„Czułam się jak służąca własnej matki, a ona mi nigdy nie podziękowała. W końcu dałam jej nauczkę”
„Opowiadałam, że mama nikogo nie słucha, że się zaniedbuje. I w ogóle, że jest chodzącym utrapieniem, a celem jej życia stało się zadręczanie mnie. Siostry mi nie wierzyły, a matka wciąż robiła swoje. Mijały tygodnie, a ona wciąż się o wszystko wykłócała”.
Matka siedziała na kanapie, obrażona na cały świat. Ignorując jej fochy, cierpliwie wypakowywałam zakupy z lnianych toreb i układałam je na półkach. – Potrzebujesz czegoś jeszcze? – Nie. – W takim razie wracam do domu. Nie dziękuj, nie ma za co – powiedziałam tylko i wyszłam. Pomagałam mamie Całą drogę zastanawiałam się, czemu ja to w ogóle znoszę? Dlaczego pozwalam się tak traktować, mimo że w ramach wdzięczności ciągle wysłuchuję, jak to ja nic nie potrafię. Ale to była moja mama. I to stwierdzenie zawsze kończyło moje rozważania. „Przecież jej nie zostawię”, powtarzałam sobie raz za razem. – Jak tam u mamusi? – zapytał Paweł, gdy wróciłam do domu. – Obrażona, nie odzywa się do mnie. Miałam zrobić zakupy gdzie indziej. No i licznik mieli jej wymienić w czwartek, a umówiłam wymianę na piątek. – A co za różnica, przecież mamusia to rencistka i tak siedzi cały czas w domu? Chyba nie muszę wyjaśniać, że mój mąż nie znosił swojej teściowej. Bardzo się starał być miły i pomocny, nigdy jej niczego nie odmawiał, ale ona zaczęła to perfidnie wykorzystywać. Zbuntował się jakieś półtora roku wcześniej. Mąż się złościł – Paweł, kupiłam farbę, wałki są w piwnicy. Pomalujesz mi pokój w poniedziałek – oznajmiła moja matka. – W poniedziałek zaczynam urlop. – Właśnie dlatego termin jest idealny. – Mamy już plany. Dlaczego nie zapytałaś wcześniej, może byśmy się jakoś dogadali – powiedziałam z wyrzutem. – Skoro to dla was problem, to łaski bez. Poproszę kogoś innego – odparła urażona i zamknęła się w sypialni. Zabraliśmy swoje rzeczy i wyszliśmy bez pożegnania. W aucie Paweł odezwał się tylko raz. – Pomaluję jej ten cholerny pokój, ale to będzie ostatnia rzecz, jaką robię. Ona już zapomniała o słowach, proszę i dziękuję. Jej się wszystko należy, a my jesteśmy służącymi. Koniec z tym. Rób, co chcesz, ale moja dobroć się skończyła. Jak powiedział, tak zrobił. Pojechał do teściowej, pomalował pokój, później wszystko posprzątał i poustawiał meble. – Gotowe, wedle życzenia – powiedział przed wyjściem. – Ty i to twoje poczucie humoru! – odparła rozbawiona pani na włościach. – No, teraz to ja rozumiem, schludnie i czysto. Jak jutro przyjedziecie z Miśką, to byście ogródek skosili, tak brzydko już zarósł. Wrócił do domu wściekły Podałam obiad i czekałam, co powie. – Jak poszło u mamy? – Cudownie, jaśnie pani chyba zadowolona. Otrzymałem dyspozycję o jutrzejszym koszeniu ogrodu. Myślisz, że usłyszałem, chociaż „dziękuję”? Od tamtej pory Paweł odwiedzał teściową wyłącznie, jeśli była jakaś ważna okazja – urodziny czy święta. A i wtedy mało z nią rozmawiał, ale nie miałam do niego o to pretensji. Wiedziałam, że jej roszczeniowe podejście prędzej czy później odstraszy każdego normalnego człowieka. Zanim moi rodzice się rozwiedli, w domu ciągle rozgrywały się dantejskie sceny, więc ojciec na całe dnie znikał. Później, gdy już mieszkałyśmy z mamą same, wciąż dochodziło między nami do zgrzytów. Moja radość trwała krótko, bo mama zaczęła chorować. Początkowo wydawało nam się, że radzi sobie nieźle. Dom nie był duży, piec miał podajnik, który jeździliśmy uzupełniać raz w tygodniu, tak samo często robiliśmy jej jakieś większe zakupy. Matka podupadła na zdrowiu Tylko że to nie choroba była największym problemem, a charakterek mojej matki. – Wyniki masz coraz gorsze. Miałaś o siebie dbać. – Już ja wiem, co miałam. Wszystko robię tak, jak lekarz kazał – kłamała. Mijały tygodnie, a moja matka wciąż się o wszystko wykłócała Tydzień wcześniej znalazłam niewykorzystane recepty, a kupione przeze mnie tabletki były nienaruszone. Tak jak wałek i mata do ćwiczeń zaleconych przez fizjoterapeutę, wciąż owinięte oryginalną etykietą ze sklepu. Obie moje siostry mieszkają w Berlinie, więc telefonicznie albo przez internet regularnie zdawałam im relację z „postępów” w kuracji. Opowiadałam, że mama nikogo nie słucha, że się zaniedbuje. I w ogóle, że jest chodzącym utrapieniem, a celem jej życia stało się zadręczanie mnie. Siostry mi nie wierzyły, a matka wciąż robiła swoje. Mijały tygodnie, a ona wciąż się o wszystko wykłócała. Byłam już zmęczona – Musisz zmienić dietę i brać leki. Twój kardiolog podkreślił, że jak nie zmienisz trybu życia, to się pożegnasz ze światem. – Mówił też, że nie powinnam się denerwować, a ty mnie właśnie denerwujesz – oznajmiła wyniośle. – Kupiłaś mi ten chleb, o który prosiłam? – Nie! I nie prosiłaś, tylko wydałaś rozkaz! Kupiłam ci pełnoziarnisty, bo jest zdrowszy niż ten cholerny tostowy! I kupiłam ci tabletki, które masz brać! – wrzasnęłam, zabrałam torebkę i wyszłam. Przepłakałam cały wieczór, nie mogłam się uspokoić. Miałam dość ciągłego niezadowolenia i pretensji. Bycia tą najgorszą, mimo że to ja stale się nią opiekowałam. Dotarłam do granicy wytrzymałości. Zadzwoniłam do sióstr i oznajmiłam, że teraz ich kolej na bycie chłopcem na posyłki. Teraz one niech się zajmą naszą mamą, a jak to zrobią, to już ich problem. Ja natomiast wróciłam do normalnego trybu życia. Po pracy spędzałam czas z mężem i przyjaciółmi. W końcu miałam chwilę, żeby odetchnąć, poczytać, zająć się domem. Oczywiście każdego dnia myślałam, co z mamą, ale powoli docierało do mnie, że ten człowiek jest toksyczny. To, że matka pokłóciła się z całą rodziną, że z byłym mężem stoczyła wojnę w sądzie i straciła niemal wszystkie kontakty z przyjaciółmi, mówiło wiele. To było kłamstwo Już miesiąc później zadzwoniła Anka, moja starsza siostra, i oznajmiła, że przyjeżdża do Polski i zatrzyma się u mamy, która sama poprosiła ją o pomoc. – Brzmiała okropnie, jakby była bardzo słaba. Mówiła, że z niczym sobie nie radzi, że jej ciężko. Będę jutro, a dziś… mogłabyś do niej podjechać i zobaczyć, co z nią? Bardzo się martwię. Wiem, że się do niej nie odzywasz, ale zrób to dla mnie. Przełknęłam dumę i razem z Pawłem pojechaliśmy do mamy. Podeszliśmy pod drzwi i nagle, przez uchylone okno, zobaczyliśmy, że mama popija winko i, nucąc pod nosem, wypakowuje zakupy. Chodzi, dźwiga i wygląda na zadowoloną. – Z niczym sobie nie radzi, co? – szepnął z przekąsem Paweł. – Jak na schorowaną panią, wygląda wyśmienicie. Wracamy do domu. Wieczorem opowiedziałam Ance o tym, co zobaczyliśmy. Była zaskoczona, ale jednak postanowiła przyjechać. Ponoć zastała mamę leżącą w łóżku, z miną cierpiętnicy. Skakała koło niej tydzień, aż któregoś dnia wróciła od nas wcześniej, niż planowała i zastała mamę radośnie rozmawiającą przez telefon i palącą papierosa na tarasie. Strasznie się wtedy pokłóciły. – Co za człowiek! – mówiła wzburzona, w wieczór przed wyjazdem. – To my wyłazimy ze skóry, żeby pomóc, a ona jakiś teatr odstawia. Przepraszam, że zrzuciłyśmy wszystko na was, aż mi głupio. Przyznam, że tak do końca ci nie wierzyłam… Oczywiście propozycja została stanowczo odrzucona, bo „nie będzie jej obcy chodził po domu”. Skoro tak, stwierdziłyśmy, to mama świetnie poradzi sobie sama. I miałyśmy rację. Ostatnio spotkałam jej sąsiadkę, która powiedziała, że mama bierze leki, ćwiczy i dobrze wygląda. I że jest na swoje córki śmiertelnie obrażona, bo zostawiłyśmy ją samą i schorowaną. Ale żadna z nas nie ma wyrzutów sumienia. Miłość i poczucie obowiązku, potrafią być niebezpiecznym narzędziem w rękach manipulanta… Michalina, 43 lata
„Kochanka męża zrobiła z mojego życia telenowelę. W internecie pokazuje, jak jedzą sobie z dziubków”
„Kiedy wychodziłam za mąż za Jacka niby wzorem wierności nie był, ale nie sądziłam, że będzie przyprawiał mi rogi tak jawnie, w ogóle się z tym nie kryjąc. To, co robią oboje z Jagodą jest po prostu obrzydliwe”.
