„Gdy miałam 18 lat, ojciec zostawił mnie i mamę dla kochanki. Według niego byłam już dorosła i nie musiał się więcej męczyć”
„- Powiedział, że był z nami tak długo, bo jest człowiekiem odpowiedzialnym i miał poczucie obowiązku. A teraz już nie musi. Łaskawca, cholera. Głos mi się załamał, kiedy przypomniałam sobie zimny ton, jakim mój ojciec wygłosił tę kwestię".
Pamiętam, że tamten dzień, dzień rozdania świadectw maturalnych, dla wszystkich był radosny. Dla wszystkich, tylko nie dla mnie. Choć oszałamiająco pachniały akacje, słońce świeciło na bezchmurnym czerwcowym niebie, ja czułam się okropnie. Nie mogłam słuchać paplaniny roześmianych rówieśników umawiających się na imprezy, które miały wynagrodzić im godziny wkuwania. Irytowały mnie snute przez nich plany wakacyjne. Niby potakiwałam, niby się uśmiechałam, ale byłam daleka od beztroski. Wreszcie ten mój ponury nastrój zauważyła Agnieszka. – Co z tobą? – zapytała, kiedy usiadłyśmy przy piwie w pobliskim pubie. – Nie cieszysz się, że skończyłyśmy szkołę? Że wreszcie jesteśmy dorosłe? – Nie bardzo. Wczoraj dowiedziałam się, że w związku z tym, że jestem dorosła, ojciec od nas odchodzi… – No coś ty! – Aga ze zdziwienia aż się zachłysnęła trunkiem. – Odchodzi, bo dorosłaś? Co za przypał… Nie mogła w to uwierzyć - Powiedział, że był z nami tak długo, bo jest człowiekiem odpowiedzialnym i miał poczucie obowiązku. A teraz już nie musi. Łaskawca, cholera. Głos mi się załamał, kiedy przypomniałam sobie zimny ton, jakim mój ojciec wygłosił tę kwestię. - Tym dla niego byłam: obowiązkiem, wiesz? – próbowałam ratować się sarkazmem, ale średnio mi wychodziło. – Nie wiem, co powiedzieć – przyjaciółka pogładziła mnie po ręce. – Po prostu słów mi brakuje. – Nic nie mów. Nie ma takich słów, które mogłyby mi pomóc – wyciągnęłam chusteczkę i wytarłam nos. – Podobno to normalne, że faceci po czterdziestce próbują sobie ułożyć życie na nowo. – Tak się tłumaczył? Co za… – Aga wymamrotała jakiś niecenzuralny epitet. – Moim zdaniem to dalekie od normalności. Ale co teraz zrobisz? Planowałaś medycynę we Wrocławiu. – Nie wiem – bezradnie wzruszyłam ramionami. – Po pierwsze, nie jest pewne, czy się dostanę. Po drugie, nawet jeśli, to co będzie z mamą? Mam ją zostawić samą? – A kto ma się dostać jak nie ty? Najlepsza uczennica naszej szkoły. Zgłoszona do nagrody Primus Inter Pares. Indeks masz w kieszeni, dziewczyno. – Może. Ale co z tego? Nie wiem, czy nie będę musiała zrezygnować. Studia poza domem to kosztowna sprawna, a po odejściu ojca finansowo nam się pogorszy. I to bardzo, szlag. – No tak – Aga pokiwała smutno głową, ale po chwili uśmiechnęła się dziarsko. – Jeszcze wszystko się ułoży. Do naszego stolika przysiadło się więcej osób z klasy, więc szybko zmieniłyśmy temat. Dopiłam piwo, rozochoceni koledzy namawiali mnie na kolejne. Nie miałam ochoty na dalsze świętowanie, więc wymówiwszy się bólem głowy, pożegnałam się ze wszystkimi i powlokłam do domu. Tęskniłam za mamą, ale też martwiłam się o nią. Kolejne tygodnie przypominały teatr. Wraz z mamą odgrywałyśmy przed sobą role twardej córki i niezłomnej matki. Jedna nie chciała drugiej dołować smutkiem Mama sztucznie ożywionym tonem przekonywała mnie, że absolutnie nie powinnam rezygnować z planów, że ona doskonale da sobie radę sama. Ale widziałam, jak cienie pod jej oczami robią się coraz ciemniejsze, a uśmiech znika z warg, gdy tylko myślała, że nie patrzę. Ja z kolei udawałam, że czekam na wyniki rekrutacji, a tak naprawdę przeglądałam oferty pracy w naszym mieście. Czegoś, co pozwoliłoby świeżo upieczonej maturzystce choć na skromny finansowy luz, nic nie było. Wiadomość, że dostałam się na studia, pogłębiła moje rozterki. Z jednej strony, bardzo chciałam pojechać, uczyć się, zdobyć wymarzony zawód. Z drugiej, martwiłam się o mamę i o to, jak sobie poradzimy z finansami. Mama jednak gorąco namawiała mnie, żebym nie rezygnowała z marzeń. Przedstawiała to jako szansę na oderwanie się od dzisiejszych zmartwień i lepszą przyszłość dla nas obu. – Ja nie miałam możliwości studiowania – argumentowała – ale nie pozwolę, żebyś ty z tego zrezygnowała, córeczko. Nie martw się, damy sobie radę, zobaczysz – mówiła z tym dzielnym uśmiechem, który wyglądał, jakby siłą powstrzymywała łzy. Pojechałam do Wrocławia z wyrzutami sumienia, ale nowe miasto, nowe znajomości i nowe obowiązki stopniowo wciągnęły mnie bez reszty. Z rzadka mogłam sobie pozwolić na wizyty w domu. Ojciec niby płacił jakieś alimenty, lecz i tak z trudem udawało mi się wygospodarować pieniądze na podróże. Poza tym zajęć miałam na pierwszym roku bardzo dużo. A i mama stała się jakoś trudniej uchwytna. Czasem, kiedy późnym wieczorem chciałam do niej zagadać przez Skype’a, nie było jej w domu. Potem pisała esemesa, że położyła się wcześniej spać albo że miała kłopoty z internetem. Kiedy przyjechałam na święta, uderzył mnie wygląd mamy. Schudła, lecz zarazem wydawała się bardziej ożywiona. Wypytywała mnie o studenckie życie, koleżanki i kolegów, warunki panujące na stancji. Widziałam, że jest zmęczona i zaczęłam się obawiać o jej zdrowie. Przed wyjazdem spotkałam się z Agnieszką, która studiowała na miejscu. Kiedy już wyczerpałyśmy temat naszych studiów, wymieniłyśmy się ploteczkami o znajomych i zwierzyłyśmy się sobie z sercowych problemów, zebrałam się na odwagę i poprosiłam. – Czy mogłabyś od czasu do czasu odwiedzić moją mamę? Wydaje mi się, że coś złego się z nią dzieje. – To znaczy co? – przyjaciółka chciała poznać szczegóły. – No właśnie nie wiem, a chciałabym się dowiedzieć – westchnęłam. – Często nie ma jej wieczorami w domu, wygląda na zmęczoną, choć twierdzi, że dużo śpi. – Nie chciałam ci nic mówić – zaczęła z wahaniem Aga. – Ale parę razy spotkałam twoją mamę bardzo późno wieczorem. Wracała skądś. I to wiesz, umalowana, uczesana, wystrojona… – urwała. – Myślisz, że to jakiś mężczyzna? – dodała cicho. – Prawdę powiedziawszy, akurat o tym nie pomyślałam. - Raczej obawiałam się problemów zdrowotnych, które ukrywa, żeby mnie nie martwić – przyznałam. – Sama nie wiem, co gorsze – Aga pokręciła głową w zastanowieniu. – Samotna kobieta plus na przykład jakiś naciągacz równa się nieszczęście. Dla kobiety oczywiście. – Eee, mama zamożna nie jest – zbagatelizowałam problem. – Taki cwaniak może na mieszkanie polecieć, macie trzypokojowe – Agnieszka trwała przy swojej koncepcji, aż się przestraszyłam. – Jezu, tego brakuje, żeby pod mostem wylądowała. Proszę, miej na nią oko i jakbyś coś odkryła, natychmiast daj mi znać – poprosiłam, żegnając się z przyjaciółką. Wątpliwości nie dawały mi spokoju Nie miałabym nic przeciwko temu, żeby mama znalazła sobie przyjaciela, ale obawiałam się, że może wpaść w sidła jakiegoś drania, który ją skrzywdzi. Jakby mało już wycierpiała. Przed powrotem do Wrocławia zdobyłam się na odwagę i zapytałam. – Mamo, czy ty może nie chcesz mi czegoś powiedzieć? – Chcę – uśmiechnęła się jakoś tak przekornie. – Chcę ci powiedzieć, że jestem z ciebie dumna. – I nic więcej? – nie odpuszczałam, choć wyciąganie zwierzeń z własnej matki nie jest sprawą prostą. – Owszem. Że jeszcze nie wyjechałaś, a już tęsknię – znowu się uśmiechnęła, a na koniec dodała swoje sakramentalne: – Nie martw się, skarbie. Wyjechałam pełna obaw i z niecierpliwością czekałam na raporty od Agi. Te nie były zbyt częste, co doskonale rozumiałam, bo przyjaciółka miała swoje obowiązki. Jednak kiedy już zdawała relację ze spotkań z moją mamą, brzmiały zawsze podobnie. Późne powroty do domu i staranny wygląd. Coraz bardziej pachniało mi to romansem Wyobraźnia podsuwała niepokojące obrazy matki omotanej przez jakiegoś uwodziciela bez skrupułów. Jeszcze kilkakrotnie próbowałam z nią porozmawiać o tym, co się dzieje w jej życiu, ale zawsze zbywała mnie krótkim „no, wiesz, standard, praca, dom” i szybko zmieniała temat. Kolejny „raport” Agnieszki wprawił mnie w całkowite osłupienie. Przyjaciółka donosiła, że dwa razy widziała moją mamę wchodzącą do kasyna. Wprawdzie w naszym mieście ów przybytek daleki był od tego, co kojarzy się z elitarnym salonem, ale przegrać fortunę można wszędzie. „Boże, mama wpadła w szpony hazardu. Co teraz? – myślałam w popłochu. Skąd bierze na grę? Zastawiła mieszkanie?”. Nie wiedziałam, co robić. Kiedy przyjechałam na ferie wielkanocne, mama wręczyła mi kopertę. – Masz na „zajączka”. Kup sobie coś ładnego, córeczko. – Więc jednak to prawda – ze smutkiem pokiwałam głową. – Grasz… – Co takiego? – mama wyglądała na zdezorientowaną. – Nie wypieraj się. Aga widziała, jak wchodzisz do kasyna. Mamo, ja cię proszę, nie ukrywaj tego przede mną – w zdenerwowaniu podniosłam głos. – Hazard to choroba, ale nie martw się, można ją leczyć… Przerwał mi jej śmiech – Ty… ty… myślisz, że ja… ja chodzę do kasyna grać? – dukała między spazmami wesołości. – Ja? Przecież ja… ja… kolory w kartach mylę. Sama wiesz. Ja tam tylko pracuję. I nie jako krupierka, bo się nie znam na grach – wzięła głęboki oddech, potrząsnęła głową i tłumaczyła już spokojniej. – Szukali kogoś, kto poprowadzi bar. Nic wielkiego, kawa, soki, czasem koniak komuś naleję. Miałam wolne wieczory, więc pomyślałam sobie, że trochę dorobię. Chciałam, żebyś miała jakieś dodatkowe pieniądze na ciuszki czy kosmetyki. A poza tym lubię tę pracę. Jest naprawdę ciekawa, ekscytująca czasami. Dużo się dzieje. Nie masz pojęcia, jakie oryginały się tam trafiają. To lepsze niż siedzenie przed telewizorem w domu. Kasyno jest jak serial, mówię ci, córuś. – Mamo… – nie wiedziałam, co powiedzieć, jak zareagować. Moja mama za barem w kasynie? To się w głowie nie mieściło. – Wiem, wiem… – szepnęła i pogłaskała mnie po policzku, jakby wiedziała, co przeżywam. Spojrzała na kopertę, którą wciąż trzymałam w ręce, nie do końca przekonana, czy mogę wziąć te pieniądze. – Bierz, bierz, skarbie – znowu czytała mi w myślach. – Dla siebie też coś odkładam, bez obaw, ale największą przyjemność sprawi mi, gdy sobie za nie coś kupisz. Widzisz… naprawdę go nie potrzebujemy. – Głos mi utkwił w gardle, bo doskonale wiedziałam, o kim mówi. O człowieku, którego przez wiele lat uważałyśmy za najbliższą nam osobę, a on nas za uciążliwy obowiązek. – Nie płacz, kochanie… Mama rozwarła ramiona, wpadłam w nie i uściskałam ją mocno. – To są łzy dumy – chlipnęłam w jej włosy, bo byłam od mamy wyższa. – Ty jesteś dumna ze mnie, a ja z ciebie. Trochę się obawiałam, jak sobie poradzisz, a tu proszę, ciekawą pracę znalazłaś, zarabiasz, nawet plotki na mieście prowokujesz… – Jakie plotki? – obruszyła się, odsuwając się ode mnie i ocierając oczy. – To czego się panienka napije: kawa, herbatka, soczek? – zapytała z uprzejmym, „zawodowym” uśmiechem. – Kawa, bezapelacyjnie kawa. Mama zajęła się nastawianiem ekspresu, a ja usiadłam w kuchni i przyglądałam się jej z uwagą. – Ale żeby nie było tak słodko, powiem ci, że trochę mam do ciebie żal, że nie powiedziałaś mi od razu. Po co te tajemnice? – rzuciłam. – Oj, wiesz, nie chciałam się chwalić na zapas, kiedy byłam na okresie próbnym. Ale już mnie przyjęli na stałe, sprawdziłam się. – Oj, mamo, mamo… Tak się o ciebie martwiłam. Nawet nie wiesz, co ja sobie wyobrażałam. – Pewnie to samo, co myślą matki, kiedy ich córki znikają nocami z domu – zaśmiała się. Czytaj także:„Przez prawie 20 lat nie miałem pojęcia, że mam córkę. Nie zdążyłem jej poznać, bo.... zmarła”„Moją córkę zabił na pasach pijany kierowca. Zatraciłam się w swojej żałobie i odtrąciłam bliskie mi osoby”„Mam żonę, dwójkę dzieci i kochankę. Żyję tak od kilku lat bez wyrzutów sumienia, bo żona wie o wszystkim”
„Moja żona była obłudną, pozbawioną serca materialistką. Rzuciła mnie, bo nie było mnie stać na drogie wakacje i nowe mieszkanie"
„Elżbiecie na widok sporej sumy zaświeciły się oczy. Od razu poleciała na gigantyczne zakupy do galerii i zażądała, żebyśmy kupili większe mieszkanie i nowy samochód. Na nic zdały się moje tłumaczenia, że warto taką kwotę dobrze zainwestować. – Mieszkanie to też inwestycja. – uparła się".
