polki.pl
type: channel
link: https://polki.pl
date: 2025-12-11T16:18:05.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: „Zdrowe dbanie o ciało rodzi się z czułości, nie z nienawiści” – Joanna Flis zdradza, jak pokochać swój wygląd i zaakceptować upływający czas
items: „Najważniejsza relacja to ta z samą sobą”. Dlaczego stawianie siebie na pierwszym miejscu nie jest egoizmem?
items: Dojrzewa w sierpniu, ma słodkie owoce i jest doskonała na przetwory. Korzystaj z niej nim sezon minie
items: „Gdy przestałem być sponsorem, stałem się balastem. W domu opieki byłoby mi lepiej, niż w tym zatrutym gnieździe”
items: „Bycie samotnym ojcem działało jak wabik na kobiety. Moje dzieci jednak pilnowały, by tatuś wciąż pościł”
items: „Od awansów w korpo żonie pomieszało się we łbie. Wstydzi się mnie, bo kierowca autobusu nie pasuje jej do garsonki”
items: „Liczyłam, że mój skok w bok nigdy nie wyjdzie na jaw. Ktoś życzliwy jednak zadbał, by mąż poznał każdy szczegół”
items: „Jestem nie tylko mamą i babcią, ale też kobietą i nie chcę dłużej więdnąć. Na przekór córce zawalczyłam o siebie”
items: „Facet zabrał mnie na randkę do lasu, ale nie przewidział jednego. Nie planowałam zbierać patyków i spać w namiocie”
items: „Ojciec wyszedł po chleb i wrócił po 20 latach. Z jego tłumaczeń wynika, że to nie na niego powinienem być wściekły”

„Zdrowe dbanie o ciało rodzi się z czułości, nie z nienawiści” – Joanna Flis zdradza, jak pokochać swój wygląd i zaakceptować upływający czas
type: item
date: 2025-12-11T11:56:10.000Z
creator: Julia Krupińska
subject: Magazyn
subject: Po godzinach
subject: akceptacja ciała
subject: samoakceptacja
subject: starzenie się
subject: strefa ciała
subject: strefa umysłu
description: W świecie, który promuje wieczną młodość i idealne ciała, akceptacja własnego wyglądu staje się jednym z największych wyzwań dla kobiet. O tym, dlaczego tak krytycznie oceniamy swój wygląd, z czym się to wiąże i jak to zmienić, rozmawiałam z Joanną Flis, psycholożką, psychoterapeutką i autorką książek.
encoded: Starzenie się – choć nieuniknione i naturalne – coraz częściej budzi lęk i niechęć, bo przypomina o zmianach, na które nie chcemy się godzić. A jednak to właśnie w umiejętności przyjęcia tych zmian tkwi prawdziwa wolność. Akceptacja ciała nie polega na zatrzymaniu czasu, lecz na nauczeniu się, jak kochać siebie w każdej wersji. Joanna Flis o tym, dlaczego kobiety krytycznie oceniają swoje ciała Przygotowując się do tego wywiadu, trafiłam na wynik raportu „Seksualna mapa Polki”, który bardzo mnie zaskoczył. Okazuje się, że tylko 18% z nas jest zadowolonych ze swojego ciała i ocenia je bardzo dobrze. Dlaczego jesteśmy tak surowe dla siebie? Joanna Flis, psycholożka, psychoterapeutka: Problem ma bardzo głębokie korzenie. Przez lata ciało kobiety było narzędziem kontroli. Wygląd decydował o poczuciu bezpieczeństwa – ekonomicznego i społecznego. Atrakcyjność była jednym z niewielu środków, które kobieta przez setki lat, mogła wykorzystać, by zapewnić sobie stabilność w relacji i w życiu. Ten przekaz był powtarzany przez nasze matki, babki, prababki. Dlatego surowość wobec swojego wyglądu nie pojawia się znikąd – my ją dziedziczymy. Ta presja zawsze istniała, ale była rozłożona na różne obszary. Kobieta miała być atrakcyjną, posłuszną, pracowitą panią domu oraz dobrą matką. Dziś ten zestaw się skurczył, lecz kulturowe wymagania są bardziej nasilone niż kiedykolwiek. Najważniejsze stało się nie tylko to, jak wyglądamy, ale zwłaszcza to, jak się starzejemy. Dlaczego starzenie dzisiaj tak przeraża? Żyjemy w epoce, w której proces starzenia został uznany za błąd do naprawy. Zauważam, że już bardzo młode dziewczyny, przed trzydziestką, inwestują w prewencyjne zabiegi, które mają hamować starzenie się skóry. Nie chodzi tylko o to, że mamy być szczupłe, umięśnione, mieć długie nogi i długie włosy, ale tak mamy zarządzać swoim ciałem, żeby ono się nie zestarzało. To nowe, bardzo opresyjne zjawisko. I zdaje się, że dotyka ono głównie nas, bo kiedy mężczyzna siwieje, mówimy zwykle,…