Kiedy wychodziłam za mąż za Jacka niby wzorem wierności nie był, ale nie sądziłam, że będzie przyprawiał mi rogi tak jawnie, w ogóle się z tym nie kryjąc. To, co robią oboje z Jagodą jest po prostu obrzydliwe. Kochanka męża udostępnia zdjęcia z nim Jesteśmy małżeństwem od 3 lat, nie mamy dzieci. Więc nic nie stoi na przeszkodzie, abyśmy dostali rozwód. Nic, oprócz... wspólnej firmy. Póki co musimy się jakoś dogadywać, ale po rozwodzie nie chcę mieć z nim żadnego kontaktu. Tylko że podział takiej firmy wcale nie jest łatwy. Nie zamierzam oddawać swojego „dziecka”, pracowałam na to latami. Musiałabym więc odkupić od niego tę połowę udziałów, ale na to mnie jeszcze nie stać. Tymczasem Jagoda, kochanka mojego (jeszcze) męża już zaczęła obnosić się wszem wobec ze swoim nowym związkiem. Na portale społecznościowe wrzuca zdjęcia z nim i bezczelnie go oznacza. Nie mogę patrzeć na to w milczeniu, więc raz nawet skomentowałam ich słodką fotkę. Napisałam, że oboje nie mają za grosz klasy, ale tylko rozpętałam tym komentarzem burzę. Zaraz znalazły się obrończynie. Koleżaneczki Jagody zaczęły mi ubliżać, komentować mój wygląd, pozwoliły sobie niemal na wulgaryzmy. Nie zamierzam dyskutować na ich poziomie, więc zamilkłam. Ale od tamtej pory to ja nie mam życia. To ja ponoszę konsekwencje romansu Jacka Nigdy nie zwierzałam się rodzinie z naszych problemów małżeńskich. Ci, którzy znają Jacka, nie zadają głupich pytań, ale cała reszta... szkoda gadać. Moja mama, która uważa swojego zięcia niemal za przybranego syna, nie rozumie, o co w tym chodzi. Dopytuje, co takiego zrobiłam, że on się obściskuje z jakąś panną. Lepiej niech jego o to spyta! Moi znajomi też nie są lepsi. Niby z troską dzwonią i pytają co słychać, a wiadomo, że chcą się dowiedzieć jak najwięcej. A niby co ja mam innego zrobić? Zabronić tej jego Jagodzie wstawiać zdjęcia? Na co się powołam? Na to, że to mój mąż? Przecież od dawna się z nią prowadza i przestał się z tym kryć... Gdyby nie firma, już dawno bym się z nim rozwiodłam a tak zwlekam, bo muszę zebrać pieniądze, żeby się od niego uwolnić. Marta, 27 lat Czytaj także: „Miałam romans z facetem w wieku mojego ojca. Pochowałam nasze uczucie, bo bałam się plotek” „Zdradę męża odkryłam przez słoik śledzi. Już ja mu pokażę, co stracił, a potem puszczę go w samych skarpetkach” „Mąż marnował kasę na totolotka, ale nigdy nie wygrał. Gdy umierał, sfałszowałam kupon, by dać mu trochę radości”
„Mąż zmienił nasz dom w oborę. Całymi dniami gnije na kanapie, a ze mnie doi kasę”
„Kiedy pytam, czy w ogóle szuka nowej pracy, tylko burczy coś pod nosem. Twierdzi, że nie chce już robić tego, czym zajmował się do tej pory i nie ma pomysłu na to, co dalej”.
Ten stan trwa już rok. Nasze plany dotyczące ślubu stanęły w martwym punkcie z dwóch powodów. Po pierwsze: nie stać nas na wesele. Po drugie: ja nie wiem, czy w tej sytuacji chcę za niego wychodzić. Adrian nie wytrzymywał stresu w pracy Kiedy go poznałam, imponował mi tym, że mimo 27 lat do pracy chodził w garniturze, po mieście jeździł służbowym samochodem. Miałam go za ambitnego faceta, który wiele w życiu osiągnie. Sam nieraz wspominał, że chciałby założyć własny biznes, tymczasem pracował jako agent ubezpieczeniowy. Całkiem nieźle mu szło, praktycznie co miesiąc dostawał premię za wyniki. Szef był z niego zadowolony, a i Adrian przechwalał się, że mierzy dużo wyżej. Nie wiem, kiedy to wszystko zaczęło się sypać. Czy wtedy, gdy zawalił kilka spraw i nie wiedział, jak się z tego wyplątać? Potem było tylko gorzej. Brał zwolnienia lekarskie, urlopy na żądanie. Mówił, że to stres. Że dostał niemożliwe do zrealizowania cele. Niestety, jego nieobecność w pracy tylko pogarszała sytuację. Gdy nie pracował, tym bardziej nie mógł nadrobić zaległości. Adrian uznał, że to depresja Wydaje mi się, że naczytał się o depresji u mężczyzn i sam się zdiagnozował. Opowiadał mi o swoich kolegach z działu, którzy bez tabletek nie byli w stanie zwlec się z łóżka. Sam nigdy nie poszedł do specjalisty, odwiedzał tylko swojego lekarza rodzinnego. W końcu, kiedy lekarz odmówił wypisania kolejnego zwolnienia, Adrian musiał wrócić do pracy. Ale nie miał do czego. Zostawił niezałatwione sprawy, nie odbierał telefonów twierdząc, że tak z nim źle. Gdy stawił się w drzwiach firmy, jedyne, co otrzymał, to wypowiedzenie. Nie musiał nawet pracować na okresie wypowiedzenia. Przez 3 miesiące dostawał pensję za nic. A po 3 miesiącach, kiedy jego wypłata przestała przychodzić na konto, płynnie przeszliśmy do sytuacji, w której to ja utrzymuję nas oboje. Utrzymuję nas oboje I ten stan trwa do dziś. Płacę wszystkie rachunki, kupuję jedzenie. On czasem „pożyczy” stówkę od matki, ale wydaje te pieniądze na pizzę z dostawą, nie dokłada się więc do niczego. Kiedy pytam, czy w ogóle szuka nowej pracy, tylko burczy coś pod nosem. Twierdzi, że nie chce już robić tego, czym zajmował się do tej pory i nie ma pomysłu na to, co dalej. Planowaliśmy, że za 2 lata weźmiemy ślub. Mamy wybraną salę weselną, wpłaciliśmy kilka tysięcy zaliczki. To jedyne koszty, jakie ponieśliśmy, bo na wesele mieliśmy dopiero odkładać. Tymczasem wszystkie pieniądze idą na życie, bo on nie kwapi się, żeby poszukać sobie jakiegoś płatnego zajęcia. Bo tych darmowych ma mnóstwo: oglądanie telewizji, granie na komputerze. Ma co robić, gdy ja zasuwam w pracy. Szkoda tylko, że ten stan tak mu się spodobał, że ani myśli, aby to zmienić. Nina, 31 lat Czytaj także: „Spędziłam urlop w Tunezji z moim eks, bo szkoda mi było kasy. Trafiliśmy do jednego pokoju i tego samego łóżka” „Córka pomiatała mną, zamiast się opiekować. Dopiero w domu starości w końcu zaczęłam żyć godnie” „Za stary bohomaz po dziadku dostałem 100 tysięcy. Rodzina uznała, że mam się podzielić, ale nie dam im ani grosza”
„Narzeczony wyjechał za pracą, a ja mieszkałam z jego dysfunkcyjną matką. Byłam załamana i chciałam oddać córkę”
„Po drodze oglądałam się za siebie, czy nikt mnie nie widzi i nie idzie za mną. Okno życia znajdowało się jakieś 30 minut spacerem od domu. Z jednej strony spieszyłam się, by mieć to jak najszybciej za sobą, a z drugiej przecież nie chciałam jej stracić”.
