polki.pl
type: channel
link: https://polki.pl
date: 2025-03-07T07:25:38.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: „Gdy miałam 18 lat, ojciec zostawił mnie i mamę dla kochanki. Według niego byłam już dorosła i nie musiał się więcej męczyć”
items: „Moja żona to niewierna kłamczucha. Nakryłem ją z kochankiem w naszym mieszkaniu. Płakała i mówiła, że to moja wina”
items: „Mąż zostawił mnie z dwójką dzieci. On zaczyna życie od nowa, a ja nie mam kiedy się w tyłek podrapać”
items: „W wieku 45 lat zostanę po raz drugi mamą i po raz pierwszy babcią. Nie planowałam tego, ale tak w życiu bywa”
items: „Małżeństwo powinno być umową zawieraną na 15 lat. Po tym czasie to i tak jest tylko wegetacja”
items: „Mam 24 lata i jestem prawiczkiem. Do niedawna miałem na tym punkcie obsesję i za wszelką cenę chciałem się z kimś przespać”
items: „Bałam się związać z facetem na wózku. Dopiero kiedy prawie go straciłam odkryłam, że nie mogę bez niego żyć”
items: „Mam 35 lat, mieszkam z rodzicami, nigdy w życiu się nie upiłam i... jestem dziewicą. Nigdy nawet nie byłam na randce”
items: Rezczy, które musisz mieć ze sobą w podróży - Gadżety na wyjazd - Urlopowy niezbędnik
items: Rozmiary ubrań - Felieton - Samoakceptacja

„Gdy miałam 18 lat, ojciec zostawił mnie i mamę dla kochanki. Według niego byłam już dorosła i nie musiał się więcej męczyć”
type: item
date: 2023-03-28T04:27:00.000Z
subject: Po godzinach
subject: Z życia wzięte
subject: prawdziwe historie
subject: rozwód
subject: samotna matka
subject: samotność w związku
description: „- Powiedział, że był z nami tak długo, bo jest człowiekiem odpowiedzialnym i miał poczucie obowiązku. A teraz już nie musi. Łaskawca, cholera. Głos mi się załamał, kiedy przypomniałam sobie zimny ton, jakim mój ojciec wygłosił tę kwestię".
encoded: Pamiętam, że tamten dzień, dzień rozdania świadectw maturalnych, dla wszystkich był radosny. Dla wszystkich, tylko nie dla mnie. Choć oszałamiająco pachniały akacje, słońce świeciło na bezchmurnym czerwcowym niebie, ja czułam się okropnie. Nie mogłam słuchać paplaniny roześmianych rówieśników umawiających się na imprezy, które miały wynagrodzić im godziny wkuwania. Irytowały mnie snute przez nich plany wakacyjne. Niby potakiwałam, niby się uśmiechałam, ale byłam daleka od beztroski. Wreszcie ten mój ponury nastrój zauważyła Agnieszka. – Co z tobą? – zapytała, kiedy usiadłyśmy przy piwie w pobliskim pubie. – Nie cieszysz się, że skończyłyśmy szkołę? Że wreszcie jesteśmy dorosłe? – Nie bardzo. Wczoraj dowiedziałam się, że w związku z tym, że jestem dorosła, ojciec od nas odchodzi… – No coś ty! – Aga ze zdziwienia aż się zachłysnęła trunkiem. – Odchodzi, bo dorosłaś? Co za przypał… Nie mogła w to uwierzyć - Powiedział, że był z nami tak długo, bo jest człowiekiem odpowiedzialnym i miał poczucie obowiązku. A teraz już nie musi. Łaskawca, cholera. Głos mi się załamał, kiedy przypomniałam sobie zimny ton, jakim mój ojciec wygłosił tę kwestię. - Tym dla niego byłam: obowiązkiem, wiesz? – próbowałam ratować się sarkazmem, ale średnio mi wychodziło. – Nie wiem, co powiedzieć – przyjaciółka pogładziła mnie po ręce. – Po prostu słów mi brakuje. – Nic nie mów. Nie ma takich słów, które mogłyby mi pomóc – wyciągnęłam chusteczkę i wytarłam nos. – Podobno to normalne, że faceci po czterdziestce próbują sobie ułożyć życie na nowo. – Tak się tłumaczył? Co za… – Aga wymamrotała jakiś niecenzuralny epitet. – Moim zdaniem to dalekie od normalności. Ale co teraz zrobisz? Planowałaś medycynę we Wrocławiu. – Nie wiem – bezradnie wzruszyłam ramionami. – Po pierwsze, nie jest pewne, czy się dostanę. Po drugie, nawet jeśli, to co będzie z mamą? Mam ją zostawić samą? – A kto ma się dostać jak nie ty? Najlepsza uczennica naszej szkoły. Zgłoszona do nagrody Primus Inter Pares. Indeks masz w kie…

