„To miała być zwykła mikołajkowa kawa. Facet przyszedł z różami i w jednej chwili wywrócił moje życie do góry nogami”
„Podświadomie jednak trzymałam dystans. Ciągle miałam w głowie Tomka, jego odejście, tę dziurę, którą po sobie zostawił. Maks był jak otrzeźwiający powiew wiatru w zamkniętym pokoju — świeży, intensywny, niebezpiecznie mocny. A mimo to ruszyłam z nim dalej, choć każdy krok wydawał się jednocześnie i krokiem w przód, i w przepaść”.
Od pół roku żyję jak ktoś, kto zapomniał, jak wygląda normalność. Po rozstaniu z Tomkiem moje życie skurczyło się do pracy zdalnej, herbaty w kubku z czasów liceum i udawania, że cisza w mieszkaniu mnie nie dusi. Kinga twierdzi, że żyję tylko przeszłością, więc wczoraj bez pytania umówiła mnie na kawę z Maksem — tym chłopakiem z imprezy, który za długo patrzył mi w oczy. Zadzwoniła rano. — Lena, idziesz, nie ma dyskusji — oświadczyła. — To tylko kawa… — wymamrotałam. — Właśnie. Tylko. Kawa. Rusz się. Sama siebie przekonywałam, że to nic nie znaczy, że nie muszę się otwierać, że nic wielkiego się nie wydarzy. A jednak, idąc przez miasto ozdobione mikołajkowymi lampkami, poczułam dziwne napięcie. Może dlatego, że pamiętałam, jak Maks wtedy powiedział: — Fajnie byłoby kiedyś pogadać na spokojnie. Uznałam, że rzuca taki tekst każdej, a jednak teraz szłam na to spotkanie. W śniegu, w grudniowym chłodzie, z sercem bijącym odrobinę za szybko. Powtarzałam sobie: „To tylko kawa”. Nie miałam jednak pojęcia, jak bardzo się mylę. Siedziałam spięta Weszłam do kawiarni i od razu zobaczyłam coś, czego zupełnie się nie spodziewałam. Maks stał przy stoliku, trzymając w rękach ogromny bukiet czerwonych róż. Róż. Na pierwszą kawę. Zamarłam. — Lena! — zawołał z szerokim uśmiechem. — To dla ciebie. — Ja… ojej… dziękuję… — wydukałam, czując, jak palą mnie policzki. — Ale to naprawdę nie było konieczne. — Wiem. — Uśmiechnął się jeszcze szerzej. — Ale życie jest za krótkie na półśrodki. Usiedliśmy przy stoliku, a ja miałam wrażenie, że wszyscy goście gapią się na te róże jak na scenografię do oświadczyn. On mówił swobodnie, jakbyśmy znali się od lat, a ja siedziałam spięta, próbując oddychać normalnie. — Chciałem, żeby te Mikołajki były dla ciebie wyjątkowe — powiedział. — Mam nawet pewien plan. Ale jeszcze ci go nie zdradzę. — Plan? — Zmarszczyłam brwi. — Maks, my się prawie nie znamy. — To się poznamy. Najprościej jak się da. Zamilkłam. Jego pewność siebie była wręcz oszałamiająca. — Dlaczego róże? — wyrwało mi się nagle. — Bo tak poczułem. Serce zabiło mi dwa razy mocniej. Walczyłam sama ze sobą: jedna część mnie chciała natychmiast uciec, druga… była dziwnie poruszona. Trzymałam dystans Kiedy wyszliśmy z kawiarni, śnieg padał drobnymi płatkami, które od razu topniały na moim szaliku. Maks szedł obok mnie energicznym krokiem, jakby dopiero się rozkręcał, a nie kończył spotkanie. Ja natomiast czułam, że mój mózg przegrzał się od nadmiaru wrażeń. — To co? — spytał nagle Maks. — Idziemy dalej? Mam pomysł na ciąg dalszy. — Maks… ja nie wiem, czy to dobry pomysł — wydusiłam. — Chociaż godzinę. Jedną. Obiecuję, że będzie swobodnie. Zanim zdążyłam odpowiedzieć, telefon w mojej kieszeni zawibrował. Kinga. Oczywiście. — No i? — usłyszałam jej podekscytowany szept. — Jak było?! — Nie wiem — syknęłam, odchodząc kawałek, by Maks nie mógł mnie słyszeć. — On przyszedł z różami. Z ROŻAMI. — O matko, serio?! Ale super! — Nie super. Przesada. Kompletnie mnie to przeraziło. — Lena, daj spokój, gość się stara. Idź z nim, zobaczysz, nic ci nie będzie od tych róż. — Kinga… to wszystko jest za szybko… — Ty od pół roku wszystko masz za szybko! Rusz tyłek i przeżyj coś. Westchnęłam. Była nieznośnie skuteczna. Rozłączyłam się, ale ona i tak zrobiła swoje. — Dobra — mruknęłam, wracając do Maksa. — Jedną godzinę. Tylko jedną. — Umowa stoi. — Uśmiechnął się tak szczerze, że poczułam delikatne ukłucie w brzuchu. Podświadomie jednak trzymałam dystans. Ciągle miałam w głowie Tomka, jego odejście, tę dziurę, którą po sobie zostawił. Maks był jak otrzeźwiający powiew wiatru w zamkniętym pokoju — świeży, intensywny, niebezpiecznie mocny. A mimo to ruszyłam z nim dalej, choć każdy krok wydawał się jednocześnie i krokiem w przód, i w przepaść. Serce biło mi jak szalone Spacerowaliśmy po rynku, a świąteczne światła odbijały się w mokrej od śniegu kostce brukowej. Maks opowiadał coś o dzieciństwie, o swojej babci, która robiła najlepszy makowiec na świecie, a ja nawet zaczynałam się rozluźniać. Dopiero gdy nagle urwał, poczułam znajome napięcie. — Lena… muszę ci coś powiedzieć — zaczął, a jego głos zrobił się niższy, poważniejszy. — Okej…? — Zatrzymałam się. — Ja… zanim cię zaprosiłem na tę kawę… wiedziałem o tobie więcej, niż powinienem. Poczułam, jak sztywnieję. — Co to znaczy? — Nie poznałem cię przypadkiem na tamtej imprezie. Znaczy… poznałem, ale… już wcześniej o tobie słyszałem. Zmrużyłam oczy. — Od kogo? Maks wziął głęboki oddech. — Od Kingi. Zatkało mnie. — Czekaj. Co? — Zanim cię poznałem, ona… sporo mi o tobie opowiadała. O tym, co się stało z Tomkiem. Jak się zamknęłaś w sobie. Jak bardzo jesteś ostrożna. Chciałem… Nie wiem… zrobić coś, żeby cię wyciągnąć z tego marazmu. — Więc co? — Uniosłam głos. — Zrobiłeś sobie ze mnie projekt ratunkowy?! — Nie. — Pokręcił głową. — Po prostu… zanim cię poznałem, już cię lubiłem. Chciałem, żebyś wiedziała, że nie jesteś sama. Serce biło mi jak szalone. — Maks, to jest chore. Powinieneś mi od razu powiedzieć, że znasz moje życie z drugiej ręki. — Bałem się, że uciekniesz. — No i brawo. Bo właśnie mam na to ochotę. Stałam na środku zimnego rynku, czując jednocześnie złość, strach i tę okropną, wstydliwą cząstkę wzruszenia, która nie powinna się teraz odzywać. — Lena, proszę… — Zrobił krok w moją stronę. — Nie miałem złych intencji. — Ale miałeś tajemnice. Odwróciłam się, próbując złapać oddech, który nagle uciekł mi jak para z ust w zimne powietrze. Odebrała od razu Odeszłam kilka kroków dalej, aż światła rynku zamieniły się w rozmazane plamy. Czułam, jak zbiera mi się na szloch. Oparłam się o zimną barierkę przy fontannie i zacisnęłam powieki. „Znowu ktoś wiedział o mnie więcej, niż chciałam. Znowu ktoś się zbliżył, zanim ja zdecydowałam”. Wyciągnęłam telefon i drżącymi palcami zadzwoniłam do Kingi. Odebrała od razu. — Halo? Lena? — Ty…! — wysyczałam. — Mogłaś mi powiedzieć! — O czym? — Że nagadałaś Maksowi o moim życiu! Po drugiej stronie zapadła cisza. — Lena… ja tylko mu wspomniałam, że jesteś po trudnym okresie. Chciałam dobrze. — Ty ZAWSZE „chcesz dobrze”! — warknęłam. — A ja potem muszę sobie radzić z własnymi emocjami! — Proszę, wróć do niego i pogadaj. On naprawdę… — Kinga, ja nawet nie wiem, co czuję! — przerwałam jej. — To za dużo, za szybko. — Lena… nie uciekaj znów przed wszystkim. Nie odpowiedziałam. Rozłączyłam się i wzięłam kilka głębokich oddechów, ale to nic nie dało — łzy i tak spłynęły po policzkach. Złość mieszała się z lękiem, a z nim… coś jeszcze. Coś miękkiego, irytującego, ciepłego. Wróciłam do Maksa powoli, jak osoba idąca na własną egzekucję. Stał w tym samym miejscu, patrząc w ziemię. Gdy wyczuł moją obecność, podniósł głowę. — Lena… — Nie wiem, co mam z tym zrobić — przerwałam mu. — Serio. To dla mnie za dużo. Za szybko. — Rozumiem. — Skinął powoli głową. — Ale nie chciałem cię zranić. — A jednak to zrobiłeś. Nawet jeśli niechcący. Spuściłam wzrok, bo widok jego miny poruszał coś we mnie. Stałam tam chwiejna jak płomień świecy przy przeciągu, próbując poskładać w całość to, co rozpadło się we mnie w kilka minut. Poczułam, że żyję Usiedliśmy na ławce w parku, kilka metrów od rynku. Śnieg cicho chrzęścił pod butami, a cisza między nami wydawała się gęstsza niż zimowe powietrze. Maks opierał łokcie na kolanach, dłonie splótł jak ktoś, kto zbiera się na odwagę. — Mogę coś wyjaśnić? — zapytał cicho. — Słucham. — Kiedy Kinga o tobie mówiła… nie chodziło o żadne szczegóły. Po prostu… brzmiałaś jak ktoś, kto zasługuje na wszystko, czego nie ma — urwał. — I pomyślałem, że jeśli kiedyś cię poznam, to spróbuję być dla ciebie dobry. — Ale ja nie potrzebuję wybawcy. — Wiem. — Westchnął. — I . nie chciałem nim być. Ale kiedy cię zobaczyłem na tej imprezie… Nie umiem ci tego wytłumaczyć, Lena. Coś mnie do ciebie przyciągnęło. A potem bałem się, że gdy powiem ci prawdę, od razu mnie skreślisz. — Może powinnam. – Spojrzałam mu prosto w oczy. — Ale… nie wiem. Wszystko mi się miesza. Maks kiwnął głową, jakby jego myśli też były poszarpane. — Chciałem zrobić dobrze, ale wyszło… inaczej. Przepraszam. Jeśli chcesz, zniknę. Serio. Tylko powiedz. — Nie chcę, żebyś znikał. — Słowa wymknęły się, zanim zdążyłam je zatrzymać. — Ja tylko… mam swoje granice. I lęki. Dużo lęków. — Mogę je uszanować. — Jego głos zadrżał. — Tylko powiedz, czego potrzebujesz. Śnieg osiadał na jego włosach, na mojej kurtce, na ławce. Nagle zdałam sobie sprawę, że pierwszy raz od dawna ktoś pyta, czego ja chcę — nie, co powinnam czuć, nie, jak mam żyć. — Potrzebuję czasu — powiedziałam w końcu. — I szczerości. Zawsze. Bez ukrywania czegokolwiek. — Masz to. Obiecuję. W jego spojrzeniu pojawiło się ciepło: nie nachalne, nie wdzierające się na siłę. Delikatne. A ja, mimo całego strachu, poczułam, że żyję. Moje serce zdradziło mnie zresztą szybciej. Lena, 27 lat Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe. Czytaj także: „Spotykaliśmy się, ale on wiecznie trzymał mnie w ukryciu. W końcu zrozumiałam, że jestem tylko jego opcją zapasową” „Chciałam spędzić święta z córką i wnukami, ale bez drogich prezentów nie byłam już im potrzebna. Nawet nie zadzwonili” „Przyjaciółka wyciągnęła mnie na jarmark bożonarodzeniowy. Oblałam obcego faceta czekoladą i znalazłam swoją gwiazdkę”
„Siostrzeniec demoluje mi dom, a siostra głaszcze go po głowie. Powtarza w kółko, że przecież to tylko dziecko”
„Gdy usłyszałam trzask, poderwałam się natychmiast. W salonie, na środku podłogi, znalazł się wazon po babci — rozbity na dziesiątki kawałków. Obok leżał pędzel — cały brudny. I mój szkicownik. Oczywiście każda strona umazana farbami. A na fotelu… książka kolekcjonerska rozcięta nożem do papieru”.
