„Zostawiłem żonę, bo mi się znudziła. Teraz miałem w łóżku młodsze o 20 lat kochanki. Nic mnie nie ograniczało”
„Czułem się w małżeństwie jak w klatce. Wyrwałem się więc na wolność i... przejrzałem na oczy. Nic mnie już nie ograniczało – ani rodzina, żona, dzieci czy jakieś domowe obowiązki”.
Siedziałem za kierownicą samochodu i smutnym, nieobecnym wzrokiem gapiłem się w dal. Przede mną i za mną stały rzędy unieruchomionych porannym korkiem aut. Nie to mnie jednak martwiło. Na pierwszy rzut oka byłem człowiekiem sukcesu. W sile wieku, na dobrej posadzie, niezależny finansowo i emocjonalnie. Wciąż jeszcze przystojny, zadbany, w świetnej formie. Mogłem korzystać z życia pełnymi garściami. I to robiłem! Zaledwie dziś rano, zanim włożyłem garnitur i chwyciłem służbowy laptop, pożegnałem w progu swojego mieszkania długonogą i 20 lat młodszą dziewczynę. Kolejna niezobowiązująca znajomość, jeszcze jedno ponętne ciało do kolekcji. Takie właśnie było moje życie. Szybkie, nasycone przyjemnościami, nieprzewidywalne. W każdej chwili mogłem zmienić plany na weekend, dowolnego dnia umówić się do knajpy. Byłem wolny i niezależny. Nic mnie już nie ograniczało – ani rodzina, żona, dzieci czy jakieś domowe obowiązki. Do licha! Przecież właśnie tego od dawna chciałem! Czemu więc teraz czułem się zagubiony i po prostu przygnębiony? Zrozumiałem swój błąd Pamiętam, że podobny smutek, choć sto razy mniejszy dopadł mnie, kiedy sprzedawałem swój ulubiony samochód. Auto było wygodne, szybkie i dobrze wyposażone. Świetnie się w nim czułem. Ale po trzech latach producent wprowadził już nowy model. Mój wóz, choć niezawodny i luksusowy, stał się nagle przestarzały. Znajomi pytali: „Staszek, kiedy wreszcie wymienisz go na nowy? Tamten ma 10 koni mechanicznych pod maską więcej i nowszej generacji tempomat”. Głupia sprawa, ale mniej więcej tak samo było z moim małżeństwem. Znaliśmy się z Jolą jak łyse konie, rozumieliśmy bez słów. Odchowaliśmy dwójkę dziś już dorosłych dzieci – Maciek kończył politechnikę, Iga była na stażu w USA. Spłaciliśmy niejeden kredyt, wyszliśmy cało z niejednej życiowej burzy. Byłoby oczywiście uproszczeniem powiedzieć, że nagle zapragnąłem wymienić ją na „nowszy model”. Albo że uległem podszeptom kolegów kuszących niedostępnymi dla żonatych urokami życia. Ale coś było na rzeczy. Z roku na rok czułem się coraz bardziej znudzony, przytłoczony monotonią codziennej rutyny i niedoceniany. Zacząłem się zastanawiać, czy warto trwać w związku, którego najlepszy czas przeminął kilkanaście lat temu? Jaki ma sens godzenie się na setki drobnych, ale uwierających jak piasek w bucie, kompromisów? Czy nie szkoda czasu na naprawianie drobnych usterek i zgrzytów? Przecież w dzisiejszych czasach nikt nie zawraca sobie głowy reperowaniem szwankującego telewizora, pralki, komputera. Teraz się takie rzeczy wyrzuca i na ich miejsce kupuje nowe. W końcu postąpiłem tak i z naszym małżeństwem. Zamiast łatać i scalać, po prostu wyrzuciłem je na śmietnik. Jola najpierw płakała, ale potem przystała na rozwód. Wyprowadziłem się do wynajętego mieszkania, kupiłem młodzieżowe ciuchy, częściej biegałem do fryzjera. Żyłem aktywnie, wymyśliłem sobie nawet modną pasję, angażowałem się w nietrwałe relacje z kobietami. I... czułem się jak król Lear obsadzony w roli Romea. Cholera, nie można wejść dwa razy do tej samej rzeki, nie da się przeżyć powtórnie szaleństwa młodości. Ani się obejrzałem, jak zacząłem rozdzierająco tęsknić za poprzednim życiem. Za dobrymi relacjami z dziećmi, które zniszczyłem, za Jolą, którą tak boleśnie zraniłem... Pozostało mi tylko jedno Rząd samochodów wciąż stał bez ruchu, ale ja nagle poczułem, że ani chwili dłużej nie chcę posuwać się z prądem. Skręciłem kierownicę, dodałem gazu i ryjąc kołami murawę rozdzielającą dwa pasma ulicy wykręciłem w stronę dawnego domu. Jola wychodziła zawsze później ode mnie do pracy, wiedziałem więc, że jeszcze zdążę ją spotkać, a nawet kupić po drodze kwiaty. Czy zechce dać mi drugą szansę? Nie miałem pojęcia. Wiedziałem natomiast jedno. Padnę jej do nóg i będę błagał o wybaczenie. Bez niej moje życie nie ma sensu. Przeczytaj więcej listów do redakcji:„Czekaliśmy na dziecko 12 lat. Syn urodził się 10 tygodni wcześniej z poważną wadą serca. Dlaczego los tak mnie pokarał?”„Moja żona zmarła przy porodzie. Ja nie byłem gotowy zostać samotnym ojcem i po prostu oddałem córkę do adopcji”„Zaszłam w ciążę w wieku 15 lat i bardzo długo to ukrywałam. Bałam się reakcji rodziców”
Natłok obowiązków, niezdrowa atmosfera w zespole, brak możliwości awansu. Zmieniać pracę czy uleczyć awersję do niej?
