„Nie mogę patrzeć na to, jak synowa wychowuje wnuka. Ma gdzieś moje rady i mówi, że się nie znam”
„– Musimy jechać, mamo – oznajmił Maciek. – Kuba jest już senny i zaczyna się nakręcać. Jeśli się go szybko nie położy, będzie coraz gorzej. – Daj spokój – załamałam ręce, bo ileż posiedzieliśmy, z godzinkę? – Włączy się bajeczki i zaraz się dziecko uspokoi”.
Wychowałam kilkoro dzieci i każde wyszło na ludzi, więc chyba nie byłam najgorszą matką. I nagle, przy wnuku, okazuje się, że na niczym się nie znam! Kiedy Maciek dostał pracę w naszym mieście, cieszyłam się jak wariatka. Dla mnie oznaczało to, że najmłodszy syn wróci na stare śmieci razem z żoną i malutkim synkiem. Z mieszkaniem nie mieli problemu, bo wyjeżdżając „za pracą” do Wrocławia, zostawili wyremontowane M3 po mojej matce. – Ach, nareszcie będę miała stały kontakt z najmłodszym wnuczkiem – dzieliłam się swoją radością z koleżanką. – Głupio przyznać, ale od chrzcin widziałam go ze 2 razy! No ale niezręcznie było nam odwiedzać młodych, gdy mieszkali u teściów, w dodatku 400 kilometrów stąd. Podekscytowana planowałam wspólne niedzielne obiadki, spacery i wyprawy do zoo z wnusiem. Moje marzenia uległy jednak szybkiej weryfikacji. – To nie wchodzi w rachubę, mamo – ostudził moje plany Maciek, gdy wysunęłam propozycję zaproszenia ich na niedzielę. – Kubuś sypia codziennie między 14 a 16. – Synku, w niedzielę jemy zawsze o 13, potem położy się małego w gabinecie ojca, a my sobie spokojnie pogadamy – wzruszyłam ramionami, bo co za wielkie mecyje? Tego się nie spodziewałam Dzieciaki wychowałam, wiem, jak rozwiązywać podobne problemy. Jednak dla Maćka popołudniowa drzemka rocznego malucha to problem logistyczny, możliwy do rozwiązania tylko we własnym mieszkaniu. Dziecko jest nadwrażliwe, wyjaśnił, to wcześniak i jego system nerwowy nie działa jeszcze tak, jak powinien. Im mniej zmian w rozkładzie dnia, tym lepiej. Musiałam stwierdzić, że syn, taki kiedyś zbuntowany, wylądował po ślubie pod pantoflem swojej Iwonki. Od początku miała na niego wpływ, a teraz, po narodzinach Kubusia, chłopak całkiem stracił własne zdanie, i tylko powtarzał mądrości żony jak papuga! Wytargowałam tyle, że odwiedzą nas, gdy mały wstanie po poobiedniej drzemce, i posiedzą do wieczora. Upiekłam pierniczki, zrobiłam sałatki, posłałam Mietka do piwnicy po kompot z truskawek dla małego. Przy okazji znalazł stare klocki po Maćku, to je wyszorowałam – będzie miał wnuczek trochę zabawy u dziadków! Słodki dzieciak! Jak w końcu przyjechali, troszkę był onieśmielony, siedział u matki na kolanach i tylko popatrywał wokół wielkimi niebieskimi oczyskami. Podobny do naszej Gosi, bez dwóch zdań, aż miło popatrzeć, tym bardziej że córka z tej swojej Holandii tak rzadko zagląda. W końcu Kubuś troszkę się oswoił, zainteresował otoczeniem i zszedł na podłogę. Tak sobie ładnie dziecko ustawiało klocki! Aż mi serce rosło na myśl, że teraz będę je częściej widywać, choćby i codziennie… Nagle, pach! Jeden z klocków grzmotnął na stół, milimetr od szklanki z kawą. – Nie wolno tak, Kubusiu – pogroziłam malcowi palcem. – Nieładnie. Buch, poleciał drugi klocek, tym razem w stronę etażerki z bibelotami. Iwona z Maćkiem spojrzeli po sobie, synowa zajęła się sprzątaniem, a syn wziął piszczącego i wijącego się malca na ręce. Ależ miał głos! – Musimy jechać, mamo – oznajmił Maciek. – Kuba jest już senny i zaczyna się nakręcać. Jeśli się go szybko nie położy, będzie coraz gorzej. – Daj spokój – załamałam ręce, bo ileż posiedzieliśmy, z godzinkę? – Włączy się bajeczki i zaraz się dziecko uspokoi. A jeśli faktycznie jest zmęczony, to przyśnie sobie, i po sprawie. Do auta go zaniesiecie bez problemu. – Jakub nie zaśnie przy telewizji – Iwona włączyła się do dyskusji. – Wybija go to jeszcze bardziej i będzie zupełnie nie do opanowania. – Wszystkie dzieci zasypiają, gdy są zmęczone – zaoponowałam. – Kuba nie – rzuciła tylko synowa. No, tego to ja nie rozumiem zupełnie. Za moich czasów kobieta była zadowolona, gdy jej dziecko nie odbiegało od normy, a współczesne matki prześcigają się wręcz, której maluch jest bardziej niezwykły, wymyślają jakieś alergie, nadwrażliwości i syndromy chorobowe, których nazw nie można nawet spamiętać. Jeżeli już teraz próbują zawłaszczać uwagę otoczenia dzięki dzieciom, to co będzie, gdy te dorosną? Chyba że nie chodzi o brylowanie w towarzystwie, lecz ukrycie zwykłej wychowawczej nieudolności… Co to za matka?! Syn się chyba zorientował, jak niemądre jest to, co robią, bo poszeptał do Iwony, na co ona wzruszyła tylko ramionami. On tymczasem usiadł z chłopcem przed ekranem. Ale wcale już nie było miło, czuło się napięcie w powietrzu i rozmowa całkiem przestała się kleić. Niby jak miało być inaczej, skoro przy stole została tylko moja obrażona synowa? Do tego Kuba zwymiotował, mimo że jadł tylko to, co sami mu przynieśli, bo moje pierniczki, oczywiście, już na początku okazały się niewłaściwym pokarmem dla dziecka. Ni stąd, ni zowąd, chlusnął, aż opryskał telewizor. – Mówiłam, że tak będzie! – synowa zerwała się od stołu. – Maciek, wracamy do domu! – Może zaparzę jeszcze przed wyjściem herbatki, skoro czymś się struł? – zapytałam, bo dzieciak był blady i miał dziwnie szkliste oczy. Iwona spojrzała z taką niechęcią, aż mnie zmroziło, i rzuciła się do przedpokoju po ubrania dla dziecka. Maciek, z małym na rękach, poleciał za nią jak zbłąkany kurczak za kwoką. Nie wiedziałam, co powinnam zrobić, i czy w ogóle ktoś oczekiwał jakiegoś działania z mojej strony, poza ewentualnym posypaniem głowy popiołem nie wiadomo za jakie grzechy… Siedzieliśmy więc z Mietkiem i tylko patrzyliśmy na siebie, podczas gdy młodzi szamotali się w korytarzu. W końcu Maciek raczył sobie przypomnieć o naszym istnieniu i wrócił, już w butach i płaszczu. Myślałam, że chce przeprosić, ale tylko spojrzał na nas z niechęcią, rzucił „do widzenia” i pognał za swoją znerwicowaną połowicą. Ciekawa jestem bardzo, co takiego strasznego zrobiłam? Przez cały dzień chodziłam potem poirytowana. Poszłam w końcu na kawę do swojej koleżanki. Irenka była psychologiem, więc kto jak nie ona powinna mi przyznać rację, że ci młodzi to powariowali! Ale srogo się pomyliłam... – Jako matka, która wychowała dzieci, traktujesz syna i synową protekcjonalnie, ustawiając się w pozycji autorytetu. Bez względu na to, jak wydają ci się niedoświadczeni, powinnaś się usunąć i pozwolić im samym decydować o dziecku! Przecież oni chcą dla niego jak najlepiej. I powiedzmy sobie szczerze – nikt jak oni nie zna potrzeb małego Kuby i jego zwyczajów. Trzeba to uszanować i nie wprowadzać siłą swoich pomysłów. Naprawdę? I ona przeciwko mnie? – Ale... jaką siłą?! Każde dziecko chciałoby takie ciasteczko! – A co, gdybyś zapytała synową, jakie smakołyki można przygotować małemu, co w ogóle mu służy? Wierz mi, jeśli okażesz szacunek, znajdziesz drogę do wzajemnego zrozumienia i kontaktów, co pozwoli ci uczestniczyć w życiu wnuka, tak jak o tym marzysz. Wróciłam do domu skołowana. Czy ona faktycznie ma rację? Ludwika, 60 lat Czytaj także: „Rodzona siostra nie zaprosiła mnie na swój ślub i wesele. Dowiedziałam się tylko, że muszę odpokutować cudze winy” „Wolałem jeździć w delegację, niż wybierać z żoną nawóz do róż. Szybko wyręczył mnie sąsiad, ale nie tylko w ogródku” „Zraniłem 2 kobiety tylko po to, by zrozumieć, że kocham żonę. To, co zrobiła, gdy wyznałem jej prawdę, odebrało mi mowę”
„Oddaliśmy dom z ogrodem córce i zięciowi. Serce mi pękło, gdy zobaczyłam, że zniszczyli nie tylko moje róże”
„Natalka i jej mąż pokazywali nam swoje dzieło z dumą, mówiąc o kredytach, planach, pozwoleniach, a ja miałam ochotę tupać i krzyczeć. Mój mąż bez słowa wymknął się na drugą stronę, pewnie sprawdzić, czy jego winorośle jeszcze istnieją”.