Joanna-Flis-2c0838a.jpg
width: 1200
height: 800

„Najważniejsza relacja to ta z samą sobą”. Dlaczego stawianie siebie na pierwszym miejscu nie jest egoizmem?
type: item
date: 2025-10-23T11:18:03.000Z
creator: Julia Krupińska
subject: Magazyn
subject: Po godzinach
subject: egoizm
subject: psychologia
subject: relacje
subject: samoakceptacja
subject: strefa relacji
description: Jest taka relacja, której często nie doceniamy, a powinna być dla nas najważniejsza. Ona zapoczątkowuje wszystkie inne relacje i na nie wpływa. Nie chodzi o relację z mamą, partnerem czy dzieckiem, lecz z samą sobą. To, jakie dla siebie jesteśmy i co o sobie wiemy, ma ogromny wpływ na nasz dobrostan i jakość relacji z innymi ludźmi. Warto ją zauważyć i nią zadbać.
encoded: Każdy ma jakąś relację ze sobą... Ale nie zawsze jest to zdrowa i wspierająca wieź. Zdrowa relacja z samym sobą to nie egoizm – przeciwnie, stanowi zdrowy fundament, a nawet konieczność, by cieszyć się dobrym samopoczuciem i udanymi relacjami z innymi. Stawianie siebie na pierwszym miejscu, chociaż wymaga odwagi, odpowiedzialności i pracy, skutkuje większym poziomem zadowolenia z siebie i satysfakcji z życia. Dowiedz się, co się składa na relację ze sobą, jak ją pielęgnować oraz co niszczy ją niczym chwasty ogród. Czym jest relacja ze sobą? Gdy mówimy o relacji ze sobą, to na ogół mamy na myśli nasz stosunek do siebie – to, jak siebie traktujemy i co o sobie myślimy. Niektórzy powiedzą, że zdrowa relacja ze sobą to nic innego jak miłość do siebie. Warto jednak rozwinąć to hasło, bo składa się na nie kilka elementów, z których każdy jest ważny. Relację ze sobą tworzą m.in.: Samoświadomość – To świadomość swoich potrzeb, emocji, wartości. To też umiejętność dostrzegania włąsnych myśli i zachowań bez zniekształceń, to widzenie siebie niejako „z dystansu”. Akceptacja siebie – Polega na zaakceptowaniu siebie z mocnymi i słabym stronami. To też unikanie budowania poczucia własnej wartości na opinii innych lub tylko na sukcesach. Wewnętrzny głos o sobie – To jak do siebie mówisz w myślach, np. gdy popełnisz błąd: „Jestem beznadziejna/y, jak zwykle!” czy może „Tym razem się nie udało, ale wiem już co poprawić”? Samowspółczucie (ang. self-compassion) – Inaczej życzliwość i czułość wobec siebie. To ważny element relacji ze sobą, który sprzyja wyrozumiałości i wybaczaniu. Dbanie o siebie (ang. self care) – Są to różne działania praktyczne, w których stawiasz siebie na pierwszym miejscu, aby zadbać o swój dobrostan. To mogą być np. ćwiczenia, odpoczynek, masaż, hobby, badania profilaktyczne czy zdrowe odżywianie. Wewnętrzna spójność i autentyczność – Oznacza, że wiesz, jakie wartości wyznajesz i starasz się postępować zgodnie z nimi. Nie udajesz kogoś innego, a twoje działania …

