polki.pl
type: channel
link: https://polki.pl
date: 2025-05-19T14:00:08.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: „Nie mogę patrzeć na to, jak synowa wychowuje wnuka. Ma gdzieś moje rady i mówi, że się nie znam”
items: „Oddaliśmy dom z ogrodem córce i zięciowi. Serce mi pękło, gdy zobaczyłam, że zniszczyli nie tylko moje róże”
items: „W wieku 50 lat żona już skreśliła mnie jako faceta. Musiałem jej udowodnić, że daleko mi jeszcze do trumny”
items: „Mieszkamy z moją matką, a ona traktuje nas jak śmieci. Znosimy to, żeby nasze dziecko miało dach nad głową”
items: „Na starość zamieszkałam w domu opieki. W końcu nic nie muszę robić i jeszcze się zakochałam”
items: „Żona traktuje mnie jak śmiecia, bo za mało zarabiam. Niech się sama weźmie do roboty, jeśli marzy o luksusie”
items: „Mąż przepuszczał kasę na głupoty, a ja wszystkiego sobie żałowałam. W końcu zrobiłam coś dla siebie”
items: „Brałem pożyczki, żeby spełniać kaprysy dziewczyny. Bałem się, że mnie zostawi, jeśli czegoś jej nie kupię”
items: „Straciłam pracę po 50-tce i nie mogłam znaleźć nowej. Gdy na koncie zrobiło się pusto, wpadłam na pewien pomysł”
items: „Ukrywałam ciążę przed mężem, ile się dało. Nie sądziłam, że po 40-stce jego nasionko da jeszcze jakiś plon”

„Nie mogę patrzeć na to, jak synowa wychowuje wnuka. Ma gdzieś moje rady i mówi, że się nie znam”
type: item
date: 2025-05-19T14:00:00.000Z
subject: Z życia wzięte
subject: Po godzinach
subject: Opowiadania
subject: prawdziwe historie
description: „– Musimy jechać, mamo – oznajmił Maciek. – Kuba jest już senny i zaczyna się nakręcać. Jeśli się go szybko nie położy, będzie coraz gorzej. – Daj spokój – załamałam ręce, bo ileż posiedzieliśmy, z godzinkę? – Włączy się bajeczki i zaraz się dziecko uspokoi”.
encoded: Wychowałam kilkoro dzieci i każde wyszło na ludzi, więc chyba nie byłam najgorszą matką. I nagle, przy wnuku, okazuje się, że na niczym się nie znam! Kiedy Maciek dostał pracę w naszym mieście, cieszyłam się jak wariatka. Dla mnie oznaczało to, że najmłodszy syn wróci na stare śmieci razem z żoną i malutkim synkiem. Z mieszkaniem nie mieli problemu, bo wyjeżdżając „za pracą” do Wrocławia, zostawili wyremontowane M3 po mojej matce. – Ach, nareszcie będę miała stały kontakt z najmłodszym wnuczkiem – dzieliłam się swoją radością z koleżanką. – Głupio przyznać, ale od chrzcin widziałam go ze 2 razy! No ale niezręcznie było nam odwiedzać młodych, gdy mieszkali u teściów, w dodatku 400 kilometrów stąd. Podekscytowana planowałam wspólne niedzielne obiadki, spacery i wyprawy do zoo z wnusiem. Moje marzenia uległy jednak szybkiej weryfikacji. – To nie wchodzi w rachubę, mamo – ostudził moje plany Maciek, gdy wysunęłam propozycję zaproszenia ich na niedzielę. – Kubuś sypia codziennie między 14 a 16. – Synku, w niedzielę jemy zawsze o 13, potem położy się małego w gabinecie ojca, a my sobie spokojnie pogadamy – wzruszyłam ramionami, bo co za wielkie mecyje? Tego się nie spodziewałam Dzieciaki wychowałam, wiem, jak rozwiązywać podobne problemy. Jednak dla Maćka popołudniowa drzemka rocznego malucha to problem logistyczny, możliwy do rozwiązania tylko we własnym mieszkaniu. Dziecko jest nadwrażliwe, wyjaśnił, to wcześniak i jego system nerwowy nie działa jeszcze tak, jak powinien. Im mniej zmian w rozkładzie dnia, tym lepiej. Musiałam stwierdzić, że syn, taki kiedyś zbuntowany, wylądował po ślubie pod pantoflem swojej Iwonki. Od początku miała na niego wpływ, a teraz, po narodzinach Kubusia, chłopak całkiem stracił własne zdanie, i tylko powtarzał mądrości żony jak papuga! Wytargowałam tyle, że odwiedzą nas, gdy mały wstanie po poobiedniej drzemce, i posiedzą do wieczora. Upiekłam pierniczki, zrobiłam sałatki, posłałam Mietka do piwnicy po kompot z truskawek dla małego. Przy oka…

