„Gdy miałam 18 lat, ojciec zostawił mnie i mamę dla kochanki. Według niego byłam już dorosła i nie musiał się więcej męczyć”
„- Powiedział, że był z nami tak długo, bo jest człowiekiem odpowiedzialnym i miał poczucie obowiązku. A teraz już nie musi. Łaskawca, cholera. Głos mi się załamał, kiedy przypomniałam sobie zimny ton, jakim mój ojciec wygłosił tę kwestię".
Pamiętam, że tamten dzień, dzień rozdania świadectw maturalnych, dla wszystkich był radosny. Dla wszystkich, tylko nie dla mnie. Choć oszałamiająco pachniały akacje, słońce świeciło na bezchmurnym czerwcowym niebie, ja czułam się okropnie. Nie mogłam słuchać paplaniny roześmianych rówieśników umawiających się na imprezy, które miały wynagrodzić im godziny wkuwania. Irytowały mnie snute przez nich plany wakacyjne. Niby potakiwałam, niby się uśmiechałam, ale byłam daleka od beztroski. Wreszcie ten mój ponury nastrój zauważyła Agnieszka. – Co z tobą? – zapytała, kiedy usiadłyśmy przy piwie w pobliskim pubie. – Nie cieszysz się, że skończyłyśmy szkołę? Że wreszcie jesteśmy dorosłe? – Nie bardzo. Wczoraj dowiedziałam się, że w związku z tym, że jestem dorosła, ojciec od nas odchodzi… – No coś ty! – Aga ze zdziwienia aż się zachłysnęła trunkiem. – Odchodzi, bo dorosłaś? Co za przypał… Nie mogła w to uwierzyć - Powiedział, że był z nami tak długo, bo jest człowiekiem odpowiedzialnym i miał poczucie obowiązku. A teraz już nie musi. Łaskawca, cholera. Głos mi się załamał, kiedy przypomniałam sobie zimny ton, jakim mój ojciec wygłosił tę kwestię. - Tym dla niego byłam: obowiązkiem, wiesz? – próbowałam ratować się sarkazmem, ale średnio mi wychodziło. – Nie wiem, co powiedzieć – przyjaciółka pogładziła mnie po ręce. – Po prostu słów mi brakuje. – Nic nie mów. Nie ma takich słów, które mogłyby mi pomóc – wyciągnęłam chusteczkę i wytarłam nos. – Podobno to normalne, że faceci po czterdziestce próbują sobie ułożyć życie na nowo. – Tak się tłumaczył? Co za… – Aga wymamrotała jakiś niecenzuralny epitet. – Moim zdaniem to dalekie od normalności. Ale co teraz zrobisz? Planowałaś medycynę we Wrocławiu. – Nie wiem – bezradnie wzruszyłam ramionami. – Po pierwsze, nie jest pewne, czy się dostanę. Po drugie, nawet jeśli, to co będzie z mamą? Mam ją zostawić samą? – A kto ma się dostać jak nie ty? Najlepsza uczennica naszej szkoły. Zgłoszona do nagrody Primus Inter Pares. Indeks masz w kieszeni, dziewczyno. – Może. Ale co z tego? Nie wiem, czy nie będę musiała zrezygnować. Studia poza domem to kosztowna sprawna, a po odejściu ojca finansowo nam się pogorszy. I to bardzo, szlag. – No tak – Aga pokiwała smutno głową, ale po chwili uśmiechnęła się dziarsko. – Jeszcze wszystko się ułoży. Do naszego stolika przysiadło się więcej osób z klasy, więc szybko zmieniłyśmy temat. Dopiłam piwo, rozochoceni koledzy namawiali mnie na kolejne. Nie miałam ochoty na dalsze świętowanie, więc wymówiwszy się bólem głowy, pożegnałam się ze wszystkimi i powlokłam do domu. Tęskniłam za mamą, ale też martwiłam się o nią. Kolejne tygodnie przypominały teatr. Wraz z mamą odgrywałyśmy przed sobą role twardej córki i niezłomnej matki. Jedna nie chciała drugiej dołować smutkiem Mama sztucznie ożywionym tonem przekonywała mnie, że absolutnie nie powinnam rezygnować z planów, że ona doskonale da sobie radę sama. Ale widziałam, jak cienie pod jej oczami robią się coraz ciemniejsze, a uśmiech znika z warg, gdy tylko myślała, że nie patrzę. Ja z kolei udawałam, że czekam na wyniki rekrutacji, a tak naprawdę przeglądałam oferty pracy w naszym mieście. Czegoś, co pozwoliłoby świeżo upieczonej maturzystce choć na skromny finansowy luz, nic nie było. Wiadomość, że dostałam się na studia, pogłębiła moje rozterki. Z jednej strony, bardzo chciałam pojechać, uczyć się, zdobyć wymarzony zawód. Z drugiej, martwiłam się o mamę i o to, jak sobie poradzimy z finansami. Mama jednak gorąco namawiała mnie, żebym nie rezygnowała z marzeń. Przedstawiała to jako szansę na oderwanie się od dzisiejszych zmartwień i lepszą przyszłość dla nas obu. – Ja nie miałam możliwości studiowania – argumentowała – ale nie pozwolę, żebyś ty z tego zrezygnowała, córeczko. Nie martw się, damy sobie radę, zobaczysz – mówiła z tym dzielnym uśmiechem, który wyglądał, jakby siłą powstrzymywała łzy. Pojechałam do Wrocławia z wyrzutami sumienia, ale nowe miasto, nowe znajomości i nowe obowiązki stopniowo wciągnęły mnie bez reszty. Z rzadka mogłam sobie pozwolić na wizyty w domu. Ojciec niby płacił jakieś alimenty, lecz i tak z trudem udawało mi się wygospodarować pieniądze na podróże. Poza tym zajęć miałam na pierwszym roku bardzo dużo. A i mama stała się jakoś trudniej uchwytna. Czasem, kiedy późnym wieczorem chciałam do niej zagadać przez Skype’a, nie było jej w domu. Potem pisała esemesa, że położyła się wcześniej spać albo że miała kłopoty z internetem. Kiedy przyjechałam na święta, uderzył mnie wygląd mamy. Schudła, lecz zarazem wydawała się bardziej ożywiona. Wypytywała mnie o studenckie życie, koleżanki i kolegów, warunki panujące na stancji. Widziałam, że jest zmęczona i zaczęłam się obawiać o jej zdrowie. Przed wyjazdem spotkałam się z Agnieszką, która studiowała na miejscu. Kiedy już wyczerpałyśmy temat naszych studiów, wymieniłyśmy się ploteczkami o znajomych i zwierzyłyśmy się sobie z sercowych problemów, zebrałam się na odwagę i poprosiłam. – Czy mogłabyś od czasu do czasu odwiedzić moją mamę? Wydaje mi się, że coś złego się z nią dzieje. – To znaczy co? – przyjaciółka chciała poznać szczegóły. – No właśnie nie wiem, a chciałabym się dowiedzieć – westchnęłam. – Często nie ma jej wieczorami w domu, wygląda na zmęczoną, choć twierdzi, że dużo śpi. – Nie chciałam ci nic mówić – zaczęła z wahaniem Aga. – Ale parę razy spotkałam twoją mamę bardzo późno wieczorem. Wracała skądś. I to wiesz, umalowana, uczesana, wystrojona… – urwała. – Myślisz, że to jakiś mężczyzna? – dodała cicho. – Prawdę powiedziawszy, akurat o tym nie pomyślałam. - Raczej obawiałam się problemów zdrowotnych, które ukrywa, żeby mnie nie martwić – przyznałam. – Sama nie wiem, co gorsze – Aga pokręciła głową w zastanowieniu. – Samotna kobieta plus na przykład jakiś naciągacz równa się nieszczęście. Dla kobiety oczywiście. – Eee, mama zamożna nie jest – zbagatelizowałam problem. – Taki cwaniak może na mieszkanie polecieć, macie trzypokojowe – Agnieszka trwała przy swojej koncepcji, aż się przestraszyłam. – Jezu, tego brakuje, żeby pod mostem wylądowała. Proszę, miej na nią oko i jakbyś coś odkryła, natychmiast daj mi znać – poprosiłam, żegnając się z przyjaciółką. Wątpliwości nie dawały mi spokoju Nie miałabym nic przeciwko temu, żeby mama znalazła sobie przyjaciela, ale obawiałam się, że może wpaść w sidła jakiegoś drania, który ją skrzywdzi. Jakby mało już wycierpiała. Przed powrotem do Wrocławia zdobyłam się na odwagę i zapytałam. – Mamo, czy ty może nie chcesz mi czegoś powiedzieć? – Chcę – uśmiechnęła się jakoś tak przekornie. – Chcę ci powiedzieć, że jestem z ciebie dumna. – I nic więcej? – nie odpuszczałam, choć wyciąganie zwierzeń z własnej matki nie jest sprawą prostą. – Owszem. Że jeszcze nie wyjechałaś, a już tęsknię – znowu się uśmiechnęła, a na koniec dodała swoje sakramentalne: – Nie martw się, skarbie. Wyjechałam pełna obaw i z niecierpliwością czekałam na raporty od Agi. Te nie były zbyt częste, co doskonale rozumiałam, bo przyjaciółka miała swoje obowiązki. Jednak kiedy już zdawała relację ze spotkań z moją mamą, brzmiały zawsze podobnie. Późne powroty do domu i staranny wygląd. Coraz bardziej pachniało mi to romansem Wyobraźnia podsuwała niepokojące obrazy matki omotanej przez jakiegoś uwodziciela bez skrupułów. Jeszcze kilkakrotnie próbowałam z nią porozmawiać o tym, co się dzieje w jej życiu, ale zawsze zbywała mnie krótkim „no, wiesz, standard, praca, dom” i szybko zmieniała temat. Kolejny „raport” Agnieszki wprawił mnie w całkowite osłupienie. Przyjaciółka donosiła, że dwa razy widziała moją mamę wchodzącą do kasyna. Wprawdzie w naszym mieście ów przybytek daleki był od tego, co kojarzy się z elitarnym salonem, ale przegrać fortunę można wszędzie. „Boże, mama wpadła w szpony hazardu. Co teraz? – myślałam w popłochu. Skąd bierze na grę? Zastawiła mieszkanie?”. Nie wiedziałam, co robić. Kiedy przyjechałam na ferie wielkanocne, mama wręczyła mi kopertę. – Masz na „zajączka”. Kup sobie coś ładnego, córeczko. – Więc jednak to prawda – ze smutkiem pokiwałam głową. – Grasz… – Co takiego? – mama wyglądała na zdezorientowaną. – Nie wypieraj się. Aga widziała, jak wchodzisz do kasyna. Mamo, ja cię proszę, nie ukrywaj tego przede mną – w zdenerwowaniu podniosłam głos. – Hazard to choroba, ale nie martw się, można ją leczyć… Przerwał mi jej śmiech – Ty… ty… myślisz, że ja… ja chodzę do kasyna grać? – dukała między spazmami wesołości. – Ja? Przecież ja… ja… kolory w kartach mylę. Sama wiesz. Ja tam tylko pracuję. I nie jako krupierka, bo się nie znam na grach – wzięła głęboki oddech, potrząsnęła głową i tłumaczyła już spokojniej. – Szukali kogoś, kto poprowadzi bar. Nic wielkiego, kawa, soki, czasem koniak komuś naleję. Miałam wolne wieczory, więc pomyślałam sobie, że trochę dorobię. Chciałam, żebyś miała jakieś dodatkowe pieniądze na ciuszki czy kosmetyki. A poza tym lubię tę pracę. Jest naprawdę ciekawa, ekscytująca czasami. Dużo się dzieje. Nie masz pojęcia, jakie oryginały się tam trafiają. To lepsze niż siedzenie przed telewizorem w domu. Kasyno jest jak serial, mówię ci, córuś. – Mamo… – nie wiedziałam, co powiedzieć, jak zareagować. Moja mama za barem w kasynie? To się w głowie nie mieściło. – Wiem, wiem… – szepnęła i pogłaskała mnie po policzku, jakby wiedziała, co przeżywam. Spojrzała na kopertę, którą wciąż trzymałam w ręce, nie do końca przekonana, czy mogę wziąć te pieniądze. – Bierz, bierz, skarbie – znowu czytała mi w myślach. – Dla siebie też coś odkładam, bez obaw, ale największą przyjemność sprawi mi, gdy sobie za nie coś kupisz. Widzisz… naprawdę go nie potrzebujemy. – Głos mi utkwił w gardle, bo doskonale wiedziałam, o kim mówi. O człowieku, którego przez wiele lat uważałyśmy za najbliższą nam osobę, a on nas za uciążliwy obowiązek. – Nie płacz, kochanie… Mama rozwarła ramiona, wpadłam w nie i uściskałam ją mocno. – To są łzy dumy – chlipnęłam w jej włosy, bo byłam od mamy wyższa. – Ty jesteś dumna ze mnie, a ja z ciebie. Trochę się obawiałam, jak sobie poradzisz, a tu proszę, ciekawą pracę znalazłaś, zarabiasz, nawet plotki na mieście prowokujesz… – Jakie plotki? – obruszyła się, odsuwając się ode mnie i ocierając oczy. – To czego się panienka napije: kawa, herbatka, soczek? – zapytała z uprzejmym, „zawodowym” uśmiechem. – Kawa, bezapelacyjnie kawa. Mama zajęła się nastawianiem ekspresu, a ja usiadłam w kuchni i przyglądałam się jej z uwagą. – Ale żeby nie było tak słodko, powiem ci, że trochę mam do ciebie żal, że nie powiedziałaś mi od razu. Po co te tajemnice? – rzuciłam. – Oj, wiesz, nie chciałam się chwalić na zapas, kiedy byłam na okresie próbnym. Ale już mnie przyjęli na stałe, sprawdziłam się. – Oj, mamo, mamo… Tak się o ciebie martwiłam. Nawet nie wiesz, co ja sobie wyobrażałam. – Pewnie to samo, co myślą matki, kiedy ich córki znikają nocami z domu – zaśmiała się. Czytaj także:„Przez prawie 20 lat nie miałem pojęcia, że mam córkę. Nie zdążyłem jej poznać, bo.... zmarła”„Moją córkę zabił na pasach pijany kierowca. Zatraciłam się w swojej żałobie i odtrąciłam bliskie mi osoby”„Mam żonę, dwójkę dzieci i kochankę. Żyję tak od kilku lat bez wyrzutów sumienia, bo żona wie o wszystkim”
„Moja żona to niewierna kłamczucha. Nakryłem ją z kochankiem w naszym mieszkaniu. Płakała i mówiła, że to moja wina”
„Zdradzała mnie na naszej nowej skórzanej kanapie, przed naszym wypasionym telewizorem. Ależ ja byłem głupi… Myślałem, że to dla mnie tak się stroi, maluje i perfumuje”.
