polki.pl
type: channel
link: https://polki.pl
date: 2026-02-25T12:35:48.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: Świętowanie kobiecości czy manifestowanie poglądów? Dzień Kobiet to nie tylko miłe święto
items: „Po każdej wizycie teściowej mamy z mężem ciche dni. Latam koło niej jak służąca, a i tak nic jej nie pasuje”
items: „Przez teściową musieliśmy wziąć rozwód, ale nigdy nie przestaliśmy się kochać. Jej śmierć była dla nas drugą szansą”
items: „Przez 20 lat żona mówiła mi, jakie gacie mam nosić i co jeść. Gdy zmarła, zamiast tęsknoty poczułem ulgę”
items: „Syn myślał, że będę go sponsorować przez całe życie. Gdy odmówiłam kolejnej pożyczki, przestał być miły”
items: „Syn nie zamierzał dorosnąć, więc dostał nauczkę. Koniec z czyszczeniem naszego portfela i lodówki”
items: „Na emeryturze myślałam, że zostanę żoną rolnika. Dałam się nabrać, bo on szukał tylko naiwnej baby z kasą i parobka”
items: „Synowa urodziła mi wnuka i postradała zmysły. Wywaliła mojego synka z domu, bo ponoć nie potrzebuje dwójki dzieci”
items: „Chodzę w dziurawych rajstopach i rozklejonych butach, by córce żyło się lepiej. Sponsoruję ją, bo taka już moja dola”
items: „Synowa wychowuje mojego wnuka na pantoflarza. Chucha i dmucha na dzieciaka, jakby był zrobiony z porcelany”

Świętowanie kobiecości czy manifestowanie poglądów? Dzień Kobiet to nie tylko miłe święto
type: item
date: 2026-02-25T12:35:47.000Z
creator: Edyta Liebert
subject: Kobiece pasje
subject: Po godzinach
subject: Dzień Kobiet
subject: kobieta
subject: prawa kobiet
description: Świętowanie kobiecości czy manifestowanie poglądów? Dzień Kobiet stał się symbolem walki o równość płac, praw i wolność wyboru. Tego dnia ulicami miast przechodzą manify, strajki i pochody organizowane przez kobiety.
encoded: Dzień Kobiet, czyli 8 marca, budzi sporo kontrowersji. Międzynarodowy Dzień Kobiet wielu kojarzy się z prezentami, kwiatami i laurkami. W sieci panowie szukają życzeń na Dzień Kobiet, prezentów dla dziewczyn i pomysłów na wieczór. W grę wchodzi oczywiście "babski" seans filmowy, a także nastrojowa muzyka. Ale czy w ogóle wiemy, dlaczego świętujemy 8 marca? Co wiemy o historii Dnia Kobiet? Dla jednych Dzień Kobiet to ukłon w stronę kobiecości, dla innych - komercyjne święto. W polskiej świadomości pokutuje przekonanie, że obchodzony 8 marca Międzynarodowy Dzień Kobiet to wymysł PRL-u, święto komunistów, które przywędrowało do nas ze Związku Radzieckiego. Mało kto jednak wie, że tak naprawdę święto to jest wyrazem szacunku dla kobiet, które zginęły w walce o równouprawnienie, a święto kobiet przywędrowało do nas z Ameryki. Dzień Kobiet - kobiety kobietom, a nie prezenty i życzenia 8 marca 1908 roku ponad 15 000 kobiet pracujących w przemyśle odzieżowym w Nowym Yorku podjęło strajk, domagając się zrównania wynagrodzenia z pensją męską (było to też upamiętnienie marszu z 1857 roku). W trakcie zamieszek 25 marca 1911 roku wybuchł pożar w fabryce Triangle Shirtwaist 25 marca 1911 roku. Bojący się rozgłosu właściciel zamknął swoje podwładne w środku, uniemożliwiając ucieczkę. Zginęło 129 kobiet: pracownic, imigrantek, kobiet, córek, żon. W 1910 roku w Kopenhadze ustanowiono obchodzony na całym świecie Międzynarodowy Dzień Kobiet, który służyć miał krzewieniu idei praw kobiet oraz budowaniu społecznego wsparcia dla powszechnych praw wyborczych dla kobiet - oficjalnie zaczęto świętować Dzień Kobiet. Dzień Kobiet współcześnie Świętować Dzień Kobiet poprzez życzenia i kwiaty, celebrować go przez pokazywanie zdjęć, przedstawiające niemal nagie kobiety, które rzekomo pragną podarunków, prezentów, to jak zapominanie o esencji i istocie tego dnia. Zewsząd widać plakaty z okazji Międzynarodowego Dnia Kobiet w ujęciu sprzedażowym: a to kolacja, a to romantyczna muzyka, a to spełnian…

