. Chcą, podobnie jak w życiu, rządzić swoim partnerem, a z Ewą czasami miałem wrażenie, jakbym tańczył ze swoją Julią. Brakowało mi bardzo mojej żony, chociaż minęło już osiem lat od jej śmierci, to nadal za nią tęskniłem jak szalony. Na tańcu podobieństwa między Julią a Ewą się kończyły. Pierwsza była blondynką, druga drobną szatynką o stanowczym głosie. Młodszą ode mnie o dwadzieścia lat! Poznając Ewę miałem 56 lat i uważałem, że życie mam już za sobą, a przynajmniej pewne przyjemności. Seks na przykład. Między bajki wkładałem opowieści facetów w moim wieku, jakie to mają branie i jak potrafią zadowolić kobietę. Wiem dobrze, że to tylko takie męskie gadanie. Jak to mówią, krowa, która dużo ryczy.... Co ja sobie myślałem? Nie obiecywałem sobie więc wiele tamtego wieczoru, ot taniec i miłą rozmowę. Byłem pewny, że Ewa będzie wolała towarzystwo kogoś w swoim wieku, a tymczasem ona jednak wybrała mnie. To ona zaproponowała tamtego wieczora, abyśmy poszli jeszcze do niej na drinka, a potem, no cóż, na drinku się nie skończyło. Byłem szczęśliwy jak norka, kiedy kochaliśmy się przez pół nocy, ale uważałem, że to jednorazowa historia. Taki kaprys młodszej ode mnie o tyle lat dziewczyny. A jednak potem zaczęliśmy się spotykać... Ewa od początku wiedziała, że jestem wdowcem i mam córkę młodszą od niej zaledwie o osiem lat. Za to Joanna nic nie wiedziała o Ewie, bo nie uznałem za stosowne się jej zwierzać. Po co? Byłem pewny, że historia z Ewą to jedna z tych w stylu "trafiło się ślepej kurze ziarno". Zaczęła się nagle i równie szybko mogła się skończyć. Po co więc angażować w mój chwilowy związek całą rodzinę i, co tu dużo mówić, narażać się prawdopodobnie na zdumienie i docinki. Tymczasem mijały tygodnie, ja czułem się świetnie przy Ewie, a i ona przy mnie najwyraźniej także, skoro nie zamierzała ze mną zrywać. Wyglądało więc na to, że wszystko jest w porządku i mile spędzamy sobie razem czas. Jednak pewnego wieczoru, kiedy otworzyliśmy butelkę wina, moja ukochana, zwykle raczej śmieszka, popadła w melancholijny nastrój i stwierdziła, że niczego tak nie pragnie na świecie, jak dziecka. Życie do tej pory jej się nie ułożyło tak, jak chciała. W ciągu kilkunastu ostatnich lat rozpadły jej się dwa poważne związki, w tym jeden to było małżeństwo. Z żadnym z partnerów nie doczekała się dziecka, a zegar biologiczny tykał. Uznała w pewnym momencie, że widocznie tak miało być, że nie będzie jej dane zostać matką i pozornie się z tym pogodziła. Realizowała się w inny sposób, działając na przykład w fundacji na rzecz wiosek dziecięcych. Ale czasami dochodził jednak do głosu jej instynkt macierzyński i się rozklejała. Tak jak tamtego wieczoru. Płakała, że widocznie nie byłaby dobrą matką, ja ją zapewniałem usilnie, że wręcz przeciwnie i tak się w tym zapędziłem, że kiedy pochlipując zapytała mnie znienacka, czy chciałbym zostać ojcem jej dziecka, odparłem, że dlaczego nie? Nie brałem tego na poważnie, bo chociaż wieczór skończył się w łóżku, a Ewa poprosiła, żebym tym razem nie zakładał prezerwatywy, to sądziłem, że i tak od razu za pierwszym razem nic z tego nie będzie. A jednak było! Co więcej, sam nie wiem, które z nas było bardziej przerażone, gdy na teście pojawiły się dwie kreski zwiastujące ciążę – Ewa czy ja? Ona nie pamiętała już emocji, które nią kierowały tamtego wieczoru i była przerażona późnym macierzyństwem ze starszym od siebie o 20 lat facetem tak bardzo, że nie pozostało mi nic innego, jak utwierdzić ją w przekonaniu, że świetnie sobie da radę, a ja jej we wszystkim pomogę. Aborcja nie wchodziła w grę, bo w gruncie rzeczy wiedziałem, że Ewa pragnie tego dziecka najbardziej na świecie. Ale czy ja go chciałem? Trudne pytanie. I tak, i nie. Z jednej strony miałem przebłyski takiej dumy, że mi się udało i zostanę ojcem. A z drugiej świadomość, że kiedy mój potomek się urodzi, będę miał 57 lat. I ta druga myśl zwalała mnie z nóg. Strasznie także bałem się przyznać mojej córce, że będzie miała rodzeństwo. Zabierałem się do tego i zabierałem, nie potrafiąc znaleźć słów, aż w końcu doszło do absurdalnej sytuacji. – Będzie dzidziuś! – wpadła pewnego dnia do mnie Joanna, w jakieś dwa tygodnie po tym, jak dowiedzieliśmy się z Ewą, że zostaniemy rodzicami. – A ty skąd wiesz? – wypaliłem zdumiony, bo przecież jeszcze się z moją ukochaną nawet nie znały. – No, jak to skąd? Test wyszedł pozytywnie! – odparła. – I nie martwi cię to, że zostaniesz starszą siostrą? – zapytałem zachwycony, kompletnie zakręcony i pogrążony w swoich sprawach. – Jaką znowu siostrą? Będę mamą! – wykrzyknęła na to Asia, patrząc na mnie jak na wariata, a potem nagle zamilkła. – Tato, czy ty chcesz mi coś powiedzieć? – zapytała ostrożnie. Ano, chciałem. Jak się można było spodziewać, moja córka najpierw wpadła w histerię. Nazwała mnie niewyżytym satyrem i krzyczała, że nie chce, aby jej dzidziuś kiedykolwiek miał do czynienia z takim dziadkiem, bo co ona mu niby ma powiedzieć? Że ma wujka w swoim wieku? Potem, kiedy już się wypłakała, a ja jej podawałem chusteczki, zapytała, czy jestem szczęśliwy. Pomyślała ostatnio, że muszę kogoś mieć, bo chodzę taki odmieniony i ożywiony. A przecież po śmierci mamy tak bardzo przyklapłem. Więc ona się nawet cieszyła, że wreszcie znowu jestem szczęśliwy, ale po co mi to dziecko? No i w takim razie, ile lat musi mieć moja wybranka. A jeśli jest od niej młodsza, to ona po prostu tego nie zniesie! Tutaj na szczęście mogłem jej odpowiedzieć, że Ewa jest starsza, chociaż może niewiele, ale jednak. Natomiast w życiu bym się nie przyznał, że ciąża jest właściwie efektem wpadki, albo raczej brawury, więc poszedłem w zaparte, że była upragniona i przemyślana. – Chcieliśmy z Ewą w ten sposób przypieczętować nasz związek – oświadczyłem z powagą. Córka mi wybaczyła, chociaż nadal miała mnóstwo obaw, jak się właściwie będzie czuł jej brat lub siostra, mając siostrzeńca w swoim wieku. – Ja temu dzieciakowi już współczuję! – westchnęła. Ewie na szczęście jednak tego nie powiedziała. Obie moje dziewczyny w rezultacie bardzo się zaprzyjaźniły i cieszyły się, kiedy się okazało, że na świat przyjdzie dwóch chłopców. Marek i Nataniel. Ja od początku byłem przygotowany na to, że wszyscy będą sądzili, z jestem dziadkiem ich obu. Nie powiem, żeby to nie bolało, kiedy po raz setny słyszałem jak o Marku ludzie mówią „pana wnuczek”, ale z czasem nauczyłem się nawet nie prostować, że syn. Chyba że musiałem, jak teraz w szpitalu. Rejestratorka oczywiście się zdziwiła, po czym pokazała mi drzwi, za którymi urzęduje lekarz. Palce istotnie okazały się tylko wybite i zostały już nastawione. Pozostało jeszcze tylko pytanie, o co chłopcy się pobili. Kiedyś zdarzały im się bójki, to prawda. Ale to były tylko takie niewinne potyczki o zabawki i raczej z pełną odpowiedzialnością mogę powiedzieć, że naprawdę się lubili. Spędzali ze sobą mnóstwo czasu, często jeździli razem na wakacje i byli brani za rodzeństwo. Żaden z nich wtedy nie prostował, że jeden jest wujkiem, a drugi siostrzeńcem. Oczywiście, kiedy byli bardzo mali, nie zdawali sobie sprawy z koligacji rodzinnych. Potem dopiero trzeba było im tłumaczyć, kto jest czyim ojcem i dziadkiem. Ale i wówczas nie było to dla nich jakimś większym problemem. W każdym razie najczęściej większą sensację robili z tego obcy ludzie i Marek z Natanielem szybko odkryli, że jeśli chcą kogoś zszokować, to powinni opowiedzieć swoją rodzinną historię. Wydawało mi się więc naiwnie, że wszystko jest w porządku. Niestety nadszedł trudny czas dojrzewania i naturalnej rywalizacji. Mój syn i wnuk chodzili wprawdzie do różnych szkół, ale Marek często bywał u Nataniela i spotykał się z jego towarzystwem. Nie miałem pojęcia, że poprosił Nataniela, aby mu nie robił obciachu tak starym ojcem i obaj utrzymywali, że jestem ich dziadkiem, tylko mieszkam ze swoją drugą córką, Ewą, matką Marka, bo jego ojciec nie żyje. Historia ta spełniała swoją rolę wspaniale, a chłopcy trzymali sztamę. Niestety, obaj czternastolatkowie pewnego dnia zadurzyli się w tej samej dziewczynie i ruszyli do walki o jej względy. Kiedy nastolatka wybrała mojego syna, wnuk się wściekł i wbrew wcześniejszej umowie przy wszystkich wygadał, że Marek tak naprawdę jest jego wujkiem, bo spłodził go dziadek. Towarzystwo oczywiście natychmiast wyśmiało Marka, jak to nastolatki. A ten upokorzony rzucił się na Nataniela z pięściami i obaj się pobili. Kiedy dowiedziałem się, jaka była przyczyna bójki chłopców, zrobiło mi się przykro. Nie sądziłem, że kiedykolwiek do tego dojdzie, że mój syn będzie się mnie wstydził. A przecież powinienem był to przewidzieć. Na co ja w sumie liczyłem? Przekroczyłem siedemdziesiątkę i nawet jeśli nie wyglądam na swoje lata, to jednak nie mogę się równać z o dwadzieścia lat młodszymi ode mnie ojcami kolegów Marka. Nie mogę się równać także ze swoim własnym zięciem, który ma syna w wieku mojego. Gdy jeszcze chłopcy byli mali, to jakoś dawałem radę. Grałem z nimi w piłkę, jeździłem na rowerze i na nartach. Dzisiaj jeszcze na rowerze jakoś pojadę, ale na nartach? Wykluczone, przez moje kolana! Aż do dzisiaj nie zdawałem sobie z tego sprawy, jak bardzo mój syn jest przez to pokrzywdzony, że ma takiego ojca, jak ja. To znaczy niby o tym wiedziałem, ale spychałem ten problem do podświadomości. Nie chciałem o tym myśleć. Po tej bójce zobaczyłem wszystko w całej ostrości. W dodatku Marek wykrzyczał mi, że od dawna ma mi za złe, że na wstępie dostał w mojej osobie dziadka a nie ojca. Że brakowało mi luzu i szaleństwa, i on się zawsze mnie wstydził. Jeszcze w podstawówce poprosił mamę, aby tylko ona chodziła do szkoły na wywiadówki, żebym mu nie robił obciachu. I często rezygnował z mojego towarzystwa. A więc wtedy, kiedy ja byłem dumny, że mam tak zaradnego syna, on tymczasem unikał chodzenia ze mną, bo się mnie wstydził! Zabolało mnie to wszystko, co usłyszałem od Marka, ale... przecież mój syn ma wiele racji. Gdyby wtedy, czternaście lat temu, ktokolwiek mnie zapytał, czy chcę mieć dziecko, to bym go wyśmiał! I zaprzeczył! Wiele razy myślałem o tym, że chętnie bym cofnął czas i poszedł inną drogą. Nie dlatego, że nie jestem zadowolony z syna. Bo kocham i jego, i moją żonę Ewę. Ale czasami sobie myślę, że jestem dla nich kulą u nogi. Syn się mnie wstydzi, a żona ma dopiero pięćdziesiąt lat i wiem, że chciałaby jeszcze gdzieś wyjść, potańczyć. Ale siedzi w domu ze względu na mnie, bo ja już na nic nie mam siły. Z drugiej strony, myślę sobie, że przecież nikt Ewy nie zmuszał do związku ze mną. Skoro więc wciąż jesteśmy razem, to widocznie ona tego chce. Czytaj także:„W ramach świątecznych porządków wymiotłam też faceta. Całe nasze wspólne życie zmieściło się w 6 workach na śmieci”„W Święta pod choinką znalazłam nauczkę od życia. Ze złamanym serce usiądę do Wigilii, bo zaufałam facetowi”„Bożonarodzeniowy jarmark puścił mnie z torbami. Wpadłam w pułapkę, przez którą w Wigilię chyba będę gryzła sianko”
„Mąż myślał, że jak miał ciężkie dzieciństwo, to wszystko mu wolno. Zrobił kochance dzieciaka i oczekuje wybaczenia”
„Męczę, dręczę samą siebie i wszystkich dookoła, tylko czy to ma jakikolwiek sens? Oczekuję orderu, a otrzymuję ciosy. W najlepszym razie – wzruszenie ramion”.
