polki.pl
type: channel
link: https://polki.pl
date: 2025-03-07T07:35:19.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: „W delegacji poznałem kandydatkę na żonę, ale nasza miłość była krótka. Zobaczyła moją obrączkę i dała dyla"
items: „Poszłam do ślubu w przeklętej sukni prababci, bo chciałam wyglądać jak anioł. O mały włos, a skończyłoby się to tragedią”
items: „Moja żona chciała zrobić ze mnie pantoflarza. Miałem siedzieć cicho i wykonywać jej rozkazy. Po moim trupie!"
items: „5 lat temu moja córka wyszła z domu i ślad po niej zaginął. Co niedzielę gotuję pomidorówkę i czekam...”
items: „Po 5 latach związku mój konkubent przyznał się do romansu, który trwa od roku. Teraz chce przebaczenia. Po moim trupie”
items: „Rozwiedliśmy się z hukiem po roku małżeństwa. Mąż zdradzał mnie z moją przyjaciółką, nakryłam ich w naszym mieszkaniu”
items: „Tych świąt nigdy nie zapomnę. Lekarze w ostatniej chwili uratowali moją córeczkę. Mogła umrzeć”
items: „Codziennie słuchałam, że jestem beznadziejna. Byłam szmatą, w którą ona wycierała nogi. To największa trauma mojego życia”
items: „Przez pomyłkę lekarzy myślałam, że umieram. To były najgorsze dni mojego życia, za które nikt nie odpowiedział”
items: „Mąż mnie zostawił dla ciężarnej kochanki. Moja niepłodność stała się świetnym wytłumaczeniem jego zdrady”

„W delegacji poznałem kandydatkę na żonę, ale nasza miłość była krótka. Zobaczyła moją obrączkę i dała dyla"
type: item
date: 2024-05-21T11:42:00.000Z
subject: Po godzinach
subject: Z życia wzięte
subject: prawdziwe historie
description: „To były jedne z najpiękniejszych dni i nocy, jakie zdarzyły się w moim życiu. Chemia, która nas połączyła była tak silna, że było mi wszystko jedno, kto patrzy, kto nas obgaduje".
encoded: Moja niebyła kochanko, Dziękuję Ci, że mnie uratowałaś przez zniszczenia życia kilku osobom. Że miałaś siłę oprzeć się pokusie, której ja nie dałem rady się oprzeć. Gdyby nie to, że kobietę mojego życia i matkę moich dwóch córek poznałem 14 lat przed poznaniem Ciebie, to pewnie Ty byłabyś kobietą mojego życia i matką moich dzieci… Co by się stało teraz, czy zostawiłbym dla Ciebie rodzinę — możliwe. A może na ognistym kilkumiesięcznym romansie by się zakończyło? Tego się nie dowiemy. Przez Ciebie. Dzięki Tobie. To był piękny czas To były jedne z najpiękniejszych dni i nocy, jakie zdarzyły się w moim życiu. Chemia, która nas połączyła była tak silna, że było mi wszystko jedno, kto patrzy, kto nas obgaduje. Że to wyjazd służbowy i że na pewno się zaraz wszystko wyda. Podczas tych kilku wspólnie spędzonych dni, wielu przegadanych godzin, przetańczonym wieczorze, czułem, że powietrze między nami mnie parzy i nie miałem śmiałości Cię dotknąć, bo bałem się, że wydarzy się coś, nad czym nie zapanuję. I tak się zresztą stało. Gdy cię dotknąłem, przepadłem. Przestało liczyć się wszystko. Chciałem mieć Cię dla siebie już na zawsze. Fizyczny ból sprawiało mi rozstanie choćby na chwilę. Coś podobnego czułem dawno temu, gdy poznałem moją żonę. Ale to było naprawdę dawno temu. A od tego czasu wiele się zmieniło. Byłem gotowy rzucić wszystko. Gdy mnie całowałaś świat przestawał istnieć. Myślałem, że zawroty głowy podczas pocałunku to wymysł egzaltowanych nastolatek, figura retoryczna, tymczasem to się działo naprawdę! Ostatni wieczór zdecydował o wszystkim Pamiętam ostatni wieczór, gdy po przetańczonej nocy prawie wylądowaliśmy w łóżku, ale jednak nie wylądowaliśmy, bo… dowiedziałaś się o mojej żonie i dzieciach. — Nie zrobię tego drugiej kobiecie, nie zrobię tego rodzinie — powiedziałaś i wyszłaś. Gdy próbowałem się z Tobą kontaktować, ignorowałaś mnie — dziękuję ci za to. Oraz za późniejsze słowa, które sprawiły, że inaczej spojrzałem na siebie i swoją sytuację, a których nie zac…