Dzien-Kobiet-dlaczego-swietujemy-Miedzynarodowy-Dzien-Kobiet-c3803b1.png
width: 1200
height: 800

„Po każdej wizycie teściowej mamy z mężem ciche dni. Latam koło niej jak służąca, a i tak nic jej nie pasuje”
type: item
date: 2025-03-05T14:15:00.000Z
subject: Po godzinach
subject: Z życia wzięte
subject: Opowiadania
subject: prawdziwe historie
description: „– To jest staruszka stojąca nad grobem, mogłabyś okazać jej trochę szacunku – powiedział mąż. Przypomniałam mu, że jego matka ma dopiero 70 lat i z pewnością jeszcze długo pożyje, a ja ją szanuję, tyle że kolejnej jej wizyty na dotychczasowych warunkach nie zniosę”.
encoded: Znowu kłótnia, znowu ciche dni… Tak jest po każdej wizycie mojej teściowej. Niestety, mama Rafała mieszka 100 km od naszego domu, dlatego jej przyjazd oznacza dwudziestoczterogodzinny serwis. Tym razem przyjechała na swoje urodziny. Mogłaby oczywiście zaprosić nas do siebie i sama coś upichcić, ale woli świętować u nas. To ja mam gotować, obsługiwać ją i jeszcze wymyślić program wizyty, żeby czuła się doceniona. Znowu. – Kupisz coś mamie, skarbie? Wiesz, że ja nie potrafię – na dwa dni przed przyjazdem matki mój mąż zwalił na mnie przykry obowiązek. Wie, że jestem miękka. Kupiłam. – Śliczny ten sweterek, tylko gdzie ja, stara baba, będę go nosić? – usłyszałam nutę rozczarowania w głosie teściowej, jak zwykle. Gdyby chodziło tylko o gotowanie i podawanie do stołu albo nietrafione – zdaniem matki – prezenty, machnęłabym ręką. Jednak jej przyjazd wiąże się z ciągłym przypominaniem mi, gdzie jest moje miejsce. Dzielnie to znosiłam Podczas wizyt teściowej w naszym domu przebywa także Adrian, starszy syn Rafała z pierwszego małżeństwa. Jest on oczkiem w głowie babci, która rozpieszcza dzieciaka ponad wszelką miarę. – Pstrąg?! – teściowa niemal krzyczy od wejścia. – No przecież wiesz, Izuniu, że Adrianek nie przepada za rybą. Teściowej nie obchodzi to, że jej młodszy wnuczek, Franio, ma specjalną dietę i że ja czasami nie daję rady gotować różnych dań, żeby zadowolić każdego z osobna. Tym bardziej że to przecież jej urodziny, a więc poza rybą są i przystawki, i zupa, i ciasto… No i babeczki! – Zawsze na urodziny piekę babeczki z kremem brulee. Pyszne, Adrianek je uwielbia, prawda, wnusiu? - Tylko że to już trzeci raz z rzędu, kiedy JA piekę te cholerne babeczki! – Izuniu, Adrianek nie ma widelczyka, przynieś, kochana – słyszę i trafia mnie szlag. – Niech sobie Adrianek sam przyniesie. Ma nóżki, a ja karmię Frania… Atmosfera gęstniała Tymczasem Adrianek siedzi, jakby przykleił się do krzesła. Mój mąż wreszcie łapie, o co chodzi: – Adrian, przynieś widelec i jeszcze włącz cz…