2-1390a2e.png
width: 1200
height: 900

„Moja żona to niewierna kłamczucha. Nakryłem ją z kochankiem w naszym mieszkaniu. Płakała i mówiła, że to moja wina”
type: item
date: 2022-02-15T09:20:00.000Z
subject: Po godzinach
subject: Z życia wzięte
subject: prawdziwe historie
description: „Zdradzała mnie na naszej nowej skórzanej kanapie, przed naszym wypasionym telewizorem. Ależ ja byłem głupi… Myślałem, że to dla mnie tak się stroi, maluje i perfumuje”.
encoded: Uparłem się na sprzedaż naszego mieszkania i tak wylądowałem w tej dziurze. Rozejrzawszy się niechętnie po nowym lokum, zakląłem kilka razy. Użyłem najbardziej obelżywych słów, jakie znałem. Tylko w ten sposób mogłem opisać swoje uczucia do żony. Ach, przepraszam, do byłej żony. Jak mogłem dać się omamić komuś takiemu?! Przez cały okres narzeczeństwa i sześcioletniego małżeństwa widziałem wyłącznie jej zalety, które – bądźmy szczerzy – ograniczały się głównie do bujnych krągłości jej ciała. Nie patrzyłem na jej charakter, a powinienem. Bo okazała się kłamliwą, niewierną zdzirą. Byłem idiotą. Życie dało mi lekcję, której nigdy nie zapomnę. Tata często powtarzał, że należy uczyć się na błędach. Mawiał, że gorycz doświadczeń pozwala dostrzec prawdziwe oblicze świata. No tak… Dostrzegłem to oblicze dwa lata temu. Wróciłem do domu z podróży służbowej dzień wcześniej, niż zapowiadałem. Otworzyłem drzwi, szczerząc się jak dureń, na myśl o piątkowym wieczorze z ukochaną żoną. Tymczasem kobieta mojego życia obściskiwała się z naszym sąsiadem. Zdradzała mnie na naszej nowej skórzanej kanapie, przed naszym wypasionym telewizorem. Ależ ja byłem głupi… Myślałem, że to dla mnie tak się stroi, maluje i perfumuje… Kiedy przypomnę sobie, jak płakała, jak przepraszała, jak błagała, żebym wybaczył jej ten jeden fatalny błąd, chwilę zapomnienia – to śmiech mnie pusty bierze. Śmiała twierdzić, że to też moja wina, bo nie poświęcałem jej dość czasu i uwagi, bo ją zaniedbywałem, bo nawet na seks byłem zbyt zmęczony… Na litość boską. Oczywiście, że nie miałem czasu, skoro musiałem tyrać na te cholerne wycieczki, torebki, narzuty, patelnie, buty i płaszcze. Przecież ona zarabiała grosze w tym swoim biurze. I co dostałem w zamian za poświęcenie? Ciemną kawalerkę i zrujnowane poczucie własnej wartości. O nie, nie. Już żadna mnie tak nie urządzi Jeśli w przyszłości trafi się jakaś zainteresowana, od razu ustalimy zasady. Możemy się spotykać, póki jest miło i bez zobowiązań, ale jak się zrobi p…

