polki.pl
type: channel
link: https://polki.pl
date: 2026-04-16T06:29:25.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: Zadbana kobieta, czyli jaka? Nie chodzi o włosy i paznokcie. Największa zmiana dzieje się w głowie
items: Nie stawiamy granic, żeby nie stracić ludzi, a tracimy siebie. Halina Piasecka mówi, od czego zacząć
items: Miał być podział 50/50, a wyszło jak zwykle? „Taki jest los kobiety. My nie prosimy o pomoc”
items: Hobby „bez sensu” ma więcej sensu, niż myślisz. To nie marnowanie czasu, to wolność
items: Urlop bez męża i dzieci to fanaberia? „Nieważne, co ktoś sądzi o twoim życiu, to nie jego życie”

Zadbana kobieta, czyli jaka? Nie chodzi o włosy i paznokcie. Największa zmiana dzieje się w głowie
type: item
date: 2026-04-16T06:42:11.000Z
creator: Katarzyna Troszczyńska
subject: Kobiece pasje
subject: Po godzinach
subject: psychologia kobiety
subject: strefa ciała
subject: strefa umysłu
subject: wybieram siebie z Polki.pl
description: Nie chodzi o kremy ani dietę. Największa zmiana dzieje się gdzie indziej, w głowie i w relacjach. Coraz więcej kobiet odpuszcza, stawia granice i zaczyna żyć po swojemu. I dopiero wtedy mówi: „jestem zadbana”.
encoded: Kim jest kobieta zadbana? Szybka sonda wśród koleżanek. I zaskoczenie, że odpowiedzi tak bardzo pasują do tezy mojego tekstu. „Zadbana to taka, która o siebie dba nie tylko fizycznie, ale przede wszystkim psychicznie. Wie, kim jest, uczy się stawiać granice, troszczy się o swój komfort”, „Ma pasje i potrafi je realizować”, „Kiedy ją widzę, po prostu to czuję - bije od niej dobra energia. Taka, którą mają tylko spełnione kobiety”, „Moja mama twierdziła, ze kobieta musi mieć zawsze zrobione włosy i nosić szpilki. Nie zgadzam się z tym, nic nie musi. Prawdziwe dbanie o siebie to dążenie do harmonia ciała i ducha albo dążenie do niej”. Super, zmieniamy się. Wreszcie przestajemy oceniać siebie tylko przez pryzmat wyglądu i figury, zależy nam na naszej psychice. Kolejny krok. Jak znaleźć idealne bohaterki do tekstu? Powinny być z różnych światów, ale jednocześnie inspirować inne kobiety. Profil Marty Żysko, psycholożki i psychoterapeutki, obserwuję od dłuższego czasu. Uwielbiam jej śmiech, taniec, lekkość pisania i to, że otwarcie mówi o tym, że jej życie kiedyś nie było tak pełne i w zgodzie ze sobą. Oli Żelazo, trenerki, nie trzeba chyba nikomu przedstawiać. Ćwiczy z nią mnóstwo kobiet. To właśnie Ola, chyba jako pierwsza w Polsce, pokazała, że ruszać się może każda z nas, nigdy nie jest za późno, by zacząć, a trening niekoniecznie musi oznaczać katorgę. Ola powtarza: już dziś pracujemy na swoje zdrowie za 20, 30, czy nawet 40 lat. Czy może być lepsza forma dbania o siebie? Agnieszkę Nieradzką (kiedyś Prokopowicz) znam od lat. Jest dziennikarką, kiedyś zajmowała się kulturą, dziś działa w branży beauty - wspólnie z córką Honoratą prowadzi własny portal urodowy Bellateca. Agnieszka nie tylko umie dbać o urodę, zna fantastyczne nowinki i może polecić wspaniałe kremy czy maski. Od zawsze kojarzy mi się z kobietą zadbaną, taką, która umie łączyć pracę, relacje i miłość, troszczy się o siebie i ma fajną energię. Zadbana kobieta, czyli jaka? Ta, która siebie akceptuje – Pamię…

Zadbana-kobieta-czyli-jaka-Chodzi-o-to-co-mamy-w-glowie-b8d390f.png
width: 1200
height: 800