zla-kobieta-3a80f79.png
width: 1200
height: 900

„Przez teściową musieliśmy wziąć rozwód, ale nigdy nie przestaliśmy się kochać. Jej śmierć była dla nas drugą szansą”
type: item
date: 2025-02-27T14:15:00.000Z
subject: Po godzinach
subject: Z życia wzięte
subject: Opowiadania
subject: prawdziwe historie
description: „Nie umiałam zaakceptować faktu, że mąż rzucał wszystko, gdy tylko słyszał żądanie matki, by niezwłocznie przyjechać. W końcu zaczęłam myśleć, że Karolowi wcale na mnie nie zależy, że jest ze mną i dziećmi tylko z poczucia obowiązku”.
encoded: Córka i syn obserwują, jak przekładam kolejne karty. Obok na kanapie siedzi mój mąż, obejmuje mnie ramieniem i jak ja przygląda się zdjęciom. Pierwsze kilkanaście stron albumu znamy na pamięć. Są tam zdjęcia z naszego pierwszego ślubu. Te dalsze nasze dzieci zrobiły zaledwie tydzień temu…. Jest na nich uwieczniony nasz drugi ślub. Skromniejszy niż tamten, w urzędzie stanu cywilnego. Tak, dzieci mają rację. Takiego albumu chyba nikt nie ma, bo my z Karolem pobraliśmy się ponownie po dwunastu latach rozłąki. – I jak, mamo? Podoba ci się? – pyta nieśmiało Konrad. Kinga daje mu znak, żeby nic nie mówił. Ona wie, że wzruszenie odebrało mi mowę. Patrzę na moje dzieci przez załzawione oczy i tylko kiwam głową. – Jest piękny, nikt takiego nie ma – odzywa się Karol łamiącym się głosem. Mój mąż tak jak ja nie umie opanować wzruszenia. Wszyscy czworo jesteśmy szczęśliwi, że tak to się skończyło. Byliśmy dla siebie idealni Kiedy się poznaliśmy, od początku było jasne, że jesteśmy dla siebie stworzeni. Dzieliliśmy pasje, mieliśmy podobne plany na przyszłość. Różnił nas jedynie temperament: ja – przebojowa ekstrawertyczka, Karol – wyważony pragmatyk ze skłonnością do refleksji. Przeciwności się przyciągają, czy więc można lepiej się dopasować? Ślub wzięliśmy zaraz po dyplomie, a nasze pierwsze wspólne gniazdko uwiliśmy w kawalerce odziedziczonej po ciotecznej babce Karola. Można powiedzieć, że jak na tamte czasy byliśmy wybrańcami losu. Poszczęściło nam się też z pracą. Mój mąż został na uczelni i mógł robić swój wymarzony doktorat. Ja trafiłam do firmy farmaceutycznej. Wszystko układało się po naszej myśli. Trzy lata po ślubie urodziły się nam bliźniaki, Konrad i młodsza od niego o 10 minut Kinga. Dzieci przewróciły nasz uporządkowany świat do góry nogami, ale dopiero wypadek, jakiemu uległa teściowa, zmienił nasze życie w istny koszmar. Spadła ze schodów i złamała nogę. Teściowa miała wypadek Był późny wieczór. Kąpaliśmy bliźniaki, które z powodu ząbkowania płakały na zmianę. N…