Miałam 22 lata i nie zdałam nawet matury. W moim domu rodzinnym trwała jedna niekończąca się awantura o to, że ojciec pije, a matka znowu została bez środków na życie. Uciekałam do babci, bo tylko tam miałam trochę spokoju i mogłam się uczyć. Ale babcia zmarła kiedy miałam 16 lat. Wtedy zaczęły się wagary, znikanie z domu i ucieczka w towarzystwo, dla którego od szkoły ważniejsze było mieć się z nim napić i u kogo spać. Wszystko zawdzięczam ciotce Kiedy moje koleżanki kończyły liceum, ja żebrałam o uwagę u pierwszego lepszego kolesia, który powiedział, że jestem fajna. Za wszelką cenę szukałam akceptacji i za każdym razem on szybko się nudził, a ja zostawałam z niczym. Jedyną pracą, jaka dawała mi jakieś pieniądze, było nocne wykładanie towaru w markecie albo sprzątanie zaplecza. Gdyby nie moja ciotka, pewnie skończyłabym na jakiejś melinie i dalej wiodła życie, które prowadziło donikąd. To ona zaproponowała, żebym przyjechała do niej do miasta i tam poszukała pracy. Jej córka wyjechała na studia, a ona została w domu sama jak palec. Bardzo zależało jej na tym, żebym wyszła na ludzi i skończyła szkołę, choćby wieczorowo. Kiedy zamieszkałam u ciotki, załatwiła mi pracę w sklepie u swojej koleżanki. Każdy mój dzień wyglądał tak samo, od świtu do późnego popołudnia dźwigałam skrzynki z zaplecza, układałam towar, sprzątałam. Kiedy podczas pracy widywałam rodziny z dziećmi, wyobrażałam sobie, że kiedyś sama taką stworzę. Bez przemocy, awantur, alkoholu. O tym marzyłam, chociaż zupełnie nie wiedziałam, z jakimi kosztami wiąże się posiadanie dzieci i własnego mieszkania. Mieszkałam przecież kątem u ciotki, nie miałam żadnego wykształcenia ani perspektyw na poprawę swojego położenia. Nie miałam też nikogo, z kim mogłabym tę rodzinę stworzyć, chociaż tak bardzo brakowało mi miłości... Tomka poznałam w pracy Przywiózł towar w zastępstwie za kolegę, który złamał nogę. Zastępował go jeszcze przez kilka tygodni objeżdżając okoliczne sklepy, a my z czasem zakumplowaliśmy się. Podobnie jak ja, pochodził z przemocowej rodziny, szybko musiał się usamodzielnić i wyprowadzić. Wynajmował mieszkanie razem z kolegą dostawcą, łapiąc dorywcze prace, głównie na budowach, których w okolicy nie brakowało. Wiadomość o ciąży zaskoczyła nas oboje, chociaż podświadomie chyba liczyliśmy się z tym, że do tego dojdzie. Kiedy brzuch stał się widoczny, przyznałam się ciotce, a ona stwierdziła, że ma nadzieję, że ojciec tego dziecka stanie na wysokości zadania. Wiedziałam, co ma na myśli. Nie chciałam być dla niej ciężarem, zwłaszcza że czasem w weekendy wpadała do niej córka, wtedy ja ze spaniem lądowałam w pokoju gościnnym. Nie mogłam przecież dłużej u niej mieszkać, zresztą już od pewnego czasu miałam wrażenie, że moja obecność nie jest jej na rękę. Wiedziałam, że te marne grosze, które dokładam do czynszu nie starczają na wiele, a ciotka podupadła na zdrowiu i coraz więcej wydawała na leki. Kiedy powiedziałam Tomkowi, że muszę się wyprowadzić zaproponował, żebyśmy zamieszkali u niego. Zamieszkałam z matką Tomka Mieszkanie we trójkę w kawalerce, w dodatku w sytuacji, gdy wkrótce miało urodzić się dziecko to nierealny pomysł. Ale on nie miał na myśli kawalerki, którą wynajmował z kumplem, a jego rodzinny dom. Powiedział, że ojciec wylądował na odwyku, a z matką, choć czasem popija, można się dogadać. Tomek wyjechał do Anglii, żeby zarobić na dziecko, na nas i na jakiś kąt, który moglibyśmy wynająć dla naszej trójki. Tym bardziej, że zostałam praktycznie bez grosza, bo w sklepie, ze względu na swój stan, dłużej pracować nie mogłam. Myślałam, że łatwiej zniosę rozłąkę, ale czułam się okropnie. Pieniądze, które przysyłał wystarczały na skromne życie, ale moja relacja z jego matką okazała się trudniejsza, niż przypuszczaliśmy. Ciągle oskarżała mnie o kradzież, wmawiała, że z lodówki znikają jej produkty i to na pewno ja je zjadłam. Byłam już w 8 miesiącu ciąży, kiedy Tomek przestał się odzywać. Wiedziałam, że miał ciężką pracę i obawiałam się, że może tam kogoś poznać i już nigdy nie wrócić. Nie miałam z nim kontaktu, kiedy urodziła się nasza córeczka, nawet nie zdążyliśmy razem wybrać imienia. Zostałam całkiem sama Po powrocie ze szpitala wróciłam do zimnego domu, a na pomoc matki Tomka nie mogłam liczyć. Coraz częściej sypiała do południa, a nocami narzekała, że mała nie daje jej spać. Tomek obiecywał, że wróci do Polski, zanim mała się urodzi, tymczasem milczał. Nie widziałam innego wyjścia... Nie chciałam, żeby moje dziecko wychowywało się w domu pełnym awantur i alkoholu, choć przecież tak bardzo ją kochałam. Wierzyłam, że to właśnie ona odmieni moje życie. Nigdy wcześniej nie pomyślałabym, że stać mnie będzie na taki krok, a jednak to zrobiłam. Ubrałam małą najcieplej jak umiałam, owinęłam w kocyk, gdy spała. Pod kocyk włożyłam kartkę z imieniem. Napisałam „Hania”, włożyłam też swój medalik z grawerem, który jako dziecko dostałam na komunię. Tak, jakbym podświadomie próbowała ją jakoś oznaczyć, jakbym liczyła, że kiedyś będę chciała ją odnaleźć. Była 2:00 w nocy, kiedy wyszłam z nią z domu Po drodze oglądałam się za siebie, czy nikt mnie nie widzi i nie idzie za mną. Okno życia znajdowało się jakieś 30 minut spacerem od domu. Z jednej strony spieszyłam się, by mieć to jak najszybciej za sobą, a z drugiej przecież nie chciałam jej stracić... Działałam jednak jak w amoku, parłam przed siebie do celu. Na dworze było strasznie zimno, a ja zdjęłam swoją kurtkę, żeby bardziej opatulić Hanię. W końcu byłam na miejscu. Podeszłam do okna, upewniłam się, że śpi i pocałowałam jej maleńki, miękki policzek. Otworzyłam drzwiczki i położyłam w przygotowanym miejscu. Zrobiłam krok do tyłu, serce waliło mi jak oszalałe. Gdyby wtedy ktoś stanął obok mnie, jestem pewna, że też by je usłyszał. I wtedy otrzeźwił mnie jej płacz. To pewnie mój zimny pocałunek ją obudził albo fakt, że przestałam tulić ją do siebie... Stałam i patrzyłam, jak płacze, a serce pękało mi na milion