Nie stawiamy granic, żeby nie stracić ludzi, a tracimy siebie. Halina Piasecka mówi, od czego zacząć
type: item
date: 2026-04-16T06:15:00.000Z
creator: Katarzyna Troszczyńska
subject: Po godzinach
subject: Psychologia
subject: psychologia kobiety
subject: relacje międzyludzkie
subject: strefa relacji
subject: wybieram siebie z Polki.pl
subject: związki
subject: związki międzyludzkie
description: Granice nie zaczynają się od odmawiania, a od prostego, ale niewygodnego pytania: czego ja właściwie chcę - mówi Halina Piasecka, psycholożka i trenerka. Porozmawiałyśmy o tym, jak w praktyce wygląda strach przed odrzuceniem.
encoded: Wiemy, czym są granice. Potrafimy o nich mówić, czytamy o nich książki, słuchamy podcastów. A potem ktoś nas o coś prosi — i znowu mówimy „tak”, choć w środku wszystko krzyczy „nie”. Boimy się odrzucenia, chcemy być miłe, nie chcemy psuć relacji. Tymczasem granice wcale nie zaczynają się od odmawiania. Zaczynają się dużo wcześniej, od prostego, ale niewygodnego pytania: czego ja właściwie chcę - mówi Halina Piasecka, psycholożka i trenerka. Nie stawiamy granic, bo boimy się odrzucenia Katarzyna Troszczyńska: Dlaczego tak bardzo boimy się stawiać granice? Większość z nas doskonale zna teorię, ale w praktyce niewiele osób potrafi zrobić to spokojnie, bez przemocy, a jednocześnie empatycznie? Halina Piasecka: Bardzo dużo zależy od tego, jak w naszych rodzinach wyglądała komunikacja. Czy w ogóle było miejsce na wyrażanie emocji, na mówienie „nie”, na różnicę zdań. W wielu domach tego nie było. Uczyliśmy się raczej dostosowywać, nie sprawiać problemów, nie komplikować. I to potem bardzo mocno wpływa na to, jak funkcjonujemy w relacjach jako dorośli. Dla wielu osób stawianie granic jest trudne przede wszystkim dlatego, że boimy się odrzucenia. Bardzo chcemy, żeby było miło, spokojnie, bez napięć. Jesteśmy wychowywani w przekonaniu, że jeśli będziemy bezproblemowi, to mamy większe szanse na akceptację. Dlatego kiedy pojawia się moment powiedzenia „nie”, uruchamia się lęk, że ktoś się od nas odsunie, relacja się popsuje. Szczególnie jeśli to jest relacja, na której nam zależy. Z tym łączy się też poczucie winy. Stawianie granic wydaje nam się egoistyczne. Pojawiają się myśli: „powinnam dawać więcej”, „nie wypada odmówić”, „inni mają gorzej”. I w efekcie zaczynamy ignorować własne potrzeby, co prędzej czy później prowadzi do wybuchu, czy do innych reakcji, które zamiast budować, niszczą. To znaczy? Na przykład w relacjach domowych, zamiast powiedzieć: „Dziś nie mogę ci pomóc, bo mam pracę i lekarza”, po prostu się zgadzam. Robię to raz, drugi, trzeci, jestem coraz bardziej z…