Siedzę w moim salonie, w którym panuje cisza idealna. Tylko tykanie zegara i ciche mruczenie kota przypomina mi, że to wciąż rzeczywistość, a nie jakiś sen. Lubię ten spokój. To moje miejsce na ziemi: dwa pokoje z dużymi oknami, białe zasłony, drewniane półki pełne książek i kilka pamiątek po babci. Każdy przedmiot ma tu swoją historię, każdy jest świadkiem mojego życia. Nie jestem sentymentalna, ale… uporządkowana. Lubię mieć wokół siebie rzeczy, które coś znaczą. Mieszkam sama, pracuję zdalnie jako graficzka. Układam swoje życie powoli, ale konsekwentnie. Nie jestem z tych, co muszą mieć partnera przy boku, by czuć się spełnione. Choć nie ukrywam, czasem tęsknię — nie za kimś konkretnym, tylko za byciem „czyjąś”. Mam starszą siostrę, Agnieszkę. Zawsze była inna niż ja: głośniejsza, bardziej spontaniczna. Często się różniłyśmy, ale kiedyś… byłyśmy bliskie. Trochę jak bliźniaczki. Odkąd urodziła Olka, coś się zmieniło. Świat Agnieszki skurczył się do bycia matką. A mój? Jej zdaniem to tylko „puste życie singielki”. Zgodziłam się zaopiekować Olkiem, jej siedmioletnim synem, przez weekend. Nie dlatego, że miałam ochotę na dziecięce hałasy — raczej z obowiązku, a może i z resztki siostrzanej lojalności. Agnieszka poprosiła o pomoc, a ja, jak zwykle, nie umiałam odmówić. Nie spodziewałam się, że ten niepozorny weekend rozpęta burzę. Że kilka zniszczonych przedmiotów może pogrzebać do końca to, co zostało z naszej siostrzanej więzi. I że w tej ciszy, którą tak kocham, zostanie tylko echo złości, zawodu i pytań bez odpowiedzi. Stałam jak na szpilkach — Kamila, to tylko dwa dni. Olek już duży, nawet nie zauważysz, że jest — zapewniała Agnieszka, przekrzykując hałas w tle. Nie miałam siły się sprzeczać. Miałam zaplanowany spokojny weekend z nową książką i winem, ale co miałam powiedzieć? Że nie? Że nie chce mi się patrzeć na jej dziecko? Już słyszałam w myślach, jak mówi z przekąsem: „Oczywiście, ty masz czas tylko dla siebie”. Olek przyjechał w piątek po południu, z torbą większą niż on sam i nieodłącznym tabletem. Wydawał się grzeczny. Do czasu. W sobotę rano chciałam choć chwilę popracować przy komputerze. Olek malował w ciszy w kuchni, miałam nadzieję, że na kartce. Gdy usłyszałam trzask, poderwałam się natychmiast. W salonie, na środku podłogi, znalazł się wazon po babci — rozbity na dziesiątki kawałków. Obok leżał pędzel — cały brudny. I mój szkicownik. Oczywiście każda strona umazana farbami. A na fotelu… książka kolekcjonerska rozcięta nożem do papieru. Stałam jak sparaliżowana. Olek patrzył na mnie z dumą. — Ciociu, zrobiłem sztukę. Specjalnie dla ciebie! Zadzwoniłam do Agnieszki, trzęsąc się z nerwów. — To był wazon po babci. I ta książka… To nie są rzeczy do zabawy, Aga — cedziłam przez telefon. — O rany, Kamila… To tylko rzeczy. Przesadzasz. Dziecko jest kreatywne, a ty się czepiasz. Naprawdę wszystko musisz tak przeżywać? Nic nie powiedziałam, tylko czułam, jak coś ściska mnie w środku. Tak właśnie wyglądają granice — nie wtedy, kiedy się je stawia, tylko kiedy ktoś przez nie przechodzi, nie oglądając się za siebie. Ręce mi drżały Stałam przed jej drzwiami z duszą na ramieniu. Znałam ten korytarz, pełen dziecięcych rysunków i porozrzucanych bucików. Olek biegał gdzieś po mieszkaniu, a Agnieszka czekała na mnie w kuchni z kubkiem kawy, jakbyśmy miały właśnie porozmawiać o pogodzie. — Siadaj — powiedziała. — Ale mam tylko mleko sojowe. Ty nadal na tej swojej diecie? Usiadłam. Chciałam zacząć spokojnie. — Chciałam pogadać o Olku. I o tym, co się wydarzyło. — Przecież już rozmawiałyśmy. — Wzruszyła ramionami. — Nie do końca. — Spojrzałam jej w oczy. — On zniszczył moje rzeczy. Rzeczy, które były dla mnie ważne. Wazon babci, szkicownik, książkę, na którą zbierałam miesiącami. To nie są „tylko rzeczy”. Zamilkła na chwilę. A potem jakby coś w niej pękło. — Kamila, naprawdę robisz z tego tragedię? Przepraszam, ale to brzmi, jakbyś bardziej rozpaczała po książce niż po człowieku. Olek to dziecko! Zachował się impulsywnie, jak dzieci. A ty… Ty zawsze byłaś taka chłodna. Jakbyś nie wiedziała, czym są emocje. Zatkało mnie. — Chciałam tylko, żebyś zrozumiała, że te rzeczy coś dla mnie znaczyły — powiedziałam cicho. — A ja nie mogę uwierzyć, że taka z ciebie materialistka — prychnęła. — Masz więcej empatii dla martwych przedmiotów niż dla mojego dziecka! Wstałam. Ręce mi drżały. Wyszłam i trzasnęłam drzwiami, zanim powiedziałabym coś, czego naprawdę bym żałowała. Marta uśmiechnęła się smutno — Przysięgam, już nigdy nie zgodzę się jej pomóc — wycedziłam przez zęby, mieszając nerwowo kawę. Marta, moja przyjaciółka, patrzyła na mnie spokojnie jak zawsze. To ten jej spokój sprawiał, że zawsze się przed nią otwierałam. — Olek zniszczył mi rzeczy — powiedziałam głucho. — A ona nazwała mnie materialistką, bo „bardziej kocham przedmioty niż ludzi”. No ręce mi opadły. — A nie chodzi ci przypadkiem o coś więcej? — zapytała, zerkając na mnie znad filiżanki. — Co masz na myśli? — Kamila… To nie pierwszy raz, gdy czujesz się przez nią zlekceważona, prawda? Westchnęłam. Wiedziała. Zawsze wiedziała więcej niż ja sama. — Od kiedy została matką, traktuje mnie jak… rezerwowy sprzęt — przyznałam. — Dodatkowa para rąk, darmowa opiekunka. A moje życie, uczucia, potrzeby? Nie istnieją. Marta przytaknęła. — Może po prostu czujesz się niewidzialna. Może chciałabyś, żeby okazała ci szacunek. Chcesz odzyskać te przedmioty czy raczej uwagę siostry? Zastanawiałam się przez chwilę. — Chyba jedno i drugie... Ale nie wiem, czy coś w ogóle dostanę. Marta uśmiechnęła się smutno. — Czasem trzeba najpierw odzyskać siebie. A dopiero potem decydować, kto ma do ciebie dostęp. Zawahała się Nie planowałam tam iść, naprawdę. Ale gdy przypadkiem przechodziłam obok jej bloku, coś mnie przyciągnęło. tylko zajrzeć na chwilę, nic więcej. Zatrzymałam się przed drzwiami, choć nie zadzwoniłam. Usłyszałam ich głosy. Agnieszka mówiła do Olka: — Ciocia się obraziła, bo zniszczyłeś jej rzeczy. Ale ona zawsze była dziwna, z tych, co kochają książki bardziej niż ludzi. Tak już ma. Nie przejmuj się, skarbie. Zamarłam. Serce waliło mi jak młotem. Zanim zdążyłam się zastanowić, zapukałam. Drzwi otworzyły się po chwili. Agnieszka wyglądała na zaskoczoną. — Kamila? — Naprawdę tak mnie widzisz? — zapytałam cicho, patrząc jej prosto w oczy. Zawahała się. — Podsłuchiwałaś. — A ty powiedziałaś to swojemu dziecku. Tak po prostu. Że kocham książki bardziej niż ludzi. Myślisz, że nie boli? — Bo nie rozumiesz dzieci — stwierdziła chłodno. — Nigdy ich nie rozumiałaś. Jesteś spięta, wiecznie wszystko analizujesz. Myślałam, że choć raz odpuścisz. — Ja odpuściłam całe życie, Aga. Zawsze twoje potrzeby były ważniejsze. — Skrzywiłam się z niesmakiem. — A ja? Byłam tylko dodatkiem. Niewygodną wersją ciebie. Zapanowała cisza. Tylko Olek z daleka nucił jakąś melodię pod nosem. — Może faktycznie… może nie umiem cię zrozumieć — powiedziała w końcu. — Ale to nie znaczy, że chcę cię ranić. — A jednak to robisz. Wyszłam, zanim zdążyła ponownie otworzyć usta. Runął jakiś mur Minęły trzy dni. Myślałam, że to koniec. Że między nami zapadła cisza ostateczna, jak po pogrzebie. Ale w czwartek rano ktoś zapukał do drzwi. Agnieszka stała w progu, trzymając papierową torbę z logiem księgarni. I drugi, mniejszy pakunek — wazon: nowy, szklany, ale bez duszy. — Wiem, że to nie to samo — zaczęła, zanim zdążyłam coś powiedzieć. — Ale... może chociaż jako gest? Patrzyłam na nią długo. Nie wiedziałam, co czuję. Ulgę? Smutek? Żal? Wdzięczność? — Nie oczekuję, że mi wybaczysz. Ani że będziemy znów jak dawniej — dodała szybko. — Chciałam tylko, żebyś wiedziała, że o tobie myślę. I że żałuję. Czasem nie ogarniam wszystkiego. Sama, z Olkiem, z życiem. I czasem jestem dla ciebie okropna, bo... bo ty możesz być sama. A ja nie mam takiego luksusu. Wzięłam od niej torbę. — Wiesz, że to nigdy nie był luksus, tylko wybór? — A ja nie miałam wyboru. Usiadłyśmy przy kuchennym stole. Chwilę milczałyśmy, jakbyśmy nie znały już języka, którym się kiedyś porozumiewałyśmy. Potem zaczęłyśmy mówić. O zmęczeniu, o samotności, o złości. Nie były to przeprosiny roku. Nawet się nie przytuliłyśmy. Ale coś się zmieniło. Runął jakiś mur. Kamila, 34 lata Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe. Czytaj także: „Mój były mąż zawsze miał wszystko gdzieś. Kiedy wystawił dzieciaki w mikołajki, czara goryczy się przelała” „Zrozumiałem, że z żoną nigdy nie uda mi się niczego dorobić. Ta kobieta potrafi rozpuścić każdą kwotę na głupoty” „Umówiliśmy się z żoną, że na Black Friday nic nie kupujemy. Paragon, który wypadł z jej kieszeni, odebrał mi mowę”
„Pomyślałam, że podaruję synowi zdobioną zastawę po babci. Synowa się nie zgodziła, bo popsuje im skandynawski wystrój”
„Zamilkłam. Wiedziałam, że nie chodzi o talerze. Tu chodziło o wszystko, co dla mnie ważne. I chyba pierwszy raz poczułam, że coś zazgrzytało między mną a moim własnym dzieckiem, które nawet się nie odezwało”.
Nie wiem, kiedy to się stało, że z teściowej — tej, co piecze sernik na każde święta i dopytuje, czy dzieci najedzone, przeistoczyłam się w relikt z innej epoki. Trzydzieści lat przepracowałam jako nauczycielka języka polskiego, a resztę życia spędziłam, prowadząc dom i wspierając rodzinę. Zawsze myślałam, że wychowałam syna na człowieka z sercem i szacunkiem do tradycji. Może właśnie dlatego tak bardzo mnie to zabolało. Chciałam im coś przekazać – nie tylko zastawę stołową po mojej mamie, ale i kawałek historii, wspomnień, coś, co przetrwało... Przetrwało więcej, niż oni są sobie w stanie wyobrazić. Dla mnie to nie był tylko porcelanowy komplet, a symbol. Oni jednak spojrzeli na mnie tak, jakby chciała im podarować stos rupieci. A moja synowa powiedziała coś, co wywołało we mnie gniew, ale i smutek, jakiego dawno nie czułam: — Mamo, my wolimy skandynawski minimalizm. Tak, dokładnie tak powiedziała. Z tym swoim uśmieszkiem. „Mamo” – słowo, które u niej zawsze brzmi jak lekki przytyk. Jakby mówiła „mamo” tylko po to, żeby przypomnieć mi, że to ja jestem z przeszłości, a ona stanowi przyszłość. Nie chodzi o talerze — Mamo, co to jest? — zapytała moja synowa, unosząc brwi, jakby trzymała w rękach kawałek gruzu, a nie cukierniczkę z delikatnym złotym rantem. — Zastawa po mojej mamie. Chciałam wam ją dać. Jest kompletna, na dwanaście osób. Zobaczcie, jaki wzór... ręczna robota. Trzymałam ją na specjalne okazje — odpowiedziałam, przesuwając dłonią po wiekowej porcelanie. Mój syn, siedzący obok z nosem w telefonie, nawet nie spojrzał. — O, no piękna… — powiedziała synowa z takim entuzjazmem, z jakim komentuje się pogodę w listopadzie. — Tylko wiesz, my mamy trochę inny styl. Tak bardziej... skandynawski minimalizm. — Skandynawskie co? — Zmarszczyłam brwi. — No wiesz... biało, jasno, prosto. Mało rzeczy, żadnych bibelotów. Tak się teraz żyje. — Wzruszyła ramionami. — Ja już nawet mam taką wizję świąt. Biel, drewno, zero przepychu. — A moja zastawa to niby przepych? — Spojrzałam na nią, próbując ukryć drżenie głosu. — Mamo, nie zrozum mnie źle — zaczęła słodkim tonem, który bardziej drażnił niż koił. — Po prostu to nie nasz klimat. Ale może gdzieś ją wystawisz? Albo sprzedasz? — Sprzedasz?! — Podniosłam głos bardziej, niż planowałam. — To jest pamiątka! Moja mama podawała w niej rosół w każde Boże Narodzenie! — No właśnie, mamo — rzuciła, tym razem z wyraźną ironią. — Rosół i Boże Narodzenie. U nas raczej tofu i dynia pieczona, wiesz? Zamilkłam. Wiedziałam, że nie chodzi o talerze. Tu chodziło o wszystko, co dla mnie ważne. I chyba pierwszy raz poczułam, że coś zazgrzytało między mną a moim własnym dzieckiem, które nawet się nie odezwało. Patrzyli na mnie bez słowa Kilka dni później znów tam byłam. W ich nowym mieszkaniu na osiedlu, gdzie każde drzewko miało swój numer i tabliczkę z łacińską nazwą. Pachniało nowością, farbą i meblami z katalogu. W progu stały kartony: jeszcze nie wszystko rozpakowali. — Mamo, po co tyle tych rzeczy? — jęknęła synowa, patrząc na moje torby. — Chciałam wam przynieść kilka rzeczy z domu. Myślałam, że się przydadzą — odparłam spokojnie. — Obrus lniany, dwie serwetki, kilka kryształów... — Kryształy?! — roześmiała się. — Ale my naprawdę nie mamy na to miejsca. — To postawisz na komodzie. — Mamo, my nie mamy komody. Rzeczywiście — żadnych półek, bibelotów, ramek. Wszystko schowane, czyste, bez wyrazu. Jak w szpitalu, tylko ładniej pachnie. — To gdzie trzymacie rodzinne zdjęcia? — zapytałam, zerkając w stronę pustych ścian. — W chmurze — odpowiedziała z uśmiechem, nie spuszczając wzroku z ekranu laptopa. Wtedy wyszedł mój syn z kuchni, trzymając kubek z herbatą. Zerknął na torby. — Co tam przyniosłaś, mamo? — Rzeczy, które chciałam wam dać. Trochę tradycji — odpowiedziałam. — Ale chyba się pomyliłam. — Mamo... — Podszedł do mnie, jakby się nagle zreflektował. — Nie chodzi o to. Po prostu chcemy mieć wszystko po swojemu. — A ja przez całe życie myślałam, że kiedyś będę mogła coś wam przekazać. Ale wy nawet nie chcecie spojrzeć — szepnęłam. Patrzyli na mnie bez słowa, a ja pierwszy raz w życiu poczułam się jak gość. We własnej rodzinie. Chwilę się wahał Przyszłam bez zapowiedzi. Miałam wyrzuty sumienia po tamtej wizycie. Może przesadziłam? Może faktycznie się narzucam? Chciałam tylko chwilę porozmawiać, napić się z nimi herbaty, zobaczyć wnuczkę. — O, mamo — powiedziała synowa z wymuszonym uśmiechem, stając w drzwiach w sportowym dresie. — Nie dzwoniłaś. — Przepraszam, byłam w pobliżu, pomyślałam, że wpadnę. Upiekłam szarlotkę. — Uniosłam torbę z ciastem. — Z jabłek z działki. — Wpadłaś tak… znienacka. No, ale skoro już jesteś... — Odsunęła się niechętnie, wpuszczając mnie do środka. Mała siedziała na dywanie, otoczona drewnianymi klockami i pluszową ośmiornicą. Zerknęła na mnie z uśmiechem. — Babcia! — pisnęła, podbiegając i rzucając mi się na szyję. Uklękłam, przytuliłam ją mocno, a potem spojrzałam na moją synową. Stała oparta o framugę i patrzyła na nas, jakby to był jakiś teatr. — Słuchaj, mamo — zaczęła po chwili. — Ja wiem, że chcesz być obecna, że ci zależy. Ale… czasem czujemy się, jakbyś nie szanowała naszych wyborów. — Bo nie lubię być dodatkiem — przyznałam. — Nie chcę być tylko „babcią od ciasta”. Chciałabym, żebyście mnie czasem zapytali: „Mamo, a ty co myślisz?”. Z kuchni wyjrzał mój syn. Chwilę się wahał, po czym rzucił: — A może usiądziesz na chwilę? Pogadamy. Zjemy ciasto. Poczułam, że znów mam miejsce przy stole. Choć wcale nie byłam pewna, jak długo to miejsce się utrzyma. Wtedy wszedł mój syn — A to co? — zapytała synowa innym razem, wskazując na niewielki, kolorowy wazonik, który zostawiłam u nich tydzień temu. — Po babci. Stał u niej na oknie przez czterdzieści lat. Zawsze w nim były frezje — odpowiedziałam, poprawiając opadający szal. — Mamo, ale... on trochę nie pasuje — powiedziała z wyczuwalnym napięciem w głosie. — W sensie… stylistycznie. Wiesz, my mamy inną estetykę. — Estetykę? — Spojrzałam na nią. — To nie wystawa w muzeum, tylko dom. — Mamo, przecież nikt ci nie każe się obrażać — jęknęła, jakby była zmęczona tą rozmową. — Po prostu to nie nasz klimat. — Zastawa nie pasuje, kryształy nie pasują, nawet ten biedny wazonik się nie wpasował. To co pasuje, powiedz mi? — Biel, prostota, funkcjonalność — rzuciła, jakby recytowała z bloga wnętrzarskiego. — A ja? Ja też nie pasuję? Zamilkła. I wtedy wszedł mój syn, trzymając kubek kawy. — Co się dzieje? — mruknął. — Znowu coś z wazonem? — Twój syn, twój dom, twoja decyzja — powiedziała chłodno synowa, odwracając się na pięcie i wychodząc do sypialni. Spojrzał na mnie, trochę zakłopotany. — Mamo… nie chodzi o to, że coś z tobą nie tak. Tylko… my naprawdę chcemy żyć po swojemu. — A ja chciałam wam coś zostawić. Cokolwiek. Nawet mały wazon. — Ja wiem — powiedział cicho. — Ale może to musi poczekać. Pokiwałam głową. Poczeka. Tylko czasem mam wrażenie, że jak ja jeszcze trochę poczekam, to nie zostanie nic, co można by przekazać. Dziś dostałam je z powrotem Tydzień później zadzwonili. Zaprosili mnie na obiad — bez okazji, tak po prostu. — Mamo, siadaj — powiedział syn, odsuwając dla mnie krzesło. — Zrobiłem zupę dyniową. Tylko uprzedzam, trochę eksperymentalna. — Doceniam starania. — Uśmiechnęłam się, siadając. Z kuchni wyszła synowa z półmiskiem pieczonych warzyw. Miała na sobie lniany fartuch i lekko potargane włosy. Była zmęczona, ale... chyba chciała dobrze. — Myśleliśmy o tej twojej zastawie — zaczęła, stawiając talerz na stole. — I doszliśmy do wniosku, że może nie musi być na co dzień, ale możemy ją wyjąć na święta. Tak jak ty to robiłaś. Spojrzałam na nią zaskoczona. — Naprawdę? — Tak. I ten wazon... też może stać. Na parapecie w kuchni. W końcu jest tylko jeden. — Jeden, ale dla mnie ważny — szepnęłam. — Wiem. Chyba za późno to zrozumieliśmy — dodał mój syn. — My też chcemy mieć swoje rytuały. Ale nie kosztem twoich. W ciszy jadłyśmy zupę. Mała przyniosła mi kartkę z rysunkiem: narysowała mnie, siedzącą przy stole, z wielkim talerzem i filiżanką. — To babcia z herbatką! — zawołała dumna. — I co babcia mówi? — zapytałam z uśmiechem. — Mniam! — rzuciła mała i cała trójka się zaśmiała. Wtedy spojrzałam na nich wszystkich i zrozumiałam coś ważnego: nie chodziło o talerze, wazony ani obrusy. Chodziło o miejsce. Miejsce przy stole i w rodzinie. Wtedy dostałam je z powrotem. Zacznę od kawałka ciasta Kiedy wróciłam do domu, zdjęłam płaszcz, postawiłam torbę i długo stałam przy kredensie. Patrzyłam na półki wypełnione porcelaną, szkłem, pamiątkami, które przez lata zbierałam, pielęgnowałam, chroniłam. I pomyślałam: może rzeczywiście tego wszystkiego jest za dużo. Może to nie te talerze, filiżanki i wazony powinny mówić za mnie. Wyjęłam z szuflady starą, pożółkłą kartkę. Na niej przepis mojej mamy na piernik. Ręcznie napisany, z plamką po kawie w rogu. Zadzwoniłam. — Halo? — odezwał się mój syn. — Zastanawiam się, czy nie upiec piernika na niedzielę. Takiego, jak moja mama piekła. Może byście przyszli? — Myślałem, że to my cię zaprosimy. — No dobrze, to zrobimy wymianę. Ja przyniosę piernik, a wy herbatę. — Deal — powiedział, śmiejąc się. — Ale nie przynoś znowu nic ciężkiego, dobra? — Tylko piernik. I może jeden mały talerzyk — dodałam z uśmiechem. — Mamo... — Żartuję — przerwałam mu szybko. Ale tak naprawdę nie żartowałam. Ten jeden mały talerzyk jednak zabiorę. Taki zwykły, z niebieską obwódką. Tylko jeden. Postawię na nim piernik. Może go nie zauważą. A może jednak. Nie muszę już przekazywać wszystkiego naraz. Zacznę od kawałka ciasta. Od jednego talerzyka. I od miejsca przy stole. Halina, 65 lat Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe. Czytaj także: „Mój mąż wyjechał do pracy w Norwegii, a ja wyemigrowałam z nim. On robi karierę, a ja czuję się jak piąte koło u wozu” „Dałam się wyciągnąć synowej na zakupy w Black Friday. Okazało się, że promocje nie były jedyną atrakcją tego dnia” „Teściowa zrobiła dla mnie kalendarz adwentowy. Już 1 grudnia zwęszyłam podstęp, a po drugim okienku załamałam ręce”
„Mamie zależało tylko na moich pieniądzach. Gdy odmówiłam kolejnej pożyczki, zobaczyłam jej prawdziwą twarz”
„W kuchni czekała herbata, w tym samym kubku, co zawsze, z napisem „Najlepsza mama świata”, który dostała ode mnie w podstawówce. Zawsze stawiała go na stół, jakby próbując przypomnieć mi, że kiedyś naprawdę się starała”.