szczesliwa-para-3a80f79.png
width: 1200
height: 900

„Przez 20 lat żona mówiła mi, jakie gacie mam nosić i co jeść. Gdy zmarła, zamiast tęsknoty poczułem ulgę”
type: item
date: 2025-02-03T13:46:00.000Z
subject: Po godzinach
subject: Z życia wzięte
subject: Opowiadania
subject: prawdziwe historie
description: „Włożyłem dżinsy, wygodną koszulę. Potem narzuciłem na ramiona ciemną marynarkę. Na koniec wyciągnąłem z szuflady zielony krawat w żółte grochy. Po śmierci żony nie musiałem go już ukrywać. Wyprałem, wyprasowałem, ale jakoś… nie było okazji. Aż do dziś. Założyłem go. Zerknąłem w lustro i uśmiechnąłem się. To byłem ja. Dawny ja”.
encoded: Przez ponad dwadzieścia lat o tym, jak wyglądam, decydowała moja żona. Ufałem jej, z góry uznając za garderobianą wyrocznię. Ale teraz Eli nie ma… Żona wiele zmieniła Tamtego dnia budzik poderwał mnie już przed ósmą. Otworzyłem oczy i zacząłem gapić się w sufit. Dlaczego zegarek zadzwonił tak wcześnie? Racja, spotkanie w sprawie pracy. Które to w ciągu ostatniego miesiąca? Chyba trzecie, cholera… Zwlokłem się z łóżka. Poszedłem do łazienki i piętnaście minut później zjawiłem się w kuchni. Jak zwykle zjadłem płatki śniadaniowe na mleku, jedną kanapkę z białym serem i na koniec wypiłem filiżankę kawy. Do takiego śniadania przyzwyczaiła mnie żona. Kiedyś wolałem jajecznicę na boczku… No cóż, cholesterol. Pomaszerowałem do pokoju, gdzie na krześle leżał przygotowany garnitur. Spojrzałem na niego i pomyślałem, że czasy dobrze ubranych facetów minęły już bezpowrotnie. Jakiś czas temu w telewizji widziałem reklamę, w której dyrektor jakiejś firmy miał na sobie porwane dżinsy i wygniecioną flanelową koszulę. Najwyraźniej jego żoną nie była kobieta podobna do Elżuni. Spojrzałem na zegarek. Miałem jeszcze godzinę. I zadałem sobie pytanie, czy znowu czeka mnie rozczarowanie. Za każdym razem szedłem na rozmowę o pracę z coraz mniejszym entuzjazmem. Szukałem pracy Byłem dobrym fachowcem i wiedziałem, ile jestem wart. A jednak minął rok, a ja bezskutecznie chodziłem od firmy do firmy. Znajomi podpowiadali, żebym zaczął się starać o przyśpieszoną emeryturę. Tylko że ja miałem jeszcze wiele pomysłów do zrealizowania. Nie chciałem siedzieć w domu, podlewać kwiatków i czekać na wieczór, by pójść do klubu pograć z kolegami w brydża. Otworzyłem szufladę z krawatami. Eleganckie, w paski, gładkie… No i ten zielony w żółte grochy. Mój wyrzut sumienia. Odprysk szaleństw młodości. Za czasów żony ukryty był w pudełku z narzędziami w garażu. „Pilnuje twojej duszy i pewnego dnia ją uwolni. A wtedy odetchniesz” – powiedział mój przyjaciel, kiedy pokazałem mu, gdzie trzymam mój odlotowy krawat. …

zadowolony-mezczyzna-4f754c2.png
width: 1200
height: 900

„Syn myślał, że będę go sponsorować przez całe życie. Gdy odmówiłam kolejnej pożyczki, przestał być miły”
type: item
date: 2024-10-18T13:05:00.000Z
subject: Po godzinach
subject: Z życia wzięte
subject: Opowiadania
subject: prawdziwe historie
description: „Zaczęłam robić synowi wymówki, że traktuje mnie jak bankomat, nie potrafi kontrolować swoich finansów i żyje ponad stan. Witkowi puściły nerwy i krzyczał, że jestem egoistką i nie chcę się dzielić niczym z rodziną. Ja też podniosłam głos. Padło wiele mocnych słów”.
encoded: Syn traktował mnie jak kasę zapomogową. Dzwonił tylko wtedy, kiedy potrzebował gotówki. I dopóki nie odmawiałam, był miły. Gdzieś czytałam, że najbardziej depresyjnym dniem w roku jest tak zwany „blue monday”, czyli ostatni poniedziałek ostatniego pełnego tygodnia stycznia. Naukowcy wyliczyli, że to właśnie wtedy mieszkańcy naszej półkuli są najbardziej przygnębieni. Wpływ na to rzekomo mają trzy okoliczności. Po pierwsze, mamy świadomość niedotrzymania obietnic noworocznych, po drugie, dzień jest krótki, a słońca mało – jak to w styczniu, a po trzecie, kończą się właśnie terminy spłaty pożyczek, które wzięliśmy na miesiąc przed świętami. Obserwując mojego syna pod koniec stycznia, doszłam do wniosku, że coś w tej teorii musi być. – Witek, coś ty ostatnio taki zgaszony? – zapytałam, kiedy po raz kolejny wpadłam do niego i jego rodziny, i przywitały mnie grobowe miny syna oraz synowej. – W pracy masz kłopoty? A może chory jesteś? – Nie, tylko wie mama – westchnął – ciężko nam finansowo… Poczułam niepokój Wiedziałam, co się zaraz zacznie. Proszenie o pieniądze. Sławka, moja synowa, ile by nie miała, wszystko zawsze wydawała, a Witek nie umiał jej odmawiać. Często pod koniec miesiąca syn przychodził do mnie i z zażenowaniem pytał, czy mogę im pożyczyć parę stówek do pierwszego. Zawsze mówił „pożyczyć”, ale nigdy nie oddawał… Okazało się, że chodzi o kredyt gotówkowy. Młodzi wzięli go przed świętami, żeby było na jedzenie i prezenty dla dzieci. Zdziwiłam się. – Po co braliście pożyczkę? Przecież, Wituś, dałam ci tysiąc złotych jeszcze na początku grudnia, żebyście mieli na te święta! Synowa spojrzała na mnie spod oka, jakby chciała mi wytknąć, że dałam tak mało i jeszcze się dziwię. Żyli ponad stan Tylko bąknął coś o nartach dla Joasi i nowej zmywarce, bo stara to już grat. No tak, obóz zimowy wnuczki rzeczywiście musiał kosztować, a zaliczkę trzeba było wpłacić jeszcze w starym roku – przypomniałam sobie. Nie zrozumiałam natomiast, po co kupować dziesięciolatce nowe na…