Wiecznie krytykujący szef, niezdrowa atmosfera w zespole, brak możliwości awansu czy natłok obowiązków – to tylko część powodów, dla których nie lubimy własnej pracy. Często dochodzimy do wniosku, że jedynym rozwiązaniem problemów z pracą jest poszukanie nowej. Eksperci przekonują jednak, że to nie zawsze dobry pomysł. Zachęcają, by najpierw spróbować naprawić sytuację, w której jesteśmy. Nawet jeśli to nie sprawi, że zaczniemy lubić własną firmę, pozwoli uniknąć różnych zawodowych błędów w przyszłości. Jak wynika z badań przeprowadzonych przez CBOS, 30 procent Polaków jest zdecydowanie zadowolonych ze swojej pracy, 48 procent twierdzi natomiast, że „raczej tak”. Na arenie międzynarodowej wypadamy całkiem nieźle. Dla porównania, blisko 60 procent Brytyjczyków i ponad połowa Amerykanów nie czerpie satysfakcji ze swojego życia zawodowego. – Gdy praca zaspokaja nasze potrzeby, to się w niej spełniamy. Jeżeli nie, staje się naszym utrapieniem – twierdzi Łukasz Bieliński, coach i trener skutecznej komunikacji. Natomiast według Joanny Trochimczuk, psycholog społecznej i trenerki z Wyższej Szkoły Psychologii Społecznej w Warszawie, praca daje satysfakcję wtedy, gdy pomiędzy naszym życiem prywatnym a zawodowym istnieje równowaga. Istotne jest to, czy płaca jest proporcjonalna do wkładu pracy Pensja nie najważniejsza To jednak dość ogólne stwierdzenia. Na nasze zadowolenie z pracy bądź jego brak wpływa szereg czynników. Pierwszy, wymieniany najczęściej, to na pewno pieniądze. Jak jednak przekonuje prof. Adam Biela z Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego, niektórzy trochę ten element przeceniają. – Tradycyjnie przyjmowało się, że na zadowolenie czy niezadowolenie będą wpływały czynniki natury ekonomicznej, czyli płaca – mówi profesor. – Okazuje się jednak, że zależność nie jest taka bezpośrednia. Istotne jest to, czy płaca jest proporcjonalna do wkładu pracy, zarówno mojej, jak i ludzi pracujących na tym samym i innych stanowiskach. Bierze się pod uwagę również efektywność samej pracy. I nie tylko pensję zasadniczą, ale też tak zwane premie motywacyjne. – Ekspert dodaje, że pracownicy znacznie bardziej cenią premię, jeśli nie jest przyznawana uznaniowo, lecz znajduje pokrycie w poniesionym przez nich nakładzie pracy i jest przewidywalna. Tylko wówczas mobilizuje do pracy. Praca daje satysfakcję wtedy, gdy pomiędzy naszym życiem prywatnym a zawodowym istnieje równowaga Zawodna komunikacja Łukasz Bieliński, który prowadzi m.in. szkolenia dotyczące rozwiązywania konfliktów w pracy i empatycznej komunikacji w zespole, opowiada, że wielokrotnie ludzie niezadowoleni z miejsca swojego zatrudnienia narzekają na zarobki, tymczasem okazuje się, że problemem są relacje międzyludzkie. – Komunikujemy się w bardzo nieprecyzyjny sposób – twierdzi. – Ktoś na przykład mówi: „zrób to jak najszybciej” albo „chcę to mieć natychmiast”. Nie wiemy, na kiedy dokładnie. „Jak najszybciej” dla jednej osoby może oznaczać kilka godzin, dla drugiej – tydzień. Bardzo wiele konfliktów mogłoby nie powstać, gdybyśmy potrafili się precyzyjnie komunikować. Bo najczęściej ludzie rozmawiają na poziomie interpretacji. Mówią: „ to jest źle wykonany projekt”. Ale brakuje tutaj szczegółów. Co kryje się pod tym pojęciem? Kiedy zejdziemy na poziom faktów, pracownikom łatwiej jest realizować prośby czy polecenia szefa. A to z kolei zwiększa efektywność pracy i zmniejsza ryzyko występowania konfliktów. Pracownicy znacznie bardziej cenią premię, jeśli nie jest przyznawana uznaniowo, lecz znajduje pokrycie w poniesionym przez nich nakładzie pracy i jest przewidywalna Uciążliwy przełożony Jeśli powodem niezadowolenia z pracy jest wiecznie krytykujący albo nadmiernie kontrolując szef, być może warto się zastanowić, co leży u podstaw jego zachowania. – Gorąco polecam Nonviolent Communication (Porozumienie bez Przemocy), czyli tworzenie relacji między ludźmi, które pozwolą wyrazić te potrzeby, które się kryją pod tradycyjną komunikacją – mówi Łukasz Bieliński. Według niego, często pod krytyką szefa jest niezaspokojona potrzeba bezpieczeństwa. Wydaje mu się, że jeśli nie będzie krytykował pracowników, to ci przestaną pracować, a wtedy firma straci płynność finansową i on również wpadnie w tarapaty. – Gdyby pracownik był w stanie odczytać motywacje szefa i nie brać osobiście tych słów krytyki, byłaby szansa zbudować prawdziwe porozumienie między ludźmi – stwierdza Bieliński i zaleca bezpośrednią komunikację. Jego zdaniem, warto powiedzieć przełożonemu o naszych potrzebach i oczekiwaniach. Być może podczas takiej szczerej rozmowy obu stronom uda się wspólnie zastanowić, co zrobić, aby poprawić sytuację. Na nasze zadowolenie z pracy i zaangażowanie w nią ma ogromny wpływ bezpośredni przełożony Oczywiście, jak dodaje Bieliński, to nie jest proste. Nie każdy szef może być skory do analizowania własnego zachowania, bo dla niektórych wiąże się to z poczuciem wstydu i obawą przed posądzeniem o brak profesjonalizmu. Daniel Goleman, autor „Inteligencji emocjonalnej” twierdzi, że przełożony może być uznany za złego również z innych powodów. Takie zdanie mamy o zwierzchnikach, którzy budzą postrach, są wybuchowi, egocentryczni, niezdecydowani, aroganccy lub nieufni. Niemile widziana jest też skrytość i postawa wątpiąca. Do tej listy można by dodać szefów niepotrafiących kierować zespołem i tych, którym brakuje kompetencji. Jak pokazuje badanie przeprowadzone w Stanach Zjednoczonych przez agencję rekrutacyjną Kelly Services Inc., na nasze zadowolenie z pracy i zaangażowanie w nią ma ogromny wpływ właśnie bezpośredni przełożony. Dlatego tak ważne jest, by zbudować z nim dobre relacje. Jeśli zawiedzie próba szczerej rozmowy, warto zastanowić się, co może kierować jego zachowaniem. Czasem znalezienie odpowiedzi na to pytanie może pomóc nam lepiej poczuć się w miejscu pracy. Posłuchaj, co na ten temat mówi nasz ekspert, Iwona Michalak - Jędrzejczak, psycholog, psychoterapeuta, trener. Jak poczuć satysfakcję w nielubianej pracy Zespół do poprawy? Nie tylko relacje z szefem mogą stać się główną przyczyną naszego niezadowolenia z pracy. Ważne są również kontakty ze współpracownikami. Można być zatrudnionym w miejscu, gdzie ludzie współdziałają ze sobą, wzajemnie sobie pomagają i się szanują. Na przeciwnym biegunie będzie