Nie wiem, jak ja się z tym pogodzę. Lepiej już było w ogóle tu nie przyjeżdżać, nie widzieć tego, co z naszym starym domem zrobili córka z zięciem… Zniszczyli pracę mojego życia! Łukasz, mój mąż, niby taki domator, a odkąd zdecydowaliśmy, że jedziemy odwiedzić Natalię, jakby skrzydeł dostał! Radosny, podśpiewuje, nawet złapał mnie i okręcił przy kuchence, mało nie upadłam. – Głupoty ci w głowie, wariacie – żartobliwie przejechałam go ścierką po plecach. – I pomyśleć, że jeszcze tydzień temu kwękałeś na kanapie i wybierałeś się na tamten świat. Trzeba było dawno powiedzieć, że chciałbyś zobaczyć stare śmieci! Pojechalibyśmy od razu… – Po prostu stęskniłem się za córą! – prychnął mąż. – I bądź sprawiedliwa, Danusiu, co z tego, nawet jakbym powiedział? Przecież chora byłaś. Dalej jestem, jakby kto pytał, ale córka napisała, że spodziewa się dziecka, więc nie ma co liczyć na odwiedziny, trzeba samemu wsiąść w pociąg. Wrzesień zresztą to idealna pora na podróże, już nie ma upałów, szarugi jeszcze się nie zaczęły… Entuzjazm Łukasza pozytywnie mnie zdziwił, dotąd wydawało mi się, że raczej nie będzie chciał odwiedzać naszego dawnego domu, zwłaszcza że wcale nie było łatwo zgodzić się na zamianę i z wiejskiej chałupy wynieść się do mieszkanka zięcia w blokach. Ale młodzi potrzebowali miejsca do życia, a nam powoli robiło się wszędzie za daleko. Szczególnie do lekarzy, na prowincji naprawdę trzeba się namęczyć, żeby trafić do specjalisty! Tak, ta zamiana to było jedyne, sensowne wyjście Tak uzgodniliśmy i tego się twardo trzymamy, przez ostatnie półtora roku nadrabiając miną. – Ciekawe, jak im się układa z sąsiadem – zgadywał podekscytowany mąż. – Dobrze będzie znów zobaczyć drania, co? I od razu zaczęły się różne „a pamiętasz?” – w końcu zrobiłam herbatki i usiedliśmy sobie przy ławie. Właściwie powinnam przestawić fotele tyłem do okna, bo i co tu oglądać. Odrapaną ścianę marketu i parkujące przy niej samochody? – W końcu najemy się winogron – rozmarzył się Łukasz z przymkniętymi oczami, pewnie żeby miejski widok go nie rozpraszał. – Muszkatele powinny już być. Nawet mu nie chciałam przypominać, że z moją cukrzycą za bardzo się nie porozkoszuję ich smakiem, ale kiedy przypomniałam sobie orzechy laskowe, to mnie z kolei pociekła ślinka. „Jak to będzie wrócić do swojego domu i być w nim gościem? – zastanawiałam się. – Muszę się pilnować, żebym nie zaczęła Natalii mebli przestawiać albo grzebać po szafkach! Ciekawe, jak tam moje róże… Zostawiłam co prawda spisaną instrukcję obsługi, ale czy córka dopilnowała na czas kopczykowania jesienią? Czy wiosną przycięła jak należy? Ech, uspokój się, Danka! – napomniałam samą siebie w myśli. – To już nie twój cyrk i nie twoje małpy”. Wyruszyliśmy w podróż Ledwo 150 km, lecz w pewnym wieku to już cała wyprawa! Na szczęście bagażu nie mieliśmy dużo, bo i co można dzieciom przywieźć z miasta. Ani owoców, ani przetworów… Natalia z Jurkiem wyjechali po nas na dworzec i ruszyliśmy w kierunku wsi. Tyle razy jeździło się tą drogą, gdy mąż mógł jeszcze prowadzić samochód. Całe lata! Piękne wspomnienia… Dobrze, że Łukasz wziął na siebie podtrzymywanie rozmowy, bo dopadł mnie jakiś dziwny nastrój i mogłam tylko gapić się w okno, przełykając łzy. Klony przy drodze prężyły się czerwone w blasku zachodzącego słońca, na łąkach stały żurawie sejmiki w mgle podnoszącej się znad zrudziałych traw. Misterium natury rozgrywające się w ciszy. – A teraz cywilizacja! – zakrzyknął zięć. Nagle znaleźliśmy się na trasie szybkiego ruchu. Okazało się, że nasza wieś nie jest już tak oddalona od świata jak kiedyś – całkiem blisko poprowadzono bowiem najprawdziwszą autostradę! – Natalka wam nie pisała? – zdziwił się Jurek. – Kapitalna sprawa! I zaczął opowiadać, że teraz, gdy dom znalazł się bliżej świata, on postanowił założyć własny biznes. Na razie po godzinach w szkole, gdzie uczą oboje, ale z czasem – kto wie? Zawsze miał smykałkę do samochodów, w końcu najpierw skończył technikum mechaniczne, a dopiero potem studia i, prawdę mówiąc, tylko dlatego, że matka nalegała. Mój Łukasz pochwalił, że bardzo mądrze myśli, bo przecież wiadomo jak jest – wciąż się czyta o zwolnieniach! Nawet lepiej, żeby choć jedno w małżeństwie miało rozsądną alternatywę. W ogóle mąż był czarujący, rozmowny i szczęśliwy, jakby mu lat ubyło. „Ja też tak muszę – pomyślałam sobie. – Trzeba być dorosłą i nie mazać się jak smarkula. Ważne, że Natalia z Jurkiem zgodnie żyją, mają wspólne plany i dobrze im się układa. Wystarczy przełączyć się na tryb matki i wtedy widać jak na dłoni, że reszta to szczegół”. Szczęka mi opadła Tak sobie mówiłam, lecz gdy w końcu dojechaliśmy, kolokwialnie mówiąc, szczęka opadła mi na kolana. Tyle zmian! Sad przed domem, duma Łukasza, w zasadzie przestał istnieć, zastąpiony długim betonowym podjazdem prowadzącym wprost do będącego w budowie dużego garażu – dokładnie na miejscu mojego małego rosarium. Natalka i jej mąż pokazywali nam swoje dzieło z dumą, mówiąc o kredytach, planach, pozwoleniach, a ja miałam ochotę tupać i krzyczeć. Mój mąż bez słowa wymknął się na drugą stronę, pewnie sprawdzić, czy jego winorośle jeszcze istnieją... Poprosiłam o chwilę odpoczynku po podróży i córka zaprowadziła mnie do naszej dawnej sypialni na piętrze. No, przynajmniej ten pokój przetrwał w prawie niezmienionym stanie! Gdy tylko zamknęłam drzwi, rzuciłam się na łóżko i wybuchłam płaczem. Po dłuższej chwili usłyszałam kroki i poczułam na ramieniu dłoń męża: – Dana, uspokój się – przytulił mnie i wtedy poczułam, że on też drży. – Tyle lat pracy – chlipnęłam. – I po co? – Nie wiem – westchnął. – Ale na pewno musimy zejść na dół i podejrzewam, że jeszcze się zachwycać. Masz się trzymać. Postaraj się dla Natalii. Dobrze, jestem już dużą dziewczynką, wiem, co wypada, i pójdę. Jednak prędzej umrę, niż pochwalę tę ruinę, którą córka z mężem zrobili z dzieła naszego życia! Do końca dnia byłam struta, ale po powrocie do domu napisałam maila do swojej siostry ze Stanów. Wyżaliłam jej się, że Natalia zupełnie nie uszanowała mojej pracy i urządziła sobie działkę na nowo. Odpowiedź siostry nie przypadła mi do gustu, ale dała do myślenia... „Danuśka, ale czego właściwie się spodziewałaś? Przecież Natka i jej mąż prowadzą prawdziwe życie, nie są kustoszami w muzeum. Spójrz na to inaczej: dobrze, że wasza siedziba przeżywa drugą młodość, przede wszystkim zaś, że znalazła się w rękach bliskich, nie obcych ludzi. Mogłoby przecież i tak być, gdybyście z mężem musieli się przeprowadzić, a nikt z rodziny nie miałby ochoty, aby tam zamieszkać… Wiem, że trudno zaakceptować zmiany, lecz po prostu nie ma innego wyjścia – nic nie trwa wiecznie, to już powinnaś wiedzieć. Oczywiście nie musisz i nawet nie powinnaś się zachwycać na pokaz i wbrew woli. Powiedz, że trudno ci się przyzwyczaić do zmian, albo że bardziej podobał ci się poprzedni stan”. Halinka miała trochę racji. W końcu nie będę się obrażać na córkę za kilka krzaków... W końcu to nie ja tam teraz mieszkam i nie mnie ma być wygodnie! Danuta, lat 62 Czytaj także: „Dałam dzieciom władzę nad moim życiem i to był błąd. Dopiero strata mężczyzny otworzyła mi oczy” „Syn kochał moje wszystkie żony bardziej niż ja. Po piątym ślubie coś w nim nagle pękło” „Ciągle ratowałam matkę i pożyczałam jej pieniądze. Gdy odmówiłam pożyczki, zaczęło się piekło”
„W wieku 50 lat żona już skreśliła mnie jako faceta. Musiałem jej udowodnić, że daleko mi jeszcze do trumny”
„Tak mnie wkurzyła, że następnego dnia poszedłem na pływalnię. Musiałem udowodnić żonie, że jeszcze żyję i stać mnie na każdy rodzaj wysiłku. Przepłynąłem dwie długości basenu i stanąłem, żeby odpocząć. Na zewnętrznym torze ćwiczyła w takt muzyki grupka kobiet, pożałowałem, że aqua aerobic nie jest przewidziany dla mężczyzn”.
Przejechałem maszynką do golenia po głowie. Wyglądałem modnie i jakby młodziej, o to właśnie chodziło, trzeba podążać za trendami. Dotknąłem dłonią potylicy i natrafiłem na niezgolone fragmenty dawnej fryzury, samoobsługa nie wchodziła w grę, nie umiałem wygiąć ręki w półkole. – Anitko, nie sięgam z tyłu golarką, pomożesz? – spytałem, uchylając drzwi łazienki. – W czym? – zainteresowała się żona. – O matko, coś ty najlepszego zrobił! – krzyknęła, rzuciwszy na mnie okiem. – Przyzwyczaisz się, od teraz tak będę się strzygł – odparłem stanowczo, chcąc uciąć dyskusję nad moim nowym wyglądem. Za późno Dagmara natychmiast pojawiła się za plecami matki, co było o tyle dziwne, że ostatnio nie poświęcała wiele uwagi staremu ojcu. Zachichotała i oznajmiła łaskawie, że wyglądam cool, jak emerytowany rekrut. – Niewdzięczny bachor – mruknąłem cicho, żeby nie słyszała. Lubiłem myśleć o niej jak o dziecku, była już dorosła, ale co to komu szkodziło. Zawsze pozostanie moją małą córeczką, niezależnie od upływu czasu. Lata lecą, dzieci się starzeją, my dorastamy i nic na to nie można poradzić. – Dagusia ma rację, odbiło ci – poparła córkę Anita, biorąc do ręki golarkę. – Daj, trzeba to wyrównać. Tata zbliża się do pięćdziesiątki, to dla faceta krytyczny wiek – wyjaśniła córce. – A tak dobrze się trzymał, myślałam, że go nie dopadnie. Dla mnie wciąż jesteś młody i przystojny, z włosami czy bez – pocałowała mnie od niechcenia jak matka, która chce pocieszyć dziecko. Nawet najbliżsi zaczynali mnie traktować, jakbym przestał być mężczyzną! Akceptowałem siebie, dopóki nie przekonałem się, że ludzie widzą mnie inaczej, zmieniałem się z latami, ale to chyba normalne? W środku wciąż byłem taki sam, tymczasem otoczenie wysyłało sygnały, które kazały mi podejrzewać, że zostałem zakwalifikowany do kategorii podstarzałych wujów, osobników sympatycznych, ale zdecydowanie niemęskich. A dajcie wy mi wszystkie święty spokój! Nie przypuszczałem, że z pozoru niewinne uwagi aż tak zabolą. Złośliwe docinki na temat rosnącego brzucha i pogłębiających się zakoli w ongiś bujnych włosach, padały z ust dawnych