„W delegacji poznałem kandydatkę na żonę, ale nasza miłość była krótka. Zobaczyła moją obrączkę i dała dyla"
„To były jedne z najpiękniejszych dni i nocy, jakie zdarzyły się w moim życiu. Chemia, która nas połączyła była tak silna, że było mi wszystko jedno, kto patrzy, kto nas obgaduje".
Moja niebyła kochanko, Dziękuję Ci, że mnie uratowałaś przez zniszczenia życia kilku osobom. Że miałaś siłę oprzeć się pokusie, której ja nie dałem rady się oprzeć. Gdyby nie to, że kobietę mojego życia i matkę moich dwóch córek poznałem 14 lat przed poznaniem Ciebie, to pewnie Ty byłabyś kobietą mojego życia i matką moich dzieci… Co by się stało teraz, czy zostawiłbym dla Ciebie rodzinę — możliwe. A może na ognistym kilkumiesięcznym romansie by się zakończyło? Tego się nie dowiemy. Przez Ciebie. Dzięki Tobie. To był piękny czas To były jedne z najpiękniejszych dni i nocy, jakie zdarzyły się w moim życiu. Chemia, która nas połączyła była tak silna, że było mi wszystko jedno, kto patrzy, kto nas obgaduje. Że to wyjazd służbowy i że na pewno się zaraz wszystko wyda. Podczas tych kilku wspólnie spędzonych dni, wielu przegadanych godzin, przetańczonym wieczorze, czułem, że powietrze między nami mnie parzy i nie miałem śmiałości Cię dotknąć, bo bałem się, że wydarzy się coś, nad czym nie zapanuję. I tak się zresztą stało. Gdy cię dotknąłem, przepadłem. Przestało liczyć się wszystko. Chciałem mieć Cię dla siebie już na zawsze. Fizyczny ból sprawiało mi rozstanie choćby na chwilę. Coś podobnego czułem dawno temu, gdy poznałem moją żonę. Ale to było naprawdę dawno temu. A od tego czasu wiele się zmieniło. Byłem gotowy rzucić wszystko. Gdy mnie całowałaś świat przestawał istnieć. Myślałem, że zawroty głowy podczas pocałunku to wymysł egzaltowanych nastolatek, figura retoryczna, tymczasem to się działo naprawdę! Ostatni wieczór zdecydował o wszystkim Pamiętam ostatni wieczór, gdy po przetańczonej nocy prawie wylądowaliśmy w łóżku, ale jednak nie wylądowaliśmy, bo… dowiedziałaś się o mojej żonie i dzieciach. — Nie zrobię tego drugiej kobiecie, nie zrobię tego rodzinie — powiedziałaś i wyszłaś. Gdy próbowałem się z Tobą kontaktować, ignorowałaś mnie — dziękuję ci za to. Oraz za późniejsze słowa, które sprawiły, że inaczej spojrzałem na siebie i swoją sytuację, a których nie zacytuję teraz, bo są zbyt intymne. Ty byłaś silna, ja byłem słaby. Ty byłaś mądra, ja byłem głupi. Ty… Tego pewnie nie wiesz — kilka miesięcy po naszym niedoszłym romansie, porozmawiałem o tym z żoną. To była trudna rozmowa. Ale ważna i oczyszczająca. I tak z perspektywy kilku miesięcy — miałaś rację — w innym czasie, w innym życiu, w innej sytuacji — to byłaby piękna miłość. Ale miłość mojego życia poznałem 14 lat temu. I wiem, że chcę, by tak zostało... Dziękuję Ci. Piotr, 43 lata Czytaj także: „Moja młoda żona jest jak wygrana w totka. Wszyscy mi zazdroszczą, ale nikt nie zna prawdy o moim małżeństwie” „Byłam naiwna wierząc, że nasza miłość wszystko wytrzyma. Gdy zdradziłam Pawłowi mój sekret, wyzwał mnie od najgorszych” „Nasza nieodpowiedzialna córka zostałam matką w wieku 18 lat. Podrzucała mi wnuka i leciała balować na mieście”
„Poszłam do ślubu w przeklętej sukni prababci, bo chciałam wyglądać jak anioł. O mały włos, a skończyłoby się to tragedią”
„W tym roku obchodzimy z Michałem dziesiątą rocznicę ślubu. To było dziesięć wspaniałych, szczęśliwych lat. Wiele razy zastanawiałam się, czy byłyby takie, gdybym nie zdjęła tej sukni. Swoją drogą, ciekawa jestem, co się z nią stało”.
W mojej rodzinie kobiety nie wychodziły wcześnie za mąż. Mama miała 28, babcia, jak na owe czasy, była wręcz starą panną. Dziadek zawsze się śmiał, że uratował ją od staropanieństwa w ostatniej chwili, bo gdyby nie on, to amatora na dwudziestodziewięciolatkę niełatwo byłoby znaleźć. Ja też się nie spieszyłam do zamążpójścia. Od dwóch lat mieszkaliśmy z Michałem, ale ciągle odkładaliśmy zalegalizowanie związku. – Ania, Ania – kręciła głową mama – takie życie na kocią łapę to żadna stabilizacja. Nie czas pomyśleć o ślubie? Właściwie to nawet już się zdecydowaliśmy, ale wtedy umarła moja babcia i znowu sprawa się odwlekła. Musiałam pomóc mamie uporządkować mieszkanie po babci. Trudno było nam się do tego zabrać, ale trzeba było to zrobić. Mieszkanie było zapisane na mnie, więc to ja powinnam je posprzątać i pozbyć się wszystkich niepotrzebnych szpargałów. Ale mama miała sentymentalny stosunek do niektórych pamiątek, więc chciałam, by to ona zdecydowała, co z nimi zrobić. Przeklęta suknie znaleziona w pudle babci Przeglądanie wszystkiego zajmowało nam masę czasu, ale za to spędzałyśmy go razem. Minął prawie tydzień i został nam tylko pawlacz. – Co ta babcia tam trzymała – zapytałam, wchodząc na drabinkę. – Przecież od lat tu pewnie nie zaglądała. – No jakoś nie wyobrażam sobie, żeby mogła się tam wdrapać – zgodziła się mama. – Podawaj mi wszystko po kolei – dyrygowała. – Ja będę to przenosić do pokoju i potem razem wszystko przejrzymy. – Za dużo się nie nanosisz – zaśmiałam się. – Tu jest tylko jedno pudło. Podałam mamie spory karton i szybko zeszłam na dół. – Co to może być? – nie mogłam doczekać się rozpakowania tajemniczego pudełka. – Pewnie jakieś babcine skarby – zażartowała mama. Już nigdy nie odezwała się do swojej siostry, zniknęła Po zdjęciu pokrywy okazało się, że w środku jest coś zapakowanego starannie w białe płótno. Rozwinęłam je delikatnie i wtedy mama aż krzyknęła. – O Boże, po co ona to trzymała? – zakryła twarz dłońmi. – To ta przeklęta suknia! Nic z tego nie rozumiałam. – Dlaczego przeklęta? – zapytałam. – Jest piękna. – To długa historia – zaczęła. – Mamy czas – wzięłam mamę za rękę. – Zrobię herbatę i wszystko mi opowiesz. Niezwykła historia sukni ślubnej Kiedy wracałam z dzbankiem świeżo zaparzonej herbaty, zobaczyłam, że mama ciągle wpatruje się w starą koronkową suknię. – To się zaczęło prawie sto lat temu – zaczęła mama. – Wtedy nasza rodzina mieszkała jeszcze na Kresach, w niewielkiej miejscowości niedaleko Wilna. Mama twojej babci, Anastazja, miała starszą o dwa lata siostrę Jadwigę. Obie bardzo się kochały. Niestety, do czasu. Kiedy Jadwiga zaręczyła się z przystojnym oficerem, w Anastazji zaczęło kiełkować uczucie zazdrości. Konstanty był przystojny, bogaty i doskonale wyglądał w oficerskim mundurze. Anastazja nieraz robiła do niego słodkie oczy, ale on traktował ją jak siostrę. Przygotowania do ślubu i wesela zaczęły się już jesienią, chociaż uroczystość była planowana dopiero na wiosnę. Ślubną suknię uszyto w najlepszej wileńskiej pracowni krawieckiej. Była gotowa już na początku stycznia. Do ślubu było jeszcze kilka miesięcy i wtedy Jadzia poważnie zachorowała. Po wyzdrowieniu została wysłana do Szwajcarii na rekonwalescencję. I wtedy przy stęsknionym narzeczonym zakręciła się Anastazja. Jak się szybko okazało – bardzo skutecznie. Kiedy Jadwiga wróciła z sanatorium, dowiedziała się, że Konstanty jest związany z jej siostrą. Zdradzona przez siostrę i ukochanego popadła w rozpacz. Potem, ku powszechnemu zdziwieniu, zaproponowała Anastazji, żeby sobie wzięła jej ślubną suknię, bo ona już jej nie chce. Zanim doszło do ślubu Anastazji, Jadwiga przyjęła oświadczyny znanego wileńskiego jubilera i szybko wyszła za mąż. Podobno oboje wyjechali potem do Ameryki i wszelki słuch o nich zaginął. Jadwiga nigdy już nie odezwała się do swojej siostry. Anastazja początkowo nie chciała brać ślubu w sukni, która była uszyta dla Jadwigi, ale ostatecznie uznała, że nie ma co się boczyć, bo suknia jest zbyt piękna, żeby z niej zrezygnować. Ślubny orszak składał się z kilkunastu dorożek. Wyglądał wspaniale. Zanim dojechali do kościoła w tyle orszaku powstało jakieś zamieszanie. Okazało się, że to jeden z koni potknął się, i padając, złamał nogę. – To zły znak – mówiły starsze kobiety, które widziały całe zdarzenie. Anastazji o niczym nie powiedziano. Nieszczęście po ślubie Ślub, a potem wesele odbyły się bez kolejnych niespodzianek. Konstanty i Anastazja byli ze sobą bardzo szczęśliwi. Po roku urodziła się im córeczka. Nazwali ją Wanda. To twoja babcia. Niestety, los spłatał im okrutnego figla. Konstanty zginął podczas manewrów wojskowych. Anastazja została sama z dzieckiem. Los jej nie oszczędzał. W tym samym roku zmarli jej rodzice. Musiała więc podjąć pracę, żeby utrzymać małą Wandzię i siebie. Nie wyszła drugi raz za mąż. Często zastanawiała się, dlaczego los ją tak ciężko doświadcza. I chyba w poszukiwaniu tej przyczyny uznała, że to wszystko przez tę ślubną suknię, którą razem z narzeczonym odebrała siostrze. Nie wiadomo, ile w tym było prawdy, a ile konfabulacji podyktowanej wyrzutami sumienia. Anastazja tak przywiązała się do tej myśli, że uznała to w końcu za niepodważalną prawdę i często powtarzała tę historię dorastającej córce. Wanda grzecznie słuchała, ale uważała to za bajdy. Kiedy wychodziła za mąż, chciała wziąć ślub w feralnej sukni. Jadwiga stanowczo jej zabroniła, twierdząc, że to przeklęta suknia, i że przyniesie jej nieszczęście. Ostatecznie babcia Wanda poszła do ślubu w innej sukni. – Suknia przeleżała w kufrze przez wiele następnych lat – ciągnęła opowieść mama. – Wanda miała naprawdę szczęśliwe życie. Jej mama często powtarzała, że to dlatego, że zrezygnowała z przeklętej sukni ślubnej. Jako dziecko wiele razy słyszałam tę historię i koniecznie chciałam tę sukienkę zobaczyć. Niestety, z wiekiem moja babcia coraz bardziej dziwaczała i przywiązywała coraz większą wagę do domniemanej klątwy. O pokazaniu sukni nawet nie chciała słyszeć. Nie wiem, czy ta mroczna historia tak mnie tak fascynowała, czy tylko ciekawość sprawiła, że za wszelką cenę chciałam tę suknię znaleźć. Kiedy zmarła babcia Anastazja, znalazłyśmy ją z babcią Wandzią w starym kufrze na strychu. Wydała mi się niezwykła, zaczarowana. Postanowiłam włożyć ją do ślubu. Babcia nie była tym zachwycona. – Zrobisz, jak zechcesz, ale nie boisz się klątwy, o której tak barwnie opowiadała babcia Anastazja – zapytała. – Może coś w tym jest i nie warto ryzykować – dodała niepewnie. Przez całe życie borykała się z trudnościami Ostatecznie postawiłam na swoim. Wyglądałam w tej sukni bajecznie. Niestety, szybko zaczęłam wierzyć w jej fatalną moc. Jak wiesz, rok po twoim urodzeniu, tata dostał wylewu krwi do mózgu. Nigdy już nie odzyskał pełnej sprawności. Przez całe życie musiałam borykać się sama ze wszystkimi trudnościami i jeszcze opiekować się niepełnosprawnym mężem. Kiedy było mi bardzo ciężko i zadawałam sobie pytanie: „dlaczego mnie to spotyka”, zawsze wyobraźnia podsuwała mi na myśl moją ślubną suknię. Przypominałam sobie też wtedy, że zlekceważyłam zły znak. Kiedy jechaliśmy do ślubu, pod samochód świadków wpadł kot. Wtedy nikt nie przywiązywał do tego wagi, ale po latach byłam pewna, że to był zły omen. – Wyrzućmy tę suknię – powiedziała mama, gdy skończyła swoją opowieść. – Niech już nikomu nie przynosi pecha. – Mamo – wzięłam ja delikatnie za rękę. – Naprawdę w to wierzysz? – Sama nie wiem – powiedziała niepewnie. – Schowamy ją – powiedziałam ugodowo. – Potem zastanowimy się, co z nią zrobić. Pożegnałam się z mamą, bo byłam umówiona na plotki z moją najlepszą przyjaciółką, Jolką. Mieszkała niedaleko. – Czy ty kiedyś przyjdziesz punktualnie – zapytała Jola, pogryzając słone paluszki. – Daj spokój – powiedziałam, zdejmując płaszcz. – Jak ci coś opowiem, to padniesz. – Spotkałaś w babci mieszkaniu ducha – powiedziała, udając przerażenie. – Ducha nie… – zaczęłam opowiadać historię ślubnej sukni obłożonej klątwą. – Nie mów, że wierzysz w to, że ta suknia przynosi nieszczęście – kręciła z powątpiewaniem głową. – Nie wierzę! Mało tego, zamierzam iść w niej do ślubu – zaskoczyłam przyjaciółkę. – Na razie nic mamie nie mówię, ale już podjęłam decyzję. – Chce ci się ubierać w jakiś staroć? – skrzywiła się Jola. – Jak ją zobaczysz, sama zrozumiesz – powiedziałam. – Możemy to zrobić nawet teraz. Zdecydowałam się wziąć ślub w sukni prababci Jolce spodobał się pomysł, a suknia ją oczarowała. Decyzja zapadła. Mama starała się mnie odwieść od tego pomysłu wszelkimi argumentami, mniej i bardziej racjonalnymi, ale ja się uparłam. – Obiecaj jednak – poprosiła – że jak pojawi się jakiś zły znak, to zrezygnujesz. – Dobrze – zgodziłam się. Odświeżona w pralni suknia prezentowała się wspaniale. Michał aż jęknął z zachwytu, kiedy mnie w niej zobaczył. On też wyglądał jak z żurnala. Mieszkaliśmy przy kościele, więc podziwiali nas wszyscy sąsiedzi. Nawet niektórzy przypadkowi przechodnie zatrzymywali się, widząc pieszy ślubny orszak. By wejść do kościoła, musieliśmy pokonać kilkadziesiąt schodów. Byliśmy już prawie u ich szczytu, kiedy z muru nad wejściem oderwał się spory kawał elewacji i roztrzaskał się tuż pod naszymi nogami. Mimo całego racjonalizmu wiedziałam, że to ten zły znak… – Poczekaj chwilę – szepnęłam do Michała. – Zaraz wracam. Nie zwracając uwagi na zdumionych gości, chwyciłam Jolkę za rękę i pociągnęłam w stronę domu. Musiała pomóc mi się przebrać. Może to paranoja, ale przestraszyłam się, że coś w tych opowieściach może być prawdą. Nie chciałam tego na sobie sprawdzać. I tak zamiast w babcinej sukni, wzięłam ślub w sukience, którą miałam założyć po oczepinach. W tym roku obchodzimy z Michałem dziesiątą rocznicę ślubu. To było dziesięć wspaniałych, szczęśliwych lat. Wiele razy zastanawiałam się, czy byłyby takie, gdybym nie zdjęła tej sukni. Swoją drogą, ciekawa jestem, co się z nią stało. Mama twierdzi, że nic na ten temat nie wie. Czytaj także: „Mój wnuk w więzieniu?! Wzięłam pożyczkę i wpłaciłam kaucję. To było oszustwo... teraz chcą mnie wyrzucić z domu" „Bank bezczelnie mnie okradł, a teraz bez skrupułów umywa od wszystkiego ręce. Straciłam nie tylko pieniądze, ale i honor” „Zostałem wrobiony i muszę spłacać kredyt, którego nie zaciągnąłem. Bank żąda pieniędzy, a policja rozkłada ręce...”