firma, w której panuje klimat nieufności, niezadowolenia i braku poszanowania. Jeśli nasze relacje z zespołem, w którym pracujemy nie są najlepsze, dobrze znaleźć sobie choć jednego-dwóch sprzymierzeńców. Wielu ekspertów podkreśla, że lepiej pracuje się w miejscu, w którym mamy z kim porozmawiać i w którym czujemy przyjazne nastawienie. Sens i rozwój Według prof. Adama Bieli, niezwykle istotnym czynnikiem satysfakcji z pracy bądź jej braku jest możliwość rozwoju zawodowego. Chodzi tu zarówno o samorealizację, jak i szanse na awans.Warto odpowiedzieć sobie na pytania: „Czy praca w tej firmie sprawi, że za jakiś czas będę specjalistą w swojej dziedzinie?”, „Jak wiele mogę tu się nauczyć?”, „Czy dzięki obecnie zdobywanemu doświadczeniu za kilka lat moja pozycja na rynku pracy wzrośnie?” Niektórzy do wymienionych wcześniej elementów dodają potrzebę robienia czegoś, w czym widzimy sens i posiadanie przekonania, że to coś ważnego. I wcale nie musi być to praca na rzecz innych. Takie poczucie może dawać robienie tego, co przynosi mierzalne efekty. Lepiej pracuje się w miejscu, w którym mamy z kim porozmawiać i czujemy przyjazne nastawienie zespołu Praca = gra Na to, jak oceniamy własną pracę mają również wpływ warunki, w jakich ją wykonujemy. – Są zakłady pracy, które mają wielką wypadkowość – mówi profesor Biela. – Część z nich gratyfikuje to jakoś finansowo i pracownicy są z tego zadowoleni. Wiedzą, za co mają płacone. Proszę zwrócić uwagę, że sama polska tradycja nazywania firmy zakładem pracy oznacza, że ktoś się z kimś o coś zakłada. Coś się wygrywa, przegrywa, jest jakiś schemat gry. Nie bez znaczenia w przypadku niezadowolenia z miejsca zatrudnienia są także takie czynniki jak: godziny pracy, dojazdy, częste nadgodziny, nadmiar obowiązków czy duży poziom stresu. Warto zaznaczyć, że chodzi tu o stres destrukcyjny, czyli taki, który pojawia się na przykład w momencie, gdy na 10 minut przed wyjściem z firmy otrzymuje się do wykonania zadanie, na które trzeba poświęcić znacznie więcej czasu. W ten sposób praca może pokrzyżować nasze prywatne plany. Jeśli podobne sytuacje powtarzają się z jakąś regularnością, może to mieć negatywny wpływ na nasze życie osobiste. Dotarcie do źródła Psycholog Joanna Piotrowska ostrzega, by – analizując własne niezadowolenie z pracy – nie popaść w schemat i nie myśleć wyłącznie o tym, co złe. Bo, niestety, często mamy taką mtendencję. – Kierujemy się trochę taką magią negatywnego myślenia – twierdzi. – Jak już coś nam się nie podoba, to przerzucamy tę niechęć na inne obszary. Dlatego, jeśli myślimy, że praca jest zła, warto dokonać refleksji, czy powodem naszego niezadowolenia jest jakiś jeden, decydujący czynnik, który powoduje, że wszystko inne widzimy w dużo gorszym świetle, czy rzeczywiście jest to coś, co można zmienić albo co może być powodem do zmiany. – Piotrowska radzi, by zrobić sobie klasyczną listę plusów i minusów. Patrząc na stronę z punktami, które nam się nie podobają w obecnej pracy, warto się zastanowić, jak te rzeczy można zmienić, a jeśli okaże się, że nie jest to wykonalne, to odpowiedzieć sobie na pytanie, czy jesteśmy w stanie zaakceptować dany aspekt, jeśli pozostanie w takiej formie, w jakiej jest. Zdaniem psycholog, w każdej pracy można znaleźć coś, co się lubi. Gdy dojdziemy do wniosku, że takiej rzeczy nie ma, możemy sami ją stworzyć. Na przykład w zakresie własnej przestrzeni. Jeżeli jest to możliwe, warto urządzić swoje biurko tak, by było przytulne. Postawić na nim zdjęcie, które pozytywnie nastraja – kogoś bliskiego albo z udanych wakacji. Można też przynieść ulubioną roślinę doniczkową albo jakiś gadżet. Pracę uprzyjemnić też może słuchanie ulubionej muzyki, a także oczekiwanie na to, co mamy w planach po wyjściu z firmy. Czasem łatwiej wytrzymać 8 godzin, kiedy wiemy, że spotka nas później coś miłego, na przykład kawa z przyjaciółką, zakupy albo wizyta u kosmetyczki. Taka motywacja działa jednak w dość ograniczonym zakresie i tylko doraźnie, nie sposób bowiem codziennie po pracy mieć zaplanowane jakieś atrakcje. Chyba że nauczymy się cieszyć na myśl o drobnych przyjemnościach. Może to być więc wtedy gorąca kąpiel, pieczenie ciasta czy napisanie maila do koleżanki. Nie bez znaczenia w przypadku niezadowolenia z miejsca zatrudnienia są także takie czynniki jak: godziny pracy, dojazdy, częste nadgodziny, nadmiar obowiązków czy duży poziom stresu Działanie najważniejsze Eksperci zgodnie podkreślają, że w przypadku, gdy czujemy niezadowolenie z pracy, warto najpierw spróbować przepracować je w sobie. Na zmianę zatrudnienia zawsze będzie czas. Dopiero w momencie, gdy czujemy, że zrobiliśmy wszystko, by poprawić swoją obecną sytuację, ale nic nie drgnęło, można się zabrać za rozsyłanie CV. Zbyt gwałtowne rzucanie się w wir poszukiwań innej firmy może nas wpędzić w tarapaty. Bo raptem się okaże, że w nowym miejscu powielamy błędy z przeszłości. I nim się obejrzymy, znów dojdziemy do wniosku, że do satysfakcji z pracy nam daleko. Joanna Piotrowska podkreśla, że najważniejsze to nie pozostawać biernym, lecz działać. W niektórych przypadkach bowiem niezadowolenie z pracy może przerodzić się w wypalenie zawodowe. A to znacznie poważniejszy problem. – Mówimy o nim wtedy, gdy pojawiają się następujące syndromy: codzienne uczucie zmęczenia i wyczerpania, nieustępliwość w myśleniu – tak zwany natłok myśli, niechęć do zmian i częsta nieobecność w miejscu pracy – wylicza Joanna Trochimczuk z SWPS. – Nasze komunikaty stają się cyniczne i nie widzimy ani jednego plusa w sytuacji, w której jesteśmy. Zaczynamy głównie opowiadać o tym, że czujemy się zmęczeni. Taki stan prowadzi do pogłębiającego się rozdrażnienie i trudności z koncentracją. Nie widzimy też sensu w pracy, którą wykonujemy. W wielu przypadkach dochodzi do niekontrolowanych wybuchów gniewu wobec współpracowników czy klientów, zupełnie nieadekwatnych do sytuacji. Symptomy wypalenia zawodowego pojawiają się również poza pracą. Są to zakłócenia snu, który staje się płytki i bardzo krótki, częste przeziębienia i grypy, bóle głowy i dolegliwości przewodu pokarmowego. Jeśli czujemy, że trudno nam racjonalnie ocenić własną sytuację zawodową lub mamy wrażenie, że ta sfera życia wymyka nam się spod kontroli, dobrze porozmawiać z kimś bliskim i skorzystać z jego