zdrada-056ea5d.jpg
width: 1200
height: 900

„Mąż zostawił mnie z dwójką dzieci. On zaczyna życie od nowa, a ja nie mam kiedy się w tyłek podrapać”
type: item
date: 2021-12-14T09:00:00.000Z
subject: Po godzinach
subject: Z życia wzięte
subject: prawdziwe historie
subject: rozwód
subject: samotna matka
subject: wychowanie dziecka
description: „Mężczyzna zawsze może więcej. Zostawia rodzinę i zaczyna wszystko od nowa, z czystą kartą. To kobieta zostaje z dziećmi i wszystkimi problemami, Cieszy się, gdy były mąż lub partner płaci alimenty...”.
encoded: Po ślubie oczywiście nadal się kłóciliśmy i godziliśmy na przemian, kilka miesięcy po urodzeniu Moniki napisałam nawet pozew rozwodowy. Byłam wtedy pewna, że to już koniec naszego małżeństwa; sprawdziłam nawet, który autobus dojeżdża do gmachu sądu, żeby zawieźć dokument. Nim jednak to nastąpiło, Paweł znowu zrobił coś wzruszającego, ja uznałam, że kocham go nad życie – i od nowa wskoczyliśmy na huśtawkę emocjonalną. Może dlatego, gdy po kolejnej dzikiej awanturze tym razem to on oznajmił, że ma dość, i złożył pozew rozwodowy, nie potraktowałam tego poważnie. Myślałam, że wycofa pozew, kiedy znowu się pogodzimy. Ale tym razem to nie nastąpiło. – Nie rozumiesz, Amelia? Ja już tak dłużej nie mogę! Chcę żyć normalnie! – krzyczał. – Masz kogoś, tak? – zaatakowałam go natychmiast. – Kim ona jest?! – Nie mam nikogo. Chwilowo w ogóle nie mam ochoty myśleć o kobietach. Ale to nie znaczy, że tym razem się ugnę i wycofam pozew. Mówię serio: chcę rozwodu. Na rozprawie miałam uczucie, że to wszystko jest kompletnie nierealne. Ja w sali sądowej. Jakaś kobieta z łańcuchem na szyi wypytująca o to, kiedy ostatni raz współżyliśmy i czy kocham męża. Paweł, który mówił o nerwicy, bezsenności i depresji, w które rzekomo wpędziło go małżeństwo ze mną… Rozwiedliśmy się ostatecznie na trzeciej rozprawie. Paweł wspaniałomyślnie zostawił mi mieszkanie i wszystkie nasze oszczędności. Chciał tylko świętego spokoju. Spokoju ode mnie. Niczego więcej. Jednak wcale już tego nie chciał jakiś czas później, kiedy spotkaliśmy się na ślubie znajomych. Emocje wzięły górę Przez całą ceremonię czułam na sobie jego wzrok, a kiedy się odwróciłam, trafiłam spojrzeniem prosto w jego źrenice. Doświadczyłam wtedy dokładnie tego samego co wtedy, gdy spotkaliśmy się pierwszy raz. Emocji nie do zignorowania. Wiedziałam, że on też zareagował, jakby poraził go prąd. Tak właśnie na siebie działaliśmy. Podczas wesela nie mogłam się powstrzymać, żeby na niego nie zerkać co jakiś czas. Przyłapał mnie na tym, oczywiście…