kolegów, którzy wcale nie wyglądali młodziej niż ja. Może w tym tkwił sekret? Wiadomo, że pewnym ludziom nic tak dobrze nie robi na samopoczucie jak dołożenie bliźniemu. W tym celu najlepiej powiedzieć mu prawdę prosto w oczy, udając, że to dobroduszny żarcik, wtedy ofiara nie może się bronić, bo cokolwiek powie, zostanie użyte przeciwko niej. Jeśli ostro usadzi żartownisia, dowie się, że nie ma poczucia humoru. Jak odpowie kontratakiem, zostanie uznana za jednostkę złośliwą i przewrażliwioną. Tak źle i tak niedobrze. Starałem się unikać niektórych kolegów, ale szkoda już się stała, moja pewność siebie została nadszarpnięta. Zacząłem bacznie obserwować otoczenie, zwracając uwagę na to, jak znajomi i rodzina się do mnie odnoszą. Nie podobało mi się to To było dołujące, bo obserwowanie przez lupę reakcji bliskich doprowadziło mnie do wniosku, że nie jest dobrze. Ze wszystkich sił chciałem uniknąć naśladownictwa, dlatego postanowiłem ogolić się na zero. Ten zabieg miał odświeżyć mój wizerunek i dodać męskiej pewności siebie. – Dagmaro, powiedz mamie, że dużo młodych ludzi nosi taką fryzurę – sprawdziłem ręką, czy wszędzie jest gładko. – O właśnie, na to czekałam. Młodych! – parsknęła Anita. – Tylko patrzeć, jak zapiszesz się na siłownię i zaczniesz rwać panienki. Kryzys wieku średniego działa na mężczyzn ogłupiająco, zniszczył już niejedną rodzinę. Nie zostawiła mi wyboru. – Będę ćwiczył wyłącznie dla lepszego samopoczucia, nie mam zamiaru wymienić cię na nowszy model – zapewniłem żonę. – Tata ma rację, powinien się ruszać, inaczej stawy mu zardzewieją – poparła mnie niespodziewanie Dagmara. Nie do końca zgadzałem się z argumentacją dziecka, ale wziąłem, co dawała. Stanęło na tym, że zapiszę się na siłownię, odzyskam kondycję, pozbędę się kilogramów, nadmiaru cholesterolu, początków nadciśnienia i nie wiadomo czego jeszcze. – Jak tak dalej pójdzie, to umrę zupełnie zdrowy – mruknąłem, wychodząc z łazienki. Moje dziewczyny podreptały za mną, wymieniając uwagi na temat wyglądu i zdrowia tatusia, jakbym był nie tylko stary, ale i głuchy. – Jestem tu i wszystko słyszę – zatrzymałem się poirytowany. – To dobrze, kochany, przynajmniej wiesz, jak nam na tobie zależy – Anita położyła mi głowę na ramieniu, przepychając się z Dagusią próbującą zaanektować mnie całego. – Nie oblepiajcie mnie, bo się przewrócę – objąłem je mocno i zakręciłem. Poweselałem, jeszcze miałem krzepę Nawet nogi nie postawiłem w siłowni, dalej powinno być tylko lepiej. No, jak za darmo, to grzech nie spróbować Kilka dni później poszedłem zapisać się do osiedlowej siłki, żeby nie wyjść na faceta, który nie dotrzymuje słowa. Obejrzałem urządzenia, ominąłem bieżnię, na której męczył się jakiś młodziak i usiadłem na wioślarskiej ławce. To powinno być łatwe, spoko, dam radę, oceniłem łapiąc za wiosło. – Trzeba zmniejszyć obciążenie – doskoczył do mnie ubrany w lycrę koleś. Trener, jak się okazało. Obrzucił mnie zatroskanym wzrokiem i coś pomajstrował przy urządzeniu. – Teraz będzie dobrze, poćwiczy pan bez obciążenia, żeby nie nadwerężyć barku. Najpierw trzeba się rozruszać. – Niech pan się nie boi, nie rozsypię się – syknąłem przez zęby. Dawno nikt mnie tak nie upokorzył, teraz dopiero zauważyłem, że grupę pięćdziesięciolatków reprezentowałem w pojedynkę. Nic dziwnego, że trener, przyzwyczajony do młodszych klientów, przestraszył się, że będzie musiał wzywać pogotowie. Kiedy odszedł, zmieniłem ustawienia wiosła, mam swój honor i znam możliwości, nie będzie mnie pouczał żaden smarkacz. Miałem rację, poszło całkiem dobrze, zmęczyłem się, ale przecież po to przyszedłem do siłowni. Skorzystałem potem z orbitreka i zadowolony, że ciągle jeszcze na wiele mnie stać, wróciłem do domu. Zasypiałem zdrowy, obudziłem się chory. Zakwasy w mięśniach nie pozwoliły się ruszyć, bolały plecy, ręce i stawy. – Tylko trochę się przeforsowałem – mówiłem w poduszkę, podczas gdy Anita smarowała mnie maścią. – Rzuć siłownię, jeszcze zrobisz sobie krzywdę – zdenerwowała mnie żona. – Spaceruj, albo, jeśli już musisz, zacznij biegać. – Pływanie jest bezpieczniejsze dla stawów, niech tata idzie na basen – zawołała z głębi mieszkania Dagmara. Nie zwracając na mnie uwagi, zaczęły radzić, jakim rodzajem ćwiczeń mam się zająć. Nie mogłem ich słuchać. – Zrobię, co będę chciał, nie zajmujcie się mną, bo mnie to denerwuje – mimo bólu podniosłem się z łóżka. – Dzisiaj najlepiej zostań w domu – podsunęła Anita. Tak mnie wkurzyła, że następnego dnia poszedłem na pływalnię. Musiałem udowodnić żonie, że jeszcze żyję i stać mnie na każdy rodzaj wysiłku. Przepłynąłem dwie długości basenu i stanąłem, żeby odpocząć. Na zewnętrznym torze ćwiczyła w takt muzyki grupka kobiet, pożałowałem, że aqua aerobic nie jest przewidziany dla mężczyzn, samotne pływanie było nudne, chętnie bym je urozmaicił. – Zapraszamy! – zawołała trenerka pokazująca ćwiczenia na brzegu. – Pierwsze zajęcia gratis! Niech pan spróbuje! Za darmo? Grzechem byłoby nie skorzystać, porzuciłem obiekcje i zająłem miejsce w szeregu. Głupio wyglądałem wśród pań w rozmaitym wieku, ale żadna nie zwróciła na mnie uwagi, wszystkie zajęte były podskakiwaniem i wyrzucaniem nóg nad poziom wody. To wcale nie było takie łatwe, jak się wydawało. Przyznałem się Anicie dopiero po trzecich zajęciach, uśmiała się i poprosiła, żebym przestał się wygłupiać. Dopiero kiedy sama spróbowała, zmieniła zdanie. Ona nie wytrwała, ja nadal ćwiczę i już nie mogę się doczekać, kiedy wrócę na basen. Nie odmłodniałem, ale czuję się jak ryba w wodzie. Joachim, 48 lat Czytaj także: „Nakryłam męża z inną kochanką, ale nie to było najgorsze. To, co powiedział potem, zwaliło mnie z nóg” „Teść zawsze się mnie czepiał. Nie wiem, czy ten stary zgred gdzieś w środku ma jeszcze uczucia” „Wszyscy darli koty o testament dziadka. Swoją decyzją solidnie utarł całej rodzinie nosa”
„Mieszkamy z moją matką, a ona traktuje nas jak śmieci. Znosimy to, żeby nasze dziecko miało dach nad głową”
„Moja mama już od pierwszych chwil pokazała mi, że pewne kwestie są niezmienne. Kiedy ustawiłam nasze kubki w szafce, przyszła i je przestawiła. Gdy rozwiesiłam pranie, natychmiast je przewiesiła. Starałam się podporządkowywać się rządom Królowej Marysieńki, jak nazywał teściową Adam”.
Kiedy byłam nastolatką, miałam tylko jedno marzenie: zdać maturę i iść na studia z dala od rodzinnego domu. Uwolnić się od mojej mamy. Nie chodzi o to, że jej nie kochałam. Kochałam, i to bardzo. Ale powiedzieć o mojej rodzicielce, że była dość apodyktyczna, to nie powiedzieć nic. Wychowywała mnie samotnie. Nigdy nie zdradziła tajemnicy, kto był moim tatą, bo w rubryce ojciec widniało „nieznany”. – Nie zasługuje na to, by mieć taką córkę jak ty – ucinała każde moje pytanie. – Był moim błędem… Ale dzięki niemu mam moją księżniczkę – dodawała. I tak właśnie całe życie mnie traktowała. Jak królewnę, której trzeba wszystko podać, zorganizować i, co gorsza, podejmować za nią decyzje. Nienawidziłam tej złotej klatki – Sylwuniu, nie chcę, byś się sparzyła życiem. Wystarczy, że ja do dziś liżę rany po nieudanych wyborach. Ty nie musisz – mawiała. Z tym hasłem na sztandarach nie pozwalała mi na jakiekolwiek samodzielne wybory. Zawsze wiedziała, co będzie dla mnie najlepsze. I tak przez sześć lat ćwiczyłam pasaże i gamy, chociaż nienawidziłam gry na fortepianie. Kiedy mama uznała, że kończymy z muzyką, bo czas poważnie myśleć o wyborze zawodu, obowiązkowo brałam udział w konkursach biologicznych, chociaż moje humanistyczne serce krwawiło. Ale matka lekarka nie widziała innej możliwości. Dlaczego się na to godziłam? Nie chciałam jej zawieść. Zbuntowałam się dopiero po osiemnastych urodzinach, kiedy oznajmiłam jednym tchem: „Nie będę tak jak ty lekarzem. Idę na polonistykę”. Jedyne, co zdążyła wówczas wycedzić moja matka, nim zalała się łzami, brzmiało: „Tyle poświęceń, tyle wyrzeczeń, a ty tak mi się odpłacasz? Popełniasz błąd”. Czułam się podle, pakując walizkę i wyjeżdżając z Radomia. Ale pierwszy raz w życiu poczułam także powiew wolności. W Krakowie skończyłam studia, znalazłam pracę w niewielkim wydawnictwie i Adama – miłość mojego życia. Adam jest ode mnie pięć lat starszy. I w odróżnieniu od mojej mamy umie słuchać. Ilekroć stoję przed jakimś wyborem, zamiast wskazywać palcem, co powinnam zrobić, mówi: „To twoje życie, więc i decyzja musi być twoja. Rób, jak czujesz”. Pewnie dlatego moja mama go nie polubiła. – Co ty widzisz w tym gryzipiórku? – kpiła. – Taka dziewczyna jak ty zasługuje na prawnika albo lekarza, a nie na jakiegoś marnego pracownika biurowego. – Mamo, Adam jest księgowym. Wspaniałym, troskliwym i ciepłym mężczyzną. I jestem z nim naprawdę szczęśliwa – broniłam się. – No tak, szczęśliwie klepiecie biedę w jednym pokoju – zżymała się. Poniekąd miała rację. Nie przelewało nam się Adam nie należy do tych, którzy potrafią przetrwać w korporacji, więc po nieudanej próbie startu w „wyścigu szczurów” wrócił na etat do małego biura rachunkowego. Tu czuł się najlepiej. Niestety, jego pensja była taka jak pokój, w którym pracował. Skromna. Mnie udało się przenieść z wydawnictwa do agencji reklamowej. Pracowałam od świtu do nocy, ale z czasem zaczęłam zarabiać znacznie powyżej średniej krajowej. Kiedy, ku rozpaczy mojej matki, wzięliśmy ślub, zamieniliśmy naszą kawalerkę na bardziej przestronne lokum. – Ciekawe, kto będzie płacił za te luksusy – grzmiała moja matka, omiatając spojrzeniem nasz taras. – Przecież Adama stać co najwyżej na wynajem komórki lokatorskiej – ironizowała. – Jesteśmy małżeństwem, więc za wynajem płacimy ze wspólnego worka. A że ja lepiej zarabiam, to dorzucam do niego nieco więcej. To chyba normalne – tłumaczyłam mojej matce. Ale jej nie mieściło się to w głowie. – Zasługujesz na kogoś, kto ciebie będzie utrzymywał, a nie na odwrót – prychała z nieskrywanym obrzydzeniem. – Mamo, czasy księżniczek i utrzymujących zamek książąt już się na