Psycholozka-Halina-Piasecka-d6f388b.png
width: 1200
height: 800

Miał być podział 50/50, a wyszło jak zwykle? „Taki jest los kobiety. My nie prosimy o pomoc”
type: item
date: 2026-03-19T11:56:06.000Z
creator: Katarzyna Troszczyńska
subject: Magazyn
subject: Po godzinach
subject: budżet domowy
subject: dom
subject: obowiązki domowe
subject: relacje w rodzinie
subject: wybieram siebie z Polki.pl
description: Podział obowiązków domowych nadal pozostaje nierówny, a kobiety wciąż robią więcej. Czy jednak każdej to przeszkadza? Zobacz, jak wygląda to w praktyce. Nasze bohaterki mają bowiem różne zdanie na ten temat.
encoded: Miał być partner, jest pomocnik. Ona pracuje, ogarnia dzieci, pamięta o wszystkim i jeszcze tłumaczy, co trzeba zrobić. On „pomaga”. W teorii żyjemy w nowoczesnych związkach, w praktyce wiele kobiet wciąż funkcjonuje na dwóch etatach. Dlaczego równość kończy się na deklaracjach i co się dzieje, gdy role naprawdę się odwracają? "Zajmowanie się dziećmi to nie praca" Alicja już na studiach przysięgła sobie, że nigdy nie zmieni się w „kurę domową”. Nie chciała żyć jak jej mama: wstawać o piątej, robić śniadanie dla wszystkich, pędzić do pracy, a po ośmiu godzinach w biurze jeszcze gotować i sprzątać. Dziś ma 43 lata, troje dzieci (najmłodszy syn ma 3 lata, najstarszy 17, a córka niedawno świętowała 15. urodziny) i absolutną pewność, że małżeństwo ma szansę przetrwać wtedy, gdy dwoje ludzi dzieli się obowiązkami i na bieżąco renegocjuje swoje ustalenia. – A to wcale nie jest łatwe, nawet jeśli ma się fajnego partnera – podkreśla. Jej zdaniem kulturowe przyzwyczajenia wciąż są bardzo silne. – Dziś może coś się zmienia, ale kiedy urodziłam Wiktora, wszyscy oczekiwali, że to ja będę się nim zajmować i ogarniać dom. W końcu byłam na urlopie macierzyńskim, a mąż pracował – wspomina. Pierwsza wizyta teściowej zaraz po urodzeniu Wiktora. „Nie przeszkadza ci ten bałagan?” - rzuciła, przekraczając próg mieszkania. Alicja rozejrzała się. Było czysto, panował tylko lekki rozgardiasz, normalny po urodzeniu dziecka. Miała problemy z laktacją, była zmęczona, niewyspana i rozdrażniona. Kilka rzeczy na dywanie czy dwa nieumyte talerze były jej najmniejszym problemem. „Wróci Maciek, to posprząta” - odpowiedziała spokojnie. Teściowa spojrzała na nią jak na kosmitkę. „Przecież Maciek pracuje” - jęknęła. - „A ja urodziłam dziecko i ledwo żyję” - odpowiedziała Alicja. Usłyszała, że poród to nic takiego. Teściowa urodziła czworo dzieci i tydzień po porodzie gotowała i sprzątała. - „Taki jest los kobiety. My nie prosimy o pomoc” - podsumowała. – Myślałam, że to tylko staroświeckie poglądy kobi…

Podzial-obowiazkow-domowych-5050-to-mit-Kobiety-wciaz-robia-wiecej-3d24778.png
width: 1200
height: 800

Hobby „bez sensu” ma więcej sensu, niż myślisz. To nie marnowanie czasu, to wolność
type: item
date: 2026-01-27T14:07:30.000Z
creator: Katarzyna Troszczyńska
subject: Kobiece pasje
subject: Po godzinach
subject: hobby
subject: pasja
subject: wybieram siebie z Polki.pl
description: Mam hobby, które nic nie daje. Nie rozwija, nie uczy, nie poszerza moich horyzontów. Nie mogę go wpisać do CV, ani opowiedzieć o nim na nim na spotkaniu towarzyskim. Oglądam seriale. Żeby jeszcze tylko te ambitne, ale nie. Kocham Cobena, Frankie and Grace i Emily w Paryżu? A ty dbasz o swoje zdrowie psychiczne i też marnujesz czas?
encoded: Kocham ludzi, kocham swoją rodzinę, kocham pracę, ale i tak nie mogę doczekać się wolnego czasu. Nie idę wtedy na siłownię, nie ćwiczę jogi i nie szykuję się do maratonu, nie uczę się języków i nie studiuję kolejnego kierunku. Nawet nie robię na drutach wełnianych czapek dla przyjaciół i znajomych, bo to byłoby przecież pożyteczne. Oglądam za to filmy i seriale na platformach streamingowych. Ostatnio obejrzałam cały sezon nowego Cobena, "Zabójczą przyjaźń" (to też mini serial), zaczęłam nowego "Klangora" (Canal+) i "Teheran" (na Apple TV). W grudniu zaliczyłam wszystkie świąteczne romantyczne filmy, na czele z cudownym norweskim serialem "Facet na święta". Czy jestem stracona? Niekoniecznie, bo – według psychologów – raczej nie wykazuję oznak uzależnienia. Jeśli muszę, przerywam oglądanie po jednym odcinku, nie zarywam nocy i obowiązki są dla mnie zawsze przed rozrywką. Jednak nie uczę się w wolnym czasie hiszpańskiego czy włoskiego, nie zapisałam się na zajęcia z lepienia gliny. To na pewno byłoby lepsze. Nie zawsze jednak da się robić rzeczy właściwe, dobre i potrzebne. Na co dzień mam tyle obowiązków, że jestem przebodźcowana. Nie udźwignęłabym kolejnej aktywności. Filmy i seriale chronią mnie przed wypaleniem, to dla mnie podróże (wcale nie ucieczka) do innego świata. To jak mieć ileś żyć w jednym życiu. Przyznaję, myślałam, że jestem wyjątkiem. Że tylko ja się tak obijam w dzisiejszym świecie, ale zrobiłam szybką sondę wśród zaprzyjaźnionych kobiet i sporo z nich ma jakieś nieprzydatne nikomu hobby. Na co dzień pani doktor, w wolnym czasie rządzi dynastią Dorota (imię zmienione) jest chirurgiem. Ma bardzo odpowiedzialny zawód, pracuje dużo i intensywnie, do tego ma częsty kontakt z ludźmi, a jest introwertyczką. W szpitalu, na dyżurach bardzo dużo się dzieje. W wolnym czasie– jak sama twierdzi– musi się zresetować. – "A nic mnie tak nie uspokaja, jak seriale" – opowiada. – Z tych medycznych oglądam tylko "The Pitt", bo jako jedyny jest realistyczny i naprawdę p…