samotnamatka-b04e030.jpg
width: 1200
height: 900

„W wieku 45 lat zostanę po raz drugi mamą i po raz pierwszy babcią. Nie planowałam tego, ale tak w życiu bywa”
type: item
date: 2021-10-14T11:00:00.000Z
subject: Po godzinach
subject: Z życia wzięte
subject: ciąża
subject: macierzyństwo
subject: prawdziwe historie
description: „– Jezus Maria jak to możliwe? Przecież ty masz 45 lat. Takie rzeczy się przecież nie zdarzają. To niepoważne, będziemy dziadkami…”.
encoded: Hanię urodziłam, jak miałam 20 lat. O drugim dziecku zaczęliśmy myśleć, gdy córka miała 10. Dwa lata później doszliśmy jednak z Tomkiem do wniosku, że jak się nie udało, to może i lepiej. Hania była już na tyle duża, że mogliśmy bez problemu wieczorem wyskoczyć do kina, do znajomych. Zaczęła nam się podobać dopiero co odzyskana wolność. Po co mielibyśmy znowu pakować się w pieluchy? Hania wyszła za mąż 2 lata temu. Chyba na dzieci chcieli jeszcze poczekać, ale pięć miesięcy temu stało się. – Mamo. Będziesz babcią. – usłyszałam od rozanielonej córki. „Młodą babcią” – pomyślałam. Ale oboje z mężem ucieszyliśmy się. – No patrz, jak my to sprytnie zrobiliśmy… Nasze mamy wyniańczą nam wnuka – zażartował mój mąż. Tomek, stało się. Teraz trzeba się przygotować. Miał rację. Nasze mamy, obie żwawe panie przed siedemdziesiątką, aż się paliły do opieki nad prawnukiem. Od razu zaczęły planować grafik opieki nad nim. Na szczęście mama oraz jedyna babcia naszego zięcia mieszkały daleko i nie stanowiły dla nich bezpośredniej konkurencji. Bo coś czuję, że chyba polałaby się krew. I gdy już wydawało się, że wszystko jest pod kontrolą, moja lekarka wyskoczyła z taką rewelacją: – Pani Beato, moje gratulacje. Jest pani w ciąży. – W czym jesteś? – nie zrozumiał Tomek, gdy wieczorem przekazałam mu newsa. – Jaja sobie robisz? To nie jest śmieszne – żachnął się. Ale gdy zobaczył, że wcale nie jest mi do śmiechu, zbladł i opadł na fotel. – Jezus Maria jak to możliwe? Przecież ty masz 45 lat. Takie rzeczy się przecież nie zdarzają. To niepoważne, będziemy dziadkami… Nie możemy być też rodzicami. Nie możemy mieć dziecka młodszego od wnuka. Wyrzucał z siebie te zdania i nerwowo machał rękami. Położyłam mu rękę na ramieniu. – Tomek. Spokojnie. Stało się. Też jestem w szoku. Ale teraz musimy jakoś to wszystko wymyślić. Zrobimy niezbędne badania… To przecież nasze dziecko, marzyliśmy o nim kiedyś. Tomek w końcu doszedł do siebie i zaczął mówić do rzeczy. – Dobra. Ale dopóki nie będziemy pewni, że…

koebita-840f189.jpg
width: 1200
height: 900

„Małżeństwo powinno być umową zawieraną na 15 lat. Po tym czasie to i tak jest tylko wegetacja”
type: item
date: 2021-10-12T13:06:00.000Z
subject: Po godzinach
subject: Z życia wzięte
subject: prawdziwe historie
description: „Po takim czasie ludzie już się sobą znudzili, wleźli w domowe papucie, wygodne i rozczłapane, i bardziej wegetują w związku niż żyją. Stąd romanse, dramaty, bolesne rozstania”.
encoded: Kiedyś moja przyjaciółka powiedziała, że jest zwolenniczką obligatoryjnych rozwodów po 15 latach małżeństwa. Bo po takim czasie ludzie już się sobą znudzili, wleźli w domowe papucie, wygodne i rozczłapane, i już bardziej wegetują w związku niż żyją. Stąd romanse, dramaty, bolesne rozstania. A jakby tak wszystko odgórnie uregulować, ludzie mniej by cierpieli. Nie powiem, żebym całkowicie zgadzała się z Aśką, ale coś w tym jest. I ja po 15 latach małżeństwa czułam, że w moim związku brakuje już tej iskry, która dawniej rozgrzewała nasze ciała i serca. Niby to całkiem normalne, ale… szkoda, prawda? Myślę, że to, co mi się przydarzyło, było pokłosiem podświadomych obaw o przyszłość mojego małżeństwa. A przydarzyło się coś absolutnie niesamowitego. Wojtek i ja byliśmy małżeństwem już 16 lat. Gdybym miała położyć na szali jasne i ciemne dni naszego związku, z pewnością przeważyłyby te jasne. Ciemnych znalazłoby się kilka… no, kilkanaście. Na tyle przeżytych wspólnie lat to niewiele. Znaliśmy się od dziecka Wychowaliśmy się w tym samym bloku. Ale była to znajomość raczej z widzenia, bo oboje należeliśmy do zupełnie innych grup towarzyskich. Nawet ze sobą nie rozmawialiśmy. Aż tu pewnego dnia na murach okolicznych domów zaczęły pojawiać się napisy: „Milena lata za Wojtkiem”. Dziś się z tego śmieję, ale kiedy miałam 16 lat, strasznie mnie to zdenerwowało. Ja miałabym latać za tym pryszczatym chłopakiem, mieszkającym dwa piętra wyżej? W życiu! Kilka dni później zaczepił mnie na schodach i spytał, czy czytałam owe napisy, które jakaś idiotka wypisuje na murach domów. – Dlaczego idiotka? Równie dobrze może to być idiota – odcięłam się. – Przez ostatnich kilka miesięcy parę dziewczyn chciało zaprosić mnie na dyskotekę – oznajmił mi wtedy spokojnym głosem. – Myślę, że to jedna z nich. Po raz pierwszy przyjrzałam mu się dokładniej. Gdzieś zniknęły jego pryszcze. No bo skoro tyle dziewczyn… „Może on nie jest wcale taki zły” – kombinowałam w duchu. – Myślę, że nie ma co się przejmow…

