polki.pl
type: channel
link: https://polki.pl
date: 2025-05-15T12:55:09.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: „Żona zarabia więcej niż ja. Pewnie pojedzie na luksusowe wakacje w Chorwacji, a ja na biwak w lesie”
items: „Syn i wnuk są w jednym wieku. Nikt się nie zastanawia, co czują dzieci starych rodziców. Ja wiem. Wstydzą się”
items: „Mąż myślał, że jak miał ciężkie dzieciństwo, to wszystko mu wolno. Zrobił kochance dzieciaka i oczekuje wybaczenia”
items: „Ledwo złożyłem podpis na testamencie, a wnuk już chciał się mnie pozbyć. Odsyła mnie do umieralni, bo dom jest jego”
items: „Dziwie się, że moja żona chce rozwodu. Doskonale wiedziała, że nie umiem trzymać łap przy sobie i mam wiele kochanek”
items: „Mój mąż to śmierdzący leń i malkontent. Gdzie się podział żywiołowy przystojniak, za którego wyszłam 20 lat temu?”
items: „Los zabrał mi męża, a teściowa chce odebrać mi mieszkanie. Według niej, gdy owdowiałam, przestałam być rodziną”
items: „Wziął mnie za żonę tylko dlatego, że zaszłam w ciążę. Gdy tylko nadarzyła się okazja, czmychnął do innej”
items: „Umówiłam się na randkę z dojrzałym gentlemanem. Oniemiałam, gdy zamiast słodkiego ciasteczka, zobaczyłam tatę”
items: „Jestem wdowcem z dwójką dzieci, które wolałyby, żebym to ja odszedł zamiast mamy. Nawet mieszkać wolą z teściową"

„Żona zarabia więcej niż ja. Pewnie pojedzie na luksusowe wakacje w Chorwacji, a ja na biwak w lesie”
type: item
date: 2025-05-15T14:00:00.000Z
subject: Z życia wzięte
subject: Po godzinach
subject: Opowiadania
subject: prawdziwe historie
description: „– To może teraz zaszalejemy? Jakieś palmy, baseny, all inclusive – rzuciła Basia. – Tomek, stać nas na Chorwację i inne kraje! – dodała. Faktycznie, przy jej zarobkach było nas stać na wakacje za granicą, ale nawet nie przyszło mi do głowy, żeby jej to proponować. Z moją urzędniczą pensją… Wiadomo, że Basia by za to płaciła”.
encoded: Cieszyliśmy się jak dzieci, gdy Basia w końcu dostała pracę. Po latach wiązania z trudem końca z końcem pojawiła się w końcu szansa, że będziemy mogli odetchnąć finansowo… Długo po ślubie pracowałem tylko ja. Jestem urzędnikiem, kokosów więc nie zarabiam. Po tym, jak urodziła się nam dwójka dzieci, Michał i Natalia, moja żona długo była na urlopie macierzyńskim, a później skorzystała z wychowawczego. Do pracy na dawne stanowisko nie mogła wrócić, bo w międzyczasie firma upadła. Dorabiała korepetycjami z angielskiego. Z dwójką małych dzieci w domu trudno było mieć wiele lekcji, ale każdy grosz był ważny. Liczyliśmy na to, że gdy Michał i Natalia będą starsi, żona szybko znajdzie pracę. Z wykształcenia jest ekonomistką, a przed urodzeniem dzieci świetnie radziła sobie w handlu. I tak się stało. Już po mniej więcej dwóch miesiącach szukania pracy Basia wpadła do domu z radosną nowiną. – Udało się! Mam pracę. Cieszyłem się jej szczęściem, a nasza radość była tym większa, że dawało to szansę na nieco stabilniejsze życie. – Może już nie będziemy musieli co miesiąc pożyczać pieniędzy od rodziców – stwierdziła moja żona. Też miałem taką nadzieję, bo choć rodzice nie robili nam wymówek, to nie chcieliśmy co chwilę brać od nich pieniędzy, a potem oddawać w ratach. Basia szybko odnalazła się w nowej pracy Została najpierw przedstawicielem, a potem kierowniczką w dużej, międzynarodowej sieci handlowej. Robiła nie tylko to, co lubi, ale także to, co doskonale potrafi. Nic dziwnego, że szybko awansowała. Po kilku latach pracy została dyrektorką całego regionu. Szef chwalił ją na każdym kroku, podkreślając, że nie pamięta, by ktoś tak szybko piął się w górę. Oczywiście szły za tym coraz większe pieniądze. Zostając dyrektorką, Basia zaczęła zarabiać ponad trzy razy tyle, co ja. Do tego oczywiście służbowy samochód, komórka… Zaczęło nam się świetnie powodzić. Nie musieliśmy już pożyczać pieniędzy od rodziców, zaczęliśmy całą rodziną wychodzić do restauracji, do kina. Basia kupowała …