relacja-z-samym-soba-9725cf1.jpg
width: 1200
height: 800

Dojrzewa w sierpniu, ma słodkie owoce i jest doskonała na przetwory. Korzystaj z niej nim sezon minie
type: item
date: 2025-08-12T14:45:26.000Z
creator: Julia Krupińska
subject: Uncategorized
subject: gruszka
subject: gruszki
subject: gruszki na słodko
subject: letnie owoce
subject: przetwory owocowe
description: Gruszka faworytka to najbardziej popularna letnia odmiana tych owoców. Jest słodka, winna, soczysta i delikatna. Sprawdzi się jako składnik wielu dań na słodko i słono. Można z niej zrobić przetwory, takie jak kompoty, sosy, dżemy i nalewki, albo jeść świeżą. Sprawdź, dlaczego warto przynieść do domu faworytki i co z nich przyrządzić.
encoded: Jeżeli myślisz, że sezon na gruszki przypada tylko na jesień, jesteś w błędzie. W sierpniu możesz cieszyć się ich smakiem dzięki faworytce. To najpopularniejsza letnia odmiana tych owoców. Ma szerokie zastosowanie w kuchni i warto przygotować z niej nie tylko pyszne przetwory, ale też dodawać do deserów i wytrawnych dań, którym nadaje niepowtarzalnego aromatu. Jak wygląda gruszka faworytka? Faworytka, inaczej klapsa, to najpopularniejsza letnia odmiana gruszek. Wyróżnia się wczesnym okresem dojrzewania – zbiera się ją w sierpniu, podczas gdy np. Konferencję dopiero na przełomie września i października. Owoce są duże, mają lekko żółty kolor z charakterystycznym rumieńcem i dość grubą skórkę. Dlaczego warto faworytkę stosować w kuchni? Faworytkę warto jeść i wykorzystywać w kuchni z kilku powodów. Po pierwsze jest bardzo smaczna. Ma słodki, lekko winny smak, jest soczysta i delikatna. Po drugie jest bardzo zdrowa. Ma mnóstwo witaminy C, a także składniki mineralne, takie jak potas i żelazo. Jest źródłem błonnika, dlatego wspiera pracę jelit. Jej wyśmienity smak sprawia, że może być zdrowym zamiennikiem słodyczy. Po trzecie faworytki mają wszechstronne zastosowanie w kuchni – nadają się na przetwory, do pieczenia, smażenia i jedzenia w świeżej nieprzerobionej postaci. Co zrobić z gruszki faworytki? Pomysłów na to, co zrobić z gruszek faworytek nie brakuje. Najlepiej smakują świeżo po zerwaniu, ale możesz z nich zrobić również pyszne przetwory, takie jak np.: kompot z gruszek, konfiturę, gruszki w syropie, musy, wino z gruszek, dżem z gruszek, chutneye, nalewkę, gruszki kandyzowane. Warto pamiętać, że te owoce dość szybko się psują, dlatego nie zwlekaj z ich zjedzeniem lub przetworzeniem. Przetwory to niejedyne pomysły na gruszki faworytki. Sprawdzą się one jako dodatek do potraw na słodko i na słono. Możesz je zapiec w cieście z serem pleśniowym albo dodawać do sałatek (np. sałatki z rukolą, burakiem i fetą). Sos z gruszek będzie obłędnym dodatkiem do kaczki lub pieczo…

