polki.pl
type: channel
link: https://polki.pl
date: 2025-03-07T07:25:38.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: „Gdy miałam 18 lat, ojciec zostawił mnie i mamę dla kochanki. Według niego byłam już dorosła i nie musiał się więcej męczyć”
items: „Moja żona była obłudną, pozbawioną serca materialistką. Rzuciła mnie, bo nie było mnie stać na drogie wakacje i nowe mieszkanie"
items: „Nie braliśmy ślubu, bo uważaliśmy, że to tylko papierek. Gdy poważnie zachorowałam, zorganizowaliśmy wszystko w 2 dni”
items: „Wymusiłam oświadczyny na ukochanym. Nasze wesele było katastrofą, a już po 2 miesiącach był rozwód”
items: „Moja żona to niewierna kłamczucha. Nakryłem ją z kochankiem w naszym mieszkaniu. Płakała i mówiła, że to moja wina”
items: „Żona była bezpłodna i wiedziała o tym przed ślubem. Nie mogłem z nią być, bo małżeństwo bez dzieci to nie rodzina”
items: „Od lat zajmuję się mężem w śpiączce, który pewnie nigdy się nie obudzi. Ja chcę być z kimś innym i normalnie żyć”
items: „Mąż zostawił mnie z dwójką dzieci. On zaczyna życie od nowa, a ja nie mam kiedy się w tyłek podrapać”
items: „W wieku 45 lat zostanę po raz drugi mamą i po raz pierwszy babcią. Nie planowałam tego, ale tak w życiu bywa”
items: „Ja mam 52 lata, a moja kochanka 32. Myślę, że jest ze mną dla pieniędzy, bo liczy na spory spadek”

„Gdy miałam 18 lat, ojciec zostawił mnie i mamę dla kochanki. Według niego byłam już dorosła i nie musiał się więcej męczyć”
type: item
date: 2023-03-28T04:27:00.000Z
subject: Po godzinach
subject: Z życia wzięte
subject: prawdziwe historie
subject: rozwód
subject: samotna matka
subject: samotność w związku
description: „- Powiedział, że był z nami tak długo, bo jest człowiekiem odpowiedzialnym i miał poczucie obowiązku. A teraz już nie musi. Łaskawca, cholera. Głos mi się załamał, kiedy przypomniałam sobie zimny ton, jakim mój ojciec wygłosił tę kwestię".
encoded: Pamiętam, że tamten dzień, dzień rozdania świadectw maturalnych, dla wszystkich był radosny. Dla wszystkich, tylko nie dla mnie. Choć oszałamiająco pachniały akacje, słońce świeciło na bezchmurnym czerwcowym niebie, ja czułam się okropnie. Nie mogłam słuchać paplaniny roześmianych rówieśników umawiających się na imprezy, które miały wynagrodzić im godziny wkuwania. Irytowały mnie snute przez nich plany wakacyjne. Niby potakiwałam, niby się uśmiechałam, ale byłam daleka od beztroski. Wreszcie ten mój ponury nastrój zauważyła Agnieszka. – Co z tobą? – zapytała, kiedy usiadłyśmy przy piwie w pobliskim pubie. – Nie cieszysz się, że skończyłyśmy szkołę? Że wreszcie jesteśmy dorosłe? – Nie bardzo. Wczoraj dowiedziałam się, że w związku z tym, że jestem dorosła, ojciec od nas odchodzi… – No coś ty! – Aga ze zdziwienia aż się zachłysnęła trunkiem. – Odchodzi, bo dorosłaś? Co za przypał… Nie mogła w to uwierzyć - Powiedział, że był z nami tak długo, bo jest człowiekiem odpowiedzialnym i miał poczucie obowiązku. A teraz już nie musi. Łaskawca, cholera. Głos mi się załamał, kiedy przypomniałam sobie zimny ton, jakim mój ojciec wygłosił tę kwestię. - Tym dla niego byłam: obowiązkiem, wiesz? – próbowałam ratować się sarkazmem, ale średnio mi wychodziło. – Nie wiem, co powiedzieć – przyjaciółka pogładziła mnie po ręce. – Po prostu słów mi brakuje. – Nic nie mów. Nie ma takich słów, które mogłyby mi pomóc – wyciągnęłam chusteczkę i wytarłam nos. – Podobno to normalne, że faceci po czterdziestce próbują sobie ułożyć życie na nowo. – Tak się tłumaczył? Co za… – Aga wymamrotała jakiś niecenzuralny epitet. – Moim zdaniem to dalekie od normalności. Ale co teraz zrobisz? Planowałaś medycynę we Wrocławiu. – Nie wiem – bezradnie wzruszyłam ramionami. – Po pierwsze, nie jest pewne, czy się dostanę. Po drugie, nawet jeśli, to co będzie z mamą? Mam ją zostawić samą? – A kto ma się dostać jak nie ty? Najlepsza uczennica naszej szkoły. Zgłoszona do nagrody Primus Inter Pares. Indeks masz w kie…