„Moja żona chciała zrobić ze mnie pantoflarza. Miałem siedzieć cicho i wykonywać jej rozkazy. Po moim trupie!"
„Od początku jasno dała mi do zrozumienia, że nie mam w tej kwestii nic do powiedzenia. Nie wolno mi było nawet postawić w salonie komputera stacjonarnego. Kazała kupić laptopa, „bo duży komp będzie psuł stylistykę wnętrza!”.
Dlaczego mimo to zdecydowałem się na ślub? Bo Kaśka jest dobra, lojalna, inteligentna i troskliwa. No i wygląda tak, że człowiek przy niej głupieje… Kaśka chce wszystko kontrolować Jesteśmy małżeństwem od dwóch lat, ale na naszej wspólnej drodze do szczęścia odkrywamy pełno wybojów. Kaśka próbuje zupełnie przejąć kontrolę, a ja walczę o jakikolwiek wpływ na to, co się wokół mnie dzieje. Najlepszym przykładem było urządzanie mieszkania. To Katarzyna decydowała o niemalże wszystkich elementach wystroju. No i dobra, niech jej będzie – ma lepszy gust i większą w tym względzie potrzebę – ale niechby mi trochę odpuściła, pozwoliła zdecydować o czymkolwiek. A ona od początku jasno dała mi do zrozumienia, że nie mam w tej kwestii nic do powiedzenia. Nie wolno mi było nawet postawić w salonie komputera stacjonarnego. Kazała kupić laptopa, „bo duży komp będzie psuł stylistykę wnętrza!”. – Nie będzie mi tu stała taka landara. Za małe mamy mieszkanie! – złościła się. – Ale twoje graty wszystkie weszły! – Jakie graty? Co ty gadasz!? – A to? Ta lampka z powykręcanym stojakiem? To jest moje? A ten stolik ze słoikiem na suszone kwiaty, to ja postawiłem? No i krzesła, na których nie da się nawet siedzieć. Jakieś takie kanciaste… – Da się, da! Są praktyczne i ładne! – Ja uważam, że byłoby ładnie z komputerem. – Na szczęście nie ty decydujesz. – A dlaczego nie ja, do cholery?! – Bo nie masz gustu! – A ty umiaru! Wszystko pod siebie. Wszystko po twojemu! Nie zrobisz ze mnie pantoflarza, dziewczyno! – Trzeba się było nie żenić. Nie byłoby takiego zagrożenia. – Uznajmy, że nie przemyślałem sprawy! Jej krytyka zaczęła mnie irytować To nie były wielkie kłótnie i tak naprawdę nie zniechęcały mnie ani do Kaśki, ani do instytucji małżeństwa, ale zawsze trochę męczyły. Marnowaliśmy na nie energię, którą można by przeznaczyć na coś przyjemniejszego. Powtarzały się też coraz częściej, bo Kaśce ciągle coś nie pasowało, ciągle coś mi zarzucała: „źle posprzątałeś”, „dlaczego nie posprzątałeś wcale”, „ten mecz już chyba widziałeś, możesz przełączyć”, „te buty trzeba wywalić, ile będziesz w nich chodził?”, „dorośli mężczyźni śpią w pidżamach, a nie w starych gaciach!”, „deska nie opuszczona! Łukasz, przecież ci mówiłam”, „aleś się ubrał, może raz byś włożył koszulę”. Na wszystkie te uwagi reagowałem bardzo nerwowo, bo nie chcę zostać pantoflarzem. Mam swoją dumę, dlatego głośno wyrażałem sprzeciw. Kaśka dostawała wtedy szału i krzyczała, że wszystko olewam, że na niczym mi nie zależy, bo jestem niedojrzały. Po każdej takiej wymianie zdań, nie odzywaliśmy się do siebie przez dzień, a czasem dwa – smutne, zmarnowane dwie doby. Kłótnia u teściów Któregoś razu kolejna taka kłótnia wybuchła u teściów przy niedzielnym stole. Gadaliśmy o drobiazgach, gdy nagle Kaśka powiedziała mamie, że za tydzień, w sobotę, idziemy do jej koleżanki, której urodziło się dziecko. Nic o tym nie wiedziałem, a wcześniej umówiłem się z kumplami na bilard. Spotykaliśmy się czasami, żeby nie stracić kontaktu, wypić piwo. Nie mogłem teraz do nich zadzwonić i powiedzieć, że idę oglądać cudze dziecko, boby się na mnie wściekli. – Kasia, ale ja nie mogę. Idę z chłopakami na granie, pamiętasz? Mówiłem ci..? – Nie! Nic mi nie mówiłeś – spojrzała na mnie tak, że już wiedziałem, co się szykuje. – Tak, mówiłem. Naprawdę, nie przypominasz sobie? – Nie. – Może coś się nie dogadaliśmy. Szkoda… – wzruszyłem ramionami. – No szkoda. Bo będziesz musiał odwołać! – Ale kochanie, ja się umówiłem miesiąc temu... – A ja dwa tygodnie. Czy przez to moje plany są gorsze? Poza tym tutaj chodzi o narodziny dziecka, a tam o wbijanie kulek w dziury. Co jest ważniejsze? – Dla mnie czy dla ciebie!? – podniosłem głos, bo już znałem tę śpiewkę. Ten ton bagatelizujący moje potrzeby. – Bo jeśli znów chodzi o to, żeby twoje było na wierzchu, to powiem przekornie, że bilard! – Łukasz… Ja cię proszę. Nie chcę się znowu kłócić. – Nie, oczywiście, że nie! Ty po prostu chcesz, żeby wyszło na twoje. Jak zawsze! Ja nie mogę! Westchnąłem zniecierpliwiony, a Kaśka wytoczyła wtedy ciężkie działa. Zarzuciła mi, że sprawy domowe mam w nosie, że się po ślubie zmieniłem i ciągle ją atakuję. Odgryzłem się jej, że gdyby choć trochę przypominała samą siebie sprzed ślubu, robiłbym to rzadziej. Chyba przesadziłem, bo awantura rozpętała się na całego. Teściowe siedzieli zażenowani, ale potem po chwili nas rozdzielili. Ojciec zabrał mnie do garażu Powiedział, że chce mi pokazać nową kosiarkę. Gdy tylko wstałem od stołu, od razu zrobiło mi się głupio, bo przecież ciągle byłem gościem w ich domu. Niepotrzebnie wdałem się w tę sprzeczkę – trzeba było zaczekać i przegadać tę sprawę w domu. – Przepraszam, tato… – powiedziałem zażenowany. – Spokojnie. Nic wielkiego się nie stało… Nam też się zdarza. – Wiem, ale nie powinienem tutaj z Kasią rozmawiać. Trzeba było załatwić sprawę po wyjściu od was. – Trzeba było załatwić sprawę inaczej – uśmiechnął się. – Czyli? – Jest pewna zasada, której mądry facet powinien hołdować. – Jaka? – Ano taka, że nie można się unosić. Nie wolno krzyczeć, kłócić się awanturować. Trzeba zawsze spokojnie. Tak jak ja z twoją teściową… Rób swoje, ale nie podnoś głosu. Czasem powiedz stanowczo „nie”, ale zawsze łagodnie. Rozumiesz mnie? – Nie za bardzo. Czy teoria teścia sprawdzi się? No więc mi wyjaśnił. Mój teść miał bowiem teorię na temat relacji damsko-męskich, podpartą wieloletnim doświadczeniem. Według niego, mężczyzna nigdy nie powinien na kobietę krzyczeć. Pod żadnym pozorem. Nawet, gdy ona się unosi, gdy ostro strofuje, należy zachować spokój i, trzymając się swojego zdania, spokojnie dyskutować albo po prostu milczeć. Dlaczego? Ano dlatego, że facet – jako strona silniejsza fizycznie – krzykiem odbiera kobiecie poczucie bezpieczeństwa. To była jego refleksja po czterdziestu latach małżeństwa. – Oczywiście nie oznacza to, że masz wszystkie prośby Kasi ignorować. O nie, staraj się zaspokajać jej potrzeby, ale czasem, gdy ci na czymś szczególnie zależy, postaw na swoim. Nigdy jednak nie podnoś głosu. Niech ona krzyczy. Mężczyzny to jakoś strasznie nie boli, a skrzyczana kobieta czuje się skrzywdzona. Ty nie płaczesz, jak ona na ciebie nawrzeszczy, co nie…? No właśnie. A jej się zdarza, tak? No widzisz! Słuchaj więc Kaśki, nie odchodź w kłótni, nie gniewaj się, wyrażaj swoje zdanie, ale hamuj gniew. Zobaczysz, że to podziała. – To co powinienem zrobić z tym wyjściem na bilard? – Spokojnie powiedzieć, że wszystko jest już opłacone i musisz iść. Że umówiłeś się i wolałbyś z nią pójść na oglądanie dzieciaka znajomych, ale zobowiązałeś się wobec kolegów i nie masz wyjścia. Nie chcesz wyjść przed nimi na niegodnego zaufania. Przeproś ją, ale idź z chłopakami. – I tak się obrazi. – Owszem. Ale na krótko, bo nie poczuje się zagrożona. – Poważnie? – To jest najlepszy układ dla obu stron. Kobieta rządzi w związku, bo tak jest sensownie, ale mężczyzna się jej do końca nie poddaje. Nie powiem, żeby mnie wtedy w tym garażu olśniło. Żebym się nagle zmienił. Ale przemyślałem to, co mi powiedział, i staram się te zasady stosować. Nieczęsto mi się to udaje, bo też mam spory temperament, tyle że jeśli już powstrzymam się przed wybuchem, rozmowa z Kaśką znacznie lepiej się układa. No i muszę przyznać, że jest wtedy odrobinę łatwiej, bo żyjemy zgodniej, a ja nie jestem taki sfrustrowany. Kaśka się na mnie krócej gniewa i potem nawet mi chyba na więcej pozwala. Tak, jak mówiłem, mój teść to bardzo mądry facet… Choć jednocześnie muszę powiedzieć, że ta jego przebiegłość mnie odrobinę niepokoi. Bo czasem zastanawiam się, czy mną nie manipulował. Nie zaserwował tej gadki, żebym był lepszym mężem dla jego córki. Może zobaczył, co się dzieje, i uznał, że trzeba się wtrącić, dyskretnie rozwiązać problem niepokornego. Znaczyłoby to, że mnie wykiwał. Zrobił na szaro, jak młodego leszcza. Z drugiej strony nie czuję się jakoś szczególnie wmanewrowany, więc chyba nie ma się co ciskać. Sam już nie wiem… Na razie zobaczę, do czego zaprowadzi mnie ta jego metoda. Czytaj także:Przeklęta suknia ślubna. Ta historia mrozi krew w żyłach!„Związałam się z oszustem matrymonialnym zakochanym w swojej pierwszej żonie”„Zakochałam się w mężczyźnie, który mnie zwodził pół roku”. Randki w internecie to strata czasu?