szczęście skończyły – przekonywałam. Tyle że moje zarobki opierały się na zleceniach. Im było ich więcej, tym bardziej imponująca była moja pensja. Problemy zaczęły się, gdy rok po naszym ślubie na świat przyszła Milenka. Chociaż bardzo się starałam, przy małym dziecku czas na pracę dramatycznie się skurczył. Pisałam po nocach, ale nie byłam w stanie zrealizować nawet jednej trzeciej dotychczasowych zleceń. Zarobki Adama ledwie starczały na życie. Po kilku miesiącach nasze oszczędności zaczęły więc topnieć. Kiedy gorączkowo zastanawialiśmy się, co dalej, moja mama złożyła nam zaskakującą propozycję: – Zamieszkajcie u mnie. Dom jest duży, jakoś się pomieścimy, a ja będę miała bliżej do mojej ukochanej wnusi, bo ten Kraków to tak daleko… – kusiła. Nie byłam fanką tego pomysłu Wciąż doskonale pamiętałam, dlaczego zaraz po maturze wyjechałam z rodzinnego miasta. – Może jednak będę więcej pracować po nocach, żebyśmy mogli tu zostać… – …i zaraz się wykończysz. Tak się nie da na dłuższą metę – przekonywał mnie Adam. – A twoja mama sprawia wrażenie, że bardzo za tobą tęskni. Myślę, że kiedy mieszkała sama, zrozumiała, że jesteś już dorosłą kobietą i nie będzie cię traktować jak dziecka. A naszej Milence kontakt z babcią na pewno się przyda. Jakże bardzo się mylił! Moja mama już od pierwszych chwil pokazała mi, że pewne kwestie są niezmienne. Kiedy ustawiłam nasze kubki w szafce, przyszła i je przestawiła, bo: „Tak będzie ci wygodniej sięgać”. Gdy rozwiesiłam pranie, natychmiast je przewiesiła. „Tak szybciej wyschnie”. Nadal wiedziała wszystko lepiej. Starałam się schować swoją wolność do kieszeni i podporządkowywać się rządom Królowej Marysieńki, jak nazywał teściową Adam. A monopol na jej nieomylność trwał. Adam początkowo starał się mnie uspokajać. – Sylwia, pamiętaj, że gdyby nie twoja mama, nie mielibyśmy gdzie mieszkać. Powinniśmy być wdzięczni, a nie źli – tłumaczył. I sam dzielnie pouczania mamy znosił. Aż do czasu. – Tym razem twoja mama naprawdę przesadziła! – wysyczał tamtego dnia mąż, wbiegając do naszego pokoju. – Czyżby pouczyła cię, jak prawidłowo wypełnić PIT? – próbowałam rozluźnić atmosferę. Adam był jednak tak wściekły, że nie miałam na to szans. – Wysłała moje CV do firmy swojego znajomego! Za moimi plecami! Właśnie dzwonił do mnie prezes, informując, że chociaż jego zdaniem nie spełniam kryteriów na to stanowisko, zaprasza mnie na rozmowę kwalifikacyjną. Bo Marysia tak bardzo go o to prosiła, gdyż podobno tak kiepsko zarabiam, że na nic mnie nie stać – Adam z trudem opanowywał emocje. – Koniec! Miałaś rację. Wyprowadźmy się stąd, bo dłużej tej kobiety nie zniosę! Był tylko jeden problem Nasze finanse. Nie było nas stać ani na kredyt hipoteczny, ani na wynajem mieszkania po cenach rynkowych. Nawet w Radomiu. – Wygraliśmy ostatnio w Lotto? – spojrzałam na Adama wymownie. Mój mąż spuścił wzrok. Usiadł na łóżku, przesuwając gazetę, którą chwilę temu przyniosłam z kiosku. I nagle się uśmiechnął. – Lepiej! Patrz! Chyba zacznę wierzyć w cuda! – postukał palcem w nagłówek artykułu. Moim oczom ukazał się napis: „Marzysz o własnym M, ale nie stać cię na jego zakup? Mamy dla ciebie wyjątkową ofertę”. Chwyciłam gazetę niczym tonący koło ratunkowe. Przeczytałam na głos: – Konkurs, w którym można wygrać mieszkanie. Przedwojenna kamienica. Pięćdziesiąt pięć metrów kwadratowych. Dwa pokoje. Pierwsze piętro. Bierzemy udział. To jest nasza szansa, żeby w końcu uciec od matki. I mocno wierzę, że się uda. A jeśli nie, to nadal będziemy znosić charakterek matki. Sylwia, 29 lat Czytaj także: „Nakryłam męża z inną kochanką, ale nie to było najgorsze. To, co powiedział potem, zwaliło mnie z nóg” „Teść zawsze się mnie czepiał. Nie wiem, czy ten stary zgred gdzieś w środku ma jeszcze uczucia” „Wszyscy darli koty o testament dziadka. Swoją decyzją solidnie utarł całej rodzinie nosa”
„Na starość zamieszkałam w domu opieki. W końcu nic nie muszę robić i jeszcze się zakochałam”
„Moje drugie małżeństwo jest zupełnie inne od pierwszego. Nie ma w nim trosk ani obowiązków. Nie muszę gotować, bo na posiłki schodzimy do stołówki, nie muszę prać, bo w naszym domu działa pralnia, tak samo jak nie muszę sprzątać, bo każdego dnia do naszego małego pokoiku puka pani sprzątająca”.
Po śmierci męża mieszkałam sama. Nie powinnam narzekać, bo przecież mam synów, którzy pomagali mi zawsze, kiedy ich o to prosiłam, a ich żony, moje ukochane synowe, na zmianę gotowały dla mnie obiady. Dzieci wpadały więc do mnie każdego dnia, ale wiadomo, jak to jest: każdy ma jakieś sprawy i zaraz musi biec do swoich obowiązków. Więc mimo całego ich zaangażowania doskwierała mi samotność i nudziło mi się setnie. Tęskniłam do ludzi. Zawsze byłam towarzyska. Przez lata pracowałam w szkole jako nauczycielka języka niemieckiego, a nawet kiedy przeszłam na emeryturę, nie zwolniłam tempa i prowadziłam w pobliskim domu kultury kółko językowe. Z mężem też żyliśmy aktywnie Jeździliśmy na rowerowe wycieczki, chodziliśmy na spacery, do kina, do teatru. Samej jakoś trudno mi było się gdzieś wybrać, więc większość czasu spędzałam w czterech ścianach. Nie odpowiadało mi to... Dlatego właśnie, ku zdumieniu moich najbliższych, w pewnym momencie podjęłam decyzję o przeprowadzce do domu spokojnej starości. – Do szczęścia potrzebuję towarzystwa innych ludzi – tłumaczyłam dzieciom, które nie ukrywały zaskoczenia moim pomysłem. Dostałam ładny pokoik z widokiem na park. Wbrew temu, co sądzi się o takich miejscach, ja tu naprawdę odżyłam. Wreszcie miałam z kim pogadać, pograć w szachy, pooglądać filmy. – Może pójdziemy na spacer? – proponowały nieraz koleżanki z pokoi obok. Chętnie się zgadzałam, bo nasz dom był położony w ładnej okolicy: wśród lasów i stawów. Myślałam, że tak już będzie zawsze, że dni będą mi upływały na babskich pogaduszkach, robieniu na drutach i oglądaniu seriali. Nie miałam nic przeciwko takiemu scenariuszowi, ale los miał dla mnie niespodziankę. Pewnego dnia (było to w długi weekend po Bożym Ciele, więc większość mieszkańców naszego domu wyjechała w odwiedziny do rodziny) natknęłam się na siedzącego samotnie w świetlicy pana Staszka. Zdziwił się, gdy mnie zobaczył. – A pani nie wyjechała? – zapytał. – Myślałem, że zostałem tu zupełnie sam. Odpowiedziałam zgodnie z prawdą, że moje dzieci wyjechały na weekend, a ja nie miałam ochoty na długą podróż. On tylko uśmiechnął się i odpowiedział: – To będzie nam raźniej. Nie zastanawiając się długo, jakoś tak spontanicznie zaprosiłam go do siebie na kawę. Trudno, żeby siedział sam, a i mnie byłoby milej, bo moja współlokatorka pojechała do córki. W moim zaproszeniu czaił się jednak mały podstęp. Dotąd znałam pana Staszka tylko z widzenia, nigdy jakoś nie mieliśmy okazji dłużej pogadać, więc nic o nim nie wiedziałam! I byłam bardzo ciekawa, jak zachowa się na takiej proszonej kawie. Po tym, jak człowiek zachowuje się przy stole, można dużo wywnioskować: jakie ma maniery, co sobą reprezentuje, o czym będzie chciał rozmawiać itp. Pan Stanisław zdał ten egzamin na piątkę. Po pierwszej wspólnej kawie były następne Szybko też przeszliśmy na „ty”. Lubiliśmy razem spacerować nad brzegiem pobliskiego jeziora. To właśnie podczas jednego z takich spacerów Stanisław zasłabł, skutkiem czego trafił do szpitala. I dopiero gdy go koło mnie zabrakło, zorientowałam się, jaki jest dla mnie ważny, jak lubię spędzać z nim czas, po prostu z nim być. Smutno mi było bez niego. Staszek też chyba za mną tęsknił, bo kiedy tylko wyzdrowiał i wrócił, zapytał wprost: co myślę o wspólnej przyszłości i o tym, żebyśmy zamieszkali razem. Dotąd on mieszkał z jakimś panem, a ja od paru tygodni z zupełnie nową współlokatorką, w dodatku poważnie chorą. To było dla mnie bardzo uciążliwe. Wszędzie musiałam zabierać ją ze sobą, bo miała zaniki pamięci. Raz nieopatrznie zostawiłam ją przed budynkiem, a ona po prostu zniknęła! Myślałam, że oszaleję z nerwów. Szukałam jej półtorej godziny. – Spróbujmy – odpowiedziałam więc z uśmiechem na propozycję Staszka. Ale nie spodziewałam się, że moja zgoda spowoduje, że już niebawem będziemy planować… ślub! W naszym domu obowiązuje bowiem taka zasada, że wspólnie mogą mieszkać tylko małżeństwa. – Wyjdziesz za mnie? – zapytał więc pewnego dnia Staszek, a ja szybko, nie myśląc nawet o tym, co ludzie powiedzą, że prawie osiemdziesięciolatka wychodzi za mąż, zgodziłam się i czym prędzej ustaliliśmy termin. Moi synowie byli bardzo zaskoczeni, ale nie skomentowali tego ani słowem. Dziś, po dwóch latach małżeństwa nie żałuję swojej decyzji. Mam bliskiego sercu człowieka, a nasze życie to teraz istna sielanka. Nie spodziewałam się, że na stare lata mogę być jeszcze taka szczęśliwa. Moje drugie małżeństwo jest zupełnie inne od pierwszego. Nie ma w nim trosk ani obowiązków. Nie muszę gotować, bo na posiłki schodzimy do stołówki, nie muszę prać, bo w naszym domu działa pralnia, tak samo jak nie muszę sprzątać, bo każdego dnia do naszego małego pokoiku puka pani sprzątająca. – Żyć nie umierać – mówię i uśmiecham się do mojego męża. Jakie to szczęście, że w porę postanowiłam wyrwać się z sideł samotności. Wreszcie miałam z kim pójść na spacer, obejrzeć serial... Halina, 81 lat Czytaj także: „Przy młodym kochanku mama rozkwita jak bez w maju. Nie wiem, jak jej powiedzieć, że to oszust” „Teściowa rozpieszczała jednego wnuka, a moje dzieci traktowała jak gorszy sort. Mam mówić, że babcia ich nie kocha?” „Za namową dzieci sprzedałam dom, zostałam bogatą emerytką i przeniosłam się do miasta. Już nie żałuję”
„Żona traktuje mnie jak śmiecia, bo za mało zarabiam. Niech się sama weźmie do roboty, jeśli marzy o luksusie”
„Wygarnęła mi, że nie potrafię niczego zreperować, o nic nie dbam, a przecież nie kupimy sobie nowego samochodu, bo nawet porządnych pieniędzy nie potrafię zarobić. Słuchałem tego wszystkiego w milczeniu. Myślałem, że jak zwykle sobie pogada i gdy już się wyładuje, zamilknie”.