2-1390a2e.png
width: 1200
height: 900

„Moja żona była obłudną, pozbawioną serca materialistką. Rzuciła mnie, bo nie było mnie stać na drogie wakacje i nowe mieszkanie"
type: item
date: 2022-08-30T05:44:00.000Z
subject: Po godzinach
subject: Z życia wzięte
subject: prawdziwe historie
description: „Elżbiecie na widok sporej sumy zaświeciły się oczy. Od razu poleciała na gigantyczne zakupy do galerii i zażądała, żebyśmy kupili większe mieszkanie i nowy samochód. Na nic zdały się moje tłumaczenia, że warto taką kwotę dobrze zainwestować. – Mieszkanie to też inwestycja. – uparła się".
encoded: Ty chyba żartujesz? Nigdy na to nie pozwolę. – krzyknąłem. Gdy moja była żona powiedziała mi, że przeprowadza się do Anglii, po prostu dostałem szału. – Ty sobie jedź, gdzie chcesz, ale Marianna zostaje w Polsce. – zakomunikowałem jej. Marianna to nasza córka. Kiedy Elżbieta znalazła sobie absztyfikanta na Wyspach, mała miała tyko 10 lat i była moim kochanym słoneczkiem. Tylko dzięki niej związek z Elką miał jakiś sens. Tylko dzięki niej przetrwałem rozwód. Bo moja żona okazała się obłudną, pozbawioną serca zołzą. Kiedy ją poznałem, pracowała jako ekspedientka w sklepie obuwniczym. Nienawidzę zakupów, ale czasami muszę uzupełnić garderobę. Wpadłem tam więc pewnego dnia, rozejrzałem się po półkach, ale oczywiście niczego ciekawego nie dojrzałem. To znaczy, jeśli chodzi o buty, bo od razu w oko mi wpadła śliczna, młoda sprzedawczyni. Dlatego nie odwróciłem się na pięcie i nie wyszedłem, tylko dałem sobie przynosić kolejne pudełka z butami, aż w końcu kupiłem aż dwie pary. Wyszedłem oszołomiony. Dopiero w domu dopadła mnie refleksja: po co mi te beznadziejne buty? Przecież są zupełnie nie w moim stylu. W dodatku nawet nie zdobyłem się na to, aby poprosić tę dziewczynę o numer telefonu… Myślałem kilka dni, aż zdecydowałem, że zostawię sobie jedną parę, a drugą zwrócę. Przynajmniej będę miał pretekst, aby jeszcze raz tam pójść… Tak zrobiłem, ale ślicznej sprzedawczyni nie było. Rozczarowany oddałem buty i wyszedłem ze sklepu. Na Elżbietę wpadłem przy wyjściu z centrum handlowego. Na jej widok stanąłem jak wryty. Ona także najwyraźniej mnie poznała, bo się pięknie uśmiechnęła. Ośmielony powiedziałem jej, że niestety zwróciłem jedną parę butów do sklepu. – A co? Nie pasowały ci? Źle je dobrałam? – nie umknęło mojej uwadze, że powiedziała do mnie „ty”, co mnie ośmieliło. Przeprosiłem ją więc za kłopot i zapytałem, czy nie poszłabym ze mną na kawę. – Chętnie. Ale kończę późno, o dziewiątej – odpowiedziała. Byłem wniebowzięty i przez cały dzień nie mogłem doczekać się wieczor…