GettyImages-907936530-08911f2.jpg
width: 1765
height: 1324

„Poszłam do ślubu w przeklętej sukni prababci, bo chciałam wyglądać jak anioł. O mały włos, a skończyłoby się to tragedią”
type: item
date: 2023-07-10T06:30:00.000Z
subject: Po godzinach
subject: Z życia wzięte
subject: Opowiadania
subject: prawdziwe historie
subject: Ślub
subject: suknie
description: „W tym roku obchodzimy z Michałem dziesiątą rocznicę ślubu. To było dziesięć wspaniałych, szczęśliwych lat. Wiele razy zastanawiałam się, czy byłyby takie, gdybym nie zdjęła tej sukni. Swoją drogą, ciekawa jestem, co się z nią stało”.
encoded: W mojej rodzinie kobiety nie wychodziły wcześnie za mąż. Mama miała 28, babcia, jak na owe czasy, była wręcz starą panną. Dziadek zawsze się śmiał, że uratował ją od staropanieństwa w ostatniej chwili, bo gdyby nie on, to amatora na dwudziestodziewięciolatkę niełatwo byłoby znaleźć. Ja też się nie spieszyłam do zamążpójścia. Od dwóch lat mieszkaliśmy z Michałem, ale ciągle odkładaliśmy zalegalizowanie związku. – Ania, Ania – kręciła głową mama – takie życie na kocią łapę to żadna stabilizacja. Nie czas pomyśleć o ślubie? Właściwie to nawet już się zdecydowaliśmy, ale wtedy umarła moja babcia i znowu sprawa się odwlekła. Musiałam pomóc mamie uporządkować mieszkanie po babci. Trudno było nam się do tego zabrać, ale trzeba było to zrobić. Mieszkanie było zapisane na mnie, więc to ja powinnam je posprzątać i pozbyć się wszystkich niepotrzebnych szpargałów. Ale mama miała sentymentalny stosunek do niektórych pamiątek, więc chciałam, by to ona zdecydowała, co z nimi zrobić. Przeklęta suknie znaleziona w pudle babci Przeglądanie wszystkiego zajmowało nam masę czasu, ale za to spędzałyśmy go razem. Minął prawie tydzień i został nam tylko pawlacz. – Co ta babcia tam trzymała – zapytałam, wchodząc na drabinkę. – Przecież od lat tu pewnie nie zaglądała. – No jakoś nie wyobrażam sobie, żeby mogła się tam wdrapać – zgodziła się mama. – Podawaj mi wszystko po kolei – dyrygowała. – Ja będę to przenosić do pokoju i potem razem wszystko przejrzymy. – Za dużo się nie nanosisz – zaśmiałam się. – Tu jest tylko jedno pudło. Podałam mamie spory karton i szybko zeszłam na dół. – Co to może być? – nie mogłam doczekać się rozpakowania tajemniczego pudełka. – Pewnie jakieś babcine skarby – zażartowała mama. Już nigdy nie odezwała się do swojej siostry, zniknęła Po zdjęciu pokrywy okazało się, że w środku jest coś zapakowanego starannie w białe płótno. Rozwinęłam je delikatnie i wtedy mama aż krzyknęła. – O Boże, po co ona to trzymała? – zakryła twarz dłońmi. – To ta przeklęta suknia! Nic z t…