kawałków. Bałam się, że ktoś nas usłyszy, ale chyba jeszcze bardziej bałam się tego, co chciałam zrobić. Szybko pochwyciłam ją w ramiona, przytuliłam jeszcze mocniej do siebie, a ona poczuła mój zapach i zaczęła się uspokajać. Miałam wrażenie, że jej oczy pytają: „Mamusiu, dlaczego chciałaś mnie zostawić?” Była za mała, żeby móc to zrozumieć. Szybko wróciłam z małą do domu, przewinęłam ją, nakarmiłam i razem usnęłyśmy. Rano odwiedziła nas położna środowiskowa żeby sprawdzić, czy wszystko w porządku. Pomogła mi przystawić ją do piersi, bo miałam z tym problemy. Powiedziała też, że powinien zbadać mnie lekarz, powiedziała, gdzie i kiedy udać się na szczepienie. Zauważyła, że warunki, w jakich mieszkamy, nie są odpowiednie dla takiego maluszka. Zapewne wyczuła woń alkoholu, która dobiegała z pokoju matki Tomka... Skierowała mnie do ośrodka pomocy społecznej, dostałam środki na zakup podstawowych rzeczy, ubranka, które ofiarował ktoś życzliwy i pieluszki. Kilka tygodni później w drzwiach stanął Tomek Przepraszał, że nie zdążył wrócić przed jej narodzinami, choć przecież tak się umawialiśmy. Okazało się, że na budowie miał wypadek, po którym długo dochodził do siebie. Jego pracodawca robił wszystko, by nie uznano jego winy, jednak ostatecznie musiał pokryć zarówno koszty leczenia jak i wypłacić odszkodowanie. Gdy pracował, wszystkie zarobione pieniądze odkładał, więc nie wrócił z niczym. Wynajęliśmy kawalerkę i zamieszkaliśmy razem. Było mi trudno odnaleźć się w nowej sytuacji i wiele razy wyrzucałam sobie, że nie zasługuję na to, by nazywać się matką. Bałam się, że zrobię coś złego sobie albo Hani, ale Tomek zauważył, że dzieje się coś złego. Wspierał nas we wszystkim, namówił na terapię. Od tamtych trudnych dni minęło już 10 lat. Wieczorowo skończyłam szkołę, zdałam maturę, a potem zrobiłam studium pedagogiczne. Pracuję jako pomoc w przedszkolu. Tomek pracuje jako kierowca ciężarówki. Czasem wyjeżdża w długie trasy ale nigdy nie wątpię, że do nas wróci. Jesteśmy rodziną. Wzięliśmy ślub i choć nie zawsze jest kolorowo mam rodzinę, o jakiej marzyłam. Nigdy nie powiedziałam Tomkowi o tamtej nocy i o tym, że niewiele brakowało, a popełniłabym największy błąd w swoim życiu. Dziś wiem, że miałam depresję poporodową. Gdyby nie głośny płacz Hani, dziś nie patrzyłabym, jak rośnie, jak uczy się wiersza na pamięć, zawiera przyjaźnie... To właśnie ten płacz sprawił, że wszystko potoczyło się inaczej. Czytaj także: „Narzeczony odwołał ślub, a kilka dni później okazało się, że jestem w ciąży. Zostałam sama z brzuchem i złamanym sercem” „Byłam wściekła, że moja 17-letnia córka jest w ciąży. Nie mogłam znieść myśli, że zostanę babcią” „Straciłam dziecko przez pijanego kierowcę. On wyszedł na wolność, a ja nadal tkwię w więzieniu, którym jest moje życie”
Dzień Świętego Patryka: czy znasz wszystkie symbole tego irlandzkiego święta?
Symbole Dnia Świętego Patryka to m.in. shamrock, czyli trójlistna koniczyna czy harfa Briana Śmiałego. 17 marca, czyli w Dzień Świętego Patryka, Irlandczycy zgodnie z tradycją ubierają się na zielono i piją barwione napoje. Tradycją jest także obecność charakterystycznego skrzata, za którego przebierają się mieszkańcy.
Symbole Dnia Świętego Patryka to przede wszystkim kolor zielony oraz trójlistna koniczyna, jednak jest ich znaczne więcej. Dzień Świętego Patryka to w Irlandii święto zarówno narodowe, jak i religijne. Obchodzone jest w rocznicę śmierci św. Patryka - patrona Irlandii. Święto to odbywa się 17 marca, nie tylko na Wyspach, ale także w innych krajach, w których popularna jest kultura celtycka, w tym również w Polsce, jednak to w Irlandii jest najbardziej popularne i obchodzone bardzo pompatycznie. Spis treści: Kim był św. Patryk? Shamrock Harfa Briana Śmiałego Leprechaun Krzyż św. Patryka Co się pije na św. Patryka? Kolor zielony i dzban Patryka Kim był św. Patryk? Święty Patryk pierwotnie nosił celtyckie imię Succat, w wieku 16 lat został uprowadzony i sprzedany do Irlandii jako niewolnik. Działo się to w I wieku, a obecny patron Irlandii z pasterza stał się kapłanem, następnie biskupem. Swoje dorosłe życie poświęcił ewangelizacji północnej, środkowej i zachodniej części wyspy. Wybudował wiele kościołów, a wg legend posiadał uzdrawiające moce. Miał też uwolnić Irlandię od plagi węży. Symbol Dnia Świętego Patryka: shamrock Shamrock to charakterystyczna trójlistna koniczyna, która jest chyba najpopularniejszym symbolem Irlandii. Choć nie znajduje się na fladze państwa, w Dniu Świętego Patryka wszyscy Irlandczycy, także ci mieszkający poza ojczyzną, przypinają sobie emblematy w kształcie koniczyny. Shamrock to symbol, którym chętnie posługują się firmy chcące podkreślić swoją przynależność do Irlandii, nosi go także Gwardia Irlandzka, gdzie jest on elementem odznaki obecnej na czapkach. Według znanej legendy św. Patryk miał posłużyć się trójlistną koniczyną do tego, by zobrazować tajemnicę Trójcy Świętej. Dzięki temu łatwiejsze miało stać się zrozumienie istoty obecności Boga w trzech osobach. Symbol Dnia Świętego Patryka: harfa Briana Śmiałego Harfa Briana Śmiałego, czyli złoty instrument ze srebrnymi strunami na niebieskim tle, to herb Irlandii. Ten symbol znajduje się także na rewersie irlandzkiej monety euro. Myśląc o harfie jako symbolu Dnia Świętego Patryka, zazwyczaj przywołuje się na myśl harfę, która miała należeć do irlandzkiego króla, Briana Śmiałego. Co ciekawe, instrument pochodzący z XIV wieku do dziś przechowywany jest w Trinity College w Dublinie. Harfa Briana Śmiałego już w 1207 roku pojawiła się na monetach angielskich, które były bite dla Irlandii. Dawniej harfa była instrumentem wyjątkowo popularnym w irlandzkich domach. Używali jej także bardowie, czyli celtyccy poeci, którzy przy dźwiękach harfy opowiadali ciekawe historie, gromadząc wokół wielu słuchaczy. Jako pierwszy harfy jako symbolu narodowego miał użyć król Henryk VIII w 1541 roku, umieszczając ją na herbie Królestwa Anglii. Do