rozwo-529fb83.jpg
width: 1200
height: 900

„Nie braliśmy ślubu, bo uważaliśmy, że to tylko papierek. Gdy poważnie zachorowałam, zorganizowaliśmy wszystko w 2 dni”
type: item
date: 2022-04-20T14:18:00.000Z
subject: Po godzinach
subject: Z życia wzięte
subject: prawdziwe historie
description: „Podobno od razu po tym, jak wstałam, straciłam przytomność i upadłam. Niestety, tak niefortunnie, że uderzyłam głową o szafkę nocną, przy okazji zbijając stojącą na niej lampkę. Rozcięłam sobie głowę, a gdy Michał zerwał się z powodu hałasu, zobaczył mnie leżącą na podłodze we krwi”.
encoded: Michała i mnie często pytano, kiedy w końcu weźmiemy ślub. Odpowiadaliśmy zawsze, że za jakiś czas, bo teraz mamy na głowie ważniejsze sprawy. Chcieliśmy najpierw skończyć studia, potem pochłonęło nas kupno i urządzanie mieszkania, a w końcu rozkręcanie wspólnej firmy. Nigdy nie czuliśmy też presji ze strony rodziny – Michał stracił rodziców w wypadku samochodowym, a ja nie zamierzałam mieć z moimi nic wspólnego. Już w szkole średniej uciekłam do internatu, żeby być jak najdalej od domu, w którym panowała przemoc i w którym nikt mnie nie chciał. Michał, podobnie jak ja, nie miał rodzeństwa, a wyprawianie wesela dla znajomych wydawało nam się stratą czasu i pieniędzy. – No to może weźmy tylko ślub i poinformujmy wszystkich po fakcie – proponował czasami mój ukochany. Ja jednak nie potrafiłam się zdecydować. Z jednej strony taki pomysł mi się podobał, z drugiej czasami marzyłam o hucznym weselu, białej sukni, wystawnej uroczystości… Nasze rozmowy o ślubie nigdy nie wyszły poza sferę planów, a my zapewnialiśmy siebie nawzajem, że przecież to tylko papier, który niczego tak naprawdę nie zmienia. Zawsze było coś ważniejszego Szybko też okazało się, że nasza firma cieszy się na rynku dużym powodzeniem, dostawaliśmy coraz więcej zleceń, więc skupiłam się już tylko na pracy. – Nie sądzisz, że trochę przesadzamy? – zapytał pewnego niedzielnego wieczoru Michał, a ja wiedziałam, co miał na myśli. Weekend minął niepostrzeżenie, bo cały spędziliśmy na przygotowywaniu kolejnych ofert handlowych. Zaczęliśmy też stawać do coraz większych przetargów. – Kiedy ostatnio mieliśmy choć jeden wolny dzień? – spytał poważnym tonem. Zastanawiałam się nad odpowiedzią dłuższą chwilę i nagle zdałam sobie sprawę, że nie pamiętam, żebyśmy przez ostatnie kilka miesiące odpoczywali chociaż po południu czy wieczorem. Tym bardziej nie mieliśmy od dawna żadnego pełnego dnia laby. – Rozkręćmy biznes jeszcze trochę, a potem odpoczniemy. Może nawet uda nam się zatrudnić kogoś do pomocy – stwierdziłam. – …