gruszka-faworytka-co-z-niej-zrobic-30d5f5d.jpg
width: 1200
height: 800

„Gdy przestałem być sponsorem, stałem się balastem. W domu opieki byłoby mi lepiej, niż w tym zatrutym gnieździe”
type: item
date: 2025-05-18T20:00:21.000Z
subject: Z życia wzięte
subject: Po godzinach
subject: koleje losu
subject: Opowiadania
subject: prawdziwe historie
description: „Kiedy przyjechali ratownicy, leżałem na kanapie, czując się bardziej samotny niż kiedykolwiek. Nikt z domowników nawet nie przyszedł sprawdzić, co się dzieje. Zabrali mnie do szpitala, a ja leżałem na noszach, patrząc na sufit karetki i zastanawiając się nad swoim życiem”.
encoded: Życie po zawale to dziwna rzecz. W jednej chwili biegniesz do pracy, rozmawiasz z klientami, organizujesz spotkania, a w następnej leżysz na szpitalnym łóżku, czując, że serce już nie jest takie, jak kiedyś. Moje serce może i nadal bije, ale czuję się, jakbym umarł w oczach mojej rodziny. Pamiętam dzień, kiedy wróciłem do domu ze szpitala. Żona Anna próbowała się uśmiechnąć, ale widać było, że jest zmęczona. Miałem nadzieję, że wszystko wróci do normy, ale z czasem zaczęło się psuć. Teraz jestem na rencie, więc nie przynoszę pieniędzy do domu. To chyba stało się powodem, dla którego przestali mnie zauważać. Pewnego wieczoru, kiedy siedziałem przy stole i próbowałem coś powiedzieć, Anna przerwała mi bezlitośnie. – Krzysztof, naprawdę musimy pogadać o finansach. Nie możemy dalej tak żyć – stwierdziła, nie patrząc na mnie. – Staram się, naprawdę... – zacząłem, ale Anna pokręciła głową. – To nie wystarczy. Musimy jakoś zarobić więcej pieniędzy, a ty... – westchnęła ciężko, zostawiając mnie z pustką w sercu. Syn nawet na mnie nie spojrzał Kłótnie z synem, Pawłem, stały się niemal codziennością. Kiedyś byliśmy sobie bliscy, rozmawialiśmy godzinami o wszystkim i o niczym. Teraz jednak czułem się, jakby między nami wyrósł mur. Tamtego popołudnia wszedłem do jego pokoju, mając nadzieję, że uda nam się porozmawiać. – Paweł, moglibyśmy chwilę pogadać? – zapytałem, starając się brzmieć swobodnie. Siedział z laptopem na kolanach, zajęty czymś, co wydawało się ważniejsze ode mnie. Nawet na mnie nie spojrzał. – Teraz nie mogę, tato – mruknął, stukając w klawiaturę. – Ale... naprawdę chciałbym, żebyśmy pogadali. Jak się czujesz? Jak ci idzie w szkole? – próbowałem nawiązać rozmowę. Paweł w końcu oderwał wzrok od ekranu i spojrzał na mnie z irytacją. – Tato, mam teraz ważny projekt. Po prostu daj mi spokój, okej? – rzucił, a ja poczułem, jakby ktoś pchnął mnie w przepaść. Zamknąłem drzwi jego pokoju, próbując nie myśleć o bólu, który narastał w mojej piersi. Straciłem kontakt z syne…

ts-31335fc.jpg
width: 1200
height: 800

„Bycie samotnym ojcem działało jak wabik na kobiety. Moje dzieci jednak pilnowały, by tatuś wciąż pościł”
type: item
date: 2025-05-18T19:30:19.000Z
subject: Z życia wzięte
subject: Po godzinach
subject: koleje losu
subject: Opowiadania
subject: prawdziwe historie
description: „Justyna była dobra. Ciepła. Uczciwa. Robiła wszystko, by zasłużyć na miejsce przy naszym stole. Ale dzieci... dzieci były moim życiem. Każde ich łzy bolały mnie bardziej niż własne. Wróciłem myślami do tamtego popołudnia, kiedy po raz pierwszy zaśmiała się z Hanią, gdy razem lepiły pierogi. Wydawało mi się wtedy, że coś się zaczyna. Że może to początek czegoś nowego”.
encoded: Gdy umarła Anka, mój świat się zatrzymał. I choć to brzmi jak frazes, to naprawdę przez pierwsze tygodnie nie wiedziałem, jak oddychać, nie mówiąc już o tym, jak żyć. Zostałem sam z dwójką dzieci – Kacprem, który wtedy miał jedenaście lat, i Hanią, siedmioletnią wtedy dziewczynką, która wciąż potrafiła zasnąć tylko z rączką na moim ramieniu. Byłem ojcem, matką, kucharzem, korepetytorem, sprzątaczką i maskotką, którą dzieci mogły tulić, kiedy tęsknota bolała zbyt mocno. I choć bywało ciężko – a bywało bardzo – to nigdy nie żałowałem ani jednej nieprzespanej nocy. Kocham ich. Są moim wszystkim. Minęły dwa lata. Po cichu zacząłem pozwalać sobie na coś więcej niż tylko trwanie. I wtedy pojawiła się Justyna. Poznaliśmy się przypadkiem – w sklepie, między półką z kawą a stoiskiem z pieczywem. Uśmiechnęła się do mnie tak ciepło, że pierwszy raz od dawna poczułem, że serce może zabić inaczej niż z bólu. Nasza relacja rozwijała się powoli. Justyna była ostrożna, wyrozumiała, nigdy nie naciskała. To ona zaproponowała, by poczekać z poznaniem dzieci. Ale ja... ja czułem, że to już czas. Kiedy w końcu przyprowadziłem ją do domu, była przygotowana. Zrobiła naleśniki z serem, które Hania uwielbiała, a dla Kacpra – frytki i kotlety, jak u babci. Pomagała w lekcjach, grała z Hanią w planszówki, nawet zabrała ich raz na łyżwy. Myślałem wtedy: „Może się uda. Może jakoś się ułożymy”. Przez chwilę naprawdę wierzyłem, że dzieci ją zaakceptują. Że znajdą miejsce w swoim sercu, choćby małe. Ale bardzo szybko zrozumiałem, że nie wszystko da się zbudować na dobrej woli. Kacper zamknął się jak forteca. Hania zaczęła robić to, co robiła od śmierci mamy – szła za bratem jak cień. – Daj im czas – powtarzałem Justynie, kiedy widziałem jej łzy w oczach. Nie zauważałem wtedy, że czas nie zawsze leczy. Czasem tylko pogłębia rany. Chciałem ją jakoś ukoić, ale każde słowo wydawało się nieodpowiednie Wieczór był cichy, może nawet zbyt cichy. Dzieci poszły wcześniej do swoich pokoi, a ja siedziałem na …

