„Czułam się jak służąca własnej matki, a ona mi nigdy nie podziękowała. W końcu dałam jej nauczkę”
„Opowiadałam, że mama nikogo nie słucha, że się zaniedbuje. I w ogóle, że jest chodzącym utrapieniem, a celem jej życia stało się zadręczanie mnie. Siostry mi nie wierzyły, a matka wciąż robiła swoje. Mijały tygodnie, a ona wciąż się o wszystko wykłócała”.
Matka siedziała na kanapie, obrażona na cały świat. Ignorując jej fochy, cierpliwie wypakowywałam zakupy z lnianych toreb i układałam je na półkach. – Potrzebujesz czegoś jeszcze? – Nie. – W takim razie wracam do domu. Nie dziękuj, nie ma za co – powiedziałam tylko i wyszłam. Pomagałam mamie Całą drogę zastanawiałam się, czemu ja to w ogóle znoszę? Dlaczego pozwalam się tak traktować, mimo że w ramach wdzięczności ciągle wysłuchuję, jak to ja nic nie potrafię. Ale to była moja mama. I to stwierdzenie zawsze kończyło moje rozważania. „Przecież jej nie zostawię”, powtarzałam sobie raz za razem. – Jak tam u mamusi? – zapytał Paweł, gdy wróciłam do domu. – Obrażona, nie odzywa się do mnie. Miałam zrobić zakupy gdzie indziej. No i licznik mieli jej wymienić w czwartek, a umówiłam wymianę na piątek. – A co za różnica, przecież mamusia to rencistka i tak siedzi cały czas w domu? Chyba nie muszę wyjaśniać, że mój mąż nie znosił swojej teściowej. Bardzo się starał być miły i pomocny, nigdy jej niczego nie odmawiał, ale ona zaczęła to perfidnie wykorzystywać. Zbuntował się jakieś półtora roku wcześniej. Mąż się złościł – Paweł, kupiłam farbę, wałki są w piwnicy. Pomalujesz mi pokój w poniedziałek – oznajmiła moja matka. – W poniedziałek zaczynam urlop. – Właśnie dlatego termin jest idealny. – Mamy już plany. Dlaczego nie zapytałaś wcześniej, może byśmy się jakoś dogadali – powiedziałam z wyrzutem. – Skoro to dla was problem, to łaski bez. Poproszę kogoś innego – odparła urażona i zamknęła się w sypialni. Zabraliśmy swoje rzeczy i wyszliśmy bez pożegnania. W aucie Paweł odezwał się tylko raz. – Pomaluję jej ten cholerny pokój, ale to będzie ostatnia rzecz, jaką robię. Ona już zapomniała o słowach, proszę i dziękuję. Jej się wszystko należy, a my jesteśmy służącymi. Koniec z tym. Rób, co chcesz, ale moja dobroć się skończyła. Jak powiedział, tak zrobił. Pojechał do teściowej, pomalował pokój, później wszystko posprzątał i poustawiał meble. – Gotowe, wedle życzenia – powiedział przed wyjściem. – Ty i to twoje poczucie humoru! – odparła rozbawiona pani na włościach. – No, teraz to ja rozumiem, schludnie i czysto. Jak jutro przyjedziecie z Miśką, to byście ogródek skosili, tak brzydko już zarósł. Wrócił do domu wściekły Podałam obiad i czekałam, co powie. – Jak poszło u mamy? – Cudownie, jaśnie pani chyba zadowolona. Otrzymałem dyspozycję o jutrzejszym koszeniu ogrodu. Myślisz, że usłyszałem, chociaż „dziękuję”? Od tamtej pory Paweł odwiedzał teściową wyłącznie, jeśli była jakaś ważna okazja – urodziny czy święta. A i wtedy mało z nią rozmawiał, ale nie miałam do niego o to pretensji. Wiedziałam, że jej roszczeniowe podejście prędzej czy później odstraszy każdego normalnego człowieka. Zanim moi rodzice się rozwiedli, w domu ciągle rozgrywały się dantejskie sceny, więc ojciec na całe dnie znikał. Później, gdy już mieszkałyśmy z mamą same, wciąż dochodziło między nami do zgrzytów. Moja radość trwała krótko, bo mama zaczęła chorować. Początkowo wydawało nam się, że radzi sobie nieźle. Dom nie był duży, piec miał podajnik, który jeździliśmy uzupełniać raz w tygodniu, tak samo często robiliśmy jej jakieś większe zakupy. Matka podupadła na zdrowiu Tylko że to nie choroba była największym problemem, a charakterek mojej matki. – Wyniki masz coraz gorsze. Miałaś o siebie dbać. – Już ja wiem, co miałam. Wszystko robię tak, jak lekarz kazał – kłamała. Mijały tygodnie, a moja matka wciąż się o wszystko wykłócała Tydzień wcześniej znalazłam niewykorzystane recepty, a kupione przeze mnie tabletki były nienaruszone. Tak jak wałek i mata do ćwiczeń zaleconych przez fizjoterapeutę, wciąż owinięte oryginalną etykietą ze sklepu. Obie moje siostry mieszkają w Berlinie, więc telefonicznie albo przez internet regularnie zdawałam im relację z „postępów” w kuracji. Opowiadałam, że mama nikogo nie słucha, że się zaniedbuje. I w ogóle, że jest chodzącym utrapieniem, a celem jej życia stało się zadręczanie mnie. Siostry mi nie wierzyły, a matka wciąż robiła swoje. Mijały tygodnie, a ona wciąż się o wszystko wykłócała. Byłam już zmęczona – Musisz zmienić dietę i brać leki. Twój kardiolog podkreślił, że jak nie zmienisz trybu życia, to się pożegnasz ze światem. – Mówił też, że nie powinnam się denerwować, a ty mnie właśnie denerwujesz – oznajmiła wyniośle. – Kupiłaś mi ten chleb, o który prosiłam? – Nie! I nie prosiłaś, tylko wydałaś rozkaz! Kupiłam ci pełnoziarnisty, bo jest zdrowszy niż ten cholerny tostowy! I kupiłam ci tabletki, które masz brać! – wrzasnęłam, zabrałam torebkę i wyszłam. Przepłakałam cały wieczór, nie mogłam się uspokoić. Miałam dość ciągłego niezadowolenia i pretensji. Bycia tą najgorszą, mimo że to ja stale się nią opiekowałam. Dotarłam do granicy wytrzymałości. Zadzwoniłam do sióstr i oznajmiłam, że teraz ich kolej na bycie chłopcem na posyłki. Teraz one niech się zajmą naszą mamą, a jak to zrobią, to już ich problem. Ja natomiast wróciłam