zamyslony-mezczyzna-a5d99df.png
width: 1200
height: 900

„Syn i wnuk są w jednym wieku. Nikt się nie zastanawia, co czują dzieci starych rodziców. Ja wiem. Wstydzą się”
type: item
date: 2024-12-12T15:30:00.000Z
subject: Po godzinach
subject: Z życia wzięte
subject: ojciec
description: Panuje przekonanie, że mężczyzna może zostać rodzicem w każdym wieku. Kobiecie nie pozwala na to zegar biologiczny.
encoded: Nikt jednak nie zastanawia się, co czują dzieci takich późnych rodziców. Ja już wiem. Syn się mnie wstydzi. Pół godziny temu zadzwoniła do mnie córka z pytaniem, czy wiem o tym, że Marek pobił się z Natanielem. Obaj mają podbite oczy, Natanielowi trzeba było założyć cztery szwy na łuk brwiowy a Marek ma wybite palce w prawej ręce. – Możesz odebrać Marka ze szpitala, bo chyba nie będzie chciał, abyśmy go podwieźli do domu – stwierdziła Joanna. – Pobili się? – nie mieściło mi się to w głowie. – Dlaczego? Przecież kumplują się od dzieciństwa! – Marek sam ci wszystko opowie, mnie w to nie mieszaj – odcięła się moja córka, więc wyczułem, że sprawa nie jest przyjemna. Najwyraźniej czekało mnie ciężkie popołudnie... Najchętniej zwaliłbym obowiązek pojechania po Marka na Ewę, ale akurat wyjechała służbowo i zostałem sam na posterunku. Zebrałem się więc w sobie i 20 minut później zaparkowałem pod izbą przyjęć. – Chciałbym porozmawiać z lekarzem w sprawie Marka Piekarskiego. Czy to pewne, że to tylko wybicie palców, czy może złamanie? Było robione prześwietlenie? – zasypałem babkę w rejestracji gradem pytań. – A pan ma upoważnienie od rodziców chłopca, żeby zobaczyć wyniki badań? Jest pan jego dziadkiem? – zapytała mnie oschle. – Bo my dalszej rodzinie karty pacjenta nie wydajemy bez pozwolenia opiekunów prawnych. Jestem już uodporniony na takie słowa. Także na to zdumienie, które potem maluje się na twarzy mojego rozmówcy, kiedy wyjaśniam krótko. – Jestem ojcem Marka! Tak, mam 71 jeden lat i ten chudy czternastolatek jest moim synem. I wiem także, że mógłbym być jego dziadkiem, bo w końcu mam także wnuka w jego wieku. To Nataniel. Ten, z którym pobił się dzisiaj Marek. Nie mówię nigdy, że Marek był „wpadką”, bo za bardzo go kocham, aby tak go nazywać. Jednak prawdą jest, że w wieku 56 lat najmniej spodziewałem się tego, że zostanę jeszcze kiedyś ojcem. Wszystko zaczęło się zupełnie niewinnie. Kumpel zaciągnął mnie do nowego klubu, tak żeby się trochę rozerwać wieczorem. Pocz…