Spotkałem się ostatnio na piwku z kolegami. Po drugim kufelku zebrało nam się na narzekanie. No i okazało się, że wszyscy mamy ten sam problem: nasze żony uważają, że przynosimy do domu za mało pieniędzy. O ile jednak u kumpli na domowych wymówkach się kończy, w moim przypadku sprawa stała się poważniejsza. I wszystko wskazuje na to, że skończy się rozwodem… Zacznę od tego, że jestem nauczycielem akademickim. Fakt, może nie zarabiam zbyt wiele, ale przynajmniej robię to, co lubię. Rektor mnie ceni, studenci szanują, więc pracę mam pewną, co w dzisiejszych czasach jest olbrzymim plusem. Aśce to nie wystarcza Gdy kilka miesięcy temu okazało się, że z powodu pustki w portfelach nie wyjedziemy w tym roku na jej wyśnione wakacje do Tunezji, wymyśliła sobie, że powinienem zostać… biznesmenem. – Kariery naukowej nie zrobisz, więc na awans i większe pieniądze nie masz żadnych szans. Czas, abyś wziął naszą przyszłość w swoje ręce. Nie zamierzam klepać biedy do końca życia – powiedziała mi któregoś wieczoru przy kolacji. Na początku nie traktowałem jej słów poważnie. Pomyślałem, że znowu obejrzała jakiś film o celebrytach czy innych bogaczach i zamarzyło jej się życie w luksusach. Byłem jednak pewien, że pobuja kilka dni w obłokach, a potem wróci na ziemię. Nic z tego! Tak się zafiksowała na tym swoim pomyśle, że wierciła mi dziurę w brzuchu prawie codziennie. I to coraz bardziej natarczywie. Nie jestem czepliwy. Dość długo obracałem wszystko w żart i udawałem, że nie słyszę, co mówi. Ale nie mogłem w nieskończoność grać głuchego. Zwłaszcza że Aśka zaczęła domagać się konkretów, czyli kiedy i jaki biznes zakładam. – Kobieto, czy ty zupełnie rozum postradałaś? Zmień temat, bo mnie od tego twojego gadania już głowa boli! – zdenerwowałem się. A potem już spokojniej próbowałem wytłumaczyć, dlaczego uważam, że ten jej pomysł jest, delikatnie mówiąc, nierozsądny. Mówiłem, że zakładanie firmy w kryzysie to olbrzymie ryzyko. Że prędzej wszystko stracimy, niż coś zarobimy i zamiast na plaży w Tunezji, wylądujemy pod mostem. Że dzięki mojej pracy nasza sytuacja finansowa jest stabilna i nie musimy martwić się o to, że nie będzie z czego zapłacić rachunków. No i wreszcie że jestem wykładowcą, humanistą i nie umiem prowadzić interesów… Argumenty wydawały mi się jasne, logiczne i nie do podważenia. Nawet do dziecka by trafiły. Ale nie do mojej żony. – Ty sobie ze mnie chyba żartujesz! – prychnęła. No i zaczęła swoją śpiewkę Że gdyby wszyscy tak myśleli, to pół Polski mieszkałoby na dworcach, że mniej zdolni ode mnie zaryzykowali i pozakładali biznesy i dziś powodzi im się znakomicie, że święty spokój jest dla mnie ważniejszy niż dobro rodziny… Z minuty na minutę rozkręcała się coraz bardziej. Usłyszałem, że wszyscy znani jej faceci są ode mnie bardziej zaradni i odważniejsi. A ja jestem leniem i tchórzem, któremu nic się nie chce i któremu na niczym nie zależy… Zazwyczaj jestem spokojnym facetem. Nie dążę do kłótni, zwłaszcza z żoną, bo wiem, że i tak jej nie przegadam. Kiedy atmosfera robi się gorąca, zawsze wycofuję się na z góry upatrzoną pozycję, czyli do łazienki. Ale wtedy nie wytrzymałem. – No to skoro jestem taki do niczego, to po co za mnie wyszłaś?! – wydarłem się. A potem nawrzeszczałem jeszcze, że dla jej widzimisię nie zamierzam pakować się w kłopoty, a jak to jej nie odpowiada, to niech sobie poszuka kogoś innego… Po tej przemowie siedziałem na wannie chyba ze dwie godziny. Wyszedłem z łazienki dopiero wtedy, gdy usłyszałem, że położyła się spać. Przez półtora miesiąca miałem względny spokój. Wracałem do domu późno, bo na uczelni trwała sesja i kładłem się od razu spać. Aśka nie miała więc zbyt wielu okazji, żeby zrzędzić. Oczywiście nawet w łóżku rzucała od czasu do czasu jakieś uszczypliwe uwagi albo złośliwie opowiadała o mężach koleżanek, którzy osiągnęli to czy tamto, ale puszczałem to mimo uszu. Ostentacyjnie odwracałem się na drugi bok i gasiłem lampkę, dając jej do zrozumienia, że w ogóle mnie to nie obchodzi. Miałem nadzieję, że dzięki temu to gadanie o biznesie powoli jej się znudzi. Miała pretensje Wkrótce przekonałem się jednak, że jest inaczej. Zostaliśmy zaproszeni na urodziny siostry Aśki, Eweliny. Lało jak z cebra, więc żona wymyśliła, że wybierzemy się na przyjęcie samochodem. Zgodziłem się bez szemrania. Wieczorem musiałem jeszcze przygotować się do wykładu, więc i tak nie zamierzałem pić niczego mocniejszego. Przekręciłem kluczyk w stacyjce i… nic. Cisza. Powtórzyłem operację. Silnik zawył żałośnie kilka razy i zgasł. Na amen. – Ups, chyba nigdzie nie pojedziemy – stwierdziłem. Popatrzyła na mnie z lekceważeniem. – No tak, jak zwykle! – prychnęła. Wygarnęła mi, że nie potrafię niczego zreperować, o nic nie dbam, a przecież nie kupimy sobie nowego samochodu, bo nawet porządnych pieniędzy nie potrafię zarobić. Słuchałem tego wszystkiego w milczeniu. Myślałem, że jak zwykle sobie pogada i gdy już się wyładuje, zamilknie. Na przyjęcie pojechaliśmy autobusem. Dotarliśmy mocno spóźnieni i przemoknięci do suchej nitki. Towarzystwo świetnie się już bawiło. – O, wreszcie jesteście, coś się stało? – zapytała szwagierka. – A, nic takiego, samochód po prostu nie zapalił – odparłem. – Oddajcie tego grata na złom i kupcie sobie wreszcie coś porządnego! O, mój Andrzej właśnie piękną toyotkę z salonu przyprowadził – pochwaliła się. Już miałem odpowiedzieć z uśmiechem, że nie mam, jak jej mąż, wielkiej firmy budowlanej, a z nauczycielskiej pensji to takiej wypasionej bryki raczej nie kupię, gdy odezwała się moja żona. – No tak, ty masz szczęście. Wyszłaś za mąż za prawdziwego faceta. A ja? Za nieudacznika! – wypaliła ze złością. A potem zaczęła się żalić, jak to z powodu tchórzostwa, lenistwa i braku ambicji nie chcę zmienić naszego życia w raj. Że inne kobiety mają lepiej, tylko ona tak źle trafiła itd. Przy stole zapanowała kompletna cisza. Wszyscy wpatrywali się we mnie i czekali na moją reakcję. Policzki piekły mnie niemiłosiernie. W pierwszym momencie miałem ochotę Aśce przyłożyć, ale jak już wspomniałem, jestem humanistą i przemoc, zwłaszcza wobec kobiet, jest mi obca. Potem chciałem wytłumaczyć, o co ona się tak czepia, ale doszedłem do wniosku, że to nie ma sensu. Bo tylko winni się tłumaczą. Wstałem więc, ubrałem się i wyszedłem. Bez słowa. Aśka wróciła do domu po trzech godzinach. Obrażona! Stwierdziła, że wstydu się przeze mnie najadła, bo wyszedłem bez pożegnania. Ona najadła się wstydu? To jakiś żart! Zdeptała moją ambicję, ośmieszyła mnie i jeszcze stroi fochy? Czy jest aż tak głupia, że nie rozumie, iż nazywanie mężczyzny tchórzem rani najboleśniej? – Nie pozwolę się publicznie obrażać ani poniżać! Zapamiętaj to sobie – wysyczałem przez zęby. Była zaskoczona moją reakcją i chyba trochę przestraszona. Szybko jednak odzyskała rezon. I zaczęła odwracać kota ogonem. Stwierdziła, że to przeze mnie się tak zdenerwowała, że gdybym był inny, nigdy nie doszłoby do takiej sytuacji, że ona chciała mnie zmotywować do działania, skłonić do zmian w życiu. – Masz szansę udowodnić, że to, co wygaduję to bzdury! – zakończyła bardzo z siebie zadowolona. Mam gdzieś taką motywację i nie zamierzam niczego udowadniać. Szczerze powiedziawszy, zastanawiam się, czy nasze małżeństwo w ogóle ma jeszcze sens. Paweł, 38 lat Czytaj także: „Przy młodym kochanku mama rozkwita jak bez w maju. Nie wiem, jak jej powiedzieć, że to oszust” „Teściowa rozpieszczała jednego wnuka, a moje dzieci traktowała jak gorszy sort. Mam mówić, że babcia ich nie kocha?” „Za namową dzieci sprzedałam dom, zostałam bogatą emerytką i przeniosłam się do miasta. Już nie żałuję”
„Mąż przepuszczał kasę na głupoty, a ja wszystkiego sobie żałowałam. W końcu zrobiłam coś dla siebie”
„Mogłam powstrzymać się od zjedzenia swojego ulubionego dania czy deseru, żeby inni mieli więcej. To nic, że mąż albo któreś z dzieciaków zjadło już podwójną porcję, a ja nawet nie spróbowałam”.