slub-a9926da.jpg
width: 1200
height: 900

„Wymusiłam oświadczyny na ukochanym. Nasze wesele było katastrofą, a już po 2 miesiącach był rozwód”
type: item
date: 2022-03-13T20:13:00.000Z
subject: Po godzinach
subject: Z życia wzięte
subject: prawdziwe historie
description: „To od początku nie miało prawa się udać. Wymusiłam zaręczyny, chciałam inne wesele i jeszcze ta bójka na przyjęciu. Nie mogłam dojść do siebie przez długi czas. Gorzej być nie mogło...”.
encoded: Gdy zarówno we mnie, jak i w Grzegorzu dojrzała myśl, że na sto procent jesteśmy połówkami tego samego jabłka, czyli chcemy być ze sobą na serio i pięknie się razem zestarzeć – siłą rzeczy musieliśmy poruszyć temat ślubu. Mieliśmy w tej kwestii nieco odmienne poglądy. Grzegorz zrzędził, że papierek nic nie zmieni, a skoro ludzie się kochają, to po co im jakieś wygłupy w urzędzie albo w kościele, plus nie daj Boże zakrapiany ubaw na konto młodej pary, zwany weselem. Ja, może dlatego, że zostałam tradycyjnie wychowana, argumentowałam, że to kwestia dojrzałości, odpowiedzialności za rodzinę i życia na własny rachunek. Pierwszy raz pokłóciliśmy się właśnie o to po 5 latach związku. Jako kobieta miałam w zanadrzu argumenty nie tylko werbalne, więc w końcu wymogłam na Grzegorzu nieporadne oświadczyny. Choć mój narzeczony jak zdarta płyta powtarzał, że małżeństwa są główną przyczyną rozwodów. Prorocze słowa… Gdy już osiągnęliśmy porozumienie, że zostaniemy mężem i żoną, przeszliśmy do dyskusji, jak mają wyglądać nasz ślub i wesele. Należało znaleźć złoty środek między uroczystą mszą i weseliskiem na 200 osób, a skromnym obiadem dla rodziców i rodzeństwa po wizycie w urzędzie stanu cywilnego. Problemy były od początku Nieco zasmuciliśmy rodzinki wieścią, że ślub będzie jednak cywilny, ale za to poweselimy się w lokalu w gronie 80 osób. Tylko żadnego pajaca z kamerą, żadnego nagrywania, o weselu mają krążyć opowieści. Tak sobie wymyślił mój ukochany narzeczony, a że były to czasy przed telefonami komórkowymi, wesele bez setek idiotycznych filmików w sieci oraz firmowego VHS-u na pamiątkę było możliwe. Tyle że znowu Grzegorz wykrakał, tym razem o krążących opowieściach… Któregoś dnia usiedliśmy, aby ułożyć listę gości. Sekundowała nam moja mama, co rusz wyskakując ze swoją oryginalną logiką. – Wujka Wieśka z ciotką Helą wypadałoby zaprosić – mówiła na przykład. – Byliśmy u nich na weselu w siedemdziesiątym piątym. – Mamo, to wy byliście, nie ja – wznosiłam oczy do nieba. – A …

mloda-4e3650d.jpg
width: 1200
height: 900

„Moja żona to niewierna kłamczucha. Nakryłem ją z kochankiem w naszym mieszkaniu. Płakała i mówiła, że to moja wina”
type: item
date: 2022-02-15T09:20:00.000Z
subject: Po godzinach
subject: Z życia wzięte
subject: prawdziwe historie
description: „Zdradzała mnie na naszej nowej skórzanej kanapie, przed naszym wypasionym telewizorem. Ależ ja byłem głupi… Myślałem, że to dla mnie tak się stroi, maluje i perfumuje”.
encoded: Uparłem się na sprzedaż naszego mieszkania i tak wylądowałem w tej dziurze. Rozejrzawszy się niechętnie po nowym lokum, zakląłem kilka razy. Użyłem najbardziej obelżywych słów, jakie znałem. Tylko w ten sposób mogłem opisać swoje uczucia do żony. Ach, przepraszam, do byłej żony. Jak mogłem dać się omamić komuś takiemu?! Przez cały okres narzeczeństwa i sześcioletniego małżeństwa widziałem wyłącznie jej zalety, które – bądźmy szczerzy – ograniczały się głównie do bujnych krągłości jej ciała. Nie patrzyłem na jej charakter, a powinienem. Bo okazała się kłamliwą, niewierną zdzirą. Byłem idiotą. Życie dało mi lekcję, której nigdy nie zapomnę. Tata często powtarzał, że należy uczyć się na błędach. Mawiał, że gorycz doświadczeń pozwala dostrzec prawdziwe oblicze świata. No tak… Dostrzegłem to oblicze dwa lata temu. Wróciłem do domu z podróży służbowej dzień wcześniej, niż zapowiadałem. Otworzyłem drzwi, szczerząc się jak dureń, na myśl o piątkowym wieczorze z ukochaną żoną. Tymczasem kobieta mojego życia obściskiwała się z naszym sąsiadem. Zdradzała mnie na naszej nowej skórzanej kanapie, przed naszym wypasionym telewizorem. Ależ ja byłem głupi… Myślałem, że to dla mnie tak się stroi, maluje i perfumuje… Kiedy przypomnę sobie, jak płakała, jak przepraszała, jak błagała, żebym wybaczył jej ten jeden fatalny błąd, chwilę zapomnienia – to śmiech mnie pusty bierze. Śmiała twierdzić, że to też moja wina, bo nie poświęcałem jej dość czasu i uwagi, bo ją zaniedbywałem, bo nawet na seks byłem zbyt zmęczony… Na litość boską. Oczywiście, że nie miałem czasu, skoro musiałem tyrać na te cholerne wycieczki, torebki, narzuty, patelnie, buty i płaszcze. Przecież ona zarabiała grosze w tym swoim biurze. I co dostałem w zamian za poświęcenie? Ciemną kawalerkę i zrujnowane poczucie własnej wartości. O nie, nie. Już żadna mnie tak nie urządzi Jeśli w przyszłości trafi się jakaś zainteresowana, od razu ustalimy zasady. Możemy się spotykać, póki jest miło i bez zobowiązań, ale jak się zrobi p…