Uparłem się na sprzedaż naszego mieszkania i tak wylądowałem w tej dziurze. Rozejrzawszy się niechętnie po nowym lokum, zakląłem kilka razy. Użyłem najbardziej obelżywych słów, jakie znałem. Tylko w ten sposób mogłem opisać swoje uczucia do żony. Ach, przepraszam, do byłej żony. Jak mogłem dać się omamić komuś takiemu?! Przez cały okres narzeczeństwa i sześcioletniego małżeństwa widziałem wyłącznie jej zalety, które – bądźmy szczerzy – ograniczały się głównie do bujnych krągłości jej ciała. Nie patrzyłem na jej charakter, a powinienem. Bo okazała się kłamliwą, niewierną zdzirą. Byłem idiotą. Życie dało mi lekcję, której nigdy nie zapomnę. Tata często powtarzał, że należy uczyć się na błędach. Mawiał, że gorycz doświadczeń pozwala dostrzec prawdziwe oblicze świata. No tak… Dostrzegłem to oblicze dwa lata temu. Wróciłem do domu z podróży służbowej dzień wcześniej, niż zapowiadałem. Otworzyłem drzwi, szczerząc się jak dureń, na myśl o piątkowym wieczorze z ukochaną żoną. Tymczasem kobieta mojego życia obściskiwała się z naszym sąsiadem. Zdradzała mnie na naszej nowej skórzanej kanapie, przed naszym wypasionym telewizorem. Ależ ja byłem głupi… Myślałem, że to dla mnie tak się stroi, maluje i perfumuje… Kiedy przypomnę sobie, jak płakała, jak przepraszała, jak błagała, żebym wybaczył jej ten jeden fatalny błąd, chwilę zapomnienia – to śmiech mnie pusty bierze. Śmiała twierdzić, że to też moja wina, bo nie poświęcałem jej dość czasu i uwagi, bo ją zaniedbywałem, bo nawet na seks byłem zbyt zmęczony… Na litość boską. Oczywiście, że nie miałem czasu, skoro musiałem tyrać na te cholerne wycieczki, torebki, narzuty, patelnie, buty i płaszcze. Przecież ona zarabiała grosze w tym swoim biurze. I co dostałem w zamian za poświęcenie? Ciemną kawalerkę i zrujnowane poczucie własnej wartości. O nie, nie. Już żadna mnie tak nie urządzi Jeśli w przyszłości trafi się jakaś zainteresowana, od razu ustalimy zasady. Możemy się spotykać, póki jest miło i bez zobowiązań, ale jak się zrobi poważnie, podamy sobie ręce i pożegnamy się jak dorośli ludzie. Z takim podejściem zacząłem swoje nowe, cudowne życie. Nie brakowało mi żonki ani trochę. Nawet się cieszyłem, że nikt mi już nie gdacze nad głową. Mogłem pić, jeść i ubierać się, jak chciałem. No i oczywiście nikt mi nie przyprawiał rogów, co było największym plusem bycia singlem. Nie brakowało mi zapachu jej balsamu do ciała, który przenikał całą pościel. Nie myślałem o jej jasnozielonych oczach, które tak pięknie kontrastowały z oliwkową cerą. Nie rozpamiętywałem chwil, kiedy kładła głowę na mojej piersi i wzdychała słodko… Nie. W ogóle za tym nie tęskniłem. To nie miało już dla mnie żadnego znaczenia. Przecież i tak wszystko było jednym wielkim kłamstwem. Skupiłem się na pracy, której poświęcałem teraz naprawdę każdą chwilę. Zostawałem po godzinach, oddając życie nowej, krwiożerczej partnerce: korporacji. Po dwóch miesiącach szaleństwa moje wyniki poszybowały w górę i stałem się ulubionym człowiekiem dyrektora regionu. Praca, praca i jeszcze raz praca. Nie lubiłem swojej kawalerki, więc praktycznie zamieszkałem w firmie. Współpracownicy kręcili nosem, bo podbiłem efektywność do absurdalnego poziomu, przez co i oni musieli się bardziej starać. Szło mi tak dobrze, że w trzecim miesiącu awansowałem. Szczerze mówiąc, wcale tego nie chciałem, ale nie wypadało odmówić, skoro awans uważano tu za osiągnięcie na miarę Nobla. Sukces trzeba oblać. Już miałem zaprosić na piwko paru kolegów z działu, gdy uświadomiłem sobie, że przecież nie mogę pić alkoholu ze swoimi podwładnymi. No pięknie. W nagrodę za ciężką pracę dostałem jeszcze więcej pracy i straciłem kumpli. Znudzony wpatrywałem się w ekran komputera. No dobrze… Przecież zawsze mogę sobie znaleźć nowe towarzystwo do zabawy. Przejrzałem kilka stron i zarejestrowałem się na kilku portalach randkowych. Poczułem się jak dziecko w sklepie z cukierkami. Brunetki, blondynki, szatynki i rude. Niskie, wysokie, grube i chude. Do wyboru, do koloru. Świetnie. Znajdę kompletne przeciwieństwo Anity, zabawię się, a później znajdę kolejną zdobycz. I jeszcze jedną, i znowu… Zemszczę się na nich wszystkich za moją krzywdę. Może wtedy gorycz zniknie. Zacznijmy od wyglądu. Oczywiście to musiała być blondynka, bo Anita była szatynką. Miała piękne, długie włosy, miękkie i delikatne jak jedwab. Czasem w nocy, gdy leżeliśmy w łóżku, gładziłem te jej ciemne pasma, rozsypane na poduszce i odcinające się brązem od bieli poszewki. Myślałem wtedy, że tak będzie wyglądał mój raj. Spokojna letnia noc i piękna żona obok. Na wieczność. Naprawdę byłem głupi. Zatem moja przyszła „ofiara” powinna mieć krótkie włosy blond. Przewinąłem parę stron z profilami użytkowniczek portalu i znalazłem kilka kobiet zupełnie niepodobnych fizycznie do mojej byłej żony. Potem skupiłem się na charakterze. Anita była przebojowa i dość śmiała. Moja nowa koleżanka powinna być subtelnym aniołem Uznawszy, że wszystkie kobiety, bez względu na temperament, są płytkie i próżne, postanowiłem wybrać stosownie zdjęcia do profilu i wpisać odpowiednie informacje, tak aby zainteresować każdą, do której napiszę. Mogłem nieskromnie uznać siebie za przystojnego gościa, choć nie miałem w arsenale gładkiej buźki aktora z Hollywood ani wyrzeźbionego brzucha. Wystarczyło jednak wstawić fotkę, na której prezentuję się w nowym, sportowym samochodzie i sukces murowany. U faceta kasa zawsze wynagradzała niedostatki sylwetki i urody. Nieważne, że zdjęcie zrobiono na targach motoryzacyjnych. Żadna kobieta nie wyłapie subtelnych podpowiedzi drugiego planu. Dodatkowo trzeba pochwalić się jakimś niecodziennym męskim hobby. Wstawiłem więc fotkę z zajęć ze wspinaczki i czekałem na odzew. Po dwóch godzinach moja skrzynka nadal była pusta, więc zacząłem się zastanawiać, w czym tkwi problem. Żadna z kobiet, do których się odezwałem, nie odpisała. Poczułem się dziwnie. Może zasługiwałem tylko na niewierną Anitę? Może żadna inna nie zainteresowałaby się kimś takim jak ja? Te myśli zniknęły, kiedy odkryłem, że największe szanse na to, żeby być zauważonym, mają ci, którzy są bez przerwy zalogowani na portalu. Niewiele kobiet wysłało sensowne wiadomości. Za najciekawszą uznałem tę od Roberty. Mieszkaliśmy w tym samym mieście, co znacznie ułatwiało sprawę. Lubiła malować akwarelami, ćwiczyła jogę i uwielbiała swoje dwa koty. Miała nie tylko oryginalne imię, ale też ładną buzię i filigranową budowę nastolatki. Inaczej niż posągowa Anita. Zdjęcia Roberty były skromne. Najwyraźniej myślała, że swoją cichą, acz skomplikowaną naturą podbije serce jakiegoś mistyka z Bieszczad. Stanowiła idealne przeciwieństwo Anity, która ze zwierząt domowych akceptowała jedynie rybki, a z kultury Dalekiego Wschodu znała tylko kaczkę po pekińsku. Po paru dniach gadki o niczym, wykorzystując znajomość kobiecej psychiki, która tak naprawdę bazowała wyłącznie na emocjach, zdołałem namówić Robertę na spotkanie. Wybrałem najbardziej snobistyczną restaurację w mieście, wystroiłem się jak paw i ruszyłem na łowy. Zdusiłem w zarodku podrygi sumienia. Żadnej litości. Od dzisiaj będę czerpał z życia garściami, bez względu na przyzwoitość i zasady. Roberta okazała się dokładnie taka, jak sobie wyobrażałem. Zapięta pod szyję, w białej, męskiej koszuli i żółtej, dziwacznej, hipisowskiej spódnicy. Była piękna na swój naturalny, nieco surowy sposób, ale czegoś mi w niej brakowało. Może makijażu? Pomalowała jedynie usta. Mówiła ciekawe rzeczy, jednak nie potrafiłem się zmusić do udzielania równie interesujących odpowiedzi. – Ile czasu minęło od twojego rozwodu? – zapytała, oparłszy podbródek na dłoni. Anita, kiedy chciała się czegoś dowiedzieć, przechylała głowę na prawo. Była niebywale zmysłowa w tym geście. W ogóle była jak ogień. „I niewierna” – przypomniałem sobie. – Pół roku – odpowiedziałem. – I już jesteś gotowy na następny związek? – spojrzała na mnie podejrzliwie. Wzruszyłem ramionami. – Ach! Jasne. Nie ma mowy o żadnym związku, prawda? – uśmiechnęła się. – Jestem otwarty na to, co przyniesie mi przyszłość – oznajmiłem dumnie. – Czyżby? - W jej szarych oczach nie znalazłem cienia zrozumienia, wyłącznie rozczarowanie. – Ja po rozwodzie zmieniłam fryzurę i zostałam wegetarianką – powiedziała. Spłoszony, zacząłem się rozglądać na boki, szukając jakiegoś ratunku. – Zmieniłam wiele rzeczy, ale nie dlatego, że mój były lubił długie włosy i steki na obiad. Przez małżeństwo przestałam być sobą. Rozwód pozwolił mi odzyskać dawną siebie. Stał się nowym początkiem. Z tobą to jednak zupełnie inna historia. – Aha – przytaknąłem, zastanawiając się, czy wyjdę na tchórza, jeśli wstanę od stołu i ucieknę bez słowa pożegnania. – Rozwód to dla ciebie życiowa porażka, niemal tragedia, z którą nie umiesz się pogodzić – ciągnęła. – Żal mi ciebie. Próbujesz zacząć od nowa, chcesz być inny, ale jesteś w tym strasznie sztuczny. Bo to przed rozwodem byłeś szczęśliwy… – Okej. Chyba nie chcę tego słuchać. Nie zatrzymywała mnie, kiedy wstałem od stolika. Rzuciłem na stół parę banknotów i wyszedłem. Nogi same mnie gdzieś niosły, a ja zastanawiałem się, czemu słowa akwarelowej kapłanki z internetu tak bardzo mnie zdenerwowały. Byłem silnym mężczyzną. Wiedziałem, że chcę być szczęśliwy. Wiedziałem, też że… kocham tylko jedną kobietę i nigdy nie pokocham żadnej innej. Z nikim innym szczęścia nie znajdę. Wybaczyłbym jej wszystko… Czemu więc tego nie zrobiłem?! Zatrzymałem się, zaskoczony tym, co właśnie powiedział mój wewnętrzny głos. Głos, którego wcześniej nie chciałem słuchać Wolałem kierować się dumą, urazą, goryczą. Z jeszcze większym zdziwieniem zdałem sobie sprawę, że dotarłem na osiedle, na którym obecnie mieszkała Anita. Restauracja, którą wybrałem na spotkanie z Robertą, znajdowała się w sąsiedztwie mieszkania mojej byłej żony. Czy to tylko zbieg okoliczności, czy sprawka mojej podświadomości? Anita wprowadziła się do kawalerki swojej siostry, która na jakiś czas wyjechała do Kanady. Zastanawiałem się, czy ją zastanę, a jak zastanę, to co jej powiem, jak zacznę rozmowę. Nie widziałem Anity od rozprawy. A jeśli poznała jakiegoś faceta? Była taka piękna, zjawiskowa, jedyna na świecie… Niepewnie zapukałem do drzwi. Bałem się, że robię błąd. Zdrady nie można wybaczyć, bo kto raz zdradził, zdradzi znowu. Tak mawiał mój ojciec, który nigdy nie wybaczył mojej matce tego, że miała romans. Nie pozwolił jej wrócić, choć nigdy nie związał się z nikim innym. A kiedy mama umarła, niemal zamieszkał na cmentarzu. Więc może się mylił? Może trzeba było wybaczyć, zamiast karać i ją, i siebie? Bo prawdziwa miłość zniesie i wybaczy wszystko… Nagle stanęła przede mną Anita. Obcięła włosy i bardzo schudła, ale jej oczy nadal były zielone i przepiękne. Choć teraz przeraźliwie smutne. Patrzyliśmy na siebie w milczeniu. Nie wiedziałem, jak zacząć, co powiedzieć. Ona jednak doskonale mnie znała. Wiedziała, po co przyszedłem. Po jej policzkach potoczyły się łzy. Pociągnęła nosem jak dziecko. Nie mogłem jej nienawidzić. Nie mogłem o niej zapomnieć. Nie mogłem jej nie kochać. – Przepraszam cię, Paweł. – wyszlochała. Ostrożnie przytuliłem ją do siebie. Tego mi było trzeba. Tylko tego. Czytaj także: „Mój ojciec ma 51 lat i romans z dziewczyną, która ma 21 lat. A moja biedna mama niczego się nie domyśla”„Poślubiłam wdowca z dwiema córkami i... wredną matką zmarłej żony, która buntuje przeciwko mnie dzieci”„Moja żona jest w ciąży, ale nie ja jestem ojcem. Nie sypiam z nią od 2 lat”
„Mąż zostawił mnie z dwójką dzieci. On zaczyna życie od nowa, a ja nie mam kiedy się w tyłek podrapać”
„Mężczyzna zawsze może więcej. Zostawia rodzinę i zaczyna wszystko od nowa, z czystą kartą. To kobieta zostaje z dziećmi i wszystkimi problemami, Cieszy się, gdy były mąż lub partner płaci alimenty...”.