Historia-z-suknia-slubna-623ecd0.png
width: 1200
height: 900

„Moja żona chciała zrobić ze mnie pantoflarza. Miałem siedzieć cicho i wykonywać jej rozkazy. Po moim trupie!"
type: item
date: 2022-08-08T10:05:00.000Z
subject: Po godzinach
subject: Z życia wzięte
description: „Od początku jasno dała mi do zrozumienia, że nie mam w tej kwestii nic do powiedzenia. Nie wolno mi było nawet postawić w salonie komputera stacjonarnego. Kazała kupić laptopa, „bo duży komp będzie psuł stylistykę wnętrza!”.
encoded: Dlaczego mimo to zdecydowałem się na ślub? Bo Kaśka jest dobra, lojalna, inteligentna i troskliwa. No i wygląda tak, że człowiek przy niej głupieje… Kaśka chce wszystko kontrolować Jesteśmy małżeństwem od dwóch lat, ale na naszej wspólnej drodze do szczęścia odkrywamy pełno wybojów. Kaśka próbuje zupełnie przejąć kontrolę, a ja walczę o jakikolwiek wpływ na to, co się wokół mnie dzieje. Najlepszym przykładem było urządzanie mieszkania. To Katarzyna decydowała o niemalże wszystkich elementach wystroju. No i dobra, niech jej będzie – ma lepszy gust i większą w tym względzie potrzebę – ale niechby mi trochę odpuściła, pozwoliła zdecydować o czymkolwiek. A ona od początku jasno dała mi do zrozumienia, że nie mam w tej kwestii nic do powiedzenia. Nie wolno mi było nawet postawić w salonie komputera stacjonarnego. Kazała kupić laptopa, „bo duży komp będzie psuł stylistykę wnętrza!”. – Nie będzie mi tu stała taka landara. Za małe mamy mieszkanie! – złościła się. – Ale twoje graty wszystkie weszły! – Jakie graty? Co ty gadasz!? – A to? Ta lampka z powykręcanym stojakiem? To jest moje? A ten stolik ze słoikiem na suszone kwiaty, to ja postawiłem? No i krzesła, na których nie da się nawet siedzieć. Jakieś takie kanciaste… – Da się, da! Są praktyczne i ładne! – Ja uważam, że byłoby ładnie z komputerem. – Na szczęście nie ty decydujesz. – A dlaczego nie ja, do cholery?! – Bo nie masz gustu! – A ty umiaru! Wszystko pod siebie. Wszystko po twojemu! Nie zrobisz ze mnie pantoflarza, dziewczyno! – Trzeba się było nie żenić. Nie byłoby takiego zagrożenia. – Uznajmy, że nie przemyślałem sprawy! Jej krytyka zaczęła mnie irytować To nie były wielkie kłótnie i tak naprawdę nie zniechęcały mnie ani do Kaśki, ani do instytucji małżeństwa, ale zawsze trochę męczyły. Marnowaliśmy na nie energię, którą można by przeznaczyć na coś przyjemniejszego. Powtarzały się też coraz częściej, bo Kaśce ciągle coś nie pasowało, ciągle coś mi zarzucała: „źle posprzątałeś”, „dlaczego nie posprzątałeś wcale”…