zdrada-056ea5d.jpg
width: 1200
height: 900

„Żona była bezpłodna i wiedziała o tym przed ślubem. Nie mogłem z nią być, bo małżeństwo bez dzieci to nie rodzina”
type: item
date: 2022-01-21T14:19:00.000Z
subject: Po godzinach
subject: Z życia wzięte
subject: niepłodność
subject: prawdziwe historie
description: „Nagle dotarło do mnie, że moja ukochana żona od początku mnie oszukiwała. Perfidnie, z premedytacją. No i jeszcze te wyniki badań… Ciekawe, skąd je wzięła…”.
encoded: Edyta wiedziała, że chcę mieć co najmniej dwoje dzieci. Powiedziałem jej to na samym początku znajomości, gdy nie byliśmy jeszcze nawet narzeczonymi. I potem powtórzyłem wiele razy. Może jestem dziwny, ale nie wyobrażałem sobie życia tylko we dwoje. Uważałem, że małżeństwo bez dzieci nie jest prawdziwą rodziną. Pamiętam, że gdy to usłyszała pierwszy raz, aż się rozpromieniła. – To wspaniale, kochanie! Ja też marzę o dwójce maluchów. Najlepiej, żebyśmy mieli chłopca i dziewczynkę. A jakby się trzecie przytrafiło, to też by się nic nie stało. – Naprawdę? A co z pracą, karierą? – zapytałem, bo Edyta była zatrudniona w znanym koncernie i z tego, co zdążyłem się zorientować, świetnie tam sobie radziła. – Praca? Jest, bo jest. Trzeba przecież zarabiać, żeby żyć. Ale tak naprawdę wolałabym być zwyczajną kurką domową. Zająć się domem, rodziną – uśmiechnęła się. Byłem zachwycony. Wiele młodych, wykształconych kobiet odkłada rodzenie dzieci na bliżej nieokreśloną przyszłość, bo myśli przede wszystkim o niezależności finansowej i o zaspokojeniu własnych ambicji zawodowych. A ona gotowa była z tego zrezygnować, żeby być żoną i matką. Edytka dosłownie spadła mi z nieba! Po ślubie od razu zabraliśmy się do roboty. Nie chcieliśmy czekać, bo i na co? Nie musieliśmy się martwić, że jak Edyta urodzi i pójdzie na wychowawczy, nie wystarczy nam do pierwszego. Od rodziców dostałem w prezencie ślubnym mieszkanie, świetnie zarabiałem w firmie ojca… Niczego nam nie brakowało. No i oboje zbliżaliśmy się do trzydziestki. Ale choć kochaliśmy się wtedy jak szaleni, Edyta nie zachodziła w ciążę. – No, kotku, po takim seksie to chyba będą od razu bliźniaki – mruczała mi do ucha po kolejnej upojnej nocy, jednak po kilkunastu dniach okazywało się, że nic z tego. Moja żona była wtedy załamana. – Dlaczego nas to spotyka? Przecież jesteśmy młodzi, zdrowi – chlipała mi w ramię. Choć mnie też nie było łatwo, przytulałem ją, pocieszałem. I obiecywałem,że następnym razem na pewno się uda. Po dwóch latach…