Po ślubie oczywiście nadal się kłóciliśmy i godziliśmy na przemian, kilka miesięcy po urodzeniu Moniki napisałam nawet pozew rozwodowy. Byłam wtedy pewna, że to już koniec naszego małżeństwa; sprawdziłam nawet, który autobus dojeżdża do gmachu sądu, żeby zawieźć dokument. Nim jednak to nastąpiło, Paweł znowu zrobił coś wzruszającego, ja uznałam, że kocham go nad życie – i od nowa wskoczyliśmy na huśtawkę emocjonalną. Może dlatego, gdy po kolejnej dzikiej awanturze tym razem to on oznajmił, że ma dość, i złożył pozew rozwodowy, nie potraktowałam tego poważnie. Myślałam, że wycofa pozew, kiedy znowu się pogodzimy. Ale tym razem to nie nastąpiło. – Nie rozumiesz, Amelia? Ja już tak dłużej nie mogę! Chcę żyć normalnie! – krzyczał. – Masz kogoś, tak? – zaatakowałam go natychmiast. – Kim ona jest?! – Nie mam nikogo. Chwilowo w ogóle nie mam ochoty myśleć o kobietach. Ale to nie znaczy, że tym razem się ugnę i wycofam pozew. Mówię serio: chcę rozwodu. Na rozprawie miałam uczucie, że to wszystko jest kompletnie nierealne. Ja w sali sądowej. Jakaś kobieta z łańcuchem na szyi wypytująca o to, kiedy ostatni raz współżyliśmy i czy kocham męża. Paweł, który mówił o nerwicy, bezsenności i depresji, w które rzekomo wpędziło go małżeństwo ze mną… Rozwiedliśmy się ostatecznie na trzeciej rozprawie. Paweł wspaniałomyślnie zostawił mi mieszkanie i wszystkie nasze oszczędności. Chciał tylko świętego spokoju. Spokoju ode mnie. Niczego więcej. Jednak wcale już tego nie chciał jakiś czas później, kiedy spotkaliśmy się na ślubie znajomych. Emocje wzięły górę Przez całą ceremonię czułam na sobie jego wzrok, a kiedy się odwróciłam, trafiłam spojrzeniem prosto w jego źrenice. Doświadczyłam wtedy dokładnie tego samego co wtedy, gdy spotkaliśmy się pierwszy raz. Emocji nie do zignorowania. Wiedziałam, że on też zareagował, jakby poraził go prąd. Tak właśnie na siebie działaliśmy. Podczas wesela nie mogłam się powstrzymać, żeby na niego nie zerkać co jakiś czas. Przyłapał mnie na tym, oczywiście. A może to ja przyłapałam jego? Wpadliśmy na siebie – mało romantycznie – pod toaletą. No i stało się: znowu wzięły górę szalone emocje i fizyczne pożądanie. Znajomi gratulowali nam, że do siebie wróciliśmy. Przytuleni przetańczyliśmy całą noc, a potem poszliśmy do jednego pokoju. Sielanka trwała niecałe dwa tygodnie. Jak zawsze przyszły konflikty, pretensje i znowu dzikie emocje, tym razem negatywne. – Idiotyczny błąd – tak skomentował Paweł nasz powrót do siebie. – Nie chcę cię nigdy więcej spotkać. Mówię poważnie. To, co nas łączy, jest toksyczne. Kompletnie chore - zgodziłam się z nim i kazałam mu zniknąć na dobre z mojego życia. Jednak trzy tygodnie później zostawiłam mu na poczcie głosowej wiadomość: „Jestem w ciąży. Z tobą, więc racz się odezwać”. Nawet nie pamiętam, czy wtedy chciałam, żeby Paweł do mnie wrócił. W jednej chwili za nim tęskniłam, w drugiej przypominało mi się, jak wiele mam do niego żalu o różne sprawy. Miotałam się między pragnieniem jego bliskości a czymś, co niebezpiecznie przypominało nienawiść. To on zadecydował, że nie będzie żadnego powrotu. Zostałam samotną matką z dwójką dzieci Tak samo jak moja mama. – Ja dałam sobie radę, to i ty dasz – pocieszała mnie. – My, kobiety musimy być dzielne, bo na mężczyzn nie można liczyć. Twój ojciec zażądał rozwodu, kiedy miałaś niecałe dwa lata, a Asia pięć miesięcy. I co miałam zrobić? Załamać się? Nie! Byłam twarda. A teraz ty też musisz! Moja mama była niemal heroską. Wychowała mnie i siostrę w latach 90. Utrzymywała nas z jednej pensji, bo ojciec skutecznie wymigiwał się od płacenia alimentów. Był skończonym dupkiem i egoistą, miał w nosie swoje dwie córki i byłą żonę. Pamiętałam go z dzieciństwa: odwiedził nas kilka razy, zawsze ze swoją mamą, babcią Tosią. Cieszyłyśmy się z siostrą z tych wizyt, bo oznaczały prezenty, lody i wesołe miasteczko. Szłyśmy z tatą, trzymając go za ręce i zajadając się słodyczami, które nam przywoził. Dopiero jako nastolatka zorientowałam się, że zawsze za wszystko płaciła babcia; ona też z pewnością kupowała dla nas upominki. Zrozumiałam – i to był dla mnie cios – że ojciec nigdy nie odwiedziłby nas z własnej woli. Robił to, bo jego matka dosłownie go zmuszała. Kiedy już byłam dorosła, mama powiedziała mi, że od byłej teściowej dostawała regularne wpłaty na konto. Coś na kształt dobrowolnych alimentów. Kiedy babcia Tosia zmarła, poszłyśmy wszystkie trzy na pogrzeb. I tylko my płakałyśmy nad jej grobem. Tamtego dnia ojciec podszedł do nas sztywnym krokiem i przywitał się, wyciągając do każdej rękę. Uścisnęłam ją, czując się tak, jakbym witała się z zupełnie obcym człowiekiem. Którego w dodatku nie lubię. – Myślałam, że z Pawłem i ze mną będzie inaczej… – rozkleiłam się przy mamie. – Wiem, że córki często powtarzają błędy matek, że nieraz powielają całą historię ich życia, ale myślałam, że mnie się uda! Dlaczego wszystko musiało się tak skończyć? Gdzie zrobiłam błąd?! – Nie jesteś niczemu winna, kochanie – powiedziała mama z czułością. – Po prostu, tak jak ja, trafiłaś na nieodpowiedniego mężczyznę. Niedojrzałego, egocentrycznego palanta, który nie potrafił cię docenić… Który zostawił cię z dwójką dzieci, chociaż przysięgał ci miłość i opiekę aż po grób! – rozkręcała się coraz bardziej. – Odrażającego, samolubnego sukinsyna, który… Nagle uświadomiłam sobie, że mama wcale nie mówi o Pawle. Wylewała złość i żal do mojego ojca. A Paweł jedynie potwierdził to, co od swojego rozwodu sądziła o wszystkich mężczyznach… Na szczęście okazało się, że jej historia nie powtórzyła się w każdym detalu. Paweł wprawdzie niezbyt interesował się Moniką, a już wcale Kubusiem, ale przynajmniej płacił alimenty. Miałam więc minimum pieniędzy na życie. Wykańczało mnie co innego. – Cały czas siedzę z dziećmi, nie mogę nawet wyjść na szybkie zakupy! – skarżyłam się mamie i siostrze. – A najgorsze jest to, że do przedszkola w pierwszej kolejności przyjmowane są dzieci rodziców pracujących. Jeśli nie pójdę do pracy, Monika się do przedszkola nie dostanie. A jak ona się nie dostanie, to ja przez następne trzy lata nie będę mogła wrócić do pracy! Błędne koło! Zaczynałam wpadać w histerię Ze względu na małą różnicę wieku, woziłam dzieciaki w jednym wózku – Monikę spacerówką z przodu, Kubusia w gondoli. Na dole zakupy. W efekcie wózek ważył jakieś 25 kilo i nie byłam w stanie wnosić go po schodach czy do autobusu. Kupiłam więc dla Kubusia nosidełko i woziłam tylko Monikę. I było mi jeszcze ciężej i trudniej. – Ty cholerny sukinsynu… – mamrotałam, szarpiąc się z ciężkimi siatami i dwójką małych dzieci na śliskim chodniku. W wyobraźni ciągle przemawiałam do mojego podłego eksmęża, który – jak do mnie szybko dotarło – przeżywał właśnie pełnię młodości, szlajając się po klubach nocnych z kolejnymi dziewczynami. Wiele razy prosiłam mamę o pomoc, ale ona wciąż pracowała na cały etat i mogła posiedzieć z dziećmi najwyżej czasami wieczorem. Oczywiście sprawdziłam ceny prywatnych żłobków i przedszkoli, zadzwoniłam do kilku opiekunek z ogłoszenia – i opadły mi ręce. Jeśli chciałam wrócić do pracy, dzieciaki musiałyby chodzić do placówek publicznych. A nie miały szans się do nich dostać, ponieważ nie miałam pracy. Asia, moja siostra, też bardzo chciała mi pomóc, lecz jako pielęgniarka miała jeszcze mniej wolnego czasu niż zwykły człowiek. Jedyne, co mogła zrobić, to wysłuchiwać moich narzekań i utyskiwań na mężczyzn, których zaczynałam szczerze nienawidzić. – Zaczynasz mówić jak mama – zwróciła mi raz uwagę. – Bo mama ma rację! – wrzasnęłam. – Ojciec ją zostawił z dwójką dzieci, Paweł mnie zostawił z dwójką dzieci! Co z facetami jest nie tak?! No powiedz mi! Po drugiej stronie linii zapadła chwila ciszy, a potem Asia rzuciła bombę. – À propos… Widziałam się niedawno z ojcem. Wiesz, on żałuje, że tak wszystko schrzanił… Przepraszał mnie ze sto razy… To teraz starszy człowiek, który ma świadomość, że zawiódł wszystkich. – I po co mi to mówisz? – eksplodowałam. – Ma poczucie winy? No nie mów! Zostawił nas na łasce losu i się zwinął, bo nie chciało mu się brać odpowiedzialności za rodzinę! A teraz mam mu wybaczyć, bo się zestarzał i żałuje? Błagam cię… Asia zawsze miała miększe serce niż ja. A może moje po prostu stwardniało, bo dostałam od życia mocniej w kość? W każdym razie odmówiłam spotkania z ojcem. Podobno prosił ją, żeby to załatwiła. Nie miałam najmniejszej ochoty go widzieć. Siostra jednak chyba mnie nie posłuchała i kilka dni po tej rozmowie, późnym wieczorem, ktoś zadzwonił do moich drzwi. – Słucham pana? – powiedziałam do wysokiego, starszego mężczyzny w okularach. – Amelia… To ja. Tata… – powiedział cicho. Tak, to był on. Ogolił brodę i posunął się w latach, dlatego go nie poznałam. Prosił, żebym go wpuściła, chciał porozmawiać. Sprzeciwiłam się, ale wtedy z pokoju dobiegł mnie płacz Kubusia. Nie miałam czasu dłużej dyskutować w drzwiach. – No dobrze, wejdź, ale tylko na chwilę – zastrzegłam się. Okazało się, że Kubuś był rozpalony. Kompletnie zignorowałam więc ojca i zajęłam się odmierzaniem dawki syropu i mieszaniem mleka dla dziecka. – Asia mówiła, że masz dwójkę maluchów – zaczął ojciec. Siedział przy stole w kuchni i próbował nawiązać ze mną kontakt. – Tak, mam – ucięłam. – Możesz to pomieszać? A potem przelać to tutaj? Monisiu, kochanie, czemu chodzisz boso? – zwróciłam się do córeczki, która przydreptała do kuchni, zwabiona krzykami brata. – Możesz jej założyć skarpetki? To ostatnie pytanie skierowałam do ojca, bo na rękach miałam wijące się niemowlę, syrop ściekał mi z łyżeczki, a trzylatka chodziła na bosaka po zimnej podłodze. Zanim uśpiłam Kubusia i ponownie położyłam spać Monikę, minęła prawie godzina. Niewiele mnie obchodziło, że w tym czasie mój ojciec siedział samotnie w kuchni. Nie zaproponowałam mu nawet szklanki wody i miałam to gdzieś. – Amelko, ja przepraszam, że ci przeszkadzam, ale chciałem… – Tak, wiem, porozmawiać – prychnęłam, biorąc się do czyszczenia butelek spiralną szczotką. – Cholera! – krzyknęłam, bo potrąciłam kubek i wylało się z niego mleko z miodem, którego nie dopiła Monika. Czekaj, posprzątam to – rzucił ojciec, chwycił kilka papierowych ręczników i klęknął na podłodze. – W sumie to dalej się klei – zauważył, dotykając podłogi palcem. – To możesz ją umyć! – warknęłam rozzłoszczona. – Ja nie mam czasu się w tyłek podrapać! – Dobrze, a gdzie masz szmatę? To pytanie zbiło mnie z tropu. Naprawdę ten obcy facet, mieniący się moim ojcem, chciał zmywać podłogę w mojej kuchni?! Okazało się, że chciał – umył nie tylko podłogę, ale starł też stół, wyszorował patelnię i poskładał całą miskę prania. A potem zapytał, w czym jeszcze może mi pomóc. Nagle opadłam z sił. Wieczorami zawsze byłam koszmarnie zmęczona, dosłownie kleiły mi się oczy. Nie miałam energii, żeby zrobić ojcu porządną awanturę o przeszłość. Powiedziałam więc, że jeśli naprawdę chce mi pomóc, to może następnego dnia iść po numerek do przychodni, żebym mogła zawieźć małego do lekarza. – Trzeba stanąć w kolejce pod przychodnią o szóstej – poinformowałam go nie bez satysfakcji. – To co? Pójdziesz? – Oczywiście! Zadzwonię, jak tylko go zarejestruję! – obiecał. Załatwił numerek na dziesiątą. Nie mam pojęcia, jak zdobyłabym go w inny sposób. Przecież nie mogłam stać na zimnie z chorym maluchem i marudzącą trzylatką… Ojciec czekał w przychodni. Wziął na ręce Monikę, żebym mogła zająć się Kubusiem. Został z nią w poczekalni, a potem poszedł do apteki po antybiotyk. W domu pilnował dzieci, podczas gdy ja gotowałam zupę, a kiedy zapadły w drzemkę, zapytał, co jeszcze może zrobić. Powiedziałam, że zepsuła mi się klamka w jednym oknie, więc zajął się jej naprawą. Przez cały dzień słowem nie wspomniał o moim dzieciństwie czy własnej potrzebie ekspiacji. Po prostu mi pomagał, a ja przyjmowałam to z rosnącą ulgą, że wreszcie nie jestem z tym wszystkim sama. Kolejnego dnia zaproponował, że przywiezie duże zakupy. Dałam mu pieniądze i listę. Przywiózł cztery torby, oddał mi listę z przekreślonymi pozycjami oraz całą kwotę. – Mam dobrą emeryturę – wyjaśnił, lekko skrępowany. – Proszę, pozwól mi zapłacić za ten rachunek. Chciałam mu zrobić awanturę. Zapytać, co on sobie myśli, i czy sądzi, że jedne głupie zakupy zrekompensują lata niepłacenia alimentów. Byłam jednak za bardzo zmęczona po nocy nieprzespanej z powodu choroby Kuby. Machnęłam więc ręką i po prostu zajęłam się rozładowywaniem siatek. Przez całą chorobę synka ojciec przychodził codziennie, żeby zabrać Monikę na plac zabaw czy skoczyć do apteki. Raz odkurzył mi całe mieszkanie. Innym razem naprawił kółko w spacerówce. Uszczelnił cieknący kran i zawiózł do naprawy mikrofalówkę. Zaczęłam z nim normalnie rozmawiać jakoś tak po dwóch tygodniach. Dowiedziałam się, że mieszka sam, ma tylko kota. Że przez rok pracował na Ukrainie, ale wrócił do kraju z powodu wojny. Jako emerytowany pracownik naukowy miał zaskakująco wysoką emeryturę. I że był współautorem jakiegoś podręcznika akademickiego dla studentów politechniki. To wszystko było dla mnie nowością, bo przecież tak naprawdę prawie nic o nim nie wiedziałam. Najbardziej zdumiało mnie, że miał tytuł doktora. Mój ojciec był doktorem! – z tego powodu poczułam nieoczekiwany i… nieco zawstydzający przypływ dumy. Przecież wcale nie zamierzałam być z niego dumna! Ani nawet go lubić! Musiałam jednak przyznać, że odkąd zjawił się w moim życiu, z wszystkim było mi łatwiej. Dzieci go uwielbiały, a on chętnie zabierał je na spacery. Zyskałam w ten sposób czas na przygotowanie swojego CV. A potem rozsyłałam je, gdzie tylko mogłam. Wiosną dostałam pierwsze zaproszenie na rozmowę o pracę, potem następne. W końcu ktoś oddzwonił z wiadomością: – Jest pani przyjęta. I wtedy padł na mnie blady strach! Prawdę mówiąc, nie liczyłam na to, że ktoś mnie zatrudni. Nie wierzyłam, że stanie się to tak szybko. I co teraz miałam zrobić z dziećmi? Kiedy ojciec wrócił ze spaceru, zastał mnie gorączkowo wydzwaniającą do opiekunek z listy, którą pospiesznie ściągnęłam z internetu. Gdy na chwilę przerwałam, zapytał, dlaczego nagle szukam opieki do dzieci. – Bo dostałam pracę! – podzieliłam się z nim dobrą nowiną. – Będzie mnie stać na opiekunkę, chociaż będę musiała jej oddać większość pensji… No ale trudno, nie mogę przepuścić takiej okazji. – Amelia, a może ja bym się zajął dzieciakami? – zapytał ojciec, sprawnie przebierając Kubusia w pajacyk. – Mam dużo wolnego czasu, a one mnie lubią – uśmiechnął się do Moniki, która usiłowała zainteresować go swoim pluszowym kangurkiem. – Po co masz płacić obcej osobie, skoro mogą zostać z własnym dziadkiem? Odruchowo odmówiłam, ale potem zaczęłam się zastanawiać. Nic nigdy nie zmieni faktu, że mój ojciec był fatalnym mężem i beznadziejnym tatą. Ale obserwowałam go od kilku tygodni i widziałam jedno: jako dziadek naprawdę się sprawdzał. Może zżerały go wyrzuty sumienia, a może po prostu późno dojrzał emocjonalnie – myślałam sobie. Jednak faktem było, że kochał wnuki, a ja potrzebowałam pomocy. Powiedziałam więc, że zobaczymy, jak to się sprawdzi. Opiekunkę zawsze mogłam zatrudnić później. Sprawdziło się bardzo dobrze. Ojciec bardzo zaangażował się w opiekę nad wnukami. Teraz, kiedy wracam do domu, dzieci są nakarmione, czyste i szczęśliwe. Złożyłam podanie do przedszkola i Monisia została przyjęta, zacznie tam chodzić od września. Kubuś dosłownie szaleje za dziadkiem. Trochę to komicznie wygląda, kiedy starszy pan w okularach, wyglądający na profesora, spaceruje z takim maluchem w nosidełku, ale chyba sąsiadki i mamy z osiedlowego placu zabaw się już przyzwyczaiły do tego widoku. Chyba nawet odrobinę mi zazdroszczą. Jedyny problem jest z mamą. Kiedy dotarło do niej, kto opiekuje się moimi dziećmi, zrobiła mi awanturę, że jestem nielojalna i nie liczę się z jej uczuciami. Na szczęście następnego dnia przeprosiła. Trudno jej zaakceptować obecność byłego męża w życiu moim i dzieci, ale stara się, bo nas kocha. Niedawno Asia przyznała się, że to ona powiedziała ojcu o mojej dramatycznej sytuacji. Działali w porozumieniu. Ona chciała nas pogodzić, on – bliżej poznać. I cieszę się, że tak się stało. Już wystarczy tych rozstań i porzuceń w naszej rodzinie. Cudownie, że zdarzył się choć jeden powrót. W tym wypadku – ojca marnotrawnego. Czytaj także: „Mąż szydził z mojej nadwagi i odstającego brzucha. Wszędzie masz tłuszcz i brzydzę się ciebie - często słyszałam” „Matka zerwała ze mną kontakt, bo nie ochrzciłam dziecka. Czy to ważne, co powiedzą ludzie?” – list do redakcji „Zakazany owoc najlepiej smakuje. Czy dlatego seks z narzeczonym przyjaciółki jest tak nieziemski?” - historia Izabeli
„W wieku 45 lat zostanę po raz drugi mamą i po raz pierwszy babcią. Nie planowałam tego, ale tak w życiu bywa”
„– Jezus Maria jak to możliwe? Przecież ty masz 45 lat. Takie rzeczy się przecież nie zdarzają. To niepoważne, będziemy dziadkami…”.