do normalnego trybu życia. Po pracy spędzałam czas z mężem i przyjaciółmi. W końcu miałam chwilę, żeby odetchnąć, poczytać, zająć się domem. Oczywiście każdego dnia myślałam, co z mamą, ale powoli docierało do mnie, że ten człowiek jest toksyczny. To, że matka pokłóciła się z całą rodziną, że z byłym mężem stoczyła wojnę w sądzie i straciła niemal wszystkie kontakty z przyjaciółmi, mówiło wiele. To było kłamstwo Już miesiąc później zadzwoniła Anka, moja starsza siostra, i oznajmiła, że przyjeżdża do Polski i zatrzyma się u mamy, która sama poprosiła ją o pomoc. – Brzmiała okropnie, jakby była bardzo słaba. Mówiła, że z niczym sobie nie radzi, że jej ciężko. Będę jutro, a dziś… mogłabyś do niej podjechać i zobaczyć, co z nią? Bardzo się martwię. Wiem, że się do niej nie odzywasz, ale zrób to dla mnie. Przełknęłam dumę i razem z Pawłem pojechaliśmy do mamy. Podeszliśmy pod drzwi i nagle, przez uchylone okno, zobaczyliśmy, że mama popija winko i, nucąc pod nosem, wypakowuje zakupy. Chodzi, dźwiga i wygląda na zadowoloną. – Z niczym sobie nie radzi, co? – szepnął z przekąsem Paweł. – Jak na schorowaną panią, wygląda wyśmienicie. Wracamy do domu. Wieczorem opowiedziałam Ance o tym, co zobaczyliśmy. Była zaskoczona, ale jednak postanowiła przyjechać. Ponoć zastała mamę leżącą w łóżku, z miną cierpiętnicy. Skakała koło niej tydzień, aż któregoś dnia wróciła od nas wcześniej, niż planowała i zastała mamę radośnie rozmawiającą przez telefon i palącą papierosa na tarasie. Strasznie się wtedy pokłóciły. – Co za człowiek! – mówiła wzburzona, w wieczór przed wyjazdem. – To my wyłazimy ze skóry, żeby pomóc, a ona jakiś teatr odstawia. Przepraszam, że zrzuciłyśmy wszystko na was, aż mi głupio. Przyznam, że tak do końca ci nie wierzyłam… Oczywiście propozycja została stanowczo odrzucona, bo „nie będzie jej obcy chodził po domu”. Skoro tak, stwierdziłyśmy, to mama świetnie poradzi sobie sama. I miałyśmy rację. Ostatnio spotkałam jej sąsiadkę, która powiedziała, że mama bierze leki, ćwiczy i dobrze wygląda. I że jest na swoje córki śmiertelnie obrażona, bo zostawiłyśmy ją samą i schorowaną. Ale żadna z nas nie ma wyrzutów sumienia. Miłość i poczucie obowiązku, potrafią być niebezpiecznym narzędziem w rękach manipulanta… Michalina, 43 lata
„Kochanka męża zrobiła z mojego życia telenowelę. W internecie pokazuje, jak jedzą sobie z dziubków”
„Kiedy wychodziłam za mąż za Jacka niby wzorem wierności nie był, ale nie sądziłam, że będzie przyprawiał mi rogi tak jawnie, w ogóle się z tym nie kryjąc. To, co robią oboje z Jagodą jest po prostu obrzydliwe”.
Kiedy wychodziłam za mąż za Jacka niby wzorem wierności nie był, ale nie sądziłam, że będzie przyprawiał mi rogi tak jawnie, w ogóle się z tym nie kryjąc. To, co robią oboje z Jagodą jest po prostu obrzydliwe. Kochanka męża udostępnia zdjęcia z nim Jesteśmy małżeństwem od 3 lat, nie mamy dzieci. Więc nic nie stoi na przeszkodzie, abyśmy dostali rozwód. Nic, oprócz... wspólnej firmy. Póki co musimy się jakoś dogadywać, ale po rozwodzie nie chcę mieć z nim żadnego kontaktu. Tylko że podział takiej firmy wcale nie jest łatwy. Nie zamierzam oddawać swojego „dziecka”, pracowałam na to latami. Musiałabym więc odkupić od niego tę połowę udziałów, ale na to mnie jeszcze nie stać. Tymczasem Jagoda, kochanka mojego (jeszcze) męża już zaczęła obnosić się wszem wobec ze swoim nowym związkiem. Na portale społecznościowe wrzuca zdjęcia z nim i bezczelnie go oznacza. Nie mogę patrzeć na to w milczeniu, więc raz nawet skomentowałam ich słodką fotkę. Napisałam, że oboje nie mają za grosz klasy, ale tylko rozpętałam tym komentarzem burzę. Zaraz znalazły się obrończynie. Koleżaneczki Jagody zaczęły mi ubliżać, komentować mój wygląd, pozwoliły sobie niemal na wulgaryzmy. Nie zamierzam dyskutować na ich poziomie, więc zamilkłam. Ale od tamtej pory to ja nie mam życia. To ja ponoszę konsekwencje romansu Jacka Nigdy nie zwierzałam się rodzinie z naszych problemów małżeńskich. Ci, którzy znają Jacka, nie zadają głupich pytań, ale cała reszta... szkoda gadać. Moja mama, która uważa swojego zięcia niemal za przybranego syna, nie rozumie, o co w tym chodzi. Dopytuje, co takiego zrobiłam, że on się obściskuje z jakąś panną. Lepiej niech jego o to spyta! Moi znajomi też nie są lepsi. Niby z troską dzwonią i pytają co słychać, a wiadomo, że chcą się dowiedzieć jak najwięcej. A niby co ja mam innego zrobić? Zabronić tej jego Jagodzie wstawiać zdjęcia? Na co się powołam? Na to, że to mój mąż? Przecież od dawna się z nią prowadza i przestał się z tym kryć... Gdyby nie firma, już dawno bym się z nim rozwiodłam a tak zwlekam, bo muszę zebrać pieniądze, żeby się od niego uwolnić. Marta, 27 lat Czytaj także: „Miałam romans z facetem w wieku mojego ojca. Pochowałam nasze uczucie, bo bałam się plotek” „Zdradę męża odkryłam przez słoik śledzi. Już ja mu pokażę, co stracił, a potem puszczę go w samych skarpetkach” „Mąż marnował kasę na totolotka, ale nigdy nie wygrał. Gdy umierał, sfałszowałam kupon, by dać mu trochę radości”
„Mąż zmienił nasz dom w oborę. Całymi dniami gnije na kanapie, a ze mnie doi kasę”
„Kiedy pytam, czy w ogóle szuka nowej pracy, tylko burczy coś pod nosem. Twierdzi, że nie chce już robić tego, czym zajmował się do tej pory i nie ma pomysłu na to, co dalej”.