rozzloszczona-kobieta-5a8f9c8.png
width: 1200
height: 900

„Syn nie zamierzał dorosnąć, więc dostał nauczkę. Koniec z czyszczeniem naszego portfela i lodówki”
type: item
date: 2024-09-26T13:10:00.000Z
subject: Po godzinach
subject: Z życia wzięte
subject: Opowiadania
subject: prawdziwe historie
description: „Janusz z dumą dorzucał 200 złotych do rodzinnego budżetu, co według niego zapewniało godziwe życie. Nic bym nie mówił, gdyby nie zrobił się przy okazji strasznie roszczeniowy. Obiady na życzenie, szynka tylko jednego gatunku, bo inne nie smakują… Byliśmy z żoną jak jego służba”.
encoded: Jasne, bardzo kocham swojego syna, ale nie aż tak bardzo, aby podporządkowywać mu całe swoje życie. Tym bardziej że chłopak ma już 25 lat. Ależ ja byłem dumny z narodzin syna! Oczywiście, do samego rozwiązania utrzymywałem, że ucieszę się z każdego dziecka, byle przyszło na świat zdrowe, ale to było tylko takie gadanie. Syn przepełniał mnie radością: oto pojawił się ktoś, komu przekażę wszystkie życiowe umiejętności. A teraz nawet nie wiem, jakie by to miały być te męskie sprawności – przecież do dzisiaj nie umiem wymienić cieknącej uszczelki w kranie, a do zawieszania półek wzywam fachowca. Z perspektywy czasu wydaje mi się, że ambicja wychowania potomka rodzaju męskiego jest zupełnie chora. Nie dane nam było mieć już więcej dzieci, więc nie mam, że tak się wyrażę, materiału porównawczego, ale jako ojciec Janusza nigdy się nie spisałem. Może moje wyobrażenia o ojcostwie przerosły rzeczywistość, a może to ja nie dorosłem do rzeczywistości… Syn lubił robić na złość Janusz był zawsze bardzo żywym dzieckiem – był tak ruchliwy, że nie nadążałem za nim fizycznie ani psychicznie. Nikt zresztą nie nadążał, co było naprawdę stresujące. Po jakimś czasie stwierdzono u niego ADHD, ale w niczym to nie zmieniło sytuacji. Samo przebywanie z tym dzieciakiem w jednym pokoju powodowało u mnie rozstrój nerwowy objawiający się najczęściej bólami brzucha. Odnosiłem wrażenie, że młody skupia się głównie na tym, żeby mnie prowokować i, mimo upływu lat, nic się w tej kwestii nie zmieniło. Stawiał mnie w sytuacjach, których zawsze starałem się unikać: otwartych konfrontacji. Musiałem podnieść głos albo wręcz szarpać się z maluchem, by wyegzekwować jakikolwiek posłuch. To nie leżało w mojej naturze – czułem się mocno niekomfortowo w roli dyktatora. Żona przymykała oko Magda, moja żona, miała lepszy kontakt z synem, choć moim zdaniem wynikało to z większego pobłażania jego roszczeniom. – Nie ma się co upierać przy drobiazgach, kochanie – tłumaczyła, kiedy zarzucałem jej niekonsekwencję w wyc…