Ty chyba żartujesz? Nigdy na to nie pozwolę. – krzyknąłem. Gdy moja była żona powiedziała mi, że przeprowadza się do Anglii, po prostu dostałem szału. – Ty sobie jedź, gdzie chcesz, ale Marianna zostaje w Polsce. – zakomunikowałem jej. Marianna to nasza córka. Kiedy Elżbieta znalazła sobie absztyfikanta na Wyspach, mała miała tyko 10 lat i była moim kochanym słoneczkiem. Tylko dzięki niej związek z Elką miał jakiś sens. Tylko dzięki niej przetrwałem rozwód. Bo moja żona okazała się obłudną, pozbawioną serca zołzą. Kiedy ją poznałem, pracowała jako ekspedientka w sklepie obuwniczym. Nienawidzę zakupów, ale czasami muszę uzupełnić garderobę. Wpadłem tam więc pewnego dnia, rozejrzałem się po półkach, ale oczywiście niczego ciekawego nie dojrzałem. To znaczy, jeśli chodzi o buty, bo od razu w oko mi wpadła śliczna, młoda sprzedawczyni. Dlatego nie odwróciłem się na pięcie i nie wyszedłem, tylko dałem sobie przynosić kolejne pudełka z butami, aż w końcu kupiłem aż dwie pary. Wyszedłem oszołomiony. Dopiero w domu dopadła mnie refleksja: po co mi te beznadziejne buty? Przecież są zupełnie nie w moim stylu. W dodatku nawet nie zdobyłem się na to, aby poprosić tę dziewczynę o numer telefonu… Myślałem kilka dni, aż zdecydowałem, że zostawię sobie jedną parę, a drugą zwrócę. Przynajmniej będę miał pretekst, aby jeszcze raz tam pójść… Tak zrobiłem, ale ślicznej sprzedawczyni nie było. Rozczarowany oddałem buty i wyszedłem ze sklepu. Na Elżbietę wpadłem przy wyjściu z centrum handlowego. Na jej widok stanąłem jak wryty. Ona także najwyraźniej mnie poznała, bo się pięknie uśmiechnęła. Ośmielony powiedziałem jej, że niestety zwróciłem jedną parę butów do sklepu. – A co? Nie pasowały ci? Źle je dobrałam? – nie umknęło mojej uwadze, że powiedziała do mnie „ty”, co mnie ośmieliło. Przeprosiłem ją więc za kłopot i zapytałem, czy nie poszłabym ze mną na kawę. – Chętnie. Ale kończę późno, o dziewiątej – odpowiedziała. Byłem wniebowzięty i przez cały dzień nie mogłem doczekać się wieczoru. Miłość od pierwszego wejrzenia? Czekałem na Elżbietę o dziewiątej i odtąd odbieranie jej po pracy stało się naszym rytuałem. Zakochałem się jak wariat i w ogóle nie zauważyłem, że ta kobieta to w gruncie rzeczy pusta materialistka. Dla niej ważne było, jak jej facet się ubiera i jaki ma samochód, a kompletnie nieistotne, czym się zajmuje, byle jego zajęcie przynosiło pieniądze. Ja się nadawałem: w tamtych czasach razem z kumplem rozkręcałem firmę i już nieźle nam szło. Stać mnie było na zabieranie Eli do restauracji i na weekendowe wyjazdy. Pobraliśmy się dość szybko, bo Marianna była już w drodze, ale nasze małżeństwo okazało się wielkim rozczarowaniem. Elżbieta jako żona okazała się zaborcza i wymagająca. We wszystko się wtrącała, także w moją pracę. Szybko skłóciła mnie z moim wspólnikiem. Twierdziła, że Maks z pewnością mnie oszukuje. Nie rozumiała zbyt wiele z tego, co robiliśmy, lecz na wszelki wypadek rzucała oskarżenia. Wierciła mi dziurę w brzuchu albo biegła z krytyką bezpośrednio do Maksa. Oj, mógł się poczuć urażony… I w końcu uznał, że nie ma sensu dalej tego ciągnąć i należy się rozstać. Nie mogłem zrobić nic innego, jak tylko się z nim zgodzić. A ponieważ firma powstała z jego inicjatywy, to on mnie spłacił. Elżbiecie na widok sporej sumy zaświeciły się oczy. Od razu poleciała na gigantyczne zakupy do galerii i zażądała, żebyśmy kupili większe mieszkanie i nowy samochód. Na nic zdały się moje tłumaczenia, że warto taką kwotę dobrze zainwestować. – Mieszkanie to też inwestycja. – uparła się moja żona, a mnie kazała iść na etat. Poszedłem, ale wielkich pieniędzy z tego nie było. W dodatku po jakimś czasie zredukowali moje stanowisko i musiałem zacząć szukać nowej pracy. Przez pewien czas nie mogłem nic znaleźć i wtedy właśnie w domu zaczęło się piekło. Żona zarzucała mi, że nie umiem zadbać o rodzinę, że dupa ze mnie, a nie facet. Na każdym kroku podważała moją męskość, także w łóżku. Trudno mi było to wytrzymać, jeszcze trudnej wybaczyć. Choć naprawdę się starałem. To nie ja zażądałem rozwodu, tylko ona. Byłem tym zaskoczony, bo naprawdę nie myślałem, że między nami jest aż tak źle. Właśnie znalazłem robotę, wszystko zmierzało w dobrą stronę. Niestety, tak mi się tylko wydawało. Elżbieta była nieprzejednana i w takim świetle przedstawiła w sądzie nasze małżeństwo, że sędzia nawet nie uznała za stosowne zalecić mediacji małżeńskich, tylko od razu dała nam rozwód. Byłem załamany… Realia po rozwodzie Machnąłem ręką na podział majątku i zgodziłem się bez walki na wersję „po połowie”, chociaż oczywiste było, że to głównie ja zarobiłem na wszystko. Źle zrobiłem, bo potem błyskawicznie wyszło szydło z worka. Moja była żona najwyraźniej jeszcze w czasie trwania naszego małżeństwa kogoś poznała. Jak? Nie jestem pewien, ale przypuszczam, że znowu w pracy. Przeniosła się i ostatnimi czasy pracowała w perfumerii na lotnisku. A tam przecież kręci się pełno cudzoziemców i Polaków mieszkających za granicą. Kiedy powiedziała, że chce się związać z jednym z nich i wyjechać do Londynu, przeżyłem szok. – Ty możesz jechać, ale Marianna za nic. – postawiłem warunek. – Sąd wyraźnie powiedział, że dziecko ma być przy matce – stwierdziła Elżbieta. Niestety, miała rację. Początkowo miałem zamiar walczyć o dziecko, ale mój kolega, z zawodu prawnik, wyjaśnił mi, czym to może się skończyć. Marianna będzie badana przez psychologów, wypytywana, maglowana. Prawnicy mojej żony mogą o mnie wymyślać niestworzone rzeczy, żeby wyjść na swoje. Moją córkę czekają trudne chwile… W imię miłości do dziecka – odpuściłem. Dla dobra córki... Marianna wyjechała z matką do Wielkiej Brytanii. Tłumaczyłem sobie, że to żadna wielka katastrofa, są przecież telefony, Skype i mejle, a ona przynajmniej perfekcyjnie nauczy się mówić po angielsku. Cieszyło mnie, że z każdym miesiącem więcej umie, ma coraz ładniejszy akcent. To bardzo ważne. Każdy jej przyjazd do Polski był dla mnie prawdziwym świętem. Miałem zagwarantowane sądownie, że mała spędza ze mną miesiąc wakacji, ferie i jedne święta w roku. To było niewiele, bo ja przecież nieustannie tęskniłem za moją córeczką. Ale kiedy już przyjeżdżała, zawsze starałem się dobrze wykorzystać ten czas. Jeździliśmy nad morze lub w góry, chodziliśmy razem na spacery i do kina; kupowałem jej polskie książki, aby nie zapomniała naszego języka. Nadal nie zarabiałem jakichś wielkich pieniędzy. Miałem dobrą pracę, którą lubiłem, ale moja pensja nie powalała na kolana. Zawsze jednak uważałem, że nie pieniądze są ważne, tylko miłość i czas, który się dziecku poświęca. Dlatego nie spodziewałem się ciosu, który spadł na mnie w tym roku. Moja dwunastoletnia już córka zadzwoniła do mnie i powiedziała, że nie przyjedzie do Polski na ferie zimowe, bo chce jechać z mamą i jej drugim mężem do ciepłych krajów. – Oni się wybierają na Bali, tato. A mnie przyda się trochę słońca. Kocham plażę – mówiła mi rozentuzjazmowana. Wtedy pojąłem całą perfidię Elżbiety. Od początku była wściekła, że sąd wprawdzie pozwolił jej na wyjazd do Anglii z dzieckiem, ale zapowiedział, że w określonym czasie córka ma przyjeżdżać do ojca. Nie mogła tego zlekceważyć, bo policja na Wyspach działa skutecznie. Wystarczyłoby, abym dał znać naszej policji, że moja była żona nie wypełnia poleceń polskiego sądu, aby zadziałali i narobili jej kłopotów. Przyjęła więc inną taktykę: wtedy, gdy Marianna była u mnie, w kraju, Elżbieta jechała ze swoim partnerem na atrakcyjne wakacje do ciepłych krajów. Wysyłała z nich do córki pocztówki z palmami i egzotycznymi zwierzętami. Długo nie trzeba było czekać, aby Marianna także zamarzyła o tych atrakcjach. I uznała, że pojedzie z mamą, a nie do mnie, do Polski. Na wolę dziecka żaden sąd nic nie poradzi. Nie zmusi mojej córki do tego, by zechciała się ze mną widywać, skoro woli leżeć na plaży w egzotycznym kraju. Jedyne, co mogę zrobić, to poszukać lepiej płatnej pracy i zarobić na wakacje na Bali. Ale czy na pewno chcę przekupywać córkę? Boję się, że przez to wyrośnie na materialistkę… Z drugiej strony teraz chyba nie ma innego sposobu, abym mógł ją widywać. Czytaj także:„Mąż wszystko zawdzięczał mnie. To ja go wychowałam i ukształtowałam, a on odszedł do jakiegoś tłumoka…”„Uprawianie miłości za pieniądze to nie zdrada. To jest odreagowanie - czynność fizjologiczna. Zdrada to jest z kochanką”„Moja żona miała romans z kobietą. Według niej to nie była zdrada, bo nie poszła do łóżka z innym facetem”
„Nie braliśmy ślubu, bo uważaliśmy, że to tylko papierek. Gdy poważnie zachorowałam, zorganizowaliśmy wszystko w 2 dni”
„Podobno od razu po tym, jak wstałam, straciłam przytomność i upadłam. Niestety, tak niefortunnie, że uderzyłam głową o szafkę nocną, przy okazji zbijając stojącą na niej lampkę. Rozcięłam sobie głowę, a gdy Michał zerwał się z powodu hałasu, zobaczył mnie leżącą na podłodze we krwi”.
Michała i mnie często pytano, kiedy w końcu weźmiemy ślub. Odpowiadaliśmy zawsze, że za jakiś czas, bo teraz mamy na głowie ważniejsze sprawy. Chcieliśmy najpierw skończyć studia, potem pochłonęło nas kupno i urządzanie mieszkania, a w końcu rozkręcanie wspólnej firmy. Nigdy nie czuliśmy też presji ze strony rodziny – Michał stracił rodziców w wypadku samochodowym, a ja nie zamierzałam mieć z moimi nic wspólnego. Już w szkole średniej uciekłam do internatu, żeby być jak najdalej od domu, w którym panowała przemoc i w którym nikt mnie nie chciał. Michał, podobnie jak ja, nie miał rodzeństwa, a wyprawianie wesela dla znajomych wydawało nam się stratą czasu i pieniędzy. – No to może weźmy tylko ślub i poinformujmy wszystkich po fakcie – proponował czasami mój ukochany. Ja jednak nie potrafiłam się zdecydować. Z jednej strony taki pomysł mi się podobał, z drugiej czasami marzyłam o hucznym weselu, białej sukni, wystawnej uroczystości… Nasze rozmowy o ślubie nigdy nie wyszły poza sferę planów, a my zapewnialiśmy siebie nawzajem, że przecież to tylko papier, który niczego tak naprawdę nie zmienia. Zawsze było coś ważniejszego Szybko też okazało się, że nasza firma cieszy się na rynku dużym powodzeniem, dostawaliśmy coraz więcej zleceń, więc skupiłam się już tylko na pracy. – Nie sądzisz, że trochę przesadzamy? – zapytał pewnego niedzielnego wieczoru Michał, a ja wiedziałam, co miał na myśli. Weekend minął niepostrzeżenie, bo cały spędziliśmy na przygotowywaniu kolejnych ofert handlowych. Zaczęliśmy też stawać do coraz większych przetargów. – Kiedy ostatnio mieliśmy choć jeden wolny dzień? – spytał poważnym tonem. Zastanawiałam się nad odpowiedzią dłuższą chwilę i nagle zdałam sobie sprawę, że nie pamiętam, żebyśmy przez ostatnie kilka miesiące odpoczywali chociaż po południu czy wieczorem. Tym bardziej nie mieliśmy od dawna żadnego pełnego dnia laby. – Rozkręćmy biznes jeszcze trochę, a potem odpoczniemy. Może nawet uda nam się zatrudnić kogoś do pomocy – stwierdziłam. – Wyglądasz na zmęczoną – Michał spojrzał na mnie z troską. – Dobrze się czujesz? – Ostatnio rzeczywiście niespecjalnie – przyznałam, bo przypomniało mi się, że codziennie budziłam się z okropnym bólem głowy, zmęczona mimo kilku godzin snu. Nie miałam na nic siły, chociaż starałam się pobudzić mocną kawą. – Połóż się dziś wcześniej i wyśpij się porządnie – powiedział mój chłopak. – Daj spokój, muszę jeszcze coś skończyć – zaprotestowałam. – Nic mi nie będzie. Posiedziałam nad ofertą do drugiej w nocy, a potem wykończona poszłam do łóżka. Zasnęłam w sekundę, ale po jakimś czasie obudził mnie potworny ból głowy. Czułam się tak, jakby ktoś miarowo, raz za razem, uderzał mnie tępym narzędziem. Postanowiłam pójść do kuchni, żeby napić się wody i zażyć tabletkę. Ból powoli stawał się nie do wytrzymania. Resztę zdarzeń tamtej nocy pamiętam jak przez mgłę. Straciłam przytomność i upadłam Podobno od razu po tym, jak wstałam, straciłam przytomność i upadłam. Niestety, tak niefortunnie, że uderzyłam głową o szafkę nocną, przy okazji zbijając stojącą na niej lampkę. Rozcięłam sobie głowę, a gdy Michał zerwał się z powodu hałasu, zobaczył mnie leżącą na podłodze we krwi. Chwilę później ocknęłam się, jednak wtedy znów poczułam ból głowy, więc jeszcze tej samej nocy wylądowałam w szpitalu. Ze względu na upadek i rany po uderzeniu od razu skierowano mnie na prześwietlenie głowy, a nawet tomograf. Protestowałam, bo chciałam jak najszybciej wracać do domu, jednak lekarz był nieugięty. Diagnoza, którą usłyszałam jakiś czas później, ścięła mnie z nóg. Poczułam szum w uszach i przez chwilę wydawało mi się, jakbym wszystkiemu przysłuchiwała się gdzieś z oddali. Guz mózgu. Konieczna pilna operacja. Zrobiło mi się słabo. Dopiero Michał przekazał mi więcej szczegółów w drodze do domu. Okazało się, że wymagam natychmiastowej operacji, na dodatek w innym mieście. – Za tydzień będzie już po wszystkim – pocieszał mnie, ale widziałam, że jest bardzo poruszony. – Wytną ci to świństwo i po sprawie, zobaczysz. Jest tylko jeden problem – zawahał się, a ja czekałam z niepokojem na jego dalsze słowa. – Wiadomo, że wszystko będzie dobrze, ale… gdyby coś ci się stało, o twoim losie musieliby zadecydować twoi rodzice. Ja nie miałbym takiego prawa. To była szybka decyzja Mijaliśmy akurat urząd stanu cywilnego, gdy nagle Michał zatrzymał samochód i zaparkował go w niedozwolonym miejscu. – Mam pomysł – zawołał i wziął mnie za rękę, a ja wiedziałam, co chce zrobić. – Michał, nie ma szans, na pewno nie będzie wolnego terminu w tak krótkim czasie. Poza tym takich decyzji nie podejmuje się pod wpływem chwili. Czy ty w ogóle tego chcesz? – zaczęłam protestować. – Tak, i to od dawna. I myślę, że ty też – powiedział stanowczo. – Tylko nie wiadomo dlaczego zwlekamy z tym od lat. Przedstawiliśmy naszą sytuację urzędniczce. Czasu pozostało nam naprawdę mało, bo operacja miała być już w następnym tygodniu. Kobieta wysłuchała nas cierpliwie, uśmiechając się do mnie współczująco. – Rozumiem, że to wyjątkowe okoliczności – powiedziała. – Niestety wszystkie terminy są już zajęte. Proszę poczekać, zapytam kierowniczkę, czy coś dałoby się zrobić. Od początku spodziewałam się kategorycznej odmowy, więc reakcja urzędniczki miło mnie zaskoczyła. Chwilę później wróciła z szerokim uśmiechem. – Kierowniczka zgodziła się przyjąć państwa za dwa dni po wszystkich umówionych ślubach. Trzeba tylko jak najszybciej dostarczyć wszystkie wymagane dokumenty. Wyszliśmy z urzędu zadowoleni. Dopiero wieczorem ogarnęły mnie wątpliwości. – Misiek – objęłam ukochanego. – A czy ty przypadkiem nie żenisz się ze mną z litości? Albo z powodu moich rodziców? Przecież nasz ślub miał wyglądać zupełnie inaczej. – A jak? Bo z tego, co pamiętam, to nigdy nie podjęliśmy żadnej sensownej decyzji. A teraz przynajmniej klamka zapadła i zostaniesz wreszcie moją żoną – odparł. – Po prostu… nie chcę, żebyś za chwilę został wdowcem, gdyby operacja się nie powiodła – wyznałam ze smutkiem. – Nawet o tym nie myśl. Jeszcze zobaczysz, że będą o nas kiedyś mówić „stare dobre małżeństwo”. A teraz koniec z czarnymi myślami. Pora się wyspać, bo jutro robimy sobie wolne. Oferty mogą poczekać, my mamy ważniejsze sprawy, czyli zakupy. Poddałam się bez gadania i następny dzień spędziłam na polowaniu na ślubną kreację. Michał znalazł garnitur, a ja całkiem fajną sukienkę. Zadzwonił też do naszych przyjaciół, żeby poprosić ich, by w ekspresowym tempie zostali świadkami na ślubie. Wieczorem ukochany zabrał mnie na kolację do restauracji i wręczył mi pierścionek. Tamten czas wspominam jako niesamowitą przygodę Wszystko potoczyło się tak szybko, że nie miałam nawet czasu pomyśleć o mojej chorobie czy zbliżającej się operacji. Na ślubie popłakałam się ze wzruszenia, bo okazało się, że Michał poinformował nie tylko świadków, ale też resztę naszych znajomych, stawili się prawie wszyscy. Oprócz standardowych życzeń dostałam też cały stos kartek od… moich ulubionych postaci książkowych i gwiazd filmowych. Michał przez dwie noce szykował wycinanki ze zdjęciami moich idoli i z zabawnymi tekstami. Ania z Zielonego Wzgórza napisała do mnie: „Gratuluję, ja też marzę o takiej miłości”, a Emma Bovary: „Skoro uważasz, że w małżeństwie można być szczęśliwym, to życzę Ci, żebyś była z niego bardziej zadowolona niż ja ze swojego”. Najbardziej rozbawiła mnie kartka od Ryana Goslinga, który twierdził, że złamałam mu serce. Patrzyłam na Michała i nie mogłam zrozumieć, dlaczego zwlekałam z decyzją o ślubie. Dwa dni później pojechaliśmy na operację. Mój świeżo upieczony mąż żartował, że ta nietypowa podróż poślubna do innego miasta to dopiero wstęp do naszego miesiąca miodowego. Na moje nieśmiałe pytanie o pracę tylko prychnął: – Od teraz bierzemy tylko te zlecenia, które jesteśmy w stanie zrealizować najpóźniej do godziny szesnastej. I to od poniedziałku do piątku. Koniec z tą gonitwą. Zabieg okazał się nieskomplikowany. Ucieszyłam się, gdy po przebudzeniu ujrzałam twarz Michała. Wkrótce dowiedzieliśmy się, że wycięty guz nie był złośliwy i naprawdę możemy pojechać w podróż poślubną. Niektórzy ludzie od razu wiedzą, czego chcą. Inni, jak my, potrzebują gwałtownych wstrząsów, żeby przewartościować swoje życie. Moja choroba trwała krótko, ale zmieniła mnie na zawsze. Dopiero dzięki niej zrozumiałam, co jest w życiu ważne. Czytaj także: „Za miesiąc mój ślub, ale ja kocham innego. Żeby uprawiać seks z narzeczonym, muszę wcześniej się napić wina”„Miałam raka, straciłam dwie piersi i męża, który mnie kochał, dopóki byłam zdrowa”„Wychowuję nie swoje dziecko. Żona mnie zdradziła i zaszła w ciążę z... moim bratem”
„Wymusiłam oświadczyny na ukochanym. Nasze wesele było katastrofą, a już po 2 miesiącach był rozwód”
„To od początku nie miało prawa się udać. Wymusiłam zaręczyny, chciałam inne wesele i jeszcze ta bójka na przyjęciu. Nie mogłam dojść do siebie przez długi czas. Gorzej być nie mogło...”.