starsza-kobieta-a541ac8.png
width: 1200
height: 900

„Oddaliśmy dom z ogrodem córce i zięciowi. Serce mi pękło, gdy zobaczyłam, że zniszczyli nie tylko moje róże”
type: item
date: 2025-05-09T13:00:00.000Z
subject: Po godzinach
subject: Z życia wzięte
subject: Opowiadania
subject: prawdziwe historie
description: „Natalka i jej mąż pokazywali nam swoje dzieło z dumą, mówiąc o kredytach, planach, pozwoleniach, a ja miałam ochotę tupać i krzyczeć. Mój mąż bez słowa wymknął się na drugą stronę, pewnie sprawdzić, czy jego winorośle jeszcze istnieją”.
encoded: Nie wiem, jak ja się z tym pogodzę. Lepiej już było w ogóle tu nie przyjeżdżać, nie widzieć tego, co z naszym starym domem zrobili córka z zięciem… Zniszczyli pracę mojego życia! Łukasz, mój mąż, niby taki domator, a odkąd zdecydowaliśmy, że jedziemy odwiedzić Natalię, jakby skrzydeł dostał! Radosny, podśpiewuje, nawet złapał mnie i okręcił przy kuchence, mało nie upadłam. – Głupoty ci w głowie, wariacie – żartobliwie przejechałam go ścierką po plecach. – I pomyśleć, że jeszcze tydzień temu kwękałeś na kanapie i wybierałeś się na tamten świat. Trzeba było dawno powiedzieć, że chciałbyś zobaczyć stare śmieci! Pojechalibyśmy od razu… – Po prostu stęskniłem się za córą! – prychnął mąż. – I bądź sprawiedliwa, Danusiu, co z tego, nawet jakbym powiedział? Przecież chora byłaś. Dalej jestem, jakby kto pytał, ale córka napisała, że spodziewa się dziecka, więc nie ma co liczyć na odwiedziny, trzeba samemu wsiąść w pociąg. Wrzesień zresztą to idealna pora na podróże, już nie ma upałów, szarugi jeszcze się nie zaczęły… Entuzjazm Łukasza pozytywnie mnie zdziwił, dotąd wydawało mi się, że raczej nie będzie chciał odwiedzać naszego dawnego domu, zwłaszcza że wcale nie było łatwo zgodzić się na zamianę i z wiejskiej chałupy wynieść się do mieszkanka zięcia w blokach. Ale młodzi potrzebowali miejsca do życia, a nam powoli robiło się wszędzie za daleko. Szczególnie do lekarzy, na prowincji naprawdę trzeba się namęczyć, żeby trafić do specjalisty! Tak, ta zamiana to było jedyne, sensowne wyjście Tak uzgodniliśmy i tego się twardo trzymamy, przez ostatnie półtora roku nadrabiając miną. – Ciekawe, jak im się układa z sąsiadem – zgadywał podekscytowany mąż. – Dobrze będzie znów zobaczyć drania, co? I od razu zaczęły się różne „a pamiętasz?” – w końcu zrobiłam herbatki i usiedliśmy sobie przy ławie. Właściwie powinnam przestawić fotele tyłem do okna, bo i co tu oglądać. Odrapaną ścianę marketu i parkujące przy niej samochody? – W końcu najemy się winogron – rozmarzył się Łukasz z przymkn…