ojco-40868f1.jpg
width: 1200
height: 900

„Mąż myślał, że jak miał ciężkie dzieciństwo, to wszystko mu wolno. Zrobił kochance dzieciaka i oczekuje wybaczenia”
type: item
date: 2024-07-24T12:58:00.000Z
subject: Po godzinach
subject: Z życia wzięte
subject: Opowiadania
description: „Męczę, dręczę samą siebie i wszystkich dookoła, tylko czy to ma jakikolwiek sens? Oczekuję orderu, a otrzymuję ciosy. W najlepszym razie – wzruszenie ramion”.
encoded: Jak spojrzę wstecz na swoje życie, to wydaje się, że bezustannie walę głową w mur, mimo że wszędzie tam są drzwi, wystarczyłoby otworzyć. Taka jestem… Uczciwa? Ambitna? Uparta? Nie wiem, z czego się to bierze, ale zawsze wybieram najtrudniejsze rozwiązania. Najmniej oczywiste. Wymagające hartu ducha. Męczę, dręczę samą siebie i wszystkich dookoła, tylko czy to ma jakikolwiek sens? Oczekuję orderu, a otrzymuję ciosy. W najlepszym razie – wzruszenie ramion. – Bo ty masz takie wysokie standardy, mamo, wkurzająco wysokie – powtarza moja córka Marta. – I co ci to dało, że byłaś taka święta przez tyle lat? Naprawdę myślisz, że do nieba pójdziesz? Oczywiście w jakimś sensie nic mi to nie dało, przegrałam. I wcale nie uważam, że moje standardy są wysokie, po prostu staram się być uczciwa, konsekwentna i niewiele wymagam od innych. Znacznie więcej od siebie samej. Tak zostałam wychowana, tak ukształtowało mnie życie. Już się nie zmienię. Pewnie, że mogłam się rozwieść dawno temu, kogoś jeszcze poznać. Ułożyć sobie życie zupełnie inaczej, lepiej. Ale czy było to dla mnie możliwe? Kiedy wychodziłam za Janka, miałam serce złamane przez innego. Janek był lekiem na złamane serce To Andrzej był moją wielką miłością, jeszcze w liceum – najprzystojniejszy chłopak w szkole, syn lekarzy mieszkających w poniemieckiej willi, prywatna praktyka, duże pieniądze. Andrzej sam wybierał się na medycynę i oczywiście poszedł w ślady rodziców. Z tego, co wiem, jest teraz człowiekiem sukcesu, szanowanym i bogatym. Ja wyprowadziłam się z rodzinnego miasteczka, gdy doszło do mnie wreszcie, że o Andrzeju lepiej nie marzyć. Nie ta półka. Czułam się zraniona, nie mogłam zrozumieć tej wielkiej niesprawiedliwości, która mnie spotkała. Byłam śliczna i zdolna, pełna energii i pomysłów na życie. Pragnęłam zostać nauczycielką polskiego i wyobrażałam sobie, jaką wspaniałą parę byśmy tworzyli: ja – ucząc, on – lecząc, gdzieś na wsi, gdzie nasza obecność byłaby ważna. Takie sobie młodociane bzdurki zainspirowan…