Jeszcze niedawno uważałam, że niczego mi w życiu nie brakuje. Dziś wiem, że po prostu zapomniałam o sobie i swoich pragnieniach. Odkąd pamiętam, całe życie poświęcałam się dla innych. Patrząc na to z perspektywy czasu, obiektywnie muszę stwierdzić, że robiłam to trochę na własne życzenie. Tak po prostu wszystkich przyzwyczaiłam. Najpierw rodziców, potem młodsze rodzeństwo, przyjaciół, z czasem męża i dzieci. No cóż, nie mogę mieć do nikogo pretensji. Skłamałabym, gdybym napisała, że byłam nieszczęśliwa, ciągle wykorzystywana czy traktowana jak przedmiot. Co to, to nie! Ale jednak moje potrzeby zawsze schodziły na dalszy plan. Dotyczyło to zarówno drobiazgów, jak i poważniejszych spraw. Mogłam powstrzymać się od zjedzenia swojego ulubionego dania czy deseru, żeby inni mieli więcej. To nic, że mąż albo któreś z dzieciaków zjadło już podwójną porcję, a ja nawet nie spróbowałam. Widziałam, że im smakuje, więc kiedy padało pytanie: „Nie masz ochoty? Bo jeśli ma się zmarnować, to ja chętnie zjem!”, zawsze odpowiadałam, by się częstowali. Zamiast na nową sukienkę lub buty dla siebie wolałam wydać na ubrania dla dzieci. Nie traciłam też pieniędzy na takie fanaberie jak fryzjer czy kosmetyczka. Włosy przycinała mi przyjaciółka, a farbować się nie musiałam, na szczęście nie miałam siwych. O wakacjach decydowali pozostali domownicy, podobnie jak o kolorze ścian, meblach – chciałam, by zawsze byli zadowoleni; ja mogłam się dostosować. Mój mąż był zawsze rozrzutny, ja wręcz przeciwnie. Odkąd się znaliśmy, uwielbiał motoryzację, a zwłaszcza motocykle. Nie było nas stać na zakup jego wymarzonego modelu za gotówkę, wzięliśmy więc kredyt. Szybko okazało się, że to droga pasja – części, kolejne gadżety, nowy strój, wyjazdy na zloty… Czasem miałam żal do Jurka, że tyle pieniędzy na to wydaje. – Ty na swoje hobby wydajesz nawet kilkaset złotych w miesiącu, a ja? Nie pamiętam, kiedy sobie coś kupiłam! Że już o jakiejś rozrywce nie wspomnę! – denerwowałam się czasami. – Ale kto ci zabrania? Proszę bardzo, weź pieniądze i kup sobie sukienkę, idź do fryzjera, zrób coś dla siebie! – odpowiadał mi wtedy Jerzy. Ale ja nic nie robiłam Było mi zwyczajnie tych pieniędzy szkoda. Dobrze wiedziałam, że gdybym nagle i ja zaczęła wydawać na swoje przyjemności, byłoby u nas krucho. Zarabialiśmy tyle, że w zasadzie starczało akurat „do dziesiątego”. Jakoś nigdy nie wpadłam na to, że przecież możemy ustalić, że Jurek w danym miesiącu zrezygnuje z wyjazdu, nie kupi nowych rękawiczek czy sportowego tłumika. Ja się o swoje nie dopominałam, nikt inny za mnie tym bardziej. Któregoś dnia wpadła do mnie Asia, moja siostra. Była podekscytowana, wiedziałam, że ma mi do powiedzenia coś ważnego. Nie myliłam się. – Kochana, pakujesz się i za dwa tygodnie jedziemy na Mazury, na cały tydzień! – zaczęła, a widząc moją zaskoczoną minę, dodała. – Tylko ty i ja! I nie możesz odmówić! Potem zaczęła mi tłumaczyć, że znalazła super ofertę w atrakcyjnej cenie. – SPA, masaże, elegancki pensjonacik. Do tego podstawowy kurs żeglowania! Jolka, przecież zawsze o tym marzyłaś! – opowiadała. Wysłuchałam jej, a potem z uśmiechem powiedziałam, że chyba żartuje. Miałabym zostawić dzieciaki i męża samych? I pojechać na urlop? Przecież nie mogłam! A kto będzie prał, gotował, sprzątał i przygotuje dzieciaki do szkoły? Asia przekonywała mnie, że przez tydzień beze mnie nikt na pewno nie umrze. – Kobieto, czy ty siebie słyszysz? „Muszę zrobić dla nich to, muszę zrobić dla nich tamto”… A kiedy zrobisz coś dla siebie? Ciągle tylko poświęcasz wszystko innym, czas na odrobinę egoizmu! Długo mnie namawiała, odpierała każdy mój argument. Co więcej – powiedziała, że rozmawiała już nawet z Jerzym i on też uważa, że to świetny pomysł! Byłam zdziwiona, ale też nabierałam coraz większej ochoty na ten wyjazd. W końcu uległam i się zgodziłam W drodze na Mazury czułam dziwną radość i podniecenie, ale też wyrzuty sumienia i niepokój, że o czymś zapomniałam, czegoś nie zrobiłam. Mieszkanie lśniło czystością, wszystkie ubrania uprane i uprasowane leżały grzecznie ułożone na półkach, w lodówce naszykowany zapas jedzenia; nawet mamę poprosiłam, by wpadła za dwa dni sprawdzić, czy wszystko w porządku. Ale jednak miałam wątpliwości, czy dobrze robię. – Wyluzuj się! Po raz pierwszy w życiu masz szansę przeżyć prawdziwy urlop po swojemu. Spa, jacuzzi, sauna… Nie marnuj czasu na smutki! – karciła mnie Aśka. W końcu postanowiłam rzeczywiście przestać się zamartwiać. Dzieci nie były już malutkie, Jurek powinien sobie spokojnie poradzić. A w razie czego mógł zadzwonić. Postanowiłam posłuchać siostry i się zrelaksować. Wystarczył tydzień, a moje życie się zmieniło! To był niesamowity czas. Nie pamiętam, kiedy ostatnio zrobiłam coś dla siebie, dla własnej przyjemności – w ostatnim tygodniu nadrabiałam to z nawiązką! Korzystałam z każdej atrakcji. Nie miałam pojęcia, jak wiele radości może dać zwyczajna wizyta u kosmetyczki. A jeśli doliczyć masaż, który miałam po niej i lampkę szampana w jacuzzi na koniec dnia – po prostu raj na ziemi. Byłam szczęśliwa i naładowana pozytywną energią. Jeszcze długo później czułam, że mogę góry przenosić! Po powrocie moja rodzina także zauważyła zmianę w moim zachowaniu. – Mamo, jak ładnie wyglądasz, tak się fajnie śmiejesz! Aż miło popatrzeć! – powiedziała córka, gdy szykowałam kolację. Mąż dziwnie mi się przyglądał. Potem zaczął nawet półżartem dopytywać, czy kogoś tam przypadkiem nie poznałam, że taka odmieniona wróciłam. Tydzień na Mazurach zmienił moje życie. Dzięki siostrze zrozumiałam, że ja też się liczę i mam prawo do swoich przyjemności. Od teraz mam zamiar raz w miesiącu odwiedzać fryzjera i kosmetyczkę. Razem z Aśką zapisałyśmy się też na zajęcia zumby. A w przyszłym roku mamy zamiar powtórzyć nasz babski wypad! Jola, 42 lata Czytaj także: „Myślałem, że oświadczyny uratują nasz związek. Zamiast radości usłyszałem trzaśnięcie drzwiami” „To miała być tylko jedna noc z kolegą sprzed lat. Po wszystkim nie mogłam przestać o nim myśleć” „To miał być tylko romans. Miało być bez śniadań, bez planów, bez miłości, więc dlaczego czuje motyle w brzuchu?”
„Brałem pożyczki, żeby spełniać kaprysy dziewczyny. Bałem się, że mnie zostawi, jeśli czegoś jej nie kupię”
„Wziąłem chwilówkę i kupiłem jej sukienkę. Taką, o jakiej marzyła, drogą jak diabli, z najlepszego butiku. Nawet nie wiedziałem, że kawałek materiału może tyle kosztować. Aż mi w oczach pociemniało, kiedy dawałem kartę, bo wyobraziłem sobie, ile to będę spłacał! Cieszyła się jak dziecko”.
Siedzimy w osiedlowym pubie, skąd widać blok mojej byłej narzeczonej. Zawsze mam przy sobie lornetkę, więc mogę obserwować podjeżdżające samochody i przyfilować, kiedy i z kim wraca. Serce mi wtedy skacze do gardła, brakuje mi tchu… Bez zimnego piwa nie dałbym sobie rady. Pub zamykają o dwudziestej trzeciej. Jeśli do tej godziny Anita nie mignie mi w drzwiach do klatki schodowej, siadam na murku i czekam nawet do rana. Rzuciłem pracę, wyglądam jak ostatni lump, ale co z tego? Dla kogo mam się picować? Dwadzieścia pięć miesięcy nosiłem garnitur i dusiłem się w krawacie! Kiedy wracałem do domu, byłem jak ugotowany! Wskakiwałem pod prysznic, a potem w normalne ciuchy i parę minut musiałem odparować, zanim oprzytomniałem. – Świrujesz! – denerwowała się Anita. – Sam wiesz, że w tych lumpiarskich wdziankach nie da się pracować w banku! Więc nie wydziwiaj… Dobrze jej było gadać! Sama siedziała przed kompem w majtkach i luźnej bluzce, więc nic ją gniotło, nie uwierało, nie ciągnęło. Zanim dojechałem do roboty, już byłem mokry, a akurat tego lata słońce dawało popalić! – Nie narzekaj – złościła się, kiedy skonany kląłem, że ten firmowy dress code mnie wykończy. – Macie przecież klimatyzację! I co z tego, że mamy klimę, skoro ja się od tego przeziębiam? Chrypię, kaszlę, leci mi z nosa, a na zwolnienie boję się iść, bo źle patrzą, kiedy ktoś za często choruje. Anita nigdy mi nie współczuła. Byłem dla niej marudą, mazgajem, ciapą, maminsynkiem… Żebym stanął na rzęsach, też by mnie nie pochwaliła. Nie byłem z nią szczęśliwy, a jednak rozstanie nie wchodziło w grę. To byłaby dla mnie katastrofa! Kochałem ją, nawet wtedy, kiedy zacząłem podejrzewać, że mnie robi w konia z innymi facetami. Nie miałem pewności, tylko mgliste sygnały. Na przykład, wracam z roboty, a ona pod kołdrą… W pełnym makijażu. – Czemu leżysz? – pytam i pochylam się, żeby jej dać buzi. Wyraźnie czuję alkohol, więc od razu się spinam… – Gdzie byłaś?! – krzyczę. A ona, że nigdzie Ma migrenę, proszki nie działają, więc chlapnęła drinka. – A czemu jesteś taka umalowana? Perfumy też miały ci pomagać na głowę? Zaczyna się mazać, że jestem podły, bo ją podejrzewam o Bóg wie co, a ona po prostu chciała ze mną wyjść do pubu, kiedy wrócę z pracy. Kończyło się tak, że ją przepraszałem, chociaż nie wiedziałem za co? Lądowaliśmy w łóżku i było cudownie. Za każdym razem się na to nabierałem! W końcu wymyśliła, że chce wakacji w Tunezji. – Nie dostanę urlopu – tłumaczyłem. – Zresztą, nie stać nas! Przecież nie pracujesz, sam tego nie ogarnę. – Więc pojadę sama, to znaczy, z koleżanką. Na parę dni, musisz się zgodzić. – A kasa skąd? – Ona mi pożyczy. – A kto odda? – Ja. Znajdę jakąś robotę… Plułem sobie w brodę, że się zgodziłem. Ta jej koleżanka mi się nie podobała; pyskata i arogancka, ciągle wygłaszała jakieś teorie, że, jak się jest materacem faceta, to nie za darmochę, trzeba wymagać! – Od tego jest, żeby cię utrzymywał – pouczała Anitę, nie przejmując się tym, że ja słucham. – Na ciebie każdy poleci… Na tym wyjeździe kogoś poznała Przywiozła złoty łańcuszek z zawieszką i paradowała w nim bez przerwy. – Mój talizman – mówiła. – Dostałam na szczęście. – Od kogo? – dopytywałem. – Nie interesuj się. Ty mi prezentów nie robisz, więc nie zazdrość. Kiedy mi coś ładnego kupiłeś, kiedy? – Płacę czynsz, kupuję jedzenie, daję ci na kosmetyki i ciuchy. To mało? – Nie kompromituj się! Jakie ciuchy? Z lumpeksu? Na nic innego mnie nie stać! Więc wziąłem chwilówkę i kupiłem jej sukienkę. Taką, o jakiej marzyła, drogą jak diabli, z najlepszego butiku. Nawet nie wiedziałem, że kawałek materiału może tyle kosztować. Aż mi w oczach pociemniało, kiedy dawałem kartę, bo wyobraziłem sobie, ile to będę spłacał! Cieszyła się jak dziecko. Znowu przez jakiś czas byłem misiem, skarbusiem… Niestety, to trwało tylko chwilę. Spakowała swoje rzeczy, kiedy byłem w pracy. Zostawiła paskudną kartkę, żebym się odwalił, dał jej spokój, bo ma kogoś, kto o nią lepiej zadba. Trochę trwało, zanim ją namierzyłem… Dowiedziałem się, że wynajęła mieszkanie i że widuje się ją z różnymi leszczami. – Zapomnij o niej – powiedział kumpel. – Nie masz kogo żałować! Tylko raz z nią gadałem – Czemu mi to zrobiłaś? – zapytałem. – Dawałem ci tyle, ile mogłem. Kiecka, którą ci ostatnio kupiłem, kosztowała majątek, a jednak ją dostałaś. – Ta szmata? – roześmiała się. – Już dawno jej nie noszę! Zresztą, co to jest, jedna kiecka? – Dałbym ci więcej, gdybym miał. – Inni mają, więc dostaję, na co zasługuję. Ty nawet auta się nie dorobiłeś! Co mi możesz sprezentować? Bilet na autobus? Od tej pory siedzę naprzeciwko jej domu i czekam. Wiem, że się przejedzie na życiu, jakie wybrała. Przyjdzie wtedy do mnie i poprosi, żebym wybaczył. Tak będzie, jestem tego pewny! Oczywiście, że jej wybaczę! Ja też nie jestem bez winy. Mogłem o nią bardziej dbać, kupować więcej, wziąć drugą pracę, jakoś dorobić, żeby na wszystko starczyło. A tak? Jedna sukienka, co to jest? Tym bardziej, że ona już jej nie nosi… Janek, 28 lat Czytaj także: „Wszystkie obowiązki zawsze są na mojej głowie, bo temu leniowi nie chce się wstać z kanapy. Za chwilę wsadzę mu chrzan w oczy” „Mąż pracował za granicą, a ja samotność leczyłam u przystojnego sąsiada. On przynajmniej mnie zauważa” „Byłam samotną matką i nie wiedziałam, jak sobie poradzę. Szukałam oszczędności nawet na dziecięcym wózku”
„Straciłam pracę po 50-tce i nie mogłam znaleźć nowej. Gdy na koncie zrobiło się pusto, wpadłam na pewien pomysł”
„Polowałam teraz na promocje, żeby zaoszczędzić. Oznaczało to wędrówkę po całym mieście dwa, trzy razy w tygodniu. Starałam się wszędzie chodzić na piechotę, żeby nie wydawać na bilety. Ciągnęłam za sobą wózeczek na zakupy i maszerowałam dzielnie ulicami miasta”.