rozczarowana-para-60ebb88.png
width: 1200
height: 900

„W wieku 50 lat żona już skreśliła mnie jako faceta. Musiałem jej udowodnić, że daleko mi jeszcze do trumny”
type: item
date: 2025-05-05T14:00:00.000Z
subject: Po godzinach
subject: Z życia wzięte
subject: Opowiadania
subject: prawdziwe historie
description: „Tak mnie wkurzyła, że następnego dnia poszedłem na pływalnię. Musiałem udowodnić żonie, że jeszcze żyję i stać mnie na każdy rodzaj wysiłku. Przepłynąłem dwie długości basenu i stanąłem, żeby odpocząć. Na zewnętrznym torze ćwiczyła w takt muzyki grupka kobiet, pożałowałem, że aqua aerobic nie jest przewidziany dla mężczyzn”.
encoded: Przejechałem maszynką do golenia po głowie. Wyglądałem modnie i jakby młodziej, o to właśnie chodziło, trzeba podążać za trendami. Dotknąłem dłonią potylicy i natrafiłem na niezgolone fragmenty dawnej fryzury, samoobsługa nie wchodziła w grę, nie umiałem wygiąć ręki w półkole. – Anitko, nie sięgam z tyłu golarką, pomożesz? – spytałem, uchylając drzwi łazienki. – W czym? – zainteresowała się żona. – O matko, coś ty najlepszego zrobił! – krzyknęła, rzuciwszy na mnie okiem. – Przyzwyczaisz się, od teraz tak będę się strzygł – odparłem stanowczo, chcąc uciąć dyskusję nad moim nowym wyglądem. Za późno Dagmara natychmiast pojawiła się za plecami matki, co było o tyle dziwne, że ostatnio nie poświęcała wiele uwagi staremu ojcu. Zachichotała i oznajmiła łaskawie, że wyglądam cool, jak emerytowany rekrut. – Niewdzięczny bachor – mruknąłem cicho, żeby nie słyszała. Lubiłem myśleć o niej jak o dziecku, była już dorosła, ale co to komu szkodziło. Zawsze pozostanie moją małą córeczką, niezależnie od upływu czasu. Lata lecą, dzieci się starzeją, my dorastamy i nic na to nie można poradzić. – Dagusia ma rację, odbiło ci – poparła córkę Anita, biorąc do ręki golarkę. – Daj, trzeba to wyrównać. Tata zbliża się do pięćdziesiątki, to dla faceta krytyczny wiek – wyjaśniła córce. – A tak dobrze się trzymał, myślałam, że go nie dopadnie. Dla mnie wciąż jesteś młody i przystojny, z włosami czy bez – pocałowała mnie od niechcenia jak matka, która chce pocieszyć dziecko. Nawet najbliżsi zaczynali mnie traktować, jakbym przestał być mężczyzną! Akceptowałem siebie, dopóki nie przekonałem się, że ludzie widzą mnie inaczej, zmieniałem się z latami, ale to chyba normalne? W środku wciąż byłem taki sam, tymczasem otoczenie wysyłało sygnały, które kazały mi podejrzewać, że zostałem zakwalifikowany do kategorii podstarzałych wujów, osobników sympatycznych, ale zdecydowanie niemęskich. A dajcie wy mi wszystkie święty spokój! Nie przypuszczałem, że z pozoru niewinne uwagi aż tak zabolą. Złośliwe doci…