rady. Natomiast w przypadku, gdy dojdziemy do wniosku, że problemem są nasze zdolności komunikacyjne, może warto zapisać się na jakieś szkolenie w tym zakresie. Zbyt gwałtowne rzucanie się w wir poszukiwań innej firmy może nas wpędzić w tarapaty. Niewykluczone, że w nowym miejscu powielimy błędy z przeszłości. I zanim się obejrzymy, znów dojdziemy do wniosku, że do satysfakcji z pracy jest nam daleko Gdzie są plusy? Koniecznie trzeba też zadbać o to, co poza pracą, bo na nasze niezadowolenie może wpływać szereg czynników zewnętrznych. – Jeśli mamy jakieś kłopoty w domu, jesteśmy bardziej zestresowani, prawdopodobnie również gorzej śpimy. To przekłada się na niższą koncentrację i na to, że łatwiej możemy wpadać w gniew. A stąd już tylko krok do zaogniania się konfliktów między współpracownikami – mówi Łukasz Bieliński. Kiedy narzekamy na pracę, warto też zastanowić się, czy nie mamy skłonności do malkontenctwa również w innych dziedzinach. Jeśli notorycznie nie podoba nam się obsługa w osiedlowym sklepie albo wciąż utyskujemy na własnych rodziców, może problem tkwi w naszym nastawieniu do życia? – Nawet jeśli jesteśmy w nielubianej pracy, bez możliwości zmiany, to warto sobie odpowiedzieć na pytanie: „Co to doświadczenie mi daje?”. Bo każde, nawet negatywne przeżycia, zwykle niosą jakiś wniosek na przyszłość – przekonuje psycholog i psychoterapeutka Joanna Piotrowska. –Jeśli pracuję w zespole z toksycznymi ludźmi, to uczę się radzić sobie w trudnych sytuacjach. Dzięki temu, że zmagam się z takimi warunkami, kształcę w sobie pewne umiejętności, które na pewno przydadzą mi się w dalszym życiu. Zamiast więc narzekać na własną pracę i skupiać się na jej negatywnych stronach, dobrze znaleźć te aspekty, które lubimy, a całe doświadczenie potraktować jako cenną lekcję. Być może, stosując się do rad ekspertów, dojdziemy do wniosku, że znaczna część problemów leżała po naszej stronie. Satysfakcja z ich przepracowania na pewno będzie większa niż znalezienie nowej pracy i stwierdzenie po pewnym czasie, że tu też nie jest nam dobrze. Więcej artykułów: Jak sfermentowana żywność wpływa na nasze zdrowie i psychikę? Gotowe na dziecko - rodzic młodo czy po 40 r.ż. Burleska - sztuka uwodzenia i niedopowiedzenia
Beata Pawlikowska - Trudno o akceptację w sercu, gdy buntuje się dusza
Beata Pawlikowska: „Człowiek ma odruch, żeby rządzić i żądać, żeby było tak, jak on sobie życzy. Ale przecież życie uczy nas mądrości…".
Długie włosy, filigranowa sylwetka, mnóstwo bransoletek z rzemyków na opalonych rękach, Beata Pawlikowska właśnie wróciła z Peru. Trudno ją złapać, bo niemal ciągle jest w podróży. Mocno ściska dłoń na powitanie, szybko skraca dystans, w rozmowie bezpośrednia i dowcipna. Podróżniczka, pisarka, dziennikarka, organizatorka egzotycznych podróży, napisała ponad 40 książek, które sprzedały się w ponad milionie egzemplarzy. Czytelnicy uwielbiają ją, bo w tych bestsellerach nie tylko opisuje swoje podróże, ale dzieli się swoimi doświadczeniami, jak zdrowo i świadomie żyć. Choć znajdziemy tam tysiące fantastycznych rad, ona sama niczego nam nie narzuca, tylko na swoim przykładzie pokazuje, jak szukać drogi do siebie i pokonywać słabości. Jej ostatnia książka „Blondynka nad Gangesem” to opis magicznej i niezwykłej podróży do Indii. Polki.pl magazyn: Czy wyobraża sobie Pani życie bez podróży? Beata Pawlikowska: Tak. W życiu nie chodzi przecież o to, żeby być niewolnikiem czegokolwiek - marzenia, planu czy przyzwyczajeń. Wszystko jest możliwe. Wszystko można zmienić. Wszystko można rozpocząć na nowo jeśli się tylko tego naprawdę chce. Przyznaje Pani, że lubi samotność, także w podróży – ludzie na ogół boją się jej, czy Pani miała w sobie kiedyś taki lęk? - Chyba nigdy nie bałam się samotności, bo podświadomie czułam, że tylko w samotności można naprawdę poznać i zrozumieć samego siebie, odkryć prawdę o samym sobie i wiedziałam, że to jest najważniejsze. Z chęcią więc zanurzałam się w samotności, nawet jeśli czasami kiedyś to bywało bolesne. Czy kobiecie trudno podróżować samej, do czego się już Pani przyzwyczaiła, a z czym bywa ciężko? - Nie wydaje mi się, żeby kobiecie było trudniej. Odwaga, umiejętność uczenia się i świadomego podejmowania decyzji jest niezależna od płci, to jest raczej cecha duszy. Co bywa najtrudniejsze? Trudno jest wtedy, kiedy na przykład leje deszcz, jest bardzo zimno, jesteś głodny, zmęczony, ale musisz iść dalej. Czy zdarza się, że ma Pani ochotę na podróż w większej grupie? - Czasem organizuję otwarte wyprawy, na które można się zapisać. Wtedy jadę w grupie osób, których nie znam, ale szybko podczas takiej wyprawy się zaprzyjaźniamy. Co najbardziej pomaga w momentach stresu, bezradności? - Dbam o moją wewnętrzną siłę i z niej czerpię. Prowadzę zdrowy tryb życia, zdrowo myślę, zdrowo jem - to właśnie buduje wewnętrzną moc, z której można potem czerpać w sytuacjach krytycznych. Pierwotnie miała Pani jechać do Bangladeszu, została jednak w Indiach, tak zadecydował los. Wcześniej były niepokojące sny, czy słucha Pani swojej intuicji? - Sny to coś innego niż intuicja. Sny to pewien sygnał, zaszyfrowana wiadomość, którą czasem niełatwo odczytać. Intuicja to bardzo jasne uczucie, które podpowiada w którą kierować się stronę. Zawsze pytam moją intuicję, co sądzi o danej sprawie. Czy intuicja nigdy Pani nie zawodzi? - Chyba nie. Zawsze czułam, co jest dobre, a co złe. Zawsze słyszałam w duszy głos, który podpowiadał mi, co powinnam zrobić i z czasem nauczyłam się mu ufać. TRASA PODRÓŻY BEATY PAWLIKOWSKIEJ OPISANA W KSIĄŻCE "BLONDYNKA NAD GANGESEM" W trakcie została zmodyfikowana ze względu na miesięczne oczekiwanie na wizę do Bangladeszu, dlatego autorka zatrzymała się w Indiach, w Kalkucie, aby dotrzeć do Varanassi, do ośrodka medytacji. View Ediplayer on the source website Czy znalazła Pani klucz, żeby zrozumieć Indie – wielu ludzi odwiedzających ten kraj żywi sprzeczne uczucia i impresje: zachwyt, ale i strach, czasem nawet wstręt, jak to wszystko pogodzić? - Patrzę sercem. Nie muszę rozumieć rozumem. Nie muszę wszystkiego akceptować i umieć wyjaśnić. Indie to jeden z najbardziej fascynujących krajów na świecie. Zanurzam się w nim i pozwalam, żeby mnie prowadził. Nie oceniam tego z mojego europejskiego punktu widzenia, ale raczej staram się nauczyć czegoś