Ten stan trwa już rok. Nasze plany dotyczące ślubu stanęły w martwym punkcie z dwóch powodów. Po pierwsze: nie stać nas na wesele. Po drugie: ja nie wiem, czy w tej sytuacji chcę za niego wychodzić. Adrian nie wytrzymywał stresu w pracy Kiedy go poznałam, imponował mi tym, że mimo 27 lat do pracy chodził w garniturze, po mieście jeździł służbowym samochodem. Miałam go za ambitnego faceta, który wiele w życiu osiągnie. Sam nieraz wspominał, że chciałby założyć własny biznes, tymczasem pracował jako agent ubezpieczeniowy. Całkiem nieźle mu szło, praktycznie co miesiąc dostawał premię za wyniki. Szef był z niego zadowolony, a i Adrian przechwalał się, że mierzy dużo wyżej. Nie wiem, kiedy to wszystko zaczęło się sypać. Czy wtedy, gdy zawalił kilka spraw i nie wiedział, jak się z tego wyplątać? Potem było tylko gorzej. Brał zwolnienia lekarskie, urlopy na żądanie. Mówił, że to stres. Że dostał niemożliwe do zrealizowania cele. Niestety, jego nieobecność w pracy tylko pogarszała sytuację. Gdy nie pracował, tym bardziej nie mógł nadrobić zaległości. Adrian uznał, że to depresja Wydaje mi się, że naczytał się o depresji u mężczyzn i sam się zdiagnozował. Opowiadał mi o swoich kolegach z działu, którzy bez tabletek nie byli w stanie zwlec się z łóżka. Sam nigdy nie poszedł do specjalisty, odwiedzał tylko swojego lekarza rodzinnego. W końcu, kiedy lekarz odmówił wypisania kolejnego zwolnienia, Adrian musiał wrócić do pracy. Ale nie miał do czego. Zostawił niezałatwione sprawy, nie odbierał telefonów twierdząc, że tak z nim źle. Gdy stawił się w drzwiach firmy, jedyne, co otrzymał, to wypowiedzenie. Nie musiał nawet pracować na okresie wypowiedzenia. Przez 3 miesiące dostawał pensję za nic. A po 3 miesiącach, kiedy jego wypłata przestała przychodzić na konto, płynnie przeszliśmy do sytuacji, w której to ja utrzymuję nas oboje. Utrzymuję nas oboje I ten stan trwa do dziś. Płacę wszystkie rachunki, kupuję jedzenie. On czasem „pożyczy” stówkę od matki, ale wydaje te pieniądze na pizzę z dostawą, nie dokłada się więc do niczego. Kiedy pytam, czy w ogóle szuka nowej pracy, tylko burczy coś pod nosem. Twierdzi, że nie chce już robić tego, czym zajmował się do tej pory i nie ma pomysłu na to, co dalej. Planowaliśmy, że za 2 lata weźmiemy ślub. Mamy wybraną salę weselną, wpłaciliśmy kilka tysięcy zaliczki. To jedyne koszty, jakie ponieśliśmy, bo na wesele mieliśmy dopiero odkładać. Tymczasem wszystkie pieniądze idą na życie, bo on nie kwapi się, żeby poszukać sobie jakiegoś płatnego zajęcia. Bo tych darmowych ma mnóstwo: oglądanie telewizji, granie na komputerze. Ma co robić, gdy ja zasuwam w pracy. Szkoda tylko, że ten stan tak mu się spodobał, że ani myśli, aby to zmienić. Nina, 31 lat Czytaj także: „Spędziłam urlop w Tunezji z moim eks, bo szkoda mi było kasy. Trafiliśmy do jednego pokoju i tego samego łóżka” „Córka pomiatała mną, zamiast się opiekować. Dopiero w domu starości w końcu zaczęłam żyć godnie” „Za stary bohomaz po dziadku dostałem 100 tysięcy. Rodzina uznała, że mam się podzielić, ale nie dam im ani grosza”
„Narzeczony wyjechał za pracą, a ja mieszkałam z jego dysfunkcyjną matką. Byłam załamana i chciałam oddać córkę”
„Po drodze oglądałam się za siebie, czy nikt mnie nie widzi i nie idzie za mną. Okno życia znajdowało się jakieś 30 minut spacerem od domu. Z jednej strony spieszyłam się, by mieć to jak najszybciej za sobą, a z drugiej przecież nie chciałam jej stracić”.
Miałam 22 lata i nie zdałam nawet matury. W moim domu rodzinnym trwała jedna niekończąca się awantura o to, że ojciec pije, a matka znowu została bez środków na życie. Uciekałam do babci, bo tylko tam miałam trochę spokoju i mogłam się uczyć. Ale babcia zmarła kiedy miałam 16 lat. Wtedy zaczęły się wagary, znikanie z domu i ucieczka w towarzystwo, dla którego od szkoły ważniejsze było mieć się z nim napić i u kogo spać. Wszystko zawdzięczam ciotce Kiedy moje koleżanki kończyły liceum, ja żebrałam o uwagę u pierwszego lepszego kolesia, który powiedział, że jestem fajna. Za wszelką cenę szukałam akceptacji i za każdym razem on szybko się nudził, a ja zostawałam z niczym. Jedyną pracą, jaka dawała mi jakieś pieniądze, było nocne wykładanie towaru w markecie albo sprzątanie zaplecza. Gdyby nie moja ciotka, pewnie skończyłabym na jakiejś melinie i dalej wiodła życie, które prowadziło donikąd. To ona zaproponowała, żebym przyjechała do niej do miasta i tam poszukała pracy. Jej córka wyjechała na studia, a ona została w domu sama jak palec. Bardzo zależało jej na tym, żebym wyszła na ludzi i skończyła szkołę, choćby wieczorowo. Kiedy zamieszkałam u ciotki, załatwiła mi pracę w sklepie u swojej koleżanki. Każdy mój dzień wyglądał tak samo, od świtu do późnego popołudnia dźwigałam skrzynki z zaplecza, układałam towar, sprzątałam. Kiedy podczas pracy widywałam rodziny z dziećmi, wyobrażałam sobie, że kiedyś sama taką stworzę. Bez przemocy, awantur, alkoholu. O tym marzyłam, chociaż zupełnie nie wiedziałam, z jakimi kosztami wiąże się posiadanie dzieci i własnego mieszkania. Mieszkałam przecież kątem u ciotki, nie miałam żadnego wykształcenia ani perspektyw na poprawę swojego położenia. Nie miałam też nikogo, z kim mogłabym tę rodzinę stworzyć, chociaż tak bardzo brakowało mi miłości... Tomka poznałam w pracy Przywiózł towar w zastępstwie za kolegę, który złamał nogę. Zastępował go jeszcze przez kilka tygodni objeżdżając okoliczne sklepy, a my z czasem zakumplowaliśmy się. Podobnie jak ja, pochodził z przemocowej rodziny, szybko musiał się usamodzielnić i wyprowadzić. Wynajmował mieszkanie razem z kolegą dostawcą, łapiąc dorywcze prace, głównie na budowach, których w okolicy nie brakowało. Wiadomość o ciąży zaskoczyła nas oboje, chociaż podświadomie chyba liczyliśmy się z tym, że do tego dojdzie. Kiedy brzuch stał się widoczny, przyznałam się ciotce, a ona stwierdziła, że ma nadzieję, że ojciec tego dziecka stanie na wysokości zadania. Wiedziałam, co ma na myśli. Nie chciałam być dla niej ciężarem, zwłaszcza że czasem w weekendy wpadała do niej córka, wtedy ja ze spaniem lądowałam w pokoju gościnnym. Nie mogłam przecież dłużej u niej mieszkać, zresztą