klotnia-580afda.jpeg
width: 1200
height: 900

„5 lat temu moja córka wyszła z domu i ślad po niej zaginął. Co niedzielę gotuję pomidorówkę i czekam...”
type: item
date: 2022-04-06T14:26:00.000Z
subject: Po godzinach
subject: Z życia wzięte
subject: Opowiadania
subject: prawdziwe historie
description: „Wielokrotnie jeździłam po Polsce do miejsc, w których znajdowano niezidentyfikowane zwłoki młodych kobiet. Początkowo z przerażeniem, że tym razem ciało może należeć do Lucyny. Potem z dziwną, bolesną rozterką, bo czasami wydawało mi się, że wolę najgorszą prawdę od tej ciągłej niepewności”.
encoded: Co roku o tej porze, weszłam do pokoju Lucynki, żeby zrobić tam porządki. I jak zawsze już w progu poczułam, że serce podchodzi mi do gardła. To nieprawda, że czas goi rany. Mój ból nigdy nie zniknie, podobnie jak moja tęsknota za córką, które 5 lat temu wyszła z domu i nie wróciła… Pamiętam tamten ranek Razem siedziałyśmy przy śniadaniu i snułyśmy plany na weekend. Nic specjalnego, ot, porządki, drobne zakupy. Spierałyśmy się, co ugotować na niedzielny obiad. – Zrobię rosół – zaproponowałam – Na te chłody będzie idealny. – Tylko nie rosół – zaoponowała Lusia. – Zróbmy pomidorówkę. Wiesz, taką gęstą, żeby łyżka stała – uśmiechała się przymilnie. – E, pomidorówka z przecieru to nie to co ze świeżych pomidorów – zaoponowałam. – A rosołek… Pomyśl, taki pachnący z lanymi klus… – Mamo – weszła mi bezceremonialnie w słowo córka. – Wiesz, że nie cierpię tej tłustej wody. No, chyba że… – tu przerwała na chwilę, żeby łyknąć kawy. – Chyba że na wołowinie ugotujesz tego rosołku i potem zrobisz krokieciki. Takie, jakie tylko ty umiesz zrobić. Najlepsze na świecie. Roześmiałam się pokonana. Wiedziałam, że naleśniki z farszem ze zmielonego mięsa należą do ulubionych potraw Lucynki. Ona też wiedziała, że nie potrafię jej odmówić, bo mrugnęła do mnie i powiedziała: – No to umowa stoi. Nagle jej wzrok powędrował na zegar wiszący nad lodówką. – O rany! Już tak późno. Muszę lecieć. Moja córka bardzo poważnie traktowała zajęcia na uniwersytecie. Jako studentka pierwszego roku przejmowała się wszystkim i pilnowała, aby nie spóźnić się na żaden wykład. Siedząc przy kuchennym stole, patrzyłam, jak zrywa się z miejsca, coś tam upycha w torbie i szybko wybiega do przedpokoju. Za chwilę jednak wróciła, już ubrana w krótką, kolorową kurteczkę. – Pa, mamuśka. Wrócę pod wieczór. Muszę jeszcze w czytelni posiedzieć. – to mówiąc, cmoknęła mnie w policzek i zrobiła w tył zwrot. – Lusia, ubierz się cieplej! – krzyknęłam jeszcze za nią, ale odpowiedziało mi tylko trzaśnięcie drzwiami. – Przeziębi si…

matka-8781f76.jpg
width: 1200
height: 900

„Po 5 latach związku mój konkubent przyznał się do romansu, który trwa od roku. Teraz chce przebaczenia. Po moim trupie”
type: item
date: 2022-03-22T14:49:00.000Z
subject: Po godzinach
subject: Z życia wzięte
subject: Opowiadania
subject: prawdziwe historie
subject: romans
subject: zdrada
description: „– Przyznał się do romansu. Nie do jakiegoś przelotnego skoku w bok, ale do prawie rocznego związku – wyjaśniłam. – Nie wiedziałam, co powiedzieć, jak się zachować… Ja tylko patrzyłam, jak moja dłoń się unosi i ląduje na jego policzku. Jakby moja ręka zadziałała poza moją wolą. No i dałam mu w gębę”.
encoded: Spojrzałam przez okno. Słońce zachodziło powoli, na dworze robiło się coraz ciemniej i zimniej. Ludzie szybko uciekali do swoich domów. Do miejsc, gdzie ktoś na nich czekał, witał z uśmiechem i gorącą herbatą. Tak… wszędzie panowała ogólna szczęśliwość, tylko u mnie nie działo się dobrze. „Co za dyplomatka ze mnie” – uśmiechnęłam się pod nosem. Stwierdzenie, że „nie działo się dobrze”, było niedopowiedzeniem. Wyszedł i miałam nadzieję, że już nie wróci. To znaczy będzie musiał wrócić, choćby po swoje rzeczy, ale niech to zrobi, kiedy mnie nie będzie w domu. Cały czas odtwarzałam w głowie tamtą scenę. Co powiedział najpierw: że mnie nie kocha czy że chce odejść? Tylko co za różnica? Przecież pierwsze oznaczało drugie, a drugie pierwsze. I dlaczego w ogóle nie chciało mi się płakać? Szok. Zdecydowanie byłam w szoku. Pewnie po jakimś czasie mi minie i wtedy nadejdą dni wypełnione winem, spaniem i płaczem. Niekończący się ból – to właśnie będę czuła. I znowu ten uśmiech. Nie dość, że nie ryczę, to jeszcze głupio się uśmiecham. Na dokładkę sama do siebie. Dziwne było to rozstanie Dzwonek domofonu zupełnie mnie zaskoczył. Ktoś do mnie przyszedł. – Tak? – powiedziałam cicho. – Kaśka, to ja – rzuciła Ola, a w jej głosie brzmiało zdenerwowanie. Nacisnęłam przycisk otwierania drzwi. Słyszałam, jak moja przyjaciółka szybko wbiega po schodach. Nawet nie zdążyłam wyjść z korytarza, kiedy wpadła z impetem do mieszkania. – Wszystko w porządku? Kochanie, co się stało?! Co ty wyprawiasz?! Popatrzyłam na nią zaskoczona. – Wszystko w porządku – odparłam. – Nie rozumiem, o co ci chodzi? Ola rzuciła mi się na szyję. – Spokojnie, kochanie, spokojnie. Teraz już wszystko będzie dobrze. Musisz tylko przemyśleć całą sprawę… Marcin powiedział, że jeszcze niczego nie przekreśla. Zachowanie przyjaciółki zdumiewało mnie coraz bardziej. – Czego Marcin nie przekreśla? O czym ty mówisz, Olu? – No jak to czego? Was, kochana, was. Może ty masz jakiś problem albo on z czymś nawalił, ale żeby tak od ra…