Mama zawsze lubiła mówić, że pieniądze szczęścia nie dają, ale bez nich to nawet anioł skrzydeł nie rozwinie. Używała tego tekstu przy każdej możliwej okazji: kiedy wrzucała mi, że pracuję w bibliotece zamiast w korporacji, kiedy nie przyniosłam markowego wina na imieniny ciotki, a nawet wtedy, gdy odmówiłam sfinansowania jej wakacji w sanatorium. Miała taki talent do przewracania oczami, że czułam się jak ostatnia nieudacznica tylko dlatego, że nie poszłam na ekonomię. A jednak przez wiele lat gryzłam się w język. Nawet wtedy, gdy pożyczała pieniądze i „zapominała” oddać. Nawet kiedy wypominała mi, że nie umiem sobie ułożyć życia, jakby sama była mistrzynią stabilizacji emocjonalnej. Zawsze starałam się być wyrozumiała, bo przecież to moja mama. A przecież matkę się szanuje, nie? Do czasu. Bo przyszedł taki dzień, kiedy pierwszy raz powiedziałam „nie”. Bez tłumaczenia się, bez szukania wymówek, bez żmudnych kalkulacji, żeby jakoś się udało. To był moment, w którym po raz pierwszy naprawdę mnie wysłuchała — tak jak słucha się drugiego człowieka. Po drugiej stronie zapadła cisza Mama zadzwoniła do mnie tuż przed zamknięciem biblioteki. Byłam już w płaszczu, gotowa do wyjścia, ale jej numer na ekranie telefonu zawsze sprawiał, że ręka mi lekko drżała. Odebrałam. — Anetko, kochanie, masz chwilkę? — zaczęła tak słodko, aż poczułam, że coś się święci. — No, średnio — mruknęłam. — Wychodzę z pracy. Co się stało? — A, bo wiesz... Tak się składa, że mam sprawę. Nie chcę cię niepokoić, ale... mogłabyś mi przelać z pięć stówek? — Na co? — spytałam krótko, trochę jak z automatu. — Oj, Anetko, no na nic wielkiego. Taki drobiażdżek. ZUS mi się rozjechał z terminem, coś źle policzyli. A poza tym... — zawiesiła dramatycznie głos — ...chciałyśmy z Halinką pojechać do Buska, bo promocja na turnus jest, ale trzeba zaliczkę wpłacić do jutra... — Nie, mamo — powiedziałam bez owijania w bawełnę. — Słucham? — Zaśmiała się nerwowo. — Nie usłyszałam chyba dobrze. — Dobrze usłyszałaś. Nie pożyczę ci pieniędzy. Nie tym razem. — Anetko, przecież zawsze... Ty mi nigdy nie odmawiałaś! — Teraz w jej głosie pojawiła się nuta oburzenia, a może i zawodu. — Właśnie. Nigdy. I mam tego dość. Nie jestem twoim bankomatem. Sama sobie muszę wszystko ogarniać. Ty też potrafisz. Po drugiej stronie zapadła cisza. Trwała dokładnie siedem sekund, które zdawały się wiecznością. A potem usłyszałam coś, czego nie słyszałam od niej od lat: — Aneta... a może wpadniesz na herbatę? Pogadamy? Przez chwilę siedziałyśmy w ciszy Do mamy poszłam następnego dnia. Otworzyła mi w szlafroku i papilotach, jakby zupełnie nie spodziewała się wizyty, choć przecież sama zaproponowała spotkanie. — Anetko... weszłabyś? — zapytała cicho, prawie nieśmiało. — Przecież przyszłam — rzuciłam i minęłam ją w progu. Znałam ten korytarz na pamięć, choć od lat nie czułam się tu jak w domu. W kuchni czekała herbata, w tym samym kubku, co zawsze, z napisem „Najlepsza mama świata”, który dostała ode mnie w podstawówce. Zawsze stawiała go na stół, jakby próbując przypomnieć mi, że kiedyś naprawdę się starała. — Nie chciałam cię wczoraj urazić — zaczęła, siadając naprzeciwko mnie. — Nie uraziłaś. Po prostu... mnie zaskoczyłaś — odpowiedziałam. — Pierwszy raz poprosiłaś, żebym przyszła porozmawiać. Zwykle dzwonisz tylko, kiedy czegoś potrzebujesz. — Bo może wtedy się ode mnie nie odwracasz — powiedziała, wbijając wzrok w blat stołu. — Jak proszę o kasę, to przynajmniej wiem, że odbierzesz. Zamarłam. — Ty tak serio? — wykrztusiłam. — No... chyba tak. Bo jakbym zadzwoniła, żeby pogadać... o niczym, to przecież powiedziałabyś, że nie masz czasu. — Może. Ale to nie znaczy, że mam ochotę być twoim bankomatem. Mama pokiwała głową i przez chwilę siedziałyśmy w ciszy. A potem wypaliła: — Wiesz... czasem myślę, że lepiej bym się nadawała na twoją koleżankę niż matkę. — To może właśnie dziś byśmy zaczęły od tego — zaproponowałam. — Pogadajmy jak ludzie. Nie szukała wymówek Usiadłyśmy w salonie. Mama przyniosła ciasteczka, które zawsze kupowała na wagę w osiedlowym sklepie — te same, które w dzieciństwie skrzętnie chowałam po kieszeniach, żeby zabrać do szkoły. — Nie rozumiem jednej rzeczy — zaczęła, podwijając rękawy szlafroka. — Jak to się stało, że ty taka... niezależna się zrobiłaś? — Bo musiałam — odparłam bez wahania. — Nie miałam wyjścia. Zawsze musiałam być „ogarnięta”. Bo ty byłaś zajęta ogarnianiem siebie. — To znaczy? — Zmarszczyła brwi. — Pamiętasz, jak w liceum nie miałam butów zimowych? Chodziłam w przemokniętych trampkach, a ty kupiłaś sobie kurtkę z alpaki, „bo była przecena”. — To były inne czasy — broniła się. — Nie. To była twoja decyzja. Jak większość. Dla ciebie zawsze pieniądze były ważniejsze niż to, czy twoja córka zamarza. Zamilkła. Pierwszy raz nie próbowała niczego wytłumaczyć, nie szukała wymówek. Po prostu siedziała. A potem powiedziała coś, czego się nie spodziewałam: – Aneta, ja się po prostu bałam biedy. Takiej, jaką mieli moi rodzice. Babcia, dziadek... Oni wszystko trzymali w skarpecie. Bali się wszystkiego: rachunków, listonosza, kuriera. Ja się bałam, że skończę jak oni. Chciałam mieć coś więcej. Ale wiesz co? Chyba się zagalopowałam. I gdzieś po drodze... straciłam ciebie. Przełknęłam ślinę. Złość nie zniknęła, ale coś we mnie zmiękło. Jakbym pierwszy raz zobaczyła ją nie jako kobietę wiecznie niezadowoloną i z fochem, tylko jako człowieka, który się bał. — Jeszcze mnie nie straciłaś. Ale nie pożyczam ci więcej kasy — dodałam w żartach. — Nie chcę już — powiedziała stanowczo. — Chcę herbaty. I jeszcze jednej rozmowy. Mama westchnęła Mama poszła do kuchni, a ja rozejrzałam się po pokoju. Na regale wciąż stały te same bibeloty, co dwadzieścia lat temu: porcelanowy piesek, zakurzona świeczka w kształcie róży, zdjęcie sprzed lat, na którym obie miałyśmy zbyt mocny makijaż i udawane uśmiechy. Wróciła z herbatą, zasiadła ciężko na fotelu naprzeciwko mnie i oparła dłonie o kolana. — Wiesz, myślałam czasem, że ty mnie oceniasz — powiedziała cicho. — Oceniałam — przyznałam. — Ale wiesz co? Więcej w tym było zawodu niż pogardy. — Zawodu? — Spojrzała na mnie zdziwiona. — Bo zawsze miałam nadzieję, że w końcu zapytasz, co u mnie. Że zadzwonisz bez interesu. Że powiesz „tęskniłam” zamiast „pożyczyłabyś”. Mama westchnęła. Wzięła łyk herbaty i odchyliła głowę do tyłu. — Chciałam być taką matką, jakiej sama nie miałam — powiedziała. — Ale chyba nie wiedziałam, jak to się robi. Twoja babcia nigdy mnie nie przytulała. Mówiła tylko: „Naucz się liczyć, bo facet cię zostawi i zostaniesz z niczym”. — Zostawił cię. I nie zostałaś z niczym. Miałaś mnie — powiedziałam spokojnie. — No właśnie. A ja nie umiałam tego docenić — stwierdziła z takim smutkiem w głosie, że po raz pierwszy coś we mnie pękło. — To może zacznij od dziś — odparłam. — Aneta... a możemy się tak spotykać? Bez rozmów o pieniądzach? Tak po prostu? Jak matka z córką? — Zobaczymy. Ale dziś możesz mówić. — O czym? — O wszystkim. Tylko nie o Busku-Zdroju. Obie parsknęłyśmy śmiechem. Chce mnie naprawdę poznać Rozmowa zeszła na rzeczy zwyczajne. Mama opowiadała o sąsiadce z góry, która wstawia pranie o drugiej w nocy, o kotach pod blokiem, którym nosi parówki, i o tym, że nauczyła się piec ciasto marchewkowe. — Wyszedł zakalec, ale pachniał jak z cukierni — śmiała się, mieszając łyżeczką w herbacie. — To już sukces. Ja dalej boję się piekarnika — przyznałam. — Pamiętam. Jak ci się spaliła zapiekanka na studiach, dzwoniłaś do mnie z płaczem — przypomniała z rozbawieniem. — Bo wtedy byłaś jedyną osobą, która wiedziała, jak się ustawia termoobieg. — Tylko tego się po mnie spodziewałaś. Że umiem w piekarnik — parsknęła. — Nie. Spodziewałam się, że będziesz mamą. Ale ty byłaś wtedy... zmęczona wszystkim. — Bo byłam sama. I bałam się tego cholernego życia. Ale teraz... teraz już się mniej boję — powiedziała i spojrzała mi prosto w oczy. — Bo widzę, że sobie poradziłaś. Bez mojego ciągłego mieszania się. Przytaknęłam. Było mi z tym wszystkim dziwnie lekko i jednocześnie ciężko. — Może pójdziemy na taki układ — zaproponowała nagle. — Raz w tygodniu spotykamy się i nie rozmawiamy o pieniądzach. Ani o chorobach. Ani o polityce. Tylko o... życiu. — A jak złamiesz zasady? — To stawiam ci ciasto marchewkowe. Z zakalcem. — Tylko jeśli będzie pachniało jak z cukierni. — Uśmiechnęłam się. Tego dnia wyszłam od niej bez uczucia ciężaru. I pierwszy raz od lat poczułam, że moja mama chce mnie naprawdę poznać. Nie wypytać, nie ocenić, tylko po prostu być przy mnie. Nie pyta, ile mam na koncie Od tamtej herbaty minęło już pół roku. Spotykamy się co tydzień — w jej kuchni albo u mnie. Mama czasem przynosi ciasto, które wciąż wygląda jak eksperyment kulinarny z epoki PRL-u, ale pachnie domem. Nasze rozmowy są zwykłe: o książkach, o pogodzie, o tym, jak kiedyś jechałyśmy stopem do cioci i zgubiłyśmy torbę z jajkami. I to są najlepsze rozmowy, jakie kiedykolwiek prowadziłyśmy. — Anetko, myślisz, że za późno, żeby być dobrą mamą? — zapytała mnie niedawno, kiedy przyniosła świeże bułki „z takiej piekarni, że nawet pan Heniek z trzeciego piętra się uśmiecha”. — Nie wiem, mamo. Ale chyba nigdy nie jest za późno, żeby przestać być kiepską — odpowiedziałam i obie się roześmiałyśmy. Nie jesteśmy jak z reklamy jogurtu. Nie przytulamy się codziennie, nie wysyłamy sobie serduszek, ale ona wie, że jeśli zadzwoni, to odbiorę — nie z lęku przed jej roszczeniami, tylko dlatego, że chcę. I ja wiem, że jeśli zaproszę ją na obiad, nie przyniesie listy zakupów ani cichych pretensji. Czy się zmieniła? Nie do końca. Wciąż ma w portfelu stary paragon, „na szczęście”. Wciąż przelicza grosze i śledzi promocje w gazetkach. Ale nie wypomina mi już, że zarabiam mało. I nie pyta, ile mam na koncie. Zamiast tego pyta: — Aneta, a co teraz czytasz? I to wystarcza. Aneta, 39 lat Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe. Czytaj także: „Bardzo żałuję, że moja mama nie poznała moich dzieci. Czekała na nie jak na wybawienie, które nie nadeszło” „W Black Friday dostałam po kieszeni bardziej niż się spodziewałam. Szkoda, że rozsądku nie można kupić w promocji” „Andrzejki z teściem miały być spokojne, ale wyznał mi coś, czego nigdy się nie spodziewałam”
„Mój eks zjawił się przed świętami i obiecywał mi gwiazdkę z nieba. Na własne życzenie wpakowałam się w bagno”
„Dzień po tamtej nocy był pełen ciszy. Michał się nie odezwał. Nie odpisał na wiadomość, że „mam jego bluzę, jeśli będzie szukał”. Siedziałam w kwiaciarni, układając bukiet z piwonii, gdy dostałam SMS od Kingi: Widziałam twojego byłego. Z wózkiem. Przypadkiem. Coś mi tu nie gra”.