„5 lat temu moja córka wyszła z domu i ślad po niej zaginął. Co niedzielę gotuję pomidorówkę i czekam...”
„Wielokrotnie jeździłam po Polsce do miejsc, w których znajdowano niezidentyfikowane zwłoki młodych kobiet. Początkowo z przerażeniem, że tym razem ciało może należeć do Lucyny. Potem z dziwną, bolesną rozterką, bo czasami wydawało mi się, że wolę najgorszą prawdę od tej ciągłej niepewności”.
Co roku o tej porze, weszłam do pokoju Lucynki, żeby zrobić tam porządki. I jak zawsze już w progu poczułam, że serce podchodzi mi do gardła. To nieprawda, że czas goi rany. Mój ból nigdy nie zniknie, podobnie jak moja tęsknota za córką, które 5 lat temu wyszła z domu i nie wróciła… Pamiętam tamten ranek Razem siedziałyśmy przy śniadaniu i snułyśmy plany na weekend. Nic specjalnego, ot, porządki, drobne zakupy. Spierałyśmy się, co ugotować na niedzielny obiad. – Zrobię rosół – zaproponowałam – Na te chłody będzie idealny. – Tylko nie rosół – zaoponowała Lusia. – Zróbmy pomidorówkę. Wiesz, taką gęstą, żeby łyżka stała – uśmiechała się przymilnie. – E, pomidorówka z przecieru to nie to co ze świeżych pomidorów – zaoponowałam. – A rosołek… Pomyśl, taki pachnący z lanymi klus… – Mamo – weszła mi bezceremonialnie w słowo córka. – Wiesz, że nie cierpię tej tłustej wody. No, chyba że… – tu przerwała na chwilę, żeby łyknąć kawy. – Chyba że na wołowinie ugotujesz tego rosołku i potem zrobisz krokieciki. Takie, jakie tylko ty umiesz zrobić. Najlepsze na świecie. Roześmiałam się pokonana. Wiedziałam, że naleśniki z farszem ze zmielonego mięsa należą do ulubionych potraw Lucynki. Ona też wiedziała, że nie potrafię jej odmówić, bo mrugnęła do mnie i powiedziała: – No to umowa stoi. Nagle jej wzrok powędrował na zegar wiszący nad lodówką. – O rany! Już tak późno. Muszę lecieć. Moja córka bardzo poważnie traktowała zajęcia na uniwersytecie. Jako studentka pierwszego roku przejmowała się wszystkim i pilnowała, aby nie spóźnić się na żaden wykład. Siedząc przy kuchennym stole, patrzyłam, jak zrywa się z miejsca, coś tam upycha w torbie i szybko wybiega do przedpokoju. Za chwilę jednak wróciła, już ubrana w krótką, kolorową kurteczkę. – Pa, mamuśka. Wrócę pod wieczór. Muszę jeszcze w czytelni posiedzieć. – to mówiąc, cmoknęła mnie w policzek i zrobiła w tył zwrot. – Lusia, ubierz się cieplej! – krzyknęłam jeszcze za nią, ale odpowiedziało mi tylko trzaśnięcie drzwiami. – Przeziębi się jak amen w pacierzu – mruczałam pod nosem, obierając włoszczyznę na zupę. Co powinnam zrobić? Do kogo dzwonić? Gorączkowo usiłowałam sobie przypomnieć, czy Lucynka wspominała o jakichś nowych kolegach czy koleżankach ze studiów. To była nasza ostatnia rozmowa. Banalna, zwykła, bo miałyśmy pewność, że przed nami jeszcze tysiące takich porannych pogawędek. Ale stało się inaczej. Lucyna nie wróciła „pod wieczór”, tak jak obiecała. W jej komórce odzywała się tylko poczta głosowa. Siedziałam i czekałam, bijąc się z myślami. Co powinnam zrobić? Do kogo dzwonić? Gorączkowo usiłowałam sobie przypomnieć, czy Lucynka wspominała o jakichś nowych kolegach czy koleżankach ze studiów. Ale w tak krótkim czasie, jaki upłynął od rozpoczęcia roku akademickiego, nie zdążyła nawiązać żadnych bliższych znajomości. Siedziałam w oknie i wypatrywałam nerwowo, z nadzieją, że w świetle latarni wreszcie pojawi się barwna plama jej kurtki. Niestety, nieliczni przechodnie w niczym nie przypominali mojego smukłego, długowłosego dziecka. Zupa już dawno wystygła, krokieciki obsychały.... Mnie ogarniał coraz większy niepokój. Koło 22 zdecydowałam się zadzwonić do chłopaka, z którym Lucynka umawiała się przez jakiś czas. Wprawdzie ostatnio się już nie spotykali, ale może rozmawiali, może się z nim kontaktowała, może coś widział, cokolwiek… – Dobry wieczór, tu mama Lucyny – przedstawiłam się, kiedy odebrał. W tle słyszałam odgłosy imprezy. – Czy może Lucyna jest z tobą? – Lucyna? Nie! Zerwaliśmy ze sobą przecież – burknął. – Nie widziałem jej od miesiąca. – Przepraszam, ale jest późno, a ona nie wróciła do domu – wyjaśniłam. – Bardzo się o nią martwię. – Co też pani? – obruszył się dziwnie niegrzecznie, nieadekwatnie do sytuacji. – Przecież to dopiero wieczór, a ona jest dorosła… – Oczywiście, ale mimo to się denerwuję. Nie wiesz, Maćku, dokąd mogła pójść? – indagowałam. – Nie mam pojęcia i nic mnie to nie obchodzi – chłopak był wyraźnie zły. – Proszę do mnie nie dzwonić. Rozłączyłam się pełna najgorszych przeczuć. Ponownie wybrałam numer córki. „Abonent jest poza zasięgiem albo ma wyłączoną komórkę” – zabrzmiał komunikat. Znowu wróciłam do okna, ale poza padającym deszczem nic nie zakłócało spokoju ulicy. O północy obdzwoniłam wszystkie szpitale w mieście, jednak w żadnym nie przyjęli pacjentki, która odpowiadałaby opisowi Lucyny. Załamana usiadłam w kuchni z telefonem komórkowym w dłoni… Ocknęłam się, gdy komórka upadła na podłogę. Byłam zziębnięta, bolało mnie całe ciało. Popatrzyłam na zegarek: minęła piąta, za oknem szarzało. Zrobiłam sobie herbatę, żeby się trochę rozgrzać. Potem pobiegłam na posterunek policji. Znudzony policjant poinformował mnie, że nie może przyjąć zawiadomienia o zaginięciu, bo od momentu wyjścia córki z domu nie minęło jeszcze 48 godzin. Pognałam na uniwersytet, choć wiedziałam, że w sobotę raczej nie spotkam tam nikogo, kto skojarzy Lucynkę. Moje próby odnalezienia córki spełzły na niczym. Skontaktowałam się z koleżankami Lucyny jeszcze ze szkoły. Żadna z nich nic nie wiedziała. I nie miała najmniejszego podejrzenia, co się mogło stać. Nawet jej najbliższa przyjaciółka Jola nie potrafiła wskazać żadnego tropu, żadnego śladu. Policja, która w końcu zajęła się sprawą, też niczego nie ustaliła. Lusia ostatnio była widziana w piątkowy wieczór, kiedy wychodziła z uniwersyteckiej biblioteki. Zapamiętała ją portierka, bo spodobała jej się kolorowa kurtka dziewczyny. Twierdziła, że Lucyna wyszła koło dziewiętnastej i nikt jej nie towarzyszył. Od tej pory ślad po mojej córce zaginął, nikt jej nie widział, zupełnie jakby rozpłynęła się w powietrzu. Nic nie dały rozwieszone po mieście plakaty ze zdjęciem Lusi. Tak zaczął się mój dramat, który trwa już 5 lat Wielokrotnie jeździłam po Polsce do miejsc, w których znajdowano niezidentyfikowane zwłoki młodych kobiet. Początkowo z przerażeniem, że tym razem ciało może należeć do Lucyny. Potem z dziwną, bolesną rozterką, bo czasami wydawało mi się, że wolę najgorszą prawdę od tej ciągłej niepewności. Sprawdzałam nawet absurdalne doniesienia, że jest przetrzymywana w jakiejś sekcie, że ktoś ją widział w Berlinie. Wszystko na nic. Komórkę Lusi znaleziono gdzieś w parku na drugim końcu miasta. Czy to ona ją tam zgubiła, czy też porzucił ją jej porywacz lub morderca? Nie wiadomo. Policja bardzo starannie przeszukała tamtą okolicę. Niczego więcej nie znaleziono. Całe moje życie kręciło się wokół córki, czy raczej jej braku. Nie liczyło się nic innego. Wreszcie przyjaciółka przekonała mnie, żebym zaczęła dbać o siebie. Powtarzała, że tak długo, jak nie odnajdą ciała, ciągle jest nadzieja, że Lucyna żyje. A ja muszę wyglądać i zachowywać się normalnie. – Pomyśl – przemawiała do mnie jak do dziecka – przecież gdy Lusia wróci, to cię nie pozna w tym stanie. Sama nie poznawałam siebie w lustrze. Ta stara kobieta o zapadniętych oczach patrzących z wychudzonej twarzy, z siwymi strąkami włosów wiszących wzdłuż pomarszczonych policzków w niczym nie przypominała dawnej mnie. Przyjaciółka miała rację. Póki nie znaleziono ciała, wciąż jest nadzieja. Uczepiłam się tej myśli jak tonący koła ratunkowego. Moje dziecko żyje, wróci i cały ten koszmar wreszcie się skończy. Co roku na święta, na urodziny i imieniny Lusi kupuję prezenty, które składam w jej pokoju. Co niedzielę gotuję pomidorówkę i czekam. Czasem wydaje mi się, że słyszę pośpieszne kroki na schodach i wtedy zamieram w oczekiwaniu. Zaraz w drzwiach zachrobocze klucz i Lucyna powita mnie z uśmiechem: „Cześć, mamuśka!”. Ale to tylko moje marzenia. Do dziś nie odnaleziono ani jej, ani jej ciała. A ja miotam się między rozpaczą a nadzieją. Moja córeczka miałaby teraz 25 lat. Czasem myślę, że dłużej tego nie wytrzymam. Czasem jestem na nią wściekła za to, że zostawiła mnie tak bez słowa. Ale wiem, że gdyby się odnalazła, wybaczyłabym jej wszystko… Czytaj także:Z okazji 42 urodzin miała przebiec maraton, a trafiła do szpitala z podejrzeniem ciężkiej choroby„Byłam pogodzona z losem, a właściwie z tym, że już nic mnie nie czeka”. O samotności i depresji - niezwykła historia Krystyny„Zwolniłam ją za podrywanie mężów pacjentek i flirtowanie z lekarzami. Niestety za późno”
„Po 5 latach związku mój konkubent przyznał się do romansu, który trwa od roku. Teraz chce przebaczenia. Po moim trupie”
„– Przyznał się do romansu. Nie do jakiegoś przelotnego skoku w bok, ale do prawie rocznego związku – wyjaśniłam. – Nie wiedziałam, co powiedzieć, jak się zachować… Ja tylko patrzyłam, jak moja dłoń się unosi i ląduje na jego policzku. Jakby moja ręka zadziałała poza moją wolą. No i dałam mu w gębę”.