zdrada-1b6b42f.jpg
width: 1200
height: 900

„Rozwiedliśmy się z hukiem po roku małżeństwa. Mąż zdradzał mnie z moją przyjaciółką, nakryłam ich w naszym mieszkaniu”
type: item
date: 2022-03-08T13:07:00.000Z
subject: Po godzinach
subject: Z życia wzięte
subject: Opowiadania
subject: prawdziwe historie
subject: przyjaciółka
subject: przyjaźń
description: „Nie od razu mnie zauważyli, zdążyłam im się dobrze przyjrzeć. Nic nie zostało mi oszczędzone. Czy coś myślałam? Nie pamiętam. Czułam się jak po nokaucie, najwięcej energii wkładałam w oddychanie, a świat i tak umykał mi spod nóg. – Justyna – w jego głosie nie było śladu poczucia winy, jedynie zdumienie i jakby pretensja, że przerywałam im miłe chwile”.
encoded: Telefon wibrował i piszczał jak wściekły, o mało mnie nie ugryzł, kiedy wreszcie udało mi się go znaleźć na dnie torby. Żeby mnie ukarać za zwłokę, wyświetlił nieznany numer. Zwykle nie odbieram takich połączeń, ale teraz coś mnie podkusiło. – Halo? – spytałam ostrożnie. – Justyna? No nareszcie, ile można czekać. Dobijam się do ciebie co najmniej od kwadransa. – Ala? Skąd się wzięłaś w moim telefonie? – spytałam rozbawiona. Od kwadransa, doprawdy. Ja nie widziałam jej ponad 10 lat. Straciłyśmy się z oczu zaraz po studiach, słyszałam, że wyjechała do Szwajcarii i bryluje w tamtejszych laboratoriach. Zawsze lubiła dłubać przy preparatach mikroskopowych. – Przyjechałam na wiosenny urlop – powiedziała niecierpliwie. – Mam zamiar się z wami spotkać, to jest ostateczna decyzja, od której nie ma odwołania. Jutro wieczorem u mnie, adres ten sam, co kiedyś. Nie pytam, czy będziesz, bo będziesz. Jasne? Jejku, jak ja się za nią stęskniłam, za jej komenderowaniem i poczuciem humoru. I za bałaganiarstwem. Zaraz powie, że bateria w komórce się kończy, a ona nie wie, gdzie jest ładowarka. Może w Szwajcarii? – To do jutra. Nie mogę dłużej rozmawiać, bo mam rozładowany telefon i… Aż mnie zgięło w pół, o mało się nie udusiłam ze śmiechu. Cała Ala. – Wariatka – powiedziała z czułością i rozłączyła się. Zaraz, co ona powiedziała? Że chce się z nami spotkać? Chyba nie myślała o dawnej ekipie? Na studiach byliśmy nierozłączni, ale potem wszystko się posypało, jakby moje rozstanie z Mateuszem rzuciło na nas cień. Rozwiedliśmy się po roku małżeństwa Rozstanie? Ładnie powiedziane, rozwiedliśmy się z hukiem po zaledwie roku małżeństwa, Mateusz zdradził mnie z dziewczyną, którą uważałam za swoją przyjaciółkę. Wyświechtany banał, ale zapewniam, że za każdym razem boli jak całkiem świeży, tym bardziej że odegrałam w nim rolę stuprocentowej naiwniaczki. Zaprosiłam Ankę do naszego życia, a dokładniej do mieszkania, które wynajmowaliśmy wspólnie z Madoksem i Kefirem, dwoma uroczymi wariatami, w wo…