zmartwiony-mezczyzna-162f68b.png
width: 1200
height: 900

„Mieszkamy z moją matką, a ona traktuje nas jak śmieci. Znosimy to, żeby nasze dziecko miało dach nad głową”
type: item
date: 2025-05-05T12:15:00.000Z
subject: Po godzinach
subject: Z życia wzięte
subject: Opowiadania
subject: prawdziwe historie
description: „Moja mama już od pierwszych chwil pokazała mi, że pewne kwestie są niezmienne. Kiedy ustawiłam nasze kubki w szafce, przyszła i je przestawiła. Gdy rozwiesiłam pranie, natychmiast je przewiesiła. Starałam się podporządkowywać się rządom Królowej Marysieńki, jak nazywał teściową Adam”.
encoded: Kiedy byłam nastolatką, miałam tylko jedno marzenie: zdać maturę i iść na studia z dala od rodzinnego domu. Uwolnić się od mojej mamy. Nie chodzi o to, że jej nie kochałam. Kochałam, i to bardzo. Ale powiedzieć o mojej rodzicielce, że była dość apodyktyczna, to nie powiedzieć nic. Wychowywała mnie samotnie. Nigdy nie zdradziła tajemnicy, kto był moim tatą, bo w rubryce ojciec widniało „nieznany”. – Nie zasługuje na to, by mieć taką córkę jak ty – ucinała każde moje pytanie. – Był moim błędem… Ale dzięki niemu mam moją księżniczkę – dodawała. I tak właśnie całe życie mnie traktowała. Jak królewnę, której trzeba wszystko podać, zorganizować i, co gorsza, podejmować za nią decyzje. Nienawidziłam tej złotej klatki – Sylwuniu, nie chcę, byś się sparzyła życiem. Wystarczy, że ja do dziś liżę rany po nieudanych wyborach. Ty nie musisz – mawiała. Z tym hasłem na sztandarach nie pozwalała mi na jakiekolwiek samodzielne wybory. Zawsze wiedziała, co będzie dla mnie najlepsze. I tak przez sześć lat ćwiczyłam pasaże i gamy, chociaż nienawidziłam gry na fortepianie. Kiedy mama uznała, że kończymy z muzyką, bo czas poważnie myśleć o wyborze zawodu, obowiązkowo brałam udział w konkursach biologicznych, chociaż moje humanistyczne serce krwawiło. Ale matka lekarka nie widziała innej możliwości. Dlaczego się na to godziłam? Nie chciałam jej zawieść. Zbuntowałam się dopiero po osiemnastych urodzinach, kiedy oznajmiłam jednym tchem: „Nie będę tak jak ty lekarzem. Idę na polonistykę”. Jedyne, co zdążyła wówczas wycedzić moja matka, nim zalała się łzami, brzmiało: „Tyle poświęceń, tyle wyrzeczeń, a ty tak mi się odpłacasz? Popełniasz błąd”. Czułam się podle, pakując walizkę i wyjeżdżając z Radomia. Ale pierwszy raz w życiu poczułam także powiew wolności. W Krakowie skończyłam studia, znalazłam pracę w niewielkim wydawnictwie i Adama – miłość mojego życia. Adam jest ode mnie pięć lat starszy. I w odróżnieniu od mojej mamy umie słuchać. Ilekroć stoję przed jakimś wyborem, zamiast wskazywać …

zamyslona-kobieta-1b5278b.png
width: 1200
height: 900

„Na starość zamieszkałam w domu opieki. W końcu nic nie muszę robić i jeszcze się zakochałam”
type: item
date: 2025-04-24T14:30:00.000Z
subject: Po godzinach
subject: Z życia wzięte
subject: Opowiadania
subject: prawdziwe historie
description: „Moje drugie małżeństwo jest zupełnie inne od pierwszego. Nie ma w nim trosk ani obowiązków. Nie muszę gotować, bo na posiłki schodzimy do stołówki, nie muszę prać, bo w naszym domu działa pralnia, tak samo jak nie muszę sprzątać, bo każdego dnia do naszego małego pokoiku puka pani sprzątająca”.
encoded: Po śmierci męża mieszkałam sama. Nie powinnam narzekać, bo przecież mam synów, którzy pomagali mi zawsze, kiedy ich o to prosiłam, a ich żony, moje ukochane synowe, na zmianę gotowały dla mnie obiady. Dzieci wpadały więc do mnie każdego dnia, ale wiadomo, jak to jest: każdy ma jakieś sprawy i zaraz musi biec do swoich obowiązków. Więc mimo całego ich zaangażowania doskwierała mi samotność i nudziło mi się setnie. Tęskniłam do ludzi. Zawsze byłam towarzyska. Przez lata pracowałam w szkole jako nauczycielka języka niemieckiego, a nawet kiedy przeszłam na emeryturę, nie zwolniłam tempa i prowadziłam w pobliskim domu kultury kółko językowe. Z mężem też żyliśmy aktywnie Jeździliśmy na rowerowe wycieczki, chodziliśmy na spacery, do kina, do teatru. Samej jakoś trudno mi było się gdzieś wybrać, więc większość czasu spędzałam w czterech ścianach. Nie odpowiadało mi to... Dlatego właśnie, ku zdumieniu moich najbliższych, w pewnym momencie podjęłam decyzję o przeprowadzce do domu spokojnej starości. – Do szczęścia potrzebuję towarzystwa innych ludzi – tłumaczyłam dzieciom, które nie ukrywały zaskoczenia moim pomysłem. Dostałam ładny pokoik z widokiem na park. Wbrew temu, co sądzi się o takich miejscach, ja tu naprawdę odżyłam. Wreszcie miałam z kim pogadać, pograć w szachy, pooglądać filmy. – Może pójdziemy na spacer? – proponowały nieraz koleżanki z pokoi obok. Chętnie się zgadzałam, bo nasz dom był położony w ładnej okolicy: wśród lasów i stawów. Myślałam, że tak już będzie zawsze, że dni będą mi upływały na babskich pogaduszkach, robieniu na drutach i oglądaniu seriali. Nie miałam nic przeciwko takiemu scenariuszowi, ale los miał dla mnie niespodziankę. Pewnego dnia (było to w długi weekend po Bożym Ciele, więc większość mieszkańców naszego domu wyjechała w odwiedziny do rodziny) natknęłam się na siedzącego samotnie w świetlicy pana Staszka. Zdziwił się, gdy mnie zobaczył. – A pani nie wyjechała? – zapytał. – Myślałem, że zostałem tu zupełnie sam. Odpowiedziałam zgodnie z …