malzenstwo-1020e11.jpg
width: 1200
height: 900

„Mam 24 lata i jestem prawiczkiem. Do niedawna miałem na tym punkcie obsesję i za wszelką cenę chciałem się z kimś przespać”
type: item
date: 2021-01-18T09:56:00.000Z
subject: Po godzinach
subject: Z życia wzięte
subject: prawdziwe historie
subject: prawiczek
description: Było mi wstyd, że nie przekroczyłem jeszcze tej „granicy”. Ale może dobrze, że poczekałem?
encoded: Nie wiedzą o tym moi kumple ani dziewczyna, z którą się spotykam. Bo to przecież obciach. Dlaczego dorosły, zdrowy facet nie wie, co to seks? Zacznę od początku… Jako nastolatek byłem chudy i pryszczaty. Dziewczyny, owszem, interesowały mnie, ale podziwiałem je na odległość. Byłem tak zakompleksiony, że nie odważyłbym się do żadnej podejść. Jednak okres dojrzewania na szczęście kiedyś się zakończył. Cera mi się poprawiła, a ponieważ w liceum zacząłem chodzić na siłownię, to nabrałem też trochę tężyzny. W klasie maturalnej zorientowałem się, że nie mam już problemów z poznawaniem dziewczyn. To one mnie podrywały! Chciałem zrobić to jak najszybciej... Pierwszą, z którą się spotykałem, była Andżelika. Miałem 19 lat i moje hormony buzowały. Dniami i nocami myślałem tylko o seksie. Chciałem to zrobić jak najszybciej. Miałem nadzieję, że moja dziewczyna ma podobne podejście do tej sprawy. – Jeszcze nie. Jeszcze za wcześnie – usłyszałem od Andżeliki, kiedy próbowałem jakichś śmielszych pieszczot. – A kiedy? – dopytywałem. – Nie wiem, zobaczymy – odpowiadała. Nie chciałem jej wykorzystywać ani do niczego zmuszać. Mijały więc kolejne miesiące. Stanęliśmy na pieszczotach od pasa w górę i dalej ani rusz. Tymczasem mój ojciec zaprosił mnie na męską pogawędkę… – Synu, mama kazała mi z tobą pogadać. Sama się wstydzi… – westchnął. – Powiem więc wprost: zabezpieczajcie się z Andżeliką! Wiem, że w twoim wieku wszyscy to robią. Nie jesteśmy z mamą zacofani. Ale pamiętaj o prezerwatywach! – Tato, wiem – bąknąłem zażenowany. Nie chciałem mówić ojcu, że nakładanie prezerwatywy przećwiczyłem dawno temu, tyle że ta nauka do niczego mi się jeszcze nie przydała… Jakoś tak głupio mi było. – W porządku, chciałem się tylko upewnić – tata wyraźnie się uspokoił. – Dziecko w waszym wieku to byłaby tragedia! Zależało mi na Andżelice i wciąż cierpliwie czekałem. Zbliżała się studniówka. Miałem nadzieję, że w tak wyjątkowym dniu moja dziewczyna nabierze ochoty, żeby pójść na całość. Wyszło inaczej. …