już od pewnego czasu miałam wrażenie, że moja obecność nie jest jej na rękę. Wiedziałam, że te marne grosze, które dokładam do czynszu nie starczają na wiele, a ciotka podupadła na zdrowiu i coraz więcej wydawała na leki. Kiedy powiedziałam Tomkowi, że muszę się wyprowadzić zaproponował, żebyśmy zamieszkali u niego. Zamieszkałam z matką Tomka Mieszkanie we trójkę w kawalerce, w dodatku w sytuacji, gdy wkrótce miało urodzić się dziecko to nierealny pomysł. Ale on nie miał na myśli kawalerki, którą wynajmował z kumplem, a jego rodzinny dom. Powiedział, że ojciec wylądował na odwyku, a z matką, choć czasem popija, można się dogadać. Tomek wyjechał do Anglii, żeby zarobić na dziecko, na nas i na jakiś kąt, który moglibyśmy wynająć dla naszej trójki. Tym bardziej, że zostałam praktycznie bez grosza, bo w sklepie, ze względu na swój stan, dłużej pracować nie mogłam. Myślałam, że łatwiej zniosę rozłąkę, ale czułam się okropnie. Pieniądze, które przysyłał wystarczały na skromne życie, ale moja relacja z jego matką okazała się trudniejsza, niż przypuszczaliśmy. Ciągle oskarżała mnie o kradzież, wmawiała, że z lodówki znikają jej produkty i to na pewno ja je zjadłam. Byłam już w 8 miesiącu ciąży, kiedy Tomek przestał się odzywać. Wiedziałam, że miał ciężką pracę i obawiałam się, że może tam kogoś poznać i już nigdy nie wrócić. Nie miałam z nim kontaktu, kiedy urodziła się nasza córeczka, nawet nie zdążyliśmy razem wybrać imienia. Zostałam całkiem sama Po powrocie ze szpitala wróciłam do zimnego domu, a na pomoc matki Tomka nie mogłam liczyć. Coraz częściej sypiała do południa, a nocami narzekała, że mała nie daje jej spać. Tomek obiecywał, że wróci do Polski, zanim mała się urodzi, tymczasem milczał. Nie widziałam innego wyjścia... Nie chciałam, żeby moje dziecko wychowywało się w domu pełnym awantur i alkoholu, choć przecież tak bardzo ją kochałam. Wierzyłam, że to właśnie ona odmieni moje życie. Nigdy wcześniej nie pomyślałabym, że stać mnie będzie na taki krok, a jednak to zrobiłam. Ubrałam małą najcieplej jak umiałam, owinęłam w kocyk, gdy spała. Pod kocyk włożyłam kartkę z imieniem. Napisałam „Hania”, włożyłam też swój medalik z grawerem, który jako dziecko dostałam na komunię. Tak, jakbym podświadomie próbowała ją jakoś oznaczyć, jakbym liczyła, że kiedyś będę chciała ją odnaleźć. Była 2:00 w nocy, kiedy wyszłam z nią z domu Po drodze oglądałam się za siebie, czy nikt mnie nie widzi i nie idzie za mną. Okno życia znajdowało się jakieś 30 minut spacerem od domu. Z jednej strony spieszyłam się, by mieć to jak najszybciej za sobą, a z drugiej przecież nie chciałam jej stracić... Działałam jednak jak w amoku, parłam przed siebie do celu. Na dworze było strasznie zimno, a ja zdjęłam swoją kurtkę, żeby bardziej opatulić Hanię. W końcu byłam na miejscu. Podeszłam do okna, upewniłam się, że śpi i pocałowałam jej maleńki, miękki policzek. Otworzyłam drzwiczki i położyłam w przygotowanym miejscu. Zrobiłam krok do tyłu, serce waliło mi jak oszalałe. Gdyby wtedy ktoś stanął obok mnie, jestem pewna, że też by je usłyszał. I wtedy otrzeźwił mnie jej płacz. To pewnie mój zimny pocałunek ją obudził albo fakt, że przestałam tulić ją do siebie... Stałam i patrzyłam, jak płacze, a serce pękało mi na milion kawałków. Bałam się, że ktoś nas usłyszy, ale chyba jeszcze bardziej bałam się tego, co chciałam zrobić. Szybko pochwyciłam ją w ramiona, przytuliłam jeszcze mocniej do siebie, a ona poczuła mój zapach i zaczęła się uspokajać. Miałam wrażenie, że jej oczy pytają: „Mamusiu, dlaczego chciałaś mnie zostawić?” Była za mała, żeby móc to zrozumieć. Szybko wróciłam z małą do domu, przewinęłam ją, nakarmiłam i razem usnęłyśmy. Rano odwiedziła nas położna środowiskowa żeby sprawdzić, czy wszystko w porządku. Pomogła mi przystawić ją do piersi, bo miałam z tym problemy. Powiedziała też, że powinien zbadać mnie lekarz, powiedziała, gdzie i kiedy udać się na szczepienie. Zauważyła, że warunki, w jakich mieszkamy, nie są odpowiednie dla takiego maluszka. Zapewne wyczuła woń alkoholu, która dobiegała z pokoju matki Tomka... Skierowała mnie do ośrodka pomocy społecznej, dostałam środki na zakup podstawowych rzeczy, ubranka, które ofiarował ktoś życzliwy i pieluszki. Kilka tygodni później w drzwiach stanął Tomek Przepraszał, że nie zdążył wrócić przed jej narodzinami, choć przecież tak się umawialiśmy. Okazało się, że na budowie miał wypadek, po którym długo dochodził do siebie. Jego pracodawca robił wszystko, by nie uznano jego winy, jednak ostatecznie musiał pokryć zarówno koszty leczenia jak i wypłacić odszkodowanie. Gdy pracował, wszystkie zarobione pieniądze odkładał, więc nie wrócił z niczym. Wynajęliśmy kawalerkę i zamieszkaliśmy razem. Było mi trudno odnaleźć się w nowej sytuacji i wiele razy wyrzucałam sobie, że nie zasługuję na to, by nazywać się matką. Bałam się, że zrobię coś złego sobie albo Hani, ale Tomek zauważył, że dzieje się coś złego. Wspierał nas we wszystkim, namówił na terapię. Od tamtych trudnych dni minęło już 10 lat. Wieczorowo skończyłam szkołę, zdałam maturę, a potem zrobiłam studium pedagogiczne. Pracuję jako pomoc w przedszkolu. Tomek pracuje jako kierowca ciężarówki. Czasem wyjeżdża w długie trasy ale nigdy nie wątpię, że do nas wróci. Jesteśmy rodziną. Wzięliśmy ślub i choć nie zawsze jest kolorowo mam rodzinę, o jakiej marzyłam. Nigdy nie powiedziałam Tomkowi o tamtej nocy i o tym, że niewiele brakowało, a popełniłabym największy błąd w swoim życiu. Dziś wiem, że miałam depresję poporodową. Gdyby nie głośny płacz Hani, dziś nie patrzyłabym, jak rośnie, jak uczy się wiersza na pamięć, zawiera przyjaźnie... To właśnie ten płacz sprawił, że wszystko potoczyło się inaczej. Czytaj także: „Narzeczony odwołał ślub, a kilka dni później okazało się, że jestem w ciąży. Zostałam sama z brzuchem i złamanym sercem” „Byłam wściekła, że moja 17-letnia córka jest w ciąży. Nie mogłam znieść myśli, że zostanę babcią” „Straciłam dziecko przez pijanego kierowcę. On wyszedł na wolność, a ja nadal tkwię w więzieniu, którym jest moje życie”
Dzień Świętego Patryka: czy znasz wszystkie symbole tego irlandzkiego święta?