Unti456tled-1-a3fa454.jpg
width: 1200
height: 900

„Od lat zajmuję się mężem w śpiączce, który pewnie nigdy się nie obudzi. Ja chcę być z kimś innym i normalnie żyć”
type: item
date: 2022-01-13T11:50:00.000Z
subject: Po godzinach
subject: Z życia wzięte
subject: prawdziwe historie
description: „Nawet nie wiem, kiedy minęły kolejne miesiące. W pierwszą rocznicę wypadku męża wreszcie dotarło do mnie, że on naprawdę może się nigdy nie obudzić”.
encoded: Wróciłam do domu kompletnie wykończona. Ciężki dzień w pracy nieźle dał mi w kość, potem jeszcze byłam u Jurka, a teraz marzyła mi się tylko ciepła kąpiel. W myślach nalewałam już do wanny płynu pachnącego wanilią, gdy zadzwonił telefon. Na wyświetlaczu wyświetliło się imię Adam, a moje serce odruchowo zabiło mocniej. Nacisnęłam jednak „Odrzuć połączenie” i poszłam do łazienki. Łzy same cisnęły mi się do oczu. „Stara, a głupia! – syknęłam w myślach. – Coś ty sobie myślała?! Że nic się nie dzieje? Oczywiście, że się dzieje!”. Ciepła kąpiel nie przyniosła ukojenia. Przed oczami ciągle majaczył mi Jurek, mój mąż. Człowiek, którego kocham od 20 lat, czyli od chwili, gdy w liceum dołączył do mojej klasy. Dokładnie pamiętam dzień, w którym dosiadł się do mojej ławki, a moje nastoletnie serce zabiło mocniej. W sekundę wiedziałam, że przepadłam. Jurek był moją pierwszą miłością. Mężczyzną, któremu oddałam serce, ciało i duszę. W zamian dostałam to samo. Wzięliśmy ślub jeszcze na studiach. Gnieżdżąc się w wynajętym mieszkanku, marzyliśmy o domku za miastem i gromadce dzieci. Czas płynął, skończyliśmy studia, zaczęliśmy pracę i powoli zaczęliśmy spełniać nasze marzenia. Oczywiście proza życia też nam się dała we znaki, ale miłość nigdy nas nie opuściła. Ciągle patrzyłam na tego szarookiego mężczyznę oczami zakochanej, młodej dziewczyny i nie przeszkadzał mi w tym ani kredyt, ani nuda codzienności, ani nawet to, że latami staraliśmy się o dziecko. – Chyba powinniśmy pogodzić się z tym, że już zawsze będziemy sami – powiedział kiedyś mąż, biorąc mnie w objęcia, a ja wtuliłam twarz w jego koszulę i westchnęłam. – A może… adoptujemy jakieś maleństwo? – zapytałam z nadzieją, a Jurek po chwili milczenia powiedział powoli: – To jest jakiś pomysł… Mamy tyle miłości, że możemy się nią z kimś podzielić – uśmiechnął się, a po moim sercu rozlało się ciepło. – Kochanie, zaczynamy się starać zaraz po przeprowadzce. – klasnął w dłonie. Przeprowadziliśmy się do wymarzonego domu kilka tygodni…

