„Brat rzucił pracę, bo nie spełniała jego wymagań. Nie wstyd mu, że teraz jest na utrzymaniu dwójki staruszków”
„Miał już dwadzieścia lat i moim zdaniem powinien już być samodzielny. Tymczasem on łapał tylko jakieś tymczasowe zajęcia i to nawet nie na kilka miesięcy, a np. na weekend. Dorabiał marne pieniądze i cały czas był na utrzymaniu rodziców”.
Nie jestem jedynaczką – mam młodszego brata. Od zawsze były między nami spiny i w sumie nigdy nie dogadywaliśmy się do końca. Dlaczego? Jako dzieci to po prostu kłóciliśmy się jako rodzeństwo, ale z perspektywy czasu uważam, że po prostu był rozpieszczany. Między nami jest różnica pięciu lat. Odkąd pamiętam, miałam obowiązek dbać o brata. Najczęściej to ja odprowadzałam go do szkoły. To ja odrabiałam z nim część lekcji, bo byłam wzorową uczennicą, która co roku mogła pochwalić się świadectwem z czerwonym paskiem. Mój brat za to ledwo przechodził z klasy do klasy. Gdy byłam starsza, czasem nawet chodziłam na wywiadówki zamiast rodziców. Teoretycznie fajnie jest być tym starszym, który jest ważną postacią w życiu drugiej osoby i stanowi dla niej oparcie. W praktyce jednak to ogromne obciążenie i uważam, że nie powinno ono spoczywać na barkach dzieci. Jeśli kiedykolwiek będę miała swoje, nie przerzucę odpowiedzialności na moją latorośl, jak zrobili to moi rodzice. Tak, wiem, że w rodzinach wielodzietnych często się to tak odbywa, że starsze rodzeństwo pełni pieczę nad młodszym. My jednak byliśmy tylko we dwoje i każde z nas było dzieckiem i miało prawo do dzieciństwa. Teraz myślę, że jednak ja byłam go w dużej mierze pozbawiona. Ja byłam tą odpowiedzialną. Nigdy się nie spóźniałam. Nie trzeba mnie było pilnować, czy mam odrobioną pracę domową albo czy nauczyłam się na klasówkę. Nie trzeba było w sumie nawet chodzić na wywiadówki do mnie, bo wszystko, co istotne, przekazałam sama, a uwag do mnie nauczyciele nie mieli. Startowałam w konkursach, zdobywałam nagrody i kończyłam klasy z wyróżnieniem. Bratu pozwalano na wszystko Mój brat był totalnym przeciwieństwem mnie. Nie chciał się uczyć. Nie lubił szkoły. Wagarował i się spóźniał, jeśli nie odprowadzałam go do szkoły. Nie uczył się na sprawdziany, jeśli nie był pilnowany. Dlatego zawsze dziwiło mnie, że mógł robić więcej niż ja. Jeśli spóźniał się do domu, kończyło się na krzykach i groźbach, a gdy ja raz przyszłam po czasie ze spotkania z koleżanką z sąsiedniej klatki schodowej, miałam szlaban na tydzień. On mógł oglądać filmy do późna, ja po dwudziestej pierwszej miałam się kłaść spać, a co najmniej wyłączyć telewizor. Kiedy ja miałam szesnaście lat, musiałam wracać do domu przed dwudziestą. Nie mogłam pojechać sobie do koleżanki do sąsiedniego miasta czy iść w sobotę wieczorem do pubu. Mojemu bratu na to pozwalano bez przeszkód. To tylko kilka takich prostych przykładów, które na szybko przychodzą mi do głowy. – Czemu mu na to pozwalacie? – pytałam. – W czym masz problem? Jesteś starsza i możesz więcej. – Tak, teraz, ale jak byłam w jego wieku, to nie mogłam. – To były inne czasy, a poza tym nie możemy was różnie traktować. – Ale właśnie to robicie! Nie mogłam pojąć, czemu moi rodzice tego nie rozumieją. Te decyzje wywarły na niego wpływ Co było dla mnie oczywiste, że