Symbole Dnia Świętego Patryka to m.in. shamrock, czyli trójlistna koniczyna czy harfa Briana Śmiałego. 17 marca, czyli w Dzień Świętego Patryka, Irlandczycy zgodnie z tradycją ubierają się na zielono i piją barwione napoje. Tradycją jest także obecność charakterystycznego skrzata, za którego przebierają się mieszkańcy.
Symbole Dnia Świętego Patryka to przede wszystkim kolor zielony oraz trójlistna koniczyna, jednak jest ich znaczne więcej. Dzień Świętego Patryka to w Irlandii święto zarówno narodowe, jak i religijne. Obchodzone jest w rocznicę śmierci św. Patryka - patrona Irlandii. Święto to odbywa się 17 marca, nie tylko na Wyspach, ale także w innych krajach, w których popularna jest kultura celtycka, w tym również w Polsce, jednak to w Irlandii jest najbardziej popularne i obchodzone bardzo pompatycznie. Spis treści: Kim był św. Patryk? Shamrock Harfa Briana Śmiałego Leprechaun Krzyż św. Patryka Co się pije na św. Patryka? Kolor zielony i dzban Patryka Kim był św. Patryk? Święty Patryk pierwotnie nosił celtyckie imię Succat, w wieku 16 lat został uprowadzony i sprzedany do Irlandii jako niewolnik. Działo się to w I wieku, a obecny patron Irlandii z pasterza stał się kapłanem, następnie biskupem. Swoje dorosłe życie poświęcił ewangelizacji północnej, środkowej i zachodniej części wyspy. Wybudował wiele kościołów, a wg legend posiadał uzdrawiające moce. Miał też uwolnić Irlandię od plagi węży. Symbol Dnia Świętego Patryka: shamrock Shamrock to charakterystyczna trójlistna koniczyna, która jest chyba najpopularniejszym symbolem Irlandii. Choć nie znajduje się na fladze państwa, w Dniu Świętego Patryka wszyscy Irlandczycy, także ci mieszkający poza ojczyzną, przypinają sobie emblematy w kształcie koniczyny. Shamrock to symbol, którym chętnie posługują się firmy chcące podkreślić swoją przynależność do Irlandii, nosi go także Gwardia Irlandzka, gdzie jest on elementem odznaki obecnej na czapkach. Według znanej legendy św. Patryk miał posłużyć się trójlistną koniczyną do tego, by zobrazować tajemnicę Trójcy Świętej. Dzięki temu łatwiejsze miało stać się zrozumienie istoty obecności Boga w trzech osobach. Symbol Dnia Świętego Patryka: harfa Briana Śmiałego Harfa Briana Śmiałego, czyli złoty instrument ze srebrnymi strunami na niebieskim tle, to herb Irlandii. Ten symbol znajduje się także na rewersie irlandzkiej monety euro. Myśląc o harfie jako symbolu Dnia Świętego Patryka, zazwyczaj przywołuje się na myśl harfę, która miała należeć do irlandzkiego króla, Briana Śmiałego. Co ciekawe, instrument pochodzący z XIV wieku do dziś przechowywany jest w Trinity College w Dublinie. Harfa Briana Śmiałego już w 1207 roku pojawiła się na monetach angielskich, które były bite dla Irlandii. Dawniej harfa była instrumentem wyjątkowo popularnym w irlandzkich domach. Używali jej także bardowie, czyli celtyccy poeci, którzy przy dźwiękach harfy opowiadali ciekawe historie, gromadząc wokół wielu słuchaczy. Jako pierwszy harfy jako symbolu narodowego miał użyć król Henryk VIII w 1541 roku, umieszczając ją na herbie Królestwa Anglii. Do tego symbolu Irlandii i Dnia św. Patryka nawiązuje także słynny dubliński most im. Samuela Becketta. Jego kształt inspirowany jest właśnie tym instrumentem. Symbole Dnia Świętego Patryka: leprechaun Leprechaun to skrzat, który wg mitologii celtyckiej zamieszkuje Irlandię. Mma 70-90 cm wzrostu i nosi wysoki kapelusz oraz zielony kubraczek. Jeśli planujesz hucznie obchodzić Dzień Świętego Patryka, przyda ci się strój tego skrzata (chciałoby się powiedzieć: sympatycznego, lecz to nieprawda). Leprechauny mają wiedzieć, gdzie ukryty jest skarb (wg legendy garnek ze złotem znajduje się na końcu tęczy), ale za nic nie wyjawią tej tajemnicy. A jeśli powiedzą - skłamią. Skrzaty bywają za to pomocne w pracach domowych, jednak zdecydowanie częściej płatają figle. Są bogate i złośliwe. Krzyż św. Patryka: symbol Irlandii Kolejnym symbolem Dnia Świętego Patryka jest czerwony krzyż na białym polu. Jego ramiona przecinają się pod kątem prostym po przekątnej. Krzyż św. Patryka w latach 1820-1922 widniał na fladze Irlandii, skonstruowanej przez władze brytyjskie. Sam motyw krzyża św. Patryka widnieje do dziś na fladze Wielkiej Brytanii. Czerwony krzyż na białym tle pozostaje także flagą anglikańskiego Kościoła Irlandii. Dodatkowym symbolem Dnia św. Patryka jest charakterystyczny, lekko obły krzyż celtycki. Co się pije na św. Patryka? Oczywistym symbolem Dnia św. Patryka jest zielony kolor, widoczny absolutnie wszędzie. Nie tylko pod postacią przebrań uczestników obchodów, ale także tego, co w tym dniu spożywamy. Jedzenie i picie często jest specjalnie barwione, aby jeszcze bardziej podkreślić charakter święta. Zielony jest jednym z trzech kolorów obecnych na fladze Irlandii. Ma symbolizować katolików (pomarańczowy - protestantów, a biały - pokój między nimi). W Dniu Świętego Patryka, czyli 17 marca, kolor zielony dominuje na ulicach i w pubach, gdzie z okazji święta pije się nawet zielone piwo. Bardzo popularnym napojem jest także whisky. Mówi się, że wszechobecna tego dnia zieleń może być symbolem krajobrazu Irlandii. Symbol Dnia Świętego Patryka: dzban Patryka Inną tradycją dotyczącą obchodów Dnia Świętego Patryka jest picie whisky. To właśnie obowiązkową tego dnia szklankę whisky nazywa się „dzbanem Patryka”. Whisky nie musi być zielone, ale często jest dodatkowo barwione. Co ciekawe, szklanka whisky powinna być pełna. Wiąże się z tym tradycja, według której św. Patryk miał nastraszyć pewną karczmarkę, że jeśli nie będzie lała do pełna, w jej karczmie pojawią się potwory. Od tamtej pory miała pilnować, by nie uszczuplać miarki trunku. Treść artykułu została pierwotnie opublikowana 16.02.2021. Czytaj także: Dania na Dzień Świętego Patryka Życzenia na imieniny Patryka
Królowa Elżbieta II nie żyje. Wyjaśniamy, kto zostanie królem i kiedy odbędzie się pogrzeb
Królowa Elżbieta II zmarła w wieku 96 lat. Wyjaśniamy, jak wyglądają procedury na dworze po ogłoszeniu śmierci monarchini, takie jak data pogrzebu, ogłoszenie następcy oraz tradycje żałoby narodowej.