polki-8-97c0140.jpg
width: 1200
height: 900

„Mąż zostawił mnie z dwójką dzieci. On zaczyna życie od nowa, a ja nie mam kiedy się w tyłek podrapać”
type: item
date: 2021-12-14T09:00:00.000Z
subject: Po godzinach
subject: Z życia wzięte
subject: prawdziwe historie
subject: rozwód
subject: samotna matka
subject: wychowanie dziecka
description: „Mężczyzna zawsze może więcej. Zostawia rodzinę i zaczyna wszystko od nowa, z czystą kartą. To kobieta zostaje z dziećmi i wszystkimi problemami, Cieszy się, gdy były mąż lub partner płaci alimenty...”.
encoded: Po ślubie oczywiście nadal się kłóciliśmy i godziliśmy na przemian, kilka miesięcy po urodzeniu Moniki napisałam nawet pozew rozwodowy. Byłam wtedy pewna, że to już koniec naszego małżeństwa; sprawdziłam nawet, który autobus dojeżdża do gmachu sądu, żeby zawieźć dokument. Nim jednak to nastąpiło, Paweł znowu zrobił coś wzruszającego, ja uznałam, że kocham go nad życie – i od nowa wskoczyliśmy na huśtawkę emocjonalną. Może dlatego, gdy po kolejnej dzikiej awanturze tym razem to on oznajmił, że ma dość, i złożył pozew rozwodowy, nie potraktowałam tego poważnie. Myślałam, że wycofa pozew, kiedy znowu się pogodzimy. Ale tym razem to nie nastąpiło. – Nie rozumiesz, Amelia? Ja już tak dłużej nie mogę! Chcę żyć normalnie! – krzyczał. – Masz kogoś, tak? – zaatakowałam go natychmiast. – Kim ona jest?! – Nie mam nikogo. Chwilowo w ogóle nie mam ochoty myśleć o kobietach. Ale to nie znaczy, że tym razem się ugnę i wycofam pozew. Mówię serio: chcę rozwodu. Na rozprawie miałam uczucie, że to wszystko jest kompletnie nierealne. Ja w sali sądowej. Jakaś kobieta z łańcuchem na szyi wypytująca o to, kiedy ostatni raz współżyliśmy i czy kocham męża. Paweł, który mówił o nerwicy, bezsenności i depresji, w które rzekomo wpędziło go małżeństwo ze mną… Rozwiedliśmy się ostatecznie na trzeciej rozprawie. Paweł wspaniałomyślnie zostawił mi mieszkanie i wszystkie nasze oszczędności. Chciał tylko świętego spokoju. Spokoju ode mnie. Niczego więcej. Jednak wcale już tego nie chciał jakiś czas później, kiedy spotkaliśmy się na ślubie znajomych. Emocje wzięły górę Przez całą ceremonię czułam na sobie jego wzrok, a kiedy się odwróciłam, trafiłam spojrzeniem prosto w jego źrenice. Doświadczyłam wtedy dokładnie tego samego co wtedy, gdy spotkaliśmy się pierwszy raz. Emocji nie do zignorowania. Wiedziałam, że on też zareagował, jakby poraził go prąd. Tak właśnie na siebie działaliśmy. Podczas wesela nie mogłam się powstrzymać, żeby na niego nie zerkać co jakiś czas. Przyłapał mnie na tym, oczywiście…

samotnamatka-b04e030.jpg
width: 1200
height: 900

„W wieku 45 lat zostanę po raz drugi mamą i po raz pierwszy babcią. Nie planowałam tego, ale tak w życiu bywa”
type: item
date: 2021-10-14T11:00:00.000Z
subject: Po godzinach
subject: Z życia wzięte
subject: ciąża
subject: macierzyństwo
subject: prawdziwe historie
description: „– Jezus Maria jak to możliwe? Przecież ty masz 45 lat. Takie rzeczy się przecież nie zdarzają. To niepoważne, będziemy dziadkami…”.
encoded: Hanię urodziłam, jak miałam 20 lat. O drugim dziecku zaczęliśmy myśleć, gdy córka miała 10. Dwa lata później doszliśmy jednak z Tomkiem do wniosku, że jak się nie udało, to może i lepiej. Hania była już na tyle duża, że mogliśmy bez problemu wieczorem wyskoczyć do kina, do znajomych. Zaczęła nam się podobać dopiero co odzyskana wolność. Po co mielibyśmy znowu pakować się w pieluchy? Hania wyszła za mąż 2 lata temu. Chyba na dzieci chcieli jeszcze poczekać, ale pięć miesięcy temu stało się. – Mamo. Będziesz babcią. – usłyszałam od rozanielonej córki. „Młodą babcią” – pomyślałam. Ale oboje z mężem ucieszyliśmy się. – No patrz, jak my to sprytnie zrobiliśmy… Nasze mamy wyniańczą nam wnuka – zażartował mój mąż. Tomek, stało się. Teraz trzeba się przygotować. Miał rację. Nasze mamy, obie żwawe panie przed siedemdziesiątką, aż się paliły do opieki nad prawnukiem. Od razu zaczęły planować grafik opieki nad nim. Na szczęście mama oraz jedyna babcia naszego zięcia mieszkały daleko i nie stanowiły dla nich bezpośredniej konkurencji. Bo coś czuję, że chyba polałaby się krew. I gdy już wydawało się, że wszystko jest pod kontrolą, moja lekarka wyskoczyła z taką rewelacją: – Pani Beato, moje gratulacje. Jest pani w ciąży. – W czym jesteś? – nie zrozumiał Tomek, gdy wieczorem przekazałam mu newsa. – Jaja sobie robisz? To nie jest śmieszne – żachnął się. Ale gdy zobaczył, że wcale nie jest mi do śmiechu, zbladł i opadł na fotel. – Jezus Maria jak to możliwe? Przecież ty masz 45 lat. Takie rzeczy się przecież nie zdarzają. To niepoważne, będziemy dziadkami… Nie możemy być też rodzicami. Nie możemy mieć dziecka młodszego od wnuka. Wyrzucał z siebie te zdania i nerwowo machał rękami. Położyłam mu rękę na ramieniu. – Tomek. Spokojnie. Stało się. Też jestem w szoku. Ale teraz musimy jakoś to wszystko wymyślić. Zrobimy niezbędne badania… To przecież nasze dziecko, marzyliśmy o nim kiedyś. Tomek w końcu doszedł do siebie i zaczął mówić do rzeczy. – Dobra. Ale dopóki nie będziemy pewni, że…