ts-e1cffa6.jpg
width: 1200
height: 800

„Od awansów w korpo żonie pomieszało się we łbie. Wstydzi się mnie, bo kierowca autobusu nie pasuje jej do garsonki”
type: item
date: 2025-05-18T19:00:14.000Z
subject: Z życia wzięte
subject: Po godzinach
subject: koleje losu
subject: Opowiadania
subject: prawdziwe historie
description: „Zastanawiam się, dlaczego Ola unika mojego towarzystwa. Czy to możliwe, że zmieniła się aż tak bardzo, że nasza wspólna przeszłość nie ma już dla niej znaczenia? Czy może ja sam nie potrafię odnaleźć się w jej nowej rzeczywistości? Pytania mnożą się w mojej głowie, a ja nie potrafię znaleźć na nie odpowiedzi”.
encoded: Codziennie rano wsiadam do autobusu i zaczynam swoją trasę po mieście. To już rytuał – siadam za kierownicą, włączam silnik i ruszam, obserwując, jak budzi się do życia ulica. Czasami wydaje mi się, że znam każdą kostkę brukową na pamięć, ale to nie jest moja główna myśl, gdy mknę przez miasto. W głowie kłębią mi się zupełnie inne kwestie, znacznie bardziej skomplikowane niż wyboista nawierzchnia. Kiedyś życie wydawało się prostsze. Ola i ja byliśmy nierozłączni – para, która miała wspólne marzenia i plany. Każdego dnia, wracając do domu, wiedziałem, że czeka na mnie jej uśmiech i ciepłe słowa. Jednak teraz, to ciepło zdaje się być tylko mglistym wspomnieniem. – Jarku, wiesz, że ten tydzień mam naprawdę napięty – mówiła mi wczoraj Ola, gdy zasiadaliśmy do kolacji. Patrzyła na mnie zza stosu papierów i laptopa. Jej oczy, które kiedyś były pełne blasku, teraz były przytłoczone zmęczeniem. Ola od jakiegoś czasu awansuje w swojej korporacji, wspina się po szczeblach kariery. To sukces, który kosztuje nas więcej, niż oboje się spodziewaliśmy. Często czuję się jak outsider w jej nowym świecie. Ona nie chce, bym towarzyszył jej na firmowych eventach, tłumacząc się obowiązkami i „inną atmosferą”. Czuję, że to tylko wymówki. Każdego dnia czuję, jak między nami rośnie przepaść. Kiedyś śmialiśmy się z drobnostek, dzieliliśmy się wszystkim. Teraz między nami jest cisza, która krzyczy głośniej niż słowa. Czy naprawdę jestem w stanie zrozumieć Olę? A może to ja się zmieniłem i nie potrafię zaakceptować nowego oblicza naszej relacji? Nasze małżeństwo jest na krawędzi Kolacja w naszym domu zawsze była momentem, kiedy mogliśmy porozmawiać. Tym razem jednak atmosfera była napięta. Stół, na którym kiedyś stały świeże kwiaty, teraz zastąpiły dokumenty Oli. W milczeniu nakładałem jedzenie na talerze, w końcu przerywając ciszę, która była dla mnie nie do zniesienia. – Ola, dlaczego nie chcesz, żebym poszedł z tobą na ten bankiet? – zapytałem, starając się zachować spokój, choć wewnętrzni…