zdrada-fc57840.jpg
width: 1200
height: 900

„Tych świąt nigdy nie zapomnę. Lekarze w ostatniej chwili uratowali moją córeczkę. Mogła umrzeć”
type: item
date: 2021-12-23T11:00:00.000Z
subject: Po godzinach
subject: Z życia wzięte
subject: dziecko
subject: prawdziwe historie
subject: wyrostek robaczkowy
description: „Myśleliśmy, że to świąteczne przejedzenie, a o mały włos Ania był umarła. Nigdy nie należy usypiać swojej czujności”.
encoded: Był 26 grudnia. Ania przyszła do naszej sypialni tuż przed północą. Żona już spała, ja kończyłem czytać książkę. – Tato, boli mnie brzuch – wyjęczała. Nasza jedenastoletnia córka raz na jakiś czas miała kłopoty żołądkowe. Wystarczyło, że zjadła coś cięższego – burgera, kebab czy pizzę – a już trzeba było zaparzać jej miętę lub zrobić gorzką herbatę. Dwa lata temu zrobiliśmy jej pod tym kątem kompleksowe badania. Na szczęście wyniki wyszły dobre. Nawet nie budziłem żony, tylko zrobiłem Ani gorzką herbatę, sam zaparzyłem sobie taką samą, wypiliśmy i poszliśmy spać. Też nie czułem się najlepiej - to pewnie ze świątecznego przejedzenia. Ból brzucha nie zapowiadał tragedii Rano o wszystkim opowiedziałem żonie. – Ostatnio trochę za często boli ją ten brzuszek – skomentowała. Uznaliśmy, że trzeba będzie powtórzyć badania. Wspólnie oglądaliśmy wieczorny film, było lepiej. Ania rzuciła nawet pomysł, żeby zamówić pizzę, ale skończyło się na owocowym koktajlu. Dość późno położyliśmy się spać. Usnęliśmy błyskawicznie, ale z błogiego snu wyrwała nas Ania. – Boli, bardzo boli – stała w drzwiach naszej sypialni, trzymając się za brzuch. Ból musiał być duży, bo miała łzy w oczach. Zerwaliśmy się na równe nogi. Nie ma wyjścia, trzeba jechać na pogotowie. Szybka akcja lekarzy Dyżurujący lekarz sprawę załatwił błyskawicznie: – Nie ma się nad czym zastanawiać, to może być wyrostek. Dam wam skierowanie do szpitala, jedźcie tam natychmiast. Na izbę przyjęć wpadłem rozdygotany z Anią na rękach. – Od kiedy dziecko narzeka na bóle? – spytał mnie chirurg, choć chyba chwilę wcześniej odpowiedź usłyszał od mojej córki. – Od wczorajszego wieczora, ale trochę jej przeszło… – próbowałem wyjaśnić sytuację. – Oszalał pan? Czy pan wie, na co naraża swoją córkę? Przecież ona mówi, że boli ją co jakiś czas! – lekarz coraz bardziej podnosił głos. – Natychmiast na oddział! – zarządził. Pielęgniarki zabrały Anię, ale mnie powstrzymał jeszcze lekarz. – Nie chciałem robić panu więcej wstydu przy córce. Jak…