Królowa Elżbieta II nie żyje. Odeszła po południu 8 września 2022 w Balmoral. Była najdłużej panującą monarchinią Wielkiej Brytanii, a od października 2016 roku - najdłużej panującą głową państwa na świecie. Oprócz Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, była także królową 15 innych państw tzw. Wspólnoty Narodów. Następcą Elżbiety II zostanie książę Walii, Karol. Jednocześnie, będzie on najstarszym królem wstępującym na tron. „London Bridge is down”. Co się stanie po śmierci królowej? „The London Bridge” to nazwa oficjalnej procedury postępowania po śmierci królowej, o czym dobrze wiedzą już wnikliwi obserwatorzy serialu „The Crown”. Plan pogrzebowy dla księcia Edynburga nosił nazwę „Forth Bridge”, zaś księcia Walii - „Menai Bridge”. Zgodnie z ustaleniami, pierwszy o śmierci królowej został poinformowany jej prywatny sekretarz. To właśnie on o tym fakcie telefonicznie poinformował premier Wielkiej Brytanii, której rolą będzie wygłoszenie orędzia. Wiadomo też, kto ma udzielać wywiadów i komentarzy w radiu, telewizji i w prasie. Z ramówek brytyjskich stacji znikną programy rozrywkowe, a w siedzibie BBC zapłonie błękitne światło, które zapalane jest w przypadku katastrof narodowych, a także wtedy, gdy umiera członek rodziny królewskiej. Ton muzyki ma zostać zmieniony na bardziej poważny, a dziennikarze przygotują się do podania informacji. W szafkach redakcji BBC przygotowane są także ciemne garnitury i krawaty. Zgodnie z procedurą „The London Bridge”, książę Karol, jako następca tronu, ma objeżdżać kraj. Pojawi się w Walii i w Szkocji. Zgodnie z procedurą, wyznaczone do tego osoby wywiesiły na bramach królewskich rezydencji oświadczenie o śmierci królowej. Podobne komunikaty pojawiły się m.in. na bramach pałacu Buckingham oraz zamku Balmoral, w którym przebywała monarchini w ostatnich chwilach życia. Kiedy pogrzeb Elżbiety II? Pogrzeb monarchini ma odbyć się 9 dni po śmierci, a telewizja transmitująca ceremonię ma jeden zakaz: nie może robić zbliżeń twarzy rodziny królewskiej. W dniu pogrzebu o godzinie 9:00 zacznie bić Big Ben. Procedury dotyczące pogrzebu zostały określone w momencie wstąpienia Elżbiety na tron. Ceremonia pogrzebowa odbędzie się z pewnością w Katedrze Westminsterskiej. Na czas trwania żałoby narodowej flaga Wielkiej Brytanii powiewająca na maszcie Pałacu Buckingham zostanie opuszczona. Czytaj więcej o królowej Elżbiecie II: Jak zmieniała się królowa Elżbieta II? Jak wyglądała koronacja Elżbiety II? Szaty były tak ciężkie, że utrudniały poruszanie się Sekrety garderoby królowej Elżbiety II. Zagadka krzykliwych kolorów rozwiązana
Pomysł na majówkę w domu - co robić, gdy nie wyjeżdżasz na długi weekend?
Co robić w majówkę w domu w czasie pandemii? Długi majowy weekend możesz spędzić samotnie, ze znajomymi, w rodzinnym gronie. Pomysł na majówkę to nie tylko grillowanie - warto zorganizować piknik i postawić na aktywność.
Rząd zapowiedział już, że w tym roku restrykcje dotyczące działalności hoteli potrwają przynajmniej do 3 maja. To znaczy, że jeśli twój pomysł na majówkę w czasie pandemii zakładał nocleg w urokliwym zakątku Polski, będziesz musiała zmienić plany. W 2021 roku zdecydowanie większą popularnością będą cieszyć się pomysły na majówkę w domu. Pomysł na majówkę w domu: rodzinne grillowanie Banał? Niekoniecznie! Jeśli tylko pogoda na majówkę 2021 dopisze, warto rozpocząć sezon grillowy i wrzucić coś na ruszt. Zobacz nasze pomysły na dania z grilla i przygotuj potrzebne produkty i akcesoria. Pamiętaj, że 1, 2 i 3 maja sklepy będą zamknięte - zakupy musisz zrobić więc najpóźniej w piątek 30 kwietnia. W myśl obowiązujących w czasie pandemii obostrzeń rodzinne i towarzyskie spotkania nie są zakazane. Pomysł na majówkę w domu: spędź ją aktywnie Niezależnie od tego, czy majówkę w czasie pandemii będziesz spędzała sama, z rodziną czy we dwoje, warto aktywnie zaplanować długi weekend. Jeśli nie chcesz wyjeżdżać, warto opracować trasę spacerową, biegową czy rowerową. Pomoże w tym aplikacja na rower, która dokładnie wyliczy długość trasy i czas potrzebny na jej pokonanie. Od 19 kwietnia br. dozwolone jest także uprawianie sportu na świeżym powietrzu w grupie, więc z takiej formy aktywności także warto skorzystać. Znajdź w okolicy działające boisko, zabierz potrzebny sprzęt. Czynne pozostają także zewnętrzne place zabaw i liczne parki linowe. W lasach, w górach, na plaży, w parku, nie musisz mieć maseczki. Warto więc wybrać takie miejsca, w których można odetchnąć pełną piersią. Pomysł na majówkę w czasie pandemii: piknik lub biwak 1 maja tego roku wchodzi w życie program Lasów Państwowych „Zanocuj w lesie”. Co oznacza? Od 1 maja można legalnie biwakować w wyznaczonych do tego miejscach w lesie, bez potrzeby wcześniejszego zgłaszania tego faktu. Informacje na temat dostępnych do biwakowania miejsc znajdziesz m.in. na stronach poszczególnych nadleśnictw, także w mediach społecznościowych. Legalnie, bez zgłaszania, w jednym miejscu biwakować może 9 osób przez 2 noce. Rodzinny piknik możesz przygotować także we własnym ogrodzie lub na polanie. Pamiętaj tylko, że w maju aktywne są już kleszcze - zobacz co odstrasza kleszcze. Naturalne sposoby mogą być bardzo skuteczne. Co robić w długi weekend, gdy pada? Jeśli majówkę spędzasz w domu, a pogoda nie dopisuje - jest zimno, wieje i pada, będziesz zmuszona zorganizować sobie czas w domu. Oto inne pomysły na majówkę w domu: seans filmowy, turniej gier planszowych, domowe spa, warsztaty tematyczne. Zobacz więcej: Jak rozpalić grilla? Zabawy orientacyjno-porządkowe dla dzieci 10 pomysłów na zabawy z dzieckiem
Wieczór panieński w domu - zabawy, zadania, gotowe pomysły
Jak zorganizować wieczór panieński w domu? Oto gotowe pomysły na wieczór panieński, dzięki którym zorganizujesz imprezę dla kilku lub kilkunastu osób. Striptizer okaże się zbędny, bo i bez niego będziecie się świetnie bawić.