polki-6-a3fa454.jpg
width: 1200
height: 900

„Bałam się związać z facetem na wózku. Dopiero kiedy prawie go straciłam odkryłam, że nie mogę bez niego żyć”
type: item
date: 2021-01-02T04:20:00.000Z
subject: Po godzinach
subject: Z życia wzięte
subject: niepełnosprawność
subject: prawdziwe historie
description: Poznaj prawdziwą historię Roberta, który jeździ na wózku inwalidzkim i tak samo, jak inni zasługuje na miłość.
encoded: Wpadłam do metra w ostatniej chwili – prosto na… wózek, na którym siedział jakiś facet. I, co tu dużo kryć, z rozpędu zwyczajnie usiadłam mu na kolanach. Myślałam, że umrę ze wstydu. – Strasznie pana przepraszam! Zaczęłam się gramolić, czerwona ze wstydu. Sama nie wiem, jak to się stało... Pociąg gnał przed siebie, kołysząc się na boki, co wcale nie ułatwiało mi wstawania. Wśród pasażerów rozległ się pomruk dezaprobaty. Nic dziwnego, przecież wpadłam z impetem na osobę niepełnosprawną. – Naprawdę nie chciałam – zapewniłam jeszcze raz tego młodego człowieka, bojąc się nawet na niego spojrzeć. Musiał być wściekły… Wykonałam kolejną próbę, aby wstać, chociaż kompletnie nie było czego się przytrzymać. Boku wózka? A jeśli przez to się przewróci?! Jeszcze by tylko tego brakowało… Po sekundzie jednak zorientowałam się, że ktoś mi podaje rękę. Odruchowo ją złapałam i silne męskie ramię wywindowało mnie do góry. Stanęłam mocno na nogach, powiedziałam grzecznie „Dziękuję” i dopiero wtedy spojrzałam, czyja to była ręka. Z trudem dotarło do mnie, że… tego niepełnosprawnego mężczyzny, na którego kolanach przed chwilą siedziałam! To on mnie podniósł niczym dźwig. Musiałam mieć głupią minę, gdy to sobie uświadomiłam, bo stłumił śmiech. Natrafiłam na jego rozbawione spojrzenie i… spiekłam raka. „Boże, jaki ten facet jest przystojny!” – przebiegło mi przez głowę. Zupełnie się tego nie spodziewałam. – Strasznie mi głupio, okropnie pana przepraszam – powtórzyłam chyba po raz tysięczny, starając się nadać mojemu głosowi normalne, czyli mocne brzmienie. – Ależ cała przyjemność po mojej stronie – zapewnił mnie, szczerząc białe zęby. Posłał mi przy tym takie spojrzenie, jakby rzeczywiście miał ochotę, żebym nadal siedziała mu na kolanach. Rany, on mnie podrywa! – pomyślałam w lekkiej panice, a co dziwniejsze, zareagowało na to moje ciało. Kiedy zmierzył mnie spojrzeniem swoich zielonych oczu, poczułam, jak cała płonę, i nie była to tylko kwestia puchowej kurtki, w której faktycznie często…