Gdy zarówno we mnie, jak i w Grzegorzu dojrzała myśl, że na sto procent jesteśmy połówkami tego samego jabłka, czyli chcemy być ze sobą na serio i pięknie się razem zestarzeć – siłą rzeczy musieliśmy poruszyć temat ślubu. Mieliśmy w tej kwestii nieco odmienne poglądy. Grzegorz zrzędził, że papierek nic nie zmieni, a skoro ludzie się kochają, to po co im jakieś wygłupy w urzędzie albo w kościele, plus nie daj Boże zakrapiany ubaw na konto młodej pary, zwany weselem. Ja, może dlatego, że zostałam tradycyjnie wychowana, argumentowałam, że to kwestia dojrzałości, odpowiedzialności za rodzinę i życia na własny rachunek. Pierwszy raz pokłóciliśmy się właśnie o to po 5 latach związku. Jako kobieta miałam w zanadrzu argumenty nie tylko werbalne, więc w końcu wymogłam na Grzegorzu nieporadne oświadczyny. Choć mój narzeczony jak zdarta płyta powtarzał, że małżeństwa są główną przyczyną rozwodów. Prorocze słowa… Gdy już osiągnęliśmy porozumienie, że zostaniemy mężem i żoną, przeszliśmy do dyskusji, jak mają wyglądać nasz ślub i wesele. Należało znaleźć złoty środek między uroczystą mszą i weseliskiem na 200 osób, a skromnym obiadem dla rodziców i rodzeństwa po wizycie w urzędzie stanu cywilnego. Problemy były od początku Nieco zasmuciliśmy rodzinki wieścią, że ślub będzie jednak cywilny, ale za to poweselimy się w lokalu w gronie 80 osób. Tylko żadnego pajaca z kamerą, żadnego nagrywania, o weselu mają krążyć opowieści. Tak sobie wymyślił mój ukochany narzeczony, a że były to czasy przed telefonami komórkowymi, wesele bez setek idiotycznych filmików w sieci oraz firmowego VHS-u na pamiątkę było możliwe. Tyle że znowu Grzegorz wykrakał, tym razem o krążących opowieściach… Któregoś dnia usiedliśmy, aby ułożyć listę gości. Sekundowała nam moja mama, co rusz wyskakując ze swoją oryginalną logiką. – Wujka Wieśka z ciotką Helą wypadałoby zaprosić – mówiła na przykład. – Byliśmy u nich na weselu w siedemdziesiątym piątym. – Mamo, to wy byliście, nie ja – wznosiłam oczy do nieba. – A to moje wesele. – Tak nie można, to w końcu rodzina… – Czyjaś na pewno, ale czy nasza? Daleki kuzyn dalekiego kuzyna. Mamo, proszę cię. Grzegorz pękał ze śmiechu, słuchając tych naszych przepychanek. Sam miał od dawna gotowy krótki wykaz swoich krewnych i znajomych, którzy mieli zaszczyt brania udziału w świętowaniu naszego szczęścia. Zrobiło się poważnie, gdy doszło do cioci Marysi, ulubionej kuzynki mamy. Biedna kobieta tkwiła w nieszczęśliwym małżeństwie z emerytowanym wojskowym, wujkiem Władkiem. Nigdy się nad sobą nie użalała, ale wiedzieliśmy, że nie było u nich wesoło. Władek za kołnierz nie wylewał, a po alkoholu robił się nieprzyjemny. Dzieci nie mieli, o co wujek miał do cioci pretensje. Awantury były na porządku dziennym. Co do rękoczynów, nikt z nas pewności nie miał, ale też nikt ich nie wykluczał. Na sugestie krewnych, żeby w końcu się z draniem rozwiodła, ciocia Marysia miała zawsze jeden koronny argument, że jemu ślubowała przed Bogiem. Zaprosiliśmy oboje. Niech się ciocia trochę rozerwie. A może wujek Władek upije się raz na wesoło i wszyscy będą zadowoleni? Lista gości została zamknięta, menu oraz muzyka w lokalu dograne, skromne ślubne kreacje odebrane, obrączki z białego złota też – pozostawało czekać na wielki dzień. To był „piękny” dzień... Zaczął się jak każdy inny, wschodem słońca. Pięknym. Nie padało. Nikt nie spanikował ani się nie pochorował. Obrączki się nie zapodziały. Buty nie cisnęły. Bukiet dotarł. Wszystko przebiegało zgodnie z planem. Drobnym zgrzytem okazała się dopiero przydługa urzędowa ceremonia zaślubin, bo pani kierowniczka Urzędu Stanu Cywilnego uraczyła nas mową cywilno-liturgiczną, jakby chciała nam wynagrodzić brak kazania z ust księdza. W końcu jednak wsunęliśmy sobie na palce obrączki, a ona zezwoliła na pierwszy małżeński pocałunek. Wyglądało to na pewno przeuroczo, ale przez moment w duchu przyznałam rację Grzegorzowi. Groteska… Po co dwojgu kochającym się ludziom takie szopki?! Wszystko przebiegało zgodnie z planem. Część kulinarno-artystyczna uroczystości zaczęła się standardowo – od wzajemnych prezentacji, przełamywania lodów, nieśmiałych tańców do muzyki z płyt, które sami wybraliśmy, żeby żaden zespół nie raczył nas własnymi wersjami znanych szlagierów. Do pierwszej ciekawej sytuacji doszło, gdy byli sobie przedstawiani wujek Władek i Andrzej, kuzyn Grzegorza. Andrzej zmierzył wzrokiem męża cioci Marysi i wycedził: – My już się znamy… Wujek Władek, dość grzecznie jak na niego, stwierdził, że sobie nie przypomina, ale mogą wrócić do tematu później. Zabawa, tańce, alkohol, pełne półmiski – wszystko, jak każe tradycja. Może dlatego Grzegorz podczas kolejnego tańca wyszeptał mi do ucha dowcipnie: – Szkoda, że nie jesteśmy na wsi i przed restauracją nie ma płotu. Jakaś bitwa na sztachety by się przydała… – Ależ ty jesteś głupi, mężu mój… – odparłam. – I ja za ciebie wyszłam. – Owszem. Klamka zapadła. Wśród gości prym w spożyciu trunków wiódł oczywiście wujek Władek oraz, o dziwo, kuzyn Andrzej. Wieczorem obaj wyszli na zewnątrz, a ich powrót zdumiał wszystkich, niektórych przeraził, innych zasmucił, a mnie, co tu kryć, przyprawił o spazmy. Wrzaski obu panów przebiły się przez głośną muzykę, a po chwili kuzyn Andrzej po ciosie w szczękę bez gracji wylądował na jednym ze stołów. Brzęk tłuczonych naczyń zlał się z krzykiem żeńskiej części wesela. Andrzej dzielnie się poderwał i zaprawił Władka ciosem w splot słoneczny. Wujek stęknął, ale jeszcze się odwinął młodszemu przeciwnikowi – białą koszulę Andrzeja upstrzyły krople krwi z rozbitego nosa. Wtedy rozeźlony kuzyn przeszedł do kontrataku, waląc we Władka jak w bęben i charcząc coś o Orzyszu, karze, zmarnowanej młodości i czymś tam jeszcze. Gdy uruchomił nogi do kopniaków, goście, którzy dotychczas stali jak wryci, uznali, że czas wkroczyć. Zaczęto rozdzielać krewkich oponentów. Ktoś oberwał, ktoś się przewrócił. Pamiętam tylko, że płakałam jak bóbr, a Grzegorz i rodzice mnie pocieszali. Jeszcze jeden szczegół utkwił w mojej świadomości. Spojrzenie cioci Marysi. Zwykle zahukanej, psychicznie zmaltretowanej cioci, która teraz jakby nie była sobą. Stała pewna, wyprostowana, ironicznie uśmiechnięta, podczas gdy jej małżonek przyjmował lawinę ciosów. To była klapa Po tej katastrofie, zwanej naszym weselem, byłam kompletnie rozbita i prawie tydzień dochodziłam do siebie. W takim stanie zaczęłam miodowy miesiąc. Grzegorz uiścił dodatkowe opłaty za zniszczenia dokonane przez uczestników bijatyki. O co w ogóle poszło? Jak się okazało, gdy kuzyn Andrzej odbywał zasadniczą służbę wojskową, trafił do jednostki, gdzie rej wodził wujek Władek w stopniu kapitana. Doszło do konfliktu na linii podwładny – przełożony. Ostatnia awantura skończyła się odesłaniem Andrzeja do jednostki karnej, gdzie biedak poddawany był morderczym musztrom, marszobiegom z plecakiem wyładowanym kamieniami i upokarzającym ćwiczeniom z atrapą karabinu. Po latach spotkał sprawcę swej niedoli na naszym weselu. I po pijanemu postanowił się na nim odkuć. Jaki ten świat jest mały. Ostatni akt wesela, o którym do dziś krążą opowieści, dokonał się jakieś dwa miesiące po przyjęciu. Wróciliśmy już z podróży poślubnej i w chwilach wolnych od pracy urządzaliśmy nasze mieszkanie. Któregoś dnia zjawił się niespodziewany gość. Ciocia Marysia. Zaskoczona zaprosiłam ją do środka, przepraszając za bałagan. – Ależ nie szkodzi, moje dziecko – powiedziała. – Nie chciałam się wielce zapowiadać. Wpadłam tylko na chwilę, żeby podziękować. – Za co? – spytał Grzegorz przytomnie. – Za zaproszenie na wesele. Spojrzeliśmy na siebie zdumieni. – Odchodzę od Władka. Rozwodzę się. Tego się nie spodziewaliśmy. Nie wiedzieliśmy, jak skomentować taką nowinę. Gratulować czy załamywać ręce? – Zawsze się go bałam. Tyran, pan i władca… Dopóki nie zobaczyłam go w sytuacji, gdy był bezradny, upokorzony. Na kolanach. Dosłownie. Wtedy przestałam się go bać. – Czy on… – przygryzłam wargi. – Czy on ciocię bił? – wykrztusiłam w końcu. – Zdarzało się. Ale tu nawet nie chodzi o ból fizyczny. Można ranić na wiele sposobów… Obyś nigdy się o tym nie przekonała. Przepraszam, że zawracałam wam głowę, i jeszcze raz dziękuję. Do widzenia. Dziwna jest moc przypadku. Jeszcze tydzień wcześniej myślałam, że dwóch narąbanych idiotów zepsuło nam wesele, czułam się winna wobec zaproszonych gości, czułam niesmak po całym zajściu. Teraz cieszyłam się z powodu tej bójki, bo miała pozytywne konsekwencje. Otworzyła drogę do szczęścia osobie, która tego szczęścia w życiu nie zaznała. A na pewno na nie zasługiwała. Coś, co nam zepsuło wesele, dla cioci stała się początkiem nowego życia. Marysia jest dziś pogodną sześćdziesięciolatką u boku pana Mariana, dzięki któremu przynajmniej częściowo zapomniała o przeszłości. My z Grzegorzem też się do tego przyczyniliśmy. Nieświadomie, ale jednak. W końcu gdybyśmy Marysi i Władka nie zaprosili na wesele, pewnie nic by się między nimi nie zmieniło… Czytaj także:Z okazji 42 urodzin miała przebiec maraton, a trafiła do szpitala z podejrzeniem ciężkiej choroby„Byłam pogodzona z losem, a właściwie z tym, że już nic mnie nie czeka”. O samotności i depresji - niezwykła historia Krystyny„Zwolniłam ją za podrywanie mężów pacjentek i flirtowanie z lekarzami. Niestety za późno”
„Moja żona to niewierna kłamczucha. Nakryłem ją z kochankiem w naszym mieszkaniu. Płakała i mówiła, że to moja wina”
„Zdradzała mnie na naszej nowej skórzanej kanapie, przed naszym wypasionym telewizorem. Ależ ja byłem głupi… Myślałem, że to dla mnie tak się stroi, maluje i perfumuje”.