Spojrzałam przez okno. Słońce zachodziło powoli, na dworze robiło się coraz ciemniej i zimniej. Ludzie szybko uciekali do swoich domów. Do miejsc, gdzie ktoś na nich czekał, witał z uśmiechem i gorącą herbatą. Tak… wszędzie panowała ogólna szczęśliwość, tylko u mnie nie działo się dobrze. „Co za dyplomatka ze mnie” – uśmiechnęłam się pod nosem. Stwierdzenie, że „nie działo się dobrze”, było niedopowiedzeniem. Wyszedł i miałam nadzieję, że już nie wróci. To znaczy będzie musiał wrócić, choćby po swoje rzeczy, ale niech to zrobi, kiedy mnie nie będzie w domu. Cały czas odtwarzałam w głowie tamtą scenę. Co powiedział najpierw: że mnie nie kocha czy że chce odejść? Tylko co za różnica? Przecież pierwsze oznaczało drugie, a drugie pierwsze. I dlaczego w ogóle nie chciało mi się płakać? Szok. Zdecydowanie byłam w szoku. Pewnie po jakimś czasie mi minie i wtedy nadejdą dni wypełnione winem, spaniem i płaczem. Niekończący się ból – to właśnie będę czuła. I znowu ten uśmiech. Nie dość, że nie ryczę, to jeszcze głupio się uśmiecham. Na dokładkę sama do siebie. Dziwne było to rozstanie Dzwonek domofonu zupełnie mnie zaskoczył. Ktoś do mnie przyszedł. – Tak? – powiedziałam cicho. – Kaśka, to ja – rzuciła Ola, a w jej głosie brzmiało zdenerwowanie. Nacisnęłam przycisk otwierania drzwi. Słyszałam, jak moja przyjaciółka szybko wbiega po schodach. Nawet nie zdążyłam wyjść z korytarza, kiedy wpadła z impetem do mieszkania. – Wszystko w porządku? Kochanie, co się stało?! Co ty wyprawiasz?! Popatrzyłam na nią zaskoczona. – Wszystko w porządku – odparłam. – Nie rozumiem, o co ci chodzi? Ola rzuciła mi się na szyję. – Spokojnie, kochanie, spokojnie. Teraz już wszystko będzie dobrze. Musisz tylko przemyśleć całą sprawę… Marcin powiedział, że jeszcze niczego nie przekreśla. Zachowanie przyjaciółki zdumiewało mnie coraz bardziej. – Czego Marcin nie przekreśla? O czym ty mówisz, Olu? – No jak to czego? Was, kochana, was. Może ty masz jakiś problem albo on z czymś nawalił, ale żeby tak od razu przekreślać taki piękny, pięcioletni związek… – pokręciła głową. Nasza rozmowa zaczynała przypominać wymianę zdań między ślepym a głuchym. Nie miałam zielonego pojęcia, o czym ona do mnie mówi. – Olka – starałam się przybrać stanowczy ton. – O co ci chodzi? Owszem, zerwaliśmy dzisiaj z Marcinem, ale jak widzisz, znoszę to całkiem dobrze, więc nie musisz się przejmować. – Kochanie, ale tu przecież nie o ciebie chodzi… – westchnęła. – Nie? – wybałuszyłam oczy ze zdziwienia. – A niby o kogo? – Nic dziwnego, że dobrze to znosisz, skoro to ty z nim zerwałaś, a nie on z tobą. Kasiu, on jest zrozpaczony. Odruchowo odsunęłam się od Olki i rozejrzałam po pokoju. Wszystko wyglądało niby normalnie. Byłam w swoim mieszkaniu. Obok mnie stała moja przyjaciółka i wyglądała niby normalnie, ale… gadała zupełnie od rzeczy. – Ja zostawiłam… jego? – No, Kaśka, proszę cię… – Nie, nie, nie, chwileczkę. Ty sądzisz, że to ja zostawiłam jego?! Olka spojrzała na mnie uważniej. Chyba też nie rozumiała, co się dzieje. Wzięła głęboki oddech i powiedziała: – Właśnie ode mnie wyszedł. Przybiegł zaraz po tym, jak mu oznajmiłaś, że go nie kochasz i nie wyobrażasz sobie z nim życia, po czym podobno kazałaś mu się wynosić. Kaśka, naprawdę go wyrzuciłaś?! – Nie zbaczaj z tematu. Co zrobił po tym, jak go niby wyrzuciłam? – No przyjechał do mnie. Zrozpaczony i zapłakany… – Zapłakany? Paradne. – parsknęłam. – To przecież jakiś absurd. – To nie jest śmieszne. Rozumiem, że rozstania się zdarzają, ale można to robić z klasą, a nie… – Olka. – nie wytrzymałam. – To nie ja się rozstałam z nim, tylko on ze mną. Rozumiesz? On ze mną. Nie wiem, co ci naopowiadał, ale to stek bzdur. – Co ty gadasz? – przyjaciółka sprawiała wrażenie oszołomionej. – Przecież mówił, że go rzuciłaś, nawet… spoliczkowałaś – dodała ciszej. I to był ten moment. Odgłos uderzenia w policzek… Boże, ja to naprawdę zrobiłam. Zakręciło mi się w głowie. – Kasiu? – Ola szybko podeszła i podprowadziła mnie do kanapy. – Dobrze się czujesz? Co się dzieje? – Ja chy… chyba naprawdę go spoliczkowałam, ale zu… zupełnie tego nie pamiętam… – zaczęłam się jąkać. – Tylko nie panikuj. Przyniosę ci wody – powiedziała Ola, po czym pobiegła do kuchni po mineralną i nalała mi trochę do szklanki. – Uspokój się, wypij to, zaraz wszystko ogarniemy – westchnęła. Spojrzałam na nią, ale tak naprawdę w ogóle jej nie widziałam. Wydarzenia z popołudnia przelatywały mi przed oczyma niczym klatki filmu. Tyle że teraz całe spotkanie z Marcinem wyglądało zupełnie inaczej, niż mi się wydawało jeszcze pół godziny temu. Czy ja zwariowałam?! – Czy ja zwariowałam? – spytałam. – Zaraz tam zwariowałaś. – Olka zbagatelizowała sprawę. – Ot, klasyczne wyparcie. Silne emocje, mocne przeżycia i organizm zastosował podstawowy mechanizm obronny. Hm, brzmiało całkiem rozsądnie. A może desperacko chciałam, żeby tak było? To by tłumaczyło, dlaczego mój umysł płata mi takie figle… – Zerwałam z nim – powiedziałam wolno i to nie było pytanie. – Zerwałam i wyrzuciłam go z domu. – No wiem. Chciałam się tylko dowiedzieć dlaczego. Przecież nic tego nie zapowiadało, prawda? Spojrzałam w kierunku okna. Podeszłam do parapetu, odstawiłam szklankę i zamyśliłam się. – Tutaj go spoliczkowałam. Jezu… Normalnie dałam mu w twarz! – pokiwałam ze zdumieniem głową. – I to jak – wtrąciła Magda. – Ma ślad aż pod oko. – I jeszcze chce wrócić? – zachichotałam nerwowo. – Przepraszam, wiem, nie powinnam go bić, ale Marcin po prostu przegiął. To uczucie, które pojawiło się na sam koniec… Ulga? Ola uniosła brwi. – Przyznał się do romansu. Nie do jakiegoś przelotnego skoku w bok, ale do prawie rocznego związku – wyjaśniłam. – Nie wiedziałam, co powiedzieć, jak się zachować… Ja tylko patrzyłam, jak moja dłoń się unosi i ląduje na jego policzku. Jakby moja ręka zadziałała poza moją wolą. No i dałam mu w gębę. Prostackie, ale skuteczne. – Skuteczne? – Ponoć płacze, chce wrócić… Jednak oboje dobrze wiemy, że nigdy nie wybaczy mi takiego upokorzenia. Ten policzek rozdzielił nas bardziej niż ta jego cholerna zdrada. Choć zaraz potem o nim zapomniałam, wyparłam całe zdarzenie, jak twierdzisz. No bo to zupełnie nie w moim stylu, takie brutalne, agresywne reakcje. Niesamowita jest ta nasza podświadomość… – No ale już sobie przypomniałaś – stwierdziła Ola. – Czemu w ogóle cię to nie rusza? Pięć lat związku i koniec, a ty się zachowujesz, jakby nic się nie stało?! To jednak dziwne. Ponownie spojrzałam w okno. Olka miała rację. Nie reagowałam standardowo. Czemu? Przywołałam trudne wspomnienie… Co czułam, gdy się dowiedziałam? Żal, ból, złość, ale żadne z tych uczuć mnie nie zdominowało, żadne nie było dość silne. Wystarczyło na spoliczkowanie Marcina, ale potem ledwie ćmiło. Przypomniałam sobie, że poczułam ulgę. Byłam wolna. Ulga nie pasowała do sytuacji, chyba że część mnie wiedziała już od dawna, że z moim związkiem jest coś nie tak. Tylko nie chciałam tego przyznać. Pięć lat – taki staż działa na każdą kobietę. Nawet Olka stwierdziła, że szkoda wszystko przekreślać. Może bym się wahała, może dałabym mu kolejną szansę, starała się zapomnieć… Jednak w moją rękę coś wstąpiło. Uderzyłam Marcina w twarz i raz na zawsze zerwałam toksyczne więzi. Muszę to jeszcze przemyśleć, zrozumieć samą siebie, połapać się we własnych emocjach i reakcjach. Bez Marcina łatwiej sobie z tym poradzę, bo zamiast skupiać się jak zwykle na nim, skoncentruje się wreszcie na sobie. Jak zwykle…? No proszę, już zaczynam się otrząsać. – Kasiu, wszystko okej? – Może to dziwne, ale tak, wreszcie jest okej – uśmiechnęłam się. – A tak w ogóle, spieszysz się? – zapytałam. – Nie, zarezerwowałam sobie cały wieczór dla ciebie, żeby ci przetłumaczyć, że nie możesz rozstać się z Marcinem. – odparła. – No to poległaś, kochana – roześmiałam się głośno, beztrosko. Nie miałam wątpliwości: to był śmiech pełen ulgi. Czułam się lekka i wolna. Nie wiedziałam, co będzie, jak będzie. Ale nie martwiłam się tym. Czytaj także: „Mój ojciec ma 51 lat i romans z dziewczyną, która ma 21 lat. A moja biedna mama niczego się nie domyśla”„Poślubiłam wdowca z dwiema córkami i... wredną matką zmarłej żony, która buntuje przeciwko mnie dzieci”„Moja żona jest w ciąży, ale nie ja jestem ojcem. Nie sypiam z nią od 2 lat”
„Rozwiedliśmy się z hukiem po roku małżeństwa. Mąż zdradzał mnie z moją przyjaciółką, nakryłam ich w naszym mieszkaniu”
„Nie od razu mnie zauważyli, zdążyłam im się dobrze przyjrzeć. Nic nie zostało mi oszczędzone. Czy coś myślałam? Nie pamiętam. Czułam się jak po nokaucie, najwięcej energii wkładałam w oddychanie, a świat i tak umykał mi spod nóg. – Justyna – w jego głosie nie było śladu poczucia winy, jedynie zdumienie i jakby pretensja, że przerywałam im miłe chwile”.
Telefon wibrował i piszczał jak wściekły, o mało mnie nie ugryzł, kiedy wreszcie udało mi się go znaleźć na dnie torby. Żeby mnie ukarać za zwłokę, wyświetlił nieznany numer. Zwykle nie odbieram takich połączeń, ale teraz coś mnie podkusiło. – Halo? – spytałam ostrożnie. – Justyna? No nareszcie, ile można czekać. Dobijam się do ciebie co najmniej od kwadransa. – Ala? Skąd się wzięłaś w moim telefonie? – spytałam rozbawiona. Od kwadransa, doprawdy. Ja nie widziałam jej ponad 10 lat. Straciłyśmy się z oczu zaraz po studiach, słyszałam, że wyjechała do Szwajcarii i bryluje w tamtejszych laboratoriach. Zawsze lubiła dłubać przy preparatach mikroskopowych. – Przyjechałam na wiosenny urlop – powiedziała niecierpliwie. – Mam zamiar się z wami spotkać, to jest ostateczna decyzja, od której nie ma odwołania. Jutro wieczorem u mnie, adres ten sam, co kiedyś. Nie pytam, czy będziesz, bo będziesz. Jasne? Jejku, jak ja się za nią stęskniłam, za jej komenderowaniem i poczuciem humoru. I za bałaganiarstwem. Zaraz powie, że bateria w komórce się kończy, a ona nie wie, gdzie jest ładowarka. Może w Szwajcarii? – To do jutra. Nie mogę dłużej rozmawiać, bo mam rozładowany telefon i… Aż mnie zgięło w pół, o mało się nie udusiłam ze śmiechu. Cała Ala. – Wariatka – powiedziała z czułością i rozłączyła się. Zaraz, co ona powiedziała? Że chce się z nami spotkać? Chyba nie myślała o dawnej ekipie? Na studiach byliśmy nierozłączni, ale potem wszystko się posypało, jakby moje rozstanie z Mateuszem rzuciło na nas cień. Rozwiedliśmy się po roku małżeństwa Rozstanie? Ładnie powiedziane, rozwiedliśmy się z hukiem po zaledwie roku małżeństwa, Mateusz zdradził mnie z dziewczyną, którą uważałam za swoją przyjaciółkę. Wyświechtany banał, ale zapewniam, że za każdym razem boli jak całkiem świeży, tym bardziej że odegrałam w nim rolę stuprocentowej naiwniaczki. Zaprosiłam Ankę do naszego życia, a dokładniej do mieszkania, które wynajmowaliśmy wspólnie z Madoksem i Kefirem, dwoma uroczymi wariatami, w wolnych chwilach studiującymi informatykę. Ala często do nas wpadała i zostawała na dłużej, więc okresowo mieszkaliśmy na kupie w piątkę. Było bardzo wesoło. Wiedziałam że chłopaki nie wyrzucą na bruk dziewczyny, która nie ma gdzie i za co mieszkać. Piękne to były