Wieczór panieński w domu to nie konieczność (choć i tak bywa), ale świetny wybór. Gdzie jak nie w mieszkaniu przyszłej panny młodej czy świadkowej można czuć się tak swobodnie? Wieczór panieński w domu ma wprawdzie swoje ograniczenia (głównie z uwagi na metraż mieszkania), za to większość szalonych pomysłów uda się wcielić w życie. Najważniejsze pozostają preferencje przyszłej panny młodej. Spis treści: Wieczór panieński w domu - o czym pamiętać? Pomysły na wieczór panieński w domu Wieczór panieński w domu - o czym pamiętać? Jeśli to ty masz zająć się organizacją wieczoru panieńskiego, postaraj się, by gry i zabawy na wieczór panieński wpisywały się w gust przyszłej panny młodej. Nie ma nic gorszego niż robienie dobrej miny do złej gry... na własnym wieczorze panieńskim. To samo tyczy się choćby osławionego striptizera, który wcale nie jest tak pożądanym gościem, jak wielu osobom się wydaje. Jego obecność zamiast gwarantować dobrą zabawę często wprawia przyszłe panny młode w zakłopotanie, a nawet... zażenowanie. Znamy przynajmniej kilka lepszych atrakcji na wieczór panieński. Organizując imprezę w domu, nie możesz zapomnieć o tym, by odpowiednio przystroić wnętrze. Warto wybrać jeden motyw przewodni (np. Hawaje, lata 20., bajki z dzieciństwa, rock, glamour, boho, luksus ociekający złotem, pink, króliczek Playboya), wtedy łatwiej będzie określić styl dodatków, w jakim należy podążać. Przydadzą się girlandy, balony, słomki do napojów, peruki, opaski i inne gadżety. View Burdaffi on the source website Przygotowując dekoracje na wieczór panieński w domu nie musisz wydawać fortuny - pieniądze przydadzą się na prezent dla przyszłej panny młodej. Wiele z nich można przygotować samodzielnie. Szykując ważne przyjęcie, jakim jest wieczór panieński w domu, nie można zapomnieć o przekąskach na imprezę i o torcie. Jeśli budżet na wieczór panieński w domu jest skromny, dogadajcie się między sobą, kto upiecze tort, a kto zorganizuje sałatki, ciepłe i zimne przekąski. Nie zapomnij także o napojach - zobacz gotowe pomysły na drinki z prosecco i drinki z martini. Przyszła panna młoda jest w ciąży? Wykorzystaj przepisy na drinki bezalkoholowe. Jeśli przyszła panna młoda się odchudza, wcale nie musisz rezygnować z tego powodu z zakupu słodkości czy zamówienia wypasionego cateringu. Jedzenie nie musi być nagrodą, może być... karą za złą odpowiedź na pytanie o narzeczonego. Gotowe pomysły na wieczór panieński w domu Jeśli już wybierzecie motyw przewodni na wieczór panieński w domu, sama organizacja nie powinna sprawić problemu. W zależności od upodobań przyszłej panny młodej, możecie wybrać: domowe spa, warsztaty (szycia, gotowania, makijażu), wieczór gier, quizów i zabaw, sesję zdjęciową w domu (wystarczy 1 telefon z dobrym aparatem i przebrania), wróżby. Wszystkie powyższe propozycje na wieczór panieński w domu to niskobudżetowe pomysły. Wykorzystaj też gotowe scenariusze i pomysły na wieczór panieński. fot. Adobe Stock Zadania na wieczór panieński Aby rozstanie panny młodej ze stanem wolnym nie było zbyt proste i aby weszła na nową drogę życia odpowiednio przygotowana, można zorganizować dla niej kilka quizów i zadań do wykonania. Komisja składająca się z koleżanek może sprawdzić jej: umiejętności w zakresie rozpoznawania produktów spożywczych z zawiązanymi oczami (żeby dobrze radziła sobie później w kuchni), przewijania dziecka (lepiej nie ryzykować z niemowlęciem i na początek powierzyć jej lalkę), wiązania krawata, przyszywania guzika, itd. Należałoby także sprawdzić jej wiedzę dotyczącą przyszłego męża (w tym celu najpierw w tajemnicy przeprowadź z nim wywiad, a następnie sprawdź zgodność odpowiedzi): czy zna jego ulubiony kolor, ulubioną potrawę, ulubioną pozycję seksualną, marzenia dotyczące podróży, marzenia z dzieciństwa, plany na przyszłość, czy wie co mu się w niej najbardziej podoba, czy pamięta okoliczności zaręczyn, itd. Zakres pytań zależy tylko od waszej wyobraźni: oto przykładowe pytania na wieczór panieński. Aby wprowadzić pannę młodą w odpowiedni nastrój, za każdą błędną odpowiedź można zarządzić „karniaka”. To nie musi być kieliszek wódki, ale np. plasterek cytryny czy czekoladowy baton. Inny ciekawy quiz może dotyczyć wiedzy panny młodej o zgromadzonych koleżankach (pytania typu: „Która z tu obecnych zrobiła kiedyś to i to, lubi to i to, itd.” lub rozpoznawanie, do której z koleżanek należy jakaś rzecz). Upewnicie się w ten sposób, czy żegnając stan panieński, nie zapomni o swojej przeszłości. Organizując wieczór panieński w domu, możecie pozwolić sobie na większe szaleństwa niż zwykle: ekstremalne makijaże, ekstremalne stroje, konkurs karaoke i wszystko, co tylko przyjdzie wam do głowy. Artykuł został pierwotnie opublikowany 12.10.2009 na zlecenie Edipresse. Zobacz też: Ślubne przesądy - czy znasz je wszystkie? Życzenia ślubne - czego życzyć młodej parze? Powitanie chlebem i solą - tekst powitania
Pogoda na majówkę 2021 - będzie ciepło czy deszczowo i wietrznie?
Jaka pogoda czeka nas w długi, majowy weekend? Okazuje się, że pogoda na majówkę 2021 wygląda całkiem obiecująco, choć niewykluczone, że miejscowo popada.