Uparłem się na sprzedaż naszego mieszkania i tak wylądowałem w tej dziurze. Rozejrzawszy się niechętnie po nowym lokum, zakląłem kilka razy. Użyłem najbardziej obelżywych słów, jakie znałem. Tylko w ten sposób mogłem opisać swoje uczucia do żony. Ach, przepraszam, do byłej żony. Jak mogłem dać się omamić komuś takiemu?! Przez cały okres narzeczeństwa i sześcioletniego małżeństwa widziałem wyłącznie jej zalety, które – bądźmy szczerzy – ograniczały się głównie do bujnych krągłości jej ciała. Nie patrzyłem na jej charakter, a powinienem. Bo okazała się kłamliwą, niewierną zdzirą. Byłem idiotą. Życie dało mi lekcję, której nigdy nie zapomnę. Tata często powtarzał, że należy uczyć się na błędach. Mawiał, że gorycz doświadczeń pozwala dostrzec prawdziwe oblicze świata. No tak… Dostrzegłem to oblicze dwa lata temu. Wróciłem do domu z podróży służbowej dzień wcześniej, niż zapowiadałem. Otworzyłem drzwi, szczerząc się jak dureń, na myśl o piątkowym wieczorze z ukochaną żoną. Tymczasem kobieta mojego życia obściskiwała się z naszym sąsiadem. Zdradzała mnie na naszej nowej skórzanej kanapie, przed naszym wypasionym telewizorem. Ależ ja byłem głupi… Myślałem, że to dla mnie tak się stroi, maluje i perfumuje… Kiedy przypomnę sobie, jak płakała, jak przepraszała, jak błagała, żebym wybaczył jej ten jeden fatalny błąd, chwilę zapomnienia – to śmiech mnie pusty bierze. Śmiała twierdzić, że to też moja wina, bo nie poświęcałem jej dość czasu i uwagi, bo ją zaniedbywałem, bo nawet na seks byłem zbyt zmęczony… Na litość boską. Oczywiście, że nie miałem czasu, skoro musiałem tyrać na te cholerne wycieczki, torebki, narzuty, patelnie, buty i płaszcze. Przecież ona zarabiała grosze w tym swoim biurze. I co dostałem w zamian za poświęcenie? Ciemną kawalerkę i zrujnowane poczucie własnej wartości. O nie, nie. Już żadna mnie tak nie urządzi Jeśli w przyszłości trafi się jakaś zainteresowana, od razu ustalimy zasady. Możemy się spotykać, póki jest miło i bez zobowiązań, ale jak się zrobi poważnie, podamy sobie ręce i pożegnamy się jak dorośli ludzie. Z takim podejściem zacząłem swoje nowe, cudowne życie. Nie brakowało mi żonki ani trochę. Nawet się cieszyłem, że nikt mi już nie gdacze nad głową. Mogłem pić, jeść i ubierać się, jak chciałem. No i oczywiście nikt mi nie przyprawiał rogów, co było największym plusem bycia singlem. Nie brakowało mi zapachu jej balsamu do ciała, który przenikał całą pościel. Nie myślałem o jej jasnozielonych oczach, które tak pięknie kontrastowały z oliwkową cerą. Nie rozpamiętywałem chwil, kiedy kładła głowę na mojej piersi i wzdychała słodko… Nie. W ogóle za tym nie tęskniłem. To nie miało już dla mnie żadnego znaczenia. Przecież i tak wszystko było jednym wielkim kłamstwem. Skupiłem się na pracy, której poświęcałem teraz naprawdę każdą chwilę. Zostawałem po godzinach, oddając życie nowej, krwiożerczej partnerce: korporacji. Po dwóch miesiącach szaleństwa moje wyniki poszybowały w górę i stałem się ulubionym człowiekiem dyrektora regionu. Praca, praca i jeszcze raz praca. Nie lubiłem swojej kawalerki, więc praktycznie zamieszkałem w firmie. Współpracownicy kręcili nosem, bo podbiłem efektywność do absurdalnego poziomu, przez co i oni musieli się bardziej starać. Szło mi tak dobrze, że w trzecim miesiącu awansowałem. Szczerze mówiąc, wcale tego nie chciałem, ale nie wypadało odmówić, skoro awans uważano tu za osiągnięcie na miarę Nobla. Sukces trzeba oblać. Już miałem zaprosić na piwko paru kolegów z działu, gdy uświadomiłem sobie, że przecież nie mogę pić alkoholu ze swoimi podwładnymi. No pięknie. W nagrodę za ciężką pracę dostałem jeszcze więcej pracy i straciłem kumpli. Znudzony wpatrywałem się w ekran komputera. No dobrze… Przecież zawsze mogę sobie znaleźć nowe towarzystwo do zabawy. Przejrzałem kilka stron i zarejestrowałem się na kilku portalach randkowych. Poczułem się jak dziecko w sklepie z cukierkami. Brunetki, blondynki, szatynki i rude. Niskie, wysokie, grube i chude. Do wyboru, do koloru. Świetnie. Znajdę kompletne przeciwieństwo Anity, zabawię się, a później znajdę kolejną zdobycz. I jeszcze jedną, i znowu… Zemszczę się na nich wszystkich za moją krzywdę. Może wtedy gorycz zniknie. Zacznijmy od wyglądu. Oczywiście to musiała być blondynka, bo Anita była szatynką. Miała piękne, długie włosy, miękkie i delikatne jak jedwab. Czasem w nocy, gdy leżeliśmy w łóżku, gładziłem te jej ciemne pasma, rozsypane na poduszce i odcinające się brązem od bieli poszewki. Myślałem wtedy, że tak będzie wyglądał mój raj. Spokojna letnia noc i piękna żona obok. Na wieczność. Naprawdę byłem głupi. Zatem moja przyszła „ofiara” powinna mieć krótkie włosy blond. Przewinąłem parę stron z profilami użytkowniczek portalu i znalazłem kilka kobiet zupełnie niepodobnych fizycznie do mojej byłej żony. Potem skupiłem się na charakterze. Anita była przebojowa i dość śmiała. Moja nowa koleżanka powinna być subtelnym aniołem Uznawszy, że wszystkie kobiety, bez względu na temperament, są płytkie i próżne, postanowiłem wybrać stosownie zdjęcia do profilu i wpisać odpowiednie informacje, tak aby zainteresować każdą, do której napiszę. Mogłem nieskromnie uznać siebie za przystojnego gościa, choć nie miałem w arsenale gładkiej buźki aktora z Hollywood ani wyrzeźbionego brzucha. Wystarczyło jednak wstawić fotkę, na której prezentuję się w nowym, sportowym samochodzie i sukces murowany. U faceta kasa zawsze wynagradzała niedostatki sylwetki i urody. Nieważne, że zdjęcie zrobiono na targach motoryzacyjnych. Żadna kobieta nie wyłapie subtelnych podpowiedzi drugiego planu. Dodatkowo trzeba pochwalić się jakimś niecodziennym męskim hobby. Wstawiłem więc fotkę z zajęć ze wspinaczki i czekałem na odzew. Po dwóch godzinach moja skrzynka nadal była pusta, więc zacząłem się zastanawiać, w czym tkwi problem. Żadna z kobiet, do których się odezwałem, nie odpisała. Poczułem się dziwnie. Może zasługiwałem tylko na niewierną Anitę? Może żadna inna nie zainteresowałaby się kimś takim jak ja? Te myśli zniknęły, kiedy odkryłem, że największe szanse na to, żeby być zauważonym, mają ci, którzy są bez przerwy zalogowani na portalu. Niewiele kobiet wysłało sensowne wiadomości. Za najciekawszą uznałem tę od Roberty. Mieszkaliśmy w tym samym mieście, co znacznie ułatwiało sprawę. Lubiła malować akwarelami, ćwiczyła jogę i uwielbiała swoje dwa koty. Miała nie tylko oryginalne imię, ale też ładną buzię i filigranową budowę nastolatki. Inaczej niż posągowa Anita. Zdjęcia Roberty były skromne. Najwyraźniej myślała, że swoją cichą, acz skomplikowaną naturą podbije serce jakiegoś mistyka z Bieszczad. Stanowiła idealne przeciwieństwo Anity, która ze zwierząt domowych akceptowała jedynie rybki, a z kultury Dalekiego Wschodu znała tylko kaczkę po pekińsku. Po paru dniach gadki o niczym, wykorzystując znajomość kobiecej psychiki, która tak naprawdę bazowała wyłącznie na emocjach, zdołałem namówić Robertę na spotkanie. Wybrałem najbardziej snobistyczną restaurację w mieście, wystroiłem się jak paw i ruszyłem na łowy. Zdusiłem w zarodku podrygi sumienia. Żadnej litości. Od dzisiaj będę czerpał z życia garściami, bez względu na przyzwoitość i zasady. Roberta okazała się dokładnie taka, jak sobie wyobrażałem. Zapięta pod szyję, w białej, męskiej koszuli i żółtej, dziwacznej, hipisowskiej spódnicy. Była piękna na swój naturalny, nieco surowy sposób, ale czegoś mi w niej brakowało. Może makijażu? Pomalowała jedynie usta. Mówiła ciekawe rzeczy, jednak nie potrafiłem się zmusić do udzielania równie interesujących odpowiedzi. – Ile czasu minęło od twojego rozwodu? – zapytała, oparłszy podbródek na dłoni. Anita, kiedy chciała się czegoś dowiedzieć, przechylała głowę na prawo. Była niebywale zmysłowa w tym geście. W ogóle była jak ogień. „I niewierna” – przypomniałem sobie. – Pół roku – odpowiedziałem. – I już jesteś gotowy na następny związek? – spojrzała na mnie podejrzliwie. Wzruszyłem ramionami. – Ach! Jasne. Nie ma mowy o żadnym związku, prawda? – uśmiechnęła się. – Jestem otwarty na to, co przyniesie mi przyszłość – oznajmiłem dumnie. – Czyżby? - W jej szarych oczach nie znalazłem cienia zrozumienia, wyłącznie rozczarowanie. – Ja po rozwodzie zmieniłam fryzurę i zostałam wegetarianką – powiedziała. Spłoszony, zacząłem się rozglądać na boki, szukając jakiegoś ratunku. – Zmieniłam wiele rzeczy, ale nie dlatego, że mój były lubił długie włosy i steki na obiad. Przez małżeństwo przestałam być sobą. Rozwód pozwolił mi odzyskać dawną siebie. Stał się nowym początkiem. Z tobą to jednak zupełnie inna historia. – Aha – przytaknąłem, zastanawiając się, czy wyjdę na tchórza, jeśli wstanę od stołu i ucieknę bez słowa pożegnania. – Rozwód to dla ciebie życiowa porażka, niemal tragedia, z którą nie umiesz się pogodzić – ciągnęła. – Żal mi ciebie. Próbujesz zacząć od nowa, chcesz być inny, ale jesteś w tym strasznie sztuczny. Bo to przed rozwodem byłeś szczęśliwy… – Okej. Chyba nie chcę tego słuchać. Nie zatrzymywała mnie, kiedy wstałem od stolika. Rzuciłem na stół parę banknotów i wyszedłem. Nogi same mnie gdzieś niosły, a ja zastanawiałem się, czemu słowa akwarelowej kapłanki z internetu tak bardzo mnie zdenerwowały. Byłem silnym mężczyzną. Wiedziałem, że chcę być szczęśliwy. Wiedziałem, też że… kocham tylko jedną kobietę i nigdy nie pokocham żadnej innej. Z nikim innym szczęścia nie znajdę. Wybaczyłbym jej wszystko… Czemu więc tego nie zrobiłem?! Zatrzymałem się, zaskoczony tym, co właśnie powiedział mój wewnętrzny głos. Głos, którego wcześniej nie chciałem słuchać Wolałem kierować się dumą, urazą, goryczą. Z jeszcze większym zdziwieniem zdałem sobie sprawę, że dotarłem na osiedle, na którym obecnie mieszkała Anita. Restauracja, którą wybrałem na spotkanie z Robertą, znajdowała się w sąsiedztwie mieszkania mojej byłej żony. Czy to tylko zbieg okoliczności, czy sprawka mojej podświadomości? Anita wprowadziła się do kawalerki swojej siostry, która na jakiś czas wyjechała do Kanady. Zastanawiałem się, czy ją zastanę, a jak zastanę, to co jej powiem, jak zacznę rozmowę. Nie widziałem Anity od rozprawy. A jeśli poznała jakiegoś faceta? Była taka piękna, zjawiskowa, jedyna na świecie… Niepewnie zapukałem do drzwi. Bałem się, że robię błąd. Zdrady nie można wybaczyć, bo kto raz zdradził, zdradzi znowu. Tak mawiał mój ojciec, który nigdy nie wybaczył mojej matce tego, że miała romans. Nie pozwolił jej wrócić, choć nigdy nie związał się z nikim innym. A kiedy mama umarła, niemal zamieszkał na cmentarzu. Więc może się mylił? Może trzeba było wybaczyć, zamiast karać i ją, i siebie? Bo prawdziwa miłość zniesie i wybaczy wszystko… Nagle stanęła przede mną Anita. Obcięła włosy i bardzo schudła, ale jej oczy nadal były zielone i przepiękne. Choć teraz przeraźliwie smutne. Patrzyliśmy na siebie w milczeniu. Nie wiedziałem, jak zacząć, co powiedzieć. Ona jednak doskonale mnie znała. Wiedziała, po co przyszedłem. Po jej policzkach potoczyły się łzy. Pociągnęła nosem jak dziecko. Nie mogłem jej nienawidzić. Nie mogłem o niej zapomnieć. Nie mogłem jej nie kochać. – Przepraszam cię, Paweł. – wyszlochała. Ostrożnie przytuliłem ją do siebie. Tego mi było trzeba. Tylko tego. Czytaj także: „Mój ojciec ma 51 lat i romans z dziewczyną, która ma 21 lat. A moja biedna mama niczego się nie domyśla”„Poślubiłam wdowca z dwiema córkami i... wredną matką zmarłej żony, która buntuje przeciwko mnie dzieci”„Moja żona jest w ciąży, ale nie ja jestem ojcem. Nie sypiam z nią od 2 lat”
„Żona była bezpłodna i wiedziała o tym przed ślubem. Nie mogłem z nią być, bo małżeństwo bez dzieci to nie rodzina”
„Nagle dotarło do mnie, że moja ukochana żona od początku mnie oszukiwała. Perfidnie, z premedytacją. No i jeszcze te wyniki badań… Ciekawe, skąd je wzięła…”.
Edyta wiedziała, że chcę mieć co najmniej dwoje dzieci. Powiedziałem jej to na samym początku znajomości, gdy nie byliśmy jeszcze nawet narzeczonymi. I potem powtórzyłem wiele razy. Może jestem dziwny, ale nie wyobrażałem sobie życia tylko we dwoje. Uważałem, że małżeństwo bez dzieci nie jest prawdziwą rodziną. Pamiętam, że gdy to usłyszała pierwszy raz, aż się rozpromieniła. – To wspaniale, kochanie! Ja też marzę o dwójce maluchów. Najlepiej, żebyśmy mieli chłopca i dziewczynkę. A jakby się trzecie przytrafiło, to też by się nic nie stało. – Naprawdę? A co z pracą, karierą? – zapytałem, bo Edyta była zatrudniona w znanym koncernie i z tego, co zdążyłem się zorientować, świetnie tam sobie radziła. – Praca? Jest, bo jest. Trzeba przecież zarabiać, żeby żyć. Ale tak naprawdę wolałabym być zwyczajną kurką domową. Zająć się domem, rodziną – uśmiechnęła się. Byłem zachwycony. Wiele młodych, wykształconych kobiet odkłada rodzenie dzieci na bliżej nieokreśloną przyszłość, bo myśli przede wszystkim o niezależności finansowej i o zaspokojeniu własnych ambicji zawodowych. A ona gotowa była z tego zrezygnować, żeby być żoną i matką. Edytka dosłownie spadła mi z nieba! Po ślubie od razu zabraliśmy się do roboty. Nie chcieliśmy czekać, bo i na co? Nie musieliśmy się martwić, że jak Edyta urodzi i pójdzie na wychowawczy, nie wystarczy nam do pierwszego. Od rodziców dostałem w prezencie ślubnym mieszkanie, świetnie zarabiałem w firmie ojca… Niczego nam nie brakowało. No i oboje zbliżaliśmy się do trzydziestki. Ale choć kochaliśmy się wtedy jak szaleni, Edyta nie zachodziła w ciążę. – No, kotku, po takim seksie to chyba będą od razu bliźniaki – mruczała mi do ucha po kolejnej upojnej nocy, jednak po kilkunastu dniach okazywało się, że nic z tego. Moja żona była wtedy załamana. – Dlaczego nas to spotyka? Przecież jesteśmy młodzi, zdrowi – chlipała mi w ramię. Choć mnie też nie było łatwo, przytulałem ją, pocieszałem. I obiecywałem,że następnym razem na pewno się uda. Po dwóch latach bezowocnych starań zacząłem się denerwować. Przyznam szczerze, nie podejrzewałem, że to ze mną jest coś nie tak. „Edyta musi mieć jakieś kłopoty. Powinna iść do lekarza” – myślałem, ale nie miałem pojęcia, jak jej to delikatnie zasugerować. Nie chciałem jej ranić, zasmucać. Przecież widziałem, jak martwią ją nasze bezowocne starania i jak bardzo to przeżywa. Więc zwlekałem, zwlekałem… Jednak któregoś wieczoru zebrałem się na odwagę. – Wiesz co, kochanie, próbujemy, próbujemy i jakoś nie możemy doczekać się naszego maluszka… – zacząłem temat. – Rzeczywiście – spuściła głowę. – Tak sobie pomyślałem… – przełknąłem ślinę – Może powinnaś zrobić jakieś badania? Na pewno wszystko jest w porządku, ale tak na wszelki wypadek, żeby sprawdzić – zastrzegłem szybko, żeby nie pomyślała, że ją atakuję czy oskarżam. – Ja też o tym myślałam – odparła cicho. – Poważnie? – ucieszyłem