Są ludzie, którzy czekają na święta z wypiekami na twarzy — robią listy prezentów, pieką pierniki, planują rodzinne spotkania. Ja do nich nie należę. Dla mnie Boże Narodzenie od kilku lat jest czasem, który trzeba po prostu przeżyć. Przetrwać. Jestem przed czterdziestką, pracuję w kwiaciarni na rogu i wieczorami wracam do mieszkania, gdzie wita mnie cisza. Po rozstaniu z Michałem nie miałam już nikogo. Nie dlatego, że nie próbowałam, ale po prostu... nie umiałam. Coś się we mnie zamknęło. Tamtego grudniowego wieczoru poszłam na jarmark dla Kingi. Twierdziła, że „muszę wyjść do ludzi”. Chodziłam między straganami, wdychając zapach grzańca i cynamonu, gdy nagle usłyszałam: — Zuzka? Odwróciłam się. Michał. Stał przede mną, jakby nic się nie wydarzyło, tylko trochę starszy. Serce mi zamarło. — Michał... Cześć. Rozmawialiśmy kilka minut. Uprzejmie, o wszystkim i o niczym. Nie padły żadne osobiste pytania, ale jego spojrzenie było takie jak wtedy, przed tym wszystkim. — Miło było cię zobaczyć — powiedział na koniec. — Ciebie też. Rozeszliśmy się w swoje strony, ale coś zawisło w powietrzu. Coś niedopowiedzianego. Byłam rozdarta Nie spałam tej nocy. Leżałam na plecach, wpatrując się w sufit, jakbym próbowała zrozumieć, co się właśnie wydarzyło. Michał. Po tylu latach. Po tych wszystkich niewysłanych wiadomościach, nieodebranych telefonach i za późno wypowiedzianych słowach. Spotkałam go tak po prostu, między piernikami a rękawiczkami z alpaki. Następnego dnia w kwiaciarni trzymałam telefon bliżej niż zwykle. Nie wiedziałam, czego dokładnie oczekuję. I wtedy, kilka minut po trzynastej, ekran rozbłysł. „Miło było cię zobaczyć. Michał” — prosto, bez wielkich emocji, a jednak moje serce zrobiło fikołka. Odpisałam. Też krótko. I tak się zaczęło. Kawa „na szybko” zamieniła się w dwie godziny rozmowy o podróżach, pracy, starych filmach. Znowu śmialiśmy się tak, jak kiedyś. Michał nie mówił o swoim życiu osobistym, a ja nie pytałam. Może nie chciałam zepsuć tej bajki, bo bałam się prawdy. — Czasem myślę, co by było, gdybyśmy wtedy nie odpuścili — powiedział przy trzecim spotkaniu, zerkając w bok. — A może właśnie wtedy zrobiliśmy najlepiej? — próbowałam się bronić, ale głos mi się załamał. Wszystko wracało. Nasze niedzielne poranki, śmiech w łóżku, nawet nasze kłótnie — nieudolne, chaotyczne, ale zawsze kończące się dotykiem. Byłam rozdarta. Kinga ostrzegała mnie milion razy przed grzebaniem w przeszłości. Ale serce wiedziało swoje. A ja nie byłam pewna, czy chcę się z tego budzić. Nie pytałam, czy żałuje To miało być tylko zwyczajne spotkanie. On przyszedł w dżinsach, szarym swetrze, z kubkiem w dłoni. Ja byłam trochę za bardzo przejęta, trochę za bardzo wystrojona. Michał zaprosił mnie do mieszkania, które „wynajmuje na czas delegacji”. Mówił, że to tylko na kilka tygodni, że woli tu ciszę niż hotelowe śniadania. Nie dopytywałam. Usiedliśmy na kanapie, gdzieś między pizzą a czwartym odcinkiem serialu. Głowy mieliśmy blisko, ramiona też prawie się stykały. Cisza nie była niezręczna — wypełniały ją wspomnienia i żywa tęsknota. — Nie potrafiłem o tobie zapomnieć — powiedział nagle, cicho, jakby sam się tych słów przestraszył. — Ale nic nie jest takie proste, prawda? — mruknęłam, próbując się uchronić przed tym, co nadchodziło. Wtedy dotknął mojej dłoni i to wystarczyło. Cała ostrożność, cały mój rozsądek wyparowały. Tęsknota, ukrywana latami, wylała się bez hamulców. Pocałował mnie jak wtedy, tylko mocniej. Jakby wiedział, że jutro może być za późno. W nocy leżeliśmy wtuleni w siebie, a ja słyszałam jego oddech blisko szyi. Nie pytałam, czy żałuje. Nie mówiłam, że się boję. Rano zbudził mnie delikatny pocałunek. — Porozmawiamy wieczorem, dobrze? — szepnął i wyszedł, nawet nie pijąc kawy. Zostałam w jego łóżku, z jego zapachem na poduszce i tysiącem pytań w głowie. Czułam coś pomiędzy szczęściem a przeświadczeniem, że zrobiłam błąd, z którego już się nie wyplączę. Przecież on nic nie powiedział Dzień po tamtej nocy był pełen ciszy. Michał się nie odezwał. Nie odpisał na wiadomość, że „mam jego bluzę, jeśli będzie szukał”. Siedziałam w kwiaciarni, układając bukiet z piwonii, gdy dostałam SMS od Kingi: „Widziałam twojego byłego. Z wózkiem. Przypadkiem. Coś mi tu nie gra”. Zamrugałam kilka razy, jakby to mogło zmienić treść wiadomości. Michał z wózkiem? Z dzieckiem? Przez chwilę byłam pewna, że to pomyłka. Wzięłam telefon i zaczęłam grzebać. Weszłam na jego profil, potem przez wspólnych znajomych dotarłam do niej — do Magdy, jego żony. Nadal jej nie znałam. Zdjęcie profilowe: kobieta o ciepłych oczach i uśmiechu zmęczonej mamy. Opis pod ostatnim postem: „Witaj na świecie, Antosiu! 3.12.2025”. Poczułam, jak żołądek mi się zaciska. Najpierw pojawiła się pustka, potem niedowierzanie. Przecież on nic nie powiedział, ani jednego słowa o żonie czy dziecku. Noworodku! A ja kim niby byłam? Wieczorem pojechałam do niego. Drzwi otworzył w tej samej koszuli, w której mnie całował. Patrzył, jakby wiedział, że wiem. — Masz dziecko. Dlaczego mi tego nie powiedziałeś? — Głos mi drżał, ale nie płakałam. Jeszcze nie. Michał odwrócił wzrok. — Nie chciałem cię stracić drugi raz. Ale może nigdy cię tak naprawdę nie miałem. Stałam w progu, czując, jak cała historia, którą znów zaczęłam pisać w głowie, rozpada się jak kartka podarta na kawałeczki. To ja się łudziłam Nie pamiętam, jak wyszłam z jego mieszkania ani jak znalazłam się na chodniku i minęłam witryny, świąteczne światła, ludzi z siatkami pełnymi prezentów. Wszystko było jakby za szybą: dźwięki przytłumione, a kroki ciężkie, jakbym szła przez wodę. Nie płakałam. Szłam przed siebie, krok za krokiem i nagle zobaczyłam ten sam jarmark. To samo miejsce, w którym go spotkałam. Tam, gdzie pierwszy raz od lat coś we mnie drgnęło. Teraz wszystko wydawało się sztuczne. Plastikowe lampki, kolędy w tle, uśmiechy sprzedawców — taki teatr, w którym nie ma już dla mnie roli. Usiadłam na ławce obok drewnianego renifera. Wyciągnęłam telefon i zadzwoniłam do Kingi. — Zuzka? — Jej głos był pełen niepokoju. — Co się dzieje? — Wiedziałaś, że ma dziecko. I żonę. Ja nie wiedziałam. — O matko... Zuzka... — To ja się łudziłam — szepnęłam. — Pozwoliłam mu wejść z powrotem. Jak idiotka. Sama sobie to zrobiłam. — Ty nie jesteś tą trzecią. To on cię okłamał. — Ale to ja chciałam wierzyć. Ja chciałam, żeby było jak kiedyś. — Wracaj do domu — przekonywała spokojnie. — Napij się czegoś ciepłego. Po prostu... bądź dla siebie dobra, okej? Rozłączyłam się. Wróciłam do mieszkania i zamknęłam się w środku jak w kokonie. Nie odbierałam telefonów. Przeleżałam dwa dni w piżamie, patrząc w sufit. Serce pękało po cichu, w miejscu, którego już kiedyś nie było. Zastanawiałam się, czy kiedykolwiek jeszcze zaufam komukolwiek. Nie chcę niedopowiedzeń Trzeciego dnia wstałam. Nie dlatego, że poczułam się lepiej — po prostu nie mogłam już leżeć. Przeczesałam włosy, umyłam twarz, zaparzyłam sobie kawę, chociaż jej nie dopiłam. Mieszkanie było ciche, jakby i ono się za mnie wstydziło. Napisał Michał: „Wiem, że nie mam prawa. Ale chciałem, żebyś wiedziała, że przepraszam” . Usunęłam wiadomość, zanim przeczytałam do końca. Nie chciałam słów. Nie chciałam jego żalu. Poszłam do kwiaciarni wcześniej niż zwykle. Ułożyłam nową witrynę, zamówiłam więcej gałązek jodły i zgłosiłam się na świąteczne warsztaty z florystyki artystycznej. Musiałam zacząć coś robić. Wieczorami natomiast siadałam w kuchni z zeszytem i zapisywałam myśli. Czasem głupoty. Czasem tworzyłam tylko listy rzeczy, których już nie chcę. A nie chcę mężczyzn z sekretami. Nie chcę niedopowiedzeń. Nie chcę wchodzić do czyjegoś życia tylnymi drzwiami. Zaczęłam dostrzegać rzeczy, których wcześniej nie widziałam — dziewczynkę pod kwiaciarnią, śmiejącą się z matką, staruszkę, która przychodziła codziennie po jedną różę „dla Władka, na grób”. Ludzie mieli swoje rany. I szli dalej. Ja też musiałam. Któregoś wieczoru, gdy za oknem zaczął prószyć pierwszy śnieg, stanęłam przy szybie z kubkiem herbaty i powiedziałam cicho: — Niektóre historie są po to, by mogły przynieść zakończenie. Teraz ja Nie wiem, jak dalej będzie wyglądało moje życie. I chyba pierwszy raz nie czuję potrzeby, żeby to dokładnie wiedzieć. Przestałam szukać znaków, interpretować przypadki, dopisywać znaczenia spojrzeniom i niedopowiedzeniom. Michał przestał się odzywać. Może zrozumiał, że niczego już nie da się naprawić. Może wrócił do swojego świata — do żony, do dziecka, do nowego życia, w którym ja byłam jedynie echem czegoś starego. Ale ja przestałam być tylko wspomnieniem. Stałam się znów sobą. W kwiaciarni robiłam porządki. Pozbyłam się suchych liści, przeterminowanych zamówień i... jego bluzy. Zostawił ją tamtej nocy. Włożyłam ją do torby i wystawiłam pod drzwi. Nie musiałam jej już mieć. Kinga zadzwoniła, zapraszając mnie na sylwestra. Zgodziłam się. Nie chciałam już dłużej uciekać. Zamknęłam rozdział, choć powinnam to zrobić już dawno temu. Michał był moją historią — ważną, bolesną, ale przeszłą. A ja chcę iść naprzód. Tego wieczoru śnieg padał cicho, jakby świat chciał mi dać coś nowego. Stanęłam w oknie, patrząc na biel, która zakrywała wszystko, co stare. I powiedziałam szeptem do siebie: — Już wystarczy. Teraz ja. Zuzanna, 32 lata Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe. Czytaj także: „Moja siostra robi karierę, a ja jestem służącą rodziców. Wierzę, że w końcu mój los się choć trochę odmieni” „Wysłałam męża na wyprzedaż na Black Friday, a on przepuścił majątek na perfumy. Dał się skusić miłej ekspedientce” „Andrzejkowa wróżba mówiła, że w końcu spotkam miłość życia. Nie wiedziałam tylko, że on będzie żonaty”
„Wszyscy zawsze mogli na mnie liczyć. Kiedy sam potrzebowałem pomocy, nagle nie miałem kogo o nią poprosić”
„Wysłałem i czekałem. W międzyczasie wypiłem herbatę, przejrzałem wiadomości, z nudów posprzątałem blat w kuchni. Pierwszy odpisał Bartek: >>Nie dam rady, stary, weekend mnie pochłonął<<. Uśmiechnąłem się bez radości. Przewróciłem oczami i rzuciłem telefon na stół. Marta nie odpisała wcale. Nawet nie wyświetliła”.