GettyImages-1414997002-546b0cc.jpg
width: 1611
height: 1208

„Ledwo złożyłem podpis na testamencie, a wnuk już chciał się mnie pozbyć. Odsyła mnie do umieralni, bo dom jest jego”
type: item
date: 2024-05-28T12:18:00.000Z
subject: Po godzinach
subject: Z życia wzięte
subject: prawdziwe historie
description: „– Dziadek ma prawo tylko tu mieszkać. Ale lepiej by było, jakby się wyprowadził i nam nie przeszkadzał”.
encoded: Kiedy Kacper z Michaliną po ślubie szukali jakiegoś mieszkania do wynajęcia, zaproponowałem, żeby do czasu, kiedy nie znajdą niczego sensownego, zamieszkali u mnie. Mój wnuk zgodził się na to z radością, jego żona wydawała się mieć do tego pomysłu większy dystans. Ale ponieważ było to, jak by nie patrzeć, rozsądne rozwiązanie, przystała na nie. Kiedy wprowadzili się do mnie, sam odżyłem. Po śmierci żony mieszkałem samotnie, a ponieważ byłem na emeryturze, nie miałem zbyt dużo zajęć. Teraz obecność wnuka i jego żony wprowadziła w moje życie wiele energii. Ponieważ oboje ciężko pracowali, ja zająłem się prowadzeniem domu, robieniem zakupów, gotowaniem obiadów, a nawet sprzątaniem. Sprawiało mi ogromną radość, że mogę znów być użyteczny. Miałem nadzieję, że wkrótce w naszym domku pojawi się nowy członek rodziny. I moje marzenia spełniły się dość szybko. Pół roku po ślubie Michalina zaszła w ciążę. Z miejsca przestała nalegać na Kacpra, żeby szukali mieszkania. Bardzo nie chciałem znów zostać sam Myślałem, że żona Kacpra po prostu zauważyła wreszcie, jak bardzo mogę się okazać pomocny. Okropnie się pomyliłem... Jednak o tym za chwilę. Na razie cieszyłem się z coraz bardziej zaawansowanej ciąży Michaliny i odliczałem czas do narodzin prawnuka. Mój humor psuł jedynie fakt, że Kacper coraz częściej sprzeczał się z żoną. Bardzo się przy tym starali, żebym tego nie dostrzegł. Mimo że przerywali spory, gdy wchodziłem do pokoju, wyczuwałem napiętą atmosferę. Postanowiłem więc porozmawiać o tym z wnukiem. – Kacperku, musisz być teraz bardziej wyrozumiały dla żony – zacząłem. – Co proszę? – zdziwił się Kacper. – No przecież widzę, że się kłócicie – wyjaśniłem. – Pewnie Michalina jest teraz bardziej humorzasta. Sam pamiętam, jak twoja babcia była w ciąży... – Dziadku, to jest sprawa między mną a nią. I bardzo proszę, nie wtrącaj się, skoro, nie wiesz, o co chodzi – odburknął. – To może mi powiesz? – naciskałem. – Nie mogę powiedzieć – odparł. Bardzo mnie zdziwiła ta tajemniczość,…

GettyImages-1457751482-ca61450.jpg
width: 1753
height: 1315

„Dziwie się, że moja żona chce rozwodu. Doskonale wiedziała, że nie umiem trzymać łap przy sobie i mam wiele kochanek”
type: item
date: 2024-05-28T12:11:00.000Z
subject: Po godzinach
subject: Z życia wzięte
subject: prawdziwe historie
description: „To jest dla mnie ogromny szok. Nie mogę uwierzyć, że się na to zdobyłaś. Szkoda tylko, że nie zrobiłaś tego 40 lat wcześniej; może wtedy takie postępowanie by mnie zmieniło?”.
encoded: Droga żono... Mówi się, że wina zawsze leży pośrodku. Nie wiem, czy zawsze, ale tym razem tak jest. Może to przeczytasz, może nie... Mimo wszystko mam nadzieję, że w końcu się zaciekawisz, co ci mam do powiedzenia, i nie wyrzucisz tego listu. Halinko, chcę ci powiedzieć, że nie odchodzi się z domu i nie rzuca męża bez jednego słowa po prawie 40 latach małżeństwa, nawet gdyby był, nie wiem jakim draniem. Tak się nie robi – i już. A ja przecież draniem nie byłem. Sama musisz to przyznać, jeśli chcesz być szczera i uczciwa. Chodzi mi tylko o to, żebyś zrobiła bilans tych naszych wspólnych lat i oceniła, które z nas bardziej zawiniło... Owszem, moja ostatnia zdrada była niewybaczalna, a ty mnie uprzedzałaś, co zrobisz, jak się dowiesz o kolejnej babie. Ale uprzedzałaś i straszyłaś już tyle razy, że przestałem na to zwracać uwagę. Od dnia ślubu cię zdradzałem, a ty o tym doskonale wiedziałaś. Mało tego. Zdradzałem cię i przed ślubem, na przykład na każdych naszych wspólnych wakacjach robiłem skok w bok, a potem wracałem, a ty mi wybaczałaś. To skąd niby miałem wiedzieć, że tym razem tak się wściekniesz?! Zresztą sama wiesz, jak było Mam apetyt na kobiety, nigdy tego nie ukrywałem. Ty masz raczej chłodny temperament i łóżko kojarzy ci się głównie ze spaniem. Nic dziwnego; jak się tak cały dzień nabiegasz, nasprzątasz, nagotujesz to wieczorem padasz na nos. A mnie nie zależy i nigdy nie zależało na tym, żeby w domu był błysk. Tyle razy ci tłumaczyłem, że wolę uśmiechniętą, miłą kobietkę niż zmordowaną sprzątaczkę, w dodatku ciągle w fartuchu albo rozwleczonym dresie. Ale Ty nie słuchałaś, tylko wiecznie latałaś ze ścierką i mopem... To było nie do wytrzymania. Ja jestem towarzyski, też o tym wiedziałaś. Zawsze było przy mnie pełno ludzi. Nie cierpię samotności i kiszenia się we własnym sosie. Ty nigdy nie chciałaś nigdzie chodzić, a jak już poszłaś, to siedziałaś z nosem na kwintę i wyglądałaś jak obrażona na cały świat. Mówiłaś, że źle się czujesz wśród innych kobiet, i m…