się. – Tak, i nawet już podjęłam odpowiednie kroki. Przez ostatni rok chodziłam do ginekologa. Robiłam badania w kierunku płodności… – powiedziała i podniosła głowę. – Naprawdę? Dlaczego mi nic nie powiedziałaś? – zdziwiłem się. – Najpierw dlatego, że sama się denerwowałam i nie chciałam, żeby te nerwy udzieliły się też tobie. Jesteś przecież taki zapracowany. A potem… – i tu zamilkła. – Co potem? – Potem nie wiedziałam, jak ci o tym powiedzieć… To takie trudne… – O czym? Coś jest nie tak? – zdenerwowałem się nie na żarty. – Nie, nie, wszystko w porządku. Właśnie o to chodzi. Jak chcesz, mogę ci pokazać wyniki – powiedziała, sięgając do torebki. Po chwili przeglądałem cały plik papierów, zapisanych jakimiś nazwami i cyferkami. Nie za bardzo wiedziałem, o co chodzi, ale żona zaczęła wskazywać mi poszczególne pozycje i tłumaczyć, co oznaczają. Z tego, co mówiła, wynikało, że może mieć dzieci. – No więc dlaczego milczałaś? – nie potrafiłem tego zrozumieć. – Dziwisz się? Skoro ze mną jest w porządku, to znaczy, że… – i znowu zamilkła. No tak. Zrozumiałem. W jednej sekundzie uświadomiłem sobie, że to ja mogę być winny temu, że nie mamy dzieci. Ta myśl kompletnie mnie dobiła. Poczułem się jak pół faceta a nawet tylko ćwierć. Bo co to za mężczyzna, który strzela ślepakami? Edyta jakby czytała w moich myślach. – Nie zadręczaj się. To przecież nic pewnego. Pytałam lekarza. Podobno wielu mężczyzn ma kłopoty z płodnością. Z powodu przepracowania, stresu, złego odżywiania… Wystarczy zmienić trochę tryb życia i wszystko wraca do normy – zaczęła tłumaczyć. – Tylko mnie tak pocieszasz! – jęknąłem. – Wcale nie. W internecie jest mnóstwo artykułów na ten temat. Możesz poczytać, jak mi nie wierzysz – odparła. Czytałem. A jakże! Prawie całą noc. Od tych wszystkich informacji aż mi się w głowie zakręciło. Nie zdawałem sobie sprawy, jak wielu mężczyzn ma takie problemy. Nie ukrywam, poczułem się trochę lepiej. Jednak bynajmniej nie komfortowo. Ciągle nie miałem pewności, że jak zacznę zdrowiej jeść, mniej pracować i aktywniej odpoczywać, to nasze kłopoty się skończą. Postanowiłem więc zrobić badania nasienia. To nie była łatwa decyzja, ale… Skoro chciałem wysłać do lekarza żonę, nie mogłem sam stchórzyć. Czekałem na wyniki jak na ścięcie. Tak się denerwowałem, że nie mogłem normalnie funkcjonować. Na seks też nie miałem ochoty. A gdy je wreszcie dostałem, aż podskoczyłem z radości. Okazało się, że jednak jestem prawdziwym mężczyzną, zdolnym do płodzenia zdrowych dzieci. Gdy powiedziałem o tym żonie, bardzo się ucieszyła. – No to co, idziemy zrobić sobie maluszka? – pociągnęła mnie w stronę sypialni. Nie musiała mnie namawiać. Próbowaliśmy tak przez kolejne pół roku. Bez powodzenia. Nie rozumiałem, co się dzieje. Edyta była zdrowa, ja też, więc dlaczego?! Niejeden raz psioczyłem na los, że jest dla nas tak okrutny. I psioczyłbym pewnie tak do dziś, gdyby nie pewna rozmowa. Zaczęło się od tego, że Edyta dostała zaproszenie na zjazd absolwentów swojej uczelni. Chciała jechać sama, ale jak się dowiedziała, że wszyscy jej koledzy i koleżanki z roku będą z żonami lub mężami, postanowiła mnie zabrać. Nie byłem zachwycony, bo nikogo tam nie znałem, ale czegóż się nie robi dla ukochanej żony! Impreza, wbrew moim obawom, była świetna. Bufet, muzyka, towarzystwo – super. Bawiłem się lepiej niż w sylwestra. W pewnym momencie Edyta poszła plotkować ze znajomymi, a ja usiadłem przy barze chwilę odsapnąć i wypić coś mocniejszego. Właśnie sięgałem po drugi kieliszek, gdy podeszła do mnie jakaś kobieta. – Ty jesteś Sebastian, mąż Edyty, tak? – Owszem. A ty? Przepraszam, ale jest tutaj tylu nowych ludzi, że nie wszystkich zdołałem poznać, nie mówiąc już o zapamiętaniu… – uśmiechnąłem się niepewnie. – Patrycja, przyjaciółka Edyty z roku. Podczas studiów wynajmowałyśmy razem mieszkanie – wyjaśniła nieznajoma. – Aha… Miło mi… – Mnie też. Cieszę, się, że Edyta ułożyła sobie życie, ma fajnego męża. Przed koleżankami nachwalić się ciebie nie może. Że jesteś taki opiekuńczy, odpowiedzialny, dobry, zaradny i w ogóle naj, naj! Tylko pozazdrościć – westchnęła. – Staram się, jak mogę – odparłem obojętnym tonem, choć tak naprawdę pękałem z dumy – A ty co, nie jesteś szczęśliwa? – zainteresowałem się. – Jakoś nie. Miałam już dwóch mężów i obaj okazali się draniami i darmozjadami. Z jednym wytrzymałam rok, z drugim dwa lata. Nigdy więcej nie zamierzam się z nikim wiązać. Nie warto – prychnęła. – Warto! Tylko trzeba trafić na odpowiednią osobę. Na przykład Edyta i ja będziemy razem do końca życia. Kochamy się tak samo mocno jak w dniu ślubu – powiedziałem, nie kryjąc zadowolenia. – Doprawdy? To wspaniale. Szkoda tylko, że dzieci nie będziecie mieć – westchnęła. Zamurowało mnie. – Że co? – wykrztusiłem, bo nie byłem pewien, czy się nie przesłyszałem. – Tak, tak, wiem, że to niesprawiedliwe. Tacy jak wy powinni mieć dzieci. Bo wiadomo, że o nie zadbacie, wykształcicie, zapewnicie im godziwy start. Ale, jak widać, los bywa przewrotny i lubi mieszać w życiu porządnych ludzi – pokręciła głową. – Co masz na myśli? – spytałem ostrożnie. – No tę chorobę Edyty – chyba nie zauważyła mojego zdumienia. – Coś z jajnikami, a może z jajowodami? Sama już nie pamiętam… W każdym razie gdy dowiedziała się, że jest bezpłodna, wiele nocy przepłakała. Nieraz ją pocieszałam… – zamilkła. Poczułem, jak robi mi się gorąco. – To ona już na studiach wiedziała? – No tak. A co? – spojrzała na mnie. – Nic – odparłem. Wypiłem haustem stojący przede mną kieliszek wódki i wyszedłem na zewnątrz. Patrycja coś tam za mną wołała, ale nie rozumiałem co. G… mnie zresztą obchodziło, co ma do powiedzenia. To, co usłyszałem, w zupełności mi już wystarczyło. Na dworze wiał wiatr i było przeraźliwie zimno, ale najpierw nawet tego nie zauważyłem. Oparłem się o ścianę restauracji i próbowałem pozbierać myśli. Nie mogłem uwierzyć w to, co usłyszałem. „Edyta była bezpłodna? I wiedziała o tym, zanim się w ogóle poznaliśmy?!” – kołatały mi się po głowie słowa Patrycji. Nagle dotarło do mnie, że moja ukochana żona od początku mnie oszukiwała. Perfidnie, z premedytacją. Przed oczami przeleciały mi wszystkie spędzone razem lata. Chwile radosnego oczekiwania, że może wreszcie zostaniemy rodzicami, chwile smutku i rozczarowania, gdy okazywało się, że nie. Jej łzy i rozpacz. No i jeszcze te wyniki badań… Ciekawe, skąd je wzięła… Sama spreparowała papierek czy może kupiła? Chociaż nie, to mogły być jej badania. Przecież i tak nic z nich nie zrozumiałem! A te sugestie, że sam powinienem iść do lekarza? Jak baran ganiałem do kliniki, denerwowałem się! Byłem tak roztrzęsiony i przybity, że zawołałem taksówkę i pojechałem do domu. Chciałem, żeby zniknęła z mojego życia Edyta zadzwoniła gdzieś po godzinie. Chyba nie rozmawiała z Patrycją, bo miała bardzo wesoły głos. – Gdzie jesteś, kochanie? Nigdzie cię nie mogę znaleźć. Mam nadzieję, że nie zdradzasz mnie z jedną z moich przyjaciółek… Bo jeśli tak, to… – szczebiotała. – Przestań, wiem wszystko! – O czym? – zdziwiła się. – O tym, że jesteś bezpłodna – wypaliłem. Po drugiej stronie słuchawki nagle zapanowała kompletna cisza. – Słucham? Co to za bzdury opowiadasz? Upiłeś się czy co? – usłyszałem po chwili. – Przestań kłamać. Gadałem z Patrycją. Zrobiłaś ze mnie błazna! – uciąłem. Znowu zamilkła. – Słuchaj, wszystko ci wyjaśnię… To nie tak, jak myślisz… – odezwała się wreszcie. – Nie masz czego wyjaśniać. Koniec z nami. Składam pozew o rozwód. Masz się spakować i wynieść z mojego domu. Najpóźniej jutro. – wrzasnąłem i się rozłączyłem. Kilka minut później byłem już w drodze do kumpla. Nie miałem najmniejszej ochoty widzieć swojej żony ani z nią rozmawiać. Chciałem, żeby zniknęła z mojego życia. Od tamtej pory minął prawie miesiąc. Edyta mieszka u swojej mamy. Wyprowadziła się, tak jak chciałem… Dzwoni do mnie po kilkanaście razy dziennie, ale nie odbieram. Więc przysyła maile. Błaga w nich o wybaczenie. Pisze, że nie nie chciała mnie stracić i dlatego kłamała. Bała się, że jak poznam prawdę, to odejdę… A ona nie wyobraża sobie życia beze mnie. „Przecież wiem, że ty też mnie kochasz. Możemy zacząć wszystko od nowa” – przeczytałem w jednej z ostatnich wiadomości. Rzeczywiście, ma rację. Kocham ją. Choć przez ostatnie dni ze wszystkich sił starałem się o niej zapomnieć, jakoś mi to nie wychodzi. Przecież mimo wszystko przeżyliśmy razem wiele wspaniałych chwil. Z jednej strony chciałbym jej wybaczyć, ale z drugiej chyba nie umiem. Bo jak sobie przypomnę, jakiego idiotę ze mnie robiła przez tyle lat, to mnie krew zalewa. Takich rzeczy nie da się wybaczyć, nie można zapomnieć. A więc jednak rozwód. Innego wyjścia nie ma… Przeczytaj więcej listów do redakcji:„Jadę na pierwsze wakacje ze swoim facetem i wstydzę się włożyć bikini. Nienawidzę swojego ciała”„Mój syn należy do społeczności LGBT. Przestańcie mówić mi, że nie jest człowiekiem”„Koledzy mojego faceta śmieją się, że jestem gruba i brzydka”
„Od lat zajmuję się mężem w śpiączce, który pewnie nigdy się nie obudzi. Ja chcę być z kimś innym i normalnie żyć”
„Nawet nie wiem, kiedy minęły kolejne miesiące. W pierwszą rocznicę wypadku męża wreszcie dotarło do mnie, że on naprawdę może się nigdy nie obudzić”.
Wróciłam do domu kompletnie wykończona. Ciężki dzień w pracy nieźle dał mi w kość, potem jeszcze byłam u Jurka, a teraz marzyła mi się tylko ciepła kąpiel. W myślach nalewałam już do wanny płynu pachnącego wanilią, gdy zadzwonił telefon. Na wyświetlaczu wyświetliło się imię Adam, a moje serce odruchowo zabiło mocniej. Nacisnęłam jednak „Odrzuć połączenie” i poszłam do łazienki. Łzy same cisnęły mi się do oczu. „Stara, a głupia! – syknęłam w myślach. – Coś ty sobie myślała?! Że nic się nie dzieje? Oczywiście, że się dzieje!”. Ciepła kąpiel nie przyniosła ukojenia. Przed oczami ciągle majaczył mi Jurek, mój mąż. Człowiek, którego kocham od 20 lat, czyli od chwili, gdy w liceum dołączył do mojej klasy. Dokładnie pamiętam dzień, w którym dosiadł się do mojej ławki, a moje nastoletnie serce zabiło mocniej. W sekundę wiedziałam, że przepadłam. Jurek był moją pierwszą miłością. Mężczyzną, któremu oddałam serce, ciało i duszę. W zamian dostałam to samo. Wzięliśmy ślub jeszcze na studiach. Gnieżdżąc się w wynajętym mieszkanku, marzyliśmy o domku za miastem i gromadce dzieci. Czas płynął, skończyliśmy studia, zaczęliśmy pracę i powoli zaczęliśmy spełniać nasze marzenia. Oczywiście proza życia też nam się dała we znaki, ale miłość nigdy nas nie opuściła. Ciągle patrzyłam na tego szarookiego mężczyznę oczami zakochanej, młodej dziewczyny i nie przeszkadzał mi w tym ani kredyt, ani nuda codzienności, ani nawet to, że latami staraliśmy się o dziecko. – Chyba powinniśmy pogodzić się z tym, że już zawsze będziemy sami – powiedział kiedyś mąż, biorąc mnie w objęcia, a ja wtuliłam twarz w jego koszulę i westchnęłam. – A może… adoptujemy jakieś maleństwo? – zapytałam z nadzieją, a Jurek po chwili milczenia powiedział powoli: – To jest jakiś pomysł… Mamy tyle miłości, że możemy się nią z kimś podzielić – uśmiechnął się, a po moim sercu rozlało się ciepło. – Kochanie, zaczynamy się starać zaraz po przeprowadzce. – klasnął w dłonie. Przeprowadziliśmy się do wymarzonego domu kilka tygodni później i zgodnie z naszym postanowieniem zaczęliśmy starania o adopcję dziecka. Mieliśmy spory dom, oboje nieźle zarabialiśmy, więc wydawało się nam, że to wystarczy. Okazało się jednak, że to nie takie proste. Zaczęło się ganianie za formalnościami, wywiady, testy psychologiczne i kursy. Nasza cierpliwość została wystawiona na ciężką próbę, ale nie mieliśmy wątpliwości, że chcemy wytrwać. I wtedy, pewnego dnia, ku mojemu najwyższemu zdziwieniu usłyszałam od swojego ginekologa: – Gratuluję, jest pani w ciąży. – Jak… jak to? – wyjąkałam. – Na pewno? – Na pewno – pokiwał głową, a ja nie mogłam uwierzyć, że to się stało. Biegłam do domu uskrzydlona. Byłam przekonana, że nie wycofamy się z planów adopcji, więc oczami wyobraźni już widziałam nas w roli rodziców dwóch szkrabów. Nic złego nie przeczuwałam, bo dlaczego bym miała przeczuwać? Dopiero gdy pod drzwiami domu zastałam zapłakaną siostrę Jurka, niepokój ścisnął moje serce. – Jurek miał wypadek, jest w szpitalu, nie odbierałaś telefonów, więc przyjechałam – szlochała, a pode mną ugięły się nogi. Do dziś zastanawia mnie, jak wszystko może się zmienić w ciągu jednej zaledwie chwili… Jak bezwolna lalka dałam się zaprowadzić do samochodu, gdzie czekał jej mąż. W drodze do szpitala nikt się słowem nie odezwał, cisza aż dzwoniła w uszach. Na miejscu bałam się przekroczyć próg sali – czułam, że od tej chwili nic nie będzie już takie samo. Miałam rację. Na OIOM-ie, podłączony do tysiąca rurek nie leżał mój mąż, tylko jakiś obcy, wymizerowany mężczyzna. Zobaczyłam go i poczułam, jakby ktoś kopnął mnie z całej siły w brzuch. Jak zza szklanej ściany docierał do mnie głos lekarza, który mówił o śpiączce, o tym, że nie potrafią określić zakresu uszkodzeń mózgu i że trzeba czekać. W końcu zemdlałam. Obudziłam się w szpitalnej sali, nade mną pochylała się zatroskana pielęgniarka, niemal w tej samej chwili poczułam ból w podbrzuszu…Wystarczyło, żebym zobaczyła jej oczy, by zrozumieć, co się stało. Poroniłam. Moje serce rozpadło się na milion kawałków, łzy popłynęły po policzkach. – Ciii, nie płacz, musisz być silna. Twój mąż bardzo cię potrzebuje. Jeszcze zdążycie mieć dziecko, kiedy się obudzi i dojdzie do siebie – mówiła, głaszcząc mnie po dłoni, a ja wiedziałam, że tak się nie stanie. Modliłam się, żeby to wszystko okazało się tylko koszmarnym snem. Kolejne dni przeżyłam jak w letargu. Czuwałam przy mężu dzień i noc, wypatrując choćby najmniejszych oznak nadchodzącego przebudzenia. Czytałam mu, mówiłam do niego albo po prostu godzinami się w niego wpatrywałam, zaklinając go, żeby na mnie spojrzał. Wszystko na nic. Mijały dni, a lekarze coraz częściej wspominali, że szanse na przebudzenie maleją. Nie chciałam ich słuchać, to nie mogła być prawda. Gdy po raz pierwszy lekarz powiedział mi, że mój mąż jest w stanie wegetatywnym i nie wiadomo, czy w ogóle z tego wyjdzie, zrobiłam mu awanturę, a Jurka zabrałam do innego szpitala. Tam usłyszałam to samo. Poruszyłam niebo i ziemię. Szukałam wybitnych specjalistów, leków, a nawet bioenergoterapeutów. Ale Jurek nadal był ze mną jedynie ciałem. Nawet nie wiem, kiedy minęły kolejne miesiące. W pierwszą rocznicę wypadku męża wreszcie dotarło do mnie, że on naprawdę może się nigdy nie obudzić. Postanowiłam jednak o tym nie myśleć. Jeszcze nie. Chciałam walczyć. – Wyciągnę cię z tego – szeptałam mu do uch. – Nie możesz mnie tak zostawić.