szczesliwa-staruszka-67f8fb6.png
width: 1200
height: 900

„Żona traktuje mnie jak śmiecia, bo za mało zarabiam. Niech się sama weźmie do roboty, jeśli marzy o luksusie”
type: item
date: 2025-04-24T13:00:00.000Z
subject: Po godzinach
subject: Z życia wzięte
subject: Opowiadania
subject: prawdziwe historie
description: „Wygarnęła mi, że nie potrafię niczego zreperować, o nic nie dbam, a przecież nie kupimy sobie nowego samochodu, bo nawet porządnych pieniędzy nie potrafię zarobić. Słuchałem tego wszystkiego w milczeniu. Myślałem, że jak zwykle sobie pogada i gdy już się wyładuje, zamilknie”.
encoded: Spotkałem się ostatnio na piwku z kolegami. Po drugim kufelku zebrało nam się na narzekanie. No i okazało się, że wszyscy mamy ten sam problem: nasze żony uważają, że przynosimy do domu za mało pieniędzy. O ile jednak u kumpli na domowych wymówkach się kończy, w moim przypadku sprawa stała się poważniejsza. I wszystko wskazuje na to, że skończy się rozwodem… Zacznę od tego, że jestem nauczycielem akademickim. Fakt, może nie zarabiam zbyt wiele, ale przynajmniej robię to, co lubię. Rektor mnie ceni, studenci szanują, więc pracę mam pewną, co w dzisiejszych czasach jest olbrzymim plusem. Aśce to nie wystarcza Gdy kilka miesięcy temu okazało się, że z powodu pustki w portfelach nie wyjedziemy w tym roku na jej wyśnione wakacje do Tunezji, wymyśliła sobie, że powinienem zostać… biznesmenem. – Kariery naukowej nie zrobisz, więc na awans i większe pieniądze nie masz żadnych szans. Czas, abyś wziął naszą przyszłość w swoje ręce. Nie zamierzam klepać biedy do końca życia – powiedziała mi któregoś wieczoru przy kolacji. Na początku nie traktowałem jej słów poważnie. Pomyślałem, że znowu obejrzała jakiś film o celebrytach czy innych bogaczach i zamarzyło jej się życie w luksusach. Byłem jednak pewien, że pobuja kilka dni w obłokach, a potem wróci na ziemię. Nic z tego! Tak się zafiksowała na tym swoim pomyśle, że wierciła mi dziurę w brzuchu prawie codziennie. I to coraz bardziej natarczywie. Nie jestem czepliwy. Dość długo obracałem wszystko w żart i udawałem, że nie słyszę, co mówi. Ale nie mogłem w nieskończoność grać głuchego. Zwłaszcza że Aśka zaczęła domagać się konkretów, czyli kiedy i jaki biznes zakładam. – Kobieto, czy ty zupełnie rozum postradałaś? Zmień temat, bo mnie od tego twojego gadania już głowa boli! – zdenerwowałem się. A potem już spokojniej próbowałem wytłumaczyć, dlaczego uważam, że ten jej pomysł jest, delikatnie mówiąc, nierozsądny. Mówiłem, że zakładanie firmy w kryzysie to olbrzymie ryzyko. Że prędzej wszystko stracimy, niż coś zarobimy i zamiast na…