Hanię urodziłam, jak miałam 20 lat. O drugim dziecku zaczęliśmy myśleć, gdy córka miała 10. Dwa lata później doszliśmy jednak z Tomkiem do wniosku, że jak się nie udało, to może i lepiej. Hania była już na tyle duża, że mogliśmy bez problemu wieczorem wyskoczyć do kina, do znajomych. Zaczęła nam się podobać dopiero co odzyskana wolność. Po co mielibyśmy znowu pakować się w pieluchy? Hania wyszła za mąż 2 lata temu. Chyba na dzieci chcieli jeszcze poczekać, ale pięć miesięcy temu stało się. – Mamo. Będziesz babcią. – usłyszałam od rozanielonej córki. „Młodą babcią” – pomyślałam. Ale oboje z mężem ucieszyliśmy się. – No patrz, jak my to sprytnie zrobiliśmy… Nasze mamy wyniańczą nam wnuka – zażartował mój mąż. Tomek, stało się. Teraz trzeba się przygotować. Miał rację. Nasze mamy, obie żwawe panie przed siedemdziesiątką, aż się paliły do opieki nad prawnukiem. Od razu zaczęły planować grafik opieki nad nim. Na szczęście mama oraz jedyna babcia naszego zięcia mieszkały daleko i nie stanowiły dla nich bezpośredniej konkurencji. Bo coś czuję, że chyba polałaby się krew. I gdy już wydawało się, że wszystko jest pod kontrolą, moja lekarka wyskoczyła z taką rewelacją: – Pani Beato, moje gratulacje. Jest pani w ciąży. – W czym jesteś? – nie zrozumiał Tomek, gdy wieczorem przekazałam mu newsa. – Jaja sobie robisz? To nie jest śmieszne – żachnął się. Ale gdy zobaczył, że wcale nie jest mi do śmiechu, zbladł i opadł na fotel. – Jezus Maria jak to możliwe? Przecież ty masz 45 lat. Takie rzeczy się przecież nie zdarzają. To niepoważne, będziemy dziadkami… Nie możemy być też rodzicami. Nie możemy mieć dziecka młodszego od wnuka. Wyrzucał z siebie te zdania i nerwowo machał rękami. Położyłam mu rękę na ramieniu. – Tomek. Spokojnie. Stało się. Też jestem w szoku. Ale teraz musimy jakoś to wszystko wymyślić. Zrobimy niezbędne badania… To przecież nasze dziecko, marzyliśmy o nim kiedyś. Tomek w końcu doszedł do siebie i zaczął mówić do rzeczy. – Dobra. Ale dopóki nie będziemy pewni, że jest dobrze – nic nikomu nie mówmy. Tak będzie lepiej. Czekaliśmy trzy miesiące. Apetyt mi dopisywał, przytyłam kilka kilogramów. – Mamuś, zastopuj, to ja jestem w ciąży. – żartowała Hania. A ja się odwracałam, żeby nie zobaczyła, że się robię pąsowa na twarzy. W końcu poszliśmy na badania. – Gratulacje. Duży i zdrowy chłopak. – oznajmił lekarz, gdy przyszliśmy po wyniki. – Wszystko jest w najlepszym porządku. Nie ma powodów do obaw. Poczekaliśmy jeszcze miesiąc. Czułam się doskonale, synek rozwijał się prawidłowo. – Tomek. Pora na coming out. Bo zaraz Hania mnie na wczasy dla grubasów zacznie wysyłać – oznajmiłam któregoś wieczora mężowi. Pokiwał głową. Ale zanim zdążyliśmy się zastanowić, jak i kiedy to zrobić – ja zadziałałam spontanicznie. Usłyszałam od niej, że jestem nienormalna. Tymczasem na obiedzie u rodziców... Staramy się razem z siostrą kultywować tradycję i chociaż raz w tygodniu spotykać się całą rodziną. Na obiady przychodzi też zawsze mama Tomka, wdowa… Gdy doszliśmy do deseru, z krzesła zerwali się Hania i nasz zięć Adam. – Kochani. Nie chcieliśmy znać płci naszego dziecka. Ale lekarz się wygadał. Więc skoro my wiemy, to pomyśleliśmy, że i wam powiemy… – tu Hania zrobiła pauzę i w końcu razem z Adamem wyrecytowali: – Będziemy rodzicami Wawrzyńca! Zrobił się szum i gwar, gratulacje, uściski i wtedy zerwałam się ja. – Haniu, Adasiu – gratulacje. Wasz synek będzie pierwszym męskim potomkiem w naszej rodzinie od dawna, ale nie ostatnim. Jego wujek urodzi się dwa miesiące po nim. Tak, dobrze słyszycie. Jestem w ciąży. Będziemy mieć z Tomkiem syna. Przy stole nagle zapadła cisza. Stałam z głupią miną, a wszyscy gapili się na mnie. Spojrzałam błagalnym wzrokiem na męża. Widziałam, że jest wściekły, bo go nie uprzedziłam. No ale jednak musiał być lojalny. – Rodzinko, Beata nie żartuje. Naprawdę będziemy znowu rodzicami. Nie planowaliśmy tego, ale jesteśmy bardzo szczęśliwi. A mówimy wam o tym dopiero dziś, bo chcieliśmy się upewnić, że wszystko jest dobrze. No i jest. Haniu. Będziesz mieć brata. Pierwsza z szoku otrząsnęła się moja teściowa. I z wrodzonym sobie pragmatyzmem oświadczyła: – No i widzisz, Halina – spojrzała na moją mamę – nie będziemy się bić o prawnuka, bo będziemy mieć do niańczenia i wnuka. I rzuciła się mnie ściskać. W końcu z gratulacjami pośpieszyli i moja mama, i siostra, i jej mąż, i ich córki. Tylko Hania siedziała ze wzrokiem wbitym w talerz. – Hania? Hania, powiedz coś – zagadnęłam i zobaczyłam, że na talerzu gromadzi się kałuża łez. – Hania, proszę cię… – głos mi się załamał. Moja córka podniosła wzrok i spojrzała na mnie. Nagle zaczęła krzyczeć: – Czy wy jesteście nienormalni? Co ludzie powiedzą?! Moje dziecko nie może mieć wujka młodszego od siebie. To się nie zdarza w normalnych rodzinach. Jesteście za starzy na dziecko. Czy wy, w waszym wieku, nie słyszeliście o antykoncepcji? – zawyła na koniec i wybiegła z pokoju. Adam pobiegł za nią. – Beata, nie przejmuj się, ona tak nie myśli, to hormony i szok – próbowała tłumaczyć moja siostra. Ja wiedziałam, o co chodzi mojej córce. Gdy zaczęłam się zastanawiać, jak czułabym się na jej miejscu, to… pewnie zachowałabym się tak samo. Sama czułam, że sytuacja jest absurdalna. Tyle że ja tego nie zaplanowałam. I musiałam o tym przekonać córkę. Opadłam na krzesło. Zrobiło mi się słabo, jakbym resztki energii zużyła na wyznanie prawdy. I jakbym nie miała już więcej, żeby się tłumaczyć.Tomek zabrał mnie do domu. Na szczęście oszczędził mi wyrzutów, że nie tak się umawialiśmy. Widział, że nie pora. Wieczorem zadzwoniła moja mama. – Dobrze się czujesz? Widziałam, jak zbladłaś. Przyjadę jutro ugotować ci rosołu. Mam nadzieję, że nie chodzisz do pracy. Musisz odpoczywać. Zaczęłam się śmiać. – Mamcia. Widzę, że już ci się włączyła opcja „babcia”. Nic mi nie jest. Czuję się świetnie, nie ma powodu, żebym nie chodziła do pracy. I przepraszam, że tak się dowiedziałaś. I Hania. Powinnam była to rozegrać subtelniej. Ale mnie poniosło. – Kochanie, mnie nie musisz przepraszać. Jestem bardzo szczęśliwa. Cieszyłam się z prawnuka, cieszę się i z wnuka. To w końcu o jeden szczebelek bliżej i mniejsza konkurencja. Wawrzyniec ma dwie babcie i trzy prababcie, wprawdzie jedna jest daleko, ale jednak. A twój synek będzie tylko mój i Wandy. Widzisz? Jestem pewna, że już się uśmiechasz. Rzeczywiście. Logika mojej mamy zawsze mnie rozbrajała. Trochę mi ulżyło. – Mamcia, porozmawiasz z Hanią? Może tobie powie, co tak naprawdę ją zdenerwowało – poprosiłam. Dwa dni później wieczorem wpadła do nas mama. – Rozmawiałam z Hanią. Chyba już wiem, o co chodzi. Ona po prostu poczuła się zagrożona. Że spadnie z piedestału. Że wszyscy teraz zamiast skakać wokół niej – będą się zajmować tobą. Że uwaga całej rodziny odwróci się od niej i jej dziecka, a skupi na tobie. A ty, zamiast opiekować się nią i wnukiem – będziesz zajmować się własnym dzieckiem. I to nie przez chwilę, to będzie trwać przez cały czas dorastania waszych synów. Hania poczuła się oszukana, że jej pierworodne dziecko nie będzie dla ciebie tak ważne, jak ona była dla mnie… Ale daj jej chwilę, ona musi się po prostu z tym oswoić. O ciąży powiedziałam też w pracy. Poszło – o dziwo – bardzo gładko. Szef mnie serdecznie uściskał. – Od wielu tygodni widzę, że promieniejesz. Zastanawiałem się, co się dzieje. Bardzo się cieszę. Ale mam nadzieję, że do nas wrócisz. Będziemy czekać – zdziwiłam się, że tak spokojnie do tego podszedł. Odpowiedź przyszła szybko. – No dobra, to ja też się przyznam. Moja żona też jest w ciąży. Wreszcie się udało. Tyle czasu się staraliśmy… Młodsze koleżanki z pracy wyglądały na trochę zaskoczone. Ale sytuację rozładowała Ania, nasza działowa specjalistka od celebrytów. – Beata, w porównaniu z Janet Jackson będziesz młodą mamą. Ona urodziła w wieku 50 lat. I to swoje pierwsze dziecko. „Szkoda, że moja córka tak tego nie widzi” – pomyślałam smutno. Kobiety w ciąży czasem muszą sobie popłakać... Dwa tygodnie później, gdy wracałam z pracy – nagle bardzo źle się poczułam. Usiadłam na schodach i nie mogłam się ruszyć. Wiedziałam, że coś jest nie tak. W panice próbowałam się dodzwonić do męża. Miał wyłączony telefon. Nie miałam innego wyjścia – wiedziałam, że Hanka nie będzie zadowolona – ale na pomoc wezwałam zięcia. Pracował niedaleko, podjechał w dziesięć minut. Pognaliśmy do szpitala, gdzie pracowała moja lekarka. Gdy po zrobieniu wszystkich badań spojrzała na mnie i zaczęła mówić – zamknęłam oczy. Byłam prawie przekonana, że dziecko nie żyje. Miałam wrażenie, że lekarka mówi bardzo powoli… Gdy w końcu dotarło do mnie, że wszystko jest dobrze, że synek ma się świetnie i nie ma niebezpieczeństwa – zaczęłam płakać. Ciągle z zamkniętymi oczami. I wtedy usłyszałam, że w pokoju płacze ktoś jeszcze. Otworzyłam oczy. W drzwiach, za plecami Adama stała Hania. I to ona płakała. Gdy nasze spojrzenia się spotkały, zobaczyłam, że szepcze: – Przepraszam, przepraszam! Wyciągnęłam do niej rękę. Podeszła, wtuliła głowę w kołdrę i płakała dalej. – Mamuś, ja przepraszam. Nie wiem, co mnie napadło. Głupoty gadałam straszne. Dopiero teraz zrozumiałam, że zachowałam się jak samolubna smarkula… Gdyby coś się dziś stało mojemu bratu, nigdy bym sobie nie darowała, że cię zdenerwowałam. Hania rozkleiła się na dobre. Głaskałam ją i próbowałam kołysać. – Wszystko będzie dobrze, no już, maleńka, będzie dobrze… – mruczałam i też płakałam; tylko że ja płakałam z ulgi i szczęścia. Uspokoić żonę próbował też Adam. Podszedł do mojego łóżka i delikatnie klepał Hanię po plecach. W tym momencie do sali wpadł Tomasz. Zobaczył nas dwie we łzach, pochylonego nad nami Adama i… – Jezu, kochanie, co jest… – próbował z siebie cokolwiek wykrztusić. Na szczęście zrozumiałam, co się dzieje. I co musi myśleć mój mąż. – Tomek, spokojnie, wszystko jest doskonale, wszyscy są zdrowi, i ja, i Hania, i twój synek, i twój wnuczek. Tak sobie płaczemy, wiesz, histeryczne baby w ciąży – zawołałam. Napięcie opadło. Nagle obie z córką zamiast płakać, zaczęłyśmy się śmiać. Tomasz i Adam popatrzyli na siebie ze zrozumieniem. – Wariatki – mruknął któryś, po czym obaj też zaczęli się śmiać. Do sali wpadła pielęgniarka. – Czy państwo powariowali? Tu jest szpital, nie cyrk, cisza. A pani Beata musi odpocząć. Sio, no już, sio. – pohukiwała, wypychając z pokoju moją rodzinę. Od tamtego dnia rozmawiamy z Hanią codziennie. Razem biegamy po sklepach, wybieramy ubranka, zabawki. – Wiesz, mamuś, teraz to trochę żałuję, że tak krótko będziemy razem w tej ciąży. Wespół w zespół jest dużo zabawniej niż solo – powtarza córka. Byłyśmy kilka razy na zajęciach w szkole rodzenia. Natychmiast zostałyśmy tam gwiazdami. Szefowa uparła się, żeby zrobić nam zdjęcie do plakatu reklamowego. – Ale super! – ekscytowała się. Nie wypuściła nas, dopóki nie obiecałyśmy jej, że jak już obie urodzimy – to wrócimy i zapozujemy do kolejnej fotografii. – Tylko już z tatusiami – zastrzegła. Za radą lekarza przestałam chodzić do pracy. Kończymy z Hanią urządzać pokój dla Wawrzyńca. I przystosowywać jej stary pokój w naszym mieszkaniu dla jej braciszka. I kłócimy się o imię dla niego. Korzystamy obie z ostatnich chwil świętego spokoju. Lada dzień za sprawą dwóch malutkich chłopców nasze życie wywróci się góry nogami. Więcej listów do redakcji: „Mój synek zmarł, gdy miał niecały roczek. Teraz o mały włos nie straciłam drugiego dziecka”„Urodziłam syna, gdy miałam 19 lat. Jego ojciec powiedział, że ma inne plany na życie i nas zostawił”„Moja siostra to pasożyt. Rodzice wychowali lenia, któremu nie chce się iść do pracy, bo... mało płacą”
„Małżeństwo powinno być umową zawieraną na 15 lat. Po tym czasie to i tak jest tylko wegetacja”
„Po takim czasie ludzie już się sobą znudzili, wleźli w domowe papucie, wygodne i rozczłapane, i bardziej wegetują w związku niż żyją. Stąd romanse, dramaty, bolesne rozstania”.