Jak spojrzę wstecz na swoje życie, to wydaje się, że bezustannie walę głową w mur, mimo że wszędzie tam są drzwi, wystarczyłoby otworzyć. Taka jestem… Uczciwa? Ambitna? Uparta? Nie wiem, z czego się to bierze, ale zawsze wybieram najtrudniejsze rozwiązania. Najmniej oczywiste. Wymagające hartu ducha. Męczę, dręczę samą siebie i wszystkich dookoła, tylko czy to ma jakikolwiek sens? Oczekuję orderu, a otrzymuję ciosy. W najlepszym razie – wzruszenie ramion. – Bo ty masz takie wysokie standardy, mamo, wkurzająco wysokie – powtarza moja córka Marta. – I co ci to dało, że byłaś taka święta przez tyle lat? Naprawdę myślisz, że do nieba pójdziesz? Oczywiście w jakimś sensie nic mi to nie dało, przegrałam. I wcale nie uważam, że moje standardy są wysokie, po prostu staram się być uczciwa, konsekwentna i niewiele wymagam od innych. Znacznie więcej od siebie samej. Tak zostałam wychowana, tak ukształtowało mnie życie. Już się nie zmienię. Pewnie, że mogłam się rozwieść dawno temu, kogoś jeszcze poznać. Ułożyć sobie życie zupełnie inaczej, lepiej. Ale czy było to dla mnie możliwe? Kiedy wychodziłam za Janka, miałam serce złamane przez innego. Janek był lekiem na złamane serce To Andrzej był moją wielką miłością, jeszcze w liceum – najprzystojniejszy chłopak w szkole, syn lekarzy mieszkających w poniemieckiej willi, prywatna praktyka, duże pieniądze. Andrzej sam wybierał się na medycynę i oczywiście poszedł w ślady rodziców. Z tego, co wiem, jest teraz człowiekiem sukcesu, szanowanym i bogatym. Ja wyprowadziłam się z rodzinnego miasteczka, gdy doszło do mnie wreszcie, że o Andrzeju lepiej nie marzyć. Nie ta półka. Czułam się zraniona, nie mogłam zrozumieć tej wielkiej niesprawiedliwości, która mnie spotkała. Byłam śliczna i zdolna, pełna energii i pomysłów na życie. Pragnęłam zostać nauczycielką polskiego i wyobrażałam sobie, jaką wspaniałą parę byśmy tworzyli: ja – ucząc, on – lecząc, gdzieś na wsi, gdzie nasza obecność byłaby ważna. Takie sobie młodociane bzdurki zainspirowane lekturą Żeromskiego, bo w tamtych czasach czytało się Żeromskiego nie tylko z musu. Ja w każdym razie czytałam. W ogóle dużo czytałam. Byłam córką szewca i tak zwanej gospodyni domowej. Co prawda w butach robionych przez tatę chodziło pół miasta, a drugie pół przynosiło coś do podzelowania, ale nawet w naszym ludowym kraju szewcówna nie miała szans na syna doktorów, z rodziną w Londynie, o czym całkiem głośno szeptano. Andrzej się wokół mnie kręcił całkiem długo, z całą powagą potakiwał, gdy opowiadałam mu o „naszych” planach, patrzył głęboko w oczy i pożerał najlepsze w mieście pączki mojej mamy. A potem poszedł swoją drogą. Czy w ogóle mnie pamięta? Wątpię. Ja pamiętam, mimo że w dniu ślubu, przysięgając Jankowi miłość i wierność, sobie poprzysięgłam nigdy już nie wracać do słodkich wspomnień tamtego czasu. Słowa dotrzymałam. Tak długo, jak byliśmy z Jankiem małżeństwem. To prawda, miłość do męża wygenerowałam w sobie trochę sztucznie, ale potem pielęgnowałam ją z wielkim poświęceniem, niczym delikatną roślinkę, która dzięki temu staje się silna i mocno zakorzeniona. To człowiek, który zasługuje na głębokie uczucie – myślałam nieraz. Potrzebuje go i należy mu się ono. Więc dawałam z siebie wszystko, niczego nie szczędząc. Dosłownie wszystko. Czułość, opiekę i troskę – bo tego przede wszystkim potrzebował jako pozbawiony bliskiej rodziny wychowanek domu dziecka. Cierpliwość i łagodność – bo tego wymagała jego neurotyczna, pokaleczona psychika. Nie były mi obce żadne wyrzeczenia Studiów nawet nie zaczęłam, pozostałam już na zawsze maturzystką zdaną na przypadkowe posady i zajęcia, które z trudem znajdowałam w kolejnych miejscach, do których się przenosiliśmy. Tych przenosin wymagała kariera męża, tak dla niego ważna, choć nie dawała dochodów, które pozwoliłyby mi nie pracować i zajmować się wychowywaniem dzieci, które były wiecznie zestresowane koniecznością kolejnej przeprowadzki. Gdy poznałam Janka, wydawało mi się, że jestem dla niego wymarzoną kobietą. Patrzył na mnie jak w obrazek. Moi ciepli, kochający rodzice przyjęli go jako syna, a moje siostry jako brata. Oddałam mu się w pełni. Chciałam kochać i być kochaną. Co więc poszło nie tak? W którymś momencie, całkiem szybko, zaczęłam tracić grunt pod nogami. Mąż nie zdradzał mnie chyba, a raczej na pewno, bo w tych wszystkich pipidówach, po których się tułaliśmy, nie dałoby się żadnego romansu ukryć. Nie chodził na wódkę z kolegami, bo na ogół ich nie miał. Wszystko było niby dobrze, a jednak nie było. Bądź cierpliwa, bądź dobra – powtarzałam sobie, znosząc kolejne wybuchy niczym nieuzasadnionej wściekłości. Janek łatwo wpadał w złość. To przez tę pracę, mawiał, nerwy odmawiają mi posłuszeństwa. To przez dzieciństwo, myślałam, ze zgrozą wyobrażając sobie miejsce, w którym się wychował. Mało na ten temat mówił, prawie wcale, ale tym gorzej, wyobraźnia podsuwała mi obrazy, przed którymi się wzdragałam. Sale pełne piętrowych łóżek i taboretów z ułożonymi w kostkę ciuchami. Stołówka, a w niej rzędy smutnych chłopców posłusznie opróżniających talerze. Apele, zbiórki, obcy ludzie ingerujący w intymność. Trzeba dużo, dużo dobrej woli i wytrwałości, wciąż sądziłam. Ale czas płynął, a między nami robiło się całkiem źle. Dopóki Janek wrzeszczał na mnie – „po co tyle żarcia kupujesz, połowa się marnuje, a ja tyram na to”, „dlaczego te buty w przedpokoju leżą, nie mają swojego miejsca, do cholery jasnej!”, „po co to światło się pali, skoro nikogo nie ma w pokoju”, „ile razy można jeść tę pomidorową, to już inne zupy nie istnieją” – i tak dalej – byłam w stanie wytrzymać. Jednak gdy atakował dzieciaki, przystępowałam do obrony. Z wolna nasze życie stawało się wojennym frontem: bitwa, krótkie okresy siedzenia w okopach, kolejna bitwa, cisza, a po chwili kanonada. Córka robiła się coraz bardziej złośliwa. Zupełnie jak ojciec… Małżeństwo jest na dobre i na złe Ale przecież ciągle jeszcze może być dobrze, mamy dwoje dzieci, Janek przecież je kocha. Jeśli nawet niekoniecznie kocha mnie, to jednak jestem ich matką, są nasze – przychodziło mi do głowy. Nie kocha… W coraz rzadszych chwilach miłosnych uniesień zapewniał, że tak, że jestem miłością jego życia, że to dla mnie tak się poświęca, dla mnie i dla dzieci. Poświęceniem była ta jego robota, z powodu której poświęcaliśmy się z kolei my wszyscy. Nieśmiały, delikatny Wojtek miał po każdej przeprowadzce kłopot ze znalezieniem nowych kolegów, a kiedy już mu się to jakoś udało, przychodził czas na kolejną. Chłopiec zamykał się w sobie, rósł na dzikusa. Patrzyłam na to z przerażeniem, ale nie umiałam mu pomóc. Marta z kolei stawała się z wiekiem coraz bardziej agresywna, pyskata, nieznośna. Jak tatuś, myślałam czasem. Podobieństwo samo się nasuwało. – Jak ty wyglądasz, kobieto – słyszałam bezlitosny, drwiący ton nastolatki. – Weź się, matka, w garść, zrób coś ze sobą, do fryzjera idź albo co. Rzeczywiście dawno przestałam być śliczna. Zajadałam stresy i tyłam. Gdy nie pracowałam, nie miałam motywacji, by wyglądać lepiej. Zresztą cokolwiek bym zrobiła, mąż i tak patrzył na mnie z niesmakiem. – Ale się spasłaś. Dobrze, dobrze, kochanego ciała nigdy za wiele. Uśmiechał się obleśnie, pokrętnie, lisio, a w jego wzroku tkwiła niechęć. Życie seksualne przestało sprawiać mi jakąkolwiek przyjemność, miałam wrażenie, że wykonuję „małżeński obowiązek”. Ja też coraz mniej kochałam Janka. I też już go nie pragnęłam – w domowych pieleszach, odziany w nieświeże, wymięte ciuchy, nie budził we mnie pożądania. Miałam z tego powodu poczucie winy. Przecież kto miał go nauczyć higieny osobistej? Wychowawca w domu dziecka? To ja powinnam delikatnie zwracać mu uwagę, podpowiadać pewne rzeczy. Ale wszelkie moje uwagi witane były z furią. – Wielka pani się znalazła, śmierdzi jej! Ha! Ciekawe, czy tatuś codziennie zmieniał skarpetki. Z tego, co wiem, w pałacu się nie wychowałaś. – W pałacu nie, ale w normalnym domu. Mama często pouczała tatę, kobiety tak robią. Wiesz, są bardziej cywilizowane, mają misję do spełnienia – starałam się rozpaczliwie obrócić tę rozmowę w żart. – Twoja mama to kretynka, w życiu jednej książki nie przeczytała. A ojciec jeszcze głupszy, nic dziwnego, że go poucza. Wiedziałam, że tak myśli. Dawno już przestaliśmy odwiedzać moich rodziców, bo krępowała mnie ta jego niechęć. Antypatia stała się wzajemna. Ku mojemu ubolewaniu nasze dzieci prawie nie znały dziadków, nie miały z nimi więzi. Nowa praca była szansą na stabilizację Za to mój wielce mądry mąż wylądował wreszcie w ministerstwie, a my wszyscy razem z nim w stolicy. Oznaczało to szansę na stabilizację. Znalazłam pracę w niewielkiej firmie, zaczęłam nawet nie najgorzej zarabiać i mieć wreszcie jakieś własne pieniądze. Oraz o wiele więcej swobody. Dzieciaki chodziły już do liceum, a Janek wracał do domu dopiero wieczorami. Oddaliliśmy się od siebie i z tej dalszej perspektywy znowu wydał mi się bardziej atrakcyjny. Odnosił sukcesy, zapracował na nie jedynie własną ciężką pracą. Czy taki człowiek nie zasługuje na szacunek? Na miłość? – Ja bym tam takiego męża w życiu nie chciała, to już lepiej być samą– oświadczyła pewnego razu Marta. – Dziecko, co ty możesz wiedzieć o miłości, o małżeństwie… – Coś wiem – łypnęła na mnie złym okiem. Zabłysło w nim okrucieństwo. Skuliłam się w sobie, wolałam nie kontynuować wątku. No tak: ilu awantur była świadkiem, ilu wrzasków, jego przekleństw, moich płaczów… Coś wie, istotnie. Tutaj ludzie są mili, ale traktują mnie z