Hobby-ktore-nie-rozwija-Daje-ci-wiecej-niz-myslisz-a7afb78.png
width: 1200
height: 800

Urlop bez męża i dzieci to fanaberia? „Nieważne, co ktoś sądzi o twoim życiu, to nie jego życie”
type: item
date: 2026-01-27T11:53:25.000Z
creator: Katarzyna Troszczyńska
subject: Magazyn
subject: Po godzinach
subject: dla kobiet
subject: urlop
subject: wybieram siebie z Polki.pl
subject: wyjazd na wakacje
description: Wolność, prawo do odpoczynku i relaksu. Niezbywalne prawo kobiety niezależnie od tego, czy jest matką, czy nie. Co w tym kontrowersyjnego? Zupełnie nie wiem, a jednak od lat toczymy tę samą społeczną dyskusję. Kobieta po urodzeniu jest jeszcze samodzielną istotą, czy już niekoniecznie? Ma prawo opuścić miejsce zamieszkania bez swoich pociech, czy jest uwiązana do czasu, aż dorosną? Straszne jest to, że mimo tego, iż żyjemy w XXI wieku, to wciąż temat, który budzi tyle kontrowersji.
encoded: Jestem już matką dorosłego dziecka, ale od kiedy syn skończył półtora roku, zdarzyło mi się wyjeżdżać. "Ale jak to? To kto się nim zajmuje, jak ty się bawisz?", "Że ty tak potrafisz!" - słyszałam wielokrotnie. A wiecie od kogo najczęściej? Od innych kobiet. Zupełnie jakbym zostawiała własne dziecko na mrozie, bez żadnej opieki, czy regularnie wyjeżdżała na miesiąc lub dwa. Ale moje dziecko zostawało z drugim rodzicem, super ojcem, który świetnie sobie radził, a nasza rozłąka trwała maksymalnie dwa-trzy dni. Zwykle jeździłam z koleżankami, też matkami. Czasem z mężem i wtedy syn zostawał z moją mamą. Dla nas to był reset i odpoczynek. Ale nie wszyscy to rozumieli. "Stereotyp matki Polki wciąż jest w naszej kulturze" Chyba każda z nas, matek wyjeżdżających, usłyszała, że tak nie powinno być, że nasze miejsce jest przy dziecku. I przy męży. Pół biedy, jak komentowali tak obcy ludzie, ale zdarzało się, że robili to najbliżsi. I takie rzeczy potrafią boleć. – "Stereotyp matki Polki wciąż jest w naszej kulturze mocno zakorzeniony, jakby kobieta po urodzeniu dziecka miała już tylko jedną rolę. A przecież to nieprawda. Zostajemy matkami, a jednocześnie wciąż jesteśmy partnerkami, przyjaciółkami, pracownicami, przedsiębiorczyniami, czy w końcu dziewczynami, które mają swoje potrzeby niezwiązane z macierzyństwem" – tłumaczy Karolina Rybus-Przeniosło, socjolożka i coach, matka trzech synów: piętnastolatka, jedenastolatka, i półtorarocznego Roszka. Nic się nie zmieniło, pomyślałam z przerażeniem, gdy jakiś czas temu na profilu Agnieszki Hyży wybuchła gorąca dyskusja. Dziennikarka opublikowała zdjęcia z wyjazdu z mężem. Bez dzieci. Choć wiele kobiet gratulowało i pisało, że też praktykują takie "wypady", bo to dobre dla związku, inne w tym samym czasie krytykowały: "Jak ty możesz? Nie tęsknisz?", "Ja bym nie mogła!", "Albo dziecko, albo zabawa!". Hyży nagrała rolkę, w której tłumaczyła, że choć kocha dzieci, potrzebuje też czasu z mężem. Bo chcą dbać o ich wspólną relację, pielę…

Urlop-bez-meza-i-dzieci-to-fanaberia-Nawet-nie-wiesz-ile-tracisz-3f745cc.png
width: 1200
height: 800