Kiedyś moja przyjaciółka powiedziała, że jest zwolenniczką obligatoryjnych rozwodów po 15 latach małżeństwa. Bo po takim czasie ludzie już się sobą znudzili, wleźli w domowe papucie, wygodne i rozczłapane, i już bardziej wegetują w związku niż żyją. Stąd romanse, dramaty, bolesne rozstania. A jakby tak wszystko odgórnie uregulować, ludzie mniej by cierpieli. Nie powiem, żebym całkowicie zgadzała się z Aśką, ale coś w tym jest. I ja po 15 latach małżeństwa czułam, że w moim związku brakuje już tej iskry, która dawniej rozgrzewała nasze ciała i serca. Niby to całkiem normalne, ale… szkoda, prawda? Myślę, że to, co mi się przydarzyło, było pokłosiem podświadomych obaw o przyszłość mojego małżeństwa. A przydarzyło się coś absolutnie niesamowitego. Wojtek i ja byliśmy małżeństwem już 16 lat. Gdybym miała położyć na szali jasne i ciemne dni naszego związku, z pewnością przeważyłyby te jasne. Ciemnych znalazłoby się kilka… no, kilkanaście. Na tyle przeżytych wspólnie lat to niewiele. Znaliśmy się od dziecka Wychowaliśmy się w tym samym bloku. Ale była to znajomość raczej z widzenia, bo oboje należeliśmy do zupełnie innych grup towarzyskich. Nawet ze sobą nie rozmawialiśmy. Aż tu pewnego dnia na murach okolicznych domów zaczęły pojawiać się napisy: „Milena lata za Wojtkiem”. Dziś się z tego śmieję, ale kiedy miałam 16 lat, strasznie mnie to zdenerwowało. Ja miałabym latać za tym pryszczatym chłopakiem, mieszkającym dwa piętra wyżej? W życiu! Kilka dni później zaczepił mnie na schodach i spytał, czy czytałam owe napisy, które jakaś idiotka wypisuje na murach domów. – Dlaczego idiotka? Równie dobrze może to być idiota – odcięłam się. – Przez ostatnich kilka miesięcy parę dziewczyn chciało zaprosić mnie na dyskotekę – oznajmił mi wtedy spokojnym głosem. – Myślę, że to jedna z nich. Po raz pierwszy przyjrzałam mu się dokładniej. Gdzieś zniknęły jego pryszcze. No bo skoro tyle dziewczyn… „Może on nie jest wcale taki zły” – kombinowałam w duchu. – Myślę, że nie ma co się przejmować tymi napisami. A jak masz ochotę zrobić tej idiotce na złość, to może ty się ze mną wybierz na tę dyskotekę – rzucił obojętnie. No i poszłam. Dopiero po latach okazało się, że to nie kto inny tylko Wojtek powypisywał na murach tamto zdanie. Chciał zwrócić tym na siebie moją uwagę i mu się udało. Całkiem oryginalny podryw. I choć stado ganiających za nim dziewczyn tak naprawdę nie istniało, to wcale nie był przeciętnym chłopakiem. Wręcz przeciwnie – okazał się wspaniałym człowiekiem. Wychowaliśmy się na osiedlu robotniczym i z naszego wielkiego bloku, w którym było ponad 150 mieszkań i dziesiątki dzieci, tylko my dwoje poszliśmy na studia. Uczyliśmy się na jednym wydziale i w jednej grupie, przez co staliśmy się nierozłączni. Po studiach wzięliśmy ślub i zamieszkaliśmy w trzypokojowym mieszkaniu mojej babci. Babcia co dnia ćwierkała, jaka to z nas wspaniała para, jak to się kochamy i jaka jest szczęśliwa, że wnuczce trafił się taki wspaniały mąż. Dwa lata później babcia odeszła i mieszkaliśmy już sami, potem na świat przyszło dwoje naszych dzieci. Pewnego dnia Wojtek zadzwonił do mnie z biura, że wróci do domu nieco później, gdyż coś zawaliło im się w miesięcznych planach i muszą to coś szybko skorygować. Odłożyłam więc mężowi porcję obiadu, żeby ją potem odgrzać. Tego dnia czułam się dziwnie zmęczona, jakbym przewaliła tonę węgla. Bolały mnie ręce i nogi. Ponieważ moje dwie dziewczynki po odrobieniu lekcji wybrały się do koleżanek, miałam wolny wieczór. Włączyłam telewizor i usiadłam w fotelu. Głowa sama poleciała mi na jego oparcie. W pewnej chwili musiałam usnąć, choć byłam przekonana, że oczy mam nadal otwarte. I nagle zupełnie nieoczekiwanie zobaczyłam w telewizorze własnego męża. Wojtek szedł ulicą. Miał na sobie zimową kurtkę z żółtym zygzakiem na plecach, na szyi zaś szalik w kratkę, który w święta dostał ode mnie pod choinkę. Jak zwykle był rozpięty, bez czapki, a jego włosy targał wiatr. Jego lekko siwiejące wąsy nastroszyły się od mrozu. Ulica, którą szedł, i mijane budynki podpowiadały mi, że moment wcześniej wyszedł z pracy. Mój mąż minął jednak przystanek autobusowy, na którym zawsze wsiadał w 171 i jechał do domu. Tym razem ruszył w stronę pobliskiego parkingu. „Czego tam szuka?” – zadałam sobie w duchu pytanie, ale nadal oglądałam ten senny program, nie mając świadomości, że nie nadaje go TVP ani żadna inna stacja. Po chwili Wojtek podszedł do jednego z samochodów. Wysiadła z niego piękna trzydziestolatka, przyciągnęła do siebie mojego faceta i… namiętnie pocałowała go w usta. Najwyraźniej Wojtek miał na to ochotę, gdyż wcale się nie bronił. Wręcz przeciwnie – objął obcą babę i całował ją z takim zaangażowaniem, jakby od tego zależeć miało jego życie. Potem oboje wsiedli do auta, ruszyli i po dwudziestu minutach zatrzymali się na parkingu pod naszym osiedlem. Weszli do bloku, który znajdował się zaledwie kilkaset metrów od naszego. Codziennie widziałam go z okien sypialni. W windzie mój mąż i ta zdzira znowu zaczęli się ze sobą migdalić. Wreszcie znaleźli się na ostatnim piętrze i weszli do mieszkania o numerze siedemdziesiąt trzy. Dziewczyna powiedziała, że idzie przygotować im wspólną kąpiel, po czym zniknęła w łazience. Wojtek podszedł do okna i tak jakby patrzył… w stronę naszego mieszkania. Parę minut później z łazienki dobiegło wołanie, że ona już na niego czeka… Obudziłam się tak wściekła, że gdyby Wojtek siedział teraz obok mnie, a ja miałabym w ręku pistolet, jak nic dostałabym dożywocie za morderstwo z premedytacją. Około dwudziestej mąż wrócił wreszcie do domu. Czekałam na niego zdenerwowana. – Myłeś włosy? – rzuciłam z głupia frant. – Nie, dlaczego? – zdziwił się. – Ładnie pachniesz – stwierdziłam, choć tak naprawdę śmierdział papierosami. A jednak pod tym smrodem poczułam jakby nutkę perfumowego zapachu. Zdusiłam w sobie złość. W końcu na podstawie snu nie mogłam oskarżyć swojego chłopa o zdradę. Ale następnego dnia, gdy wracałam z zakupów, na własne oczy zobaczyłam Wojtka między samochodami, jak obściskuje się z tamtą kobietą. Kiedy zatem mój mąż znowu wrócił późno do domu, nie wytrzymałam i spytałam wprost, od jak dawna spotyka się z kochanką. Ślubny wybałuszył na mnie oczy. Przyznaję, wyglądał jak wcielenie niewinności. – Jaką kochanką? – wydukał zdumiony. – Przez cały czas byłem w pracy. – A po pracy wzięliście sobie wspólną kąpiel, co? – syknęłam przez zęby. – O co ci chodzi? – stawiał się. – Mówię o tej młodej flądrze z tamtego bloku – wskazałam budynek za oknem. – Chyba pomyliłaś mnie z kimś innym – westchnął i ruszył w stronę kuchni. – Babcia mówiła, że jak coś się przyśni, to tak na pewno się stanie! – zawołałam. – Przyśniło ci się, że cię zdradzam? – spojrzał na mnie rozbawiony. – Kobieto, coś ty sobie znowu ubzdurała? – Nic sobie nie ubzdurałam! Ja wiem! – krzyknęłam. – Możemy to… sprawdzić. Zgodził się, choć niechętnie. Mruczał pod nosem, że chyba zwariowałam, ale włożył tę swoją kurtkę ze śmiesznym żółtym zygzakiem na plecach i szalik w kratkę, którym teraz miałam ochotę go udusić. Potem zaprowadziłam go do bloku, przed którym niedawno go widziałam. Wjechaliśmy na ostatnie piętro i zatrzymaliśmy się pod drzwiami mieszkania oznaczonymi numerem siedemdziesiąt trzy. – Nadal się wypierasz? – warknęłam groźnie w jego stronę, zanim jednak zdążyłam nacisnąć dzwonek, drzwi się otworzyły. Stanął w nich mężczyzna w identycznej kurtce jak ta Wojtka i takim samym szaliku. Ale to jeszcze nic. Miał twarz niesamowicie podobną do twarzy mojego męża, a czupryna i wąsy sprawiały, że wyglądał jak jego sobowtór. Zamurowało mnie. Na szczęście mój Wojtek wykazał się większym refleksem. – Przepraszam, czy to mieszkanie państwa Nowickich? – zapytał faceta. Zaskoczony facet pokręcił głową. – Mówiłem ci, że to nie w tym bloku – powiedział mój mąż, po czym wziął mnie za rękę i poszliśmy w stronę windy. Kiedy tylko wróciliśmy do domu, chwycił mnie za ramiona i spojrzał mi w oczy. – Byłaś o mnie zazdrosna? – spytał. Pokręciłam głową, zawstydzona. – Byłaś o mnie zazdrosna – stwierdził z naciskiem Wojtek, a ja poczułam się niczym słabnący bokser, którego silny przeciwnik zagania do narożnika ringu. – Przyznaj się, bo do końca życia nie dam ci spokoju! Zamiast odpowiedzieć, pociągnęłam go za sobą do sypialni. To była jedna z najpiękniejszych naszych małżeńskich nocy… Więcej listów do redakcji:„Powiedziałem żonie: »Sorry skarbie, ale nasz czas minął« i odszedłem do młodej kochanki. Chciałem poczuć, że żyję”„Wybaczyłam mężowi seks ze stażystką, bo każda zdrada ma swoją przyczynę. Ja też byłam winna, że poszedł do innej”„Nie odeszła do kochanka, ale dlatego, że coś się skończyło... To bardziej boli niż zdrada”
„Mam 24 lata i jestem prawiczkiem. Do niedawna miałem na tym punkcie obsesję i za wszelką cenę chciałem się z kimś przespać”
Było mi wstyd, że nie przekroczyłem jeszcze tej „granicy”. Ale może dobrze, że poczekałem?
Nie wiedzą o tym moi kumple ani dziewczyna, z którą się spotykam. Bo to przecież obciach. Dlaczego dorosły, zdrowy facet nie wie, co to seks? Zacznę od początku… Jako nastolatek byłem chudy i pryszczaty. Dziewczyny, owszem, interesowały mnie, ale podziwiałem je na odległość. Byłem tak zakompleksiony, że nie odważyłbym się do żadnej podejść. Jednak okres dojrzewania na szczęście kiedyś się zakończył. Cera mi się poprawiła, a ponieważ w liceum zacząłem chodzić na siłownię, to nabrałem też trochę tężyzny. W klasie maturalnej zorientowałem się, że nie mam już problemów z poznawaniem dziewczyn. To one mnie podrywały! Chciałem zrobić to jak najszybciej... Pierwszą, z którą się spotykałem, była Andżelika. Miałem 19 lat i moje hormony buzowały. Dniami i nocami myślałem tylko o seksie. Chciałem to zrobić jak najszybciej. Miałem nadzieję, że moja dziewczyna ma podobne podejście do tej sprawy. – Jeszcze nie. Jeszcze za wcześnie – usłyszałem od Andżeliki, kiedy próbowałem jakichś śmielszych pieszczot. – A kiedy? – dopytywałem. – Nie wiem, zobaczymy – odpowiadała. Nie chciałem jej wykorzystywać ani do niczego zmuszać. Mijały więc kolejne miesiące. Stanęliśmy na pieszczotach od pasa w górę i dalej ani rusz. Tymczasem mój ojciec zaprosił mnie na męską pogawędkę… – Synu, mama kazała mi z tobą pogadać. Sama się wstydzi… – westchnął. – Powiem więc wprost: zabezpieczajcie się z Andżeliką! Wiem, że w twoim wieku wszyscy to robią. Nie jesteśmy z mamą zacofani. Ale pamiętaj o prezerwatywach! – Tato, wiem – bąknąłem zażenowany. Nie chciałem mówić ojcu, że nakładanie prezerwatywy przećwiczyłem dawno temu, tyle że ta nauka do niczego mi się jeszcze nie przydała… Jakoś tak głupio mi było. – W porządku, chciałem się tylko upewnić – tata wyraźnie się uspokoił. – Dziecko w waszym wieku to byłaby tragedia! Zależało mi na Andżelice i wciąż cierpliwie czekałem. Zbliżała się studniówka. Miałem nadzieję, że w tak wyjątkowym dniu moja dziewczyna nabierze ochoty, żeby pójść na całość. Wyszło inaczej. Zupełnie inaczej. Kilka tygodni przed studniówką Andżelika mnie rzuciła. Nie chciała powiedzieć dlaczego. Chodziłem załamany i zastanawiałem się, co zrobiłem źle. „Może byłem zbyt nachalny?” – myślałem. Ale szybko przestałem się obwiniać. Jak się okazało, moja dziewczyna poznała nowego faceta. Aż 9 lat starszego ode mnie! Jak powiedzieli mi znajomi, Andżelika i ten gość wyjeżdżali na weekendy, na których z pewnością nie poprzestawali na patrzeniu sobie w oczy i trzymaniu się za rączkę. Byłem wściekły! Liczył się dla mnie tylko seks Po samotnej studniówce postanowiłem zmienić taktykę. Zacząłem częściej wychodzić z kumplami i rozglądać się za seksownymi, a nawet nieco rozwiązłymi dziewczynami. Chciałem jak najszybciej przeżyć swój pierwszy raz i poczuć się jak dorosły facet, a nie gówniarz. Milenę poznałem na jakiejś dyskotece. Była piękna, dwa lata starsza ode mnie i nosiła się bardzo odważnie: krótka spódniczka, głęboki dekolt, szpilki… Po kilku randkach, kiedy dowiedziałem się, że jej rodziców nie będzie w domu, zaproponowałem, że ją odwiedzę. Byłem pewny, że taka dziewczyna ma już doświadczenie w „tych” sprawach i nie będę musiał dopraszać się o seks. – Jeszcze nie teraz – usłyszałem, kiedy całowaliśmy się, a ja próbowałem włożyć rękę pod jej krótką spódniczkę. – Dlaczego?! – nie mogłem uwierzyć. – Po prostu musimy się lepiej poznać – wyjaśniła zdecydowanym tonem. – Jak to? Jesteś dziewicą? – dopytywałem, coraz bardziej zdziwiony. – Nie – wzruszyła ramionami – ale koleżanki powiedziały, że miałam już zbyt wielu facetów. No to postanowiłam z następnym poczekać dłużej… – zachichotała. Byłem zaskoczony jej szczerością. Po co mówiła mi, że miała tylu facetów przede mną?! Kobiety chyba ukrywają takie rzeczy! Poza tym – do cholery! – dlaczego to właśnie ja miałem być tym pechowcem, przy którym postanowiła sporządnieć? Ale podobała mi się, więc stwierdziłem, że zaczekam. Tak, wiem, znowu to samo… Kiedy Milena po raz pierwszy przyszła do mojego domu, mamie na jej widok wypadła cukiernica z ręki. Nie ma się co dziwić. Moja dziewczyna miała na sobie tak krótką spódniczkę, że ledwo przysłaniała jej zgrabny tyłeczek. Dzień później mój tata poprosił mnie na rozmowę w cztery oczy… – Właściwie to mama chciała z tobą pogadać, ale znów zabrakło jej odwagi… – oznajmił mi z westchnieniem. – Czy ty nie przesadzasz z tymi dziewczynami?! – Ale o co