GettyImages-1221755925-41e642c.jpg
width: 1676
height: 1257

„Mój mąż to śmierdzący leń i malkontent. Gdzie się podział żywiołowy przystojniak, za którego wyszłam 20 lat temu?”
type: item
date: 2024-05-28T12:07:00.000Z
subject: Po godzinach
subject: Z życia wzięte
subject: listy do redakcji
subject: prawdziwe historie
description: „Mam już tego serdecznie dość i faktycznie zaczynam myśleć, że mogłabym wymienić męża na lepszy model”.
encoded: Weszłam do pokoju i z niechęcią spojrzałam na mojego męża. Znowu zasnął w fotelu, jakby łóżka w domu nie było. Jedną nogę przerzuconą miał przez oparcie, a brudna, przepocona koszula rozłaziła się na jego wystającym brzuchu. Jakże przypominał mi teraz mojego własnego ojca. Tato po pracy wypijał ze dwa czy trzy piwa i potem chrapał na kanapie przed telewizorem. A wokół niego roznosił się smród alkoholu pomieszanego z potem, od którego zbierało mi się na wymioty. Brzydziłam się nim wtedy. A teraz dokładnie tak samo brzydzę się swoim własnym mężem. „Jak to się mogło stać?” – rozmyślałam. – Kiedy z całkiem przystojnego faceta zrobił się niechlujny worek tłuszczu?". Lata temu Marek potrafił ruszyć się ze mną na rower czy pograć w piłkę z naszym synem. Ale odkąd Artur poszedł na studia, jego ojciec zasiadł przed telewizorem i całkiem się zapuścił. Nie chodzi tylko o to, że przytył 20 kilogramów. Stał się po prostu fleją. Miał na przykład taki zwyczaj, że wieczorem kładł się do łóżka brudny, a kąpał się dopiero rano. Wielokrotnie robiłam mu o to awantury. W końcu ja dbałam o siebie, żeby mu się podobać. Byłam zawsze czyściutka i pachnąca, bo uważałam, że to podstawa. A on co?! Brudas jeden... Może się wydawać, że to bzdura, a nie poważny problem. Jednak na dłuższą metę naprawdę trudno żyć z kimś takim. Zapaszek bijący od męża po tym, jak napił się piwska, wypalił pół paczki papierosów i w dodatku spocił się w ciągu dnia, był nie do zniesienia. Dusiłam się we własnym łóżku. Zbierało mi się na wymioty i spałam odwrócona do niego tyłem. Najgorzej było, gdy chciał seksu. Któregoś razu tak mi się zrobiło niedobrze, że popłakałam się w trakcie. Nawet tego nie zauważył, tylko zrobił swoje, po czym przetoczył się ze mnie na swoją stronę łóżka jak wieloryb i natychmiast zasnął. A ja do rana nie zmrużyłam oka. Z żalu, obrzydzenia i z powodu jego chrapania. Jakie to ja sposoby wymyślałam, aby nauczyć go czystości. Kupowałam pachnące płyny do kąpieli, zapraszałam go do wspólnej zabawy…