Może to zabrzmi trochę dziwnie, ale jestem człowiekiem od zadań specjalnych. Tak mnie kiedyś nazwała Marta, moja sąsiadka z drugiego piętra, kiedy po raz trzeci w miesiącu skręcałem jej nową szafkę pod zlew. — Wiciu, ty to powinieneś pracować w pogotowiu sąsiedzkim — zaśmiała się wtedy. — Zawsze jesteś, jak trzeba. Nawet jak nie trzeba, to jesteś. No właśnie. Taki już jestem — Od pomocy. Od telefonów o każdej porze dnia i nocy. To do mnie są te wszystkie „Wiciu, nie uwierzysz, ale auto mi padło, a jadę do pracy!”, „Hej, mam sprawę, małą, pomożesz?” i „Tylko ty jesteś na miejscu, inni zawiedli”. Grzesiowi pomogłem, kiedy w styczniu utknął na obwodnicy — pojechałem, przepchnąłem, odholowałem. Marcie przenosiłem wersalkę z czwartego piętra, oczywiście w deszczu, oczywiście bez windy. Dla Adama poświęciłem cały dzień, jeżdżąc po urzędach, bo jemu się nie chciało ogarniać dokumentów do dofinansowania. Pomagałem, bo lubię być potrzebny. Naprawdę. To było… satysfakcjonujące. Ale od jakiegoś czasu czuję, że coś zaczęło się we mnie psuć. Przestałem się czuć jak przyjaciel, bo nagle stałem się narzędziem. Jak darmowe pogotowie ratunkowe, bez świąt, bez wolnych weekendów, bez „dziękuję”. Nie oczekuję niczego wielkiego, ani ogromnej wdzięczności, ani prezentów, ale może... żeby ktoś też był, kiedy ja się posypię. Bo zawsze jestem, kiedy ktoś potrzebuje, a jak ja potrzebuję... no właśnie. Chciałem odmówić Telefon zadzwonił chwilę po siódmej wieczorem, w piątek. Już miałem nie odbierać, ale zobaczyłem, że to Bartek. Głos miał jak zwykle wesoły, trochę zbyt wesoły, jak na kogoś, kto czegoś potrzebuje. — Wiciu, kochany, tylko ty możesz mnie uratować — zaczął. — Serio, szybka akcja. Potrzebuję pomocy na działce, betonowe płyty, trochę ciężkiego dźwigania, ale tylko jeden dzień. Piwko postawię. Co ty na to? Chciałem odmówić, naprawdę. Ale zanim zdążyłem zebrać w sobie tę odrobinę asertywności, usłyszałem, jak mówię: — No dobra. O której? – Najlepiej koło ósmej rano — stwierdził. — Działka jest kawałek za miastem, 60 kilometrów w stronę jeziora. Znasz, byłeś kiedyś. Dzięki, Wiciu. Jesteś wielki! Zakończyliśmy rozmowę, a ja przez chwilę siedziałem w milczeniu z telefonem w dłoni. Wiedziałem, że to nie będzie „szybka akcja”, ale mimo to przygotowałem rękawice robocze, termos z kawą i stare spodnie. W sobotę wstałem przed szóstą. Droga była pusta, tylko w radiu coś cicho brzęczało. Bartek już czekał. Zabrał mnie od razu do roboty, bez większych wstępów. Płyty trzeba było przenieść z jednego końca działki na drugi. Ciężkie, brudne, mokre od rosy. Przez godzinę jeszcze żartowaliśmy, potem mówiliśmy już tylko wtedy, kiedy było trzeba. Plecy paliły mnie od schylania, dłonie piekły mimo rękawic, a pot ściekał mi po karku nawet wtedy, gdy staliśmy w cieniu. Nie skończyliśmy „za chwilę” — zeszło nam do późnego popołudnia. Piwko było, faktycznie. Jedno, wypite na stojąco, obok auta, kiedy już zbierałem się do drogi powrotnej. Bartek klepnął mnie w plecy i rzucił: — Gdyby nie ty, byłbym ugotowany. Zawsze mogę na ciebie liczyć. W drodze do domu bolały mnie ręce i głowa. Czułem się, jakbym znowu jechał na sygnał, choć nikt nie wołał o życie. W domu zdjąłem buty i usiadłem na kanapie z przekonaniem, że znowu to zrobiłem. Jakbym miał w sobie mechanizm, który reaguje bez pytania. I nic nie mogłem na to poradzić. Żadnej wiadomości W niedzielę rano wstałem z łóżka zmęczony i powolny jak starzec. Plecy sztywne, nogi jak z ołowiu. Każdy krok po mieszkaniu był przypomnieniem o wczoraj. Z kuchni zszedłem do piwnicy, bo musiałem przewieźć sprzęt: starą, metalową szafkę i kilka ciężkich pudeł z narzędziami, które obiecałem zawieźć znajomemu. Wszystko stało w kącie od miesięcy, a teraz nadarzyła się okazja, żeby w końcu to ogarnąć. Wbiegłem z powrotem na górę i złapałem za telefon. Skoro ja zawsze jestem, kiedy trzeba, może teraz ktoś będzie dla mnie. Najpierw Bartek. Wysłałem mu wiadomość: „Masz chwilę, potrzebuję pomocy, tylko godzinka”. Potem Marta, która nieraz korzystała z moich rąk, gdy trzeba było coś wnieść, wynieść, przestawić: „Możesz podjechać na chwilę? Nie dam rady sam.” Na końcu Adam. Człowiek, któremu kiedyś załatwiłem termin w urzędzie, bo sam twierdził, że „takie rzeczy to tylko ty umiesz wyczarować”: „Potrzebuję ręki przy noszeniu rzeczy, dziś po 18”. Wysłałem i czekałem. W międzyczasie wypiłem herbatę, przejrzałem wiadomości, z nudów posprzątałem blat w kuchni. Pierwszy odpisał Bartek: „Nie dam rady, stary, weekend mnie wykończył”. Uśmiechnąłem się bez radości. Przewróciłem oczami i rzuciłem telefon na stół. Marta nie odpisała wcale. Nawet nie wyświetliła. Adam z kolei napisał dopiero po dwóch godzinach: „Następnym razem, mam dzieci na głowie”. Minęła jeszcze godzina. Usiadłem na kanapie, wziąłem telefon do ręki, ale nie zadzwoniłem do nikogo. Patrzyłem tylko na ekran, jakby miał się sam rozjaśnić. Nic. Żadnej wiadomości. Żadnego „A co się stało?”, żadnego „Może jutro?”, tylko cisza. Było w niej coś obcego. Coś, co niby znałem, ale czego nie chciałem nazywać. Nagle przypomniało mi się, ile razy rzucałem wszystko, żeby być, pomagać, ogarniać. Ile razy stawiałem się punktualnie, jak kurier z sercem na dłoni. A teraz? Jedna prośba o pomoc i... nic. Spojrzałem przez okno. Przyglądając się pojedynczym przechodniom, zrozumiałem, że nie jestem już tylko zmęczony, tylko po prostu sam. Ich już nie było Posiedziałem chwilę dłużej na kanapie, popatrzyłem w martwy ekran, a potem powoli wszedłem w kontakty. Bartek, Marta, Adam i jeszcze jeden numer, który dodawałem kiedyś z entuzjazmem, z wiarą, że to „swoi ludzie”. Kliknąłem „usuń”. Przy pierwszym zawahałem się może na sekundę, przy kolejnym już nie. Łatwo poszło. Nie miałem siły się obrażać — po prostu ich już nie było. Wylałem zimną herbatę do zlewu i zrobiłem nową, tylko dla siebie. Usiadłem znów, tym razem z kubkiem w dłoni. Radio grało cicho. Prezenter mówił coś o pogodzie na przyszły tydzień, ale ja słyszałem tylko szum. Dziwna sprawa, jak potrafi uciszyć człowieka brak jakiegokolwiek odzewu. Pierwszy raz jednak ta cisza, która zapanowała wokół, w ogóle mi nie przeszkadzała. Przestałem liczyć na wiadomości. Przestałem sprawdzać, czy ktoś może jednak... Nie. Nikt nie napisał. Siedziałem przy stole, już nie z herbatą, tylko z pustym kubkiem. Palcem obrysowywałem jego brzeg i patrzyłem w okno, jakby tam miało się pojawić coś, co pomoże mi zrozumieć, czemu tak to wszystko wygląda. Wziąłem kartkę i długopis. Stare przyzwyczajenie — jak nie umiem sobie z czymś poradzić, to piszę. Na górze napisałem: „Ludzie, którzy zostali”. Zatrzymałem się. Głupie, pomyślałem. Po co to w ogóle spisywać? Ale coś mnie pchnęło dalej. Dopisałem jedno imię. Potem drugie. I… koniec. Lista była krótka. Zaskakująco krótka. A jednocześnie prawdziwa. Zobaczyłem nazwiska tych, co dzwonili tylko, kiedy czegoś chcieli. Tych, co byli „kumplami”, ale tylko do momentu, kiedy trzeba było coś przynieść, podwieźć, naprawić, załatwić. Kiedy ja potrzebowałem, nagle mieli dzieci, byli zmęczeni, wyłączali telefony. Oparłem głowę na rękach. — Może jestem naiwny — powiedziałem do siebie półgłosem. — A może po prostu nie chcę być już durniem. Nie chodziło o wdzięczność ani nawet o rewanż. Chodziło o to, że kiedy ja milknę, nikt tego nie zauważa. Nikt się nie zastanawia, gdzie jestem. Przestaję działać jak pogotowie i nagle... nie istnieję. Spojrzałem jeszcze raz na kartkę. Dwie osoby — tylko tyle. Ale może tyle wystarczy. Wstałem, wyrzuciłem kartkę do kosza — nie z żalem, tylko z ulgą. Nie musiałem jej już więcej czytać. Nie czułem przy nim ciężaru Wyszedłem z domu, nie wiedząc dokąd. Nie chciałem siedzieć w mieszkaniu, które nagle stało się za ciche, choć jeszcze kilka dni temu ta cisza mnie męczyła. Teraz była inna — nie ciągnęła mnie w dół. Szło się dobrze, bez celu, ale lekko. Mijałem znajome miejsca, ale się nie zatrzymywałem. Po drodze był przystanek, na którym tyle razy stałem z Adamem, gdy jeździliśmy razem do pracy — teraz był tylko przystankiem. Pizzeria, w której Marta zawsze zamawiała to samo i potem nigdy nie zjadała do końca — teraz wyglądała jak każda inna knajpa. Zatrzymałem się na światłach i wtedy zobaczyłem sąsiada z bloku obok. Tego, co zawsze mówi tylko „dzień dobry”, jakby nie miał ochoty dodawać nic więcej. Uśmiechnął się, a ja skinąłem głową. — Ładna pogoda dzisiaj — powiedział. — W końcu trochę słońca. — Tak, w końcu — odpowiedziałem. Rozmawialiśmy jeszcze przez chwilę. O pogodzie, o korkach, o jakimś remoncie, który miał się ciągnąć do końca miesiąca. Zwyczajnie, bez napięcia i przysług. Gdy odszedł, uświadomiłem sobie, że nie czułem przy nim ciężaru. Nie bałem się, że zaraz poprosi o pomoc. Nie kalkulowałem. I może właśnie o to chodzi. Może to jest klucz — relacje bez długów. Bez niepisanych umów, że jak raz pomogłem, to muszę zawsze. Bez czekania, aż ktoś się „odwdzięczy”. Zatrzymałem się jeszcze raz, zanim wróciłem do domu. Przez chwilę patrzyłem na ludzi idących z zakupami, na dzieciaki z plecakami, na kobiety w szalikach i mężczyzn zapatrzonych w telefony. Nie znałem ich., ale czułem się wśród nich naprawdę dobrze. Lepiej być samotnym Wróciłem do domu tuż przed zmrokiem. Klucze obracały się w zamku trochę wolniej niż zwykle, jakbym potrzebował chwili, żeby zebrać się na wejście. Otworzyłem drzwi, zdjąłem kurtkę, zostawiłem buty byle jak przy ścianie. Nie miałem siły na kolację. Nawet nie byłem głodny. Usiadłem na kanapie, jak siadam zawsze. Tylko teraz bez lęku, że zaraz ktoś zadzwoni, że trzeba gdzieś jechać, że ktoś czegoś chce. Telefon leżał na stole i milczał. To dawało prawdziwą ulgę. Poczułem ją dopiero teraz, kiedy nikt mnie nie potrzebował. Kiedy nikt niczego ode mnie nie chciał. Nie wiedziałem, co będzie dalej. Może poznam nowych ludzi, a może zostanę sam. Nie miałem już ochoty się domyślać, kto zadzwoni, kto zniknie, a kto mnie zawiedzie. Nie chciałem już być jednak nigdy pogotowiem ratunkowym dla innych, bo miałem dość bycia tym, który zawsze wszystko musi. Bo chyba lepiej być samotnym niż z tymi, którzy tylko biorą. Wiktor, 37 lat Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe. Czytaj także: „Znalazłem paragon na zegarek za kilka tysięcy i pomyślałem, że żona ma kochanka. Ale prawda wbiła mnie w ziemię” „Moje zaloty do szefowej szybko wyszły mi bokiem. Straciłem przez to nie tylko ciepłą posadkę, ale i swoją godność” „Spadek z Danii spadł mi prosto z nieba. Gdy lądowałem na lotnisku w Kopenhadze, czułem, że kryje się za tym tajemnica”
„W mikołajki spotkałem się z kochanką i niechcący rozpętałem burzę. Choć żona już wie, nie żałuję ani chwili”
„— Teraz… zobaczymy, co powie — odpowiedziałem, choć w głowie miałem tysiące scenariuszy. Nie czułem skruchy, tylko ekscytację i niepokój jednocześnie. Mikołajki, które miały być zwykłym spotkaniem, nagle stały się początkiem burzy, której konsekwencje mogły zmienić wszystko”.