zdenerwowany-mezczyzna-796fa65.png
width: 1200
height: 900

„Mąż przepuszczał kasę na głupoty, a ja wszystkiego sobie żałowałam. W końcu zrobiłam coś dla siebie”
type: item
date: 2025-04-22T12:00:00.000Z
subject: Po godzinach
subject: Z życia wzięte
subject: Opowiadania
subject: prawdziwe historie
description: „Mogłam powstrzymać się od zjedzenia swojego ulubionego dania czy deseru, żeby inni mieli więcej. To nic, że mąż albo któreś z dzieciaków zjadło już podwójną porcję, a ja nawet nie spróbowałam”.
encoded: Jeszcze niedawno uważałam, że niczego mi w życiu nie brakuje. Dziś wiem, że po prostu zapomniałam o sobie i swoich pragnieniach. Odkąd pamiętam, całe życie poświęcałam się dla innych. Patrząc na to z perspektywy czasu, obiektywnie muszę stwierdzić, że robiłam to trochę na własne życzenie. Tak po prostu wszystkich przyzwyczaiłam. Najpierw rodziców, potem młodsze rodzeństwo, przyjaciół, z czasem męża i dzieci. No cóż, nie mogę mieć do nikogo pretensji. Skłamałabym, gdybym napisała, że byłam nieszczęśliwa, ciągle wykorzystywana czy traktowana jak przedmiot. Co to, to nie! Ale jednak moje potrzeby zawsze schodziły na dalszy plan. Dotyczyło to zarówno drobiazgów, jak i poważniejszych spraw. Mogłam powstrzymać się od zjedzenia swojego ulubionego dania czy deseru, żeby inni mieli więcej. To nic, że mąż albo któreś z dzieciaków zjadło już podwójną porcję, a ja nawet nie spróbowałam. Widziałam, że im smakuje, więc kiedy padało pytanie: „Nie masz ochoty? Bo jeśli ma się zmarnować, to ja chętnie zjem!”, zawsze odpowiadałam, by się częstowali. Zamiast na nową sukienkę lub buty dla siebie wolałam wydać na ubrania dla dzieci. Nie traciłam też pieniędzy na takie fanaberie jak fryzjer czy kosmetyczka. Włosy przycinała mi przyjaciółka, a farbować się nie musiałam, na szczęście nie miałam siwych. O wakacjach decydowali pozostali domownicy, podobnie jak o kolorze ścian, meblach – chciałam, by zawsze byli zadowoleni; ja mogłam się dostosować. Mój mąż był zawsze rozrzutny, ja wręcz przeciwnie. Odkąd się znaliśmy, uwielbiał motoryzację, a zwłaszcza motocykle. Nie było nas stać na zakup jego wymarzonego modelu za gotówkę, wzięliśmy więc kredyt. Szybko okazało się, że to droga pasja – części, kolejne gadżety, nowy strój, wyjazdy na zloty… Czasem miałam żal do Jurka, że tyle pieniędzy na to wydaje. – Ty na swoje hobby wydajesz nawet kilkaset złotych w miesiącu, a ja? Nie pamiętam, kiedy sobie coś kupiłam! Że już o jakiejś rozrywce nie wspomnę! – denerwowałam się czasami. – Ale kto ci zabran…