tego symbolu Irlandii i Dnia św. Patryka nawiązuje także słynny dubliński most im. Samuela Becketta. Jego kształt inspirowany jest właśnie tym instrumentem. Symbole Dnia Świętego Patryka: leprechaun Leprechaun to skrzat, który wg mitologii celtyckiej zamieszkuje Irlandię. Mma 70-90 cm wzrostu i nosi wysoki kapelusz oraz zielony kubraczek. Jeśli planujesz hucznie obchodzić Dzień Świętego Patryka, przyda ci się strój tego skrzata (chciałoby się powiedzieć: sympatycznego, lecz to nieprawda). Leprechauny mają wiedzieć, gdzie ukryty jest skarb (wg legendy garnek ze złotem znajduje się na końcu tęczy), ale za nic nie wyjawią tej tajemnicy. A jeśli powiedzą - skłamią. Skrzaty bywają za to pomocne w pracach domowych, jednak zdecydowanie częściej płatają figle. Są bogate i złośliwe. Krzyż św. Patryka: symbol Irlandii Kolejnym symbolem Dnia Świętego Patryka jest czerwony krzyż na białym polu. Jego ramiona przecinają się pod kątem prostym po przekątnej. Krzyż św. Patryka w latach 1820-1922 widniał na fladze Irlandii, skonstruowanej przez władze brytyjskie. Sam motyw krzyża św. Patryka widnieje do dziś na fladze Wielkiej Brytanii. Czerwony krzyż na białym tle pozostaje także flagą anglikańskiego Kościoła Irlandii. Dodatkowym symbolem Dnia św. Patryka jest charakterystyczny, lekko obły krzyż celtycki. Co się pije na św. Patryka? Oczywistym symbolem Dnia św. Patryka jest zielony kolor, widoczny absolutnie wszędzie. Nie tylko pod postacią przebrań uczestników obchodów, ale także tego, co w tym dniu spożywamy. Jedzenie i picie często jest specjalnie barwione, aby jeszcze bardziej podkreślić charakter święta. Zielony jest jednym z trzech kolorów obecnych na fladze Irlandii. Ma symbolizować katolików (pomarańczowy - protestantów, a biały - pokój między nimi). W Dniu Świętego Patryka, czyli 17 marca, kolor zielony dominuje na ulicach i w pubach, gdzie z okazji święta pije się nawet zielone piwo. Bardzo popularnym napojem jest także whisky. Mówi się, że wszechobecna tego dnia zieleń może być symbolem krajobrazu Irlandii. Symbol Dnia Świętego Patryka: dzban Patryka Inną tradycją dotyczącą obchodów Dnia Świętego Patryka jest picie whisky. To właśnie obowiązkową tego dnia szklankę whisky nazywa się „dzbanem Patryka”. Whisky nie musi być zielone, ale często jest dodatkowo barwione. Co ciekawe, szklanka whisky powinna być pełna. Wiąże się z tym tradycja, według której św. Patryk miał nastraszyć pewną karczmarkę, że jeśli nie będzie lała do pełna, w jej karczmie pojawią się potwory. Od tamtej pory miała pilnować, by nie uszczuplać miarki trunku. Treść artykułu została pierwotnie opublikowana 16.02.2021. Czytaj także: Dania na Dzień Świętego Patryka Życzenia na imieniny Patryka
Królowa Elżbieta II nie żyje. Wyjaśniamy, kto zostanie królem i kiedy odbędzie się pogrzeb
Królowa Elżbieta II zmarła w wieku 96 lat. Wyjaśniamy, jak wyglądają procedury na dworze po ogłoszeniu śmierci monarchini, takie jak data pogrzebu, ogłoszenie następcy oraz tradycje żałoby narodowej.
Królowa Elżbieta II nie żyje. Odeszła po południu 8 września 2022 w Balmoral. Była najdłużej panującą monarchinią Wielkiej Brytanii, a od października 2016 roku - najdłużej panującą głową państwa na świecie. Oprócz Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, była także królową 15 innych państw tzw. Wspólnoty Narodów. Następcą Elżbiety II zostanie książę Walii, Karol. Jednocześnie, będzie on najstarszym królem wstępującym na tron. „London Bridge is down”. Co się stanie po śmierci królowej? „The London Bridge” to nazwa oficjalnej procedury postępowania po śmierci królowej, o czym dobrze wiedzą już wnikliwi obserwatorzy serialu „The Crown”. Plan pogrzebowy dla księcia Edynburga nosił nazwę „Forth Bridge”, zaś księcia Walii - „Menai Bridge”. Zgodnie z ustaleniami, pierwszy o śmierci królowej został poinformowany jej prywatny sekretarz. To właśnie on o tym fakcie telefonicznie poinformował premier Wielkiej Brytanii, której rolą będzie wygłoszenie orędzia. Wiadomo też, kto ma udzielać wywiadów i komentarzy w radiu, telewizji i w prasie. Z ramówek brytyjskich stacji znikną programy rozrywkowe, a w siedzibie BBC zapłonie błękitne światło, które zapalane jest w przypadku katastrof narodowych, a także wtedy, gdy umiera członek rodziny królewskiej. Ton muzyki ma zostać zmieniony na bardziej poważny, a dziennikarze przygotują się do podania informacji. W szafkach redakcji BBC przygotowane są także ciemne garnitury i krawaty. Zgodnie z procedurą „The London Bridge”, książę Karol, jako następca tronu, ma objeżdżać kraj. Pojawi się w Walii i w Szkocji. Zgodnie z procedurą, wyznaczone do tego osoby wywiesiły na bramach królewskich rezydencji oświadczenie o śmierci królowej. Podobne komunikaty pojawiły się m.in. na bramach pałacu Buckingham oraz zamku Balmoral, w którym przebywała monarchini w ostatnich chwilach życia. Kiedy pogrzeb Elżbiety II? Pogrzeb monarchini ma odbyć się 9 dni po śmierci, a telewizja transmitująca ceremonię ma jeden zakaz: nie może robić zbliżeń twarzy rodziny królewskiej. W dniu pogrzebu o godzinie 9:00 zacznie bić Big Ben. Procedury dotyczące pogrzebu zostały określone w momencie wstąpienia Elżbiety na tron. Ceremonia pogrzebowa odbędzie się z pewnością w Katedrze Westminsterskiej. Na czas trwania żałoby narodowej flaga Wielkiej Brytanii powiewająca na maszcie Pałacu Buckingham zostanie opuszczona. Czytaj więcej o królowej Elżbiecie II: Jak zmieniała się królowa Elżbieta II? Jak wyglądała koronacja Elżbiety II? Szaty były tak ciężkie, że utrudniały poruszanie się Sekrety garderoby królowej Elżbiety II. Zagadka krzykliwych kolorów rozwiązana
„Mój mąż wyprowadził się do kochanki w Dzień Dziecka. Co za łajdak. Takiego >>prezentu<< nikt z nas się nie spodziewał"
„Zastanawiam się, co czuje kobieta, która sama jest matką i która z premedytacją wchodzi do łóżka żonatemu mężczyźnie. Przepraszam, to chyba było pani łóżko, do mojego domu nigdy nie będzie pani miała wstępu".