nowego od ludzi, których spotykam po drodze. Co uważa Pani za najcenniejszą rzecz, która zostaje po każdej podróży? - Najbardziej niezwykłe jest to, co przywożę we własnych myślach. Zawsze odkrywam coś nowego. Wędrowanie po miejscach, które są tak bardzo różne od świata, w których się wychowałam, pozwala spojrzeć z zupełnie innej perspektywy na wszystko - na życie, na poglądy, na ludzi, na plany. To fantastyczne uczucie. View Ediplayer on the source website Ta perspektywa daje Pani też inne spojrzenie na naszą cywilizację, czy rzeczywiście jest ona tak destrukcyjna i szalona, jak podkreśla Pani w swoich książkach? - Kłamstwa, którymi codziennie karmi nas na śniadanie, obiad i kolację. Kłamstwo o tym, że jeśli boli cię wątroba, wystarczy wziąć pigułkę i dalej możesz jeść tłuste kotlety i majonezy - podczas gdy prawda jest taka, że jeśli chcesz mieć zdrową wątrobę, to musisz o nią dbać, czyli jeść zdrowo i unikać alkoholu. Reklamy wykorzystują wynajętych aktorów, którzy udają troskliwych lekarzy, babcie i mamy, i poprzez manipulację emocjami namawiają widzów do kupowania czegoś, co wcale nie jest im potrzebne. To śmieszne i straszne zarazem. Szukamy iluzji, szczęścia na siłę, ale nie chce się nam pracować nad sobą, żeby to szczęście znaleźć? Dużo czasu zajęło Pani dojście do tego punktu? - Kilkanaście lat, ale dlatego, że szukałam po omacku. Najpierw musiałam na własnej skórze przekonać się, że to, co podsuwa nasza zachodnia cywilizacja dla rozrywki i polepszenia nastroju, to właśnie iluzja, krótka chwila zapomnienia, która niczego nie zmienia na lepsze, a często jeszcze bardziej wszystko komplikuje. Alkohol, marihuana, pornografia, seks traktowany jako narzędzie do przyjemności - to właśnie sposób, żeby stworzyć pozór bycia kimś, kim się w rzeczywistości nie jest, a kiedy przyzwyczaisz się do takiego stanu, po pewnym czasie tracisz poczucie tożsamości i nie wiesz już kim jesteś ani kim chciałbyś być. Wtedy zaczynasz się miotać jak w potrzasku, czujesz się niewolnikiem, i wtedy zaczynają się depresje, anoreksje, przemoc, agresja i inne patologie. W książkach mówi Pani otwarcie o problemach, które sama przeżyła, między innymi zaburzenia odżywiania, uzależnieniach, nie wiele osób mówi o tym głośno, skąd taka odwaga? - Opowiadam o tym dlatego, żeby powiedzieć, jak sobie z tym poradziłam. Chcę pokazać, że znam te choroby z bliska, z własnego doświadczenia, dlatego tak dobrze rozumiem skąd się biorą i jak można sobie z nimi skutecznie poradzić. Chcę pokazać na moim własnym przykładzie jak można wyzdrowieć, odzyskać wiarę w siebie, radość i szczęście. Czytelnicy traktują Pani książki jako koło ratunkowe… - Myślę, że pisanie książek jest równie dobrym sposobem jak rozmawianie z przyjacielem. Może nawet lepsze, bo książkę można przeczytać sto razy i za każdym razem znaleźć w niej coś nowego, coś, czego podświadomość nie chciała zobaczyć wcześniej. Słowa zapisane w książce cierpliwie czekają, żeby trafić do osoby, która ich potrzebuje. View Ediplayer on the source website Często powtarza Pani, że przede wszystkim trzeba polubić samego siebie, w jaki sposób najlepiej zaopiekować się sobą? - Wystarczy dbać o siebie równie serdecznie, jak o innych ludzi. Chodzi tylko o to, żeby być dla siebie dobrym przyjacielem. Dać sobie wsparcie w trudnej chwili, pochwalić się za coś, co pięknie zrobiłam, wybaczyć sobie potknięcie. Kiedy żyjesz w przyjaźni z samym sobą, wszystko staje się łatwe. I moim zdaniem tylko wtedy, kiedy jesteś w stanie kochać samego siebie, będziesz naprawdę umiał kochać też innych. W najnowszej książce opisuje Pani niemal kryminalną historię kursu medytacji, który wybrała, jednak została tam uwięziona. Jak udało się przetrzymać to przymusowe odosobnienie? - Najtrudniejsze było znaleźć w moim sercu akceptację dla tego, przeciwko czemu buntowała się część mojej duszy. Człowiek ma odruch, żeby rządzić i żądać, żeby było tak, jak on sobie życzy. Ale przecież życie uczy nas mądrości właśnie w taki sposób, że wrzuca nas w sytuacje, na które w ogóle nie mamy ochoty i wtedy obserwuje nasze myśli i reakcje. I o to właśnie chodzi! Chodzi o to, żeby zobaczyć samego siebie w takiej właśnie niewygodnej, niechcianej sytuacji, zobaczyć swoje własne myśli i emocje, i świadomie zdecydować o tym jak chcę się zachować. Kiedy znajduje Pani czas na pisanie? - W czasie podróży robię dużo notatek, na bieżąco zapisuję spostrzeżenia, wnioski, nazwy miejsc albo składniki potraw, ale książki piszę tylko w Polsce, na spokojnie, przy moim biurku. Jest Pani minimalistką, co wystarcza Pani do życia, a bez czego nie mogłaby się Pani obejść? - Lubię mieć swój rytm. Działać bez pośpiechu, ze skupieniem i natchnieniem. Lubię proste rzeczy. Spokojnie mogę żyć bez telewizji, makijażu, butów na obcasie, biżuterii, wykwintnych dań. Jestem wdzięczna za to, że mam łóżko, na którym mogę wygodnie spać i pęczek warzyw, z których ugotuję pyszną zupę z kaszą jaglaną. Od dawna nie pali Pani papierosów, nie pije alkoholu, zdrowo się odżywia, czy od razu zaczęła Pani odczuwać efekty takiego stylu życia? - Bardzo szybko. Najbardziej niezwykłe było to, że wszystko wtedy zaczęło inaczej działać, tak jakby moje ciało obudziło się z długiego snu. Przebudził się wtedy też mój umysł i moja dusza. Teraz łatwiej mi zrozumieć i zapamiętać wiele rzeczy, łatwiej kojarzę fakty, szybciej się uczę. A jednocześnie więcej czuję, łatwiej rozpoznaję moje emocje i rozumiem co czują inni. To niesamowite. Jest tak, jakbym zaczęła żyć na nowo, w dużo pełniejszy, lepszy, bardziej kompletny sposób. Mam cudowne uczucie, że mój organizm ze mną współpracuje. Przestałam chorować i mam fantastyczne samopoczucie. Rozmawiała: Monika Głuska-Bagan View Ediplayer on the source website
Jarosław Kazberuk - Ciągle mało mu przygód
Jarosław Kazberuk: „Rajdy i wyprawy, szczególnie te najtrudniejsze, dają mi poczucie spełnienia, po nich wszystkie przyziemne problemy wydają się mało istotne”