czasy, wspominałabym je z rozrzewnieniem, gdyby nie nagłe zakończenie przyjacielskiej sielanki. Wróciłam do domu wcześniej niż zwykle. Drzwi otworzyłam kluczem, o tej porze nikogo nie było. Madox z Kefirem zaszczycali swymi osobami uczelnię, Mateusz pracował, a Anka pojechała do domu. Zrzuciłam w przedpokoju buty i poszłam do kuchni włączyć czajnik. Musiałam poruszać się bezszelestnie w skarpetkach, bo zajęci sobą, nie usłyszeli mnie. Za to ja ich jak najbardziej. Zdumiona dziwnymi odgłosami weszłam do pokoju, pewna, że kolesie informatycy jednak kiszą się w domu i oglądają film dla dorosłych. Nic lepszego nie przyszło mi do głowy, bo skąd mogłam wiedzieć, że źródłem dźwięków są mój świeżo poślubiony mąż oraz przyjaciółka, która zawdzięczała mi dach nad głową? Nie od razu mnie zauważyli, zdążyłam im się dobrze przyjrzeć. Nic nie zostało mi oszczędzone. Czy coś myślałam? Nie pamiętam. Czułam się jak po nokaucie, najwięcej energii wkładałam w oddychanie, a świat i tak umykał mi spod nóg. Oparłam się ciężko o futrynę, ruch zaalarmował Mateusza. – Justyna – w jego głosie nie było śladu poczucia winy, tylko bezbrzeżne zdumienie i jakby pretensja, w końcu zrobiłam mu świństwo przerywając miłe chwile, miało mnie nie być. Byłam taka głupia... Przyłapałam ich, jak to się mówi, na gorącym uczynku. Anka umknęła do łazienki, okrywając się złapaną w locie bluzką, Mateusz sięgnął po koc, ale po chwili wahania zrezygnował z zasłaniania się. Przecież byłam jego żoną. Bardzo się sobie dziwię, że go wtedy nie zabiłam. Zabrakło mi refleksu, bo jak Mateusz zobaczył, co się święci, zwiał do pokoju Madoksa i Kefira. W drzwiach był zamek, więc nie miałam szans, ale próbowałam, słowo daję. Szarpałam drzwi, aż wrócili chłopcy. Wtedy, płacząc, opowiedziałam im, jak zostałam skrzywdzona, usiedliśmy na podłodze, bo od wartowania po drzwiami bolały mnie nogi, Kefir zalał wrzątkiem kilka torebek herbaty. Sytuacja była idiotyczna. W łazience ukrywała się przede mną Anka, a w pokoju informatyków niewierny Mateusz. – Na twoim miejscu nie żądałbym gwarancji bezpieczeństwa – Madox brutalnie uświadomił Mateuszowi, na czym stoi. – Wyłaź, ciulu, mamy do pogadania. Poza tym to nasz pokój, przebrałbym się w coś domowego. – A ja robotę mam. Muszę odpalić kompa, program się sam nie napisze – dołożył swoje Kefir. Informatycy przebierali nogami, żeby dostać się do pokoju, Mateusz nie mógł się w nim wiecznie ukrywać. Ostatecznie wyszedł, ale nie policzyłam się z nim tak, jak chciałam. Kiedy w końcu otworzył drzwi, mój bojowy zapał znacznie osłabł – nie rozbiłam mu na łbie wazonu, jak planowałam. Nie pozwoliłam się przeprosić, nie chciałam słuchać wyjaśnień. Mateusz był butny, ale Anka płakała. Żałowała, że wszystko się wydało i straciła mieszkanie, czy naprawdę rozumiała, co mi zrobiła? Stawiałam na to pierwsze, dlatego wyrzuciłam ją tak, jak stała. Rozwiedliśmy się z Mateuszem i więcej żadnego z nich nie widziałam na oczy. A teraz Ala wpadła na pomysł spotkania po latach, miałam nadzieję że nie zaprosiła wszystkich z naszej paczki… Chociaż, czy ja wiem? Chętnie zobaczyłabym, co u nich. Rozstanie z pierwszym mężem przebolałam, dość szybko trafiłam na właściwego człowieka, z którym szczęśliwie żyję, więc dlaczego nie? Wszystko dobrze się skończyło. Mój pierwszy mąż był kanalią Pierwszą osobą, którą zobaczyłam po przekroczeniu progu mieszkania Ali, była niewierna przyjaciółka, Anka. Zaskoczona, zastygła na mój widok z kieliszkiem wina w ręce. – Justyna. – Anka. Nie powiedziałyśmy nic więcej, ale nie było między nami wrogości. Wyparowała przez lata, pozostawiając lekki osad na dobrych wspomnieniach. Przypomniałam sobie, jak dobrze nam się z Anką gadało, jak rozumiałyśmy się bez słów, miałyśmy podobne poczucie humoru. Nikt nie zastąpi przyjaciół z dzieciństwa i młodości, przy nich nie musimy udawać, że jesteśmy lepsi niż naprawdę. I tak ich nie nabierzemy, zbyt dobrze nas znają. – Ułożyło ci się? – spytała cicho Anka, gotowa znów kajać się i przepraszać. – Lepiej, niż myślałam. Mam cudownego męża i chyba zawdzięczam go tobie – zaśmiałam się niefrasobliwie. – Gdybyś wtedy z Mateuszem nie… – Błagam! – jęknęła Anka. – Uwolniłaś mnie od tego palanta – dodałam, pociągając łyk wina. – Wiesz, co u niego słychać? – Anka przymrużyła jedno oko. – Dawaj – zapaliłam się do tematu. – Poczekaj, aż sama zobaczysz – ucieszyła się Anka. No i zobaczyłam. Mój były mąż wparował na spotkanie dawnych przyjaciół, holując za sobą dziewczynę cud urody, tyle że dużo młodszą. A właściwie tak młodą, że zastanowiłam się, czy nie powiadomić organów ścigania. Oprowadzał ją dumnie, przedstawiając komu popadnie i tokując jak głuszec. Kurczę, a kiedyś był z niego taki fajny chłopak. – Myślisz, że darowałby sobie romanse z dziewczątkami, gdybyśmy zostali razem? – szepnęłam do Anki. – Najwyraźniej uratowałaś mnie przed losem ośmieszanej żony, może powinnam ci podziękować? Anka kiwnęła z rozmachem głową, ale zaraz spojrzała na mnie niepewnie. – Nie żartuję – zapewniłam ją. – Mateusz okazał się cienkim palantem, dobrze, że nie straciłam przy nim połowy życia, zanim wyszło to na jaw. Anka odetchnęła z wyraźną ulgą. – Strasznie żałowałam tego, co ci zrobiłam. Gdybym mogła cofnąć czas… Zależało mi na twojej przyjaźni. – Więc spróbujmy ją reaktywować – zaproponowałam od serca. Naprawdę miałam ochotę znów móc zaliczać Ankę w poczet dobrych koleżanek. Brakowało mi jej. Niewielu starych kumpli zostało w kraju, rozbiegliśmy się po świecie w poszukiwaniu lepszej i ciekawszej pracy. Ala mieszka w Szwajcarii, Madox w USA, zostaliśmy tylko we troje: Kefir, Anka i ja. No i Mateusz, ale jemu jakoś nie potrafiłam wybaczyć. Żeby chociaż nie afiszował się z tą pannicą, bo wyglądał przy niej jak głupek… – To co? Przyjaźń? – wyciągnęłam do Anki rękę. – Przyjaźń! – uścisnęła ją. Od tamtej pory często się spotykamy. Dobrze się rozumiemy i świetnie bawimy. Puściłam w niepamięć dawne winy Anki, ale mądrzejsza o doświadczenie, jednego nie zrobię na pewno. Nigdy nie przedstawię jej mężowi. Czytaj także:„Jadę na pierwsze wakacje ze swoim facetem i wstydzę się włożyć bikini. Nienawidzę swojego ciała”„Mój syn należy do społeczności LGBT. Przestańcie mówić mi, że nie jest człowiekiem”„Koledzy mojego faceta śmieją się, że jestem gruba i brzydka”
„Tych świąt nigdy nie zapomnę. Lekarze w ostatniej chwili uratowali moją córeczkę. Mogła umrzeć”
„Myśleliśmy, że to świąteczne przejedzenie, a o mały włos Ania był umarła. Nigdy nie należy usypiać swojej czujności”.
Był 26 grudnia. Ania przyszła do naszej sypialni tuż przed północą. Żona już spała, ja kończyłem czytać książkę. – Tato, boli mnie brzuch – wyjęczała. Nasza jedenastoletnia córka raz na jakiś czas miała kłopoty żołądkowe. Wystarczyło, że zjadła coś cięższego – burgera, kebab czy pizzę – a już trzeba było zaparzać jej miętę lub zrobić gorzką herbatę. Dwa lata temu zrobiliśmy jej pod tym kątem kompleksowe badania. Na szczęście wyniki wyszły dobre. Nawet nie budziłem żony, tylko zrobiłem Ani gorzką herbatę, sam zaparzyłem sobie taką samą, wypiliśmy i poszliśmy spać. Też nie czułem się najlepiej - to pewnie ze świątecznego przejedzenia. Ból brzucha nie zapowiadał tragedii Rano o wszystkim opowiedziałem żonie. – Ostatnio trochę za często boli ją ten brzuszek – skomentowała. Uznaliśmy, że trzeba będzie powtórzyć badania. Wspólnie oglądaliśmy wieczorny film, było lepiej. Ania rzuciła nawet pomysł, żeby zamówić pizzę, ale skończyło się na owocowym koktajlu. Dość późno położyliśmy się spać. Usnęliśmy błyskawicznie, ale z błogiego snu wyrwała nas Ania. – Boli, bardzo boli – stała w drzwiach naszej sypialni, trzymając się za brzuch. Ból musiał być duży, bo miała łzy w oczach. Zerwaliśmy się na równe nogi. Nie ma wyjścia, trzeba jechać na pogotowie. Szybka akcja lekarzy Dyżurujący lekarz sprawę załatwił błyskawicznie: – Nie ma się nad czym zastanawiać, to może być wyrostek. Dam wam skierowanie do szpitala, jedźcie tam natychmiast. Na izbę przyjęć wpadłem rozdygotany z Anią na rękach. – Od kiedy dziecko narzeka na bóle? – spytał mnie chirurg, choć chyba chwilę wcześniej odpowiedź usłyszał od mojej córki. – Od wczorajszego wieczora, ale trochę jej przeszło… – próbowałem wyjaśnić sytuację. – Oszalał pan? Czy pan wie, na co naraża swoją córkę? Przecież ona mówi, że boli ją co jakiś czas! – lekarz coraz bardziej podnosił głos. – Natychmiast na oddział! – zarządził. Pielęgniarki zabrały Anię, ale mnie powstrzymał jeszcze lekarz. – Nie chciałem robić panu więcej wstydu przy córce. Jak pan mógł przyjechać dopiero teraz? Przecież to może być ostry atak wyrostka robaczkowego – stwierdził tonem nie znoszącym sprzeciwu. Ania trafiła do szpitalnej sali, ale szybko poinformowano mnie, że do rana wiele się nie zmieni. Córka dostała lekarstwa, ale najważniejsze badania będzie można odczytać dopiero rano. Bidulka zasnęła od razu i trochę nam ulżyło, gdy około 7 rano powiedziała nam, że czuje się lepiej. Chirurg poprosił nas jednak na rozmowę. – Mamy już wszystkie wyniki. Tak jak myślałem to ostre zapalenie wyrostka robaczkowego. Państwa córka od razu musi trafić na stół operacyjny. Stan jest poważny. Czeka ją operacja w pełnej narkozie. Jeśli podpiszecie zgodę, zaczniemy ją jak najszybciej, poza kolejnością – wyjaśnił sytuację. To, co przeżyliśmy przez kolejne dwie godziny, zapamiętamy do końca życia. Siedzieliśmy przed wejściem na blok operacyjny, zrywając się przy każdym otwarciu drzwi. Próbowaliśmy się czegoś dowiedzieć, ale słyszeliśmy tylko, że operacja trwa. Wreszcie w drzwiach stanął chirurg, z którym kilka godzin temu rozmawialiśmy. Wyglądał na bardzo zmęczonego. – Wszystko w porządku, zdążyliśmy w ostatniej chwili. Na szczęście obyło się bez komplikacji – powiedział. Wytłumaczył, że czas odgrywał tu kluczową rolę. – Zrobiliśmy to laparoskopowo, nie trzeba było ciąć dziecka. Gdyby wyrostek się wylał, nie byłoby to możliwe – podkreślił. Kamień spadł nam z serca. Za mniej więcej półtorej godziny Ania wróciła do szpitalnej sali. Zaspana, mizerna, ale uśmiechnięta. Próbowaliśmy powstrzymać łzy, ale to było silniejsze. Złapaliśmy tylko córkę za rękę. Widać było, że błyskawicznie wraca do zdrowia, bo na sali zabawiała towarzystwo. Czyli tak jak w domu. Po trzech dniach na oddziale spotkaliśmy chirurga, który operował Anię. – Jeśli nic się nie zmieni, jutro będziecie państwo mogli zabrać córkę do domu – zapowiedział. Na te słowa czekaliśmy. – I proszę więcej nie ryzykować – szepnął nam tak, by Ania tego nie słyszała. Polecamy także: Karałam moje dziecko za kapryszenie i histerię. Żałuję, bo okazało się, że to objawy choroby „Sprzątałam po nim i pilnowałam, by się nie zadławił wymiocinami” - historia żony alkoholika Chciałam schudnąć, łykając tabletki. Pomogły? Tyle, że zgubiłam kilogramy podczepiona do kroplówki
„Codziennie słuchałam, że jestem beznadziejna. Byłam szmatą, w którą ona wycierała nogi. To największa trauma mojego życia”
Już prawie zapomniałam, jak to jest normalnie żyć. Teraz biorę leki i leczę się z największej traumy mojego życia...