Nie pamiętam już dokładnie, kiedy rutyna całkowicie nas pochłonęła. Kasia wciąż biegała po sklepach, planowała święta i kolacje, a ja w tym samym czasie czułem, jak coś we mnie umiera. Nie było to nic gwałtownego — po prostu dopadła mnie codzienność: praca, dom, powtarzalne weekendy. Zacząłem szukać od tego ucieczki. I w końcu uciekłem — do Anny. — Michał, co robisz w sobotę? — zapytała Kasia, przerywając moje zamyślenie. Jej oczy były pełne ciekawości, a może troski, nie potrafiłem tego rozróżnić. — Nic specjalnego… myślałem, że posprzątam — skłamałem, choć wiedziałem, że później spotkam Annę. Nie czułem skruchy, raczej ekscytację. Spotkanie z nią było jak zaczerpnięcie świeżego powietrza w dusznym pokoju, którego nie zauważałem, dopóki nie poczułem ulgi. Myśl o zdradzie nie była ani planem, ani nagłym impulsem. Była… potrzebą. Potrzebą przypomnienia sobie, że wciąż żyję, że wciąż mogę czuć pożądanie, że mogę robić coś tylko dla siebie. „Czy to źle?” — pomyślałem, przeglądając wiadomości od Anny, jej zdjęcia, uśmiechy w telefonie. I nagle dotarło do mnie, że jeśli Kasia kiedykolwiek to odkryje, wszystko się zmieni. Ale, na chwilę obecną, zanim rzeczywiście zajrzy do mojego prawdziwego życia, mogę cieszyć się tym poczuciem niebezpieczeństwa. Tak naprawdę nie chodziło o to, że ją zdradzam. Dla mnie liczyło się to, że wreszcie żyję naprawdę. To tylko mikołajki Sobotni poranek rozpoczął się jak każdy inny, a jednak podświadomie czułem napięcie. Kasia krzątała się po kuchni, przeglądając gazetę z promocjami. — Michał, wiesz już, co będziesz robił w mikołajki? — zagadnęła, unosząc brew. Jej ton był spokojny, ale w oczach kryła się ciekawość. — Jeszcze nie zdecydowałem — odparłem, odsuwając się od komputera. — Może trochę posprzątam w piwnicy, a potem… nic konkretnego — dodałem, starając się brzmieć neutralnie. Kasia spojrzała na mnie uważnie, jakby czytała każdy mój gest. Nie mogłem pozwolić, by podejrzewała prawdę. A ona przecież zawsze wszystko wyczuwała. — Hmm… dobrze, jeśli chcesz, możemy coś zaplanować razem. Może wyjazd? — zaproponowała, uśmiechając się lekko. — Może kiedy indziej… — wymamrotałem, czując, że kłamstwo nie wypada tak przekonująco, jakbym chciał. W głowie powtarzałem sobie, że to tylko mikołajki, tylko kilka godzin z Anną. Ale adrenalina pulsowała w żyłach, a myśl o niej wywoływała uśmiech, którego nie mogłem powstrzymać. W międzyczasie przeglądałem telefon, kontrolując wiadomości od Anny. Każda z nich była jak mała dawka niebezpiecznej przyjemności. Poczułem, że balansuję na cienkiej linii między rutyną a szaleństwem. — Michał… — Kasia westchnęła, stając obok mnie. — Jesteś jakiś rozkojarzony. Wszystko w porządku? — Tak, po prostu myślę… — zawahałem się, nie chcąc zdradzić zbyt wiele. Ta sobota była początkiem czegoś, co miało wywrócić mój świat do góry nogami, a ja wiedziałem, że nie ma już odwrotu. Zobaczymy, co powie Spotkanie z Anną rozpoczęło się w jej mieszkaniu od zwykłego uśmiechu, który dla mnie był jak światełko w tunelu. Pachniała kawą i wanilią, a w powietrzu unosiła się lekka nuta adrenaliny. — Michał… w końcu jesteś! — zawołała, przytulając mnie mocno. Jej dotyk był elektryzujący, a ja czułem, jak serce przyspiesza. — Hej… — odpowiedziałem, próbując zachować spokój, choć wszystko we mnie krzyczało, że robię coś zakazanego. Rozmawialiśmy, śmialiśmy się, popijaliśmy wino. Każde jej spojrzenie było jak potwierdzenie, że podjąłem słuszną decyzję. Ale gdzieś tam był cień niepokoju. Wiedziałem, że to, co robimy, jest zdradą, choć wciąż usprawiedliwiałem się w myślach, że to „dla własnego szczęścia”. Nagle telefon w mojej kieszeni zawibrował. Sprawdziłem wiadomość. Ekran wyświetlił imię mojej żony. „Michał, wiem wszystko. Musimy porozmawiać”. Serce mi zamarło. Anna odchyliła się, patrząc na mnie pytająco. — Co jest? — zapytała, próbując odczytać mój wyraz twarzy. — To… Kasia — wyjąkałem, czując przejmujący chłód w piersi. — Wie. Anna zbladła, jej uśmiech zniknął. — Więc… co teraz? — spytała, a głos jej drżał. — Teraz… zobaczymy, co powie — odpowiedziałem, choć w głowie miałem tysiące scenariuszy. Nie czułem skruchy, tylko ekscytację i niepokój jednocześnie. Mikołajki, które miały być zwykłym spotkaniem, nagle stały się początkiem burzy, której konsekwencje mogły zmienić wszystko. Nic już nie będzie takie samo Wchodząc do domu, czułem ogromny ciężar. Kasia siedziała przy stole, w oczach miała mieszankę gniewu i smutku. Telefon wciąż leżał przed nią, a ja wiedziałem, że nie da się już cofnąć tego, co się wydarzyło. — Michał… — zaczęła cicho, a głos jej się trząsł. — Dlaczego…? — Kasia… — próbowałem mówić spokojnie, choć wiedziałem, że każda moja próba będzie daremna. — Nie chcę kłamać… — Nie chcę kłamać?! — wyrwało jej się, a słowa uderzyły we mnie jak młot. — Ile czasu to trwało? Ile razy mnie oszukiwałeś? — Nie wiem, co powiedzieć… — odparłem szczerze, choć nie czułem skruchy. — To nie tak, że żałuję. Po prostu… byłem szczęśliwy z Anną. Kasia wstała, twarz miała czerwoną od płaczu i złości. — Szczęśliwy?! — krzyknęła. — W moim domu, z moją rodziną?! Wiesz, co to znaczy zdrada?! — Wiem… — odpowiedziałem spokojnie, choć w środku czułem wir emocji. — Ale nie mogłem przestać. To było coś… czego potrzebowałem. — Potrzebowałeś?! — Echo jej słów odbijało się od ścian. — A ja? A nasze życie? To, co mieliśmy?! Czułem, że dom wypełnia się krzykiem, który odbija się od ścian. Słowa, oskarżenia, łzy — wszystko mieszało się w chaotycznym tańcu emocji. Kasia rzuciła się na kanapę, zakrywając twarz rękami. Ja stałem nieruchomo, nie wiedząc, czy uciec, czy zostać i przyjąć ciężar tego, co zniszczyłem. W powietrzu wisiała cisza, przerywana tylko jej szlochem i moim ciężkim oddechem. Wiedziałem, że nic już nie będzie takie samo. Nie znalazłem odpowiedzi Po kłótni usiadłem w pustym salonie, patrząc w ciemne okno. Światło latarni odbijało się w szybie, a ja czułem się tak, jakbym został sam nie tylko w pokoju, ale w całym życiu. Kasia spała w drugim pokoju, ale nawet jej oddech wydawał się odległy. Nie czułem żalu — przynajmniej nie w klasycznym sensie. Zamiast tego pojawiła się pustka i mieszanka adrenaliny z niepokojem. W głowie wciąż miałem Annę: jej uśmiech, dotyk, śmiech — wszystko to, co sprawiało, że zwykłe dni w domu z Kasią wydawały się szare i puste. — Czy było warto? — wyszeptałem do siebie. — Czy naprawdę warto było ryzykować wszystko dla kilku godzin szczęścia? Przypomniałem sobie momenty z dzieciństwa, młodość, pierwsze zauroczenia. Wszystko wydawało się wtedy prostsze. A teraz? Byłem dorosłym mężczyzną, który łamie życie osoby, którą kiedyś kochał, i nawet nie potrafił czuć wstydu. Telefon zawibrował. Wiadomość od Anny: „Jak się czujesz po rozmowie z Kasią?”. „Czuję się wolny ”— odpowiedziałem odruchowo, choć w sercu coś uciekło. Spojrzałem na puste ściany i poczułem ciężar własnej decyzji. Przyszłość była mglista. Czy Kasia wybaczy? Czy Anna zostanie? A może wszystko się rozsypie, a ja zostanę sam? – Samotność czy szczęście… – mruknąłem do siebie. – A może jedno i drugie? Nie znalazłem odpowiedzi. Tylko cisza w pokoju i pulsujące wspomnienia tej nocy przypominały mi, że żaden wybór nie jest prosty, a każdy krok zostawia ślad, którego nie da się zmyć. Nie umiałem inaczej Kilka dni później Kasia stanęła przede mną w kuchni, z twarzą bladą jak papier, oczami pełnymi determinacji. Wiedziałem, że tym razem nie będzie kompromisów. — Michał, musimy porozmawiać — powiedziała spokojnie, ale w głosie pobrzmiewał gniew. — Już nie chodzi o emocje. Chcę wiedzieć, co teraz. Co z nami? — Kasia… — zacząłem, próbując złapać oddech. — Wciąż… wciąż coś czuję do ciebie. Ale… — urwałem, bo wiedziałem, że każde słowo może być kolejnym ciosem. — Ale? — powtórzyła, opierając dłonie na stole. — Bo przecież z Anną… — Jej głos się załamał, a ja poczułem, że wszystkie moje wymówki nagle stają się nic nie warte. — Nie żałuję… — wyrwało mi się. — To trudne do wytłumaczenia, ale nie mogę kłamać. To, co zrobiłem, było dla mnie… prawdziwe. Kasia zadrżała, a w jej oczach pojawiły się łzy. — Prawdziwe? — wyszeptała. — A ja? Nasze życie? Czy to dla mnie nic nie znaczyło? — Znaczyło — przyznałem cicho. — Ale ja… nie umiałem inaczej. W kuchni zapanowała cisza, przerywana tylko oddechem i zegarem tykającym w tle. Kasia powoli usiadła na krześle, odwracając twarz. — Nie wiem, czy mogę ci wybaczyć — powiedziała w końcu. — I nie wiem, czy chcę dalej być z tobą. Stałem tam, słysząc ciężar tych słów, czując mieszankę ulgi i samotności. Patrzyłem, jak Kasia wychodzi, a w głowie kłębiły się pytania: czy Anna zostanie? Czy jeszcze kiedykolwiek poczuję spokój? Michał, 37 lat Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe. Czytaj także: „Mąż na mikołajki kupił drogie perfumy i kaszmirowy szalik. Szkoda tylko, że te luksusy wcale nie były dla mnie” „Wiedziałam, że mąż mnie zdradza, ale nie dawałam po sobie poznać. On bawił się w najlepsze, a ja szykowałam zemstę” „Teść każdego ranka szedł na roraty i wracał cały czerwony. W końcu dowiedziałam się, że to wcale nie od zimna”
„Za późno odkryłam, że przyjaciółka ma długi język i niewyparzoną buzię. Cała wieś huczy od plotek na mój temat”
„Pod koniec miesiąca zaczęłam zauważać, że moje zaufanie do niej zmalało. Czułam się obserwowana, jakby każda moja myśl była natychmiast wynoszona w świat. Kiedy rozmawiałam z nią przez telefon, mówiłam coraz mniej, uważając na każde zdanie, a ona zdawała się tego nie dostrzegać”.
Całe życie myślałam, że mam w Magdzie osobę, której mogę powiedzieć absolutnie wszystko. Znałyśmy się jeszcze z liceum. Tamten okres wciąż wracał do mnie jak stary film na zniszczonej taśmie: krzywe grzywki, za szerokie swetry z lumpeksu, pierwsze nieudolne próby malowania oczu. I rozmowy prowadzone szeptem na korytarzu, jakby każde zdanie miało wagę tajemnicy państwowej. Pamiętam jedną scenę tak wyraźnie, jakby wydarzyła się wczoraj. Stałyśmy pod salą, a Magda rzuciła do mnie: — Julia, jak wyglądam? On tu zaraz będzie. — Wyglądasz dobrze, przestań panikować — odpowiedziałam. — Jak ty mi życie ratujesz… — mruknęła, jakby to była najpoważniejsza sprawa na świecie. Wtedy wszystko było proste. Później dorosłość zrobiła to, co zawsze robi: pozwoliła nam wierzyć, że wciąż jesteśmy takie same, a jednocześnie powoli wszystko przeinaczała. Studiowałyśmy w różnych miastach, potem były śluby, pierwsze przeprowadzki, dzieci. Nadal byłyśmy blisko, ale już nie tak jak dawniej. A może tylko ja udawałam, że tego nie widzę. Zawsze sądziłam, że jeśli komuś mogę zaufać, to tylko jej. Dlatego kiedy opowiadałam Magdzie o sprawach trudnych, intymnych, takich, których nie mówi się przy przypadkowych znajomych, robiłam to bez zastanowienia. Wydawało mi się, że mam w niej powierniczkę sekretów. I nagle zaczęły do mnie wracać słowa, których nie powinna znać żadna inna osoba. Najpierw nie zwracałam na to uwagi. Ktoś z naszego otoczenia po prostu nagle rzucił zdanie: — Słyszałam, że jesteś ostatnio zmęczona tą sytuacją w pracy. Poczułam wtedy nieprzyjemne ukłucie. To były słowa, których użyłam tylko raz — tylko przy Magdzie. Uśmiechnęłam się, odpowiedziałam coś neutralnego, ale jednocześnie zrobiło mi się duszno, jakby nagle ktoś odciął mi dopływ powietrza. Następne sytuacje tylko to potęgowały. Słyszałam kolejne „Podobno…” i „Magda mówiła, że…” z ust ludzi, którzy nie mieli prawa tych rzeczy wiedzieć. Za każdym razem próbowałam tłumaczyć sobie, że może coś przekręcili, może to przypadek, może to nie ona. Wmawiałam sobie to do znudzenia, a jednak podskórnie czułam, że coś się między nami psuje. Z jednej strony tęskniłam za dawną Magdą, z drugiej miałam coraz więcej wątpliwości, których nie potrafiłam już zignorować. Wiedziałam, że nadejdzie moment, który popchnie wszystko dalej. I że po nim nic nie będzie takie jak kiedyś. Wtedy jednak jeszcze próbowałam udawać, że wszystko gra, chociaż od dawna nic już nie było dobrze. Jakby nic się nie działo Kiedy myślę o tamtym okresie, widzę siebie stojącą w kuchni, podpierającą się ręką o blat i próbującą zrozumieć, czemu z każdym tygodniem czuję się coraz bardziej odsłonięta. To nie były wielkie sprawy, nic, co mogłabym jednoznacznie nazwać zdradą: raczej drobne, niepokojące sygnały, jakby ktoś delikatnie przesuwał zasłonę, za którą chowałam najintymniejsze myśli. Zaczęło się od takich momentów jak ten, kiedy jedna z koleżanek z pracy powiedziała: — Słyszałam, że masz teraz trudniej z tym projektem. Podobno dużo na ciebie spadło. Uśmiechnęłam się sztucznie. Nie miałam pojęcia, skąd to wie. Jedyną osobą, której wspomniałam o tym mimochodem, była Magda, podczas szybkiej rozmowy, kiedy wpadła do mnie po drodze, tylko na piętnaście minut. Wtedy machnęła ręką i rzuciła: — Oj, to pewnie chwilowe, nie martw się. Kolejne takie sytuacje pojawiały się coraz częściej. Czasem jeszcze próbowałam to bagatelizować, ale prawda była oczywista: Magda mówiła wszystkim więcej, niż powinna. Pewnego wieczoru zadzwoniła do mnie. Jej głos był zwyczajny, jakby nic się nie działo. — Julia, słuchaj, rozmawiałam dziś z kimś i wyszło na to, że znowu siedziałaś w pracy po godzinach — stwierdziła. — Naprawdę cię tam tak cisną? Zamarłam. Wspomniałam jej o tym raz, w biegu, kiedy mijałyśmy się na ulicy. — Zdarzyło się — odpowiedziałam możliwie obojętnie. — No, mówiła mi ostatnio jedna osoba, że tak masz od jakiegoś czasu… — ciągnęła, nieświadoma, że każde jej słowo wbijało się we mnie jak nóż. — Skąd to wiedziała? — zapytałam. — No… rozmawiałyśmy o tym, tak wyszło — odparła lekko, jakby mówiła o pogodzie. Teoretycznie mogłam z nią o tym porozmawiać. Zapytać wprost. Powiedzieć, że źle się z tym czuję. Ale nie potrafiłam. Bałam się, że jeśli powiem to głośno, coś się między nami zmieni, więc milczałam, a wewnątrz narastało napięcie. Pod koniec miesiąca zaczęłam zauważać, że moje zaufanie do niej zmalało. Czułam się obserwowana, jakby każda moja myśl była natychmiast wynoszona w świat. Kiedy rozmawiałam z nią przez telefon, mówiłam coraz mniej, uważając na każde zdanie, a ona zdawała się tego nie dostrzegać. Wycofywałam się więc powoli, niespiesznie, w ciszy. Nie było krzyku, nie było kłótni — tylko ciężar, który spadał na mnie wieczorami, kiedy próbowałam zasnąć i analizowałam każde jej słowo. Miałam wrażenie, że moja prywatność przestaje być moja, a granice, których ona kiedyś pilnowała, teraz przesuwały się niedbale pod wpływem jej niedbałych machnięć ręką. Coś wywróciło mi się w żołądku Tego dnia byłam zmęczona, rozkojarzona i nie chciałam z nikim rozmawiać. Magda zadzwoniła późnym popołudniem, jakby odzywała się z czymś pilnym, co w jej ocenie nie mogło poczekać. Odebrałam, choć wcale nie miałam siły na rozmowę. — Wspomniałam dziś Kasi o twoich badaniach. Powiedziała, że też tak miała i żebyś się nie stresowała — rzuciła lekko, jakby mówiła o nowym smaku herbaty, który kupiła. Zamarłam. O badaniach powiedziałam jej raz, i to bardzo nieśmiało, raczej w chwili słabości niż w ramach zwierzeń. Nie chciałam, żeby ktokolwiek o tym wiedział. — Aha. Jasne. Spoko — odpowiedziałam krótko. — Nie denerwuj się, chciałam dobrze — ciągnęła. — Nic się nie dzieje — ucięłam, choć mój głos był napięty do granic możliwości. Coś wywróciło mi się w żołądku. Czułam, jak wszystko we mnie zastyga. Mogłam wybuchnąć, mogłam zrobić aferę, mogłam zapytać, dlaczego to robi. Zamiast tego milczałam, bo... nie chciałam już tłumaczeń. Po zakończeniu rozmowy odłożyłam telefon i przez dłuższą chwilę siedziałam bez ruchu. Postanowiłam sobie, że nie napiszę już pierwsza. Nie zadzwonię. Nie dlatego, że obraziłam się jak dziecko, tylko dlatego, że każda nasza wymiana zdań kończyła się jakąś katastrofą. Moją katastrofą. Nie planowałam końca przyjaźni. To przyszło samo, jako reakcja obronna. Napisałam prawdę Minął tydzień, w którym nie napisałam do niej ani jednego słowa. Czułam coś w rodzaju ulgi — pierwszy raz od dawna nikt nie grzebał w moich myślach. Każdego dnia jednak podnosiłam telefon, sprawdzałam, czy się odezwała. I każdego