Szeroki, uroczy uśmiech, siwy zarost, fantastyczna sylwetka, od Jarosława Kazberuka bije dobra energia. Od razu przechodzi na „ty”, z wielką swadą i humorem umie opowiadać o swoich przygodach. Trener judo, kierowca i pilot rajdowy, zwycięzca wielu najsłynniejszych wyścigów samochodowych. Brał udział w najtrudniejszych rajdach: ośmiokrotnie w Dakarze i raz w morderczym Camel Trophy. Nieraz otarł się o śmiertelne niebezpieczeństwo i choć ciągle mało mu przygód, ma w sobie dużo pokory. Nie wstydzi się pokazać, że bywa wrażliwy i sentymentalny. Czytając jego książkę „Marzyciel” czuje się, że teraz nastają czasy silnych facetów, dla których męskość, to nie tylko testosteron, adrenalina, ale i coś więcej. Polki.pl magazyn: Skąd tytułowa skłonność do marzeń, kto Ci ją przekazał: dziadek, który wieczorami opowiadał o życiu, a może ojciec, zawodowy kierowca, który podróżował po świecie? Jarosław Kazberuk: Dziadek, tata i starszy brat Czarek, to oni są faktycznie odpowiedzialni za moją wieczną potrzebę poszukiwania przygód. Swoim życiem, pracą, energią dawali mi dobre wzory, miałem szczęście, że byli obok, bo zawsze mogłem na nich polegać. Ale to kobieta - moja mama Krystyna, namawiała mnie do patrzenia w dal, szukania i spełniania swoich marzeń, uczyła wiary i konsekwencji w dążeniu do celu. Jesteś szczęściarzem, bo miałeś takie wzory w rodzinie… - Pewno, patrząc na dzisiejszy świat i dewaluacje pewnych wartości wiem, że jestem szczęściarzem! Potrzebujemy w dzieciństwie i młodości takich rzeczy, fajnie też mieć wsparcie i wiedzieć, że podążamy w dobrym kierunku. Mając obok siebie autorytety, nabieramy pewności siebie, znika strach, a to powoduje że do prawdziwej przygody już bardzo blisko. W książce opisujesz moment, gdy dostałeś pierwsze, wymarzone, zabawkowe porsche, do dziś kolekcjonujesz żelaźniaki, czy silny mężczyzna nie wstydzi się być sentymentalny? - Jedno drugiego na pewno nie wyklucza, każdy silny mężczyzna bywa trochę sentymentalny, nawet jeśli do tego się nie przyznaje. Ja mam torebkę, w której zabieram na rajdy tzw. fartowniki: małe przedmioty z dobrą energią. Przez lata nazbierało się tego trochę, np. mały resorak, który wierzę, że przynosi szczęście. Dziś, gdy kupuję jakiś fajny model samochodziku, to mam przynajmniej wymówkę, że to dla synka. Ale niech tylko podrośnie... View Ediplayer on the source website Wiele twoich przygód opisanych w książce np. podarowanie ważnych w rajdzie opon siostrze zakonnej, zajmującej się chorymi na białaczkę dziećmi, czy opieka nad bezdomnym kundelkiem w Chile pokazuje, że nawet podczas rajdu zwracasz uwagę na życie wokół. - Męskość to odpowiedzialność za rodzinę, zespół, pilota w aucie. Nie każdy musi być twardy, wystarczy żeby miał zasady, a nad tym należy w życiu pracować. Jedną z nich dla mnie, to doprowadzanie spraw do końca lub skierowanie ich na dobre tory. Nawet podczas rajdów uwielbiam obserwować życie wokół, a wraz upływającym czasem i nabywaniem doświadczeń, widzę coraz więcej. Duża część tego, co opisuję dzieje się podczas ostrego ścigania, zaraz po, lub podczas krótkich przerw, te historie potem jeszcze długo żyją w nas uczestnikach. Skąd czerpiesz energię? - Mój sposób na doładowywanie akumulatorów to dobra organizacja i umiejętność domykania drzwi oraz płynnego przechodzenia z rzeczy aktualnych na kolejne. Gdy wchodzę na matę jestem judoką i prawdziwym trenerem, kiedy wsiadam do rajdówki, liczy się tylko rajd. W domu staram zajmować się tylko rodziną, dlatego tak często mam wyciszony telefon, w biurze pochłaniają mnie prace związane z biznesem. W jednym miejscu oczyszczam się i resetuję głowę, żeby podjąć następne zadania. Mało kiedy jestem naprawdę wyczerpany, czasem bywają trudniejsze chwile, ale od lat daję radę i moja metoda się sprawdza. TRASA RAJDU DAKAR 2013 W drodze na rajdowy szczyt znaleźliśmy przyjaciela, który podnosił całą ekipę na duchu. Pies Fafik przyplątał się do nas w Limie i postanowił towarzyszyć nam podczas rajdu. Umorusany i nieco zaniedbany kundel po prostu się w nas zakochał. Z wzajemnością. Chcieliśmy zabrać Fafika do weterynarza, poddać kawrantannie i przewieźć do Polski, ale on miał inny pomysł na życie. Okazało się, że w stolicy Chile bezdomne psy mają fajne życie. Są dokarmiane i bardzo dobrze traktowane przez mieszkańców. Nasz przyjaciel po prostu dołączył do hordy czworonożnych kumpli. Pierwszego dnia przyprowadził nawet towarzystwo przed hotel... i tyleśmy go widzieli. View Ediplayer on the source website Czy wszystkie wyścigi i rajdy, w których bierzesz udział są po to, żeby się sprawdzić? - Nie ukrywam, że tak jest, ale dziś ważniejsze są raczej wrażenia i przygody, które z tych imprez wynoszę oraz potrzeba wysokiego poziomu adrenaliny. Tę "maszynę" trudno byłoby zatrzymać, w każdym razie jeszcze nie teraz. Ukończone rajdy i wyprawy, szczególnie te najtrudniejsze, dają mi poczucie spełnienia, po nich wszystkie przyziemne problemy wydają się mało istotne. W życiu trzeba o tym pamiętać! View Ediplayer on the source website Co pomaga w momentach najtrudniejszych? - Wiadomo, że doświadczenie! W najcięższych chwilach szukam w pamięci sytuacji, które były jeszcze trudniejsze. Potem mówię: „gorzej być nie może!” i od razu mi łatwiej. Czego nauczyło cię dżudo, czy ono najlepiej pokazuje, jak pokonywać słabości? - Judo dało mi mocne przygotowanie fizyczne, natomiast lata trenowania tej sztuki walki i jej silny podkład filozoficzny, spowodowały, że dziś sprawdzam się nawet w najtrudniejszych sytuacjach. Niezłomność, konsekwencja w działaniu, odporność na stres, etyka sportowa, to rzeczy, których nauczyłem się na sportowej macie. To pewno dlatego propagujesz dżudo wśród młodych? - Od judo wszystko się zaczęło, więc nie wyobrażam sobie sytuacji, w której nie dzieliłbym się tym. Zdobyłem doświadczenie w tej dziedzinie, zyskałem autorytet, więc jestem trenerem od wielu lat. Mam nadzieje, że jestem też dobrym wychowawcą dzieci i młodzieży. Wiele twoich przygód pokazuje, że czasem trzeba schować swoje ambicje do kieszeni, zatrzymać się i szybko komuś pomóc, na ile ważna jest pokora? - Pomagam z natury i z wiary, że dobra energia wraca, a pokory mam w sobie dużo. Myślę, że jest niezbędna szczególnie, gdy stykamy się z siłami natury. Wielu z tych kierowców, którzy nie mieli pokory, nie ma już wśród żywych. Pustynia, oceany, wysokie góry, to potężne i wciąż trudne do okiełznania żywioły. W czasie rajdów rodzą się przyjaźnie na całe życie, jak ważne jest pomaganie sobie wzajemnie? - Sukces większości rajdów, ekspedycji i wypraw zależy od pracy i sprawności całego teamu, trzeba o tym zawsze pamiętać. To właśnie w takich warunkach tworzą się