„Szybko nauczyłam się rozróżniać jej kroki. Ze ściśniętym żołądkiem, nie odrywając oczu od ekranu komputera, nasłuchiwałam, czy zmierza w moją stronę. Jeśli miałam szczęście i dobry dzień, nie zatrzymywała się przy moim biurku”. Częściej jednak musiałam zmierzyć się z falą złośliwej krytyki na dowolny temat, niekoniecznie związany z pracą. Ewa była w tej dziedzinie starą wyjadaczką, potrafiła wymierzać celne ciosy, osłabiające moją i tak już nadwątloną wiarę w siebie. Stanęła za krzesłem, patrząc mi na ręce. Minuty ciągnęły się w nieskończoność, milczenie się przedłużało. Wyrafinowana tortura. Jak w tych warunkach pracować? Nie wytrzymałam i odwróciłam się do niej. Oczy Ewy były pełne satysfakcji, wszystko szło zgodnie z jej oczekiwaniami. – To się do niczego nie nadaje – powiedziała jadowicie, patrząc na mój projekt. – Tak jak ty, ale o tym chyba już wiesz. Dziwię się, że jeszcze cię tu trzymam. Jesteś bezużyteczna. Wiedziałam, że to dopiero początek. Ewa się rozkręcała, potrafiła dużo więcej. Wybierała sobie ofiarę i wyżywała się na niej, podburzając zespół przeciwko nieszczęsnej. Od kilku miesięcy byłam na tapecie. Wciskała mnie obcasami w podłogę, czerpiąc z tego sadystyczną przyjemność. Nie pierwszy raz dowiadywałam się, że wszystko, co robię, to zwykły chłam, do niczego się nie nadaję, jestem głupia i beznadziejna. Mimo to wykorzystywała moje projekty, nigdy żadnego nie odrzuciła. Próbowałam wyjaśnić sytuację, ale tylko pogorszyłam swoje położenie. Ewa nie znosiła sprzeciwu. Powinnam już dawno porzucić firmę, trzaskając drzwiami, ale przerażała mnie sytuacja w branży. Gdziekolwiek się obrócić – redukcje i zwolnienia. Dobra praca była na wagę złota, może warto było trochę pocierpieć, żeby ją utrzymać? O Ewie różnie się mówiło w środowisku. Miała wyrobione nazwisko i kilka dużych sukcesów na koncie, zarząd jej ufał, bo wielkie marki chętnie powierzały jej budowę wizerunku, a to oznaczało pieniądze. Mobbing - cena kariery? Słyszało się tu i ówdzie szeptane wiadomości o złym charakterze Ewy. Opinie były krótkie i dosadne: „wredna suka”, „sadystka”, „psychopatka”. Nie wierzyłam w nie, bo ich źródłem byli ludzie zwolnieni przez Ewę, nierzadko chorzy na nerwicę. Nie wiedziałam jeszcze, że wkrótce podzielę ich los… Praca z nią to był awans do pierwszej ligi, dlatego cieszyłam się jak głupia, kiedy mnie przyjęła. Z początku nie mogła się beze mnie obejść, do tego stopnia, że musiałam poświęcać jej swój prywatny czas. Ewa nie miała dzieci, męża ani nawet kota, siedziała w pracy do późna i wymagała tego samego od zespołu. – Już wychodzisz? Tak wcześnie? – zatrzymała mnie kilka razy o 18. Szybko zrozumiałam, że jeśli chcę z nią pracować, muszę się wykazać większym zaangażowaniem i zapomnieć o zegarku. Oraz o dziecku i mężu, którzy z niedowierzaniem przyjęli do wiadomości, że z pracy wolno mi wyjść dopiero w nocy. – Boisz się jej? Ty, dorosła kobieta ze sporym dorobkiem zawodowym? – podpuszczał mnie Jarek. Dobrze mu było mówić, nie przechodził codziennie tego co ja, a przede mną Marta. Tylko że ona uciekła na długie zwolnienie, które wystawił psychiatra, i nie zamierzała wracać. Ewa znęcała się tylko nad jedną osobą w danym momencie, dla lepszego efektu przeciwstawiając ją zespołowi. Zastraszeni pracownicy dobrze wiedzieli, co mają robić, żeby nie podpaść szalonej szefowej. Chór pochlebców kwitował usłużnymi chichotami co celniejsze odzywki Ewy, tylko najprzyzwoitsze osoby zdobywały się na milczenie. Wiedziały jednak, że zostanie to odnotowane. Ewa miała oko jak jastrząb. I nie zapominała uraz. Nikt nie stanął w mojej obronie, tak jak przedtem Marta nie doczekała się od nas jednego życzliwego słowa. Nie miałam się nawet komu wyżalić, bo koleżanki unikały mnie jak morowej zarazy. Nie chciały podpaść Ewie. „Daj spokój, ona tak zawsze”, „po prostu ma zły humor”, mówiły, uciekając wzrokiem. Gdy szef łamie prawo Utrzymanie pracy było ważniejsze niż przyzwoitość, a na szóstym piętrze naszego biurowca standardy wytyczała Ewa. Stała na piedestale, niedosiężna dla śmiertelników. Nie obchodziły jej przepisy kodeksu pracy, jej było wolno więcej. – Zapuściłaś się – kwitowała Ewa z obrzydzeniem moją trochę zaokrągloną sylwetkę. – Odstraszasz naszych klientów, nic dziwnego, że mamy gorsze wyniki – dodawała, obarczając mnie winą za własne niepowodzenia w negocjacjach. Pod uważnym spojrzeniem szefowej zamieniałam się w niezdolną, brzydką i głupią kobietę, której zaczynały trząść się ręce, kiedy musiała powiedzieć dwa słowa. Nauczyłam się milczeć, żeby nie prowokować ataków, chować głowę w ramiona i przemykać korytarzem. Chciałam stać się niewidzialna. Zaczęłam wierzyć, że jestem beznadziejna, zapomniałam o poprzednich sukcesach, pewności siebie i zwykłej ludzkiej godności. Byłam szmatą, w którą Ewa codziennie wycierała nogi, mnąc ją i targając, zapewne po to, by ją podrzeć. Nie zdawałam sobie sprawy, że chce mnie zniszczyć, nie bacząc na konsekwencje. Z nikim o tym nie rozmawiałam. Wstydziłam się. Codziennie przeżywałam dramat, zmuszając się, żeby pójść do pracy. Mdłości i ból brzucha stały się moimi nieodłącznymi towarzyszami. Kto by pomyślał, że pozwolę doprowadzić się do takiego stanu! Mój upadek postępował stopniowo i niezauważalnie. Nie wiem, kiedy przekroczyłam próg, za którym była emocjonalna pustka. Stałam się ofiarą przemocy, pozwalającą katowi na coraz więcej i więcej. – Masz, to ci pomoże – powiedziała kiedyś Anka, kładąc na moim biurku dwie tabletki. – Skąd to masz? – spytałam zdziwiona, że ktokolwiek zwrócił uwagę na mój godny pożałowania wygląd. Od dłuższego czasu nie mogłam spać, moje sińce pod oczami sięgały brody. – Od lekarza, nie bój się, nie kupiłam na czarnym rynku – Anka wyciągnęła z torebki opakowanie. – Dzięki nim można tu przetrwać i nie zwariować. Zapisz nazwę, przydadzą ci się. – To nic nie da – nie ruszyłam się z miejsca. Anka litościwie wsunęła mi do ręki kartkę z nazwą specyfiku. Tabletki schowałam do szuflady i zapomniałam o nich aż do kolejnego zebrania zespołu. „Przez nią zemdlałam w pracy” Ewa urządzała regularnie takie burze mózgów. Domagała się od pracowników nowych pomysłów, mieszając jednocześnie z błotem dotychczasowe, co nie przeszkadzało jej z nich korzystać. Lubiła czuć, że rozdaje karty, upajała się władzą nad nami. Spotkania odbywały się wieczorem, żeby nie przerywać pracy, jak lubiła podkreślać, i ciągnęły się długo w noc. – Jesteście beznadziejni. Czy ja muszę pracować z nieudacznikami? – Ewa torpedowała każdy pomysł. Wymęczeni ludzie wbijali wzrok w podłogę, bojąc się odezwać. Źle się czułam. Do tego stopnia, że nie byłam w stanie przejmować się szaleństwem szefowej. Już nawet nie marzyłam, żeby pójść do domu, po prostu siedziałam i starałam się nie spaść z krzesła. – A ty co?! Spójrzcie na nią – Ewa mi nie popuściła. – Czy tak wygląda kreatywny pracownik? Zawiesiła głos, czekając na aplauz. Tym razem nikt się nie roześmiał. Ludzie mieli wszystkiego dość. – Muszę wyjść, źle się czuję – powiedziałam niespodziewanie. Nie wiem, skąd miałam śmiałość, żeby się odezwać. Chyba było mi już wszystko jedno. – Widzę. Wyglądasz jak nienormalna – głos Ewy ociekał nienawiścią. – Jeżeli teraz wyjdziesz z pracy, możesz nie wracać. Nikogo tu siłą nie trzymam, jasne? – zwróciła się do wszystkich. – Na wasze miejsca czekają dziesiątki młodych i zdolnych. Nie podoba wam się? To jazda! Nikt nie kwapił się do wyjścia. Ja także siedziałam jak sparaliżowana. Zebranie trwało prawie do północy. Dotrwałam do końca, a potem wstałam z krzesła i film mi się urwał. Zemdlałam. Anka wezwała pogotowie, zanim Ewa jej tego zabroniła. Szefowa nie chciała, by po firmie się rozniosło, że podwładna nie wytrzymała jej metod zarządzania ludźmi. Trzy dni później połknęłam ukryte w szufladzie tabletki. Zadziałały. Pierwszy raz od niepamiętnych czasów się odprężyłam, przestał mnie boleć żołądek, zawroty głowy nie utrudniały życia. „Tak się czułam, zanim zaczęłam pracować z Ewą” – pomyślałam. Już prawie zapomniałam, jak to jest normalnie żyć, teraz na nowo odkryłam komfort dobrego samopoczucia. To jasne, że chciałam je utrzymać. Praca na psychotropach – Ma pani nasilone objawy stresu pourazowego – powiedział lekarz. – Leki pomogą doraźnie, ale najlepsza będzie terapia. I proszę pomyśleć nad zmianami w życiu. Zaczął wypisywać receptę, ale zastanowił się i popatrzył z uwagą. – Co się tam u was dzieje? Nie jest pani pierwszą pacjentką, która przychodzi z takimi dolegliwościami. Pani firma wykupiła abonament w lecznicy, więc widzę, że coś jest nie tak. Z mobbingiem można walczyć w sądzie – powiedział lekarz. – Nie czuję się na siłach o tym rozmawiać – odpowiedziałam. Od dwóch miesięcy jestem na zwolnieniu. Słyszałam, że najnowszą ofiarą szefowej stała się Anka, która bardzo źle to znosi. Dziewczyna nie ma w nikim oparcia, a zespół nadal milczy, bo tak jest najbezpieczniej. Na szczęście mnie to już nie dotyczy. Nie mam zamiaru tam wracać… Więcej prawdziwych historii: „Pomóżcie mi wyleczyć żonę z kompleksów! Od narodzin syna nie widziałem jej ud, brzucha ani pośladków” Mój mąż pije - prawdziwa historia Aleksandry
„Przez pomyłkę lekarzy myślałam, że umieram. To były najgorsze dni mojego życia, za które nikt nie odpowiedział”
„Kilka dni temu byłam w fenomenalnej, wręcz życiowej formie, byłam kobietą pełną sił, planów i nadziei, a teraz zamieniłam się w słabowitą, bezradną staruszkę, której nic dobrego już w życiu nie czeka. - Przy takich wynikach kilka dni opóźnienia może być na wagę życia i śmierci”.