zamyslona-kobieta-cbdaa7b.png
width: 1200
height: 900

„Brałem pożyczki, żeby spełniać kaprysy dziewczyny. Bałem się, że mnie zostawi, jeśli czegoś jej nie kupię”
type: item
date: 2025-04-16T13:00:00.000Z
subject: Po godzinach
subject: Z życia wzięte
subject: Opowiadania
subject: prawdziwe historie
description: „Wziąłem chwilówkę i kupiłem jej sukienkę. Taką, o jakiej marzyła, drogą jak diabli, z najlepszego butiku. Nawet nie wiedziałem, że kawałek materiału może tyle kosztować. Aż mi w oczach pociemniało, kiedy dawałem kartę, bo wyobraziłem sobie, ile to będę spłacał! Cieszyła się jak dziecko”.
encoded: Siedzimy w osiedlowym pubie, skąd widać blok mojej byłej narzeczonej. Zawsze mam przy sobie lornetkę, więc mogę obserwować podjeżdżające samochody i przyfilować, kiedy i z kim wraca. Serce mi wtedy skacze do gardła, brakuje mi tchu… Bez zimnego piwa nie dałbym sobie rady. Pub zamykają o dwudziestej trzeciej. Jeśli do tej godziny Anita nie mignie mi w drzwiach do klatki schodowej, siadam na murku i czekam nawet do rana. Rzuciłem pracę, wyglądam jak ostatni lump, ale co z tego? Dla kogo mam się picować? Dwadzieścia pięć miesięcy nosiłem garnitur i dusiłem się w krawacie! Kiedy wracałem do domu, byłem jak ugotowany! Wskakiwałem pod prysznic, a potem w normalne ciuchy i parę minut musiałem odparować, zanim oprzytomniałem. – Świrujesz! – denerwowała się Anita. – Sam wiesz, że w tych lumpiarskich wdziankach nie da się pracować w banku! Więc nie wydziwiaj… Dobrze jej było gadać! Sama siedziała przed kompem w majtkach i luźnej bluzce, więc nic ją gniotło, nie uwierało, nie ciągnęło. Zanim dojechałem do roboty, już byłem mokry, a akurat tego lata słońce dawało popalić! – Nie narzekaj – złościła się, kiedy skonany kląłem, że ten firmowy dress code mnie wykończy. – Macie przecież klimatyzację! I co z tego, że mamy klimę, skoro ja się od tego przeziębiam? Chrypię, kaszlę, leci mi z nosa, a na zwolnienie boję się iść, bo źle patrzą, kiedy ktoś za często choruje. Anita nigdy mi nie współczuła. Byłem dla niej marudą, mazgajem, ciapą, maminsynkiem… Żebym stanął na rzęsach, też by mnie nie pochwaliła. Nie byłem z nią szczęśliwy, a jednak rozstanie nie wchodziło w grę. To byłaby dla mnie katastrofa! Kochałem ją, nawet wtedy, kiedy zacząłem podejrzewać, że mnie robi w konia z innymi facetami. Nie miałem pewności, tylko mgliste sygnały. Na przykład, wracam z roboty, a ona pod kołdrą… W pełnym makijażu. – Czemu leżysz? – pytam i pochylam się, żeby jej dać buzi. Wyraźnie czuję alkohol, więc od razu się spinam… – Gdzie byłaś?! – krzyczę. A ona, że nigdzie Ma migrenę, proszki nie działają,…

naiwny-mezczyzna-17da29d.png
width: 1200
height: 900

„Straciłam pracę po 50-tce i nie mogłam znaleźć nowej. Gdy na koncie zrobiło się pusto, wpadłam na pewien pomysł”
type: item
date: 2025-04-15T13:00:14.000Z
subject: Po godzinach
subject: Z życia wzięte
subject: Opowiadania
subject: prawdziwe historie
description: „Polowałam teraz na promocje, żeby zaoszczędzić. Oznaczało to wędrówkę po całym mieście dwa, trzy razy w tygodniu. Starałam się wszędzie chodzić na piechotę, żeby nie wydawać na bilety. Ciągnęłam za sobą wózeczek na zakupy i maszerowałam dzielnie ulicami miasta”.
encoded: Utrata pracy to dramat. Ale gdy się zostaje bezrobotną w wieku 50 lat, to już prawdziwa tragedia. Kto zatrudni księgową w moim wieku? Nawet jeśli ma 25 lat doświadczenia i jest na bieżąco ze wszystkimi przepisami i programami komputerowymi? Wiedziałam, że zasiłek dla bezrobotnych będą mi wypłacać przez 12 miesięcy, a potem… Koniec! Miałam wprawdzie oszczędności, ale przecież wiadomo, że nie wystarczą mi na długo. Sytuacja wyglądała beznadziejnie Chodziłam do pośredniaka, szukałam w internecie, pukałam do drzwi różnych firm i instytucji – wszystko na próżno! W urzędzie pracy młoda, arogancka urzędniczka poradziła mi, żebym się przekwalifikowała albo otworzyła własny biznes. Kiedy jednak spytałam, jak to zrobić, odesłała mnie do pokoju szkoleń. Tam dowiedziałam się, że na bon szkoleniowy jestem za stara, a koszty przekwalifikowania się pokryto by mi wyłącznie wtedy, gdybym miała od pracodawcy pisemną gwarancję zatrudnienia. Co się tyczy kursów oferowanych przez urząd, to miałam do wyboru operatora koparko-ładowarki albo wózka widłowego… Spytałam, jak mam przekonać ewentualnego pracodawcę, żeby zatrudnił mającą się dopiero czegoś nauczyć pięćdziesięciolatkę, zamiast młodego, odpowiednio wykwalifikowanego pracownika? Urzędniczka wzruszyła ramionami i odparła, że to już moje zadanie i mogę poradzić się doradcy zawodowego. Ten z kolei zalecił mi asertywność i optymizm… Byłam rozczarowana Wyszłam od niego zła i zawiedziona. Po powrocie do domu wsiadłam na rowerek stacjonarny i zaczęłam intensywnie pedałować. Ruch i ćwiczenia zawsze poprawiały mi humor. Byłam wielką miłośniczką gimnastyki i aktywności na świeżym powietrzu. Nawet kiedy mama chorowała, starałam się ćwiczyć regularnie. Kupiłam sobie kilka przyrządów: rowerek, bieżnię, stepper i ławeczkę, by nie zostawiać mamy na długo samej. Mijały kolejne tygodnie. Udało mi się złapać kilka drobnych zleceń, ale to wszystko. Z przerażeniem myślałam o chwili, kiedy moje oszczędności całkiem stopnieją. Zaczęłam zastanawiać się, …