GettyImages-1818361636-21882b9.jpg
width: 1432
height: 1074

„Los zabrał mi męża, a teściowa chce odebrać mi mieszkanie. Według niej, gdy owdowiałam, przestałam być rodziną”
type: item
date: 2024-05-24T12:48:00.000Z
subject: Po godzinach
subject: Z życia wzięte
subject: prawdziwe historie
description: „Nie mogłam uwierzyć, że Kuba już nigdy mnie nie przytuli, nie pocałuje. Nie porozmawiamy rano przy kawie na przykład o tym, na co pójdziemy do kina”.
encoded: Kochaliśmy się przecież z Kubą do szaleństwa, planowaliśmy dzieci i wspólne życie aż do późnej starości. A potem on zginął w wypadku samochodowym. Nie mogłam uwierzyć, że Kuba już nigdy mnie nie przytuli, nie pocałuje. Nie porozmawiamy rano przy kawie na przykład o tym, na co pójdziemy do kina. W wieku raptem 26 lat zostałam całkiem sama Chociaż nie – nie całkiem. Została mi przecież rodzina, byli też przyjaciele. Jednak to mi wiele nie pomogło... Ludziom jakoś nie mieści się w głowie, że tak młoda wdowa w ogóle może pogrążyć się w rozpaczy po śmierci męża, nawet najbardziej ukochanego. Może gładka twarz i jędrne ciało nie pasują im do czerni? Tak czy owak, za wszelką cenę starają się tę młodą kobietę pocieszyć, umniejszając znaczenie jej krótkiej miłości. Bo cóż to za ból, gdy się traci męża ledwie po dwóch latach? Kuba i ja jeszcze nawet porządnie przyzwyczaić się do siebie nie zdążyliśmy, prawda? Co innego ciocia Kazia, której małżonek zmarł po 30 latach: ona ma prawo do łez. Cioci Kazi nikt nie powie: „Jeszcze sobie znajdziesz jakiegoś fajnego faceta, zobaczysz”. A ja to słyszałam nagminnie. Nawet w dniu pogrzebu wielu moich bliskich w ten sposób mnie pocieszało. A już najgorzej się czułam, kiedy słyszałam: „Przynajmniej zostawił ci mieszkanie”. Jakby to miało jakiekolwiek znaczenie w obliczu jego tragicznej śmierci... W żadnym wypadku nie wyszłam za Kubę dla materialnych korzyści. Oboje pochodziliśmy z niezbyt zamożnych rodzin. On wniósł do małżeństwa dwa pokoje z kuchnią, ja działkę pod miastem, na której kiedyś miał stanąć nasz dom. Nie spisaliśmy intercyzy, choć to teraz takie modne. Po co? Przecież się kochaliśmy, rozwodu nie było w planie. Kiedy dotarła do mnie wiadomość o śmierci męża, nawet mi do głowy nie przyszło, że teraz mam 40 metrów kwadratowych tylko dla siebie. Bo dla mnie to naprawdę nie był żaden powód do radości. Sądziłam, że przynajmniej matka Kuby to zrozumie. Ona przecież straciła syna, ja – męża, więc nasza rozpacz powinna nas zbliżyć. Prz…