ts-848ffdb.jpg
width: 1200
height: 800

„Liczyłam, że mój skok w bok nigdy nie wyjdzie na jaw. Ktoś życzliwy jednak zadbał, by mąż poznał każdy szczegół”
type: item
date: 2025-05-18T18:30:11.000Z
subject: Z życia wzięte
subject: Po godzinach
subject: koleje losu
subject: Opowiadania
subject: prawdziwe historie
description: „W bloku zaczęło się robić dziwnie cicho. Coraz więcej sąsiadów unikało kontaktu z panią Renią. Ktoś mówił, że widział ją, jak znów podsłuchuje przez kratkę. Ktoś inny – że ma całe archiwum na komputerze: zdjęcia, nagrania, notatki. Latami zbierane, dokładne, zorganizowane jak raport. Bałam się. Ale jeszcze bardziej – czułam gniew”.
encoded: Miałam trzydzieści pięć lat, dwoje dzieci i męża, którego znałam jak własną kieszeń – tak przynajmniej mi się wydawało. Codzienne życie wypełniały praca, szkoła dzieci, obiady, obowiązki. Z boku wszystko wyglądało jak stabilny dom. Ale był jeden sekret, którego Marek nie znał – krótki romans, głupi impuls. Sądziłam, że przeszłość zostawiłam za sobą. A potem wszystko zaczęło się sypać. Nie od razu, powoli, jakby ktoś delikatnie podważał cegłę po cegle. Renia – starsza sąsiadka z dołu, którą zawsze traktowałam z pobłażaniem – stała się nagle kimś więcej niż tylko maskotką osiedla. Stała się... cieniem. Zdjęcie w skrzynce Tego dnia wróciłam z pracy później niż zwykle. Marek stał w przedpokoju, jakby na mnie czekał, z dziwnym wyrazem twarzy. W jednej ręce trzymał kopertę, w drugiej – wydrukowane zdjęcie. – Co to ma być? – zapytał chłodno, podając mi papier. Serce zamarło mi w piersi. Na zdjęciu byłam ja, w kawiarni. Uśmiechnięta. Z Kubą. Siedzieliśmy zbyt blisko, jego dłoń dotykała mojego ramienia. Zrobione z ukrycia, z wyczuciem. Nic wulgarnego, ale wystarczyło. – To jakiś fotomontaż – rzuciłam nerwowo. – Albo stary znajomy. Nic nie znaczy! Marek przyglądał mi się długo, w milczeniu. – Nie wiem, co mam myśleć. Może to tylko przypadek. Ale wygląda jak dowód – powiedział w końcu i odwrócił wzrok. Próbowałam mówić coś jeszcze, zaprzeczać, wyjaśniać. Ale słowa grzęzły mi w gardle. On tylko skinął głową i poszedł do salonu. Cały wieczór spędził przy komputerze, nie odzywając się. Zimny. Obojętny. W nocy nie mogłam zasnąć. Patrzyłam w sufit, z głową pełną chaosu. „Przecież to był jeden raz. Nikt nie mógł nas zobaczyć… NIKT!” – powtarzałam sobie w kółko. A jednak zdjęcie istniało. I trafiło prosto do Marka. Bez podpisu. Bez ostrzeżenia. Z idealnym wyczuciem momentu. Rano przy śniadaniu nie spojrzał na mnie ani razu. To już się zaczęło – pomyślałam. I miałam rację. Odkryłam, kto mnie śledzi Od kilku dni Marek był jak cień samego siebie. Robił wszystko, co zwykle, ale jakby prz…