zamyslony-mezczyzna-abf093d.png
width: 1200
height: 900

„Na emeryturze myślałam, że zostanę żoną rolnika. Dałam się nabrać, bo on szukał tylko naiwnej baby z kasą i parobka”
type: item
date: 2024-09-25T13:13:00.000Z
subject: Po godzinach
subject: Z życia wzięte
subject: Opowiadania
subject: prawdziwe historie
description: – Chciałabym, żebyś mi oddał pieniądze – powiedziałam cicho. – Jakie pieniądze? – Jak to jakie? Te, które włożyłam w remont twojego domu. – Włożyłaś, bo chciałaś. Możesz tu mieszkać i ze wszystkiego korzystać, nikt cię nie wyrzuca. Ja pieniędzy nie mam.
encoded: Sądziłam, że w Adamie odnalazłam bratnią duszę, partnera na stare lata… On widział to inaczej. Ale na pewno byłam mu potrzebna. Adama poznałam na wczasach w Łebie. Wybrałam się nad morze zaraz po przejściu na emeryturę. Od lat nigdzie nie wyjeżdżałam. Po śmierci męża sama wychowywałam dwie córki. Zawsze brakowało mi pieniędzy, a jeśli już jakieś były, wydawałam je na dzieci. Dla siebie było mi żal. Odkąd dziewczyny poszły na swoje, zaczęłam z kolei oszczędzać. Postanowiłam, że muszę mieć parę groszy odłożonych na czarną godzinę. Dopiero kiedy znalazłam się na emeryturze, postanowiłam zrobić coś tylko dla siebie. Pierwszy tydzień spędziłam na spacerach, zwiedzaniu okolicy i czytaniu książek. Poznałam go nad morzem Pewnego dnia w kawiarni przysiadł się do mnie mężczyzna, mniej więcej w moim wieku, szczupły i zadbany. Zaczęliśmy rozmawiać, poszliśmy na długi spacer plażą. Adam był miły, opowiadał o sobie i równie chętnie słuchał tego, co ja miałam do powiedzenia. Już nie pamiętałam, kiedy tak miło spędziłam popołudnie, od śmierci męża nikogo nie miałam. Tego wieczoru, kiedy znalazłam się już w swoim pokoju, przebiegła mi przez głowę myśl, że może jeszcze mogłabym się z kimś związać, że może mogłabym ułożyć sobie życie. W sumie nie byłam jeszcze taka stara… Tamtego lata zaczęliśmy się z Adamem spotykać, chodziliśmy na obiady, na spacery, dużo rozmawialiśmy, nawet ze dwa razy wybraliśmy się wieczorem na tańce. Wydawało mi się wtedy, że go dobrze poznałam. Przed wyjazdem wymieniliśmy się numerami telefonów i umówiliśmy się, że Adam przyjedzie mnie odwiedzić. Był wdowcem, dzieci z żoną nie mieli, mieszkał samotnie na wsi, gdzie prowadził niewielkie gospodarstwo ogrodnicze – pomidory pod folią i jakieś tam inne warzywa. Nie znałam się na tym, od urodzenia mieszkałam w mieście. Czułam się samotna Kiedy przyjechał do mnie po raz pierwszy, wynajął sobie pokój w hotelu. Jednak następnym razem zapytał, czy mógłby zatrzymać się u mnie. Zgodziłam się. Przy trzecich odwiedzinach ws…