GettyImages-924624478-b164df5.jpg
width: 1771
height: 1328

„Wziął mnie za żonę tylko dlatego, że zaszłam w ciążę. Gdy tylko nadarzyła się okazja, czmychnął do innej”
type: item
date: 2024-05-24T12:44:00.000Z
subject: Po godzinach
subject: Z życia wzięte
subject: prawdziwe historie
description: „Stojąc przed ołtarzem, przysięgaliśmy sobie z Michałem miłość i wierność na całe życie. I nic nie zwalnia mnie z tej przysięgi. Nawet to, że on mnie zdradził”.
encoded: Mój mąż, Michał, żyje z inną kobietą. Ma z nią córeczkę. Znajomi mówią, żebym przestała o nim myśleć, machnęła ręką, zapomniała... Nawet Kaśka radzi, żebym dała mu rozwód i poszukała sobie innego męża. Przecież jestem atrakcyjną, młodą kobietą. Ale ja nie potrafię pokochać innego mężczyzny. Gdybym tak zrobiła, to znaczyłoby, że wszystko w życiu można przekreślić, podeptać. Stojąc przed ołtarzem, przysięgaliśmy sobie z Michałem miłość i wierność na całe życie. I nic nie zwalnia mnie z tej przysięgi. Nawet to, że on mnie zdradził. Michała poznałam w ostatniej klasie liceum. Zobaczyłam go na imprezie i od razu zakochałam się bez pamięci. Z wzajemnością. Spędzaliśmy razem każdą wolną chwilę. Do dziś pamiętam nasze romantyczne spacery, pocałunki na ostatnim piętrze mojego bloku... Niedługo po maturze zaszłam w ciążę. Rodzice dostali szału. – Panna z dzieckiem? Tego w naszej rodzinie nigdy nie było i nie będzie. Mam nadzieję, młody człowieku, że wiesz, co należy zrobić – grzmiał ojciec na Michała. Mój chłopak wiedział. Następnego dnia mi się oświadczył. – Robię to, bo cię kocham – powiedział. Byłam najszczęśliwszą dziewczyną pod słońcem Dwa miesiące później wzięliśmy ślub. Nie taki, jaki sobie wymarzyłam, bo wszystko trzeba było organizować w pośpiechu, ale i tak było pięknie. Gdy urodził się nasz syn, wprowadziliśmy się do mieszkania, które odziedziczyłam po babci. 3 lata później przyszedł na świat nasz drugi syn. Byłam szczęśliwą matką i żoną. Michał pracował w firmie ojca, ja zajmowałam się domem. Dbałam o dzieci, prałam, sprzątałam, gotowałam. Pilnowałam, żeby mąż codziennie miał wyprasowaną świeżą koszulę. Myślałam, że jest ze mną szczęśliwy, że nic nigdy nas nie rozłączy. Niestety, myliłam się... Po 5 latach małżeństwa dostałam bardzo wyraźny sygnał, że w naszym związku dzieje się coś złego. Tamtego dnia Michał wrócił z pracy późno, jakiś taki dziwnie poddenerwowany. Nie chciał zjeść kolacji, nie zapytał, jak minął nam dzień. – Jestem wykończony, idę spać – rzucił t…

GettyImages-1489251307-ca311c0.jpg
width: 1234
height: 926

„Umówiłam się na randkę z dojrzałym gentlemanem. Oniemiałam, gdy zamiast słodkiego ciasteczka, zobaczyłam tatę”
type: item
date: 2024-05-24T12:41:00.000Z
subject: Po godzinach
subject: Z życia wzięte
subject: prawdziwe historie
description: „Myślę, że w głębi serca pragnęłam znaleźć kogoś takiego jak mój ojciec. Poważny dyrektor dużej firmy, pracowity i zaradny, dbający o rodzinę”.
encoded: Zawsze podobali mi się starsi mężczyźni. Imponowali mi swoim doświadczeniem, ugruntowaną pozycją zawodową. Myślę, że w głębi serca pragnęłam znaleźć kogoś takiego jak mój ojciec. Poważny dyrektor dużej firmy, pracowity i zaradny, dbający o rodzinę. To właśnie jego widziałam przed oczyma, myśląc „facet po czterdziestce”... Dlatego umawiałam się tylko ze starszymi. W okresie studenckim cezurę wieku stanowił dla mnie 35. rok życia. Faceci poniżej tej granicy nie wzbudzali mojego zainteresowania. Miejscem, w którym najłatwiej i najszybciej można poznać kogoś interesującego, jest oczywiście Internet. Forum naszego miasta aż roiło się od chętnych do rozpoczęcia romansu. Miałam tam konto. Przy każdym logowaniu otrzymywałam masę wiadomości, jednak zwróciłam uwagę tylko na jedną z nich. Miał pseudonim Dojrzały Gentleman, czym od razu wzbudził moją sympatię. Napisał: „Witam piękną panią. Wspaniały dzisiaj dzień, nieprawdaż?”. Tak bardzo różniło się to od prostackiego: „Siema, mała” albo „Hej, laleczko, co tam?”, którymi zwykle byłam zasypywana. Zaczęliśmy rozmawiać. – Poznałam superfaceta! – niemal wrzasnęłam do telefonu, rozmawiając z koleżanką ze studiów, Martyną. – Aha... jasne – Martyna uważała, że poznawanie ludzi przez Internet nie prowadzi do niczego dobrego. – Słuchaj – zignorowałam jej sceptyczny ton. – Ma na imię Krzysztof, 43 lata, wyższe wykształcenie i z tego, co wywnioskowałam, wynika, że jest całkiem nieźle ustawiony. Ale przede wszystkim jest niesamowicie inteligentny. Gada mi się z nim tak, jakbyśmy się znali od zawsze... – Ma żonę? – przerwała mi. – Rozwodnik. Martyna westchnęła, dając mi do zrozumienia, że ładuję się w kłopoty. Nikt jednak nie mógł przewidzieć, jak duże... Umówiliśmy się z Krzysztofem w restauracji koło rynku Żadne z nas nie wiedziało, jak wygląda drugie, więc ustaliliśmy, że on przyniesie ze sobą któreś z dzieł Bułhakowa. Po tym miałam go rozpoznać. Kiedy podekscytowana pojawiłam się w umówionym miejscu, ze zdziwieniem ujrzałam tatę, który…