rezerwą. Bystra pannica wiedziała więcej, niż przypuszczałam. Na przykład – o romansie ojca. I o tym, że ma dziecko z inną kobietą. Kiedy ja sama się o tym dowiedziałam kilka lat później, coś we mnie pękło. Koniec. W pewnym sensie poczułam nawet ulgę. Natychmiast zażądałam rozwodu. Nie słuchałam żadnych tłumaczeń. Niczego od męża nie chciałam, żadnego dzielenia „majątku”, który wydawał mi się żałosny. Wzięłam jedynie starą chałupę na obrzeżach mazowieckiej wsi. Kupiliśmy ją kilka lat wcześniej za grosze i mieliśmy wyremontować, stworzyć sobie w niej azyl na stare lata. Nigdy nie było na to czasu, nic dziwnego. Chata praktycznie nie nadawała się do zamieszkania, ale uparłam się tam właśnie przeprowadzić jak najprędzej. Na szczęście było lato. No i zaproponowano mi posadę wiejskiej bibliotekarki, więc choć w niewielkim stopniu mogłam spełnić swoje młodzieńcze marzenia. Janek dał mi trochę pieniędzy na remont, ale nie pomógł w żaden inny sposób. I tak nigdy nie lubiłam Warszawy. Wolę naturę, lasy, drzewa. Ludzi, którzy się znają i wszystko o sobie wiedzą – od siedmiu pokoleń. Traktują mnie z rezerwą, ale w miarę życzliwie. A ja znowu daję z siebie wszystko. Trochę się boję życia w pojedynkę, z dala od rodziny, dzieci, znajomych. Ale wydaje mi się, że odnalazłam te swoje drzwi. Że tym razem nie walnę głową w mur, nie odbiję się od ściany, nie zamroczy mnie. Przeżyję. Teresa, 53 lata Czytaj także: „Gdy mieszkałam za granicą, mama mnie ciągle oszukiwała. Tylko dzięki sąsiadce poznałam smutną prawdę” „Mąż przez lata wmawiał mi, że jeździ w delegacje. Jego szef przez przypadek wygadał się, co tak naprawdę robi” „Najpierw zostawił mnie mąż, a teraz syn odszedł do panienki. Uważają, że traktuję ich jak nieporadnych niemowlaków”
„Ledwo złożyłem podpis na testamencie, a wnuk już chciał się mnie pozbyć. Odsyła mnie do umieralni, bo dom jest jego”
„– Dziadek ma prawo tylko tu mieszkać. Ale lepiej by było, jakby się wyprowadził i nam nie przeszkadzał”.
Kiedy Kacper z Michaliną po ślubie szukali jakiegoś mieszkania do wynajęcia, zaproponowałem, żeby do czasu, kiedy nie znajdą niczego sensownego, zamieszkali u mnie. Mój wnuk zgodził się na to z radością, jego żona wydawała się mieć do tego pomysłu większy dystans. Ale ponieważ było to, jak by nie patrzeć, rozsądne rozwiązanie, przystała na nie. Kiedy wprowadzili się do mnie, sam odżyłem. Po śmierci żony mieszkałem samotnie, a ponieważ byłem na emeryturze, nie miałem zbyt dużo zajęć. Teraz obecność wnuka i jego żony wprowadziła w moje życie wiele energii. Ponieważ oboje ciężko pracowali, ja zająłem się prowadzeniem domu, robieniem zakupów, gotowaniem obiadów, a nawet sprzątaniem. Sprawiało mi ogromną radość, że mogę znów być użyteczny. Miałem nadzieję, że wkrótce w naszym domku pojawi się nowy członek rodziny. I moje marzenia spełniły się dość szybko. Pół roku po ślubie Michalina zaszła w ciążę. Z miejsca przestała nalegać na Kacpra, żeby szukali mieszkania. Bardzo nie chciałem znów zostać sam Myślałem, że żona Kacpra po prostu zauważyła wreszcie, jak bardzo mogę się okazać pomocny. Okropnie się pomyliłem... Jednak o tym za chwilę. Na razie cieszyłem się z coraz bardziej zaawansowanej ciąży Michaliny i odliczałem czas do narodzin prawnuka. Mój humor psuł jedynie fakt, że Kacper coraz częściej sprzeczał się z żoną. Bardzo się przy tym starali, żebym tego nie dostrzegł. Mimo że przerywali spory, gdy wchodziłem do pokoju, wyczuwałem napiętą atmosferę. Postanowiłem więc porozmawiać o tym z wnukiem. – Kacperku, musisz być teraz bardziej wyrozumiały dla żony – zacząłem. – Co proszę? – zdziwił się Kacper. – No przecież widzę, że się kłócicie – wyjaśniłem. – Pewnie Michalina jest teraz bardziej humorzasta. Sam pamiętam, jak twoja babcia była w ciąży... – Dziadku, to jest sprawa między mną a nią. I bardzo proszę, nie wtrącaj się, skoro, nie wiesz, o co chodzi – odburknął. – To może mi powiesz? – naciskałem. – Nie mogę powiedzieć – odparł. Bardzo mnie zdziwiła ta tajemniczość, bo zawsze miałem z nim dobry kontakt. Zastanawiałem się przez chwilę, czy aby nie powinienem jakoś w to wszystko zaingerować. Teraz młodzież jest przecież pozbawiona odpowiednich wzorców i nie potrafi tworzyć stałych związków. Byle kłótnia potrafi doprowadzić do rozwodu. Dziś wszędzie rządzi taka kultura jednorazowości, która nakazuje popsuty przedmiot wyrzucić i kupić nowy, zamiast wziąć się do jego naprawiania... Dlatego uznałem, że powinienem im pomóc, czyli dowiedzieć się, co jest powodem ich kłótni. Przyznaję, że uciekłem się do podsłuchiwania. Ale nie miałem wyjścia, bo Kacper się w sobie zaciął i nic nie chciał powiedzieć, a z Michaliną nigdy jakoś nie potrafiłem rozmawiać. Kiedy znów usłyszałem, jak mówi do żony podniesionym głosem, na paluszkach podszedłem do drzwi pokoju. – Rozmawiałeś z nim o tym? – dopytywała się natarczywie Michalina. – Daj mi spokój... – westchnął wnuk. W tym momencie nadstawiłem uszu, bo wydało mi się, że ta dyskusja dotyczy mnie samego. Nie myliłem się. – W ogóle nie myślisz o przyszłości swojego dziecka – wysyczała Michalina. – A on przecież w każdej chwili może wyrzucić nas z tego domu. – Przecież sam nam zaproponował... – I co z tego? – przerwała Kacprowi żona. – Jak się urodzi dziecko, to tu będzie rozgardiasz. On może tego nie wytrzymać i chcieć, żebyśmy się wyprowadzili. I co wtedy? Możemy tylko wynająć klitkę. Nic by się nie stało, jakby przepisał ci ten dom. Przecież się nim opiekujemy... – Na razie daje sobie świetnie radę i to on nam pomaga – opierał się Kacper. – Ale nie młodnieje. Poza tym dom wymaga wielu napraw, a on się do tego nie kwapi. I co, mamy w to inwestować, a on nam potem pokaże figę z makiem? Wycofałem się po cichu spod drzwi Potem wyszedłem z domu, żeby przemyśleć to, co usłyszałem. Teraz już znałem powód kłótni między młodymi. Mogłem sprawić, że się skończą... Od dawna miałem zamiar przepisać na wnuka swój dom, ale myślałem raczej o testamencie. Nie uśmiechało mi się pozbywanie się go tak od razu. Z drugiej strony, dom miał już swoje lata i rzeczywiście wymagał remontu, na który już trochę nie miałem sił, a trochę środków. Postanowiłem zapisać Kacprowi dom już teraz, a sobie pozostawić jedynie prawo dożywotniego w nim mieszkania. Wnuk bardzo się ucieszył. Prawnuczka urodziła się jesienią. Pokochałem ją od pierwszego dnia i bardzo chciałem się nią zajmować. Ale Michasia patrzyła na to niechętnie. A o pomoc przy Lence wolała prosić własną matkę, która wprowadziła się do nas na jakiś czas. Wkrótce okazało się, że teściowa wnuka poczuła się u nas jak u siebie i nie ma zamiaru wracać do swojego mieszkania. Ja zaś cały czas nie mogłem zbliżać się do prawnuczki, brać jej na ręce ani wychodzić z nią na spacer. Michalina mówiła, że jestem na to za stary, że się przewrócę, zasłabnę i zrobię dziecku krzywdę. Niechętnie patrzyła nawet wtedy, gdy całowałem Lenkę po rączkach. Twierdziła, że ponieważ mam próchnicę, to mogę zarazić dziecko. I że w ogóle mam mnóstwo chorób, które mogą małej zaszkodzić, więc lepiej, żebym się trzymał z daleka. Najpierw myślałem, że jest przewrażliwiona na punkcie zdrowia małej, ale szybko zrozumiałem, że Michalinie przeszkadza moja obecność. Już nie kryła złośliwych komentarzy pod moim adresem. Z czasem urobiła Kacpra i on też zaczął mieć do mnie pretensję o wszystko. Że za późno się kąpię i zużywam mnóstwo wody. Że za długo palę światło, za które on teraz płaci. I w ogóle strasznie niegrzecznie odnoszę się do jego teściowej, która im teraz tak bardzo pomaga. Oczywiście, to wszystko nieprawda Nawet tę jego teściową starałem się tolerować, choć to naprawdę wredna baba, która wszystkimi rządzi. Czasem coś jej tam odburknąłem, ale w końcu byłem we własnym domu. To znaczy, w domu, który do niedawna do mnie należał. Uważałem jednak, że wciąż mam do niego prawa. Jak bardzo się myliłem, przekonałem się podczas jednej z kłótni z Michaliną... – Jak się coś nie podoba, to się może dziadek wyprowadzić do domu starców – rzuciła mi w twarz. – To jest mój dom... – zacząłem. – Dziadek zapisał go Kacprowi, o ile pamiętam – prychnęła. – Dziadek ma prawo tylko tu mieszkać. Ale lepiej by było, jakby się wyprowadził i nam nie przeszkadzał. Zdenerwowałem się i trochę mnie poniosło. Wiem, nie powinienem był uderzać jej w twarz, ale po tym co dla nich zrobiłem, oczekiwałem więcej szacunku. Ten policzek nie był mocny. Ona jednak zaczęła wrzeszczeć, że ją biję. Zrobiło się zamieszanie, przyleciała jej matka i się na mnie rzuciła. Kiedy przybiegł Kacper, miałem nadzieję, że stanie w mojej obronie. A on postanowił pomóc teściowej. Trafiłem do szpitala ze złamaną ręką. Dziś jest dla mnie jasne, że nie mam czego szukać w swoim domu. Gdybym tam wrócił, zatruliby mi życie. Nie wiem, dokąd pójdę po wyjściu ze szpitala. I znów się czuję jak stary, niepotrzebny wrak... Tadeusz, 73 lata Czytaj także: „Mąż dał kochance moją biżuterią. Byłam zielona z wściekłości, kiedy zobaczyłam swoją bransoletkę na ręce tej dziuni” „Na 20. rocznicę ślubu dostałem papiery rozwodowe. Złapałem żonę na zdradzie, a ona mnie winiła” „Romans męża wyszedł na jaw u fryzjerki. Jakaś lala wychwalała jego zdolności w łóżku, a ja kipiałam z wściekłości”
„Dziwie się, że moja żona chce rozwodu. Doskonale wiedziała, że nie umiem trzymać łap przy sobie i mam wiele kochanek”
„To jest dla mnie ogromny szok. Nie mogę uwierzyć, że się na to zdobyłaś. Szkoda tylko, że nie zrobiłaś tego 40 lat wcześniej; może wtedy takie postępowanie by mnie zmieniło?”.