chodzi? – Dopiero co spotykałeś się z Andżeliką, a teraz ta Milena. Ona tak chodzi po ulicy? Z tyłkiem na wierzchu? Nie zaprzeczę, wygląda całkiem apetycznie, ale… – Tato! – zawołałem oburzony. – Mama się o ciebie martwi. Jedynakiem w końcu jesteś. Myśli, że za bardzo szalejesz, i któraś w końcu z tobą zaciąży. – Bądź spokojny, nie zaciąży – mruknąłem. – A Milena wcale nie jest taka wyuzdana. Ona tak tylko…hm, tak wygląda… – Jasne – rzucił ugodowo tata. – Czy mogę już iść? – westchnąłem. – Idź, synu, idź… Aaa! I pamiętaj o prezerwatywach. – krzyknął na koniec. Nadal spotykałem się z Mileną, a moich kumpli skręcało z zazdrości. – Ale rakieta! Oj, pewnie cię nie oszczędza! – komentowali, widząc mocno wymalowaną Milenę w kolejnej kusej kreacji. Podejrzewałem, że wszyscy moi koledzy są już doświadczeni w sprawach seksu, więc nie mówiłem im, jak naprawdę wygląda moje pożycie z tą „rakietą”… Po miesiącu Milena powiedziała: – Moich rodziców dziś nie będzie… Wrócą naprawdę późno… Przyjdziesz? Wiedziałem, o co chodzi, i podskoczyłem z radości. O umówionej porze pobiegłem do jej domu. Milena otworzyła mi drzwi ubrana tylko w seksowną bieliznę. Chwyciła mnie za rękę i zaprowadziła do swojego pokoju. Tam od razu zabrała się do rzeczy. Usiadła na mnie okrakiem, wsadziła mi rękę w spodnie i zaczęła pieścić, a ON… nawet nie drgnął! Nigdy bym nie uwierzył, że coś takiego przydarzy mi się przy prawie nagiej kobiecie. Na dodatek tak atrakcyjnej! – Co ci jest? –zdziwiła się Milena. – Nie wiem, to chyba nerwy… – odparłem purpurowy ze wstydu. – Namawiasz mnie na seks, a nawet nie wiesz, jak się do tego zabrać?! – spojrzała na mnie zdziwiona i… parsknęła śmiechem. Stałbym się pośmiewiskiem… Jeszcze nigdy nie czułem się tak upokorzony. Zerwałem się z łóżka i wybiegłem od niej w popłochu. Milena więcej się do mnie nie odezwała. Ja do niej też nie. Długo nie mogłem zapomnieć o moim niedoszłym pierwszym razie. Bardzo to przeżyłem. Na samą myśl, że mogłoby mnie to spotkać jeszcze raz, wpadałem w panikę. Znów, jak dawniej, zacząłem unikać dziewczyn. Trwało to kilka lat, dopóki, już na studiach, nie poznałem Eweliny. Ja pierwszy wpadłem jej w oko. Zagadała mnie przed jakimiś zajęciami i poprosiła o pożyczenie książki. Później coraz częściej rozmawialiśmy, aż zaproponowała wspólne wyjście na piwo. Zostaliśmy parą. Jej już nie namawiałem na seks. Razem studiowaliśmy i mieliśmy wspólnych znajomych. Przecież Ewelina mogła opowiedzieć komuś, jak nieudolny jestem jako facet. Stałbym się pośmiewiskiem… Unikałem więc spotkań sam na sam. Najczęściej widywaliśmy się w miejscach publicznych, gdzie przytulaliśmy się, rozmawialiśmy i… było cudownie. Stawaliśmy się sobie coraz bliżsi. Ewelina była najfajniejszą dziewczyną, jaką do tej pory poznałem. Zdałem sobie sprawę, że się w niej zakochałem. Spotykaliśmy się już cztery miesiące, a ja ani razu nawet nie wspomniałem o seksie. Ewelina okazała się odważniejsza ode mnie. Pewnego wieczoru, kiedy wracaliśmy z kina, pierwsza zaczęła temat. – Jesteś inny niż faceci, których znałam… – Bo taki przystojny? – zażartowałem. – To też! Ale chodzi mi o… Pewnie wiesz o co. Każdy z moich poprzednich facetów chciał od razu zaciągnąć mnie do łóżka. A ty się nie spieszysz, chcesz mnie lepiej poznać… Podoba mi się to! – Zależy mi na tobie – zapewniłem ją. – Pewnie jesteś przyzwyczajony do innych dziewczyn. Odważniejszych. Ja się trochę krępuję, bo… nigdy tego nie robiłam. Wiem, że to teraz niemodne, ale jakoś tak wyszło… – wyznała mi wtedy Ewelina. – Kocham cię – powiedziałem to pierwszy raz w życiu, a potem ją przytuliłem. Nasz pierwszy raz na pewno będzie niezwykły. Może warto było dłużej poczekać? Więcej prawdziwych historii: „Wyjechałem na urlop z miłą i skromną dziewczyną. Godzinę później wracałem z narzekającym, rozwydrzonym babsztylem” „Miałam wszystko, ale zostawiłam kochającego męża dla kochanka, bo mnie nudził. Teraz zmieniłam zdanie i chcę wrócić” „Mąż nagle zaczął dawać mi drogie prezenty i stał się wyjątkowo czuły. Dziad mnie zdradza - jestem tego pewna” „Podczas imprezy firmowej wdałam się we flirt z klientem. Zupełnie zapomniałam, że w domu czeka na mnie mąż”
„Bałam się związać z facetem na wózku. Dopiero kiedy prawie go straciłam odkryłam, że nie mogę bez niego żyć”
Poznaj prawdziwą historię Roberta, który jeździ na wózku inwalidzkim i tak samo, jak inni zasługuje na miłość.
Wpadłam do metra w ostatniej chwili – prosto na… wózek, na którym siedział jakiś facet. I, co tu dużo kryć, z rozpędu zwyczajnie usiadłam mu na kolanach. Myślałam, że umrę ze wstydu. – Strasznie pana przepraszam! Zaczęłam się gramolić, czerwona ze wstydu. Sama nie wiem, jak to się stało... Pociąg gnał przed siebie, kołysząc się na boki, co wcale nie ułatwiało mi wstawania. Wśród pasażerów rozległ się pomruk dezaprobaty. Nic dziwnego, przecież wpadłam z impetem na osobę niepełnosprawną. – Naprawdę nie chciałam – zapewniłam jeszcze raz tego młodego człowieka, bojąc się nawet na niego spojrzeć. Musiał być wściekły… Wykonałam kolejną próbę, aby wstać, chociaż kompletnie nie było czego się przytrzymać. Boku wózka? A jeśli przez to się przewróci?! Jeszcze by tylko tego brakowało… Po sekundzie jednak zorientowałam się, że ktoś mi podaje rękę. Odruchowo ją złapałam i silne męskie ramię wywindowało mnie do góry. Stanęłam mocno na nogach, powiedziałam grzecznie „Dziękuję” i dopiero wtedy spojrzałam, czyja to była ręka. Z trudem dotarło do mnie, że… tego niepełnosprawnego mężczyzny, na którego kolanach przed chwilą siedziałam! To on mnie podniósł niczym dźwig. Musiałam mieć głupią minę, gdy to sobie uświadomiłam, bo stłumił śmiech. Natrafiłam na jego rozbawione spojrzenie i… spiekłam raka. „Boże, jaki ten facet jest przystojny!” – przebiegło mi przez głowę. Zupełnie się tego nie spodziewałam. – Strasznie mi głupio, okropnie pana przepraszam – powtórzyłam chyba po raz tysięczny, starając się nadać mojemu głosowi normalne, czyli mocne brzmienie. – Ależ cała przyjemność po mojej stronie – zapewnił mnie, szczerząc białe zęby. Posłał mi przy tym takie spojrzenie, jakby rzeczywiście miał ochotę, żebym nadal siedziała mu na kolanach. Rany, on mnie podrywa! – pomyślałam w lekkiej panice, a co dziwniejsze, zareagowało na to moje ciało. Kiedy zmierzył mnie spojrzeniem swoich zielonych oczu, poczułam, jak cała płonę, i nie była to tylko kwestia puchowej kurtki, w której faktycznie często się grzałam w komunikacji miejskiej. „No i za nic się teraz nie rozepnę” – pomyślałam, jednocześnie uświadamiając sobie, że wprawdzie pod spodem mam służbową białą bluzkę, ale nie jest ona taka sobie zwyczajna, tylko w miarę seksowna, z dość głębokim dekoltem. W mojej firmie niby obowiązywał dress code, ale koleżanki i ja umilałyśmy sobie tę biało-czarną monotonię, jak tylko potrafiłyśmy. Kiedy teraz wyobraziłam sobie, że mężczyzna na wózku zobaczy ten dekolt i może nawet kawałek wystającego z niego, koronkowego stanika – znów zalała mnie fala gorąca. „Boże, ja chyba kompletnie zwariowałam!” – uznałam w końcu i poczułam, że… muszę natychmiast wysiąść. Na najbliższej stacji! – Dziękuję, przepraszam! – wydukałam zupełnie bez sensu, kiedy pociąg zatrzymał się po chwili. – Już pani wysiada? Szkoda – usłyszałam. – Tak. Do widzenia! – rzuciłam w przestrzeń i wyskoczyłam na peron. Drzwi wagonu zamknęły się za mną. Pociąg odjechał. Poczułam ulgę. Po chwili spojrzałam na wyświetlacz, następny pociąg miał podjechać za trzy minuty. Jak dobrze, że stamtąd uciekłam… Znów wsiadłam do wagonu. Dwie minuty później dojechaliśmy do kolejnej stacji i tam, ku swojemu zdumieniu, na peronie zobaczyłam tego mężczyznę na wózku! W dodatku wcale nie zmierzał do wyjścia, tylko siedział, jakby na kogoś czekając. Kogoś, kto przyjedzie następnym pociągiem… Mój wagon zatrzymał się dokładnie naprzeciwko niego. Dostrzegł mnie i przez jego twarz przebiegł cień uśmiechu. Wpatrywałam się w niego zaskoczona, wzrokiem zahipnotyzowanego królika, gdy wjechał wózkiem do wagonu.– Dzień dobry. Znowu się spotykamy! – powiedział, a ja uświadomiłam sobie, że ten facet zrobił to, bo mnie przejrzał. Domyślił się, że wysiadłam z jego powodu i że wsiądę do kolejnego pociągu, więc postanowił pospieszyć za mną. W takiej sytuacji żadne kłamliwe tłumaczenia nie miały sensu. Zrobiłam więc jedyną rzecz, jaką mogłam zrobić – roześmiałam się. – Mam na imię Robert, a pani? – zapytał. – Dominika – odparłam, myśląc jednocześnie: „Matko, jest naprawdę przystojny!”. Zaraz jednak pojawiła się refleksja: „Ale jeździ na wózku, ty wariatko!” I znowu: „Jaka szkoda… Jest naprawdę niezły”. W mojej głowie trwała gonitwa myśli. Robert, gdyby stał na własnych nogach, byłby naprawdę ideałem, łamaczem damskich serc. Widać było, że Bóg nie poskąpił mu wzrostu. O dziwo, miał także nieźle wyrobione mięśnie. I ta szlachetna twarz naznaczona siateczką pierwszych zmarszczek… „Jest chyba niedużo po trzydziestce,tak jak ja” – pomyślałam. – Uciekła pani przede mną – stwierdził. – Tak – pokiwałam głową. – Strasznie się zawstydziłam, że na pana wpadłam. – Nawet mimo tego, że wcale mi to nie przeszkadzało? – spojrzał na mnie z ukosa. – Nawet… – potwierdziłam. – Sam pan rozumie, z zasady nie siadam obcym mężczyznom na kolanach… Pokiwał głową. – Lubi pani chodzić do kina? – zapytał. „No, no. Konkretny gość. Nie traci czasu!” – przebiegło mi przez głowę. – A skąd pan wie, że nie mam męża? – zapytałam z uśmiechem. – Nie nosi pani obrączki – wyjaśnił. – To o niczym nie świadczy! – A ma pani? – zapytał. – Nie mam – przyznałam. – W taki razie: czy lubi pani chodzić do kina? – uśmiechnął się. – Lubię – zaczynało mnie to bawić. – A mogę panią zaprosić? Wiedziałam, że do tego zmierza, i miałam zamiar odmówić mu w taktowny sposób, ale nieoczekiwanie z moich ust padło: – Może pan. Gdy wysiadł dwa przystanki dalej, długo odprowadzałam go spojrzeniem. A potem uznałam, że chyba mi odbiło. Dałam swój numer telefonu dopiero co poznanemu facetowi, w dodatku inwalidzie, i jeszcze umówiłam się z nim na sobotę do kina! A gdyby nie był niepełnosprawny? Czy postąpiłabym tak samo? Przecież to obcy facet! Mógłby nawet być niebezpieczny! Naprawdę to zrobiłaś? – zawołała Anka, której zwierzyłam się kwadrans później. – Z litości? – Dlaczego uważasz, że się nad nim litowałam? – zapytałam. – Powiedziałaś, że jeździ na wózku… – Powiedziałam też, że jest przystojny. – Jakoś nie umiem sobie tego wyobrazić – powiedziała szczerze Anka. Ja też nie umiałam. Nigdy wcześniej nie było w moim otoczeniu nikogo, kto by się poruszał inaczej niż o własnych siłach. Aż do tamtej sceny w metrze, która wydarzyła się rok temu, niepełnosprawny kojarzył mi się z kimś starym, zniedołężniałym albo opóźnionym w rozwoju. W każdym razie na pewno nie z atrakcyjnym, młodym facetem. „Ulegam stereotypom – uznałam, odganiając natrętne myśli, czy na pewno dobrze zrobiłam, i… jak będzie w kinie. Pierwsza randka... Było wspaniale. Robert zaparkował swój wózek obok mnie. Wcześniej zapytał, jakie filmy lubię, i bezbłędnie wybrał świetny kryminał. Akcja trzymała w napięciu, bawiłam się doskonale. Także później, gdy poszliśmy do kawiarni na lampkę wina. Robert powiedział, że jest informatykiem i pracuje w korporacji. Zaimponowało mi, że najwyraźniej nie przejmował się swoim stanem. Był doskonale ubrany, zachowywał się swobodnie. Wprawdzie zupełnie się na tym nie znam, ale nawet jego wózek wydał mi się nowoczesny. A, co najważniejsze, znakomicie się czułam w jego towarzystwie. Okazał się oczytany, lubił podobną muzykę jak ja… No i był rozmowny. – Naprawdę jesteś informatykiem? Myślałam dotąd, że wszyscy informatycy to mruki – powiedziałam mu szczerze. Roześmiał się. Kiedy wsiedliśmy do metra, nie zauważyłam, żeby szykował się do wyjścia na swoim przystanku. – Przegapisz swoją stację – powiedziałam. – Odprowadzę cię pod dom. – Ależ naprawdę nie trzeba! – Daj spokój – uciął dyskusję. – Mężczyzna powinien odprowadzić kobietę, upewnić się, czy jest bezpieczna. „A w czym ty mi, człowieku, pomożesz, jeśli ktoś mnie napadnie?” – pomyślałam i natychmiast się zawstydziłam. Robert odprowadził mnie pod sam blok i nie pożegnał się ze mną, dopóki nie umówiłam się z nim na kolejne spotkanie. – Miłych snów – powiedział wtedy zadowolony, a ja się uśmiechnęłam. W domu analizowałam nasze spotkanie ciągle od nowa i od nowa. Musiałam przyznać, że Robert mi się podoba, bez dwóch zdań. Ale… Pojawiło się w mojej głowie także wiele pytań, z których jedno następnego dnia zadała moja przyjaciółka. – A skąd wiesz, że on może…? – Co może? – zapytałam, chociaż wiedziałam przecież, o co jej chodzi. – No, kochać się! Nie udawaj głupiej! – Nie wiem, czy może, ale… podobno niedowład nóg nie musi iść w parze z problemami z potencją – odparłam. – Zdążyłaś już sprawdzić w internecie – domyśliła się od razu Anka. Zarumieniłam się, bo faktycznie sprawdziłam. I nieco odetchnęłam, gdyż naprawdę zaczęłam erotycznie fantazjować o Robercie już po pierwszym naszym spotkaniu, a co dopiero mówić o następnych. Chociaż… za każdym razem w tych moich fantazjach on wcale nie jeździł na wózku, tylko poruszał się zupełnie normalnie, na dwóch nogach. Obejmował mnie w talii, kiedy szliśmy razem, stykając się biodrami – ja na swoich ulubionych wysokich obcasach, on i tak o głowę ode mnie wyższy. Kiedyś zapytałam go, ile ma wzrostu. – Metr dziewięćdziesiąt