starsza-kobieta-na-wsi-41cd2e9.png
width: 1200
height: 900

„Synowa urodziła mi wnuka i postradała zmysły. Wywaliła mojego synka z domu, bo ponoć nie potrzebuje dwójki dzieci”
type: item
date: 2024-09-24T13:19:00.000Z
subject: Po godzinach
subject: Z życia wzięte
description: „Jestem matką, więc mam prawo doradzić jedynemu synowi. A nawet i synowej, która postąpiła głupio. No bo żeby od razu wyrzucać chłopa z domu?”.
encoded: Dobrze, że mamy psa, bo już czułabym się w tym domu całkiem osamotniona, a tak przynajmniej Mamba zawsze jest chętna do wspólnego obejrzenia filmu. Byle się obok na kanapie uwalić, to może być nawet komedia romantyczna. – Wiesz, Jarek – powiedziałam mężowi. – Mnie się zdaje, że ona wyjątkowo lubi Hugh Granta. Za każdym razem, gdy facet pojawi się na ekranie, Mamba się oblizuje. Jarek tylko postukał się w czoło, że niby projektuję na biedną sukę swoje odczucia. A w ogóle, mam szczęście: co by było, jakbyśmy te dwa lata temu zdecydowali się jednak na psa? Który samiec zniósłby długo takiego mięczaka w pobliżu? Jasne, jakbyśmy mieli psa, niewątpliwie robiłby razem ze ślubnym nieustające porządki w skrzynkach ze sprzętem wędkarskim! Było już przed jedenastą, gdy ktoś zadzwonił do drzwi. Spojrzeliśmy z Jarkiem po sobie: ki diabeł, o tej godzinie? W końcu poszliśmy razem otworzyć, ostatecznie, jakby to byli jacyś złoczyńcy, w kupie raźniej, nie? – Rafał? – mąż stał w progu osłupiały i gapił się na naszego syna. Dobrze, że Mamba przyleciała z radosnym wizgiem się przywitać, bo sądząc po minie Jarka, postalibyśmy na klatce jeszcze z pół godzinki. Czy to naprawdę takie dziwne, gdy żonaty syn odwiedza rodziców, nawet o nietypowej porze? Najważniejsze, że cały i zdrowy, odetchnęłam. Nikt go nie pobił, pomocy nie szuka, na zrozpaczonego nie wygląda, czyli z Dagmarą i synkiem też w porządku. Tylko dlaczego ma neseserek, wyjeżdża gdzieś? – Mogę się dzisiaj u was przespać? – zapytał, przestępując próg. Mąż się skrzywił, chyba mu się ten pomysł nie podobał. I zapytał, czy Dagmara nie będzie się martwić, jeśli Rafek nie wróci na noc do domu. – Mam ci się zwierzać z życia osobistego, tato? – wzruszył syn ramionami ze złością. – Wiesz, my z mamą też miewamy życie osobiste – mąż podrapał się po karku zafrasowany. – Ale pewnie nie zauważyłeś, bo nie łazimy spać po ludziach. Tylko do jutra, Rafek. To mówiąc, wrócił do swoich wędkarskich pierdół. Chłopak był głodny, więc szybko naszykował…

GettyImages-1491534590-0102f6a.jpg
width: 2119
height: 1415

„Chodzę w dziurawych rajstopach i rozklejonych butach, by córce żyło się lepiej. Sponsoruję ją, bo taka już moja dola”
type: item
date: 2024-07-31T12:17:00.000Z
subject: Po godzinach
subject: Z życia wzięte
description: „Asia to moja jedynaczka, wychuchane dziecko. Chciałam, by miała lepsze życie niż, ja, piąta córka w biednej rodzinie”.
encoded: Asia to moja jedynaczka, wychuchane dziecko. Chciałam, by miała lepsze życie niż, ja, piąta córka w biednej rodzinie. Wiecznie chodziłam w podartych butach i jadłam chleb z cukrem. Powtarzałam sobie, że jak będę matką, to zadbam o swoje dziecko i będzie miało dosłownie wszystko, nawet kosztem moich wygód. Starałam się jak mało kto. Odkładałam każdy grosz, zanim się jeszcze urodziła. Janek nie był tak skory do oszczędzania, ale kiedy likwidowali zakład pracy i szukał roboty poczuł, że możemy mieć bardzo trudno wysłać w świat dziecko, by mogło się uczyć, mieć kąt w dużym mieście, dobrą pracę. Więc też zaczął ciułać. A Asia była najzdolniejsza w klasie. Prymuska. Moje oczko w głowie i duma. Łożyłam pieniądze na jej nauczanie poza lekcjami. Był niemiecki, angielski, nawet przez chwilę hiszpański, bo niedaleko otworzyła się Biedronka i pomyślałam, że może mogłaby w tej hiszpańskiej firmie załapać się na kierownicze stanowisko. A z językiem to prościej! Córka zapałała miłością do języków obcych, a ja pękałam z dumy gdy słyszałam, jak z jej pokoju dochodzą słowa w różnych językach z głośników. Ja nic nie rozumiałam, ale wiedziałam, że Asia chce dostać się na studia lingwistyczne w stolicy. Nie rozumie ile to pieniędzy! Nie patrzyłam na koszty, bo sama odejmowałam sobie od ust, by było na nauczycieli czy nowe buty, a także stancję w Warszawie. Asia nie mogła pójść jak kocmołuch! Miała zresztą nieprzeciętny zmysł i gust: potrafiła wybrać piękne buty czy ubrania (najdroższe najczęściej). Czasem zamawiała jakieś paczki przez internet i ja musiałam to opłacać, bo jak tu odesłać listonosza z kwitkiem? Uznawałam, że to są potrzebne rzeczy i sama odwlekałam a to kupno obrusa, a to zasłon. Nie chciałam szaleć, cerowałam rajstopy, łatałam bluzki. By było dla Asi. Ale czy ona dostrzegła moje poświęcenie? Dostała się na studia! Tylko inny rodzic studentki zrozumie, jakie koszty ciągną za sobą studia dzienne. Asia była na trzecim roku, a ja podliczyłam, że za pieniądze, które jej wysył…