silne przyjaźnie, sprawdzane podczas rajdów, mają szanse na przetrwanie i w warunkach mniej bojowych. Mam takich kilka. Gdy dziś patrzysz z perspektywy na swoje przygody, to która była najgroźniejsza? - Jest ich za dużo, żeby wybrać tę jedną, część opisałem, ale obiecuję, napiszę kiedyś jeszcze jedną książkę tylko na ten temat. View Ediplayer on the source website Brałeś udział w Camel Trophy, ośmiokrotnie w Rajdzie Dakar, w rajdach RMF Marocco Challenge 2010, Egipt 2011, w jednym z Dakarów towarzyszyłeś jako pilot Martynie Wojciechowskiej, co zmienia obecność kobiety w takich warunkach? - Potwierdzam jedno, że kobiety łagodzą obyczaje, nawet te mocno rajdowe… Martyna to świetna, ciepła dziewczyna. Jej upór i konsekwencja w dążeniu do celu mocno ładowały moje nadszarpnięte przez rajd akumulatory. Współpraca układała nam się bardzo dobrze. Nie wystarczają ci tylko rajdy samochodowe, chciałeś sprawdzić się i na morzu, jak czułeś się żeglując na katamaranie po Morzu Karaibskim? - Pływanie po morzach i oceanach to inny rodzaj „serfowania” po pustyni, tylko pojazd i podłoże się zmieniają. Spróbowałem i polubiłem to bardzo, marzę już o następnych przygodach na wodzie. Czy w domu jesteś równie samodzielny i zorganizowany jak w podróży? - No jasne, w rajdach liczy się, czas, ale żeby odnosić sukcesy należy być bardzo precyzyjnym i zorganizowanym, to w naturalny sposób przenosi się na życie codzienne. Zamiłowania do porządku nauczyła mnie mama, w domu sprzątam i lubię czasem coś ugotować. View Ediplayer on the source website Masz takie chwile, że grzecznie tulisz uszy po sobie, zakładasz kapcie i słuchasz partnerki? -Tak, każdy normalny facet ma takie momenty, kwestia podejścia do sprawy… Twoja partnerka to kobieta z wieloma pasjami, czy tylko z taką możesz żyć? - Bez zrozumienia nigdy by się nie udało. Moja kobieta poznała mnie już z bagażem tych pasji, więc rozumie, że to się raczej nie zmieni, fajnie jak obie strony mają swoje hobby, inne zainteresowania. Jak wychowujesz swojego syna? - Mam nadzieję, że pozwolę mu na bycie sobą, tylko lekko wskazując palcem, co jest w życiu fajne. Syn skazany jest na judo, trening dostanie od mojego bratanka, to u nas już rodzinna tradycja. Najpierw mój brat oddał mi swojego syna pod opiekę, teraz jego syn, nauczy mojego. Jesteś lokalnym patriotą, kochasz Białystok, gdzie najbardziej lubisz spędzać czas wolny? - Całe Podlasie jest piękne, a na wyciągnięcie ręki mam czystą, nieskażoną naturę, jakiej już niewiele na świecie. Intensywnie wędrując po nim, uzmysłowiłem sobie, że powinienem określić moje miejsce na ziemi. Dziś wiem, że to Podlasie i Białystok - miasto, które pięknieje z dnia na dzień i co chwilę zaskakuje mnie czymś nowym. Zawsze wracam tu z miłością. Rozmawiała: Monika Głuska-Bagan
Jeszcze nie otrząsnęłam się po rozstaniu z ukochanym, a już… znalazłam drugą miłość
Lot do Londynu trwa krótko, ale mnie dłużył się niczym rejs przez Atlantyk. Czułam się źle, z powodu zmiany ciśnienia miałam zatkane uszy, a do tego było mi jakoś płaczliwie i smutno. W sumie, nic dziwnego. Na ten trzydniowy urlop w stolicy Wielkiej Brytanii ostrzyłam sobie zęby od roku. Moje marzenie właśnie się spełniało, ale zamiast z Pawłem, leciałam tam sama. Wystawił mnie drań. Pół miesiąca temu oświadczył, że z nami koniec. I pojechał. Tyle że do Łeby. Z jakąś poznaną w internecie Izką. Zły początek – Poproszę kawę – zwróciłam się do stewardesy. Miałam nadzieję, że kilka łyków tego płynu ożywi mnie i przetka wreszcie uszy.Chwilę później postawiłam kubek na stoliczku i zaczęłam rozpakowywać cukier, gdy... To była pewnie turbulencja, bo chyba nie ja trąciłam blat kolanem? Tak czy inaczej, kubek nagle podskoczył i kawa szerokim strumieniem rozlała się na jasnych zaprasowanych w kant spodniach pasażera obok. – Przepraszam – jęknęłam, bezskutecznie próbując zetrzeć papierową chustką czarną jak smoła plamę na jego nogawce. – Nic nie szkodzi. Wygląda super. Na pewno wpadnie w oko mojemu potencjalnemu pracodawcy, do którego prosto z lotniska jadę na rozmowę kwalifikacyjną – skwitował moje starania mężczyzna. Powiedział to jednak bez złości. Dopiero teraz mu się przyjrzałam. Kilka lat ode mnie starszy, bardzo przystojny... – Nie ma pan spodni na zmianę? – zapytałam drżącym głosem. – Mam. – Uff. – Bermudy. W czerwone wzorki. Raczej się nie nadają. Gdy to powiedział... oboje wybuchnęliśmy śmiechem. I już do samego lądowania rozmawialiśmy ze sobą jak para przyjaciół. Zapomniałam nawet o zatkanych uszach. Kiedy rozstaliśmy się na lotnisku, poczułam ukłucie żalu, że Adam nie spytał mnie o numer telefonu albo nie zaproponował wycieczki do Hyde Parku. Ale cóż ja o nim wiedziałam? Może ma w Polsce żonę? Kuracja na złamane serce Trzy dni później, pełna wrażeń po zwiedzeniu Londynu, znów byłam na lotnisku Heathrow. – Anka? – usłyszałam za sobą znajomy głos. – To naprawdę ty? Odwróciłam się i zobaczyłam Adama. Co za zbieg okoliczności! Wracaliśmy do Polski tym samym samolotem! – Dostałeś tę pracę? – spytałam. – No cóż, nie – odpowiedział. – Ale to na pewno nie przez plamę... – dodał, siląc się na przekonujący ton. – A zresztą, nie czułbym się dobrze w Londynie. To takie wielkie miasto, a ja nie znam tu nikogo. – Mógłbyś wracać na weekendy do domu... – podpowiedziałam. – Po co? Tam też nikt na mnie nie czeka – odparł. W drodze powrotnej znów ciągle rozmawialiśmy. Tyle że teraz więcej mówiliśmy o sobie. Adam był świeżo po rozwodzie, wyjazd na stałe do Anglii miał być dla niego lekarstwem na złamane serce. Pod koniec lotu wpadł chyba jednak na pomysł innej kuracji... – Czy dasz się zaprosić na kolację? – zaproponował, gdy samolot dotykał kołami lądowiska. – Z przyjemnością! – odpowiedziałam. – Tylko przypomnij mi, żebym nie zamawiała kawy. Po powrocie do domu od razu włączyłam komputer. Wśród maili znalazłam dwa, które wprawiły mnie w szczególnie wesoły nastrój. Najnowszy, od Adama: "Jesteś wspaniałą dziewczyną! Cieszę się na nasze spotkanie". I nieco starszy, od Pawła: "Popełniłem straszny błąd. Przepraszam. Czy mi wybaczysz?". Na list od Adama postanowiłam odpowiedzieć na spokojnie, kiedy już wezmę prysznic. A co do Pawła... Po prostu wcisnęłam przycisk "delete". Więcej prawdziwych historii: Czy on naprawdę się zmienił? Niepoprawna romantyczka Mój mąż się mnie wstydzi!