Droga żono... Mówi się, że wina zawsze leży pośrodku. Nie wiem, czy zawsze, ale tym razem tak jest. Może to przeczytasz, może nie... Mimo wszystko mam nadzieję, że w końcu się zaciekawisz, co ci mam do powiedzenia, i nie wyrzucisz tego listu. Halinko, chcę ci powiedzieć, że nie odchodzi się z domu i nie rzuca męża bez jednego słowa po prawie 40 latach małżeństwa, nawet gdyby był, nie wiem jakim draniem. Tak się nie robi – i już. A ja przecież draniem nie byłem. Sama musisz to przyznać, jeśli chcesz być szczera i uczciwa. Chodzi mi tylko o to, żebyś zrobiła bilans tych naszych wspólnych lat i oceniła, które z nas bardziej zawiniło... Owszem, moja ostatnia zdrada była niewybaczalna, a ty mnie uprzedzałaś, co zrobisz, jak się dowiesz o kolejnej babie. Ale uprzedzałaś i straszyłaś już tyle razy, że przestałem na to zwracać uwagę. Od dnia ślubu cię zdradzałem, a ty o tym doskonale wiedziałaś. Mało tego. Zdradzałem cię i przed ślubem, na przykład na każdych naszych wspólnych wakacjach robiłem skok w bok, a potem wracałem, a ty mi wybaczałaś. To skąd niby miałem wiedzieć, że tym razem tak się wściekniesz?! Zresztą sama wiesz, jak było Mam apetyt na kobiety, nigdy tego nie ukrywałem. Ty masz raczej chłodny temperament i łóżko kojarzy ci się głównie ze spaniem. Nic dziwnego; jak się tak cały dzień nabiegasz, nasprzątasz, nagotujesz to wieczorem padasz na nos. A mnie nie zależy i nigdy nie zależało na tym, żeby w domu był błysk. Tyle razy ci tłumaczyłem, że wolę uśmiechniętą, miłą kobietkę niż zmordowaną sprzątaczkę, w dodatku ciągle w fartuchu albo rozwleczonym dresie. Ale Ty nie słuchałaś, tylko wiecznie latałaś ze ścierką i mopem... To było nie do wytrzymania. Ja jestem towarzyski, też o tym wiedziałaś. Zawsze było przy mnie pełno ludzi. Nie cierpię samotności i kiszenia się we własnym sosie. Ty nigdy nie chciałaś nigdzie chodzić, a jak już poszłaś, to siedziałaś z nosem na kwintę i wyglądałaś jak obrażona na cały świat. Mówiłaś, że źle się czujesz wśród innych kobiet, i miałaś rację, bo one były eleganckie, miały zadbane włosy, pomalowane paznokcie i ładne sukienki. A ty? Zawsze jakbyś dopiero co odeszła od kuchni. Tłumaczyłem ci, że jesteś od nich dziesięć razy ładniejsza, tylko trochę za bardzo się zaniedbałaś. Zamiast coś z tym zrobić, natychmiast wpadałaś w złość i się obrażałaś na parę dni. Mówiłem, że i tak mi się podobasz, tylko mogłabyś się czasem uśmiechnąć, zażartować, pojechać ze mną na wycieczkę albo chociaż pooglądać mecz w telewizji. A Ty co? – Ścisz, po co to tak wyje? Głowa mnie boli od tego wrzasku – mówiłaś, więc wolałem iść do jakiegoś kolegi albo do pubu i tam się poczuć jak prawdziwy kibic.To takie niezwykłe? Kupiłem Ci karnet na siłownię. Obraziłaś się. Niby dlaczego, pytam? Inne babki chodzą i są zadowolone, tylko ty wolisz narzekać, że znowu wszystko za ciasne, ale nie zrobisz nic, żeby schudnąć. Tyle razy prosiłem, żebyśmy poszli kupić ci coś nowego do ubrania, jednak ty zawsze twierdziłaś, że nienawidzisz się oglądać w lustrach, bo każde cię pogrubia... Miałem cię zanieś na rękach, zmusić cię? Przecież nie jesteś dzieckiem... Ty uważasz, że byłoby dobrze, gdybyśmy całe wieczory siedzieli sami w domu i oglądali jakieś seriale. Ja bym się zanudził. I tak, odkąd nasza córka wyjechała za granicę, dom jest pusty i cichy jak grobowiec. Właśnie tak się w nim czasami czuję... Dlatego uciekam. Te kobiety nic dla mnie nie znaczą One też chcą się trochę zabawić, bo są samotne albo nieszczęśliwe ze swoimi mężami. Dajemy sobie nawzajem odrobinę radości i zapomnienia, ale to nie jest nic poważnego. Żadne z nas nie chce rujnować swoich związków, możesz być tego pewna. Ja również nie chcę. Nigdy nie zamierzałem od ciebie odejść do innej. Masz swoje wady, ale i ja nie jestem święty, a poza tym byłem pewny, że ty o wszystkim wiesz i tolerujesz moje skoki w bok, bo nieraz mówiłaś, że jestem jak kundel, który lata po przygodę na czwartą wieś. Więc do głowy mi nawet nie przyszło, że nagle się spakujesz i odejdziesz z jedną walizką. To jest dla mnie ogromny szok. Nie mogę uwierzyć, że się na to zdobyłaś. Szkoda tylko, że nie zrobiłaś tego 40 lat wcześniej; może wtedy takie postępowanie by mnie zmieniło? Może bym nie brnął w to wszystko dalej, licząc na twoją wyrozumiałość? Jesteś u naszej córki. Wiem, bo do mnie napisała, że nie chcesz wrócić i masz zamiar wystąpić o rozwód. Podobno się ostatecznie zdecydowałaś i nic tego nie zmieni. Podobno moje listy drzesz albo palisz bez czytania. Jeśli i z tym tak zrobisz, trudno. Nie będę więcej prosił i przepraszał, bo oboje jesteśmy winni tego, co się stało. Dam ci rozwód, jeśli o niego wystąpisz. Możesz wziąć wszystko, co chcesz... Ja walczyć nie mam ochoty. Więcej do ciebie nie napiszę, więc wszystko jest teraz w twoich rękach. Chciałbym, żebyś wróciła, ale chciałbym także, żebyś wszystko sobie przemyślała, bo jak zaczynać od początku, to bez starych błędów. Moich i twoich... Czekam na decyzję. Wciąż jeszcze twój mąż. Marian, 63 lata Czytaj także: „Po śmierci męża znalazłam ukryty pendrive. Dzięki niemu mogłam się zapoznać z całą kolekcją jego kochanek” „Z mężem czułam się jakbym żyła w grobie. Nie ruszała go nawet kusząca bielizna, więc wymieniłam go na żwawego kochanka” „Moja narzeczona to niechluj i łamaga, a teściowa wygląda jak milion dolarów. To z nią powinienem się ożenić”
„Mój mąż to śmierdzący leń i malkontent. Gdzie się podział żywiołowy przystojniak, za którego wyszłam 20 lat temu?”
„Mam już tego serdecznie dość i faktycznie zaczynam myśleć, że mogłabym wymienić męża na lepszy model”.
Weszłam do pokoju i z niechęcią spojrzałam na mojego męża. Znowu zasnął w fotelu, jakby łóżka w domu nie było. Jedną nogę przerzuconą miał przez oparcie, a brudna, przepocona koszula rozłaziła się na jego wystającym brzuchu. Jakże przypominał mi teraz mojego własnego ojca. Tato po pracy wypijał ze dwa czy trzy piwa i potem chrapał na kanapie przed telewizorem. A wokół niego roznosił się smród alkoholu pomieszanego z potem, od którego zbierało mi się na wymioty. Brzydziłam się nim wtedy. A teraz dokładnie tak samo brzydzę się swoim własnym mężem. „Jak to się mogło stać?” – rozmyślałam. – Kiedy z całkiem przystojnego faceta zrobił się niechlujny worek tłuszczu?". Lata temu Marek potrafił ruszyć się ze mną na rower czy pograć w piłkę z naszym synem. Ale odkąd Artur poszedł na studia, jego ojciec zasiadł przed telewizorem i całkiem się zapuścił. Nie chodzi tylko o to, że przytył 20 kilogramów. Stał się po prostu fleją. Miał na przykład taki zwyczaj, że wieczorem kładł się do łóżka brudny, a kąpał się dopiero rano. Wielokrotnie robiłam mu o to awantury. W końcu ja dbałam o siebie, żeby mu się podobać. Byłam zawsze czyściutka i pachnąca, bo uważałam, że to podstawa. A on co?! Brudas jeden... Może się wydawać, że to bzdura, a nie poważny problem. Jednak na dłuższą metę naprawdę trudno żyć z kimś takim. Zapaszek bijący od męża po tym, jak napił się piwska, wypalił pół paczki papierosów i w dodatku spocił się w ciągu dnia, był nie do zniesienia. Dusiłam się we własnym łóżku. Zbierało mi się na wymioty i spałam odwrócona do niego tyłem. Najgorzej było, gdy chciał seksu. Któregoś razu tak mi się zrobiło niedobrze, że popłakałam się w trakcie. Nawet tego nie zauważył, tylko zrobił swoje, po czym przetoczył się ze mnie na swoją stronę łóżka jak wieloryb i natychmiast zasnął. A ja do rana nie zmrużyłam oka. Z żalu, obrzydzenia i z powodu jego chrapania. Jakie to ja sposoby wymyślałam, aby nauczyć go czystości. Kupowałam pachnące płyny do kąpieli, zapraszałam go do wspólnej zabawy w pianie, podsuwałam dezodoranty. I nic! Kompletnie to ignorował. Czasem jest mi za niego zwyczajnie wstyd. Bo już nawet znajomi zauważają, że zmienił się na gorsze. – Stary, niedługo twoja żona będzie wyglądała jak twoja córka – przygadał mu kilka dni temu, niby w żartach, jego najlepszy przyjaciel. W pierwszym momencie nawet się ucieszyłam, że to powiedział. „Może wreszcie coś do Marka dotrze” – myślałam. Akurat. Mąż zrozumiał to po swojemu: „Halina jest atrakcyjna, więc trzeba jej pilnować, bo ktoś mi ją zabierze!”. I ku mojemu zdumieniu, zamiast wziąć się za siebie, wziął się... za mnie. Od tamtej pory po prostu nie mam życia. Mąż zaczął kontrolować mnie na każdym kroku. Komentuje to, w co się ubieram, wypomina mi, ile wydaję na kosmetyki i ubrania. A kiedy zapisałam się na siłownię, wpadł w istny szał i stwierdził, że pewnie poznam tam kogoś wysportowanego i jego, Marka, rzucę. – Skoro się tego obawiaszz to chodź na zajęcia razem ze mną – wypaliłam. Naiwnie myślałam, że to na niego podziała, bo przecież najlepiej jest pilnować żony, pedałując na sąsiednim rowerze. Ale skąd! Marek nic nie powiedział na moją propozycję, za to czepia się niemalże wszystkiego. I wciąż tylko jęczy, że pewnie już go zdradzam. Mam już tego serdecznie dość i faktycznie zaczynam myśleć, że mogłabym wymienić męża na lepszy model. Może niekoniecznie młodszy, bez przesady, lecz na pewno bardziej zadbany. Wokół pełno jest przecież fajnych 50-latków, którzy nie dźwigają przed sobą „mięśnia piwnego”, i przede wszystkim ładnie pachną. W końcu nasz syn jest już odchowany i na dobrą sprawę nic mnie w tym domu nie trzyma. Może oprócz odrobiny miłości do Marka, która wciąż się we mnie tli... O uczucie trzeba dbać i pilnować, aby nie wygasło. Między innymi starając się być atrakcyjnym dla drugiej połówki. Tak mi przykro, że mój mąż tego nie rozumie. Przecież nie wymagam wiele... Chciałabym, żeby zachował, choć minimum higieny i zaczął prowadzić nieco zdrowszy tryb życia. Czy to aż takie trudne? Halina, 47 lat Czytaj także: „Przyjaciele zabawili się w swatki, bo byłem samotny. Myślałem, że to żart, ale udało im się znaleźć moją drugą połówkę” „Mój facet dniem i nocą sprowadza do domu tabuny znajomych. Czuję się, jak w hostelu, a nie we własnym mieszkaniu” „Nigdy nie chciałam być matką. Dla męża zgodziłam się na dziecko, ale przez 18 lat nie potrafiłam go pokochać”
„Los zabrał mi męża, a teściowa chce odebrać mi mieszkanie. Według niej, gdy owdowiałam, przestałam być rodziną”
„Nie mogłam uwierzyć, że Kuba już nigdy mnie nie przytuli, nie pocałuje. Nie porozmawiamy rano przy kawie na przykład o tym, na co pójdziemy do kina”.