dnia odkładałam go z powrotem. Napisała dopiero ósmego poranka. Magda: „Ej, co się dzieje? Od tygodnia się nie odzywasz”. Zobaczyłam wiadomość i poczułam znajomy ucisk w piersi. Nie chciałam odpowiadać od razu. Napisałam kilka zdań, ale każde usuwałam. W końcu wzięłam głęboki oddech, a ręce drżały mi jak przed egzaminem. Julia: „Nie czuję się już twoją przyjaciółką. Tylko kimś, z kogo możesz robić tanią sensację” — wysłałam to pośpiesznym gestem, zanim zdążyłam zmienić zdanie. Patrzyłam na ekran, jakby miał wybuchnąć. Po chwili pojawiła się jej odpowiedź. Magda: „Co ty mówisz? O co chodzi? Przecież ja tylko czasem wspominam… Nic złego nie robię”. Julia: „Właśnie to mnie boli”. Potem napisała jeszcze kilka zdań, pełnych tłumaczeń, zaprzeczania, zdziwienia. Nie odczytałam ich od razu. Wiedziałam, że jeśli dam się wciągnąć w tę rozmowę, znowu wszystko skończy się tak, jak zawsze: ja będę przewrażliwiona, a jej przecież tylko coś się czasem wymsknie. Wyłączyłam powiadomienia. Oparłam się o kanapę i dopiero wtedy poczułam, że łzy same spływają po policzkach. Napisałam prawdę. I ta prawda nie pozwalała już wrócić do tego, co było wcześniej. Nie pokłóciłyśmy się Po kilku dniach ciszy Magda zaczęła dzwonić coraz częściej. Najpierw podejmowała pojedyncze próby, potem były całe serie połączeń. W końcu napisała: „Spotkajmy się. Musimy porozmawiać”. Nie chciałam tego. Naprawdę nie chciałam. Ale coś we mnie mówiło, że jeśli odmówię, będę nosić tę niewyjaśnioną pustkę jeszcze dłużej. Zgodziłam się na spotkanie w małej kawiarni, gdzie kiedyś bywałyśmy razem. Usiadłam przy stoliku przy oknie. Kiedy weszła, zobaczyłam napięcie malujące się na jej twarzy, które trudno było pomylić z czymkolwiek innym. Usiadła naprzeciwko i przez chwilę milczałyśmy, jakbyśmy nie znały się od lat. — Dlaczego mi nie powiedziałaś wcześniej, że ci to przeszkadza? — zapytała wreszcie. W jej głosie było coś pomiędzy rozżaleniem a wyrzutem. — Bo każde słowo, które ci powierzałam, wracało do mnie od kogoś innego — odpowiedziałam. — Mówiłam, a świat zaraz o wszystkim wiedział. — Przecież ja tylko… czasem mówiłam różnym osobom, żeby pogadać — broniła się, jakby to było zupełnie naturalne. — Nie widziałam w tym nic złego. — I właśnie wtedy czułam, że nie jestem dla ciebie człowiekiem, tylko wygodnym tematem — powiedziałam cicho. Magda zacisnęła dłonie na filiżance. — Robisz dramat — burknęła. — Przecież ludzie rozmawiają. Nie można wszystkiego zatrzymywać dla siebie. — Niektóre rzeczy miałaś zatrzymać, bo ja ci je powierzyłam — odpowiedziałam, a słowa zabrzmiały ostrzej, niż zamierzałam. Zawisło między nami ciężkie, duszne milczenie. Nie widać było w nim szansy na naprawę czegokolwiek. Patrzyłam na nią i wiedziałam, że to już nie jest ta sama przyjaźń. A może dawno nią nie była, tylko dopiero teraz miałam odwagę to zobaczyć. Rozmowa zakończyła się w pół zdania. Nie pokłóciłyśmy się, nie uniosłyśmy głosu. Każda wyszła z kawiarni w inną stronę, jakbyśmy nigdy wcześniej nie przychodziły tu razem. Czułam, że coś, co trwało połowę mojego życia, właśnie się rozpadło. Dzieliłaś się moim życiem Ostatnią rozmowę odbyłyśmy kilka dni później. Zadzwoniła wieczorem, tak jakby chciała złapać mnie między jednym oddechem a drugim. Odebrałam, choć wiedziałam, że to już niczego nie cofnie. — Julia, naprawdę nie rozumiem, co zrobiłam tak strasznego — zaczęła bez wstępów. — Wszyscy rozmawiają. Wszyscy czymś się dzielą. — Ty dzieliłaś się moim życiem — odpowiedziałam spokojnie. — Wiedziałaś, że coś jest dla mnie trudne, a potem szłaś z tym do obcych osób. — Przecież nie chciałam źle — stwierdziła, a w jej głosie pobrzmiewała bezradność. — Tak wyszło. Wzięłam głęboki oddech. — Powiedziałam ci kiedyś coś, czego nie powiedziałam nikomu innemu — oznajmiłam. — A później usłyszałam to tam, gdzie nie powinnam. To we mnie zostaje. I to nie jest coś, co można wytłumaczyć jednym zdaniem. Zapadła chwila ciszy, która brzmiała jak odległe echo wszystkiego, co było między nami. — Przesadzasz — mruknęła, jakby próbowała zamknąć temat. — Nie można brać wszystkiego tak serio. — Może właśnie dlatego już nie potrafimy być blisko — zauważyłam. — Bo dla mnie to było wszystko na serio. Przez moment wydawało mi się, że zaraz powie coś, co zatrzyma tę lawinę. Ale moja nadzieja byłą płonna. — Nie mam już siły tego ciągnąć — dodałam po chwili. — I nie chcę wracać do tego, co było. Przykro mi. Zakończyłam rozmowę powoli, bez złości, bez dramatyzowania. Wiedziałam, że to powinno się wydarzyć już dawno. Między nami powstała ściana — obie pozwoliłyśmy jej rosnąć, udając przez lata, że jej nie widzimy. To nie koniec świata Kiedy myślę o naszej relacji dziś, widzę ją jako stary album, z którego powypadały zdjęcia. Zostały tylko puste miejsce po nich i trudne do opisania uczucie braku. Lata przyjaźni nie zniknęły, nie wyparowały — one po prostu przestały być czymś, na czym mogłam się oprzeć. Czułam smutek, bo straciłam osobę, która była ze mną w tylu ważnych momentach. Jednocześnie coś we mnie wyraźnie odetchnęło. Po raz pierwszy od długiego czasu miałam poczucie, że moje wnętrze znowu należy do mnie. Że nikt nie roznosi moich słów po ludziach. Nie wiedziałam jednak, czy powinnam się z tego cieszyć, czy wstydzić własnej ulgi. Zastanawiałam się wiele razy, czy mogłam zrobić coś inaczej. Czy był taki moment, w którym mogłam zatrzymać to wszystko, zanim wymknęło się spod kontroli. Za każdym razem dochodziłam do tego samego wniosku: chyba żadna z nas nie potrafiła być już tą osobą, którą była kiedyś. Może dojrzałość niekiedy po prostu oddala od siebie ludzi, nawet jeśli kiedyś byli ze sobą bardzo blisko. Miałam też świadomość, że za bardzo ufałam, za późno widziałam niewygodne sygnały. To wciąż bolało, a jednocześnie stanowiło lekcję, której dawno potrzebowałam: nie każda więź jest wieczna, nawet jeśli trwa połowę życia. Kiedy dom robił się cichy wieczorami, czułam tę pustkę wyraźniej. Nie było już szybkich wiadomości, nagłych telefonów, wspólnych planów. Ale nie czułam już napięcia. Nie musiałam uważać na każde słowo. To była strata, ale też coś jeszcze: spokój, który do mnie wrócił. Po latach nauczyłam się, że zamknięcie jednych drzwi to nie koniec świata. Czasem dopiero wtedy można swobodnie oddychać. Julia, 31 lat Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe. Czytaj także: „Po rozwodzie zobojętniałam na wszystko. Jedna uwaga znajomej sprawiła, że znów zaczęłam szukać sensu życia” „Mąż ciężko pracował we Włoszech, więc chciałam mu zrobić niespodziankę. Byłam w szoku, gdy odkryłam, co tam wyrabia” „Ciągle tylko sprzątam, gotuję i jestem służącą całej rodziny. Moje potrzeby są na szarym końcu”
„Myślałam, że na mikołajkowej randce znalazłam swój ideał. Przyjaciółka miała rację, gdy mówiła, że to nie prezent od losu”
„Zrobiło mi się nieprzyjemnie. Nie chciałam teraz wątpić, ale dwa dni później Adam… zniknął. Bez słowa. Było po 22:00. Normalnie pisał „dobranoc”, a tym razem — cisza. Kolejny dzień to samo. Zerkałam co chwilę na telefon. Niby nic takiego, ale… coś skręcało mi się w żołądku”.
Warszawa zimą wygląda bajkowo: świecące witryny, ciepłe kolorowe światełka, choinki w każdej knajpie. Dla wielu to magiczny czas, choć mnie głównie przypomina, że znów jestem sama. — Umów się z kimś — jęczała Justyna, moja przyjaciółka. — Przynajmniej na kawę, cokolwiek. — Daj spokój. Chcę tylko przetrwać grudzień — odburknęłam. Byłam przed trzydziestką, pracowałam w agencji kreatywnej i nie miałam siły na kolejną randkę, na której ktoś będzie mi opowiadał o swojej pasji do kryptowalut albo pytał, czy jem gluten. Po serii rozczarowań uznałam, że przed świętami nie szukam niczego poważnego. Żadnych zobowiązań, emocjonalnych wycieczek. Tylko miły flirt, coś lekkiego. Dlatego, trochę z nudów, wróciłam na Tindera. I tam był on — Adam. Uśmiechnięty, w czerwonym swetrze w renifery. W opisie miał: „Zróbmy coś świątecznego w Mikołajki. Kawa? Spacer? Ty decydujesz”. Napisałam. 6 grudnia umówiliśmy się w kawiarni na Powiślu. Myślałam, że to będzie przelotne. Takie tam, nic zobowiązującego. A jednak... coś wtedy we mnie drgnęło. Coś, czego nie czułam od bardzo dawna. Czułam coś dziwnego Na zewnątrz padał lekki śnieg, taki jak w reklamach czekolady: puszysty, miękki, idealny. Kawiarnia była przytulna, pachniało cynamonem i kawą. Przyszłam dziesięć minut wcześniej, bo oczywiście musiałam się denerwować. On wszedł punktualnie, w tym samym czerwonym swetrze z Tindera. I w czapce Mikołaja. — Ty jesteś Natalia? — zapytał z uśmiechem. — Śliczna czapka, prawie jak moja. — No proszę, jak się postarałeś. — Uśmiechnęłam się z lekkim dystansem. Usiedliśmy. Zamówił grzane wino, ja kawę z cynamonem. Rozmowa, ku mojemu zaskoczeniu, po prostu… płynęła. Żadnych niezręczności, żadnych dziwnych przerw. — Wiesz, jak byłem mały, myślałem, że Mikołaj zostawił mi pod łóżkiem żywego chomika. Okazało się, że to był zegar z melodyjką. Trauma do dziś — powiedział, a ja wybuchnęłam śmiechem. Rozmawialiśmy o dzieciństwie, o świętach, o tym, że nie znosi „Last Christmas”, ale zawsze płacze na „To właśnie miłość”. A potem, jakoś naturalnie, wyszliśmy na spacer. Śnieg skrzypiał pod nogami, biały puch osiadał mu na rzęsach. — Wiesz, że masz najbardziej zaraźliwy śmiech, jaki słyszałem? — rzucił nagle. Zamilkłam. Patrzyłam na niego i czułam coś dziwnego. To nie był flirt ani „drobna rozrywka”. Kiedy wieczorem wróciłam do domu, jeszcze pachniałam jego perfumami. Czułam też, że ten chłopak zostanie w mojej głowie na dłużej, niż bym chciała. Zrobiło mi się dziwnie — I co? No mów! — Justyna wpatrywała się we mnie jak w serial na Netfliksie. — Mikołaj w swetrze, jak? — Zaskakująco dobrze — mruknęłam, mieszając herbatę. — Naprawdę zabawny. I… czarujący. Ale tak, wiesz, naturalnie. Nie taki przerysowany flirciarz. — Aha, czyli klasyczny przypadek: „Nic poważnego”, a już szukasz obrączek w Google — zaśmiała się i podsunęła mi ciastko. — Przestań. To miał być tylko jeden wieczór. — No i? Westchnęłam. — Pisze codziennie. Rano: „Dzień dobry, śnieżynko”. Wieczorem: „Śpij dobrze, gwiazdeczko”. Wysyła zdjęcia. Dopytuje o dzień. Serio, to miłe. Justyna zmarszczyła brwi. — Nie chcę być marudą, ale... nie sądzisz, że to wszystko idzie trochę za szybko? — Sama nie wiem. Może po prostu trafiłam na normalnego faceta? Westchnęła ciężko. — Albo na kogoś, kto wie, jak grać. Zrobiło mi się nieprzyjemnie. Nie chciałam teraz wątpić, ale dwa dni później Adam… zniknął. Bez słowa. Było po 22:00. Normalnie pisał „dobranoc”, a tym razem — cisza. Kolejny dzień to samo. Zerkałam co chwilę na telefon. Niby nic takiego, ale… coś skręcało mi się w żołądku. Jak wtedy, gdy facet po prostu przestaje się odzywać i ty wiesz, że coś się kończy, zanim się zaczęło. A przecież nie miało być poważnie. Tylko… czemu bolało? Oczywiście nie odebrał Napisał dopiero trzeciego dnia: „Przepraszam, byłem u znajomych, padł mi telefon. Dopiero ogarniam. Wszystko w porządku?”. Czytałam to trzy razy, zanim odpisałam chłodno: „Serio trzy dni bez ładowarki?”. Zadzwonił chwilę później. — Natalia… Wiem, że słabo to wygląda. Ale nie chciałem, żebyś pomyślała, że znikam. Po prostu trochę się zasiedziałem, a potem miałem doła. Sorry, naprawdę. Nie lubię takich sytuacji, nie chciałam ich. Chciałam tylko zwykłej, ludzkiej uczciwości. A jednak… coś mnie zabolało. Do jego głosu wkradła się jakaś sztuczność. Wieczorem z jakiegoś niewyjaśnionego powodu weszłam na jego Instagram. Od niechcenia, z nudów, z niepokoju. I wtedy zobaczyłam zdjęcie Adama. Stał uśmiechnięty z dziewczyną. Przytulała się do niego, a on obejmował ją ramieniem. Opis: „Te momenty” i emotka serca. Dziewczyna wyglądała znajomo. Przewinęłam niżej. Tam było jej więcej. Z podpisami typu „Moje słońce”, „Z nią wszystko ma sens”. Zaczęło mi się robić słabo. Wyszukałam ją — Ewa. W bio: „Just me & A”. Tak, A jak Adam. Zadzwoniłam do niego. Oczywiście, nie odebrał. Chodziłam po mieszkaniu jak nakręcona. Czułam, jak wracają wszystkie stare lęki. Że znowu dałam się w to wciągnąć. Że znowu byłam tylko przerwą między jednym a drugim rozdziałem czyjegoś życia. W nocy leżałam w łóżku i patrzyłam w sufit. Nie mogłam uciszyć tego jednego pytania: Czy ja naprawdę niczego się nie nauczyłam? To nie serial „Spotkajmy się. Muszę ci coś powiedzieć” — napisał. Mieliśmy się zobaczyć dzień wcześniej, ale nie przyszedł. Nie wytłumaczył się, a dzisiaj zaproponował kawiarnię, ale ja kazałam mu przyjść pod mój blok. Nie miałam siły udawać, że to normalna rozmowa. — Wiem o Ewie — powiedziałam, zanim zdążył się odezwać. Zamarł. — To nie tak, jak myślisz... — Serio? To jakiś hit. Zawsze zaczyna się od „to nie tak”. Stał z rękami w kieszeniach ze spuszczonym wzrokiem. — My się rozstaliśmy, ale to świeże. Ona... nie umie się z tym pogodzić. Czasem do mnie pisze. Nie miałem serca być draniem. I jakoś to tak… się rozmyło. — Czyli jesteście razem czy nie? — przerwałam mu ostro. Zawahał się. Jedną sekundę za długo. — Ja nie wiem już sam. Nie chcę cię ranić. Serio. Z tobą było inaczej, Natalia. — Inaczej? Adam, ja cię ledwo znam, ale nie jestem idiotką — rzuciłam. — Zakończ coś, zanim zaczniesz coś nowego. To podstawowy warunek. Powietrze stało się gęste. Śnieg sypał leniwie, a we mnie wszystko wrzało. — Nie będę dodatkiem do twojego chaosu. Nie chcę być tłem dla twojej niedokończonej historii. Rozumiesz? — odezwałam się cicho, ale dobitnie. Adam wyciągnął rękę, jakby chciał mnie dotknąć. Cofnęłam się o krok. — Nie chcę słyszeć więcej „to skomplikowane”. To nie serial. To moje życie. Odwróciłam się i weszłam do klatki, zostawiając go na śniegu. Wiedziałam, że ma rację — A nie mówiłam? — Justyna siedziała po turecku na mojej kanapie i podawała mi herbatę z imbirem. — Przystojniak, zbyt czarujący, za bardzo obecny. To zawsze śmierdzi. — Wiem — mruknęłam, gapiąc się w kubek. — Ale chciałam, żeby tym razem było inaczej. Milczała chwilę, nie osądzając. — Serio ci zależało? — Nie wiem. Nie zdążyłam nawet się zakochać. Ale… wiesz, ja po prostu przez chwilę czułam, że ktoś mnie widzi. Że komuś zależy, że jestem ważna. — A on ci to dał za szybko. Bo pewnie wiedział, jak bardzo tego chcesz — westchnęła Justyna. — Nie jesteś pierwsza. I nie ostatnia. Wzięłam telefon. W skrzynce było pusto. Przesunęłam palcem, szukając starych wiadomości od Adama. Serduszka, zdjęcia, głupie gify. Przez chwilę wydawało mi się, że to było coś prawdziwego. I wtedy przyszła wiadomość: „To wszystko działo się za szybko. Przepraszam, że cię zraniłem”. Patrzyłam na ekran i nic nie czułam. Jakby ktoś coś we mnie wyłączył. — Napisał? — zapytała Justyna cicho. Pokiwałam głową. — Klasyka. Tchórzliwy, zdystansowany tekst. Zero odpowiedzialności. Przynajmniej się nie rozpisywał — burknęła. Odłożyłam telefon i zacisnęłam palce na kubku. — Może to ja chciałam za bardzo. Może wystarczył jeden uśmiech i już wymyśliłam sobie całą historię. Jakąś przyszłość. A przecież to miało być tylko na chwilę. — Serce nie zna zasad, Natka. Po prostu czujesz albo nie. I czasem czujesz coś do kogoś, kto cię nawet nie zauważył naprawdę. Uśmiechnęłam się słabo. Wiedziałam, że ma rację. Natalia, 27 lat Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe. Czytaj także: „Teściowa na Black Friday kupiła mi luksusowy zestaw garnków. Dała mi drogi prezent tylko po to, żeby mnie upokorzyć” „Sąsiadka błagała o pieniądze, więc pożyczyłam jej wszystkie oszczędności. Zdębiałam, gdy zobaczyłam, na co jej wydała” „Bardzo żałuję, że moja mama nie poznała moich dzieci. Czekała na nie jak na wybawienie, które nie nadeszło”
„Moja matka nie może przeżyć, że pracuję w sklepie. Nie rozumie, że nie zamierzam realizować jej niespełnionych ambicji”
„Telefon zadzwonił o siódmej trzydzieści. Zawsze dzwoni o tej porze. Mama wstaje wcześniej ode mnie, nawet jeśli nie idzie do pracy. Kiedyś odbierałam od razu, zaspana, z głową jeszcze na poduszce. Dzisiaj po raz pierwszy tylko spojrzałam na ekran. Nazwa kontaktu, której nie da się przeoczyć. I ten sam dźwięk, którego już nie mogłam słuchać”.