koebita-840f189.jpg
width: 1200
height: 900

„Ja mam 52 lata, a moja kochanka 32. Myślę, że jest ze mną dla pieniędzy, bo liczy na spory spadek”
type: item
date: 2021-10-13T12:10:00.000Z
subject: Po godzinach
subject: Z życia wzięte
subject: małżeństwo
subject: prawdziwe historie
subject: śmierć
description: „Po śmierci żony długo nie mogłem się pozbierać. Byłem pewien, że już nigdy nie spojrzę na inną kobietę. Do czasu... Boję się jednak, że małżeństwo z taką młodą, a na dodatek biedną dziewczyną to spore ryzyko...”.
encoded: Byliśmy jedynymi osobami bez pary, więc od razu zostaliśmy sobie przypisani. Posadzono nas obok siebie, zaczęliśmy rozmawiać… Gdy wieczór dobiegł końca, złapałem się na tym, że nie chcę się z nią rozstawać. Długo się zastanawiałem, zanim zaproponowałem Marice spotkanie. Gdy się poznaliśmy miałem 50 lat, ona niedawno skończyła 30. Bałem się, że gdy do niej zadzwonię, to mnie wyśmieje. Ale w końcu się odważyłem. Ku mojej radości – nie odmówiła. Ani tamtego dnia, ani następnego. Im lepiej ją poznawałem, tym mocniej utwierdzałem się w przekonaniu, że chcę z nią spędzić resztę życia. – Oczywiście, że wyjdę za ciebie – powiedziała wzruszona, gdy wręczyłem jej pierścionek zaręczynowy. Po ślubie poprosiłem Marikę, by zrezygnowała z pracy. Była sprzedawczynią w butiku z ubraniami, zarabiała grosze. Tymczasem ja miałem świetnie prosperującą firmę, stać mnie było na utrzymanie rodziny. Zgodziła się po długich dyskusjach. Od tamtej pory zajęła się prowadzeniem domu. Była oddaną, czułą i kochającą żoną. Dziękowałem losowi, że ją postawił na mojej drodze. Pół roku po ślubie postanowiłem spotkać się z kolegami. Dawno się nie widzieliśmy, bo każdą wolną chwilę spędzałem z Mariką, ale akurat wtedy wyjechała na dwa dni odwiedzić chorą ciocię. Doszedłem do wniosku, że to świetna okazja, aby odświeżyć dawne znajomości. Szczególnie że koledzy coraz częściej dogryzali mi przez telefon, że trafiłem pod pantofel. Umówiliśmy się w pubie. Na początku wszystko wyglądało tak jak dawniej. Wypiliśmy po kilka piw, pogadaliśmy o interesach, omówiliśmy wyniki meczów w piłce nożnej. – No dobra. A jak tam twoja młoda żonka? Dobrze się sprawuje? – zmienił nagle temat Stefan. – Doskonale – odparłem na odczepnego. Nie miałam ochoty rozmawiać z nim o swoim małżeństwie. – Pytam, bo ostatnio gadaliśmy z chłopakami o tobie i Marice. I doszliśmy do wniosku, że jesteś bardzo odważny – ciągnął Stefan niezrażony. – Tak? A niby dlaczego? – Bo małżeństwo z taką młodą, a na dodatek biedną dziewczyną to spore ryzyk…

lodazona-98e0743.jpg
width: 1200
height: 900