Kochaliśmy się przecież z Kubą do szaleństwa, planowaliśmy dzieci i wspólne życie aż do późnej starości. A potem on zginął w wypadku samochodowym. Nie mogłam uwierzyć, że Kuba już nigdy mnie nie przytuli, nie pocałuje. Nie porozmawiamy rano przy kawie na przykład o tym, na co pójdziemy do kina. W wieku raptem 26 lat zostałam całkiem sama Chociaż nie – nie całkiem. Została mi przecież rodzina, byli też przyjaciele. Jednak to mi wiele nie pomogło... Ludziom jakoś nie mieści się w głowie, że tak młoda wdowa w ogóle może pogrążyć się w rozpaczy po śmierci męża, nawet najbardziej ukochanego. Może gładka twarz i jędrne ciało nie pasują im do czerni? Tak czy owak, za wszelką cenę starają się tę młodą kobietę pocieszyć, umniejszając znaczenie jej krótkiej miłości. Bo cóż to za ból, gdy się traci męża ledwie po dwóch latach? Kuba i ja jeszcze nawet porządnie przyzwyczaić się do siebie nie zdążyliśmy, prawda? Co innego ciocia Kazia, której małżonek zmarł po 30 latach: ona ma prawo do łez. Cioci Kazi nikt nie powie: „Jeszcze sobie znajdziesz jakiegoś fajnego faceta, zobaczysz”. A ja to słyszałam nagminnie. Nawet w dniu pogrzebu wielu moich bliskich w ten sposób mnie pocieszało. A już najgorzej się czułam, kiedy słyszałam: „Przynajmniej zostawił ci mieszkanie”. Jakby to miało jakiekolwiek znaczenie w obliczu jego tragicznej śmierci... W żadnym wypadku nie wyszłam za Kubę dla materialnych korzyści. Oboje pochodziliśmy z niezbyt zamożnych rodzin. On wniósł do małżeństwa dwa pokoje z kuchnią, ja działkę pod miastem, na której kiedyś miał stanąć nasz dom. Nie spisaliśmy intercyzy, choć to teraz takie modne. Po co? Przecież się kochaliśmy, rozwodu nie było w planie. Kiedy dotarła do mnie wiadomość o śmierci męża, nawet mi do głowy nie przyszło, że teraz mam 40 metrów kwadratowych tylko dla siebie. Bo dla mnie to naprawdę nie był żaden powód do radości. Sądziłam, że przynajmniej matka Kuby to zrozumie. Ona przecież straciła syna, ja – męża, więc nasza rozpacz powinna nas zbliżyć. Przecież przy każdej okazji wszystkim powtarzała, że jestem jej ukochaną synową. Ukochaną tylko dlatego, że jedyną? Kuba miał starszego brata, Wiktora Prawdę mówiąc, kiedy się o nim dowiedziałam, bardzo się zdziwiłam. Znałam mojego męża pół roku, zanim na dobre zostaliśmy parą, i nigdy nie wspominał o żadnym bracie. Potem tłumaczył się, że nie ma z Wiktorem dobrych kontaktów... Nie bardzo mieściło mi się to w głowie, przecież Kuba był taki otwarty na ludzi. Jednak kiedy poznałam Wiktora, natychmiast zrozumiałam, że on i mój ukochany to były dwa zupełnie różne światy. Wiktor jest dziwny... Kompletnie niepodobny do Kacpra fizycznie. Mój mąż był przystojny i wysportowany. Miał jasne włosy, niebieskie oczy i urodę, którą potocznie nazywają chłopięcą. Natomiast Wiktor to zaniedbany, zarośnięty brunet z lekkim brzuszkiem i mroczną twarzą nieskalaną uśmiechem. Szczerze mówiąc, wyglądem przypominał mi zawsze kloszarda. Kuba miał licencjat zdobyty na uniwersytecie i chciał się dalej kształcić, a Wiktor... Skończył zaledwie zawodówkę i pracuje jako tokarz. Podejrzewam nawet, że brat mojego męża jest lekko upośledzony umysłowo... Chociaż oczywiście nigdy bym tego nie powiedziała teściowej. Ona zdawała się bowiem nie zauważać wyraźnych różnic między swoimi synami. I martwiła się szalenie, że Wiktor nie ma dziewczyny. Tylko jak ma ją niby zdobyć, skoro prawie do nikogo się nie odzywa? Pewnego dnia, jeszcze za życia Kuby, spotkałam go przypadkiem na ulicy. Szedł z jakimiś siatkami. Spojrzał na mnie takim wzrokiem, jakby w biały dzień zobaczył upiora, mruknął pod nosem krótkie „cześć” i uciekł, jak tylko mógł najszybciej. Nigdy nie szukał towarzystwa. Nawet podczas rodzinnych uroczystości wymykał się do garażu, gdzie urządził sobie warsztat. Przesiadywał tam godzinami wieczne ubabrany smarem, naprawiając cudze motocykle. Jego dłonie były rękami starego faceta: poznaczone bliznami, z paznokciami, pod które chyba już na zawsze wrósł brud. W ogóle nie dbał o wygląd. Był jakiś taki zaniedbany, a nawet... lekko śmierdział. Prawdę mówiąc, brzydziłam się Wiktora i nie mogłam uwierzyć, że naprawdę byli z Kubą braćmi. Miesiąc po moich zaręczynach z Kubą jego mama zaczęła mnie chwalić, jaka to ja jestem ładna i zaradna babeczka, a potem spytała mnie, czy nie miałabym jakiejś równie fajnej koleżanki... dla Wiktora. Bo przecież on jako starszy brat powinien się ożenić pierwszy. Wtedy wzięłam jej słowa za żart. Jednak mniej mi już było do śmiechu, kiedy zaczęła wracać do tego pomysłu po dziesięć razy na tydzień . W końcu jej powiedziałam, że po pierwsze, moje koleżanki są już mężatkami, a po drugie, nie widzę siebie w roli swatki. – Małżeństwo przecież zawiera się z miłości – stwierdziłam, lecz teściowa jakoś nie wydawała się przekonana. – Miłość przemija, a pieniądze zostają. Wiktor ma mieszkanie – przypomniała. Faktycznie, starszy brat Kacpra także odziedziczył lokal – po drugich dziadkach. Komuś go wynajmował, bo było mu wygodniej mieszkać z rodzicami. Gdy patrzyłam, jak teściowa wokół niego skacze, przygotowując mu kanapki do pracy i nakazując na każdym kroku, co ma robić, zwątpiłam, czy Wiktor naprawdę był zdolny do samodzielnego życia. Ta jego dziewczyna musiałaby być chyba kompletnie ślepa i głucha. Tymczasem teściowa ku mojemu zdumieniu pewnego dnia stwierdziła, że jej starszy syn... miał kiedyś dziewczynę. I nawet razem mieszkali. Poruszona tą informacją wypytałam potem Kubę, jak to wyglądało. No i okazało się, że teściowa wpadła na genialny pomysł: postanowiła wynająć pokój w mieszkaniu Wiktora jakiejś dziewczynie. Starannie wybrała kandydatkę na lokatorkę, a jednocześnie narzeczoną syna. I tak pewna młoda, Bogu ducha winna kobieta, która niczego nawet nie podejrzewała, stała się jej ofiarą... Teściowa kazała Wiktorowi zamieszkać w tymże lokalu, licząc na to, że kiedy zostaną we dwoje, dojdzie między nimi do „porozumienia”. A ponieważ ten nie bardzo wiedział, co ma robić, gorąco go namawiała, by po prostu „wziął sobie to, co do niego należy”. Podobno Wiktor omal nie zgwałcił tej dziewczyny. Pewnej nocy uciekła przed nim na klatkę schodową. Podobno z pomocą przyszła jej sąsiadka. A potem, na szczęście dla Wiktora i jego matki, lokatorka nie wniosła żadnego oskarżenia, wyprowadzając się tylko z mieszkania pod nieobecność swojego „adoratora” z prędkością światła. Byłam wstrząśnięta tą opowieścią. Nie sądziłam, że moja teściowa jest zdolna do takich rzeczy, byle pierworodnemu zapewnić partnerkę. A teraz, po śmierci Kuby, to na mnie postanowiła zapolować... Teściowa przedstawiła mi propozycję Dwa tygodnie po pogrzebie, w listopadzie, teściowa przedstawiła mi propozycję nie do odrzucenia. Przyjechała do mnie i od progu zaczęła rozmowę na temat: „Co dalej z mieszkaniem jej syna”. Byłam zaskoczona, bo przecież zgodnie z prawem żona dziedziczy po zmarłym mężu. Podobnie jak mąż po żonie. Gdybym to ja pierwsza zmarła, Kuba dostałby działkę, a moja rodzina kompletnie nic by do tego nie miała. Tymczasem teściowa jakby nie słyszała moich argumentów. W końcu oznajmiła mi, że będę mogła zatrzymać mieszkanie, jeśli zgodzę się... wyjść za Wiktora. – Oczywiście dopiero za jakiś czas, żeby ludzie nie gadali. Trzeba będzie trochę odczekać. Sama wiesz, jacy potrafią być złośliwi – powiedziała. Siedziałam w osłupieniu, a ona, bardzo zadowolona ze swojego pomysłu, dodała: – W ten sposób, moja kochana, wszystko zostanie w rodzinie. Wtedy trafił mnie szlag. Lodowatym tonem odmówiłam i kazałam jej opuścić mój dom. Na to i ona wpadła w furię. – Ty niewdzięczna dziewucho. Wylądujesz na ulicy. – usłyszałam. – Masz tydzień na podjęcie właściwej decyzji. Kiedy wyszła, z nerwów aż się cała trzęsłam. Co za głupia baba. Naprawdę uważa, że mogłabym związać się z Wiktorem? Po drugie, przecież jej propozycja to był zwyczajny szantaż. A przy okazji potraktowała mnie jak sprzedajną dziwkę, lekceważąc moje uczucia do Kuby. Zbrukała wszystko, co mnie łączyło z mężem... Zadzwoniłam do prawnika, a ten pospieszył z wyjaśnieniem, że teściowie nie mają dużych szans na pozbawienie mnie mieszkania, ale szkoda, że na wszelki wypadek nie nagrałam propozycji teściowej. A mnie to nawet nie przyszło do głowy. Sądziłam, że jeśli kategorycznie odmówię tej babie, to się po prostu odczepi. Ale okazało się, że wywołałam wojnę na śmierć i życie. Ona uznała bowiem moją odmowę za osobistą obrazę. Bo jak śmiałam odrzucić Wiktora?! I postanowiła zrobić ze mnie sukę, która poleciała na majątek Kuby... Założyła mi w sądzie sprawę o przejęcie spadku, argumentując, że od początku byłam nastawiona na osiągnięcie korzyści materialnych i do ślubu poszłam z wyrachowania. Szuka świadków, którzy potwierdzą, że chodziło mi o pieniądze. Wiem, że takich znajdzie. Mało to ludzi, którzy lubią zabawić się czyimś kosztem, dokuczyć? Choćby była dziewczyna Kuby, którą porzucił dla mnie... To nie wszystko. Ta baba chodzi też po sąsiadach i mówi o mnie straszne rzeczy. Że chcę ich okraść z rodzinnego majątku. Że od ślubu się puszczałam. Że jej nienawidziłam, a Kuby nie kochałam. To przynosi efekty. W końcu wychowała się w tym bloku, wśród tych ludzi. Niedawno ktoś mi wyrzucił śmieci na wycieraczkę, ktoś wysmarował drzwi smarem. Czuję się zaszczuta i nie wiem, jak długo wytrzymam. Racja jest po mojej stronie, ale czy dam radę ją udowodnić? Eliza, 26 lat Czytaj także: „Mój szwagier był fatalnym ojcem. Zamiast tulić córki, szalał na imprezkach. W końcu przepadł, bo zrobił dziecko innej” „Mąż poszedł w ślady ojca i traktuje mnie jak służącą. Zdziwi się, gdy zamiast obiadu dostanie papiery rozwodowe” „Odkryłem, że żona ma kochanka. Czekam, aż się wyszaleje i wróci na kolanach, bo przecież tylko mnie kocha”
„Wziął mnie za żonę tylko dlatego, że zaszłam w ciążę. Gdy tylko nadarzyła się okazja, czmychnął do innej”
„Stojąc przed ołtarzem, przysięgaliśmy sobie z Michałem miłość i wierność na całe życie. I nic nie zwalnia mnie z tej przysięgi. Nawet to, że on mnie zdradził”.