1 czerwca to taki radosny dzień, w którym dzieci cieszą się z prezentów, a rodzice biorą w pracy wolne, żeby zorganizować coś ekstra. Mój mąż nie musiał się wysilać. Niespodzianki, jaką wspólnie zgotowaliście naszym dzieciom, nie spodziewało się żadne z nich. Wyprowadził się do pani w Dzień Dziecka Kaja ma dopiero 4 lata, ale to nad wyraz mądra dziewczynka, jednak nawet średnio pojętne dziecko rozumie, że tata pakujący walizkę przy akompaniamencie płaczu mamy raczej nie wybiera się na wakacje. Tego dnia mieliśmy pójść na spacer, a potem na lody. To miało być miłe, rodzinne wyjście, na które ostatnio Piotrkowi wciąż brakowało czasu. SMS od pani wyjaśnił, na co go tracił. Bo z punktu widzenia czteroletniej córki i ośmiolatka randka z obcą dla nich i ich mamy kobietą to właśnie strata czasu. Czasu, który można było spożytkować w lepszy sposób. Zastanawiam się, co czuje kobieta, która sama jest matką i która z premedytacją wchodzi do łóżka żonatemu mężczyźnie. Przepraszam, to chyba było pani łóżko, do mojego domu nigdy nie będzie pani miała wstępu. Moje dzieci widziały panią tylko na zdjęciach, ale to chyba wystarczy, by wiedzieć, że jest ktoś, komu odbiera pani ojca. Bo dla nich tata z dnia na dzień przestał być tatą. Teraz jest kimś, z kim nie chcą rozmawiać nawet przez telefon. Lepszy kontakt mają z sąsiadem, i to jemu, przez płot, opowiadają, jakiej nowej sztuczki nauczył się pies. Nie będzie pani szczęśliwa, ja kiedyś będę Wierzę w to, że na to, by nauczyć się życia samotnej matki potrzeba czasu, ale kiedyś to przyjdzie. Pani chyba zdążyła już przećwiczyć, jak zorganizować tatusia dla swojej latorośli. Szkoda tylko, że obrzydliwy sposób, w jaki pani to zrobiła, przeczy zasadom, jakimi się w życiu kieruję. Nie zamierzam postępować tak samo, mam za dużo szacunku do siebie. Szkoda, że nawet mojemu mężowi go zabrakło. Wyjątkowo marny przykład dla dzieci, a zwłaszcza dla syna. Ale ja wychowam go dobrze, wychowam go tak, jak umiem bez pomocy jego ojca, za którego się wstydzę. I pani też powinna się wstydzić. Wstydzić i bać, bo wierzę, że karma wraca i to, co wyrządziliśmy złego innym, kiedyś wróci. Już pani współczuję. Nie ma pani żadnej pewności, że Piotrek za jakiś czas nie wyrządzi pani takiej samej krzywdy jak mnie. Kto wie, może nawet zechce wrócić do domu. Czy go przyjmę? Nie umiem odpowiedzieć. Nienawidzę pani, ale jego jeszcze nie przestałam kochać. Może właśnie wtedy przekona się pani, co mi wyrządziła. Ten list to forma terapii, którą poleciła mi psycholog. Nigdy go do pani nie wyślę, bo w nim nie chodzi o to, by zatruć pani życie. On ma uleczyć moje i moich dzieci. To, które dziś dzieli pani z moim mężem, mam totalnie gdzieś. Czytaj także:„Jadę na pierwsze wakacje ze swoim facetem i wstydzę się włożyć bikini. Nienawidzę swojego ciała”„Mój syn należy do społeczności LGBT. Przestańcie mówić mi, że nie jest człowiekiem”„Koledzy mojego faceta śmieją się, że jestem gruba i brzydka”
„Mój mąż zdradził mnie z sąsiadką, a ja mu wybaczyłam. Nie dziwię się, że wskoczył do łóżka innej. Byłam soplem lodu"
„Mama wytłumaczyła mi, że jeśli chłop nie dostaje w domu tego, czego potrzebuje, to uciech będzie szukał na mieście. To mądra kobieta i po latach sama przyznaję jej rację".
Wiem, że wiele wyzwolonych kobiet potępi to, co napiszę, ale ja nie żałuję, że przyjęłam Krzyśka. Chociaż zdradził mnie z sąsiadką, wiem, że miał powód, by nie dotrzymać mi wierności. Dzisiaj oboje doceniamy to, co mamy. Zaszłam w ciążę i straciłam ochotę na seks To było już prawie 15 lat temu. Mieliśmy po 35 lat, gdy okazało się, że jestem w ciąży. Kiedy wróciłam od lekarza, byłam skołowana. Tyle lat staraliśmy się o dziecko i nic z tego nie wychodziło, a kiedy przestałam wierzyć, że to się uda, zaszłam w ciążę. Przez pierwsze miesiące stresowałam się, czy z dzieckiem wszystko będzie w porządku, czy będzie zdrowe, w końcu nie byłam już dwudziestolatką. To było 9 miesięcy nerwów, tym bardziej że kiepsko się czułam. Krzysiek wiele razy starał się namówić mnie na seks, ale ja albo nie miałam ochoty, albo wykręcałam się bólem głowy. Tak naprawdę bałam się też, że może to zaszkodzić dziecku. Kiedy urodziła się Ania, też zwlekałam z powrotem do życia intymnego. Ciągle byłam niewyspana, więc kiedy malutka zasypiała, ja padałam na twarz. Kiedy Ania miała roczek, moja mama niefortunnie upadła i wymagała operacji biodra. Nie mam rodzeństwa, więc przyjęłam mamę pod swój dach, żeby móc zająć się nią po wyjściu ze szpitala. Krzysiek zdradził mnie z sąsiadką Krzysiek nie był specjalnie zadowolony, bo to oznaczało, że aby pobyć ze mną sam na sam, trzeba nie tylko pokonać moje zmęczenie, ale też wyczekać odpowiedni moment. Byłam zajęta mamą i Anią, która ząbkowała, zaczęła chodzić i była dosłownie wszędzie, a ja padałam na twarz. Po prostu po jakimś czasie nie wytrzymał napięcia i zdradził mnie z sąsiadką. To ona mi się przyznała, bo liczyła na to, że mi go odbije. Ale ja mu wybaczyłam i przyjęłam z otwartymi ramionami. Mama wytłumaczyła mi, że jeśli chłop nie dostaje w domu tego, czego potrzebuje, to uciech będzie szukał na mieście. To mądra kobieta i po latach sama przyznaję jej rację. Wiele nauczyła mnie ta bolesna lekcja. Doceniam to, że mam dobrego męża i wiem, że ból głowy nie może być moją wymówką. I wreszcie on nie musi żebrać o seks ani szukać go gdzie indziej. Czytaj także: „Mirek mnie zdradzał, więc byłam pewna, że Artur robi to samo. Przez moją zazdrość rozpada się moje kolejne małżeństwo” „Zdradziłam męża na wyjeździe integracyjnym. Teraz boję się, że zazdrosna koleżanka powie o wszystkim Jarkowi” „Nie chciałam zostawić męża i rodziny, by uciec z kochankiem. Straciłam za to ich wszystkich…”
„Rozwiedliśmy się 3 lata temu, a teraz były mąż błaga o kolejną szansę. Już trzecią... Mówi, że się wyszalał”
„Czarek zaczął mnie zdradzać - najpierw z sąsiadką, potem z koleżanką z pracy. Po kilku latach powiedziałam dość, ale teraz znowu sobie o mnie przypomniał”.
Nasze małżeństwo było szczęśliwe może przez rok. Potem Czarek zaczął mnie zdradzać - najpierw z sąsiadką, potem z koleżanką z pracy. Po kilku latach powiedziałam dość, ale teraz znowu sobie o mnie przypomniał. Zdradzał mnie bez wyrzutów sumienia Czarek nigdy nie był typem wiernego męża. Właściwie jeszcze podczas naszego wesela flirtował z moją kuzynką. Komplementował jej figurę, wypracowaną na siłowni muskulaturę. Potem było coraz gorzej. Na spotkaniach w większym gronie zawsze brylował, na imprezach podrywał dziewczyny kumpli, a ja robiłam dobrą minę do złej gry. Byliśmy rok po ślubie kiedy przyłapałam go na zdradzie. Wcześniej wróciłam od siostry, zastałam naszą sąsiadkę wychodzącą z łazienki w moim szlafroku. Już wtedy pokazałam mu drzwi, ale ostatecznie mu wybaczyłam. Najwyraźniej jednak niewiele to dało, bo szybko znalazł sobie kolejną odskocznię od życia małżeńskiego. Tym razem romans ukrywał lepiej, bo spotykał się z koleżanką z pracy. Dopiero kiedy sama doniosła mi o tym, że zamierza o niego walczyć zrozumiałam, że naszego małżeństwa już nie da się uratować. Wystąpiłam o rozwód z jego winy Miałam dość bycia zdradzaną żoną i wystąpiłam o rozwód. W sądzie Czarek najpierw udawał skruszonego i prosił, bym dała mu jeszcze jedną szansę, bo chce naprawić swój błąd i ratować nasz związek. Potem zmienił front i zaczął przekonywać, że to wszystko przeze mnie. Że ja jestem winna jego zdrad, bo byłam oziębła, zmęczona, nie tak rozrywkowa i towarzyska jak on. A on tego potrzebował. Po rozwodzie poczułam ulgę. Ledwo przekroczyłam trzydziestkę, wiele moich koleżanek dopiero planowało swoje śluby, więc i ja miałam nadzieję, że szybko się otrząsnę i poznam kogoś porządnego. Od czasu tamtych doświadczeń coraz częściej myślę, że już zawsze będę sama. Tęsknię za bliskością, a właściwie tęsknię za... Czarkiem. Ale nie tym niewiernym mężem, ale Czarkiem, którego poznałam. Wpatrzonego we mnie, zawsze mającego dla mnie czas, uwagę. Od czasu do czasu spotykam się z byłym mężem Po rozwodzie był czas, że rzuciłam się w wir rozrywkowego życia. Wychodziłam na imprezy do klubów, zapisałam się na siłownię, żeby w końcu wyglądać tak, jak kobiety, z którymi zdradzał mnie mój mąż. Kiedyś wpadliśmy na siebie przypadkiem, a potem zaczęliśmy umawiać się coraz częściej. Raz wylądowaliśmy w łóżku, ale obiecałam sobie wtedy, że ta chwila słabości już się nie powtórzy. Nie wierzę, że zmienił się, chociaż twierdzi, że zrozumiał swoje błędy i już się wyszalał. Coraz częściej nalega, bym dała mu kolejną szansę. To byłaby już trzecia. A ja nie wiem, czy w końcu nie ulegnę. Nie chcę być wiecznie sama i zostać starą panną. Chciałabym mieć rodzinę, dzieci. Jeśli teraz nie zdecyduję się na związek, będzie już na to za późno. Czytaj także: „Narzeczona odeszła do innego, bo byłem dla niej nudziarzem bez perspektyw. Po kilku miesiącach błagała o wybaczenie” „Zaszłam w ciążę jako 16-latka. Mój syn jest o tydzień starszy od… mojej siostry” „Teściowa nie akceptuje mnie, bo nie mogę mieć dzieci. Najchętniej wyswatałaby mojego męża z kimś innym”
„Moja żona, niespełniona lekkoatletka, zmuszała córkę do treningów. Niewiele brakowało, a doszłoby do tragedii”
Zaczęło się bardzo niewinnie. Gdy Karina skończyła dziesięć lat, Iwona oświadczyła, że zapisuje ją do miejscowego klubu sportowego, do sekcji lekkoatletycznej.