… Czas płynął i nie przynosił zmian. Moje życie stało się jedną wielką rutyną Musiałam wrócić do pracy, więc mężowi znalazłam placówkę, w której miał dobrą opiekę. Był ubezpieczony również na wypadek ciężkiej choroby, więc było mnie na to stać. Każdy mój kolejny dzień wyglądał jak poprzedni. Rano praca, potem pędem do Jurka, a wieczorem szukania nowinek medycznych. Odsunęłam się od znajomych, nie umiałam spotykać się z przyjaciółmi. Uznałam, że moje miejsce jest przy mężu. To jemu codziennie opowiadałam, co się tego dnia działo, i zwierzałam się z rozterek albo opowiadałam osiedlowe plotki. Naprawdę wierzyłam, że mnie słyszy. Wieczorem kładłam się spać w pustym domu i marzyłam, że gdy Jurek się obudzi, wszystko wróci do normy. Na samą myśl o tej godzinie szczęścia, kiedy gnałam do męża powiedzieć mu o ciąży, z mojej piersi natychmiast wyrywał się szloch. Zmieniały się pory roku, mijały miesiące i lata – i nic. Jurek czasem poruszył ręką, czasem ziewnął albo otworzył oczy, ale choć wciąż były szare, nie widać w nich było przebłysku świadomości. To były jedynie odruchy fizjologiczne, jak mówili lekarze… I tak trwałam w zawieszeniu przez ostatnich 7 lat. A w moim życiu pojawił się Adam… Zaczął pracę w mojej firmie rok temu. Nawet na niego nie spojrzałam.Byłam zaabsorbowana swoimi sprawami. On jednak wyraźnie zabiegał o moją uwagę. Cierpliwie zagadywał, okazywał zainteresowanie i patrzył na mnie w taki sposób… jak od wieków nie patrzył na mnie nikt. Pamiętam, gdy zauważyłam to pierwszy raz, zobaczyłam w jego oczach jakąś iskrę i spłonęłam rumieńcem. Już dawno zapomniałam, jak to jest – komuś się podobać. Chwilę później przygniotło mnie wielkie poczucie winy. „Jesteś mężatką, twój mąż leży w śpiączce, a ty oglądasz się za innymi? Co z ciebie za człowiek?!” – zganiłam się. Jednak coraz częściej łapałam się na tym, że czekam na ciepły uśmiech Adama i jego relację z filmu, który ostatnio oglądał… – Słuchaj, mam dwa bilety do kina na dzisiaj. Może ze mną pójdziesz? – zaproponował któregoś dnia Adam. Wiedziałam, że powinnam odmówić i tradycyjnie iść do Jurka, a jednak odpowiedziałam na jednym wydechu: – Chętnie, dawno nie byłam w kinie. Natychmiast po wypowiedzeniu tych słów w mojej głowie pojawiła się myśl, że nie mogę tego zrobić, ale ją odrzuciłam. „To nic takiego, to tylko film” – powtarzałam sobie tak długo, aż sama w to uwierzyłam. Po raz pierwszy od wieków moje popołudnie wyglądało inaczej. Poczułam namiastkę normalności. Na chwilę zapomniałam o swoim smutnym życiu i byłam po prostu „tu i teraz” w sali kinowej. Miałam szczęście. Nie dość, że przebywałam w miłym towarzystwie, to jeszcze film był piękny. Już zapomniałam, że można się tak wzruszyć. – Bardzo mi się podobało – westchnęłam po wyjściu z seansu. – Film był super! – Aha! Cieszę się, że go ze mną obejrzałaś – odparł Adam i uśmiechnął się do mnie tak, że mnie, dojrzałej kobiecie, zmiękły kolana. – Muszę już lecieć, do zobaczenia w pracy – rzuciłam i spanikowana uciekłam do pierwszego lepszego tramwaju. Zapewne zrobiłam z siebie idiotkę, ale pomyślałam, że może to nawet lepiej. Nie powinnam brnąć w tę znajomość… Chciałam unikać Adama, naprawdę, ale pokusa była zbyt silna. Jego towarzystwo sprawiało mi przyjemność. Przy nim czułam, że jestem kimś więcej niż tylko żoną męża w śpiączce. Po raz pierwszy od wieków rozmawiałam z kimś o filmach, książkach i swoich przemyśleniach i nie musiałam odpowiadać na krępujące pytania w stylu: „Czy u Jurka nastąpiła poprawa?” czy „Naprawdę myślisz, że on się obudzi?”. Bo tak, niestety, wyglądała większość moich spotkań ze znajomymi czy rodziną. Cały czas oszukiwałam się, że to tylko przyjaźń, choć gdzieś na dnie mojej duszy czaił się niepokój. Gdy tylko pojawiała się myśl, że między mną a Adamem mogłoby wydarzyć się coś więcej, zaraz poczucie winy przygniatało mnie z siłą głazu o wadze tony. Przy tym niepostrzeżenie Adam stał się kimś bardzo ważnym w moim życiu i czułam, że ja również jestem dla niego ważna. W końcu zdobyłam się na odwagę i opowiedziałam mu swoją historię. Podskórnie czułam, że nie mogę tego przed nim zatajać. – Podobasz mi się. Dzięki tobie znowu czuję, że żyję. To dla mnie naprawdę ważne, ale… – zawahałam się – mogę ci zaoferować tylko przyjaźń – tak zakończyłam moją opowieść, a on spojrzał na mnie wzrokiem pełnym takiego bólu, że z trudem nad sobą zapanowałam, żeby go nie przytulić. – Cóż… w takim razie to musi mi wystarczyć – powiedział z trudem. Uznałam, że sytuacja stała się jasna. Poczułam się usprawiedliwiona. Dzięki tej rozmowie udało mi się na jakiś czas przegonić poczucie winy. Spotykałam się z Adamem, czasem zawoził mnie do Jurka. Kiedyś spotkaliśmy tam siostrę mojego męża. – A co to za facet? – zapytała Sabina, bo widziała, jak wysiadam z auta Adama. – To tylko przyjaciel – odparłam, ale nagle poczułam się tak, jakbym robiła coś złego. Sabina spoważniała, ujęła moją dłoń. – Kocham mojego brata i wiem, że ty też go kochasz, ale szanse, by kiedykolwiek się obudził, są marne. Jesteś jeszcze młoda, nie powinnaś być całe życie sama. Jurek też by tego nie chciał On na pewno chce, żebyś była szczęśliwa… – spojrzała mi w oczy. – Przestań. Mam męża – żachnęłam się i usiadłam przy Jurku, ujmując go za rękę i dając znak, że temat jest zakończony. Sabina tylko westchnęła i wyszła. Jednak ta rozmowa bardzo mnie poruszyła. „Może rzeczywiście nie robię nic złego?” – zaczęłam się zastanawiać. Spojrzałam na Jurka. – Naprawdę chcesz mojego szczęścia? – spytałam, ale nie uzyskałam odpowiedzi. Biłam się z myślami. Wiedziałam, że igram z ogniem, ale nie potrafiłam przestać, nie umiałam zrezygnować z Adama. No i dziś to się stało… Adam mnie pocałował. Po prostu wziął mnie w ramiona i złożył na moich ustach czuły pocałunek. W pierwszej chwili mu się poddałam; poczułam, jak rozpływam się się w jego objęciach. Zaraz jednak odskoczyłam od niego jak oparzona. – Dlaczego to zrobiłeś?! – krzyknęłam. – Przepraszam, chyba nie umiem być tylko twoim przyjacielem – spojrzał mi w oczy, a ja odwróciłam się na pięcie i uciekłam. Łzy płynęły mi po twarzy przez całą drogę do domu. A potem długo myślałam, leżąc w wannie. Przed oczami przesuwały mi się obrazy z przeszłości: ja i Jurek w liceum, ja po wypadku Jurka, ja i Adam w kinie… Nagle dotarło do mnie, że to przy Adamie uśmiechnęłam się po raz pierwszy od lat. „Jurek chciałby, żebyś była szczęśliwa” – w mojej głowie zabrzmiał głos Sabiny. Wzięłam głęboki oddech: dość kąpieli i rozmyślań. Wreszcie poczułam, że wiem, co robić. I nagle nagle spłynął na mnie cudowny spokój. Wzięłam do ręki telefon. Szybko wybrałam numer Adama, jakbym się bała, że się rozmyślę. – Przyjedź, ja też nie chcę być tylko twoją przyjaciółką – powiedziałam, kiedy tylko w słuchawce zabrzmiał jego głos. Czytaj także: „Za miesiąc mój ślub, ale ja kocham innego. Żeby uprawiać seks z narzeczonym, muszę wcześniej się napić wina”„Miałam raka, straciłam dwie piersi i męża, który mnie kochał, dopóki byłam zdrowa”„Wychowuję nie swoje dziecko. Żona mnie zdradziła i zaszła w ciążę z... moim bratem”
„Mąż zostawił mnie z dwójką dzieci. On zaczyna życie od nowa, a ja nie mam kiedy się w tyłek podrapać”
„Mężczyzna zawsze może więcej. Zostawia rodzinę i zaczyna wszystko od nowa, z czystą kartą. To kobieta zostaje z dziećmi i wszystkimi problemami, Cieszy się, gdy były mąż lub partner płaci alimenty...”.
Po ślubie oczywiście nadal się kłóciliśmy i godziliśmy na przemian, kilka miesięcy po urodzeniu Moniki napisałam nawet pozew rozwodowy. Byłam wtedy pewna, że to już koniec naszego małżeństwa; sprawdziłam nawet, który autobus dojeżdża do gmachu sądu, żeby zawieźć dokument. Nim jednak to nastąpiło, Paweł znowu zrobił coś wzruszającego, ja uznałam, że kocham go nad życie – i od nowa wskoczyliśmy na huśtawkę emocjonalną. Może dlatego, gdy po kolejnej dzikiej awanturze tym razem to on oznajmił, że ma dość, i złożył pozew rozwodowy, nie potraktowałam tego poważnie. Myślałam, że wycofa pozew, kiedy znowu się pogodzimy. Ale tym razem to nie nastąpiło. – Nie rozumiesz, Amelia? Ja już tak dłużej nie mogę! Chcę żyć normalnie! – krzyczał. – Masz kogoś, tak? – zaatakowałam go natychmiast. – Kim ona jest?! – Nie mam nikogo. Chwilowo w ogóle nie mam ochoty myśleć o kobietach. Ale to nie znaczy, że tym razem się ugnę i wycofam pozew. Mówię serio: chcę rozwodu. Na rozprawie miałam uczucie, że to wszystko jest kompletnie nierealne. Ja w sali sądowej. Jakaś kobieta z łańcuchem na szyi wypytująca o to, kiedy ostatni raz współżyliśmy i czy kocham męża. Paweł, który mówił o nerwicy, bezsenności i depresji, w które rzekomo wpędziło go małżeństwo ze mną… Rozwiedliśmy się ostatecznie na trzeciej rozprawie. Paweł wspaniałomyślnie zostawił mi mieszkanie i wszystkie nasze oszczędności. Chciał tylko świętego spokoju. Spokoju ode mnie. Niczego więcej. Jednak wcale już tego nie chciał jakiś czas później, kiedy spotkaliśmy się na ślubie znajomych. Emocje wzięły górę Przez całą ceremonię czułam na sobie jego wzrok, a kiedy się odwróciłam, trafiłam spojrzeniem prosto w jego źrenice. Doświadczyłam wtedy dokładnie tego samego co wtedy, gdy spotkaliśmy się pierwszy raz. Emocji nie do zignorowania. Wiedziałam, że on też zareagował, jakby poraził go prąd. Tak właśnie na siebie działaliśmy. Podczas wesela nie mogłam się powstrzymać, żeby na niego nie zerkać co jakiś czas. Przyłapał mnie na tym, oczywiście. A może to ja przyłapałam jego? Wpadliśmy na siebie – mało romantycznie – pod toaletą. No i stało się: znowu wzięły górę szalone emocje i fizyczne pożądanie. Znajomi gratulowali nam, że do siebie wróciliśmy. Przytuleni przetańczyliśmy całą noc, a potem poszliśmy do jednego pokoju. Sielanka trwała niecałe dwa tygodnie. Jak zawsze przyszły konflikty, pretensje i znowu dzikie emocje, tym razem negatywne. – Idiotyczny błąd – tak skomentował Paweł nasz powrót do siebie. – Nie chcę cię nigdy więcej spotkać. Mówię poważnie. To, co nas łączy, jest toksyczne. Kompletnie chore - zgodziłam się z nim i kazałam mu zniknąć na dobre z mojego życia. Jednak trzy tygodnie później zostawiłam mu na poczcie głosowej wiadomość: „Jestem w ciąży. Z tobą, więc racz się odezwać”. Nawet nie pamiętam, czy wtedy chciałam, żeby Paweł do mnie wrócił. W jednej chwili za nim tęskniłam, w drugiej przypominało mi się, jak wiele mam do niego żalu o różne sprawy. Miotałam się między pragnieniem jego bliskości a czymś, co niebezpiecznie przypominało nienawiść. To on zadecydował, że nie będzie żadnego powrotu. Zostałam samotną matką z dwójką dzieci Tak samo jak moja mama. – Ja dałam sobie radę, to i ty dasz – pocieszała mnie. – My, kobiety musimy być dzielne, bo na mężczyzn nie można liczyć. Twój ojciec zażądał rozwodu, kiedy miałaś niecałe dwa lata, a Asia pięć miesięcy. I co miałam zrobić? Załamać się? Nie! Byłam twarda. A teraz ty też musisz! Moja mama była niemal heroską. Wychowała mnie i siostrę w latach 90. Utrzymywała nas z jednej pensji, bo ojciec skutecznie wymigiwał się od płacenia alimentów. Był skończonym dupkiem i egoistą, miał w nosie swoje dwie córki i byłą żonę. Pamiętałam go z dzieciństwa: odwiedził nas kilka razy, zawsze ze swoją mamą, babcią Tosią. Cieszyłyśmy się z siostrą z tych wizyt, bo oznaczały prezenty, lody i wesołe miasteczko. Szłyśmy z tatą, trzymając go za ręce i zajadając się słodyczami, które nam przywoził. Dopiero jako nastolatka zorientowałam się, że zawsze za wszystko płaciła babcia; ona też z pewnością kupowała dla nas upominki. Zrozumiałam – i to był dla mnie cios – że ojciec nigdy nie odwiedziłby nas z własnej woli. Robił to, bo jego matka dosłownie go zmuszała. Kiedy już byłam dorosła, mama powiedziała mi, że od byłej teściowej dostawała regularne wpłaty na konto. Coś na kształt dobrowolnych alimentów. Kiedy babcia Tosia zmarła, poszłyśmy wszystkie trzy na pogrzeb. I tylko my płakałyśmy nad jej grobem. Tamtego dnia ojciec podszedł do nas sztywnym krokiem i przywitał się, wyciągając do każdej rękę. Uścisnęłam ją, czując się tak, jakbym witała się z zupełnie obcym człowiekiem. Którego w dodatku nie lubię. – Myślałam, że z Pawłem i ze mną będzie inaczej… – rozkleiłam się przy mamie. – Wiem, że córki często powtarzają błędy matek, że nieraz powielają całą historię ich życia, ale myślałam, że mnie się uda! Dlaczego wszystko musiało się tak skończyć? Gdzie zrobiłam błąd?! – Nie jesteś niczemu winna, kochanie – powiedziała mama z czułością. – Po prostu, tak jak ja, trafiłaś na nieodpowiedniego mężczyznę. Niedojrzałego, egocentrycznego palanta, który nie potrafił cię docenić… Który zostawił cię z dwójką dzieci, chociaż przysięgał ci miłość i opiekę aż po grób! – rozkręcała się coraz bardziej. – Odrażającego, samolubnego sukinsyna, który… Nagle uświadomiłam sobie, że mama wcale nie mówi o Pawle. Wylewała złość i żal do mojego ojca. A Paweł jedynie potwierdził to, co od swojego rozwodu sądziła o wszystkich mężczyznach… Na szczęście okazało się, że jej historia nie powtórzyła się w każdym detalu. Paweł wprawdzie niezbyt interesował się Moniką, a już wcale Kubusiem, ale przynajmniej płacił alimenty. Miałam więc minimum pieniędzy na życie. Wykańczało mnie co innego. – Cały czas siedzę z dziećmi, nie mogę nawet wyjść na szybkie zakupy! – skarżyłam się mamie i siostrze. – A najgorsze jest to, że do przedszkola w pierwszej kolejności przyjmowane są dzieci rodziców pracujących. Jeśli nie pójdę do pracy, Monika się do przedszkola nie dostanie. A jak ona się nie dostanie, to ja przez następne trzy lata nie będę mogła wrócić do pracy! Błędne koło! Zaczynałam wpadać w histerię Ze względu na małą różnicę wieku, woziłam dzieciaki w jednym wózku – Monikę spacerówką z przodu, Kubusia w gondoli. Na dole zakupy. W efekcie wózek ważył jakieś 25 kilo i nie byłam w stanie wnosić go po schodach czy do autobusu. Kupiłam więc dla Kubusia nosidełko i woziłam tylko Monikę. I było mi jeszcze ciężej i trudniej. – Ty cholerny sukinsynu… – mamrotałam, szarpiąc się z ciężkimi siatami i dwójką małych dzieci na śliskim chodniku. W wyobraźni ciągle przemawiałam do mojego podłego eksmęża, który – jak do mnie szybko dotarło – przeżywał właśnie pełnię młodości, szlajając się po klubach nocnych z kolejnymi dziewczynami. Wiele razy prosiłam mamę o pomoc, ale ona wciąż pracowała na cały etat i mogła posiedzieć z dziećmi najwyżej czasami wieczorem. Oczywiście sprawdziłam ceny prywatnych żłobków i przedszkoli, zadzwoniłam do kilku opiekunek z ogłoszenia – i opadły mi ręce. Jeśli chciałam wrócić do pracy, dzieciaki musiałyby chodzić do placówek publicznych. A nie miały szans się do nich dostać, ponieważ nie miałam pracy. Asia, moja siostra, też bardzo chciała mi pomóc, lecz jako pielęgniarka miała