Mój mąż, Michał, żyje z inną kobietą. Ma z nią córeczkę. Znajomi mówią, żebym przestała o nim myśleć, machnęła ręką, zapomniała... Nawet Kaśka radzi, żebym dała mu rozwód i poszukała sobie innego męża. Przecież jestem atrakcyjną, młodą kobietą. Ale ja nie potrafię pokochać innego mężczyzny. Gdybym tak zrobiła, to znaczyłoby, że wszystko w życiu można przekreślić, podeptać. Stojąc przed ołtarzem, przysięgaliśmy sobie z Michałem miłość i wierność na całe życie. I nic nie zwalnia mnie z tej przysięgi. Nawet to, że on mnie zdradził. Michała poznałam w ostatniej klasie liceum. Zobaczyłam go na imprezie i od razu zakochałam się bez pamięci. Z wzajemnością. Spędzaliśmy razem każdą wolną chwilę. Do dziś pamiętam nasze romantyczne spacery, pocałunki na ostatnim piętrze mojego bloku... Niedługo po maturze zaszłam w ciążę. Rodzice dostali szału. – Panna z dzieckiem? Tego w naszej rodzinie nigdy nie było i nie będzie. Mam nadzieję, młody człowieku, że wiesz, co należy zrobić – grzmiał ojciec na Michała. Mój chłopak wiedział. Następnego dnia mi się oświadczył. – Robię to, bo cię kocham – powiedział. Byłam najszczęśliwszą dziewczyną pod słońcem Dwa miesiące później wzięliśmy ślub. Nie taki, jaki sobie wymarzyłam, bo wszystko trzeba było organizować w pośpiechu, ale i tak było pięknie. Gdy urodził się nasz syn, wprowadziliśmy się do mieszkania, które odziedziczyłam po babci. 3 lata później przyszedł na świat nasz drugi syn. Byłam szczęśliwą matką i żoną. Michał pracował w firmie ojca, ja zajmowałam się domem. Dbałam o dzieci, prałam, sprzątałam, gotowałam. Pilnowałam, żeby mąż codziennie miał wyprasowaną świeżą koszulę. Myślałam, że jest ze mną szczęśliwy, że nic nigdy nas nie rozłączy. Niestety, myliłam się... Po 5 latach małżeństwa dostałam bardzo wyraźny sygnał, że w naszym związku dzieje się coś złego. Tamtego dnia Michał wrócił z pracy późno, jakiś taki dziwnie poddenerwowany. Nie chciał zjeść kolacji, nie zapytał, jak minął nam dzień. – Jestem wykończony, idę spać – rzucił tylko i zniknął za drzwiami sypialni. Nie byłam aż tak bardzo zaskoczona jego zachowaniem. Wcześniej też zdarzało mu się miewać humory, zwłaszcza wtedy, gdy w firmie coś szło nie po jego myśli. Położyłam chłopców spać i poszłam za nim do sypialni. Przytuliłam się. Chciałam, żeby się odprężył. Nie odwzajemnił pieszczoty. Wręcz przeciwnie, odepchnął mnie od siebie brutalnie. – Mam cię dość. Zostaw mnie w spokoju – krzyknął. W pierwszej chwili nie zareagowałam. Nie mogłam uwierzyć w to, co się przed chwilą stało. Gdy doszłam do siebie, Michał leżał do mnie tyłem, otulony szczelnie kołdrą. Spał albo udawał, że śpi... Uciekłam do kuchni. Przesiedziałam w niej całą noc, łkając bezgłośnie, by nie obudzić dzieci. Czułam się odrzucona, niechciana... Rano, opuchnięta od płaczu, błagałam go o wytłumaczenie. – Dlaczego tak do mnie mówisz? Co złego zrobiłam? – pytałam zrozpaczona. – Daj spokój, tak mi się coś wymsknęło... Nie bierz sobie tego do serca – odparł, uciekając wzrokiem w bok. Już wiedziałam, że nie jest szczery Między nami zaczął rosnąć mur. Mąż stał się chłodny, jakby nieobecny. Coraz później przychodził z pracy, czasem w ogóle nie wracał na noc. Któregoś wieczoru, gdy po raz kolejny powiedział przez telefon, że ma ważne spotkanie, odwiozłam dzieci do mamy i zaczaiłam się pod jego firmą. Wyszedł o siedemnastej, jak wszyscy. W pobliskiej kwiaciarni kupił bukiet róż i wsiadł do samochodu. Ruszyłam za nim. Zatrzymał się przed kamienicą w centrum miasta. Złapał kwiaty i ruszył na górę. Nie zauważył, że go śledzę. Gdy zniknął za drzwiami mieszkania na trzecim piętrze, odczekałam chwilę i zadzwoniłam. Otworzyła mi młoda brunetka. Dostałam szału. – Ty k....! Odczep się od mojego męża, zostaw go w spokoju. Mamy dwoje dzieci, kocham go – krzyczałam, próbując wejść do środka. Była silniejsza. Wypchnęła mnie i zatrzasnęła drzwi. Waliłam w nie chyba jeszcze z 15 minut. Przestałam i pojechałam do domu, gdy zagroziła, że wezwie policję. Michał wrócił wtedy godzinę po mnie. Aż gotował się z wściekłości. – Jesteś wariatką, to było zwykle spotkanie – wrzeszczał. Nie wierzyłam mu i nie zamierzałam się poddawać. Kochałam męża, nie chciałam go stracić. Postanowiłam walczyć o naszą rodzinę. Dziś wiem, że robiłam to w najgorszy z możliwych sposobów. Wystawałam z dziećmi pod oknami jego kochanki, odwiedzałam ją w pracy. Na przemian błagałam, by nie zabierała chłopcom ojca i groziłam, że jeśli jeszcze raz zbliży się do Michała, to ją zniszczę. Rozmawiałam z jej matką. Prosiłam o pomoc teściową. Nic, zewsząd ściana. W domu też było coraz gorzej. Chłód Michała zmienił się we wrogość. Nieraz dochodziło między nami do awantur. Mąż coraz rzadziej bywał w domu. Wpadał na chwilę zobaczyć się z dziećmi, zabierał kilka swoich rzeczy i znikał. Któregoś dnia spakował całą walizkę. Zrozumiałam, że odchodzi na dobre. Byłam gotowa zrobić wszystko, by go zatrzymać. – Zostań z nami. Nie umiem bez ciebie żyć– rzuciłam mu się na szyję. – Przestań się poniżać – rzucił z lekceważeniem, odsunął się ode mnie i wyszedł. Myślałam, że oszaleję z rozpaczy Zamknęłam się w domu. Tak jak kiedyś zajmowałam się dziećmi, sprzątałam, gotowałam... Ale potem kładłam się na łóżko i płakałam. Obmyślałam plan zemsty. Przecież nie mogłam pozwolić na to, by Michał był szczęśliwy, gdy ja tak cierpiałam. Przysięgłam sobie, że nigdy nie dam mu rozwodu, że nie pozwolę mu widywać dzieci, że puszczę go z torbami, zamienię jego życie w piekło. Przed znajomymi udawałam, że świetnie radzę sobie w nowej sytuacji, ale tak naprawdę myślałam tylko o zemście. Nie wiem, czy nie narobiłabym głupot, gdyby nie moja najlepsza przyjaciółka Kaśka. Powiedziałam jej, co zamierzam. Myślałam, że mnie poprze, ale nie... – Ewciu, wiem, że cierpisz, bo bardzo kochasz Michała. Ale uwierz mi, zemsta niczego nie zmieni, nie przyniesie ukojenia. Wręcz przeciwnie. Spowoduje tylko kolejne cierpienia... Twoje i twoich dzieci. Przecież nie możesz pozbawiać ich ojca. Chociaż trudno ci dziś w to uwierzyć, ból minie. Za rok, może za 5 lat, ale kiedyś na pewno to nastąpi. I pamiętaj, że nie jesteś sama. Masz chłopców, przyjaciół, mnie – tłumaczyła mi spokojnie. Od tamtego czasu minęło 5 lat. Kaśka miała rację. Mój ból rzeczywiście zelżał. Nie chcę się już mścić na mężu. Pozwalam mu widywać się z chłopcami, cieszę się, gdy gdzieś ich zabiera. Ustalam z nim wszystkie ważne sprawy dotyczące ich przyszłości, nauki. Tylko na jedno nie chcę się zgodzić: na rozwód. Chociaż znowu ostatnio mnie o to prosił, a i Kaśka twierdzi, że powinnam już odpuścić. Nigdy. Kocham Michała tak samo, jak w dniu, w którym braliśmy ślub. I uważam, że jego miejsce jest przy mnie i przy dzieciach. Mam nadzieję, że któregoś dnia to zrozumie i wróci. Będę czekać... Ewa, 31 lat Czytaj także: „Mój szwagier był fatalnym ojcem. Zamiast tulić córki, szalał na imprezkach. W końcu przepadł, bo zrobił dziecko innej” „Mąż poszedł w ślady ojca i traktuje mnie jak służącą. Zdziwi się, gdy zamiast obiadu dostanie papiery rozwodowe” „Odkryłem, że żona ma kochanka. Czekam, aż się wyszaleje i wróci na kolanach, bo przecież tylko mnie kocha”
„Umówiłam się na randkę z dojrzałym gentlemanem. Oniemiałam, gdy zamiast słodkiego ciasteczka, zobaczyłam tatę”
„Myślę, że w głębi serca pragnęłam znaleźć kogoś takiego jak mój ojciec. Poważny dyrektor dużej firmy, pracowity i zaradny, dbający o rodzinę”.