Nigdy nie spierałem się z żoną na temat wychowywania Kariny. Nie miałem powodu. Iwona zawsze była cudowną matką. Poświęcała małej mnóstwo czasu i uwagi. Ja po powrocie z pracy marzyłem tylko o tym, by uwalić się przed telewizorem lub położyć spać. A ona? Bawiła się z córką, czytała jej bajki, rozmawiała, pomagała w szkole. Żona dobrze zajmowała się córką Przez pierwsze lata życia Karina miała naprawdę szczęśliwe dzieciństwo, pełne miłości, beztroski i radosnej zabawy. Ale potem wszystko się zmieniło. Zacznę od tego, że żona była swego czasu świetną lekkoatletką. A dokładniej mówiąc, sprinterką. Nie znaliśmy się jeszcze wtedy, ale od jej przyjaciół słyszałem, że miała szansę dostać się do kadry narodowej juniorów. To było jej największe marzenie. Niestety, tuż przed bardzo ważnymi zawodami miała ciężki wypadek na rowerze. Koszmarnie się potłukła i połamała. Na szczęście jakoś się z tym pogodziła. Gdy się poznaliśmy, była pilną studentką rachunkowości planującą otworzyć własne biuro księgowe. Wypadek sprawił, że żona nie zrobiła kariery sportowej Nawet nie wspominała o swoich dawnych sukcesach sportowych. Byłem pewien, że marzenia o karierze sprinterskiej zupełnie wywietrzały jej z głowy. Okazało się jednak, że nie do końca. Zaczęło się bardzo niewinnie. Gdy Karina skończyła dziesięć lat, Iwona oświadczyła, że zapisuje ją do miejscowego klubu sportowego, do sekcji lekkoatletycznej. – Chcesz, żeby poszła w twoje ślady? – zachichotałem głupio. – A nawet jeśli tak, to co? Nie podoba ci się? – podniosła głos. – Spokojnie, podoba się. I to bardzo. Pod warunkiem, że ona tego chce. – Oczywiście, że chce. Rozmawiałam z nią. Jest zachwycona. Powiedziała nawet, że będzie lepsza ode mnie. – Jeśli tak, to w porządku. Cieszyłem się, że córka zamierza zająć się sportem Wszyscy wokół mówili, że dzieciaki za mało się ruszają, zbyt dużo czasu spędzają przy komputerze. Pomyślałem, że jak Karina pobiega z innymi dziećmi, to jej tylko na zdrowie wyjdzie. Karina zaczęła chodzić na treningi. Najpierw dwa razy w tygodniu, potem już codziennie. Wracała z nich tak zmęczona, że nie miała siły ani ochoty robić nic innego. Nieraz widziałem, jak zasypia nad lekcjami. – Słuchaj, za dużo tych treningów. Myślałem, że to będzie tylko zabawa. A mała wygląda tak, jakby miała zaraz paść trupem. To nienormalne – powiedziałem do żony. Aż podskoczyła. – Co ty za bzdury opowiadasz?! Bez ciężkiej pracy nie ma wyników. A poza tym, Karinka uwielbia trenować, prawda? – spojrzała na córkę. Ta skwapliwie przytaknęła… Wyglądało na to, że bieganie rzeczywiście sprawia jej olbrzymią radość. Mijały kolejne miesiące. Córka zaczęła wyjeżdżać na zawody lekkoatletyczne, odnosić pierwsze sukcesy. Żona zostawiała biuro na głowie pracowników i jeździła z nią na wszystkie zawody. Kiedy Karina wygrywała, promieniała szczęściem i pękała z dumy. Gdy zajmowała dalsze pozycje, wpadała w złość. Gdy Karina zajęła niższe miejsce, żona wpadała w złość – Dlaczego tak wrzeszczysz na nasze dziecko? – naskoczyłem na nią, gdy znowu zmyła córce głowę za słabszy wynik. – Wcale nie wrzeszczę, tylko motywuję do jeszcze większego wysiłku. Karina marzy, by biegać w przyszłości najszybciej na świecie. Jeśli nie będzie się starać, nigdy tego nie osiągnie – odparła. Jesienią ubiegłego roku córka pojechała na zawody dla juniorów młodszych. Choć była murowaną faworytką, zajęła dopiero szóste miejsce. Żona była wściekła. – Pobiegła na pół gwizdka! Nie rozumiem, dlaczego?! Przecież nie raz mówiłam jej, że jeśli chce wygrywać, musi dawać z siebie wszystko. A ona sobie spacerek na bieżni zrobiła! Aż żal było patrzeć… – opowiadała wzburzona. – Słuchaj, a może ona nie chce już biegać i bić rekordów? – wpadłem jej w słowo. – Co ty opowiadasz! To niemożliwe! Nie ma wspanialszego uczucia niż to, gdy stoi się po wygranym biegu na najwyższym stopniu podium i słucha Mazurka Dąbrowskiego! – prawie krzyknęła. To chyba wtedy przyszło mi do głowy, że córka spełnia marzenia mamy, a nie swoje. Ta myśl nie dawała mi spokoju. Chciałam zapytać o to Karinę, ale jakoś nie było okazji. Gdy tylko zaczynałem temat, pojawiała się żona i ucinała dyskusję. – Tato, tak naprawdę to nienawidzę tego biegania. Jak mam iść na trening, niedobrze mi się robi – wyznała córka. Córka wcale nie chciała biegać – O Boże, dlaczego nie powiedziałaś o tym wcześniej?! – Mówiłam. Mamie. Ale ona od razu na mnie nawrzeszczała. Stwierdziła, że mam to we krwi, że nie pozwoli zmarnować mi talentu. I jeżeli zrezygnuję, będzie bardzo, ale to bardzo zawiedziona. Więc siedziałam cicho, bo chciałam ją zadowolić. Ale już nie mogę… – prawie płakała. – W porządku, gdy tylko mama wróci, porozmawiam z nią. Koniec z treningami – przytuliłem córkę. – Naprawdę? Jesteś kochany! – ucieszyła się, ale zaraz znowu posmutniała. – Mama się wścieknie… – Może nie będzie aż tak źle. A jeśli nawet… Nie martw się, biorę to na siebie. Nie pozwolę, żebyś dłużej się męczyła – zapewniłem gorąco. Było tak, jak spodziewała się Karina. Żona wpadła w szał. Nie chciała słuchać żadnych argumentów. Krzyczała tylko, że córka ma talent, wielką karierę przed sobą. Dlatego nigdy nie pozwoli na to, by zrezygnowała z treningów. – Dopóki ja żyję, będzie biegać. I przestań mieszać jej w głowie, bo pożałujesz! – wrzasnęła na koniec i, zanim zdążyłem coś odpowiedzieć, zamknęła się w sypialni. Po starciu z żoną poszedłem do pokoju córki. Leżała na łóżku. Była załamana.