jeszcze mniej wolnego czasu niż zwykły człowiek. Jedyne, co mogła zrobić, to wysłuchiwać moich narzekań i utyskiwań na mężczyzn, których zaczynałam szczerze nienawidzić. – Zaczynasz mówić jak mama – zwróciła mi raz uwagę. – Bo mama ma rację! – wrzasnęłam. – Ojciec ją zostawił z dwójką dzieci, Paweł mnie zostawił z dwójką dzieci! Co z facetami jest nie tak?! No powiedz mi! Po drugiej stronie linii zapadła chwila ciszy, a potem Asia rzuciła bombę. – À propos… Widziałam się niedawno z ojcem. Wiesz, on żałuje, że tak wszystko schrzanił… Przepraszał mnie ze sto razy… To teraz starszy człowiek, który ma świadomość, że zawiódł wszystkich. – I po co mi to mówisz? – eksplodowałam. – Ma poczucie winy? No nie mów! Zostawił nas na łasce losu i się zwinął, bo nie chciało mu się brać odpowiedzialności za rodzinę! A teraz mam mu wybaczyć, bo się zestarzał i żałuje? Błagam cię… Asia zawsze miała miększe serce niż ja. A może moje po prostu stwardniało, bo dostałam od życia mocniej w kość? W każdym razie odmówiłam spotkania z ojcem. Podobno prosił ją, żeby to załatwiła. Nie miałam najmniejszej ochoty go widzieć. Siostra jednak chyba mnie nie posłuchała i kilka dni po tej rozmowie, późnym wieczorem, ktoś zadzwonił do moich drzwi. – Słucham pana? – powiedziałam do wysokiego, starszego mężczyzny w okularach. – Amelia… To ja. Tata… – powiedział cicho. Tak, to był on. Ogolił brodę i posunął się w latach, dlatego go nie poznałam. Prosił, żebym go wpuściła, chciał porozmawiać. Sprzeciwiłam się, ale wtedy z pokoju dobiegł mnie płacz Kubusia. Nie miałam czasu dłużej dyskutować w drzwiach. – No dobrze, wejdź, ale tylko na chwilę – zastrzegłam się. Okazało się, że Kubuś był rozpalony. Kompletnie zignorowałam więc ojca i zajęłam się odmierzaniem dawki syropu i mieszaniem mleka dla dziecka. – Asia mówiła, że masz dwójkę maluchów – zaczął ojciec. Siedział przy stole w kuchni i próbował nawiązać ze mną kontakt. – Tak, mam – ucięłam. – Możesz to pomieszać? A potem przelać to tutaj? Monisiu, kochanie, czemu chodzisz boso? – zwróciłam się do córeczki, która przydreptała do kuchni, zwabiona krzykami brata. – Możesz jej założyć skarpetki? To ostatnie pytanie skierowałam do ojca, bo na rękach miałam wijące się niemowlę, syrop ściekał mi z łyżeczki, a trzylatka chodziła na bosaka po zimnej podłodze. Zanim uśpiłam Kubusia i ponownie położyłam spać Monikę, minęła prawie godzina. Niewiele mnie obchodziło, że w tym czasie mój ojciec siedział samotnie w kuchni. Nie zaproponowałam mu nawet szklanki wody i miałam to gdzieś. – Amelko, ja przepraszam, że ci przeszkadzam, ale chciałem… – Tak, wiem, porozmawiać – prychnęłam, biorąc się do czyszczenia butelek spiralną szczotką. – Cholera! – krzyknęłam, bo potrąciłam kubek i wylało się z niego mleko z miodem, którego nie dopiła Monika. Czekaj, posprzątam to – rzucił ojciec, chwycił kilka papierowych ręczników i klęknął na podłodze. – W sumie to dalej się klei – zauważył, dotykając podłogi palcem. – To możesz ją umyć! – warknęłam rozzłoszczona. – Ja nie mam czasu się w tyłek podrapać! – Dobrze, a gdzie masz szmatę? To pytanie zbiło mnie z tropu. Naprawdę ten obcy facet, mieniący się moim ojcem, chciał zmywać podłogę w mojej kuchni?! Okazało się, że chciał – umył nie tylko podłogę, ale starł też stół, wyszorował patelnię i poskładał całą miskę prania. A potem zapytał, w czym jeszcze może mi pomóc. Nagle opadłam z sił. Wieczorami zawsze byłam koszmarnie zmęczona, dosłownie kleiły mi się oczy. Nie miałam energii, żeby zrobić ojcu porządną awanturę o przeszłość. Powiedziałam więc, że jeśli naprawdę chce mi pomóc, to może następnego dnia iść po numerek do przychodni, żebym mogła zawieźć małego do lekarza. – Trzeba stanąć w kolejce pod przychodnią o szóstej – poinformowałam go nie bez satysfakcji. – To co? Pójdziesz? – Oczywiście! Zadzwonię, jak tylko go zarejestruję! – obiecał. Załatwił numerek na dziesiątą. Nie mam pojęcia, jak zdobyłabym go w inny sposób. Przecież nie mogłam stać na zimnie z chorym maluchem i marudzącą trzylatką… Ojciec czekał w przychodni. Wziął na ręce Monikę, żebym mogła zająć się Kubusiem. Został z nią w poczekalni, a potem poszedł do apteki po antybiotyk. W domu pilnował dzieci, podczas gdy ja gotowałam zupę, a kiedy zapadły w drzemkę, zapytał, co jeszcze może zrobić. Powiedziałam, że zepsuła mi się klamka w jednym oknie, więc zajął się jej naprawą. Przez cały dzień słowem nie wspomniał o moim dzieciństwie czy własnej potrzebie ekspiacji. Po prostu mi pomagał, a ja przyjmowałam to z rosnącą ulgą, że wreszcie nie jestem z tym wszystkim sama. Kolejnego dnia zaproponował, że przywiezie duże zakupy. Dałam mu pieniądze i listę. Przywiózł cztery torby, oddał mi listę z przekreślonymi pozycjami oraz całą kwotę. – Mam dobrą emeryturę – wyjaśnił, lekko skrępowany. – Proszę, pozwól mi zapłacić za ten rachunek. Chciałam mu zrobić awanturę. Zapytać, co on sobie myśli, i czy sądzi, że jedne głupie zakupy zrekompensują lata niepłacenia alimentów. Byłam jednak za bardzo zmęczona po nocy nieprzespanej z powodu choroby Kuby. Machnęłam więc ręką i po prostu zajęłam się rozładowywaniem siatek. Przez całą chorobę synka ojciec przychodził codziennie, żeby zabrać Monikę na plac zabaw czy skoczyć do apteki. Raz odkurzył mi całe mieszkanie. Innym razem naprawił kółko w spacerówce. Uszczelnił cieknący kran i zawiózł do naprawy mikrofalówkę. Zaczęłam z nim normalnie rozmawiać jakoś tak po dwóch tygodniach. Dowiedziałam się, że mieszka sam, ma tylko kota. Że przez rok pracował na Ukrainie, ale wrócił do kraju z powodu wojny. Jako emerytowany pracownik naukowy miał zaskakująco wysoką emeryturę. I że był współautorem jakiegoś podręcznika akademickiego dla studentów politechniki. To wszystko było dla mnie nowością, bo przecież tak naprawdę prawie nic o nim nie wiedziałam. Najbardziej zdumiało mnie, że miał tytuł doktora. Mój ojciec był doktorem! – z tego powodu poczułam nieoczekiwany i… nieco zawstydzający przypływ dumy. Przecież wcale nie zamierzałam być z niego dumna! Ani nawet go lubić! Musiałam jednak przyznać, że odkąd zjawił się w moim życiu, z wszystkim było mi łatwiej. Dzieci go uwielbiały, a on chętnie zabierał je na spacery. Zyskałam w ten sposób czas na przygotowanie swojego CV. A potem rozsyłałam je, gdzie tylko mogłam. Wiosną dostałam pierwsze zaproszenie na rozmowę o pracę, potem następne. W końcu ktoś oddzwonił z wiadomością: – Jest pani przyjęta. I wtedy padł na mnie blady strach! Prawdę mówiąc, nie liczyłam na to, że ktoś mnie zatrudni. Nie wierzyłam, że stanie się to tak szybko. I co teraz miałam zrobić z dziećmi? Kiedy ojciec wrócił ze spaceru, zastał mnie gorączkowo wydzwaniającą do opiekunek z listy, którą pospiesznie ściągnęłam z internetu. Gdy na chwilę przerwałam, zapytał, dlaczego nagle szukam opieki do dzieci. – Bo dostałam pracę! – podzieliłam się z nim dobrą nowiną. – Będzie mnie stać na opiekunkę, chociaż będę musiała jej oddać większość pensji… No ale trudno, nie mogę przepuścić takiej okazji. – Amelia, a może ja bym się zajął dzieciakami? – zapytał ojciec, sprawnie przebierając Kubusia w pajacyk. – Mam dużo wolnego czasu, a one mnie lubią – uśmiechnął się do Moniki, która usiłowała zainteresować go swoim pluszowym kangurkiem. – Po co masz płacić obcej osobie, skoro mogą zostać z własnym dziadkiem? Odruchowo odmówiłam, ale potem zaczęłam się zastanawiać. Nic nigdy nie zmieni faktu, że mój ojciec był fatalnym mężem i beznadziejnym tatą. Ale obserwowałam go od kilku tygodni i widziałam jedno: jako dziadek naprawdę się sprawdzał. Może zżerały go wyrzuty sumienia, a może po prostu późno dojrzał emocjonalnie – myślałam sobie. Jednak faktem było, że kochał wnuki, a ja potrzebowałam pomocy. Powiedziałam więc, że zobaczymy, jak to się sprawdzi. Opiekunkę zawsze mogłam zatrudnić później. Sprawdziło się bardzo dobrze. Ojciec bardzo zaangażował się w opiekę nad wnukami. Teraz, kiedy wracam do domu, dzieci są nakarmione, czyste i szczęśliwe. Złożyłam podanie do przedszkola i Monisia została przyjęta, zacznie tam chodzić od września. Kubuś dosłownie szaleje za dziadkiem. Trochę to komicznie wygląda, kiedy starszy pan w okularach, wyglądający na profesora, spaceruje z takim maluchem w nosidełku, ale chyba sąsiadki i mamy z osiedlowego placu zabaw się już przyzwyczaiły do tego widoku. Chyba nawet odrobinę mi zazdroszczą. Jedyny problem jest z mamą. Kiedy dotarło do niej, kto opiekuje się moimi dziećmi, zrobiła mi awanturę, że jestem nielojalna i nie liczę się z jej uczuciami. Na szczęście następnego dnia przeprosiła. Trudno jej zaakceptować obecność byłego męża w życiu moim i dzieci, ale stara się, bo nas kocha. Niedawno Asia przyznała się, że to ona powiedziała ojcu o mojej dramatycznej sytuacji. Działali w porozumieniu. Ona chciała nas pogodzić, on – bliżej poznać. I cieszę się, że tak się stało. Już wystarczy tych rozstań i porzuceń w naszej rodzinie. Cudownie, że zdarzył się choć jeden powrót. W tym wypadku – ojca marnotrawnego. Czytaj także: „Mąż szydził z mojej nadwagi i odstającego brzucha. Wszędzie masz tłuszcz i brzydzę się ciebie - często słyszałam” „Matka zerwała ze mną kontakt, bo nie ochrzciłam dziecka. Czy to ważne, co powiedzą ludzie?” – list do redakcji „Zakazany owoc najlepiej smakuje. Czy dlatego seks z narzeczonym przyjaciółki jest tak nieziemski?” - historia Izabeli
„W wieku 45 lat zostanę po raz drugi mamą i po raz pierwszy babcią. Nie planowałam tego, ale tak w życiu bywa”
„– Jezus Maria jak to możliwe? Przecież ty masz 45 lat. Takie rzeczy się przecież nie zdarzają. To niepoważne, będziemy dziadkami…”.
Hanię urodziłam, jak miałam 20 lat. O drugim dziecku zaczęliśmy myśleć, gdy córka miała 10. Dwa lata później doszliśmy jednak z Tomkiem do wniosku, że jak się nie udało, to może i lepiej. Hania była już na tyle duża, że mogliśmy bez problemu wieczorem wyskoczyć do kina, do znajomych. Zaczęła nam się podobać dopiero co odzyskana wolność. Po co mielibyśmy znowu pakować się w pieluchy? Hania wyszła za mąż 2 lata temu. Chyba na dzieci chcieli jeszcze poczekać, ale pięć miesięcy temu stało się. – Mamo. Będziesz babcią. – usłyszałam od rozanielonej córki. „Młodą babcią” – pomyślałam. Ale oboje z mężem ucieszyliśmy się. – No patrz, jak my to sprytnie zrobiliśmy… Nasze mamy wyniańczą nam wnuka – zażartował mój mąż. Tomek, stało się. Teraz trzeba się przygotować. Miał rację. Nasze mamy, obie żwawe panie przed siedemdziesiątką, aż się paliły do opieki nad prawnukiem. Od razu zaczęły planować grafik opieki nad nim. Na szczęście mama oraz jedyna babcia naszego zięcia mieszkały daleko i nie stanowiły dla nich bezpośredniej konkurencji. Bo coś czuję, że chyba polałaby się krew. I gdy już wydawało się, że wszystko jest pod kontrolą, moja lekarka wyskoczyła z taką rewelacją: – Pani Beato, moje gratulacje. Jest pani w ciąży. – W czym jesteś? – nie zrozumiał Tomek, gdy wieczorem przekazałam mu newsa. – Jaja sobie robisz? To nie jest śmieszne – żachnął się. Ale gdy zobaczył, że wcale nie jest mi do śmiechu, zbladł i opadł na fotel. – Jezus Maria jak to możliwe? Przecież ty masz 45 lat. Takie rzeczy się przecież nie zdarzają. To niepoważne, będziemy dziadkami… Nie możemy być też rodzicami. Nie możemy mieć dziecka młodszego od wnuka. Wyrzucał z siebie te zdania i nerwowo machał rękami. Położyłam mu rękę na ramieniu. – Tomek. Spokojnie. Stało się. Też jestem w szoku. Ale teraz musimy jakoś to wszystko wymyślić. Zrobimy niezbędne badania… To przecież nasze dziecko, marzyliśmy o nim kiedyś. Tomek w końcu doszedł do siebie i zaczął mówić do rzeczy. – Dobra. Ale dopóki nie będziemy pewni, że jest dobrze – nic nikomu nie mówmy. Tak będzie lepiej. Czekaliśmy trzy miesiące. Apetyt mi dopisywał, przytyłam kilka kilogramów. – Mamuś, zastopuj, to ja jestem w ciąży. – żartowała Hania. A ja się odwracałam, żeby nie zobaczyła, że się robię pąsowa na twarzy. W końcu poszliśmy na badania. – Gratulacje. Duży i zdrowy chłopak. – oznajmił lekarz, gdy przyszliśmy po wyniki. – Wszystko jest w najlepszym porządku. Nie ma powodów do obaw. Poczekaliśmy jeszcze miesiąc. Czułam się doskonale, synek rozwijał się prawidłowo. – Tomek. Pora na coming out. Bo zaraz Hania mnie na wczasy dla grubasów zacznie wysyłać – oznajmiłam któregoś wieczora mężowi. Pokiwał głową. Ale zanim zdążyliśmy się zastanowić, jak i kiedy to zrobić – ja zadziałałam spontanicznie. Usłyszałam od niej, że jestem nienormalna. Tymczasem na obiedzie u rodziców... Staramy się razem z siostrą kultywować tradycję i chociaż raz w tygodniu spotykać się całą rodziną. Na obiady przychodzi też zawsze mama Tomka, wdowa… Gdy doszliśmy do deseru, z krzesła zerwali się Hania i nasz zięć Adam. – Kochani. Nie chcieliśmy znać płci naszego dziecka. Ale lekarz się wygadał. Więc skoro my wiemy, to pomyśleliśmy, że i wam powiemy… – tu Hania zrobiła pauzę i w końcu razem z Adamem wyrecytowali: – Będziemy rodzicami Wawrzyńca! Zrobił się szum i gwar, gratulacje, uściski i wtedy zerwałam się ja. – Haniu, Adasiu – gratulacje. Wasz synek będzie pierwszym męskim potomkiem w naszej rodzinie od dawna, ale nie ostatnim. Jego wujek urodzi się dwa miesiące po nim. Tak, dobrze słyszycie. Jestem w ciąży. Będziemy mieć z Tomkiem syna. Przy stole nagle zapadła cisza. Stałam z głupią miną, a wszyscy gapili się na mnie. Spojrzałam błagalnym wzrokiem na męża. Widziałam, że jest wściekły, bo go nie uprzedziłam. No ale jednak musiał być lojalny. – Rodzinko, Beata nie żartuje. Naprawdę będziemy znowu rodzicami. Nie planowaliśmy tego, ale jesteśmy bardzo szczęśliwi. A mówimy wam o tym dopiero dziś, bo chcieliśmy się upewnić, że wszystko jest dobrze. No i jest. Haniu. Będziesz mieć brata. Pierwsza z szoku otrząsnęła się moja teściowa. I z wrodzonym sobie pragmatyzmem oświadczyła: – No i widzisz, Halina – spojrzała na moją mamę – nie będziemy się bić o prawnuka, bo będziemy mieć do niańczenia i wnuka. I rzuciła się mnie ściskać. W końcu z gratulacjami pośpieszyli i moja mama, i siostra, i jej mąż, i ich córki. Tylko Hania siedziała ze wzrokiem wbitym w talerz. – Hania? Hania, powiedz coś – zagadnęłam i zobaczyłam, że na talerzu gromadzi się kałuża łez. – Hania, proszę cię… – głos mi się załamał. Moja córka podniosła wzrok i spojrzała na mnie. Nagle zaczęła krzyczeć: – Czy wy jesteście nienormalni? Co ludzie powiedzą?! Moje dziecko nie może mieć wujka młodszego od siebie. To się nie zdarza w normalnych rodzinach. Jesteście za starzy na dziecko. Czy wy, w waszym wieku, nie słyszeliście o antykoncepcji? – zawyła na koniec i wybiegła z pokoju. Adam pobiegł za nią. – Beata, nie przejmuj się, ona tak nie myśli, to hormony i szok – próbowała tłumaczyć moja siostra. Ja wiedziałam, o