ts-2780bf7.jpg
width: 1200
height: 800

„Jestem nie tylko mamą i babcią, ale też kobietą i nie chcę dłużej więdnąć. Na przekór córce zawalczyłam o siebie”
type: item
date: 2025-05-18T17:30:00.000Z
subject: Z życia wzięte
subject: Po godzinach
subject: koleje losu
subject: Opowiadania
subject: prawdziwe historie
description: „Żałowałam, że tak późno odważyłam się na zmiany, ale byłam szczęśliwa, że w końcu to zrobiłam. Czasem musimy przejść przez trudności, by odkryć, że prawdziwe szczęście czeka tam, gdzie się go najmniej spodziewamy”.
encoded: Po przejściu na emeryturę, postanowiłam wprowadzić do mojego życia odrobinę spokoju, którego brakowało mi przez lata pracy w szkole. Zakup działki RODOS wydawał się idealnym rozwiązaniem – miejsce z dala od miejskiego zgiełku, gdzie mogłabym zanurzyć się w przyrodzie i cieszyć ciszą. Pierwsze kroki na nowo nabytym terenie wypełniały mnie ekscytacją, choć otaczający mnie widok pozostawiał wiele do życzenia – zarośnięte ścieżki, zapuszczony trawnik i altanka wołająca o remont. Pomimo tego, dostrzegałam w tym wszystkim ogromny potencjał. Niestety, moje pierwsze spotkania z sąsiadami nie należały do przyjemnych. Nieprzychylne spojrzenia, brak uśmiechu i chłodne przyjęcie sprawiały, że czułam się obco. Jedynie pan Władek, starszy mężczyzna z sąsiedniej działki, podszedł do mnie z serdecznym uśmiechem i zaoferował pomoc. Rozpaliło to we mnie iskierkę nadziei, że moja decyzja o nowym początku była słuszna. Zastanawiałam się nad starością, samotnością i pragnieniem, które, mimo wieku, nie opuszczało mojego serca. Nasza pierwsza rozmowa Zaczęło się od niewinnego „Dzień dobry” ze strony pana Władka, kiedy pewnego słonecznego poranka zjawił się z grabiami na mojej działce. Początkowo byłam zdystansowana, choć wdzięczna za oferowaną pomoc. Nie sądziłam, że ktoś jeszcze może być tak uprzejmy. – Widzę, że sporo pracy przed panią – zaczął z uśmiechem, przerywając ciszę. – Oj tak, ale nie dam się – odpowiedziałam, próbując być jak najbardziej optymistyczna. – Ja z żoną też zaczynaliśmy od zera. Też tak tu wszystko zarastało. – Spojrzał na mnie, jakby szukał w moich oczach zrozumienia. – Ona zawsze mówiła, że działka to nasz azyl. Odeszła kilka lat temu, a ja... no cóż, trwam tu nadal. Te słowa mnie poruszyły. Poczułam, że między nami zrodziło się coś więcej niż tylko sąsiedzka uprzejmość. – Przykro mi z powodu pańskiej żony – odpowiedziałam delikatnie, a on tylko skinął głową. Pracowaliśmy w milczeniu przez jakiś czas, tylko czasami wymieniając kilka zdań o pogodzie, roślinach i na…

ts-045f787.jpg
width: 1200
height: 800

„Facet zabrał mnie na randkę do lasu, ale nie przewidział jednego. Nie planowałam zbierać patyków i spać w namiocie”
type: item
date: 2025-05-18T17:00:49.000Z
subject: Z życia wzięte
subject: Po godzinach
subject: koleje losu
subject: Opowiadania
subject: prawdziwe historie
description: „Dzikość była dla mnie raczej abstrakcyjnym pojęciem niż sposobem na spędzanie weekendu. Starałam się jednak nie dać po sobie poznać, że jestem zaniepokojona. Przecież to tylko mała przeszkoda, prawda? – Dziko... – powtórzyłam niepewnie, próbując się uśmiechnąć”.
encoded: Nigdy wcześniej nie byłam z kimś takim jak Emil. Z jednej strony jego urok osobisty i spontaniczność były niezwykle pociągające, z drugiej – zastanawiałam się, czy jest on kimś, z kim mogłabym zbudować coś trwałego. Jednak ten weekendowy wypad do lasu wydawał się idealnym sposobem na przetestowanie naszych relacji. – Będzie magicznie, zobaczysz – Emil obiecał z szerokim uśmiechem, kiedy pakowaliśmy nasze rzeczy do samochodu. Pragnęłam, żeby te kilka dni były dokładnie takie, jak sobie wyobrażałam: wieczory spędzone przy ognisku, otulona ciepłym kocem, słuchając śpiewu ptaków. To miała być nasza mała ucieczka od codzienności, pełna romantyzmu i bliskości. Emil, z jego nieco dziką duszą, zapewniał mnie, że las to jego drugi dom i że wszystko będzie idealne. Jednak z tyłu głowy wciąż tkwiło pytanie: jakie są prawdziwe intencje Emila? Czy naprawdę chce spędzić ten czas ze mną, czy może jego chęć przygód jest ważniejsza? Starałam się odpędzić te wątpliwości i zaufać temu, co nas czeka. Czegoś mi brakuje Po kilku godzinach jazdy dotarliśmy na skraj lasu. Miejsce było rzeczywiście piękne – gęste drzewa otaczały małą polanę, a w powietrzu unosił się zapach wilgotnej ziemi i żywicy. Emil zatrzymał samochód i z entuzjazmem wskazał na polanę. – To tutaj! Prawdziwy raj na ziemi, prawda? Rozejrzałam się z uśmiechem, choć w mojej głowie zaczęły kiełkować pierwsze niepewności. Gdzie dokładnie mieliśmy się rozgościć? Zapytałam: – A gdzie jest miejsce na ognisko? – Och, nie potrzebujemy gotowego miejsca! – zaśmiał się Emil, wyciągając z bagażnika jakieś narzędzia. – Wszystko zrobimy „dziko”, tak jak natura chciała. Poczułam lekkie ukłucie niepokoju. „Dzikość” była dla mnie raczej abstrakcyjnym pojęciem niż sposobem na spędzanie weekendu. Starałam się jednak nie dać po sobie poznać, że jestem zaniepokojona. Przecież to tylko mała przeszkoda, prawda? – Dziko... – powtórzyłam niepewnie, próbując się uśmiechnąć. Podczas gdy Emil rozstawiał nasz prowizoryczny obóz, ja usiadłam na pniu dr…