zestresowana-kobieta-fb71ba2.png
width: 1200
height: 900

„Ukrywałam ciążę przed mężem, ile się dało. Nie sądziłam, że po 40-stce jego nasionko da jeszcze jakiś plon”
type: item
date: 2025-04-14T14:30:27.000Z
subject: Po godzinach
subject: Z życia wzięte
subject: Opowiadania
subject: prawdziwe historie
description: „– Kiedy się zorientowałeś? – zapytałam nieśmiało. – Nie wiem. Może wtedy, jak zjadłaś śledzia z masłem orzechowym. A może jak płakałaś na serialu kryminalnym – zaczął chichotać”.
encoded: Na początku roku zaczęłam się gorzej czuć. Mdłości, zawroty głowy, brak apetytu lub dziwne zachcianki kulinarne, zmęczenie i brak chęci do działania. I to rozdrażnienie, które pojawiało się zdecydowanie zbyt często. Na początku lekceważyłam wszystkie objawy i tłumaczyłam je sobie przepracowaniem i niezdrowym trybem życia. Ale przecież miałam już dwójkę dzieci i doskonale wiedziałam, jakie są pierwsze objawy ciąży. Jednak nie dopuszczałam do siebie tej myśli. „Przecież jestem za stara na ciążę. Zabezpieczamy się z mężem. Nie, to niemożliwe” - tak sobie mówiłam. Ale gdzieś w głębi duszy czułam, że coś jest na rzeczy. Tym bardziej, że okres spóźniał mi się zdecydowanie zbyt długo. Postanowiłam umówić się do lekarza. Ciąża po 40? To niemożliwe Pierwszy wolny termin u mojej pani doktor był dosyć odległy, co oznaczało niemal dwa tygodnie stresu i niepewności. I chociaż cały czas wmawiałam sobie, że to tylko chwilowa niedyspozycja lub pierwsze oznaki menopauzy, to jednak powoli zaczęłam zmieniać swoje codzienne nawyki. Zupełnie nieświadomie ograniczyłam kawę, odstawiłam wino i starałam się wysypiać. „To tylko zwykła ostrożność” – wmawiałam sobie - „Poza tym zdrowy tryb życia jeszcze nikomu nie zaszkodził”. A jednak nie mogłam pozbyć się wrażenia, że te objawy są mi znane. Były typowe dla ciąży. W dniu wizyty u lekarki wszystko leciało mi z rąk, a ja nie potrafiłam zapanować nad nerwowością. Marek - mój mąż - pytał, czy wszystko jest w porządku. – Tak, tak. To tylko gorszy dzień – odpowiadałam z uśmiechem na twarzy. Nic nie powiedział, ale dziwnie na mnie spojrzał. I to był kolejny powód do stresu. „Jak Marek zareagowałby na ciążę?” – nieustannie zadawałam sobie to pytanie. Oczywiście kochał nasze dzieci i nie posiadał się z radości, że jest ojcem, ale też wielokrotnie powtarzał, że cieszy się, że są już odchowane. A teraz powrót do pieluch? Raczej nie byłby zadowolony. „Co by zrobił?” – zadałam w myślach pytanie i spojrzałam na męża. „Nie, nie ma co dywagować. To fałszywy …

kobieta-w-ciazy-62beda9.png
width: 1200
height: 900