rodzice-omal-nie-stracili-corki-2b8d108.png
width: 1200
height: 900

„Codziennie słuchałam, że jestem beznadziejna. Byłam szmatą, w którą ona wycierała nogi. To największa trauma mojego życia”
type: item
date: 2021-12-08T02:19:00.000Z
subject: Po godzinach
subject: Z życia wzięte
subject: mobbing
subject: Opowiadania
subject: praca
subject: prawdziwe historie
description: Już prawie zapomniałam, jak to jest normalnie żyć. Teraz biorę leki i leczę się z największej traumy mojego życia...
encoded: „Szybko nauczyłam się rozróżniać jej kroki. Ze ściśniętym żołądkiem, nie odrywając oczu od ekranu komputera, nasłuchiwałam, czy zmierza w moją stronę. Jeśli miałam szczęście i dobry dzień, nie zatrzymywała się przy moim biurku”. Częściej jednak musiałam zmierzyć się z falą złośliwej krytyki na dowolny temat, niekoniecznie związany z pracą. Ewa była w tej dziedzinie starą wyjadaczką, potrafiła wymierzać celne ciosy, osłabiające moją i tak już nadwątloną wiarę w siebie. Stanęła za krzesłem, patrząc mi na ręce. Minuty ciągnęły się w nieskończoność, milczenie się przedłużało. Wyrafinowana tortura. Jak w tych warunkach pracować? Nie wytrzymałam i odwróciłam się do niej. Oczy Ewy były pełne satysfakcji, wszystko szło zgodnie z jej oczekiwaniami. – To się do niczego nie nadaje – powiedziała jadowicie, patrząc na mój projekt. – Tak jak ty, ale o tym chyba już wiesz. Dziwię się, że jeszcze cię tu trzymam. Jesteś bezużyteczna. Wiedziałam, że to dopiero początek. Ewa się rozkręcała, potrafiła dużo więcej. Wybierała sobie ofiarę i wyżywała się na niej, podburzając zespół przeciwko nieszczęsnej. Od kilku miesięcy byłam na tapecie. Wciskała mnie obcasami w podłogę, czerpiąc z tego sadystyczną przyjemność. Nie pierwszy raz dowiadywałam się, że wszystko, co robię, to zwykły chłam, do niczego się nie nadaję, jestem głupia i beznadziejna. Mimo to wykorzystywała moje projekty, nigdy żadnego nie odrzuciła. Próbowałam wyjaśnić sytuację, ale tylko pogorszyłam swoje położenie. Ewa nie znosiła sprzeciwu. Powinnam już dawno porzucić firmę, trzaskając drzwiami, ale przerażała mnie sytuacja w branży. Gdziekolwiek się obrócić – redukcje i zwolnienia. Dobra praca była na wagę złota, może warto było trochę pocierpieć, żeby ją utrzymać? O Ewie różnie się mówiło w środowisku. Miała wyrobione nazwisko i kilka dużych sukcesów na koncie, zarząd jej ufał, bo wielkie marki chętnie powierzały jej budowę wizerunku, a to oznaczało pieniądze. Mobbing - cena kariery? Słyszało się tu i ówdzie szeptane wiadom…

Kobieta-o-byciu-ofiara-d8c91f1.png
width: 1200
height: 900

„Przez pomyłkę lekarzy myślałam, że umieram. To były najgorsze dni mojego życia, za które nikt nie odpowiedział”
type: item
date: 2021-11-25T11:31:00.000Z
subject: Po godzinach
subject: Z życia wzięte
subject: Opowiadania
subject: prawdziwe historie
description: „Kilka dni temu byłam w fenomenalnej, wręcz życiowej formie, byłam kobietą pełną sił, planów i nadziei, a teraz zamieniłam się w słabowitą, bezradną staruszkę, której nic dobrego już w życiu nie czeka. - Przy takich wynikach kilka dni opóźnienia może być na wagę życia i śmierci”.
encoded: Kiedy skończyłam czterdziestkę, postanowiłam coś ze sobą zrobić. Coś spektakularnego, na wieść o czym inni powiedzą: wow… I zdecydowałam, że pobiegnę w maratonie w Atenach. Podzielone na etapy przygotowania do tak dużego wyzwania zajęły mi sporo czasu, więc start w biegu liczącym 42 kilometry (a nawet ciut więcej), miał uświetnić moje 42. urodziny. Pasuje? Idealnie! Wszystko przebiegało według planu, nawet bilety na samolot już zabukowałam. Tylko jedna kwestia wciąż nieco mnie niepokoiła: czy z racji wieku mój organizm na pewno poradzi sobie z tak gigantycznym wysiłkiem? Ponieważ strzeżonego Pan Bóg strzeże, postanowiłam dla świętego spokoju się przebadać. Dawno tego nie robiłam, ale nie spodziewałam się żadnych przykrych niespodzianek, bo naprawdę czułam się wyśmienicie. – Ma pani zlecenie od lekarza? – spytała mnie kobieta w rejestracji. Nie miałam, bo nie chciało mi się wystawać w kolejkach na kilka dni przed wylotem. – Nie mam. Ale poproszę prywatnie, zapłacę. Za morfologię z rozmazem. – To będzie razem 10, nie 11 złotych. Ja też wolę zapłacić, niż wystawać w kolejce po skierowanie. Wiadomo, że jak tarczyca, to co innego – paplała – hormony swoje kosztują, ale te podstawowe badania szybko idą, a człowiek od razu spokojniejszy. Pani nazwisko? – Lewandowska, Katarzyna. – Adres? – Powstańców 50 przez 8. – Data urodzenia? – 20.02.1979 roku. Kiedy będę mogła odebrać wyniki? – Dopiero jutro, bo teraz mamy sporo zleceń w trakcie, jakby się wszyscy zmówili. Dziewczyny pewnie zrobią analizę już dziś po południu, ale bezpieczniej będzie, jak przyjdzie pani rano. Wyniki będą czekały w rejestracji. Szpital zamiast maratonu Stawiłam się w przychodni nazajutrz. – Dzień dobry, chciałam odebrać wyniki – zwróciłam się do pielęgniarki. – Jak się pani nazywa? – Katarzyna Lewandowska. Chwila szukania, a potem… – Proszę poczekać, są u lekarza. Pani doktor zaraz panią przyjmie. – Ale ja nie chcę! – zbuntowałam się. – Nie umawiałam się na wizytę, spieszę się do pracy. Nie mam czasu na…