dwa – odparł bez wahania, po czym ja się zaczerwieniłam, uzmysławiając sobie, że to pytanie było nie na miejscu, bo mogło sprawić mu przykrość. Pomyślałam także, że nawet nie wiem, czy Robert urodził się już niepełnosprawny, czy stał się takim dopiero potem. Nigdy o tym nie rozmawialiśmy. Żadne z nas nie zaczynało tematu: ja nie chciałam się wyrywać, on najwyraźniej nie miał ochoty opowiadać... Przez długi czas kwestia jego niepełnosprawności jakoś tak wisiała między nami. Jeździł na wózku, a ja starałam się tego nie zauważać. Ale to były pozory… Dopiero spotykając się z osobą niepełnosprawną, zaczęłam rozumieć, ile ona wszędzie w mieście napotyka barier. Gdy szłam sama czy z moim byłym chłopakiem, żadne z nas nie myślało, którędy idziemy. Z Robertem musiałam iść tak, aby nie natrafić na schody czy inną przeszkodę. – Przepraszam cię – mówił wiele razy, gdy te przeszkody nagle przed nami wyrastały. – Ależ za co? To przecież nie jest twoja wina! – mówiłam i zapewniałam go, że chodzenie naokoło wcale mi nie przeszkadza. Nie była to prawda. W naszej relacji przeszkadzało mi bardzo, że Robert jeździ na wózku i wszędzie, gdzie się pojawimy, zwracamy na siebie uwagę. Krępowało mnie to. Krępowały mnie spojrzenia ludzi. „Ona taka ładna, a on? Kaleka…” Byłam wściekła na nich, że nie zauważają (tak zakładałam), jak bardzo Robert jest przystojny. Był dla nich gorszy tylko dlatego, że nie mógł stanąć na własnych nogach. Jednak powoli dotarło do mnie, że chyba nie mam prawa potępiać tych ludzi, bo ja zachowuję się tak samo jak oni… Chociaż umawiam się z Robertem na kolejne spotkania, bo sprawiają mi one przyjemność, to nie myślę o wspólnej z nim przyszłości. Nie reaguję, gdy daje mi wyraźnie do zrozumienia, że chciałby już czegoś więcej. Nie jestem także gotowa, aby przedstawić go moim znajomym. Ba, nawet im o nim nie wspomniałam! No, tylko Ance, która po chyba setnym moim wyznaniu, że naprawdę nie wiem, co czuję do Roberta i czy w ogóle coś czuję, powiedziała mi szczerze: – Wiesz co? Skoro do tej pory nie jesteś pewna, to być może nigdy nie będziesz… Nie wydaje ci się przypadkiem, że go zwodzisz? Tymi spotkaniami rozbudzasz w nim niepotrzebnie nadzieje… – Ale ja go przecież naprawdę lubię – wyjaśniłam jej pospiesznie. – Tylko że jemu twoje „lubię” nie wystarczy, on chce związku. I im szybciej mu powiesz, że nie zamierzasz się z nim wiązać, tym lepiej – podsumowała mnie Anka. Miała rację, ale… nie potrafiłam tak po prostu powiedzieć Robertowi, że nie interesuje mnie jako mężczyzna, i przestać się z nim spotykać. Wolałam poczekać na okazję. Nasunęła się sama. Walentynki… Zbliżało się święto zakochanych, a ja miałam nieodparte wrażenie, że Robert coś dla mnie szykuje. Spanikowałam. „Teraz albo nigdy!” – pomyślałam i kiedy zapytał mnie, co robię tego dnia, powiedziałam sztucznie niefrasobliwym tonem: – Wyjeżdżam. Spojrzał na mnie zaskoczony. – A gdzie? – zaciekawił się. – Mój były chłopak zaprosił mnie na kilka dni nad morze. Wiesz, wygląda na to, że do siebie wrócimy – kłamałam, a serce omal nie wyskoczyło mi z piersi. Robert miał nieprzeniknioną minę. – Aha – powiedział, gdy skończyłam. – Zobaczymy się po twoim powrocie? – No pewnie! – odetchnęłam z ulgą, że chyba udało mi się przesunąć naszą znajomość na czysto przyjacielskie tory. No, ale teraz faktycznie musiałam wyjechać na te nieszczęsne Walentynki. Pomyślałam, że jeśli zostanę w mieście, to Robert gotów mnie gdzieś wyśledzić. Wiedział, gdzie pracuję, gdzie mieszkam. Wiadomo, co mu strzeli do głowy? Nie mogłam pozwolić na to, żeby moje łgarstwo wyszło na jaw. Klnąc na czym świat stoi na ceny, które oczywiście z powodu święta zakochanych poszły w górę, wykupiłam nocleg w jakimś pensjonacie nad morzem. „Dobrze zrobią mi spacery po plaży… – pomyślałam. – Uspokoją mnie…”. Kiedy jednak dotarłam nad morze, wcale mi to nie dało ukojenia. Wręcz przeciwnie! I to wcale nie z powodu prowadzących się za rączki zakochanych par, które paradowały po prostu wszędzie. Nie – ja po prostu nie mogłam dojść do ładu ze swoimi uczuciami! Chciałam zapomnieć o Robercie, a jednocześnie tak bardzo za nim tęskniłam… Już drugiej nocy miałam dziwny sen, w którym się z nim kochałam, chociaż… tym razem doskonale pamiętałam, że Robert nie może chodzić. Mimo to było wspaniale! Po śniadaniu wyszłam na spacer, z mocnym postanowieniem, że wszystko sobie jeszcze raz przemyślę. Ale szłam, szłam… i nie mogłam dojść do żadnych rozsądnych wniosków. W końcu zmarzłam na kość, więc należało szybko wrócić do pensjonatu, żebym się nie przeziębiła. Gdy poprosiłam o klucz, recepcjonistka wręczyła mi go ze słowami: – Ktoś na panią czeka w kawiarence. – Kto? – zdziwiłam się. Byłam pewna, że to pomyłka. Przecież nikt nie wiedział, gdzie jestem. Nie powiedziałam o tym nawet przyjaciółce. – Jakiś mężczyzna. Przystojny – uśmiechnęła się dziewczyna i puściła do mnie oko. Zaciekawiona poszłam do kawiarni. Przy stoliku pod oknem siedział Robert. Stanęłam jak wryta i nawet nie spytałam go, co tu robi, bo przecież dobrze wiedziałam. Przyjechał i przyłapał mnie na kłamstwie. Na głupiej historyjce o byłym narzeczonym, którą mu sprzedałam. Rany boskie, ale się wygłupiłam! – Skąd wiedziałeś? – zapytałam prosto z mostu, bo nie było już sensu kłamać. – Kiedy mi powiedziałaś o byłym chłopaku, miałaś taką samą minę jak wtedy, gdy uciekłaś przede mną z metra. Wtedy cię dogoniłem i teraz postanowiłem zrobić to samo – powiedział spokojnie. Westchnęłam ciężko. Robert był naprawdę inteligentnym mężczyzną. – Mam wątpliwości – wyznałam. – A kto ich nie ma? – rzekł ciepło. – Myślisz, że ja się nie waham? Zdumiałam się. A niby dlaczego miałby?! Nie mieściło mi się w głowie coś takiego. „Przecież to nie ja jestem niepełnosprawna!” – ledwo to pomyślałam, zawstydziłam się. W tym całym pomieszaniu zmysłów zupełnie zapomniałam, że Robert, jak każdy inny człowiek, ma prawo zastanawiać się, czy będzie mu ze mną dobrze. – Przepraszam cię… – wyszeptałam. – Za co? – Za wszystko – powiedziałam. – Za to, że cię okłamałam, i za to, że nie potrafię zadać pytania, które mnie nurtuje… – Pytaj – zachęcił mnie. – Dlaczego nie możesz chodzić? – wydusiłam z siebie. – Jak to się stało? – Zostałem pobity. Miałem dwadzieścia dwa lata, stanąłem w obronie pewnej dziewczyny. Nie znałem jej. Szedłem ulicą i zobaczyłem, że zaczepiają ją jacyś kolesie. Faceci, którzy ją szarpali, pobili mnie do nieprzytomności. Połamali żebra, nogę, a najgorsze, że uszkodzili mi także kręgosłup. A wiesz, co było w tym najzabawniejsze? – zadumał się. – To byli koledzy tej dziewczyny, więc nie stanęła w mojej obronie, a potem jakby nigdy nic poszła z nimi na piwo – zaśmiał się Robert gorzko, po czym dodał: – Ale to nie jest to pytanie, które tak naprawdę chciałaś mi zadać, prawda? Spłoniłam się. – Ułatwię to nam obojgu. Tak. Mogę się kochać. Jestem seksualnie sprawny. Przynajmniej tyle u mnie działa tam, na dole – powiedział, zwieszając głowę. Nie czekałam dłużej. Wzięłam jego twarz w obie ręce i pocałowałam go namiętnie. Sama nie wiem, jak to się stało, że nagle siedziałam mu na kolanach. Tak jak wtedy, kiedy się poznaliśmy. A potem pojechaliśmy długim korytarzem do mojego pokoju, gdzie… no cóż… Było po prostu cudownie. Więcej prawdziwych historii: „Twój narzeczony to ideał? Lepiej weź go w podróż przedślubną, bo możesz się rozczarować jak ja...” „Mąż dla pieniędzy poświęciłby wszystko – nawet rodzinę. Prosiłam, żeby odpuścił, ale w końcu przestałam go poznawać” „Narzeczona chciała, bym dla niej sprzedał firmę i wziął kredyt na 50 tys. złotych. Gdy odmówiłem, rzuciła mnie” „Związałam się z bufonem, który na siłę chciał mnie zmienić, bo nie pasowałam do jego »luksusowego« towarzystwa”
„Mam 35 lat, mieszkam z rodzicami, nigdy w życiu się nie upiłam i... jestem dziewicą. Nigdy nawet nie byłam na randce”
Życie jest po to, by je przeżyć, ale ja mam poczucie, że zmarnowałam już jego połowę.
Kiedy byłam małą dziewczynką, wydawało mi się, że ludzie po trzydziestce to doświadczeni życiem starcy. Tamtego dnia, w dniu swoich trzydziestych piątych urodzin, wciąż czułam się jak nastolatka. Nie miałam pojęcia, jak to jest żyć na własną rękę. być niezależną i wolną osobą. – Gotowa na swój wielki dzień? – zapytała mama. – Myślę, że powinnaś zapleść włosy w kłos. Wyglądasz wtedy najkorzystniej. Jej zadowolony ton głosu nie poprawił mi humoru. W ciągu trzydziestu pięciu lat życia nie zdarzyło mi się doświadczyć niczego, o czym marzyłam. Jedyne, z czego mogłam być dumna, to kariera zawodowa. Gdybym oprócz pracy miała coś więcej, może czułabym się spełniona. Niestety, było inaczej. Uciekłam z domu jak szczyl... Żyłam i odnosiłam sukcesy wyłącznie w laboratorium. Poza nim byłam nikim. – Czemu nic nie mówisz? – spytała mama, wyglądając z kuchni. – Którą sukienkę włożysz? Tata postanowił ubrać się bardzo elegancko, w ten grafitowy garnitur. Nie możemy od niego odstawać. Dosłownie w chwili, kiedy to mówiła, nagle poczułam, jak coś we mnie pęka. Zdałam sobie sprawę, że jeśli natychmiast czegoś nie zmienię, to nie przeżyję dzisiejszego dnia, ani tym bardziej reszty swojego życia. – Mamo, chciałabym cię o coś prosić – odezwałam się nieśmiało. – Ależ oczywiście, kochanie. To twój dzień! – zaszczebiotała. Na chwilę zapadła cisza, następnie mama ostrożnie zajrzała do łazienki, w której robiłam sobie lekki makijaż, i posłała mi zdziwione spojrzenie. Jej jasne włosy były misternie uczesane i polakierowane, przez co przypominały kask hokeisty. – Źle się czujesz? – Chcę dziś zrobić coś innego. Chcę ten dzień spędzić… po swojemu. Bez was . Mama gwałtownie zamrugała, wyraźnie zaszokowana moją prośbą. – Ależ to absurd! Wiedziałam, że zrobi wszystko, żeby postawić na swoim. Będzie mnie przekonywać do skutku. Na każdy mój racjonalny argument odpowie emocjonalnym szantażem. Mój analityczny umysł nigdy nie radził sobie z rozchwianymi reakcjami mamy. Nie potrafiłam przewidzieć, jak się zachowa, i to mnie przerażało. Kochałam porządek i bezpieczną przewidywalność Jeśli chcę postawić na swoim, muszę uniknąć konfrontacji. Dlatego nie patrząc na mamę, wyszłam z łazienki, chwyciłam torebkę i… uciekłam z domu. Pierwszy raz w życiu postąpiłam tak niegrzecznie. Zawsze robiłam to, czego oczekiwali ode mnie rodzice. Nawet włosy czesałam tak, jaka chciała tego matka. Szłam powoli ulicą, zastanawiając się, co powinnam zrobić z dzisiejszym dniem. W głowie miałam pustkę. Na szczęście był ktoś, kogo mogłam poprosić o radę. Agata. Nie nazywałam jej otwarcie przyjaciółką, bo nie wiedziałyśmy o sobie absolutnie wszystkiego. Właściwie to ona o mnie niewiele wiedziała. Nie przepadałam za zwierzeniami. Mimo to mogłam zaryzykować stwierdzenie, że się lubiłyśmy, choć byłyśmy jak noc i dzień. Poznałyśmy się na jakiejś konferencji i utrzymywałyśmy kontakt. Było późne sobotnie popołudnie. Mogłam liczyć tylko na nią. Wyraźnie zaskoczył ją mój telefon, od razu jednak złożyła mi życzenia. Przyznała się też, że to Facebook powiadomił ją o moim święcie. Sama by nie pamiętała. Bardzo ceniłam sobie tę jej szczerość. Sprawiała, że czułam się przy Agacie bezpiecznie. Koleżanka nie należała do kobiet, które uwielbiają te dziwaczne towarzyskie gierki i babskie manipulacje. Moja mama była w nich mistrzynią. – Wiem, to pewne dziwnie zabrzmi, i prośba jest nagła, ale… ale chciałabym, żebyś spędziła ze mną dzisiejszy wieczór. Palił mnie wstyd. Czułam się jak desperatka, jednak powiedziałam to. – Coś się stało? – zaniepokoiła się. – Nie, nic. Poza tym, że moje życie nie ma sensu – wyznałam bez zastanowienia. Agata też się nie wahała i zaprosiła mnie do siebie. Dotarłam tam bez trudu. – No dobra. To powiedz najpierw, na co masz ochotę – poprosiła z uśmiechem, podając mi filiżankę kawy. Popatrzyłam na nią zmieszana. – No więc… chcę iść do klubu. Upić się. Potańczyć. Coś w tym stylu. – Czy ty kończysz dzisiaj szesnaście lat, czy trzydzieści pięć? – zdziwiła się. – Ja jeszcze nigdy nie byłam pijana. Nigdy nie miałam kaca. – To ostatnie akurat możesz sobie darować – zakpiła. – Nie rozumiesz – westchnęłam. – Chciałabym poznać wszystkie odcienie życia. Ale jak mam to zrobić, skoro każdy dzień spędzam w laboratorium, a każdy wieczór w domu, z mamą i tatą? Nigdy nie byłam w klubie… Wszystkie ekscytujące doświadczenia, nastoletnie eksperymenty, studenckie szaleństwa przemknęły obok mnie. Koleżanka długo i uważnie mi się przyglądała, jakby próbowała wyobrazić sobie, jak wygląda moja codzienność. Monotonne życie kogoś, kto tak naprawdę nigdy nie odkrył, kim jest i czego pragnie. – Okej. Chcesz szaleć, będziesz szaleć. Mnie też nie zaszkodzi, jak się trochę wyrwę z tej chałupy. Na początek proponuję wino. Prosto ze sklepu osiedlowego. Polecam! Roześmiana podała mi pełny kieliszek. Zazwyczaj nie piłam więcej niż jedną lampkę, no ale dzisiaj miało być inaczej. Wino było kiepskie i za słodkie, lecz niewątpliwie skuteczne. Czułam, jak policzki robią mi się gorące Agata uśmiechała się coraz szerzej. Coraz głośniej się śmiała. – Dlaczego nadal mieszkasz z rodzicami? – zapytała w pewnej chwili. – Chyba dlatego, że jestem wygodna… i tchórzliwa. – No ale co robisz, jak chcesz kogoś zaprosić? Trochę to dziwne prowadzić faceta do swojego, hm… pokoju – parsknęła. – Faceta? Ja? Proszę cię… – No przecież czasami z kim się spotykasz – nie ustępowała. – Nie. Nigdy nie