ts-004a2ff.jpg
width: 1200
height: 800

„Ojciec wyszedł po chleb i wrócił po 20 latach. Z jego tłumaczeń wynika, że to nie na niego powinienem być wściekły”
type: item
date: 2025-05-18T16:30:44.000Z
subject: Z życia wzięte
subject: Po godzinach
subject: koleje losu
subject: Opowiadania
subject: prawdziwe historie
description: „Siedziałem, próbując zrozumieć, co właśnie usłyszałem. Świat wydawał się kręcić wokół mnie, a ja nie wiedziałem, co zrobić z tym ciężarem. – Nie wiem, o którego z nas chodzi – powiedziałem w końcu, czując, że moja tożsamość zaczyna się kruszyć. Matka milczała, jej oczy pełne były łez. Wstałem od stołu, czując się zdradzony przez własną rodzinę”.
encoded: Nazywam się Adam. Mam 21 lat i jestem najmłodszym z trójki rodzeństwa. Od najmłodszych lat dorastałem w cieniu nieobecności ojca, choć nie mogę powiedzieć, że jego brak mnie szczególnie dotknął. Moja codzienność była zapełniona nauką, rozmowami z rodzeństwem i obserwowaniem matki, która przez lata musiała być zarówno ojcem, jak i matką. Mówiła nam, że ojciec „odszedł i nie wróci”, lecz nigdy nie zdradziła szczegółów. Mimo to, gdy temat ojca wypływał przy stole, wyczuwałem napięcie. Marcin, mój starszy brat, zawsze reagował agresywnie, jakby każde wspomnienie o nim przypominało mu o zdradzie. Kasia, nasza siostra, zachowywała pozory spokoju, ale wiedziałem, że wewnętrznie przeżywa swoje demony. Matka unikała rozmów o przeszłości, a relacja między nami była bardziej formalnością niż prawdziwym, emocjonalnym związkiem. Często zastanawiałem się, kim naprawdę był mój ojciec i dlaczego jego imię wzbudzało takie emocje. Czy kiedykolwiek miałem go poznać? Powrót ojca i wybuch złości Kolacja przebiegała jak zwykle, przy stole siedziała cała rodzina, choć rozmowy były skąpe i urywane. Matka skupiła się na krojeniu chleba, Marcin przeglądał coś na telefonie, a Kasia patrzyła zamyślona w talerz. Ja próbowałem jakoś wypełnić tę ciszę, zadając matce pytania o jej dzień. Nagle, usłyszeliśmy pukanie do drzwi. Matka zamarła, a Marcin uniósł brwi, jakby przeczuwał coś złego. Wstałem, by otworzyć. Przed drzwiami stał mężczyzna, siwy, zniszczony, z dużą torbą przewieszoną przez ramię. Jego twarz była zmęczona, ale oczy patrzyły pewnie. – Wiem, że nie mam prawa... ale muszę porozmawiać – powiedział mężczyzna, wpatrując się we mnie z dziwną mieszanką lęku i determinacji. – Wynoś się. Nie ma cię tu. Nie istniejesz – warknął Marcin, podchodząc bliżej. Jego głos był zimny i pełen gniewu. Matka nadal milczała, blada jak ściana. Kasia wstała z krzesła i wybiegła do swojego pokoju, a ja nie mogłem się powstrzymać i zapytałem: – Kim on właściwie jest? Dlaczego nie możemy go choć wysłuchać? Mężc…

ts-10c64ff.jpg
width: 1200
height: 800