co chodzi mojej córce. Gdy zaczęłam się zastanawiać, jak czułabym się na jej miejscu, to… pewnie zachowałabym się tak samo. Sama czułam, że sytuacja jest absurdalna. Tyle że ja tego nie zaplanowałam. I musiałam o tym przekonać córkę. Opadłam na krzesło. Zrobiło mi się słabo, jakbym resztki energii zużyła na wyznanie prawdy. I jakbym nie miała już więcej, żeby się tłumaczyć.Tomek zabrał mnie do domu. Na szczęście oszczędził mi wyrzutów, że nie tak się umawialiśmy. Widział, że nie pora. Wieczorem zadzwoniła moja mama. – Dobrze się czujesz? Widziałam, jak zbladłaś. Przyjadę jutro ugotować ci rosołu. Mam nadzieję, że nie chodzisz do pracy. Musisz odpoczywać. Zaczęłam się śmiać. – Mamcia. Widzę, że już ci się włączyła opcja „babcia”. Nic mi nie jest. Czuję się świetnie, nie ma powodu, żebym nie chodziła do pracy. I przepraszam, że tak się dowiedziałaś. I Hania. Powinnam była to rozegrać subtelniej. Ale mnie poniosło. – Kochanie, mnie nie musisz przepraszać. Jestem bardzo szczęśliwa. Cieszyłam się z prawnuka, cieszę się i z wnuka. To w końcu o jeden szczebelek bliżej i mniejsza konkurencja. Wawrzyniec ma dwie babcie i trzy prababcie, wprawdzie jedna jest daleko, ale jednak. A twój synek będzie tylko mój i Wandy. Widzisz? Jestem pewna, że już się uśmiechasz. Rzeczywiście. Logika mojej mamy zawsze mnie rozbrajała. Trochę mi ulżyło. – Mamcia, porozmawiasz z Hanią? Może tobie powie, co tak naprawdę ją zdenerwowało – poprosiłam. Dwa dni później wieczorem wpadła do nas mama. – Rozmawiałam z Hanią. Chyba już wiem, o co chodzi. Ona po prostu poczuła się zagrożona. Że spadnie z piedestału. Że wszyscy teraz zamiast skakać wokół niej – będą się zajmować tobą. Że uwaga całej rodziny odwróci się od niej i jej dziecka, a skupi na tobie. A ty, zamiast opiekować się nią i wnukiem – będziesz zajmować się własnym dzieckiem. I to nie przez chwilę, to będzie trwać przez cały czas dorastania waszych synów. Hania poczuła się oszukana, że jej pierworodne dziecko nie będzie dla ciebie tak ważne, jak ona była dla mnie… Ale daj jej chwilę, ona musi się po prostu z tym oswoić. O ciąży powiedziałam też w pracy. Poszło – o dziwo – bardzo gładko. Szef mnie serdecznie uściskał. – Od wielu tygodni widzę, że promieniejesz. Zastanawiałem się, co się dzieje. Bardzo się cieszę. Ale mam nadzieję, że do nas wrócisz. Będziemy czekać – zdziwiłam się, że tak spokojnie do tego podszedł. Odpowiedź przyszła szybko. – No dobra, to ja też się przyznam. Moja żona też jest w ciąży. Wreszcie się udało. Tyle czasu się staraliśmy… Młodsze koleżanki z pracy wyglądały na trochę zaskoczone. Ale sytuację rozładowała Ania, nasza działowa specjalistka od celebrytów. – Beata, w porównaniu z Janet Jackson będziesz młodą mamą. Ona urodziła w wieku 50 lat. I to swoje pierwsze dziecko. „Szkoda, że moja córka tak tego nie widzi” – pomyślałam smutno. Kobiety w ciąży czasem muszą sobie popłakać... Dwa tygodnie później, gdy wracałam z pracy – nagle bardzo źle się poczułam. Usiadłam na schodach i nie mogłam się ruszyć. Wiedziałam, że coś jest nie tak. W panice próbowałam się dodzwonić do męża. Miał wyłączony telefon. Nie miałam innego wyjścia – wiedziałam, że Hanka nie będzie zadowolona – ale na pomoc wezwałam zięcia. Pracował niedaleko, podjechał w dziesięć minut. Pognaliśmy do szpitala, gdzie pracowała moja lekarka. Gdy po zrobieniu wszystkich badań spojrzała na mnie i zaczęła mówić – zamknęłam oczy. Byłam prawie przekonana, że dziecko nie żyje. Miałam wrażenie, że lekarka mówi bardzo powoli… Gdy w końcu dotarło do mnie, że wszystko jest dobrze, że synek ma się świetnie i nie ma niebezpieczeństwa – zaczęłam płakać. Ciągle z zamkniętymi oczami. I wtedy usłyszałam, że w pokoju płacze ktoś jeszcze. Otworzyłam oczy. W drzwiach, za plecami Adama stała Hania. I to ona płakała. Gdy nasze spojrzenia się spotkały, zobaczyłam, że szepcze: – Przepraszam, przepraszam! Wyciągnęłam do niej rękę. Podeszła, wtuliła głowę w kołdrę i płakała dalej. – Mamuś, ja przepraszam. Nie wiem, co mnie napadło. Głupoty gadałam straszne. Dopiero teraz zrozumiałam, że zachowałam się jak samolubna smarkula… Gdyby coś się dziś stało mojemu bratu, nigdy bym sobie nie darowała, że cię zdenerwowałam. Hania rozkleiła się na dobre. Głaskałam ją i próbowałam kołysać. – Wszystko będzie dobrze, no już, maleńka, będzie dobrze… – mruczałam i też płakałam; tylko że ja płakałam z ulgi i szczęścia. Uspokoić żonę próbował też Adam. Podszedł do mojego łóżka i delikatnie klepał Hanię po plecach. W tym momencie do sali wpadł Tomasz. Zobaczył nas dwie we łzach, pochylonego nad nami Adama i… – Jezu, kochanie, co jest… – próbował z siebie cokolwiek wykrztusić. Na szczęście zrozumiałam, co się dzieje. I co musi myśleć mój mąż. – Tomek, spokojnie, wszystko jest doskonale, wszyscy są zdrowi, i ja, i Hania, i twój synek, i twój wnuczek. Tak sobie płaczemy, wiesz, histeryczne baby w ciąży – zawołałam. Napięcie opadło. Nagle obie z córką zamiast płakać, zaczęłyśmy się śmiać. Tomasz i Adam popatrzyli na siebie ze zrozumieniem. – Wariatki – mruknął któryś, po czym obaj też zaczęli się śmiać. Do sali wpadła pielęgniarka. – Czy państwo powariowali? Tu jest szpital, nie cyrk, cisza. A pani Beata musi odpocząć. Sio, no już, sio. – pohukiwała, wypychając z pokoju moją rodzinę. Od tamtego dnia rozmawiamy z Hanią codziennie. Razem biegamy po sklepach, wybieramy ubranka, zabawki. – Wiesz, mamuś, teraz to trochę żałuję, że tak krótko będziemy razem w tej ciąży. Wespół w zespół jest dużo zabawniej niż solo – powtarza córka. Byłyśmy kilka razy na zajęciach w szkole rodzenia. Natychmiast zostałyśmy tam gwiazdami. Szefowa uparła się, żeby zrobić nam zdjęcie do plakatu reklamowego. – Ale super! – ekscytowała się. Nie wypuściła nas, dopóki nie obiecałyśmy jej, że jak już obie urodzimy – to wrócimy i zapozujemy do kolejnej fotografii. – Tylko już z tatusiami – zastrzegła. Za radą lekarza przestałam chodzić do pracy. Kończymy z Hanią urządzać pokój dla Wawrzyńca. I przystosowywać jej stary pokój w naszym mieszkaniu dla jej braciszka. I kłócimy się o imię dla niego. Korzystamy obie z ostatnich chwil świętego spokoju. Lada dzień za sprawą dwóch malutkich chłopców nasze życie wywróci się góry nogami. Więcej listów do redakcji: „Mój synek zmarł, gdy miał niecały roczek. Teraz o mały włos nie straciłam drugiego dziecka”„Urodziłam syna, gdy miałam 19 lat. Jego ojciec powiedział, że ma inne plany na życie i nas zostawił”„Moja siostra to pasożyt. Rodzice wychowali lenia, któremu nie chce się iść do pracy, bo... mało płacą”
„Ja mam 52 lata, a moja kochanka 32. Myślę, że jest ze mną dla pieniędzy, bo liczy na spory spadek”
„Po śmierci żony długo nie mogłem się pozbierać. Byłem pewien, że już nigdy nie spojrzę na inną kobietę. Do czasu... Boję się jednak, że małżeństwo z taką młodą, a na dodatek biedną dziewczyną to spore ryzyko...”.
Byliśmy jedynymi osobami bez pary, więc od razu zostaliśmy sobie przypisani. Posadzono nas obok siebie, zaczęliśmy rozmawiać… Gdy wieczór dobiegł końca, złapałem się na tym, że nie chcę się z nią rozstawać. Długo się zastanawiałem, zanim zaproponowałem Marice spotkanie. Gdy się poznaliśmy miałem 50 lat, ona niedawno skończyła 30. Bałem się, że gdy do niej zadzwonię, to mnie wyśmieje. Ale w końcu się odważyłem. Ku mojej radości – nie odmówiła. Ani tamtego dnia, ani następnego. Im lepiej ją poznawałem, tym mocniej utwierdzałem się w przekonaniu, że chcę z nią spędzić resztę życia. – Oczywiście, że wyjdę za ciebie – powiedziała wzruszona, gdy wręczyłem jej pierścionek zaręczynowy. Po ślubie poprosiłem Marikę, by zrezygnowała z pracy. Była sprzedawczynią w butiku z ubraniami, zarabiała grosze. Tymczasem ja miałem świetnie prosperującą firmę, stać mnie było na utrzymanie rodziny. Zgodziła się po długich dyskusjach. Od tamtej pory zajęła się prowadzeniem domu. Była oddaną, czułą i kochającą żoną. Dziękowałem losowi, że ją postawił na mojej drodze. Pół roku po ślubie postanowiłem spotkać się z kolegami. Dawno się nie widzieliśmy, bo każdą wolną chwilę spędzałem z Mariką, ale akurat wtedy wyjechała na dwa dni odwiedzić chorą ciocię. Doszedłem do wniosku, że to świetna okazja, aby odświeżyć dawne znajomości. Szczególnie że koledzy coraz częściej dogryzali mi przez telefon, że trafiłem pod pantofel. Umówiliśmy się w pubie. Na początku wszystko wyglądało tak jak dawniej. Wypiliśmy po kilka piw, pogadaliśmy o interesach, omówiliśmy wyniki meczów w piłce nożnej. – No dobra. A jak tam twoja młoda żonka? Dobrze się sprawuje? – zmienił nagle temat Stefan. – Doskonale – odparłem na odczepnego. Nie miałam ochoty rozmawiać z nim o swoim małżeństwie. – Pytam, bo ostatnio gadaliśmy z chłopakami o tobie i Marice. I doszliśmy do wniosku, że jesteś bardzo odważny – ciągnął Stefan niezrażony. – Tak? A niby dlaczego? – Bo małżeństwo z taką młodą, a na dodatek biedną dziewczyną to spore ryzyko. Nie pomyślałeś, że wyszła za ciebie dla pieniędzy? – wypalił znienacka. – Słucham? – No sam zobacz. Bez ciebie była nikim, zwykłą sprzedawczynią. A teraz jest wielką panią w pięknej willi, a ty dajesz jej wszystko, co sobie zamarzy… – zawiesił głos. – Zwariowałeś? Marika mnie kocha! – zdenerwowałem się. – Jesteś pewien? Kto wie, co jej tam po głowie chodzi. Może ma na boku jakiegoś młodego kolesia i tylko czeka, żebyś się przekręcił na zawał. A wtedy wszystko jej. Pieniądze, firma, samochody… Żyć nie umierać… – O czym ty, do cholery, mówisz?! – ledwie trzymałem nerwy na wodzy. – Nie gniewaj się, stary… Może faktycznie to porządna dziewczyna. Ale na wszelki wypadek powinieneś ją mieć na oku. Strzeżonego pan Bóg strzeże – zarechotał. Zauważyłem wtedy, że pozostali koledzy też uśmiechają się pod nosem znacząco. Potwornie mnie to wkurzyło. Zerwałem się z krzesła jak oparzony. – Wiecie, co myślę? Że mi zazdrościcie. Ja mam młodą, piękną, czułą i dobrą żonę, a na was czekają stare i marudne jędze – wycedziłem i wyszedłem z pubu. Po powrocie do domu długo nie mogłem zasnąć. Słowa Stefana nie dawały mi spokoju. „A jeśli on ma rację? Kobiety przecież świetnie potrafią udawać” – tłukło mi się po głowie. Próbowałem odpędzić tę myśl, ale wracała jak natrętna much Przez kolejne dni bacznie obserwowałem żonę, ale nie zauważyłem niczego podejrzanego. Jak zwykle czekała na mnie z kolacją, była opiekuńcza i czuła. Wcale mnie to jednak nie uspokoiło. Przecież wychodziłem z domu rano i wracałem wieczorem. Nie miałem pojęcia, co ona robi przez cały dzień. Tak mnie to męczyło, że postanowiłem wynająć prywatne biuro detektywistyczne. Tylko w ten sposób mogłem się przekonać, czy moja żona jest mi rzeczywiście wierna. Przez następny miesiąc detektyw chodził za Mariką krok w krok. Ale też niczego podejrzanego nie zauważył. Gdy mówiła mi, że idzie do fryzjera, faktycznie tam szła; gdy wybierała się na babskie ploteczki, spotykała się z dziewczynami. I tak dalej. – Wygląda na to, że żona nie ma nikogo na boku. Gdyby miała, na pewno już by się z czymś zdradziła – stwierdził szef biura, gdy przyszedłem do niego na rozmowę. – Cieszę się. Ale na wszelki wypadek pochodźcie za nią jeszcze przez tydzień. Chcę mieć stuprocentową pewność – odparłem. Gdybym już wtedy odwołał zlecenie, może obyłoby się bez kłopotów. A tak… Było to trzy dni po mojej wizycie u detektywów. Wróciłem do domu wcześniej i zapowiedziałem Marice, że jedziemy na zakupy. Właśnie miałem zamykać drzwi wejściowe, gdy nagle chwyciła mnie za ramię. – O Boże, on tu znowu jest! – wyszeptała i wciągnęła mnie z powrotem do domu. – Kto? – zdziwiłem się. – Ten facet! – Jaki facet? – ciągle nie rozumiałam. – Nie wiem. Nie znam go. Wdziałam go kilka razy. I to nie tylko przed domem, ale i przed salonem fryzjerskim, i przed sklepem… Nic ci nie mówiłam, bo uznałam, że to przypadek, ale teraz myślę, że on mnie śledzi. Może chce mnie porwać dla okupu?! Podprowadziłem ją do okna. – Gdzie on jest? – O tam! Schował się za tym grubym drzewem. Sam zobacz! – wskazała kierunek. Wytężyłem wzrok. Za pniem rzeczywiście czaił się jakiś facet. Rozpoznałem w nim… wynajętego przeze mnie detektywa. – E tam, to pewnie nic takiego. Zwykły przechodzień – machnąłem ręką. – Wcale nie! Mówię ci, że za mną chodzi! Dzwonię na policję. Niech go sprawdzą! – wykrzyknęła żona i chwyciła za komórkę. Nogi się pode mną ugięły. Gorączkowo zastanawiałem się, co robić. Wiedziałem, że jeśli przyjedzie patrol i zacznie przepytywać faceta, to Marika prawdopodobnie dowie się, że kazałem ją śledzić. A wtedy… Bałem się nawet pomyśleć, co się wtedy stanie. Zawsze mi mówiła, że w małżeństwie, oprócz miłości, liczy się wzajemne zaufanie… Wyrwałem jej komórkę z ręki. – Zostaw, sensacja nam niepotrzebna. Po co sąsiedzi mają widzieć radiowóz przed naszym domem. Sam to załatwię. – Ty? Ale… – próbowała protestować. – Żadnego ale. Siedź tu i czekaj – uciąłem. – Błagam cię, tylko uważaj na siebie – wyszeptała przerażona. – Nie martw się, wszystko będzie dobrze. Poradzę sobie. Tylko nigdzie nie dzwoń! Rozmowa z detektywem nie była długa. W kilku dobitnych zdaniach powiedziałam mu, co myślę o jego profesjonalizmie. I zapowiedziałem, że nie zapłacę ani złotówki. – Przepraszam, pańska żona jest bardzo spostrzegawcza, jeszcze nigdy mi się nie zdarzyła taka wpadka – tłumaczył się. – Dobrze już, dobrze – przerwałem mu. – Lepiej niech pan szybko wymyśli, jak mam się z tego wyplątać. Bo jak żona pozna prawdę, to mi nie daruje… Zastanawiał się przez chwilę. – Wiem. Niech mi pan przywali. Normalnie, pięścią w twarz – powiedział. – Słucham? – nie dowierzałem. – O jejku, powie pan, że jestem jej cichym wielbicielem. I że zrobił pan ze mną porządek. Nie dość, że sprawa się nie wyda, to jeszcze trochę punktów pan u żony złapie… – Serio? – Jak najbardziej. No już! Zatem mu przywaliłem. W sam środek nosa. Zachwiał się na nogach, a potem padł jak nieżywy. – Żebym cię tu więcej nie widział! – wrzasnąłem efektownie, a potem odwróciłem się na pięcie i wróciłem do domu. Marika czekała na mnie w holu. – Wszystko widziałam! Kto to był? – A taki jeden. Zakochał się w tobie i chciał cię zaprosić na randkę. Ale wybiłem mu to z głowy – rzuciłem od niechcenia. Spojrzała na mnie z uwielbieniem. – Mój rycerzu… Chodź, sprawdzę, czy nie masz żadnych ran – wyszeptała i pociągnęła mnie w stronę sypialni. Pomyślałem, że jednak zapłacę detektywowi. Za pomysł… Więcej listów do redakcji:„Pijany kierowca tira spowodował wypadek, w którym omal nie zginęła moja żona. Tego dnia wracała od kochanka”„Czy na pewno jestem ojcem swojego syna? Ledwo znałem Aldonę, a już wpadliśmy. Może była w ciąży już wcześniej”„Moje dzieci uważają, że obowiązkiem dziadków jest zajmowanie się wnukami. Ja mam swoje życie”