byłam na randce. Oczy Agaty zrobiły się wielkie jak spodki. – Serio? Wzruszyłam ramionami. – To znaczy, że ty nigdy nie… – Nigdy. Mam trzydzieści pięć lat i jestem dziewicą. Nie nadawałam się do tego. Zawsze miałam problem w komunikowaniu się ze światem. Taki ktoś raczej nie zdołałby stworzyć prawidłowo funkcjonującego związku. Mimo tej bolesnej świadomości od czasu do czasu, niezbyt często, pozwalałam sobie na marzenia. Zastanawiałam się, jak to jest być przytulaną i całowaną. Jak to jest poczuć się piękną. – Nic w tym złego, zdarza się – pocieszyła mnie Agata. Mówiła szczerze. Problem w tym, że ja myślałam inaczej. Że daleko mi do atrakcyjnych kobiet. Nie czułam się nawet przeciętnie ładna. Zwyczajna laboratoryjna mysz. – Może się zdarza, ale nie podoba mi się to – podkreśliłam. – Mam wrażenie, że bez pewnych istotnych doświadczeń mój rozwój, ten emocjonalny, uległ zaburzeniu. – Nie gadaj jak naukowiec. Wszystko z tobą okej. To, że jeszcze nikogo sobie nie znalazłaś, nie znaczy, że jesteś dziwadłem. – Czyżby? Posłałam jej pełne wątpliwości spojrzenie, ale ona z tajemniczym uśmiechem zajęła się przeglądaniem czegoś w telefonie. – Po prostu musisz zrobić pierwszy krok. Wziąć sprawy w swoje ręce? Podała mi swoją komórkę, a ja zerknęłam na jasny ekran. Portal internetowy, który właśnie otworzyła, nosił absurdalną nazwę „Ciacho”. – Co to takiego? – spytałam nieufnie. – Oficjalnie portal randkowy. Nieoficjalnie to oferty chłopców na telefon. – Nie wierzę, że mi to pokazałaś… Jestem aż tak żałosna, że muszę uciekać się do podobnych sposobów?! – jęknęłam. Agata pokręciła głową. – To są profesjonaliści. Nie musisz od razu iść z takim do łóżka. Płacisz mu, a on spędza z tobą czas tak, jak tylko ty sobie życzysz. Naprawdę nie chcesz spróbować? Nie kręci cię, że on będzie na twoje usługi? – Może trochę kręci, ale tylko trochę. Agata uśmiechnęła się figlarnie: – Chcesz zrobić coś szalonego? To zrób. Nic nie stracisz, a możliwe, że będziesz się dobrze bawić z przystojnym facetem. Ja będę w pobliżu. Czujna, zwarta i gotowa, żeby w razie czego przybyć na ratunek. Uświadomiłam sobie, że dzisiejszego wieczoru pierwszy raz (i pewnie ostatni) spędzę czas w towarzystwie mężczyzny, który nie będzie pytał o wyniki moich eksperymentów naukowych. Miałam pieniądze. Mogłam sobie pozwolić na chwilę zapomnienia Który ci się podoba? – zapytała rozbawiona Agata. – Rany, czuję się jak dzieciak w sklepie z cukierkami! Nadal nie wiedziałam, czy to dobry pomysł, ale zaczęłam przeglądać profile mężczyzn oznaczonych jako dostępni na dzisiejszy wieczór. Nie było widać ich twarzy. Zdjęcia tak skadrowano, aby pokazywały jedynie usta i sylwetkę. – A jeśli ja się mu nie spodobam? – zmartwiłam się. – O rany, Jagoda! – wykrzyknęła. – To on ma się podobać tobie! Jeden z nich wydał mi się szczególnie interesujący. Jego uśmiech był pozbawiony irytującej maniery macho. Na wszystkich zdjęciach nosił białą koszulę. Wyglądał na dobrze wychowanego i spokojnego. Agata bez chwili namysłu wysłała wiadomość z pytaniem, czy spotkanie z nim dzisiejszego wieczoru jest możliwe. Po kilku minutach otrzymałyśmy odpowiedź, czy raczej cennik jego usług. W tej swoistej ofercie znajdował się też seks, ale tym nie byłam zainteresowana. Wybrałam opcję niezobowiązującej zabawy i paru wspólnych drinków. – Nie jestem przekonana, że to dobry pomysł. Raczej kiepski, wręcz fatalny – mruczałam, kiedy jechałyśmy na miejsce. – Przestań tyle myśleć – ofuknęła mnie dobrodusznie. – To ma być twoja noc. On ma zadbać o to, żebyś się dobrze bawiła. Pan Ciacho był punktualny. Stał niedaleko wejścia do klubu. Tak jak wszyscy dokoła przeglądał zawartość swojego telefonu. Agata kazała mi do niego podejść i się przedstawić. Sama zajęła kolejkę do wejścia. Stanęłam obok niego i zadarłam głowę. – Przepraszam? To chyba ze mną jest pan umówiony. Naprawdę był profesjonalistą. Kiedy przeniósł na mnie spojrzenie swoich ładnych oczu, nie dostrzegłam w nich rozczarowania ani obrzydzenia. Z wytrenowaną swobodą objął mnie ramieniem i pocałował w policzek. Pachniał cytrusową świeżością. Jeszcze nikt tak atrakcyjny mnie nie dotykał. – Miło cię poznać – powiedział ciepłym barytonem. – Wybrałaś świetne miejsce. Nie umiałam wyczuć, czy mówi szczerze. Pomyślałam jednak, że lepiej się nad tym nie zastanawiać. Przecież płaciłam mu za każdą godzinę spędzoną w moim towarzystwie. – Czym się zajmujesz? – zapytał. – Jestem wirusologiem. – Widać – odparł, przesuwając po mnie swoim jasnym spojrzeniem. – Jak to? Dlaczego? – Kobiety, które spędzają czas w laboratorium, lubią mocno ściągać włosy. – Tak jest wygodniej. – Oczywiście. Ale będziesz wyglądać jeszcze piękniej, jeśli je rozpuścisz. Znowu się uśmiechnął. Stał blisko mnie. Nie był namolny, ale dawał mi do zrozumienia, że przyszedł tutaj dla mnie. Rozpuściłam włosy. Przedstawiłam mu Agatę. Kiedy wreszcie dotarliśmy do huczącego muzyką wnętrza klubu i znaleźliśmy miejsca przy stoliku, poczułam się okropnie. Agata od razu pofrunęła na parkiet. W przeciwieństwie do mnie była w swoim żywiole. – Nie czujesz się tutaj dobrze, co? – zapytał pan Ciacho. – Rzadko bywam w takich miejscach. – A gdzie chciałabyś pójść? Nikt nie trzyma nas tutaj siłą. – Nie wiem. Nie umiałam spojrzeć mu w oczy. Miałam wrażenie, że wszystko o mnie wie i że śmieje się z mojego idiotycznego postępowania. – Hej. Popatrz na mnie. Zrobiłam, o co prosił. Wiedziałam, że nigdy więcej go nie spotkam, ale ujęło mnie jego zaangażowanie. – Mogę cię zabrać gdzieś indziej. – Wolę zostać tutaj. Może się przekonam. Dlaczego robisz to, co robisz? – Lubię uszczęśliwiać kobiety – odpowiedział. – Na różne sposoby. – Jak często tym sposobem jest seks? To była tylko moja naiwność Sądziłam, że go zawstydzę, ale okazałam się naiwna. Zbyt wiele razy w przeszłości tłumaczył się ze swojego zajęcia. – Nie tak często, jak sądzisz. Jego ramię osunęło się na moje barki. Zadymiony klub nie był szczególnie romantycznym miejscem, a facet, który teraz mnie dotykał, nic do mnie nie czuł. Z jednej strony wydawało mi się to smutne, z drugiej zupełnie naturalne. Zawarliśmy umowę. Wszystko było jasne i bezpieczne. Płacę mu, a on ma sprawić, że poczuję się wyjątkowo. Przejrzysty układ. Rzadko się taki trafia. Wiem, czego mogę się spodziewać. Jednocześnie to ja kieruję żądania. – Nigdy się nie całowałam – powiedziałam nagle. Nie był zaskoczony. – Chcesz parę lekcji? – zapytał. – Jeśli to nie problem, poproszę. Wiem, że się na to nie umawialiśmy. Miało być tylko towarzystwo i parę drinków. Ustalenia nie obejmowały całowania, ale… Zaśmiał się pod nosem, a później ostrożnie pochylił się w moją stronę. Jego oddech pachniał miętą. Kiedy dotknął ustami moich warg, zrozumiałam, dlaczego to takie niesamowite. Z całą pewnością żaden inny pierwszy pocałunek nie byłby równie dobry jak ten. Zrobiło mi się gorąco. Fakt, że chłopakowi płaciłam, przestał mnie przygnębiać. Wręcz odwrotnie – poczułam władzę. – Całkiem nieźle jak na debiutantkę – stwierdził po chwili. Widziałam, że nie zrobiłam na nim szczególnego wrażenia, jednak nie mogłam oderwać oczu od jego ust. Nic więcej nie dostanę, przynajmniej za darmo. Mimo to czułam, że odniosłam sukces. Agata wróciła do naszego stolika. Postawiła na blacie trzy kufle piwa. Chwyciłam jeden i wypiłam go duszkiem. Ten wieczór się nie powtórzy... Ten wieczór się nie powtórzy, więc wycisnę go jak cytrynę. – Chcesz potańczyć? – zapytał pan Ciacho i wyciągnął rękę w moją stronę. Tak, chciałam potańczyć. Chciałam uczcić swoje urodziny jak nigdy wcześniej. Chciałam zapomnieć się z chłopakiem na telefon, a później… zmienić całe swoje życie. Bo w życiu przecież chodzi o to, żeby żyć. Więcej prawdziwych historii: „Czuję się jak zboczeniec, bo nie potrafię przestać myśleć o własnej siostrze - i to w sposób, w jaki żaden brat myśleć nie powinien” „Zdrada? Uwierzcie, może być gorzej. Mój mąż mnie zdradził, a teraz możliwe, że jest nosicielem HIV” „Mój syn wpadł w sidła dopalaczy. Tysiąc razy obiecywał mi, że przestanie brać, a prawie wciągnął w to własnego brata” „Śmieją się ze mnie, że zakochałem się w 30 lat starszej kobiecie. Ale czy ktoś z nich widział jej konto bankowe?”
Rezczy, które musisz mieć ze sobą w podróży - Gadżety na wyjazd - Urlopowy niezbędnik
Sprawdź, czy te drobiazgi znajdują się na twojej wyjazdowej liście
O czym nie zapomnieć przy pakowaniu? Podróżuję dosyć często i nadal nie doszłam do mistrzostwa w pakowaniu. Wciąż zdarza mi się o czymś zapomnieć lub po fakcie zdaję sobie sprawę z tego, że mogłam to "coś" ze sobą zabrać. Mimo wszystko, z wyjazdu na wyjazd jest coraz lepiej. Dlatego dla początkujących, ale nie tylko, podróżników stworzyłam listę kilku rzeczy, która może uratować nie jedną sytuację. Moje wskazówki można podzielić na dwie kategorie - obowiązek i fanaberia. Obowiązkowo powiem polecam zabrać ze sobą podstawowe lekarstwa, takie jak chociażby tabletki przeciwbólowe lub te na rozstroje żołądka. Fanaberią zaś jest przenośny głośniczek. Gwarantuję jednak, że tego typu gadżet może uratować wiele wieczorów. Jak sprawnie zaaranżować walizkę? 6 prostych zasad Na każdym wyjeździe warto mieć ze sobą żel antybakteryjny lub chusteczki dezynfekujące. Niezależnie, czy podróżujecie z dziećmi, czy bez. Oprócz tego plastry! Zarówno te specjalistyczne na odciski, jak i na skaleczenie. Ważne, by mieć je np. w portfelu. Nie zajmują dużo miejsca a mogą uratować wycieczkę. Jak zorganizować wakacje na własną rękę? Co jeszcze warto ze sobą zabrać na wyjazd? Oczywiście zewnętrzną baterię! W czasach kiedy smartfony rozładowują się co 5 minut warto mieć powerbank, który pozwoli nam fotografować lub nagrywać "wspomnienia" przez cały czas. Co powinno znaleźć się w wakacyjnym bagażu? Polecam również zaopatrzyć się w wygodną butelkę, którą możemy w każdym momencie zwinąć i wsadzić do kieszeni. Podobnie jak pokrowiec wodoodporny na telefon czy aparat. Dla bardziej wprawionych podróżników polecam również gumową torbę, która po zamknięciu unosi się na wodzie jak boja. Bardzo praktyczny gadżet! Zajrzyjcie do naszej galerii i sprawdźcie mój niezbędnik. Może o czymś zapomniałam? Z chęcią przetestuję wasze pomysły!
Rozmiary ubrań - Felieton - Samoakceptacja
Kiedy byłam młodsza, punktem honoru było dla mnie noszenie ubrań w rozmiarze S (wtedy XS nie było jeszcze w modzie). Dżinsy w rozmiarze W26... maks 27. Przecież widać na naszywce te nieszczęsne liczby...a one tyle znaczą - a jak dziewczyny zobaczą? Po latach zrozumiałam, że nie tylko nic nie znaczą, co więcej - są przypadkowymi literkami, liczbami, które określają naszą kobiecość, kategoryzują nas. Dlatego nie warto w ogóle zwracać na nie uwagi. Rozmiary ubrań to globalny spisek? Tabela rozmiarów znana jest wszystkim. Small, medium, large... 36, 38, 44, 46, etc. Jednak w zależności od kraju czy marki oznaczenia te są inne. Nie tylko różnią się sposobem zapisu, ale i... o zgrozo, rozmiarem. Jeszcze niegdyś ubrania w małym rozmiarze były zwyczajnie małe, a duże, duże. Rozmiarówka była prosta i czytelna. Teraz? Co kraj to obyczaj, co sklep to tradycja. W River Island można było znaleźć ubrania w rozmiarze 0 (dla niewtajemniczonych to 32), a tylko w niektórych sklepach rozmiary powyżej 42. W niektórych są 8-ki, w innych ten sam rozmiar to 38...lub po prostu M. Raz widziałam na metce znaczek XXXS - nie żartuję. Tak już na tym świecie się dzieje. Teraz S-ka już taką S-ką nie jest. Dzisiaj bardziej przypomina niegdysiejsze M-ki. Ten trend w Stanach Zjednoczonych znany jest od lat. Marki by zachęcić nas do zakupów biorą udział w kreowaniu wyidealizowanego przez media świata. W uproszczeniu: S-ki noszą atrakcyjne kobiety, M-ki noszą, te które mogłyby schudnąć... a XL, przepraszam plus size to już całkiem inna kategoria. Czy tak właśnie muszą nas szufladkować? Rozmiarówka próżności To niestety nie wszystko. Problem z rozmiarami damskich ubrań jest jeszcze bardziej absurdalny. Spodnie z 38 na metce z Zary są większe np. niż te 38 z Topshopu. A co jeśli chodzi o bieliznę? Od zawsze (od maleńkości?) nosiłam rozmiar miseczki "A". Jednak marki stwierdziły, że jeśli ciuchami się odchudzamy, tak stanikami powiększamy obwody. Od niedawna mój biust zwyczajnie urósł, bo noszę "D". A jeszcze kiedyś nie marzyłabym o tym w najśmielszych snach! Kto by pomyślał? Więc nie tylko brandy zawiązały światowy spisek, ale każda marka analizując swoje klientki tworzy własną rozmiarówkę. Po co? Żebyśmy urosły we własnych oczach? Czy naprawdę się na to łapiemy? Po 30-tce zmienisz całkowicie myślenie o modzie Inny punkt widzenia. Można pomyśleć - Skoro mogę poczuć się lepiej, tylko dzięki temu, że kupiłam sobie coś w przynajmniej symbolicznie mniejszym rozmiarze, czemu nie? Nikogo nie krzywdzę. - Tylko problem polega na tym, że przez takie zachowania bierzemy udział w tej globalnej zabawie, która mydli nam oczy wciąż chorym wizerunkiem atrakcyjności. Dlatego następnym razem, kiedy pójdziecie do sklepu zobaczcie na oko, co będzie pasować. W końcu znacie siebie i swoje ciało lepiej niż ktokolwiek inny. Jeśli na metce będzie "M" - ok! Jeśli "L" - to co z tego?! Zatem oficjalnie, utwierdzam się w przekonaniu, że rozmiary nic nie znaczą. Jeśli coś dobrze leży - kupuję to. Dlatego w mojej szafie znajdują się ciuchy w rozmiarze 34 a nawet XXL. W końcu oversize jest jak najbardziej w modzie.