Utrata pracy to dramat. Ale gdy się zostaje bezrobotną w wieku 50 lat, to już prawdziwa tragedia. Kto zatrudni księgową w moim wieku? Nawet jeśli ma 25 lat doświadczenia i jest na bieżąco ze wszystkimi przepisami i programami komputerowymi? Wiedziałam, że zasiłek dla bezrobotnych będą mi wypłacać przez 12 miesięcy, a potem… Koniec! Miałam wprawdzie oszczędności, ale przecież wiadomo, że nie wystarczą mi na długo. Sytuacja wyglądała beznadziejnie Chodziłam do pośredniaka, szukałam w internecie, pukałam do drzwi różnych firm i instytucji – wszystko na próżno! W urzędzie pracy młoda, arogancka urzędniczka poradziła mi, żebym się przekwalifikowała albo otworzyła własny biznes. Kiedy jednak spytałam, jak to zrobić, odesłała mnie do pokoju szkoleń. Tam dowiedziałam się, że na bon szkoleniowy jestem za stara, a koszty przekwalifikowania się pokryto by mi wyłącznie wtedy, gdybym miała od pracodawcy pisemną gwarancję zatrudnienia. Co się tyczy kursów oferowanych przez urząd, to miałam do wyboru operatora koparko-ładowarki albo wózka widłowego… Spytałam, jak mam przekonać ewentualnego pracodawcę, żeby zatrudnił mającą się dopiero czegoś nauczyć pięćdziesięciolatkę, zamiast młodego, odpowiednio wykwalifikowanego pracownika? Urzędniczka wzruszyła ramionami i odparła, że to już moje zadanie i mogę poradzić się doradcy zawodowego. Ten z kolei zalecił mi asertywność i optymizm… Byłam rozczarowana Wyszłam od niego zła i zawiedziona. Po powrocie do domu wsiadłam na rowerek stacjonarny i zaczęłam intensywnie pedałować. Ruch i ćwiczenia zawsze poprawiały mi humor. Byłam wielką miłośniczką gimnastyki i aktywności na świeżym powietrzu. Nawet kiedy mama chorowała, starałam się ćwiczyć regularnie. Kupiłam sobie kilka przyrządów: rowerek, bieżnię, stepper i ławeczkę, by nie zostawiać mamy na długo samej. Mijały kolejne tygodnie. Udało mi się złapać kilka drobnych zleceń, ale to wszystko. Z przerażeniem myślałam o chwili, kiedy moje oszczędności całkiem stopnieją. Zaczęłam zastanawiać się, czy nie zdecydować się na tak zwaną odwróconą hipotekę. Nie chciałam prosić o pomoc krewnych, bo nikt z mojej bliskiej rodziny już nie żył, zostały same dalekie kuzynki, którym też się nie przelewało… Któregoś dnia wracałam z zakupów do domu. Polowałam teraz na promocje, żeby zaoszczędzić. Oznaczało to wędrówkę po całym mieście dwa, trzy razy w tygodniu. Starałam się wszędzie chodzić na piechotę, żeby nie wydawać na bilety. Ciągnęłam za sobą wózeczek na zakupy i maszerowałam dzielnie ulicami miasta. Tego dnia było wyjątkowo gorąco i duszno Zmęczyłam się, a że do domu miałam jeszcze kawałek, przysiadłam na chwilę na przystanku autobusowym. Obok mnie siedziały dwie panie, mniej więcej koło sześćdziesiątki. Jedna z nich wskazała na siłownię, przez której przeszklone ściany widać było młode dziewczyny ćwiczące na bieżni. – Popatrz, Wandzia! Sama bym tak sobie chciała poćwiczyć na siłowni, bo to i zdrowo, i dla figury korzystnie! – A kto ci broni?! Można wykupić karnet i to wtedy mniej kosztuje. – Nikt mi nie broni, ale wiesz, to jednak tak jakoś głupio… – Czemu głupio?! – zdziwiła się jej koleżanka. – A bo widzisz, człowiek się tak jakoś staro czuje przy tych wszystkich wysportowanych, zgrabnych siksach. Nawet instruktorki to młode dziewczyny. – Ale co ci szkodzi spróbować? – Już kiedyś byłam na siłowni, ale kiedy zaczęłam rozmawiać z instruktorką, ta patrzyła na mnie jak na dinozaura! Wszystkie dziewczyny przestały ćwiczyć i gapiły się na mnie, jakby się zastanawiały, co ta stara między nimi robi. Zawstydziłam się i uciekłam. Za plecami słyszałam śmiech… – To faktycznie przykre… Szkoda, że w naszym mieście nie ma takiej siłowni dla babek w naszym wieku, a nawet starszych, gdzie by się nikt nie dziwił i nie wyśmiewał, że kobitka pod sześćdziesiątkę też chce poćwiczyć… Dalszego ciągu rozmowy już nie słyszałam, bo nadjechał autobus, do którego wsiadły obie panie. Jednak to, co zdążyłam usłyszeć, dało mi do myślenia. W drodze powrotnej i w domu cały czas brzmiały mi w uszach słowa kobiety z przystanku: „Szkoda, że w naszym mieście nie ma takiej siłowni…”. – A właściwie, dlaczego nie ma? – powiedziałam na głos następnego dnia, włączając swoją bieżnię. – Trudno, żeby każda kobieta w sile wieku, która chce poćwiczyć, kupowała sobie sprzęt. Jednych nie stać, inne nie mają ich gdzie postawić… Jest pomysł, są pieniądze – trzeba działać! Nagle zeskoczyłam z bieżni i pobiegłam do sutereny. Dawniej był tam warsztat stolarski taty, ale teraz pomieszczenia były puste, bo materiały, maszyny i narzędzia mama po śmierci taty rozdała krewnym. Wróciłam do mieszkania po notes oraz długopis. Już po chwili miałam plan Teraz tylko trzeba było znaleźć sposób na jego realizację. Wzdrygałam się przed rozmową z urzędniczkami z pośredniaka, ale w końcu od tego były. Po kilku tygodniach korowodów, pisania podań, zbierania dokumentów, mogłam wreszcie przystąpić do pracy, bo przydzielono mi fundusze na otwarcie klubu fitness. Nie zwlekałam ani chwili – suterena została wyremontowana, sprzęt dokupiłam, zamówiłam plakaty reklamowe i ulotki z informacją o otwarciu sali „Klub Fitness 50+”, bo tak nazwałam swoje dzieło. Teraz pozostało czekać na pierwsze klientki. Niebawem zadzwonił telefon i okazało się, że pierwszymi odważnymi są… panie z przystanku. Poznałam je od razu, bo dobrze zapamiętałam ich rozmowę. Po pani Wandzie i jej przyjaciółce Eli zgłosiły się kolejne panie. Klientek przybywało, bo jedna znajoma drugiej znajomej przekazywała informacje o moim klubie. Wkrótce poszerzyłam zajęcia o nordic walking i elementy zumby. Ćwiczyłam ze swoimi klientkami, które wkrótce stały się moimi dobrymi znajomymi, a nawet niektóre przyjaciółkami. Szkoliłam się też sama. Chciałam, żeby oferta mojego klubu była jak najbardziej urozmaicona. Odżyłam i już bez lęku patrzyłam w przyszłość. Wprawdzie nie znalazłam nowej pracy jako księgowa, ale udało mi się z pasji zrobić sposób na życie i zarabianie. Odniosłam sukces „Klub Fitness 50+” działa prężnie już od trzech lat. Jest tak oblegany, że niedawno musiałam zatrudnić dwie instruktorki i recepcjonistkę. Obie mają po pięćdziesiąt parę lat, więc moje klientki nie czują się skrępowane. Gdy szukałam instruktorek, okazało się, że sporo jest kobiet w moim wieku wysportowanych i mogących poprowadzić zajęcia fitness. Ada i Roma to fajne babki, pełne energii i werwy. Na zatrudnienie w typowej siłowni nie mogły liczyć. Uznawano je tam za „dinozaury”. Ja dałam im możliwość pracy i zawodowego rozwoju. I tak okazało się, że mój pomysł przyniósł pożytek nie tylko mnie i klientkom, ale także stworzył nowe miejsca pracy dla tych, którzy z racji wieku są często spychani na margines życia społecznego i zawodowego. Jestem naprawdę szczęśliwa, że mój plan tak wspaniale się powiódł! I myślę, że mogę być z siebie dumna… Kiedy wszystko runęło, gdy zostałam dosłownie wysadzona z siodła, nie załamałam się. Wykorzystałam swoją szansę i dałam ją innym. Szansę na pracę, na zdrowie i figurę. Moje klientki są zadowolone, bo mają gdzie ćwiczyć, a ja wciąż powtarzam, że kiedy tylko jest taka możliwość, należy brać sprawy w swoje ręce. I słuchać innych, bo ludzie to najlepsze źródło pomysłów. Małgorzata, 53 lata Czytaj także: „Gdy rozliczałem PIT, poznałem tajemnicę żony. Nie rozumiałem, czemu mnie oszukiwała w taki sposób” „Przypadek sprawił, że odkryłem prawdę. Nasionko, z którego wyrósł mój syn, nie należało do mnie” „Rok po zdradzie wrócił, jakby wyszedł tylko po bułki. Od razu wlazł z buciorami w moje nowe życie”
„Ukrywałam ciążę przed mężem, ile się dało. Nie sądziłam, że po 40-stce jego nasionko da jeszcze jakiś plon”
„– Kiedy się zorientowałeś? – zapytałam nieśmiało. – Nie wiem. Może wtedy, jak zjadłaś śledzia z masłem orzechowym. A może jak płakałaś na serialu kryminalnym – zaczął chichotać”.