Zawsze podobali mi się starsi mężczyźni. Imponowali mi swoim doświadczeniem, ugruntowaną pozycją zawodową. Myślę, że w głębi serca pragnęłam znaleźć kogoś takiego jak mój ojciec. Poważny dyrektor dużej firmy, pracowity i zaradny, dbający o rodzinę. To właśnie jego widziałam przed oczyma, myśląc „facet po czterdziestce”... Dlatego umawiałam się tylko ze starszymi. W okresie studenckim cezurę wieku stanowił dla mnie 35. rok życia. Faceci poniżej tej granicy nie wzbudzali mojego zainteresowania. Miejscem, w którym najłatwiej i najszybciej można poznać kogoś interesującego, jest oczywiście Internet. Forum naszego miasta aż roiło się od chętnych do rozpoczęcia romansu. Miałam tam konto. Przy każdym logowaniu otrzymywałam masę wiadomości, jednak zwróciłam uwagę tylko na jedną z nich. Miał pseudonim Dojrzały Gentleman, czym od razu wzbudził moją sympatię. Napisał: „Witam piękną panią. Wspaniały dzisiaj dzień, nieprawdaż?”. Tak bardzo różniło się to od prostackiego: „Siema, mała” albo „Hej, laleczko, co tam?”, którymi zwykle byłam zasypywana. Zaczęliśmy rozmawiać. – Poznałam superfaceta! – niemal wrzasnęłam do telefonu, rozmawiając z koleżanką ze studiów, Martyną. – Aha... jasne – Martyna uważała, że poznawanie ludzi przez Internet nie prowadzi do niczego dobrego. – Słuchaj – zignorowałam jej sceptyczny ton. – Ma na imię Krzysztof, 43 lata, wyższe wykształcenie i z tego, co wywnioskowałam, wynika, że jest całkiem nieźle ustawiony. Ale przede wszystkim jest niesamowicie inteligentny. Gada mi się z nim tak, jakbyśmy się znali od zawsze... – Ma żonę? – przerwała mi. – Rozwodnik. Martyna westchnęła, dając mi do zrozumienia, że ładuję się w kłopoty. Nikt jednak nie mógł przewidzieć, jak duże... Umówiliśmy się z Krzysztofem w restauracji koło rynku Żadne z nas nie wiedziało, jak wygląda drugie, więc ustaliliśmy, że on przyniesie ze sobą któreś z dzieł Bułhakowa. Po tym miałam go rozpoznać. Kiedy podekscytowana pojawiłam się w umówionym miejscu, ze zdziwieniem ujrzałam tatę, który spokojnie popijał kawę przy jednym ze stolików. Już chciałam podejść, zagadać, no i poprosić go, żeby przeniósł się gdzie indziej. Jednak po chwili zobaczyłam książkę Bułhakowa leżącą tuż przed nim i zrozumiałam straszną prawdę. Umówiłam się na randkę z własnym ojcem. Uciekłam, mając nadzieję, że mnie nie zauważył, po czym drżącymi palcami wystukałam w komórce numer Martyny. – Halo – powitał mnie senny głos. – Martyna? Musisz mi pomóc... Przyszłam właśnie na randkę z tym Krzysztofem... Opowiadałam ci... – Taa... I co, okazało się, że ma żonę? – Tak. To znaczy... to mój ojciec. W słuchawce zaległa cisza. Po chwili Martyna odezwała się ostrożnie. – Chyba nie do końca rozumiem. – No przecież ci mówię! Przyszłam na spotkanie, a tutaj siedzi tata. Chyba mnie nie widział. Błagam, pomóż mi. Muszę się koniecznie dowiedzieć, o co tutaj chodzi. Mój ojciec to zdrajca Ciężko było mi przekonać Martynę, aby rzuciła wszystko i przyjechała, jednak w końcu się zgodziła. Ustaliłyśmy, że wejdzie do restauracji i będzie udawać mnie, to jest osobę, z którą umówił się tata. Mogłam to zrobić sama i z miejsca domagać się wyjaśnień, jednak wtedy na pewno wymyśliłby na poczekaniu jakąś historyjkę. Musiałam upewnić się, czy rzeczywiście jest tak, jak na to wskazuje sytuacja. Czy rzeczywiście mój wspaniały tata – stanowiący dla mnie od zawsze wzór mężczyzny idealnego, kochający mąż i obrońca moralności – jest zwykłym zdrajcą. Owszem, był. Martyna zabrała ze sobą dyktafon, który ukryła w wewnętrznej kieszeni marynarki. Ze wstrętem słuchałam potem tych nagrań. – Zaproponował mi układ – opowiadała Martyna. – Spotykamy się raz w tygodniu w mieszkaniu, które wynajmie specjalnie na ten cel. Mogę tam mieszkać, jeśli chcę. Poza tym dostaję pieniądze na drobne wydatki, jak to ujął. Swoją drogą, hojny ten twój tata. – Przestań – próbowałam pozbierać myśli. – Czy on... chociaż próbował cię podrywać, jakoś tak łagodnie podejść? – A skąd. Słyszałaś taśmę. Przeszliśmy od razu do konkretów. Udawałam, że mi to odpowiada, żeby go nie spłoszyć, ale jeśli chcesz to dalej ciągnąć, to już beze mnie. – Jasne – odpowiedziałam w zamyśleniu. – I co zamierzasz z tym zrobić? – koleżanka wskazała na leżący na stole dyktafon. – Nie wiem – odpowiedziałam. Ukryłam prawdę przed mamą To była prawda. Pod wpływem impulsu zdecydowałam się na zabawę w detektywa, lecz teraz nie miałam pojęcia, jak wykorzystać zebrany materiał. Pokazać go mamie?... Na myśl o tym, jak bardzo zraniłoby ją to nagranie, aż mnie ciarki przeszły. Poza tym nie chciałam, aby moja rodzina się rozpadła. Bez względu na okoliczności kochałam oboje rodziców i nie mogłam ot, tak zburzyć wszystkiego. Postanowiłam więc porozmawiać najpierw z ojcem. Nie była to łatwa decyzja, jednak w tamtym momencie wydała mi się najrozsądniejszym rozwiązaniem. Wybrałam sobotni ranek, gdy mama była na zakupach, a ojciec przeglądał prasę. – Wiem o wszystkim – zaczęłam z grubej rury, stanąwszy przed nim. Spojrzał kątem oka znad gazety. – Co masz na myśli, kochanie? Wtedy puściłam mu nagranie. Kiedy się skończyło, w pokoju zaległa głucha, pełna napięcia cisza. W końcu odezwał się cicho: – Zamierzasz pokazać to mamie? – Bardzo bym tego nie chciała – odparłam cicho. – Ale jeśli będę musiała... – Chcesz mnie szantażować? Nie wierzyłam własnym uszom. – Jak możesz, tato?! – Posłuchaj – westchnął. – Bardzo kocham twoją mamę i nie chciałbym jej zranić... – Już to zrobiłeś. – Nie chcę, aby przez ten jeden błąd wszystko, co tyle lat budowaliśmy, się rozpadło. – Mogłeś pomyśleć o tym wcześniej. Zresztą nie wierzę, że to był tylko ten jeden raz. – Zgoda. Postępowałem niewłaściwie. Ale nie dlatego, że was nie kocham, mamy i ciebie. To przez zwykłą ludzką słabość – spuścił wzrok; wyglądał na szczerze skruszonego. – Czy jesteś w stanie z tego zrezygnować? Spojrzał na mnie i od razu zrozumiałam, że źle to ujęłam. Spróbowałam jeszcze raz: – Powiem tak. Na razie nie pokażę tej taśmy mamie, bo wiem, że byłby to dla niej cios. Wystarczy, że ja wiem i że mnie to boli. Ale jeśli zależy ci na rodzinie, lepiej, żebyś skończył te... te swoje zabawy, bo w każdej chwili mogę z nagrania skorzystać. – A więc jednak to szantaż...– stwierdził, a mimo to w jego oczach dostrzegłam ulgę. – Nazywaj to sobie, jak chcesz – odpowiedziałam chłodno. Rozmawialiśmy jeszcze długo. Ojciec z każdą chwilą zdawał się coraz bardziej pokorny i zmartwiony tym, co zrobił, tak jakby postawione przed nim ultimatum rzeczywiście poruszyło jego sumienie... Minęło prawie 10 lat, a ja nie przyłapałam już ojca na żadnym „niecnym uczynku”. Być może po prostu dobrze się kryje. Chcę jednak wierzyć, że mając do wyboru kochanki albo rodzinę, wybrał to drugie. Beata, 36 lat Czytaj także: „Mój szwagier był fatalnym ojcem. Zamiast tulić córki, szalał na imprezkach. W końcu przepadł, bo zrobił dziecko innej” „Mąż poszedł w ślady ojca i traktuje mnie jak służącą. Zdziwi się, gdy zamiast obiadu dostanie papiery rozwodowe” „Odkryłem, że żona ma kochanka. Czekam, aż się wyszaleje i wróci na kolanach, bo przecież tylko mnie kocha”
„Jestem wdowcem z dwójką dzieci, które wolałyby, żebym to ja odszedł zamiast mamy. Nawet mieszkać wolą z teściową"
„Franek, mój ośmioletni syn, sporo mi wybaczał. Dwunastoletnia Małgosia była dużo mniej tolerancyjna. Wyrastała powoli na zbuntowaną nastolatkę. Miała swoje kobiece potrzeby, których ja rzeczywiście kompletnie nie rozumiałem".