Kiedy skończyłam czterdziestkę, postanowiłam coś ze sobą zrobić. Coś spektakularnego, na wieść o czym inni powiedzą: wow… I zdecydowałam, że pobiegnę w maratonie w Atenach. Podzielone na etapy przygotowania do tak dużego wyzwania zajęły mi sporo czasu, więc start w biegu liczącym 42 kilometry (a nawet ciut więcej), miał uświetnić moje 42. urodziny. Pasuje? Idealnie! Wszystko przebiegało według planu, nawet bilety na samolot już zabukowałam. Tylko jedna kwestia wciąż nieco mnie niepokoiła: czy z racji wieku mój organizm na pewno poradzi sobie z tak gigantycznym wysiłkiem? Ponieważ strzeżonego Pan Bóg strzeże, postanowiłam dla świętego spokoju się przebadać. Dawno tego nie robiłam, ale nie spodziewałam się żadnych przykrych niespodzianek, bo naprawdę czułam się wyśmienicie. – Ma pani zlecenie od lekarza? – spytała mnie kobieta w rejestracji. Nie miałam, bo nie chciało mi się wystawać w kolejkach na kilka dni przed wylotem. – Nie mam. Ale poproszę prywatnie, zapłacę. Za morfologię z rozmazem. – To będzie razem 10, nie 11 złotych. Ja też wolę zapłacić, niż wystawać w kolejce po skierowanie. Wiadomo, że jak tarczyca, to co innego – paplała – hormony swoje kosztują, ale te podstawowe badania szybko idą, a człowiek od razu spokojniejszy. Pani nazwisko? – Lewandowska, Katarzyna. – Adres? – Powstańców 50 przez 8. – Data urodzenia? – 20.02.1979 roku. Kiedy będę mogła odebrać wyniki? – Dopiero jutro, bo teraz mamy sporo zleceń w trakcie, jakby się wszyscy zmówili. Dziewczyny pewnie zrobią analizę już dziś po południu, ale bezpieczniej będzie, jak przyjdzie pani rano. Wyniki będą czekały w rejestracji. Szpital zamiast maratonu Stawiłam się w przychodni nazajutrz. – Dzień dobry, chciałam odebrać wyniki – zwróciłam się do pielęgniarki. – Jak się pani nazywa? – Katarzyna Lewandowska. Chwila szukania, a potem… – Proszę poczekać, są u lekarza. Pani doktor zaraz panią przyjmie. – Ale ja nie chcę! – zbuntowałam się. – Nie umawiałam się na wizytę, spieszę się do pracy. Nie mam czasu na… Pielęgniarka zignorowała moje protesty i udała się do gabinetu lekarki, żeby mnie zaanonsować. Cholera, przecież nie ucieknę… – Dzień dobry – pani doktor wskazała mi leżankę. Minę miała poważną. – Jak się pani czuje? – zapytała z troską, co od razu wydało mi się podejrzane. To ja, jak na polskiego obywatela przystało, powinnam od progu biadolić o swoim stanie zdrowia, próbując nim zainteresować zmęczonego i znudzonego swoją misją lekarza. – Doskonale. W niedzielę startuję w maratonie. W Atenach. Ale skoro już tu jestem, to może dostanę skierowanie na EKG? Moje słowa wyraźnie ją zdumiały. – Zatem dobrze się pani czuje… – powiedziała takim tonem, jakby mi nie wierzyła. – EKG… EKG może na razie poczekać. Pani wyniki trafiły do mnie ze względu na pewne odchylenia. Dość duże odchylenia, prawdę mówiąc. Dlatego pani doskonała kondycja zdumiewa. Tak… – uśmiechnęła się krzepiąco. – Organizm ludzki wciąż kryje wiele tajemnic, ale to dobrze rokuje na przyszłość, bardzo dobrze. Proszę zachować spokój. Po takim wstępie spokój szlag trafił, momentalnie skoczyło mi ciśnienie. – Pani doktor, o czym pani mówi? Jakie odchylenia? Jestem chora? Na co? – zasypałam ją pytaniami. – Bez paniki – znowu ten zatrważający uśmiech, który zapewne miał krzepić jak cukier, ale przyprawiał mnie o ciarki. – Niech najpierw te wyniki zobaczy specjalista. Wypiszę pani skierowanie do kliniki hematologii – powiedziała. – Co? – poczułam nagłą suchość w gardle, a w żołądku ciężką kulę. – Hematologii? Czyli coś nie tak z moją krwią? Mam… anemię? – pani doktor nie potwierdziła. – Coś gorszego? – pani doktor nie zaprzeczyła. – To… to na pewno jakaś straszna pomyłka. – Niestety nie. Laboratorium powtórzyło analizę i nie ma mowy o błędzie. Dziwny stan… Jakby nagle coś mnie wyssało, zamieniając całą wewnętrzną energię w próżnię. Gdybym wcześniej gorzej się czuła, gdybym coś niepokojącego zaobserwowała, gdyby cokolwiek obudziło moje podejrzenia, może łatwiej byłoby mi teraz przyjąć słowa lekarki do wiadomości. A tak… nie wiedziałam, co myśleć, co czuć, jak się zachować. Co robić dalej – ze sobą, z życiem, z emocjami. – Pani doktor, czy powinnam się bardzo martwić? – Sprawa wygląda na tyle poważnie, że nie wolno jej zbagatelizować – odparła i zaraz posłała mi swój pokazowy „słodzący” uśmiech. – Ale zawsze trzeba być dobrej myśli. Niech najpierw wypowie się specjalista. Aha, czyli w jej opinii już zostałam skazana, już ciąży na mnie wyrok… I wtedy pojawiło się zarzewie buntu. – Pani doktor, ja się prawie dwa lata przygotowywałam do tego maratonu, bardzo intensywnie. W piątek mam lot do Aten. Naprawdę mi zależy. Może mogłabym polecieć, pobiec, a potem zgodzę się na wszelkie… – Wykluczone – przerwała mi bezceremonialnie, kończąc z cukrzeniem rzeczywistości. – Maraton? W żadnym razie. Nie przy takich wynikach. W najgorszym przypadku kilka dni opóźnienia może być na wagę życia i śmierci – musiała dostrzec przerażenie w moich oczach, bo złagodziła ton. – Ale to najgorszy scenariusz. Poza tym nic straconego. Jeśli wszystko dobrze się ułoży, jeszcze nieraz trafi się okazja, by sprawdziła się pani w takim czy innym wydarzeniu sportowym. Obecnie jednak gigantyczny wysiłek jest niebezpieczny. No i czas się liczy. Jeśli wszystko dobrze się ułoży… Czas się liczy… Kilka dni temu byłam w życiowej formie, a teraz?! Czyli jest ze mną aż tak źle? Białaczka brzmiała jak wyrok. Więc czemu miałam wrażenie, że jestem zupełnie zdrowa, że ktoś tu musiał się paskudnie pomylić? Umysł wypierał prawdę? Może. W takim razie dlaczego organizm nie wysłał mi jakiegoś ostrzegawczego sygnału? Choćby jednego?! Czemu nadal milczał? Nawet głowa mnie nie bolała. Jedyne, co na pewno czułam, to narastającą panikę. Dlatego podjęłam trudną decyzję: poczekam z maratonem, aż sytuacja z moim zdrowiem się nie wyklaruje. – I co teraz? – Skierujemy panią, gdzie trzeba. – Kiedy? Dzisiaj? Teraz? – Im szybciej, tym lepiej. Przebadają panią dokładnie i wdrożą stosowne leczenie. Najważniejszy jest czas. Proszę iść do domu, zabrać rzeczy na dłuższy pobyt i pojechać do kliniki przy ulicy… Wyszłam z gabinetu powłócząc nogami; każda zdawała się ważyć tonę. Zadzwoniłam do szefa i oględnie poinformowałam go o sytuacji. W domu wrzuciłam do sportowej torby piżamę, szczoteczkę do zębów, pastę, szlafrok, dres i ładowarkę do telefonu. Tyle musi wystarczyć. Po chwili namysłu dołożyłam także bilet na piątkowy lot; skoro nie mogę z niego skorzystać, niech przynajmniej będzie moim talizmanem. Wypłaciłam jeszcze w bankomacie gotówkę na wszelki wypadek i pojechałam do kliniki. Szpital przytłaczał ogromem i śmierdział chorobą. Wyczytałam na tablicy informacyjnej, że hematologia znajduje się na piątym piętrze. Nie skorzystałam ze schodów, bo do moich nóg nadal były przyczepione niewidzialne ciężary. Powlokłam się do windy, przed którą uformowała się kolejka ludzi równie przygaszonych i przytłoczonych jak ja. Obserwując ich, zastanawiałam się nad przewrotnością losu. Chryste, przecież to absurdalne. Kilka dni temu byłam w fenomenalnej, wręcz życiowej formie, byłam kobietą pełną sił, planów i nadziei, a teraz – zdołowana wielce prawdopodobną perspektywą śmiertelnej choroby – zamieniłam się w słabowitą, bezradną staruszkę, której nic dobrego już w życiu nie czeka. Padłam ofiarą strasznej pomyłki Drgnęłam, gdy gwałtownie, z poślizgiem zatrzymał się przy mnie facet w białym kitlu, zamaszysty w ruchach i niestosownie do miejsca radosny. Popatrzył po smętnej kolejce i uśmiechnął się od ucha do ucha, tchnąc jakimiś podejrzanym, ale zaraźliwym optymizmem. – Piękny dzień dzisiaj mamy! W takich cudnych okolicznościach nawet schody mi niestraszne. Zatem nogi do dzieła, piąte piętro czekaj, przybywam! – minął windę i skierował się ku schodom. W tym momencie coś się ze mną stało, nogi znowu ważyły tyle co zwykle, więc nie zastanawiając się wiele, ruszyłam za lekarzem. W okolicach trzeciego piętra włączyła mi się rywalizacja, on też poczuł ducha sportu i przyspieszył, ale ja nie zamierzałam odpuścić. Spowolniła mnie dopiero grupka schodząca z góry i pan doktor, choć dostał zadyszki, mógłby wygrać, ale okazał się honorowy i na mnie poczekał. – Gratuluję i zazdroszczę kondycji – wydyszał. – Iście olimpijskiej. Tacy odwiedzający są na wagę złota, bo dodają chorym sił. – Życie bywa wredne – mruknęłam. Spojrzał na mnie zaskoczony. – Pani tu w charakterze pacjenta? Kiwnęłam głową, bo na myśl o wiszącym nade mną wyroku ścisnęło mi się gardło. Podałam mu skierowanie wraz z wynikami badań. Rzucił na nie okiem i spoważniał. – W takim razie zapraszam do mnie. I znowu siedziałam w lekarskim gabinetem, przed wiekiem biurkiem, a człowiek w białym fartuchu ważył moje szanse. Niespiesznie studiował kartę z wynikami, aż zaczęłam się niecierpliwić. – Długo tu zostanę? Nie bardzo nadaję się do chorowania. – Mógłbym powróżyć… – spojrzał na sufit. – Dziś wtorek, a we wtorki zajmuję się wróżeniem. Zatem sądząc z tempa, w jakim pokonała pani pięć pięter, zaryzykuję stwierdzenie, że jakieś, powiedzmy… 24 godziny. Doba to długo czy niedługo? – Czyli mój stan nie jest beznadziejny? Da się mnie wyleczyć? – Tu wróżby z sufitu się kończą. Najpierw panią przebadamy, a potem zdecydujemy. Czekam na panią jutro o dwunastej. Póki machina szpitalna znęcała się nade mną, póki trwały badania, póty czułam się w miarę znośnie, nawet zapomniałam o swoim strachu. Jednak wieczorem długo nie mogłam zasnąć, w końcu wyszłam z sali i zrobiłam kilka rundek góra-dół po schodach. Pomogło, zmęczenie zawsze pomaga mi zasnąć. Rano wyjęłam z torby swój talizman i siedząc na łóżku, wyobrażałam sobie, że jestem w Atenach i biegnę, biegnę… Pielęgniarka zajrzała do sali i przerwała moje marzenia. – Doktor panią prosi. – Tak wcześnie? Przecież nie ma jeszcze ósmej – zdziwiłam się, niemniej posłusznie udałam się za siostrą. Doktor z zadowoloną miną siedział za swoim biurkiem. Poczułam przypływ nadziei. – Jest dokładnie tak, jak przypuszczałem – oznajmił. – Czyli? Ma już pan doktor plan mojego leczenia? – Oczywiście. Zaraz pani wszystko zapiszę. – Sięgnął po kartkę, nabazgrał coś na niej zamaszyście i mi podał. – Tak trzymać – odczytałam na głos. – Czy to jakiś żart? – W żadnym wypadku. To oznacza, że jest pani całkowicie zdrowa i dalej powinna dbać o swoje zdrowie, tak jak do tej pory. Coś się w tych wynikach nie zgadzało, tylko co? Jakoś nie potrafiłam się cieszyć. Znowu podejrzewałam straszną pomyłkę, tym razem w wykonaniu nazbyt optymistycznego hematologa. – No a te złe wyniki badań? Pobrali mi w poniedziałek krew, a już we wtorek wylądowałam tutaj, niemal z wyrokiem śmierci. I co, przez jeden dzień mi się poprawiło? To możliwe w ogóle? – W bajkach. W życiu ktoś w przychodni musiał popełnić błąd. – Przecież sprawdzali dwukrotnie. – Dwa razy pobierali pani krew? – Nie, tylko raz, ale analizę powtarzali. – Ach tak, analizę… – doktor uśmiechnął się z przekąsem. – Wiele już widziałem na tym oddziale i powiem tak: gdyby to naprawdę były pani aktualne wyniki, trafiłaby pani do jakiejś zdrowotnej księgi rekordów. Stałaby się pani ewenementem na skalę kraju, ba, świata. Czemu? Bo zakrawa na cud, żeby przy takich parametrach – postukał palcem w kartkę – mieć taką kondycję, jaką pani dysponuje. Znacznie częściej spotykam się za to z sytuacją, że kiedy wychodzą im głupoty z badań laboratoryjnych, zamiast porządnie to sprawdzić, od razu wysyłają przestraszonego pacjenta do specjalisty. Optymistyczny pan hematolog miał też swoją cyniczną stronę, a przy okazji nie najlepszą opinię o lekarzach rodzinnych i przychodniach. Może powinnam wziąć ich w obronę, ale miałam zbyt duży mętlik w głowie. Zdecydowana opinia hematologa nie wyjaśniła bowiem, czemu poprzedni wyniki były tak fatalne. Wiedziałam, że jak nie odkryję tej tajemnicy, będzie mnie dręczyć. Dlatego nazajutrz z samego rana poszłam do mojej przychodni, by jeszcze raz dać się pokłuć i przebadać. Po wyniki miałam się zgłosić już około czternastej. – Superszybko – ucieszyłam się. – Normalnie. Choć w tym tygodniu mieliśmy jakieś szaleństwo, istne urwanie głowy. Ale już się uspokoiło. Coś mnie tknęło. – Czy… czy jest możliwe, że z racji tego natłoku pacjentów panie się pomyliły? – Ale w czym? – W tych parametrach, badaniach. I wyniki kłamią… – Nie ma takiej opcji. Czasem wyniki wychodzą gorsze, niż się pacjent spodziewał, ale to już nie nasza wina, prawda? No właśnie… problem polegał na odkryciu prawdy. Bo że coś nie zgadzało, to pewne. O czternastej ponownie stawiłam się w przychodni. – Dzień dobry, przyszłam po odbiór porannych wyników na nazwisko Katarzyna Lewandowska. Drżącymi rękami chwyciłam podaną mi kartkę z analizą. I przestałam rozumieć cokolwiek, bo badanie znowu wyszło źle. Moje wyniki tak jak poprzednio kwalifikowały mnie na wizytę u specjalisty, od którego dopiero co wróciłam. Komu miałam wierzyć? Kto się mylił? Byłam zdrowa jak byk czy ciężko chora? – Słucham panią – rejestratorka zwróciła się do kobiety, która po mnie weszła do przychodni. Obejrzałam się. Nowo przybyła mogła być mniej więcej w moim wieku, ale wyglądała dużo gorzej: poszarzała, wymęczona, oklapła. – Chciałabym odebrać wyniki badań. Katarzyna Lewandowska. Osłupiałam. Pielęgniarka też. – Ale… ale ta pani już wzięła – powiedziała, wskazując na mnie. – Jakim prawem wydaje pani obcej osobie moje wyniki? Tajemnica lekarska już nie obowiązuje?! – Moment – odezwałam się. – Przecież to były moje wyniki. Rano pobrano mi krew, po południu miałam je odebrać. Gdzie tu… – urwałam, bo znowu coś mnie tknęło. – Nazywam się Katarzyna Lewandowska – przedstawiłam się – i mieszkam przy ulicy Powstańców, urodziłam się w 1979 roku. Kobieta szeroko otworzyła ze zdziwienia swoje podkrążone oczy. – Nie… niemożliwe – wyjąkała. – Ja też mieszkam przy Powstańców i urodziłam się w 1979 roku… No i wreszcie wszystko zrozumiałam. Cała ta szopka z wynikami była jednak pomyłką, tyle że osobową. Wyniki jednej Katarzyny Lewandowskiej pomylono z wynikami drugiej Katarzyny Lewandowskiej. Widocznie pierwszy raz się zdarzyło, że w tym samym czasie postanowiłyśmy obie się przebadać. Oddałam swojej imienniczce i rówieśniczce właściwie wyniki, ona wręczyła mi moje. Spojrzałyśmy na kartki. No tak, teraz obu nam się zgadzało: wyniki idealnie pasowały do samopoczucia. – Naprawdę bardzo mi przykro – powiedziałam. – Wiem, jak to jest, przynajmniej w sensie psychicznym, dwa dni byłam w pani skórze. – Fizycznie jest jeszcze gorzej – uśmiechnęła się gorzko. – Dlatego podejrzewałam pomyłkę i powtórzyłam badania. Te wcześniejsze wyniki były zbyt dobre. – No cóż, jeszcze nie umarłam. Proszę tak na mnie nie patrzeć. Może nie wyglądam, ale zamierzam walczyć. – Jasne! A wie pani co? Znam świetnego hematologa. Po tym wydarzeniu laboratorium zaczęło posługiwać się numerem pesel, nie tylko imieniem, nazwiskiem i adresem. Ulica Powstańców jest długa, Katarzyn urodzonych w roku 1979 roku jest całe mnóstwo, a nazwisko Lewandowska jest bardzo popularne. Kasia trafiła do tej samej kliniki co ja, pod opiekuńcze skrzydła dowcipnego pana doktora. Dzielnie walczy z chorobą, a ja często ją odwiedzam. Maraton w Atenach zaliczyłam. Teraz planuję następny. I mam nowy cel: pobiegnę po zdrowie dla Kasi. Więcej prawdziwych historii: „Myślałem, że mamy szansę na wspólną przyszłość, ale ona wykorzystała mnie, by odegrać się na swoim chłopaku” „Matka nauczyła mnie, że miłość to bajka dla głupich. Krzywdzę partnera i jego córkę, bo tak sama zostałam wychowana” „Byłam starą panną, zostałam samotną matką. Po kilku latach szczęścia los znów zabrał mi wszystko, co miałam” „Przyjaciółka kazała mi sprawdzić, czy narzeczony ją zdradza. Zakochałam się w nim i nie mam skrupułów, by go odbić”
„Mąż mnie zostawił dla ciężarnej kochanki. Moja niepłodność stała się świetnym wytłumaczeniem jego zdrady”
„Wiedział, że mogę mieć kłopot z zajściem w ciążę. Jeszcze przed ślubem ustaliliśmy, że będziemy chcieli postarać się o adopcję”.