kobieta-ktora-mysli-ze-umiera-f1e0669.jpg
width: 1200
height: 900

„Mąż mnie zostawił dla ciężarnej kochanki. Moja niepłodność stała się świetnym wytłumaczeniem jego zdrady”
type: item
date: 2021-11-09T13:00:00.000Z
subject: Po godzinach
subject: Z życia wzięte
subject: niepłodność
subject: Opowiadania
subject: prawdziwe historie
subject: rozwód
subject: zdrada
description: „Wiedział, że mogę mieć kłopot z zajściem w ciążę. Jeszcze przed ślubem ustaliliśmy, że będziemy chcieli postarać się o adopcję”.
encoded: O swoich trudnościach z ewentualnym zajściem w ciążę wiedziałam jakoś od liceum. Miałam wtedy problemy z miesiączkami, były strasznie nieregularne; czasem miałam okres co dwa tygodnie, innym razem zanikał na cztery miesiące. Raz było to delikatne plamienie, by za chwilę przerodzić się wręcz w krwotok. Do tego doszło kilka innych objawów i wreszcie w wieku 17 lat zaczęłam leczyć się u ginekologa. Już po kilku wizytach usłyszałam diagnozę – cierpiałam na tak zwany syndrom LUF: moje owulacje były bezjajeczkowe. Poza tym miałam zespół policystycznych jajników i kilka innych nieprawidłowości w budowie mojego układu płciowego, co w połączeniu z lekami, które musiałam zacząć zażywać, właściwie całkowicie skreślało moje szanse na poczęcie dziecka. Przykro mi, ale nie będzie pani matką Początkowo nie było to dla mnie aż tak straszne. Byłam młoda i ciąża wydawała mi się zupełną abstrakcją. Która nastolatka zrozumiałaby tak naprawdę sens słów: – Przykro mi, ale nie będzie pani matką. Ja nie rozumiałam, nie załamało mnie to. Może kiedyś coś wymyślą, jakoś to będzie – mówiłam sama do siebie i naprawdę tak myślałam. Najważniejsze dla mnie było, że wreszcie dostałam leki, dzięki którym moje miesiączki się unormowały i mogłam w miarę normalnie funkcjonować. Z biegiem lat jednak moje myślenie się zmieniło. Dorosłam, spotykałam się z mężczyznami. Moje siostry rodziły dzieci… A ja zaczynałam im najzwyczajniej w świecie zazdrościć i coraz częściej myśleć o tym, że sama nigdy nie będę mogła doświadczyć macierzyństwa. Dopiero wtedy zaczęło do mnie tak naprawdę docierać, jakie skutki ma moja choroba, z czym się wiąże. Blokowało mnie to też w kontaktach z facetami. To znaczy w sumie z jednym facetem, Darkiem. Był pierwszym takim partnerem na poważnie. Nie wiedziałam, jak powiedzieć mu o swoich problemach. Nie było to przecież coś, czym afiszowałam się i opowiadałam każdemu na pierwszej randce. Tym bardziej że zazwyczaj moje „miłości’ kończyły się po kilku spotkaniach, tym razem było jednak…

smutek-ab0d55e.jpg
width: 1200
height: 900