Na początku roku zaczęłam się gorzej czuć. Mdłości, zawroty głowy, brak apetytu lub dziwne zachcianki kulinarne, zmęczenie i brak chęci do działania. I to rozdrażnienie, które pojawiało się zdecydowanie zbyt często. Na początku lekceważyłam wszystkie objawy i tłumaczyłam je sobie przepracowaniem i niezdrowym trybem życia. Ale przecież miałam już dwójkę dzieci i doskonale wiedziałam, jakie są pierwsze objawy ciąży. Jednak nie dopuszczałam do siebie tej myśli. „Przecież jestem za stara na ciążę. Zabezpieczamy się z mężem. Nie, to niemożliwe” - tak sobie mówiłam. Ale gdzieś w głębi duszy czułam, że coś jest na rzeczy. Tym bardziej, że okres spóźniał mi się zdecydowanie zbyt długo. Postanowiłam umówić się do lekarza. Ciąża po 40? To niemożliwe Pierwszy wolny termin u mojej pani doktor był dosyć odległy, co oznaczało niemal dwa tygodnie stresu i niepewności. I chociaż cały czas wmawiałam sobie, że to tylko chwilowa niedyspozycja lub pierwsze oznaki menopauzy, to jednak powoli zaczęłam zmieniać swoje codzienne nawyki. Zupełnie nieświadomie ograniczyłam kawę, odstawiłam wino i starałam się wysypiać. „To tylko zwykła ostrożność” – wmawiałam sobie - „Poza tym zdrowy tryb życia jeszcze nikomu nie zaszkodził”. A jednak nie mogłam pozbyć się wrażenia, że te objawy są mi znane. Były typowe dla ciąży. W dniu wizyty u lekarki wszystko leciało mi z rąk, a ja nie potrafiłam zapanować nad nerwowością. Marek - mój mąż - pytał, czy wszystko jest w porządku. – Tak, tak. To tylko gorszy dzień – odpowiadałam z uśmiechem na twarzy. Nic nie powiedział, ale dziwnie na mnie spojrzał. I to był kolejny powód do stresu. „Jak Marek zareagowałby na ciążę?” – nieustannie zadawałam sobie to pytanie. Oczywiście kochał nasze dzieci i nie posiadał się z radości, że jest ojcem, ale też wielokrotnie powtarzał, że cieszy się, że są już odchowane. A teraz powrót do pieluch? Raczej nie byłby zadowolony. „Co by zrobił?” – zadałam w myślach pytanie i spojrzałam na męża. „Nie, nie ma co dywagować. To fałszywy alarm” – podniosłam siebie na duchu wkładając naczynia do zmywarki. Do gabinetu dotarłam kilkanaście minut przed czasem. I od razu zauważyłam, że większość przyszłych matek jest sporo ode mnie młodszych. Poczułam się nieswojo. „Tylko spokojnie. Za kilkanaście minut twoje życie wróci do normy” – tak sobie mówiłam, gdy pielęgniarka zapraszała mnie do gabinetu. – Jest pani w ciąży – usłyszałam po kilkunastu minutach. Czas się zatrzymał. – Jak to? - wydukałam. – Przecież to niemożliwe, zupełnie niemożliwe – powtarzałam. – Ciąża po 40 nie jest czymś niezwykłym. Co więcej, zdarza się coraz częściej – mówiła lekarka, uśmiechając się do mnie ciepło. „Nie, nie, co ona mówi. Ja w ciąży? Przecież mam już dwójkę dzieci, poukładane życie zawodowe, plany podróżnicze. Poza tym jestem za stara na dziecko” – milion myśli przelatywało mi przez głowę. – Jest pani pewna? – pytałam. – Tak. To 10 tydzień – odpowiedziała lekarka. „Jak ja to powiem Markowi?” – to była jedna z pierwszych myśli. „Przecież on nie chce kolejnego dziecka, nie chce” – powtarzałam sobie. Nie pamiętam jak wyszłam z gabinetu. Oszołomienie, niepewność, strach. To były uczucia, które całkowicie mną zawładnęły. Zupełnie mimowolnie spojrzałam na brzuch. „Czy już widać? Czy Marek zauważył? Jak zdołam to ukryć?” – te i inne pytania kołatały mi się po głowie. Do domu wróciłam późno. – Gdzie byłaś tak długo? – pytanie Marka oderwało mnie od moich myśli. – Spotkałam się z koleżanką – odpowiedziałam mechanicznie. – Ok. Co jemy na kolację? – Marek zajrzał do lodówki. „Chyba niczego się nie domyśla” – odetchnęłam. Gdy pojechał po dzieci, położyłam się do łóżka. Wieczorem powiedziałam, że jestem zmęczona i chcę się wyspać. Ale sen nie przychodził. Wiedziałam, że czeka nas małżeński kryzys, który nie wiadomo, jaki będzie miał finał. Kilka następnych dni przeżyłam jak w transie. Pobudka, śniadanie, wyprawienie dzieci do szkoły, praca, zakupy, obiad, sprzątanie, wieczorny seans telewizyjny, spanie - wszystkie te czynności wykonywałam zupełnie mechanicznie. Jednocześnie unikałam jakiejkolwiek bliskości z Markiem. Bałam się. Cały czas nic mu nie powiedziałam. Napięcie między nami narastało – Czy wszystko ok? – dopytywał Marek. – Tak, nic mi nie jest – odpowiadałam. Ale jak miałam mu powiedzieć, że za kilka miesięcy znowu zostanie ojcem i mając ponad 40 lat znowu wróci do pieluch? Przypomniałam sobie sytuację sprzed kilku miesięcy. Nasza kuzynka chrzciła dziecko. Marek się uśmiechał, ale widziałam, że płaczący maluch działał mu na nerwy. A teraz miał się dowiedzieć, że czeka go to samo? O ciąży wiedziała tylko moja najlepsza przyjaciółka. – Musisz powiedzieć Markowi – przekonywała. – i to jak najszybciej. – Wiem. Ale to nie jest takie proste – mówiłam. – Nic nie jest proste. Ale jak sobie to wyobrażasz? Przecież za chwilę już tego nie ukryjesz. Miałam tego świadomość. Co za chwilę powiem? Że utyłam? Poza tym oszukiwanie Marka było bardzo nie w porządku. Kochałam go, byliśmy naprawdę fajnym małżeństwem. – Poza tym, to nie jest tylko twoja sprawa – przekonywała dalej Ola. – On jest ojcem i musi o tym wiedzieć. – A jak mnie zostawi? – wydusiłam z siebie pytanie, które od dawna nie dawało mi spokoju. – Marek? Nie wierzę – Ola nie ukrywała zdziwienia. – On nie chce więcej dzieci. Nigdy nie chciał. Dwójka mu wystarcza. Wreszcie ma czas na pracę, pasje i podróże. A ja mu teraz powiem, że całe nasze życie zostanie przemeblowane? – pytałam w emocjach. – To co masz zamiar zrobić? – usłyszałam pytanie. – Nie wiem, po prostu nie wiem – wyszeptałam. Kochanie, będziemy mieć dziecko... Przez kilka kolejnych dni zbierałam się w sobie, aby powiedzieć Markowi o tym, że zostaniemy rodzicami. Jednocześnie próbowałam oswoić i nazwać swoje odczucia i emocje. „Czy ty chcesz tego dziecka?” – nieustannie pytałam samą siebie. I co ciekawe, odpowiedź była cały czas taka sama. Chciałam tego malucha i już nie wyobrażałam sobie bez niego swojego życia. A Marek? Za każdym razem gdy na niego patrzyłam, próbowałam przewidzieć jego reakcję. Ale jedno wiedziałam - nie mogłam dłużej odkładać tej rozmowy. – Musimy porozmawiać – powiedziałam pewnego ranka, gdy dzieciaki pojechały na trening. I chociaż głos mi drżał, a serce łomotało jak nigdy dotąd, to wiedziałam, że to jest ten czas. Nie mogłam dłużej zwlekać. – No wreszcie. Myślałem, że powiesz mi dopiero podczas jazdy na porodówkę – usłyszałam. Huk myśli, niedowierzanie, zdziwienie, radość, strach - te wszystkie emocje zawładnęły mną w tym samym momencie. – Ale jak to? Skąd wiesz? – wydukałam. „Przecież nic mu nie mówiłam. To Ola? Nie, ona nie zrobiłaby mi tego” – myślałam gorączkowo. – Skąd wiem? Nie zapominaj, że mamy dwójkę dzieci, więc dwa razy przechodziłem przez to – uśmiechnął się. – No tak – westchnęłam. – Kiedy się zorientowałeś? – zapytałam nieśmiało. – Nie wiem. Może wtedy, jak zjadłaś śledzia z masłem orzechowym. A może jak płakałaś na serialu kryminalnym – zaczął chichotać. "Ależ jestem głupia" – pomyślałam. Tego nie dało się ukryć – Nie jesteś zły? – w moim głosie słychać było niepewność. – Jestem – odpowiedział Marek. A moje serce zamarło. Czekałam na ciąg dalszy. – Ale jedynie o to, że przez tyle czasu nic mi nie powiedziałaś. –Ale przecież ty nie chcesz kolejnego dziecka – w moim głosie mimowolnie wybrzmiał wyrzut. Marek milczał. A potem podszedł bliżej i mnie objął. – Chcę. A że powywraca nasze życie do góry nogami? To nic, poradzimy sobie. Te słowa to był miód na moje serce. I wtedy kolejny raz zrozumiałam, że miałam ogromne szczęście, poznając Marka. I wtedy też pierwszy raz od wielu tygodni odetchnęłam z ulgą i uwierzyłam, że wszystko się jakoś ułoży. Od tamtego czasu minęło kilka miesięcy. Ciąża zbliża się ku końcowi. Jestem coraz większa, coraz więcej marudzę, płaczę i narzekam. Marek znosi to wszystko ze stoickim spokojem. Dzieciaki się cieszą i obiecują, że we wszystkim będą mi pomagać. Nie chcieliśmy poznać płci, gdyż nie ma to znaczenia. Najważniejsze, że maluch jest zdrowy, a w domu czekają na niego nieco dojrzalsi rodzice i wyrośnięte rodzeństwo. Ale ja wiem, że wszystko się jakoś ułoży. Joanna, 41 lat Czytaj także: „Gdy mąż rozliczał PIT w kwietniu, przypadkiem poznałam jego prawdziwe zarobki. Czemu ciągle kłamał?” „Ktoś ukradł mi kartę do bankomatu i żył sobie na mój koszt. Nogi się pode mną ugięły, gdy zobaczyłam twarz złodzieja” „Po ślubie syna pozwoliliśmy mu zamieszkać pod naszym dachem. Synowa tak się panoszyła, że chciałam ją przegonić”