O swoich trudnościach z ewentualnym zajściem w ciążę wiedziałam jakoś od liceum. Miałam wtedy problemy z miesiączkami, były strasznie nieregularne; czasem miałam okres co dwa tygodnie, innym razem zanikał na cztery miesiące. Raz było to delikatne plamienie, by za chwilę przerodzić się wręcz w krwotok. Do tego doszło kilka innych objawów i wreszcie w wieku 17 lat zaczęłam leczyć się u ginekologa. Już po kilku wizytach usłyszałam diagnozę – cierpiałam na tak zwany syndrom LUF: moje owulacje były bezjajeczkowe. Poza tym miałam zespół policystycznych jajników i kilka innych nieprawidłowości w budowie mojego układu płciowego, co w połączeniu z lekami, które musiałam zacząć zażywać, właściwie całkowicie skreślało moje szanse na poczęcie dziecka. Przykro mi, ale nie będzie pani matką Początkowo nie było to dla mnie aż tak straszne. Byłam młoda i ciąża wydawała mi się zupełną abstrakcją. Która nastolatka zrozumiałaby tak naprawdę sens słów: – Przykro mi, ale nie będzie pani matką. Ja nie rozumiałam, nie załamało mnie to. Może kiedyś coś wymyślą, jakoś to będzie – mówiłam sama do siebie i naprawdę tak myślałam. Najważniejsze dla mnie było, że wreszcie dostałam leki, dzięki którym moje miesiączki się unormowały i mogłam w miarę normalnie funkcjonować. Z biegiem lat jednak moje myślenie się zmieniło. Dorosłam, spotykałam się z mężczyznami. Moje siostry rodziły dzieci… A ja zaczynałam im najzwyczajniej w świecie zazdrościć i coraz częściej myśleć o tym, że sama nigdy nie będę mogła doświadczyć macierzyństwa. Dopiero wtedy zaczęło do mnie tak naprawdę docierać, jakie skutki ma moja choroba, z czym się wiąże. Blokowało mnie to też w kontaktach z facetami. To znaczy w sumie z jednym facetem, Darkiem. Był pierwszym takim partnerem na poważnie. Nie wiedziałam, jak powiedzieć mu o swoich problemach. Nie było to przecież coś, czym afiszowałam się i opowiadałam każdemu na pierwszej randce. Tym bardziej że zazwyczaj moje „miłości’ kończyły się po kilku spotkaniach, tym razem było jednak inaczej. Zakochałam się za zabój i widziałam, że jest to odwzajemnione uczucie. Najpierw pożyjemy, potem pomyślimy o dziecku Im dłużej trwał nasz związek, tym było mi trudniej. Im częściej Darek zaczynał poważne tematy i wspominał o rodzinie, tym bardziej się spinałam i blokowałam. Chciałam mu powiedzieć, ale ciągle nie mogłam znaleźć odpowiedniego momentu. Wiedziałam, że ma prawo wiedzieć, ale bałam się, że to będzie koniec naszego związku, że Darek mnie po prostu zostawi. Byłam bezużyteczna… Aż w końcu zaplanowaliśmy urlop w górach. Mieliśmy tam świętować drugą rocznicę naszego związku. Uznałam, muszę mu wyznać prawdę. Tak, usiądziemy przy kominku, z grzańcem w dłoniach i powiem mu o wszystkim. Ma prawo wiedzieć! A to będzie idealny moment i okoliczności – postanowiłam przed wyjazdem. Jednak Darek pokrzyżował moje plany. Już pierwszego wieczoru, kiedy miałam zamiar wszystko mu wyznać. Od rana był jakiś dziwny, nieobecny, zdenerwowany. Wystraszyłam się nawet, że ten wyjazd ma być pięknym zakończeniem naszego związku. Przynajmniej nie będę musiała mu o niczym mówić, problem z głowy – pomyślałam, ale zaraz palnęłam się w głowę. Po kolacji wróciliśmy do pokoju. Rzeczywiście w kominku trzaskał ogień. Ale na stole, zamiast grzańca, zobaczyłam… szampana! – A to co? Widzę, że świętujemy z pompą – próbowałam zażartować. – I mam nadzieję, że będziemy świętować jeszcze huczniej – dodał Darek. Spojrzałam na niego zdezorientowana, a wtedy on uklęknął, wyjął z kieszeni pudełeczko z pierścionkiem i spytał: – Czy zostaniesz moją żoną? Boże! To mogłyby być wymarzone oświadczyny! Piękna, górska sceneria, ogień w kominku, szampan, śliczny pierścionek i cudowny mężczyzna! Ale… Nie w mojej sytuacji. Usiadłam i rozpłakałam się jak bóbr. – Kochanie, co się stało? Coś nie tak? Nie podoba ci się pierścionek? A może… Może ty wcale nie chcesz ślubu…? – zaczął pytać, siadając obok mnie i troskliwie, acz z obawą, gładząc mnie po policzku. Wtedy nie wytrzymałam. Becząc i łkając, powiedziałam Darkowi o wszystkim – o tym, że jestem chora, mam problemy, przez które nigdy nie zajdę w ciążę. O swoim strachu i niepewności. O tym, że nie wiedziałam, jak mu o tym powiedzieć. – I zaplanowałam dzisiaj, że wreszcie ci to wszystko wyznam, bo przecież masz prawo wiedzieć. A ty z tym pierścionkiem wyskoczyłeś… Boże, Darek, tak cię przepraszam! Wiem, że dawno powinnam ci była powiedzieć. Teraz masz prawo mnie zostawić i …. – Przestań, głuptasie! Wprawdzie jeszcze ci nie ślubowałem, dopiero mam zamiar, ale nie wiesz, jak to jest? „W zdrowiu i w chorobie, na dobre i na złe” – powiedział Darek. Mocno mnie przytulił. Dla Darka to nie był problem Byłam taka szczęśliwa, nie mogłam wprost w swoje szczęście uwierzyć. I dalej też było jak w bajce. Przygotowania do ślubu, rezerwacja sali, nauki przedmałżeńskie, biała suknia i wesele do rana. Początkowo nie myśleliśmy o dzieciach. Chociaż jeszcze przed ślubem ustaliliśmy, że będziemy chcieli postarać się o adopcję. Ale za jakiś czas. Póki co mieliśmy po 25 lat, chcieliśmy trochę wykorzystać życie, podróżować, zająć się karierą, odłożyć pieniądze, a po trzydziestce zacząć starania. I wszystko szło zgodnie z naszym planem. Pracowaliśmy, w weekendy spotykaliśmy się ze znajomymi albo wychodziliśmy gdzieś na miasto. Dwa razy w roku wyjeżdżaliśmy na urlop – raz za granicę, do ciepłych krajów, a drugi gdzieś w Polskę. Tatry, Mazury, Bieszczady, Bałtyk, Kaszuby – były miliony miejsc, które chcieliśmy zobaczyć. W pracy też nam się układało. Darek piął się po kolejnych szczeblach kariery w korpo. Niestety, wiązało się to z częstymi wyjazdami i pracą po godzinach. Mieliśmy dla siebie coraz mniej czasu i dochodziło do dość częstych spięć. Ja uważałam, że Darek przesadza, że zafiksował się tylko na pracę. – Spędzasz tam po 10, 12 godzin na dobę, czasem nawet siedem dni w tygodniu! Kiedy ostatnio byliśmy w kinie albo restauracji? – wyrzucałam mu. On zaś narzekał, że go ograniczam i mam niskie ambicje. Bałam się o nasz związek. Z dnia na dzień pojawiało się na nim coraz więcej rys. A poza tym… Zastanawiałam się, czy aby Darek nie zmienił zdania co do adopcji. Ja byłam już na to gotowa. On chyba niekoniecznie. Odszedł, gdy kochanka zaciążyła Z czasem zaczęłam się niepokoić, że mój cudowny mąż mnie zdradza. Te częste wyjazdy, późne powroty, weekendowe szkolenia… Poza tym dziwne SMS-y i tajemnicze telefony, kiedy już był w domu. Aż któregoś dnia sam mi o tym powiedział. Podczas niedzielnego obiadu, między rosołem a potrawką, Darek stwierdził po prostu, że ode mnie odchodzi. – Mam kogoś, to trwa już kilka miesięcy. Nie chcę cię dłużej okłamywać. Muszę… Chcę odejść. Zwłaszcza teraz. Byłam zdezorientowana, załamana. Nie rozumiałam, co on w ogóle mówi! – Co to znaczy „zwłaszcza teraz”? – dopytywałam wściekła. Darek milczał, spuścił głowę. Dopiero po chwili powiedział: – Ada jest w ciąży. Będziemy mieli dziecko, więc sama rozumiesz… Poczułam się tak, jakbym dostała obuchem w łeb. Nie dość, że mój mąż, facet, którego kochałam i którego, wydawało mi się, świetnie znam, oświadcza mi właśnie, że od kilku miesięcy prowadzi podwójne życie, zdradza mnie i okłamuje, to jeszcze okazuje się, że będzie miał dziecko. Wiem, że to irracjonalne, ale w pierwszej chwili właśnie ten fakt uznałam za większą zdradę. Przecież wiedział, że nie będziemy mieć dzieci. Ustaliliśmy, że je adoptujemy. A teraz on się wyłamuje z umowy i będzie miał dziecko z kimś innym. I to swoje dziecko, z krwi i kości. Nie czyjeś, nie adoptowane. Jak mógł? Przecież nie tak się umawialiśmy! „Mój mąż zginął w wypadku samochodowym. Jechała z nim jego kochanka... moja siostra” To był dla mnie strasznie trudny okres. Od buntu, bólu i wściekłości – że mnie zdradził, że będzie miał dziecko, że odszedł – poprzez załamanie i depresję – bo widocznie byłam zbyt mało dobra, bo wybrakowana, bo pewnie dlatego, że nie mogę mieć dzieci, nie jestem pełnowartościową kobietą – aż po stan pogodzenia się z faktami. Ale to wymagało ode mnie dużo czasu i pracy nad sobą, także z terapeutą. Dziś mam 36 lat. Nie mam męża, narzeczonego ani nawet chłopaka. To jestem w stanie przeżyć. Najbardziej boli mnie fakt, że nie mam dziecka. Staram się o adopcję, ale samotnej kobiecie naprawdę trudno uzyskać takie prawo. Wiek również nie działa na moją korzyść… Dziś żałuję tylko jednego – tego, że zaufałam Darkowi, że odkładaliśmy adopcję na później, że praca, kariera i przyjemności były dla nas ważniejsze. Gdybym była bardziej uparta, bardziej zdecydowana, gdybym się postarała wcześniej, dziś miałabym wymarzonego syna lub córkę. Nie byłabym tak bardzo samotna. Teraz już dla mnie na wszystko za późno... Polecamy! Mam 36 lat i apetyt na miłość. Czy to grzech, że założyłam konto na portalu randkowym?Więcej prawdziwych historii w rubryce „Z życia wzięte” na Polki.pl