polki-4-8312b27.jpg
width: 1200
height: 900

„Mam 35 lat, mieszkam z rodzicami, nigdy w życiu się nie upiłam i... jestem dziewicą. Nigdy nawet nie byłam na randce”
type: item
date: 2020-11-27T14:20:00.000Z
subject: Po godzinach
subject: Z życia wzięte
subject: pierwszy pocałunek
subject: prawdziwe historie
description: Życie jest po to, by je przeżyć, ale ja mam poczucie, że zmarnowałam już jego połowę.
encoded: Kiedy byłam małą dziewczynką, wydawało mi się, że ludzie po trzydziestce to doświadczeni życiem starcy. Tamtego dnia, w dniu swoich trzydziestych piątych urodzin, wciąż czułam się jak nastolatka. Nie miałam pojęcia, jak to jest żyć na własną rękę. być niezależną i wolną osobą. – Gotowa na swój wielki dzień? – zapytała mama. – Myślę, że powinnaś zapleść włosy w kłos. Wyglądasz wtedy najkorzystniej. Jej zadowolony ton głosu nie poprawił mi humoru. W ciągu trzydziestu pięciu lat życia nie zdarzyło mi się doświadczyć niczego, o czym marzyłam. Jedyne, z czego mogłam być dumna, to kariera zawodowa. Gdybym oprócz pracy miała coś więcej, może czułabym się spełniona. Niestety, było inaczej. Uciekłam z domu jak szczyl... Żyłam i odnosiłam sukcesy wyłącznie w laboratorium. Poza nim byłam nikim. – Czemu nic nie mówisz? – spytała mama, wyglądając z kuchni. – Którą sukienkę włożysz? Tata postanowił ubrać się bardzo elegancko, w ten grafitowy garnitur. Nie możemy od niego odstawać. Dosłownie w chwili, kiedy to mówiła, nagle poczułam, jak coś we mnie pęka. Zdałam sobie sprawę, że jeśli natychmiast czegoś nie zmienię, to nie przeżyję dzisiejszego dnia, ani tym bardziej reszty swojego życia. – Mamo, chciałabym cię o coś prosić – odezwałam się nieśmiało. – Ależ oczywiście, kochanie. To twój dzień! – zaszczebiotała. Na chwilę zapadła cisza, następnie mama ostrożnie zajrzała do łazienki, w której robiłam sobie lekki makijaż, i posłała mi zdziwione spojrzenie. Jej jasne włosy były misternie uczesane i polakierowane, przez co przypominały kask hokeisty. – Źle się czujesz? – Chcę dziś zrobić coś innego. Chcę ten dzień spędzić… po swojemu. Bez was . Mama gwałtownie zamrugała, wyraźnie zaszokowana moją prośbą. – Ależ to absurd! Wiedziałam, że zrobi wszystko, żeby postawić na swoim. Będzie mnie przekonywać do skutku. Na każdy mój racjonalny argument odpowie emocjonalnym szantażem. Mój analityczny umysł nigdy nie radził sobie z rozchwianymi reakcjami mamy. Nie potrafiłam przewidzieć, jak się z…

kobieta-ktora-chce-stracic-dziewictwo-e3922e2.jpg
width: 1200
height: 900

Rezczy, które musisz mieć ze sobą w podróży - Gadżety na wyjazd - Urlopowy niezbędnik
type: item
date: 2018-04-20T03:45:59.000Z
creator: Joanna Mroczkowska
subject: Po godzinach
subject: W podróży
subject: wakacje
description: Sprawdź, czy te drobiazgi znajdują się na twojej wyjazdowej liście
encoded: O czym nie zapomnieć przy pakowaniu? Podróżuję dosyć często i nadal nie doszłam do mistrzostwa w pakowaniu. Wciąż zdarza mi się o czymś zapomnieć lub po fakcie zdaję sobie sprawę z tego, że mogłam to "coś" ze sobą zabrać. Mimo wszystko, z wyjazdu na wyjazd jest coraz lepiej. Dlatego dla początkujących, ale nie tylko, podróżników stworzyłam listę kilku rzeczy, która może uratować nie jedną sytuację. Moje wskazówki można podzielić na dwie kategorie - obowiązek i fanaberia. Obowiązkowo powiem polecam zabrać ze sobą podstawowe lekarstwa, takie jak chociażby tabletki przeciwbólowe lub te na rozstroje żołądka. Fanaberią zaś jest przenośny głośniczek. Gwarantuję jednak, że tego typu gadżet może uratować wiele wieczorów. Jak sprawnie zaaranżować walizkę? 6 prostych zasad Na każdym wyjeździe warto mieć ze sobą żel antybakteryjny lub chusteczki dezynfekujące. Niezależnie, czy podróżujecie z dziećmi, czy bez. Oprócz tego plastry! Zarówno te specjalistyczne na odciski, jak i na skaleczenie. Ważne, by mieć je np. w portfelu. Nie zajmują dużo miejsca a mogą uratować wycieczkę. Jak zorganizować wakacje na własną rękę? Co jeszcze warto ze sobą zabrać na wyjazd? Oczywiście zewnętrzną baterię! W czasach kiedy smartfony rozładowują się co 5 minut warto mieć powerbank, który pozwoli nam fotografować lub nagrywać "wspomnienia" przez cały czas. Co powinno znaleźć się w wakacyjnym bagażu? Polecam również zaopatrzyć się w wygodną butelkę, którą możemy w każdym momencie zwinąć i wsadzić do kieszeni. Podobnie jak pokrowiec wodoodporny na telefon czy aparat. Dla bardziej wprawionych podróżników polecam również gumową torbę, która po zamknięciu unosi się na wodzie jak boja. Bardzo praktyczny gadżet! Zajrzyjcie do naszej galerii i sprawdźcie mój niezbędnik. Może o czymś zapomniałam? Z chęcią przetestuję wasze pomysły!