GettyImages-2095849668-3b0a6db.jpg
width: 1416
height: 1062

„Synowa wychowuje mojego wnuka na pantoflarza. Chucha i dmucha na dzieciaka, jakby był zrobiony z porcelany”
type: item
date: 2024-07-25T09:51:00.000Z
subject: Po godzinach
subject: Z życia wzięte
description: „ Jasiu, nie biegaj, bo się spocisz… Nie skacz, bo się przewrócisz… Nie wychodź na deszcz… Ta Anka robi z mojego wnuka mięczaka!”.
encoded: Nie ma nic gorszego niż wtrącająca się teściowa, więc gdy mój syn się żenił, obiecałam sobie, że choć przyjmuję młodych pod swój dach, to nie będę wściubiać nosa w ich sprawy. Nie chciałam uchodzić za heterę rodem z dowcipów. Ale teraz muszę zmienić taktykę. Nie mogę przecież pozwolić na to, by synowa dalej krzywdziła mojego wnuka. Anka jest jak porcelanowa laleczka Delikatna i krucha. I tak się zachowuje. Mówi cicho, stąpa bardzo ostrożnie, jakby wszędzie czaiło się jakieś wielkie niebezpieczeństwo. Nie ma żadnych zainteresowań, nie uprawia sportu, nawet na głupim rowerze nie umie jeździć. W naszej rodzinie wszyscy zawsze spędzali czas aktywnie, organizowaliśmy piesze wycieczki po górach, wyprawy do lasu, nad jezioro. A ona? Gdyby mogła, toby się chyba w ogóle z domu nie ruszała. Tylko w wakacje jeździ nad morze. Leży wtedy na plaży pod parasolem wysmarowana kremem z najwyższym filtrem i nawet nóg w wodzie nie zamoczy, choćby upał był nie do zniesienia. W sumie nawet bym się jej nie czepiała, niech sobie tak żyje. Zwłaszcza że poza tym ma dobre serce, nieźle gotuje, dba o porządek. No i mój syn kocha ją do szaleństwa, choć do dziś nie potrafię zrozumieć, jak można było zakochać się w takiej mimozie. Ale nie mogę już patrzeć obojętnie, jak chowa Jasia. Robi z niego ciepłe kluchy! A niechby nawet nogę złamał „Jasiu, nie biegaj, bo się spocisz”, „Jasiu nie graj w piłkę, bo nogę zwichniesz”, „Nie kąp się, bo woda za zimna”, „Nie wychodź na deszcz, bo się przeziębisz”, „Nie skacz”. I tak dalej, i tak dalej… Wiecznie go strofuje, przed czymś przestrzega, czegoś zabrania, bo uważa za szkodliwe lub niebezpieczne. Słuchać już tego nie mogę! Biedny Jasiek ma już siedem lat, a nawet prawdziwych przyjaciół nie ma, bo Anka od razu po szkole zabiera go do domu. I mały cały wolny czas spędza w czterech ścianach, oglądając bajeczki dla maluchów. Na dodatek zauważyłam, że jest strachliwy. Boi się ciemności, burzy. Wszystkiego! Któregoś dnia zabrałam go na działkę do moich przyjació…

GettyImages-1175963342-0154ce7.jpg
width: 1842
height: 1381