– Wszystko słyszałaś – westchnąłem. – Wiedziałam, że tak będzie… Mama nigdy nie odpuści – powiedziała smutno. – A tam… Przegraliśmy jedną bitwę, ale nie wojnę. Jutro wieczorem jeszcze raz porozmawiam z mamą – próbowałem się uśmiechnąć. – Dzięki, ale to bez sensu. Zrobi ci tylko jeszcze większą awanturę – westchnęła. – Ale… Tato, możesz już iść? Jestem bardzo zmęczona – poprosiła. Wyszedłem, bo co miałem zrobić? Nie wiedziałem, jak ją pocieszyć, dodać otuchy. Karina miała w szkole wypadek Następnego dnia od rana miałem w pracy urwanie w głowy. Właśnie szykowałem się do spotkania z klientem, gdy zadzwonił telefon. Żona. Krzyknęła, że Karina miała w szkole wypadek i że mam natychmiast przyjechać do szpitala. Byłem na drugim końcu miasta, więc droga zajęła mi prawie godzinę. Gdy dotarłem na miejsce, Iwona już na mnie czekała. – Co z Kariną?! – Ma strzaskaną lewą stopę i kość piszczelową. Prawdopodobnie czeka ją operacja. Na razie robią jej badania – odparła. – Boże… Szczerze mówiąc, bałem się, że będzie coś gorszego – odetchnąłem. – Coś gorszego?! Czy ty wiesz, co mówisz?! To może oznaczać koniec jej kariery sportowej! – Że co? – nie mogłem uwierzyć, że myśli o tym w takiej chwili. – Taka kontuzja to bardzo poważna sprawa, przecież… – Wiesz, jak doszło do wypadku? – przerwałem jej – Podobno ciężka, metalowa szafka spadła jej na nogę. – Trzeba to będzie wyjaśnić… – No jasne! Jeszcze dziś poszukam porządnego adwokata. – Ale po co? – Pozwę szkołę do sądu, o odszkodowanie. Pieniądze nam się teraz bardzo przydadzą. Jeśli Karinka będzie miała najlepszych rehabilitantów i będzie ciężko pracować, to być może wróci na bieżnię – rozmarzyła się. Tamtego dnia nie rozmawiałem z córką. Karinie podano silne środki nasenne i przeciwbólowe, więc chyba nawet nie wiedziała, że stałem przy jej łóżku. Postanowiłem więc wrócić do pracy. Właśnie zbierałem się do wyjścia, gdy zadzwonił telefon. Tym razem był to dyrektor szkoły. Prosił, żebyśmy przyjechali do niego z żoną. Prosiłem, żeby się powstrzymała, że lepiej najpierw spokojnie porozmawiać, poznać fakty, ale nie chciała o tym słyszeć. Gdy podjechaliśmy pod szkołę, byłem pewien, że za chwilę rozpęta się prawdziwa burza. Okazało się, że Karina sama doprowadziła do wypadku Na początku moje przypuszczenia się sprawdziły. Iwona nie przebierała w słowach. Nie będę powtarzał, co dokładnie krzyczała, bo do dziś mi za nią wstyd. W każdym razie dyrektor przez dłuższą chwilę słuchał jej w spokoju, ale końcu stracił cierpliwość. – Czy może pani na chwilę zamilknąć? Chciałbym coś wyjaśnić – przerwał jej. – Nie mam ochoty pana słuchać! – nastroszyła się. – Proszę tylko o pięć minut. Potem będzie mogła pani krzyczeć do woli – odparł. Postanowiłem się wtrącić. – Niech pan mówi, żonie dobrze zrobi, jak przez chwilę pomilczy i ochłonie – powiedziałem. Iwona spojrzała na mnie ze złością, ale posłusznie zamknęła buzię. – Jakiś czas temu założyliśmy w naszej szkole monitoring. Kamery są zamontowane między innymi w szatni, a więc tam, gdzie wydarzył się wypadek Kariny… O niektórych uczniowie wiedzą, o niektórych nie…– zaczął. – Czyli wszystko się nagrało? – wpadła mu w słowo moja żona. – Tak – skinął głową. – Świetnie! Będzie kolejny dowód w sądzie. Jak się trzyma w szkole stare, niestabilne i niebezpieczne meble, to trzeba płacić – nie kryła satysfakcji. Dyrektor jednak wcale nie wyglądał na zmartwionego. Wręcz przeciwnie, uśmiechnął się pod nosem. – Owszem, dowód jest. Ale na to, że z szafką było wszystko w porządku. I nikt w szkole nie zawinił. – Jak to? Nie rozumiem – teraz to ja nie wytrzymałem. – Może najlepiej będzie, jak państwo sami zobaczą – odwrócił monitor w naszą stronę. To, co potem zobaczyłem na ekranie, zmroziło mi krew w żyłach. Okazało się, że Karina sama doprowadziła do wypadku. Na nagraniu widać było wyraźnie, jak schodzi po schodach do szatni, rozgląda się, czy nikt jej nie obserwuje, obejmuje szafkę, próbuje ją przewrócić, a gdy ta zaczyna w końcu padać, podstawia nogę. A potem zwija się z bólu i krzyczy. – O Boże, dlaczego ona to zrobiła? – wyrwał mnie z osłupienia głos żony. Spojrzałem na nią. Była biała jak ściana. – No właśnie? Ma jakieś kłopoty z nauką? Chciała iść na dłuższe zwolnienie lekarskie? – dopytywał się dyrektor. – Nie. Po prostu nie chce już dłużej biegać – powiedziałem z trudem. – Przepraszam, ale teraz to ja nie rozumiem – patrzył na mnie zdumiony. – Jutro to panu wyjaśnię. Przysięgam. A na razie muszę porozmawiać z żoną – odparłem i wyszedłem z gabinetu. Iwona poszła za mną. Bez słowa sprzeciwu. Myślałem się, że będzie się ze mną wykłócać, ale nie. Płakała jak bóbr. Nie chciałem awanturować się przed szkołą, zamierzałem poczekać z tym do powrotu do domu. Ale ogarnęła mnie taka wściekłość, że nie wytrzymałem. Napadłem na żonę jeszcze na parkingu. Spodziewałem się, że będzie się ze mną wykłócać, protestować, zaprzeczać. Ale nie. Stała i płakała jak bóbr. Zrobiło mi się jej trochę żal. – Zmądrzałaś wreszcie? Zrozumiałaś, że nasza córka nie chce być najlepszą sprinterką na świecie? – zapytałem już trochę spokojniej. – Taaaak… – wychlipała. – To w porządku. Nie rycz już. Teraz jest najważniejsze, żeby Karina wróciła do zdrowia. I pamiętaj, ani słowa o treningach i sportowej karierze, bo jak Boga kocham… – Ani słowa! Przysięgam! – podniosła dwa palce. Od tamtego czasu minął miesiąc. Karina czuje się już całkiem nieźle. Jeszcze trochę i stanie na własnych nogach. Iwona wreszcie zrozumiała, jaką krzywdę wyrządziła Karinie Rozmawialiśmy z nią o wypadku. Początkowo twierdziła, że to było nieszczęśliwe zdarzenie. Dopiero gdy opowiedzieliśmy jej o nagraniu, wyznała prawdę. – Nie chciałam biegać i nie chciałam, żebyście się o to bieganie kłócili. Więc postanowiłam sama rozwiązać problem. Mama skończyła karierę przez kontuzję. Miałam nadzieję, że mnie też się uda – wyznała. Nie jestem beksą, ale wtedy rozryczałem się jak mały dzieciak. Czytaj także: „Myślałam, że małżeństwo moich dziadków było idealne. Babcia przez całe życie skrywała przed nami tajemnicę…” „Moja matka ukrywała, że jest śmiertelnie chora. Wydało się, gdy umarła i musiałam zająć się przyrodnim rodzeństwem” „Rok kręciłem się obok niej, bo byłem zbyt nieśmiały, by zrobić pierwszy krok. Zrobiła to za mnie… jej matka”