GettyImages-2134899392-91fdbc8.jpg
width: 1696
height: 1272

„Jestem wdowcem z dwójką dzieci, które wolałyby, żebym to ja odszedł zamiast mamy. Nawet mieszkać wolą z teściową"
type: item
date: 2023-03-22T07:22:00.000Z
subject: Po godzinach
subject: Z życia wzięte
subject: Opowiadania
subject: prawdziwe historie
description: „Franek, mój ośmioletni syn, sporo mi wybaczał. Dwunastoletnia Małgosia była dużo mniej tolerancyjna. Wyrastała powoli na zbuntowaną nastolatkę. Miała swoje kobiece potrzeby, których ja rzeczywiście kompletnie nie rozumiałem".
encoded: - Zostaw mnie, jak zwykle nic nie rozumiesz! – krzyknęła Małgosia tonem pełnym nienawiści. – Wolałabym, żebyś to ty umarł, a nie mama. Ona zawsze umiała mi pomóc. Ona była wspaniała. Moja córka wybiegła z pokoju, a ja zostałem sam, próbując powstrzymać łzy. Oczywiście tak naprawdę wcale nie życzyła mi śmierci. Ale też nie miałem wątpliwości, że wolałaby, aby to matka była przy niej, nie ja. I powiem szczerze, że chętnie zamieniłbym się z Anią i jej zostawił dwójkę naszych dzieci. Ja sobie z nimi nie radziłem. Ona dałaby radę bez najmniejszego problemu. Kiedy umarła – sprawy, które dawniej wydawały mi się takie proste, stały się nagle skomplikowane. Ania miała wszystko w głowie, pamiętała o wszystkim, co trzeba było załatwić. Znała na pamięć rozkład lekcji naszych dzieci, wiedziała kiedy i gdzie je zawieźć, do jakiego chodzą lekarza, co i kiedy powinny zrobić. Ja o tym zapominałem. A nawet gdybym pamiętał, nie byłem w stanie dostosować rozkładu dnia do tylu obowiązków. Nie miałem pojęcia, jak ona to robiła, że godziła je z pracą zawodową. Franek, mój ośmioletni syn, sporo mi wybaczał Dwunastoletnia Małgosia była dużo mniej tolerancyjna. Wyrastała powoli na zbuntowaną nastolatkę. Miała swoje kobiece potrzeby, których ja rzeczywiście kompletnie nie rozumiałem. Kontaktu nie ułatwiało nam także to, że nagle musiałem przejść przyspieszony kurs prowadzenia domu i siłą rzeczy nie mogłem jej poświęcić całej mojej uwagi. I coraz częściej dochodziło do spięć. W opiece nad dziećmi czasem pomagała mi teściowa. Nasze stosunki były zawsze poprawne, choć z pewnością dalekie od serdeczności. Trochę nas zbliżyło wspólne nieszczęście. Dlatego to ją postanowiłem poprosić o radę. – Wiesz, Kuba… Chyba nie umiem ci pomóc – powiedziała po wysłuchaniu moich żalów. – Pewnych rzeczy nie da się wytłumaczyć. Trzeba być kobietą… – To co mam zrobić, skoro nią nie jestem? – spytałem z goryczą, ale ona tylko rozłożyła ręce w geście bezradności. – Rozumiem, spadło na ciebie tyle spraw i ciężko ci z …

maz-cf3d9a8.jpg
width: 1200
height: 900