Pik. Pik. Pik — ten dźwięk znałam lepiej niż własne myśli. Towarzyszył mi przez osiem godzin dziennie, pięć razy w tygodniu. Skaner przy kasie, niewzruszony i niezmienny, zawsze punktualny i zawsze za głośny, gdy bolała głowa. Stałam za ladą jak zwykle: w granatowym fartuchu, z plakietką „Joanna” przypiętą trochę krzywo, bo agrafka się rozgięła. Obserwowałam ludzi, którzy beznamiętnie przesuwali produkty po taśmie, wpatrzeni w ekrany telefonów, czasem nawet nie mówiąc ani słowa. Nie przeszkadzało mi to. Lubię ciszę. Zresztą, kiedy codzienność jest tak uporządkowana, trudno się w niej zgubić. — Znowu ta sama herbata, Asia? — zapytała Paula, koleżanka z drugiej zmiany, siadając naprzeciwko mnie. — A co, miałam nagle zostać smakoszką yerba mate? — Uśmiechnęłam się lekko. — Nie no, tylko tak pytam — rzuciła. — Ty jesteś jak zegarek. Wszystko na czas, wszystko tak samo. Wzruszyłam ramionami. Może i tak. Ale w tym wszystkim było coś kojącego. Wiedziałam, że nikt mnie tu nie ocenia. Że jak skończę zmianę, pójdę spacerkiem do domu, może po drodze kupię drożdżówkę z serem w tej piekarni, gdzie ekspedientka nie mówi zbyt wiele. Lubię, kiedy nikt się nie wtrąca. Gdy siedziałam na przerwie, rozgrzewając dłonie kubkiem z herbatą, telefon zawibrował. Mama. Znowu. „Po co ty tak siedzisz na tej kasie?”, „Nie miałaś iść na studia?”, „Nie boisz się, że ci życie przeleci między palcami?” — te pytania znałam już na pamięć. Głos mamy w słuchawce był coraz bardziej napięty, jakby z każdym tygodniem trudniej było jej zaakceptować moje „tu i teraz”. Czasem milczałam, nie wiedząc, co powiedzieć. Bo co mam jej odpowiedzieć? Że jestem szczęśliwa? Nie jestem tak do końca, ale nie jestem też nieszczęśliwa. I to już coś. Tylko że ona tego nie rozumie. — Zmarnujesz sobie życie — powiedziała mi przez telefon dwa dni temu z wyraźnym zawodem. Jakby widziała mnie gdzieś na dnie. Milczałam wtedy. A ona zakończyła rozmowę słowami, które nie dawały mi spokoju od tamtej pory: — Co ci z takiego życia? Ja nie musiałam Po wyjściu z pracy nie skręciłam w stronę domu. Buty obcierały mnie przy piętach, ale szłam dalej. Przed sobą miałam cel — kino w starym budynku, gdzie fotele trzeszczały, a popcorn pachniał zbyt intensywnie. Weszłam tam całkiem spontanicznie, wybrałam pierwszy film z repertuaru. Nie patrzyłam na tytuł. Kupiłam bilet, usiadłam w jednym z ostatnich rzędów i wtuliłam się w kurtkę, jakbym próbowała odciąć się od świata. W sali było kilka osób, ale nikt nie zwracał na mnie uwagi. To było dobre miejsce. Przez te dwie godziny nikt niczego ode mnie nie chciał. Nie musiałam się uśmiechać, odpowiadać, tłumaczyć. Film płynął, ale prawie go nie widziałam. Zamiast tego patrzyłam na światła, cienie, na ruch dłoni aktorów. Myśli odpływały gdzie indziej. Później długo jeszcze chodziłam po mieście. Listopadowe wieczory miały w sobie coś miękkiego. Wilgoć osiadała na twarzy, światła przystanków odbijały się w kałużach, a ludzie mijali mnie bez słowa, zajęci swoimi telefonami, zakupami, rozmowami. Każdy gdzieś pędził. Ja nie musiałam — i to właśnie było moje: ten spokój, to oderwanie, to bycie samą, ale nie samotną. Ulice były znajome, a mimo to miałam wrażenie, jakbym była gdzieś indziej. Jakby to nie był mój świat, tylko jakaś bezpieczna przestrzeń, gdzie nikt nie zapyta mnie, co planuję robić z życiem. Wróciłam późno. Mieszkanie było ciche, mama u siebie też już pewnie spała, bo nie dzwoniła. Weszłam do łazienki, umyłam twarz i spojrzałam w lustro. Przez chwilę się nie ruszałam, tylko patrzyłam na swoje odbicie. — Z tego życia mam spokój — powiedziałam półgłosem. — I nikt mi go nie zabierze. — Uśmiechnęłam się krótko, trochę ironicznie. W tym odbiciu nie było nic niezwykłego, żadnej wielkiej siły. Byłam tylko ja: taka zwykła, jak każdego dnia, ale spokojna. – Nie każdemu musi się podobać — dodałam. — Ale to nie konkurs. Odeszłam od lustra i zgasiłam światło. Nie odebrałam Telefon zadzwonił o siódmej trzydzieści. Zawsze dzwoni o tej porze. Mama wstaje wcześniej ode mnie, nawet jeśli nie idzie do pracy. Kiedyś odbierałam od razu, zaspana, z głową jeszcze na poduszce. Dzisiaj po raz pierwszy tylko spojrzałam na ekran. Nazwa kontaktu, której nie da się przeoczyć. I ten sam dźwięk, którego już nie mogłam słuchać. Nie odebrałam. Leżałam bez ruchu, jakbym czekała, aż przestanie. Sygnał się urwał, ale zaraz znów zadzwonił. I znów. W końcu przestał. Zrobiło się cicho. Czułam napięcie w całym ciele, jakby coś miało się wydarzyć, a jednocześnie pojawiła się ulga. Pierwszy raz od dawna nikt niczego ode mnie nie chciał, o nic nie pytał, nie poprawiał. Wstałam, zrobiłam śniadanie, wyszłam do pracy. W sklepie było jak zwykle. Ludzie stali w kolejkach, narzekali na ceny albo milczeli. Skaner pikał, a ja robiłam swoje. Na przerwie usiadłam obok Marty. Trzymała kanapkę zawiniętą w papier, ale nie jadła. — Twoja mama znowu? — zapytała, patrząc na mój telefon leżący ekranem do dołu. — Tak. — Nie przejmuj się — mruknęła. — Każda z nas to przerabia. Kiwnęłam głową. Wiedziałam, że Marta rozumie więcej, niż mówi. Miała już swoje lata, dwoje dzieci, jedno dorosłe. Przeszła swoje i nie oceniała. — Czasem człowiek nie ma już siły tłumaczyć — dodałam cicho. — I nie musi. Nie wszystko da się wyjaśnić, nie wszystko trzeba. Siedziałyśmy chwilę w ciszy. Potem wróciłyśmy na salę. Po powrocie do domu znów spojrzałam na telefon. Dwa nieodebrane połączenia od mamy. Jeden SMS: „Chciałam tylko pogadać”. Schowałam telefon do szuflady. Nie chcę żyć jak ty Zastanawiałam się przez kilka dni. Nie chodziło o to, że się bałam — po prostu nie miałam już w sobie tej potrzeby, żeby wszystko wyjaśniać, usprawiedliwiać, łagodzić. Wiedziałam, że mama znowu zadzwoni, że będzie czekać. W końcu sama wybrałam moment. Był wieczór. W pokoju cicho, tylko szum kaloryfera. Spojrzałam na telefon, przytrzymałam palec na kontakcie i kliknęłam „zadzwoń”. Odebrała od razu. — No wreszcie — powiedziała, zanim zdążyłam się odezwać. — Myślałam, że coś się stało. — Nic się nie stało — odpowiedziałam spokojnie. — Asia, ja naprawdę nie wiem, co się z tobą dzieje. Nie możesz tak mnie ignorować. To niepoważne. Ty musisz coś w życiu osiągnąć. — Ale ja już coś osiągnęłam — powiedziałam. — Spokój. Zapadła cisza. Byłam pewna, że mama próbuje coś zrozumieć, tylko nie potrafi. — To nie jest życie — powiedziała w końcu. — Siedzenie na kasie. Bez celu. Bez przyszłości. — Dla ciebie może tak. Dla mnie nie. — Ja po prostu się martwię — drążyła. — Chciałam, żebyś była kimś. Żebyś coś zrobiła. Miała lepsze życie niż ja. — Wiem. Ale twoje lepsze życie to nie moje. Nie chcę żyć jak ty. I nie chcę ciągle udowadniać ci, że nie jestem porażką. Znowu milczenie. Myślałam, że się rozłączy, że powie coś przykrego, ale nic takiego się nie wydarzyło. — Nie dzwoń do mnie, żeby próbować mnie naprostować — powiedziałam jeszcze. — Dzwoń, jeśli chcesz mnie po prostu usłyszeć. — Asiu... — Dobranoc, mamo. Rozłączyłam się. Może się obraziła Obudziłam się przed budzikiem. Czułam się trochę lżej, jakbym zdjęła z siebie coś, co od dawna mi ciążyło. Nic się nie zmieniło, a jednak wszystko było inne. Światło poranka wpadało przez zasłony jak zawsze, w kuchni stał ten sam chleb, ta sama herbata. Ale w środku miałam ciszę, którą trudno opisać. Taką prawdziwą, niewymuszoną. W pracy było zwyczajnie. Marta opowiadała o synu, który znów nie odebrał paczki z paczkomatu, a Iza narzekała, że ktoś jej wcisnął stuzłotówkę z dziurką. Klienci jak zwykle — jedni uprzejmi, drudzy niecierpliwi. Praca jak praca, ale ja byłam spokojna. Nie czekałam na nic. Nie zastanawiałam się, czy ktoś coś powie, czy znowu zadzwoni. Wiedziałam, że nie muszę odbierać, jeśli nie chcę. Na przerwie zjadłam kanapkę i uśmiechnęłam się sama do siebie. Bez powodu. Może dlatego, że nikt mi nie mówił, jaka mam być. Może dlatego, że nie musiałam się spieszyć. Marta spojrzała na mnie z boku i zapytała: — Coś się stało? — Nie. Wszystko dobrze — odpowiedziałam. — Naprawdę dobrze. — Tak wyglądasz. Dobrze. Spokojnie. Kiwnęłam głową i dopiłam herbatę. Potem wróciłyśmy na salę. Po pracy nie szłam szybciej niż zwykle. W domu usiadłam z książką. Czytałam powoli, zdanie po zdaniu, jakbym znów uczyła się świata. I chyba tak właśnie było. Mama nie zadzwoniła ani nie napisała. — Może się obraziła — powiedziałam do siebie. — Może myśli, że mnie tym ukarze. — Zamknęłam książkę, spojrzałam na zegarek. — A ja pierwszy raz od dawna czuję się wolna. Miałam swoje miejsce Noc była cicha. Zasłoniłam zasłony, zapaliłam małą lampkę i usiadłam przed lustrem. Patrzyłam na swoje odbicie, spokojne, niezdenerwowane, takie, jakie rzadko widywałam. Myśli przepływały leniwie, jakby chciały się zatrzymać, i w końcu mogłam je obserwować bez pośpiechu. — Spokój nie oznacza pustki — powiedziałam cicho. — Oznacza, że nie muszę krzyczeć, żeby istnieć. Codzienność była ta sama. Kasa w supermarkecie, taśma, piknięcia skanera, twarze klientów, herbata na przerwie. Nic się nie zmieniło, a jednak wszystko miało teraz inny smak. To ja decydowałam, co dla mnie ważne, co mnie porusza i co mnie uspokaja. Zadzwonił telefon. Mama. Spojrzałam na ekran i nie odebrałam. Nie z buntu, nie z złości — po prostu dlatego, że dziś byłam dla siebie najważniejsza. — Odbiorę. Może jutro. A może za tydzień. Ale nie dzisiaj. Dzisiaj mam siebie — pomyślałam, odkładając telefon na bok. Zalała mnie ulga. Nikt nie przeszkadzał w mojej ciszy. Nikt nie wtrącał się w mój spokój. Mogłam siedzieć i oddychać, słuchać własnych myśli, czuć swoje tempo życia. W tym cichym zwycięstwie było coś, co trudno opisać. Położyłam się w łóżku, a świat zewnętrzny mógł czekać. Ja miałam swoje miejsce, swój czas i swój spokój. I nikt, naprawdę nikt, nie mógł mi go zabrać. Joanna, 20 lat Historie są inspirowane prawdziwym życiem. Nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń ani osób, a wszelkie podobieństwa są całkowicie przypadkowe. Czytaj także: „10 lat temu córka zerwała ze mną kontakt, ale jej sekret poznałam teraz. Co ze mnie za matka?” „Przez 20 lat wydawało mi się, że byłem królem życia. Obracałem milionami, ale nie doceniałem tego, co najważniejsze” „Miałam tylko ochotę na niezobowiązujący romans. A dziś mamy 2 dzieci, wspólne życie i piękny dom w Hiszpanii”