Untitl567ed-1-ff6f00e.jpg
width: 1200
height: 900

Rozmiary ubrań - Felieton - Samoakceptacja
type: item
date: 2018-03-29T11:46:09.000Z
creator: Joanna Mroczkowska
subject: Magazyn
subject: Po godzinach
subject: tabela rozmiarów
subject: To ciekawe
description: Nie ma się czym przejmować!
encoded: Kiedy byłam młodsza, punktem honoru było dla mnie noszenie ubrań w rozmiarze S (wtedy XS nie było jeszcze w modzie). Dżinsy w rozmiarze W26... maks 27. Przecież widać na naszywce te nieszczęsne liczby...a one tyle znaczą - a jak dziewczyny zobaczą? Po latach zrozumiałam, że nie tylko nic nie znaczą, co więcej - są przypadkowymi literkami, liczbami, które określają naszą kobiecość, kategoryzują nas. Dlatego nie warto w ogóle zwracać na nie uwagi. Rozmiary ubrań to globalny spisek? Tabela rozmiarów znana jest wszystkim. Small, medium, large... 36, 38, 44, 46, etc. Jednak w zależności od kraju czy marki oznaczenia te są inne. Nie tylko różnią się sposobem zapisu, ale i... o zgrozo, rozmiarem. Jeszcze niegdyś ubrania w małym rozmiarze były zwyczajnie małe, a duże, duże. Rozmiarówka była prosta i czytelna. Teraz? Co kraj to obyczaj, co sklep to tradycja. W River Island można było znaleźć ubrania w rozmiarze 0 (dla niewtajemniczonych to 32), a tylko w niektórych sklepach rozmiary powyżej 42. W niektórych są 8-ki, w innych ten sam rozmiar to 38...lub po prostu M. Raz widziałam na metce znaczek XXXS - nie żartuję. Tak już na tym świecie się dzieje. Teraz S-ka już taką S-ką nie jest. Dzisiaj bardziej przypomina niegdysiejsze M-ki. Ten trend w Stanach Zjednoczonych znany jest od lat. Marki by zachęcić nas do zakupów biorą udział w kreowaniu wyidealizowanego przez media świata. W uproszczeniu: S-ki noszą atrakcyjne kobiety, M-ki noszą, te które mogłyby schudnąć... a XL, przepraszam plus size to już całkiem inna kategoria. Czy tak właśnie muszą nas szufladkować? Rozmiarówka próżności To niestety nie wszystko. Problem z rozmiarami damskich ubrań jest jeszcze bardziej absurdalny. Spodnie z 38 na metce z Zary są większe np. niż te 38 z Topshopu. A co jeśli chodzi o bieliznę? Od zawsze (od maleńkości?) nosiłam rozmiar miseczki "A". Jednak marki stwierdziły, że jeśli ciuchami się odchudzamy, tak stanikami powiększamy obwody. Od niedawna mój biust zwyczajnie urósł, bo noszę "D". A je…

Untitefrled-1-86e218b.jpg
width: 1200
height: 900