Do długiego majowego weekendu zostały wprawdzie jeszcze 2 tygodnie, jednak IMGW już podaje wstępne prognozy na majówkę 2021. Średnia temperatura w ciągu dnia wyniesie nawet 15 stopni. W której części kraju będzie najcieplej, a gdzie może padać? Czy będzie okazja, by rozpalić grilla? Jaka pogoda na majówkę 2021? Instytut Meteorologii i Gospodarki Wodnej podał wstępne prognozy pogody na majówkę 2021. Już wiemy, gdzie przygrzeje słońce, a gdzie może popadać. Okazuje się, że pogoda na majówkę 2021 będzie zróżnicowana. Opady deszczu mogą być większe niż zwykle o tej porze roku - zwłaszcza w centrum i na wschodzie kraju. Średnie temperatury będą oscylować wokół 15 stopni. Na wyższą niż przeciętna temperaturę mogą liczyć mieszkańcy Pomorza, Warmii, Mazur i Suwalszczyzny. Deszcz i wiosenne burze w majówkę 2021 W pierwszy dzień długiego weekendu, czyli w sobotę 1 maja, w całym kraju będzie raczej pochmurno i z opadami. 2 i 3 maja mają być słoneczne, jednak nie ma co liczyć na upały w majówkę 2021. Na wyższe temperatury (powyżej 20 stopni) możemy liczyć dopiero po 10 maja. Na 3 maja w centrum i na wschodzie kraju IMGW prognozuje za to pierwsze wiosenne burze. Trudno przewidzieć, jak dokładnie będzie wyglądać pogoda nad morzem i na Podhalu, czyli w ulubionych kierunkach Polaków na długi majowy weekend. Wiele osób będzie musiało wstrzymać się z planami wyjazdowymi, ponieważ zgodnie z zapowiedziami rządu, hotele i pensjonaty w czasie majówki 2021 pozostaną zamknięte dla turystów. Zobacz za to nasze pomysły na majówkę w domu. Pamiętaj, że w tym roku 1, 2 i 3 maja sklepy będą zamknięte. Zobacz też: Sklepy budowlane i meblowe zamknięte do 25 kwietnia. Rząd przedłuża obostrzenia Bieganie a maseczka - czy trzeba biegać w maseczce? Życzenia na majówkę - czego życzyć na długi weekend?
„Jesteśmy w trakcie rozwodu, ale mieszkamy razem. On na noce przyprowadza kochankę, a ja milczę, bo nie mam dokąd pójść”
Chociaż mąż mnie zdradza, ale wciąż mieszkamy pod jednym dachem. Dopóki nie podzielimy majątku, nie stać mnie nawet na wynajęcie pokoju.
Janusz nigdy nie był typem przykładnego męża. Dzieci się nie doczekaliśmy, ale może to i dobrze, przynajmniej nie muszą patrzeć na to, co teraz wyprawia. Ja zajmowałam się domem, a mąż robił karierę Może głupio to zabrzmi, ale zawsze wiedziałam, że mój mąż to facet, który długo nie zagrzeje miejsca w domu. Zawsze bardziej interesowały go wyjścia z kumplami niż spędzanie czasu ze mną. Pamiętam, jak byłam w pierwszej i w drugiej ciąży. Choć źle się czułam, on miał ważniejsze sprawy. Obie ciąże poroniłam, a on nawet nieszczególnie się tym przejął. Więcej czasu spędzał w pracy niż w domu. Nasze małżeństwo nigdy nie należało do szczęśliwych, miesiąc miodowy minął chyba faktycznie po 30 dniach. Zamieszkaliśmy razem, a ja wkrótce straciłam pracę. Wspólnie uznaliśmy, że nie będę szukać nowej, zwłaszcza że z moimi kwalifikacjami byłoby to trudne. On zajął się zarabianiem pieniędzy i robieniem kariery, a ja - domem. Zamiast słów wdzięczności wciąż słyszałam, że coś jest nie tak. A to obiad mu nie smakował, a to Janusz zdradzał mnie od dawna Coraz częściej do domu wracał dopiero późnym wieczorem, zaczął wyjeżdżać na kilka dni w interesach, nigdy nie zapytał nawet, czy nie mam ochoty jechać z nim - przecież i tak nie miałam nic lepszego do roboty. Mówił, że jedzie służbowo, więc i tak nie moglibyśmy razem zakwaterować się w hotelu. Wierzyłam w to, a może chciałam wierzyć? View Burdaffi on the source website W końcu dowiedziałam się prawdy. Znajoma Janusza z pracy, w złości na niego wygadała się, że mój mąż ma romans z Weroniką, koleżanką z tego samego działu. Od tamtej pory Janusz przestał się kryć. Już nie wmawiał mi, że jedzie służbowo, po prostu informował kiedy wróci. Żebym wiedziała, na kiedy ma być posprzątane i ugotowane... Za namową kochanki wniósł o rozwód Jego kochance najwyraźniej nie pasował ten układ i naciskała, by zamieszkali razem. Problemem był jednak fakt, że ona mieszkanie wynajmowała, a on miał wspólne - ze mną na kredyt. Aktualnie to on go spłaca, ja nie pracuję. Za nami dopiero pierwsza sprawa rozwodowa, ale wiem, że nie pójdzie łatwo. Janusz w uzasadnieniu pozwu napisał, że to ja jestem winna temu, że się nie dogadujemy, że ze sobą nie sypiamy i on wdał się w romans. Chociaż czuję się upokorzona, nie mogę się wyprowadzić. Nie mam dokąd pójść. Moje siostry mają swoje rodziny, swoje życie, rodzice nie żyją. Zostałam sama z mężem, z którym się rozwodzę i jego kochanką, przychodzącą na noce. Janusz w naszej sypialni zakwaterował Weronikę Z naszej sypialni wyprowadziłam się, kiedy raz zastałam go z nią w naszym wspólnym łóżku. Wyniosłam się do pokoju gościnnego, nie mogłabym usnąć ze świadomością, że robili to właśnie tam. Wiem, co się dzieje za ścianą i czuję się koszmarnie, kiedy wiem, że w każdej chwili po seksie z moim mężem może wyjść do łazienki czy do kuchni. Ma w sobie tyle tupetu, że nawet się ze mną nie wita w drzwiach. Traktuje mnie jak powietrze. Nie mogę się doczekać, kiedy w końcu się rozwiedziemy. Liczę na to, że kiedy sprzedamy mieszkanie, będzie mnie stać przynajmniej na wynajęcie jakiegoś pokoju i wtedy zacznę wszystko od nowa. Czytaj więcej prawdziwych historii: „Szczerze nienawidzę byłej żony mojego faceta. Na szczęście jestem od tej flądry młodsza i ładniejsza” „Rozwiodłam się z Robertem, bo mnie uderzył. Niestety kredyt wiąże mocniej, niż ślub...” „Dla Malwiny zostawiłem żonę. Tymczasem ona nie chciała się dla mnie rozwieść. Mało tego, zaczęła z mężem budować dom!”