- Zostaw mnie, jak zwykle nic nie rozumiesz! – krzyknęła Małgosia tonem pełnym nienawiści. – Wolałabym, żebyś to ty umarł, a nie mama. Ona zawsze umiała mi pomóc. Ona była wspaniała. Moja córka wybiegła z pokoju, a ja zostałem sam, próbując powstrzymać łzy. Oczywiście tak naprawdę wcale nie życzyła mi śmierci. Ale też nie miałem wątpliwości, że wolałaby, aby to matka była przy niej, nie ja. I powiem szczerze, że chętnie zamieniłbym się z Anią i jej zostawił dwójkę naszych dzieci. Ja sobie z nimi nie radziłem. Ona dałaby radę bez najmniejszego problemu. Kiedy umarła – sprawy, które dawniej wydawały mi się takie proste, stały się nagle skomplikowane. Ania miała wszystko w głowie, pamiętała o wszystkim, co trzeba było załatwić. Znała na pamięć rozkład lekcji naszych dzieci, wiedziała kiedy i gdzie je zawieźć, do jakiego chodzą lekarza, co i kiedy powinny zrobić. Ja o tym zapominałem. A nawet gdybym pamiętał, nie byłem w stanie dostosować rozkładu dnia do tylu obowiązków. Nie miałem pojęcia, jak ona to robiła, że godziła je z pracą zawodową. Franek, mój ośmioletni syn, sporo mi wybaczał Dwunastoletnia Małgosia była dużo mniej tolerancyjna. Wyrastała powoli na zbuntowaną nastolatkę. Miała swoje kobiece potrzeby, których ja rzeczywiście kompletnie nie rozumiałem. Kontaktu nie ułatwiało nam także to, że nagle musiałem przejść przyspieszony kurs prowadzenia domu i siłą rzeczy nie mogłem jej poświęcić całej mojej uwagi. I coraz częściej dochodziło do spięć. W opiece nad dziećmi czasem pomagała mi teściowa. Nasze stosunki były zawsze poprawne, choć z pewnością dalekie od serdeczności. Trochę nas zbliżyło wspólne nieszczęście. Dlatego to ją postanowiłem poprosić o radę. – Wiesz, Kuba… Chyba nie umiem ci pomóc – powiedziała po wysłuchaniu moich żalów. – Pewnych rzeczy nie da się wytłumaczyć. Trzeba być kobietą… – To co mam zrobić, skoro nią nie jestem? – spytałem z goryczą, ale ona tylko rozłożyła ręce w geście bezradności. – Rozumiem, spadło na ciebie tyle spraw i ciężko ci z tym… – westchnęła teściowa. – Jedyne, co ci mogę zaproponować, to żeby Małgosia na jakiś czas przeniosła się do mojego domu. – Miałaby się… wyprowadzić? – Tylko na jakiś czas. Może wtedy byś trochę opanował tę całą sytuację. – To chyba nie jest najlepszy pomysł – odparłem dyplomatycznie i szybko dodałem: – Ania chyba przewidywała, że nie dam sobie rady, bo gdy rozmawiałem z nią ostatni raz, kazała mi dopilnować, żeby cała rodzina była razem… – Przecież będzie – teściowa spojrzała na mnie zdziwiona. – Małgosia zamieszkałaby u mnie, nie u obcych. – Niech się mama nie gniewa, ale dla nas rodzina to byliśmy my… Znaczy Ania, ja, Małgosia i Franek. – Jak uważasz – chyba ją jednak uraziłem. – Inaczej nie potrafię ci pomóc. – Rozumiem… Zastanowię się jeszcze i dam mamie odpowiedź. Właściwie byłem pewien, że nic z tego nie będzie, lecz nie chciałem robić teściowej przykrości, bo jej się ten pomysł wyraźnie spodobał. Jednak kilka dni później w naszym domu doszło do nieprzyjemnego zdarzenia. Podczas wieczornej kąpieli Małgosia zawołała, żebym przyniósł jej ręcznik. A ja wtedy sobie przypomniałem, że uprałem wszystkie ręczniki i wywiesiłem je do suszenia, a zapomniałem powiesić nowe. Wyjąłem kilka sztuk z szafy i poszedłem do łazienki. Do głowy by mi nie przyszło, że robię coś złego. Nieraz wchodziłem tam, gdy Małgosia się kąpała; czasem myłem jej plecy. Ale tym razem dostała napadu histerii. Bo ręcznik powinienem wrzucić przez uchylone drzwi, a nie włazić i na nią patrzeć. Może i miała trochę racji W końcu moja córka dojrzewa, przestaje być dziewczynką, staje się kobietą. Ale dość już miałem tych jej ciągłych fochów. Poza tym wciąż tkwiło mi w głowie, że wolałaby, abym to ja umarł zamiast matki. Wprawdzie potem mnie przeprosiła, ale takie rzeczy zostają w człowieku. Dlatego kiedy na mnie nakrzyczała, nie pozostałem jej dłużny. Nawymyślałem córce od gówniar, którym się przewróciło w głowie, i to jeszcze bardziej pogorszyło stosunki między nami. Przez następny tydzień w ogóle się do mnie nie odzywała, aż w końcu, w sobotnie popołudnie, przyszła i oświadczyła: – Wyprowadzam się do babci. – Słucham?! – zdziwiłem się. – Chyba coś ci się pomyliło, młoda damo. – Nic mi się nie pomyliło! – burknęła. – Rozmawiałam z nią i sama mi to zaproponowała. Chcę z nią zamieszkać. – To ja decyduję, gdzie mieszkasz – oznajmiłem jej stanowczym tonem. – Nienawidzę cię! Jeśli mi nie pozwolisz, to ucieknę z domu – wrzasnęła. I wybiegła z pokoju, trzaskając drzwiami Omal szyba z nich nie wypadła. Chciałem pójść za nią, ale wtedy zobaczyłem na korytarzu syna. Stał spanikowany, niezdolny do jakiegokolwiek ruchu. A pod jego nogami widniała kałuża. Musiał się przestraszyć naszej kłótni. Franek do piątego roku życia moczył się w nocy i nadal miał z tym problem w sytuacjach stresowych. Podszedłem do niego, wziąłem go na ręce i przytuliłem. – Chodź, synku, przebierzemy się. – Tato… – zakwilił. – Ja nie chcę, żebyście się z Małgosią kłócili… No tak, koncentrując się na problemach z córką, zapomniałem o synu… A przecież ta sytuacja w domu wpływała także na jego psychikę. I wtedy postanowiłem zgodzić się, żeby przez jakiś czas Gosia zamieszkała z babcią. Szkoły nie musiała zmieniać, teściowa mieszkała blisko. Zresztą niedługo zaczynały się wakacje. W trakcie tych trzech miesięcy postanowiłem skupić swoją uwagę na Franku. Prawie co dzień gdzieś razem wychodziliśmy, spędzaliśmy wspólnie mnóstwo czasu. Małgosia nas często odwiedzała, raz na jakiś czas Franek bywał u niej. I właśnie po powrocie z jednej z takich wizyt synek przyszedł do mnie. Coś tam poopowiadał o tym, co robił z babcią i siostrą, a potem oświadczył: – Tęsknię za Małgosią. – Ja też, synku. Ale ona niedługo wróci, wyprowadziła się tylko na jakiś czas. – Nie, ona już nie wróci – stwierdził stanowczo. – Jej tam jest dobrze. Już chciałem coś powiedzieć, lecz nagle Franek zaskoczył mnie pytaniem: – A czy ja bym nie mógł na jakiś czas zamieszkać u babci, tak jak ona? Babcia powiedziała, że musiałbyś się zgodzić… Tego już było za wiele! – Źle ci ze mną? – spytałem. – Dobrze, tato. Ale tęsknie za Gosią. Zobaczyłem wtedy we Franku małego chłopca, któremu brak kobiecego ciepła. Małgosia, starsza od niego wprawdzie tylko o cztery lata, w pewnym sensie zastępowała mu matkę, do której można przyjść, pożalić się i przytulić. Rozumiałem go Co nie znaczyło, że byłem skłonny pozwolić mu na przeprowadzkę. Jedyne, co mogłem zaakceptować, to nocowanie u babci raz w miesiącu. I bardzo zdenerwowałem się, gdy moja teściowa też bąknęła o tym, że Franek mógłby u niej zamieszkać. Odmówiłem bardzo stanowczo. Parę tygodni później miałem wieczorem imprezę firmową. Nie chciałem na niej zostawać zbyt długo, ale musiałem się pokazać i pobyć przynajmniej godzinę. Po pracy wróciłem do domu na chwilę, żeby się przebrać i zobaczyć z synem. Wydawał się trochę smutny i osowiały. Zrobiłem mu kolację i obiecałem, że szybko wrócę. Ale jak to czasem bywa – kiedy się bardzo czegoś chce, wszystko wychodzi na opak. Nagle impreza firmowa zmieniła się w naradę podlewaną alkoholem, co przerodziło się w kłótnię, i wszystkich trzeba było godzić. Ja oczywiście nie piłem, myślałem najtrzeźwiej z tam obecnych, zatem byłem najlepszym kandydatem do mediacji między zwaśnionymi frakcjami. Do domu dotarłem kwadrans po dziesiątej Byłem pewien, że Franek nie śpi i jeszcze chwilę pogadamy. Zamiast jego uśmiechniętej twarzy przywitała mnie jednak zmartwiona buzia Małgosi. – Co ty tu robisz? – zdziwiłem się. – Franek się rozchorował. Nie mógł się dodzwonić do ciebie, dlatego zadzwonił do babci – dopiero wtedy przypomniałem sobie, że wyciszyłem telefon. – Czy to coś poważnego?! – Babcia pojechała z nim karetką. Miał czterdzieści stopni gorączki… Niestety, córka nie miała pojęcia, do którego szpitala zawieźli Franka. Próbowałem zadzwonić na pogotowie, żeby się czegoś dowiedzieć, ale mieli urwanie głowy. Moja teściowa w pośpiechu nie zabrała ze sobą komórki, więc z nią również nie miałem kontaktu. Musiałem czekać, aż sama się odezwie. Zadzwoniła dopiero koło drugiej w nocy Lekarze zbili gorączkę poniżej czterdziestu stopni, ale Franek zaczął wymiotować. Nie wiedzieli, co mu jest, podejrzewali rotawirusy. Zatrzymali go w szpitalu, bo był dość mocno odwodniony i cały czas miał skoki gorączki. Po kilku dniach jego stan zaczął się poprawiać i powiedziano mi, że mogę go zabrać do domu. Chciałem to zrobić od razu, ale teściowa zaprotestowała: – Jak ma być u ciebie, to już lepiej, żeby został w szpitalu. Nie gniewaj się, Kubo, ale ty chodzisz co dzień do pracy. Nie podobało mi się to, co usłyszałem, chociaż miała, niestety, trochę racji. – Może mama do nas przychodzić… – bąknąłem niezbyt przekonany. – Na trochę tak. Ale Franek w najbliższym czasie będzie potrzebował opieki przez dwadzieścia cztery godziny na dobę. I to najlepiej kobiecej opieki. Ja i Małgosia się nim zajmiemy. Spytałem synka, gdzie chciałby pojechać, a on bez zastanowienia wskazał dom babci. Zrobiło mi się smutno, ale zrozumiałem, że tak będzie najlepiej. Odwiedzałem go przez kilka kolejnych dni. Cieszył się z moich wizyt, jednak widziałem też, jaki jest szczęśliwy, mając przy sobie siostrę i babcię. Zacząłem wątpić w swoje ojcowskie umiejętności. Kiedy żyła żona, wydawało mi się, że świetnie sobie radzę jako tata. Teraz zrozumiałem, że bez niej jestem do niczego. We wszystkich ważnych sprawach dotyczących dzieci byłem przez nią wyręczany. Spijałem śmietankę, biorąc z rodzicielstwa jedynie piękne chwile. A gdy jej zabrakło, dałem plamę. Nie potrafiłem dogadać się z córką. Nie rozpoznałem u syna symptomów choroby. Zbliżała się pierwsza rocznica śmierci Ani, 5 kwietnia Poszedłem na cmentarz trochę po to, aby uporządkować grób, a trochę, żeby wyżalić się żonie. Że sobie nie radzę. Że za rzadko korzystała z mojej pomocy i przez to nie nauczyłem się dbać o dzieci. Że za szybko odeszła… Siedziałem przy grobie i długo płakałem. Aż nagle usłyszałem jej głos… w mojej głowie. Mówiła do mnie miłym, spokojnym tonem. Chłonąłem jej słowa i wkrótce wiedziałem już, co robić. Dziesięć minut później wsiadłem do samochodu i pojechałem do teściowej. Jej akurat nie było, wyszła po zakupy, za to zastałem moje dzieci. Przywitałem się z nimi i powiedziałem: – Pakujcie się. Wracamy do domu. Franek nic nie powiedział, za to Małgosia zdecydowanie zaprotestowała: – Ja chcę mieszkać z babcią! – Ale mama chce, żebyśmy mieszkali wszyscy razem – odparłem. – Skąd wiesz? – córka spojrzała na mnie zdziwiona. – Mama nie żyje… – Byłem dzisiaj na jej grobie i mi to powiedziała – wyjaśniłem. – Obiecała mi, że damy sobie ze wszystkim radę, tylko musimy być razem i pomagać sobie wzajemnie, bo jesteśmy rodziną. Nie wiedziałem, czy Małgosia przyjmie to do wiadomości, jednak ku mojemu zaskoczeniu wykrzyknęła radośnie: – Jedziemy. Franek, ruszaj się. Kwadrans potem byliśmy już spakowani Teściowa akurat wróciła z zakupów i bardzo zdziwiło ją to, co zastała. Protestowała, ale dzieci chciały natychmiast ze mną wracać, bo „mama tak chce”. Oczywiście, gdy teściowa usłyszała, co stało się nad grobem Ani, nie chciała mi uwierzyć i powtarzała, że robię dzieciom wodę z mózgu. Nie interesowało mnie jednak, co o tym sądzi. Wieczorem, w domu, gdy już się rozpakowaliśmy i zjedliśmy kolację, usiedliśmy jak dawniej w salonie i zacząłem czytać na głos bajki. Dawniej robiła to żona, która miała bardzo przyjemny, melodyjny głos. Dzieci uwielbiały ten moment dnia, choć Małgosia zaczęła już sarkać, że jest „za duża na takie coś”. Dziś jednak i ona słuchała uważnie czytanych przeze mnie historii. Potem poszła zaprowadzić Franka do łóżka, a ja zostałem przez chwilę sam i zagłębiłem się we własnych myślach. – Mnie mama powiedziała to samo co tobie – z zamyślenia wyrwał mnie głos córki. – Powiedziała, że powinniśmy z Frankiem wrócić do domu, bo jesteśmy rodziną, która musi sobie pomagać, ufać i… wiele rzeczy wybaczać. – Jak ci to powiedziała? – spytałem. – We śnie. Kiedy się obudziłam, pamiętałam dokładnie każde słowo. – Ja też! – zawołał radośnie synek. – A ty co tu robisz? – oburzyła się Małgosia. – Miałeś przecież spać! – Rodzina nie powinna mieć przed sobą tajemnic. Tak mama powiedziała. – Masz rację, synku – pogłaskałem go po głowie. – Od dzisiaj nie mamy przed sobą tajemnic i wspieramy się. Czytaj także:„Latami nienawidziłam ojca, bo odszedł do kochanki. Potem zakochałam się w jej synu"„Złapałam na dziecko syna znanego polityka. Teraz się nami nie interesuje"„Moje drugie małżeństwo prawie się rozpadło. Postanowiliśmy starać się o dziecko na zgodę"