Radsone chwile - celebruj je z FOTOJOKER
Każde zdjęcie to pamiątka. Zapis radosnych chwil, wyjątkowych zdarzeń, ważnych momentów z życia, tych radosnych i tych przełomowych, także naszych podróży. Dzięki zdjęciom zatrzymujemy ulotne chwile, aby za jakiś czas przywołać je na nowo na fotografiach. Wspólnie cieszyć się oglądając zdjęcia w gronie rodzinnym lub znajomych. Są to niezastąpione chwile, gdy przeglądamy albumy i wracamy do zdarzeń i wspólnych mniej lub bardziej radosnych wspomnień z tych bliższych oraz dawnych lat. Oczywiście każde zdjęcie jest pamiątką, jednak te wywołane mają dodatkową wartość. Jest w nich jakaś moc, która silniej przemawia i przywołuje sentymentalne chwile. FOTOJOKER - 20 lat w Polsce Już od 20 lat FOTOJOKER daje ludziom możliwość zapamiętywania życia, pielęgnowania wspomnień, bo one składają się na całokształt naszych doświadczeń. Z okazji jubileuszu FOTOJOKER zaprosił gwiazdy. Dla nich zdjęcia są bardzo ważne. Dużo dzieje się w ich życiu, dlatego dzięki wywołanym zdjęciom przypominają sobie najpiękniejsze momenty w życiu, wielkie i mniejsze chwile radości. Te sprzed 20 lat, a także niedawnych wypadów wakacyjnych czy niezapomnianych podróży. Beata Sadowska (dziennikarka i autorka książek), Reni Jusis (wokalistka i kompozytorka), Lidia Popiel (fotograf), Przemysław Kossakowski (podróżnik i dziennikarz) wspominają, gdzie byli 20 lat temu, co wtedy robili i jak wyglądało ich życie w tamtym czasie. Dla nich fotografia to pasja i dobry pomysł na to, by uwiecznić nie tylko piękne momenty z bliskimi lecz także podróże. Zdjęcia dają możliwość wspominania tego, co działo się ich życiu. Tylko te wywołane na papierze, posegregowane w albumach lub powieszone na ścianie pozwalają wrócić do wielu momentów z życia. archiwum prywatne - Przemysław Kossakowski Urodzinowe niespodzianki To w końcu urodziny, więc nie może zabraknąć prezentów. Na stronie www.20latfotojoker.pl gwarantowany upominek dla każdego oraz inne ciekawe nagrody. Oprócz rozmów z gwiazdami FOTOJOKER zorganizował także konkurs, w którym można wygrać atrakcyjne nagrody. Aby wziąć udział wystarczy zajrzeć na stronę 20latfotojoker.pl Na uczestników czekają atrakcyjne nagrody. Wystarczy przesłać swoje zdjęcie z przeszłości. Jest to jednocześnie okazja do tego, by uświadomić sobie, jak dużo dzieje się w naszym życiu, jak bardzo się zmieniliśmy…Zmienił się nie tylko nasz wygląd – także w głębi duszy jesteśmy inni niż teraz, może bardziej pewni siebie, bogatsi o nowe doświadczenia. Razem z bliskimi cieszymy się każdym dniem. Pamiętajmy nie tylko o tym, by często mówić im „kocham cię”, lecz także o tym by „zatrzymać” upływający czas…Możemy to w prosty sposób zrobić razem z firmą FOTOJOKER. Powrót do wspomnień Dlatego pielęgnujmy wspomnienia. Wracajmy do nich. Wybierajmy z tych tysięcy zdjęć w folderach telefonów i na dysku komputerowym te najważniejsze, najciekawsze, najpiękniejsze. Róbmy albumy lub fotoksiążki, oprawiajmy zdjęcia w ramki do postawienia na półki i do powieszenia na ściany. Są sentymentalnym gadżetem, na pewno bardziej wartościowym niż plik w folderze komputerowym. „Ambasadorowie projektu” właśnie w taki sposób wspominają swoje minione 20 lat… mnóstwo przygód, dużo śmiechu, łez…wzloty i upadki. Szczęśliwi i bogatsi w nowe doświadczenia nie mogą się doczekać kolejnych 20 lat, które oczywiście będą „celebrować na fotografiach”. Bo robienie zdjęć jest super, ale jeszcze fajniejsze jest otaczanie się nimi. Firma FOTOJOKER pomaga nam w tym już od 20 lat. Tutaj można kupić nie tylko różnorodny sprzęt i akcesoria do fotografowania, ale przede wszystkim utrwalić niezapomniane i bezcenne chwile. Minione 20 lat było wyjątkowe, dynamiczne i zaskakujące. Zobaczmy, jak zmienili się Ambasadorowie projektu FOTOJOKER. Zobaczmy, jak my sami się zmieniliśmy! Zobacz, o czym marzyli znani Goście firmy FOTOJOKER 20 lat temu View Ediplayer on the source website Znani Goście firmy FOTOJOKER o swoich zdjęciach sprzed 20 lat View Ediplayer on the source website
Szminka: co mówi o twojej osobowości - test
Pomadka jest nieodłącznym elementem makijażu. W jaki sposób określa nasz charakter?
Szminka króluje na mapie makijażu nieprzerwanie od 1910 r. i choć chwilowo zagroził jej popularności błyszczyk, to nie dała się zdetronizować. Wciąż uwielbiana przez kobiety. Niektóre używają jej nawet do 20 razy dziennie! Kształt ma znaczenie Brytyjska marka Bite Beauty Lip Lab doszła do wniosku, że kształt sztyftu szminki, jaki tworzy się podczas jej używania, zdradza osobowość każdej z nas. Wyróżniła cztery rodzaje takich zakończeń. Więcej na temat makijażu: 6 błędów, jakie popełniamy używając korektora Focus na trend: usta ombre Najładniejsze palety do makijażu na wiosnę Limonkowy makijaż dla brązowych oczu