tak się to skończy. A może nadinterpretuję? No nie wiem… Ja wyniosłam się z domu rodzinnego na trzecim roku studiów. Mój brat, Karol, był jeszcze w liceum, którego nie wiadomo było, czy skończy. Poszłam do pracy i kontynuowałam naukę. Wynajęłam mieszkanie wspólnie ze znajomymi. Było ciężko, ale radziłam sobie. Po obronie pracy magisterskiej poszłam pracować w zawodzie jako nauczyciel języka polskiego. Nie wiem, czy na wybór mojej przyszłej pracy częściowo wpływu nie miało to, że prawie przez całe życie szkolne opiekowałam się Karolem i pomagałam mu w nauce. To musiałby się pewnie wypowiedzieć psycholog. Wzięłam mieszkanie na kredyt. Może i była to niewielka kawalerka, ale chociaż moja. Rodzice byli dumni z moich osiągnięć. Chwalili się nimi rodzinie i znajomym, a ja byłam dumna, że mogą spokojnie spać. A Karol? Nigdy się nie wyprowadził. Liceum jakoś skończył w bólach. Nie poszedł do żadnej szkoły policealnej, nie próbował nic zmienić w swoim życiu. – Mógłbyś poszukać coś swojego – powiedziałam do niego, gdy któregoś dnia wpadł do mnie na kawę. – Spokojnie siostra, muszę tylko jakąś robotę na stałe złapać. Miał już dwadzieścia lat i moim zdaniem powinien już być samodzielny. Tymczasem on łapał tylko jakieś tymczasowe zajęcia i to nawet nie na kilka miesięcy, a np. na weekend. Dorabiał marne pieniądze i cały czas był na utrzymaniu rodziców. I tak mijały lata. Karolowi stuknęło dwadzieścia pięć lat, a dalej miał prace dorywcze, choć już na dłużej niż kilka dni. Tymczasem to ja byłam ta zła… Nadeszły święta Bożego Narodzenia. Rodzice już byli w wieku prawie emerytalnym, a mama po udarze, który szczęśliwie nie wywołał większych konsekwencji zdrowotnych. Czekały ją jednak jeszcze rehabilitacje i raczej wątpliwe było, czy wróci do pracy zarobkowej. Przyjechałam do rodziców wcześniej, żeby pomóc w przygotowaniach i odciążyć ich chociaż trochę. Nie miało nas być dużo, bo jakieś dziesięć osób, ale dalej trzeba wszystko ugotować i naszykować. Mój brat jednak tylko spał albo przychodził coś zjeść. Wieczorami wychodził. Przetrzymałam tak dwa dni, ale dzień przed Wigilią zapytałam rodziców, o co chodzi? Czemu w niczym nie pomaga? – Pracuje wieczorami jako ochroniarz na jakimś obiekcie i potem jest zmęczony – powiedziała mama. – No okej, rozumiem, że musi trochę odespać, ale zbliżają się święta, a słyszę, że leży i ogląda telewizję – mówiłam, kręcąc głową z niedowierzaniem. – Daj bratu spokój – skwitował ojciec. No i tak oto święta przebiegły w atmosferze takiej sobie, bo ja oczywiście nie wytrzymałam i skomentowałam, że przygotowywać to nie było komu, ale przyjść do stołu się nażreć, to miał siłę. Nie dołożył się do zakupów nawet złotówki, a był przecież jednym z domowników. Tak minęły święta, potem Nowy Rok, który spędziłam ze znajomymi. Gdy zadzwoniłam do rodziców złożyć życzenia, przy okazji dowiedziałam się, że Karol jest w domu, bo rzucił pracę. Nie opłacała mu się – powiedział tata. Nie drążyłam, co kryło się pod tym określeniem, bo wiedziałam, że to tylko podniesie nam wszystkim ciśnienie, a nie był to dobry moment, o ile w ogóle takie istnieją. Wychowali sobie darmozjada Potem upłynęły kolejne dwa miesiące i brat znowu znalazł pracę. Tym razem przyjmował dostawy na magazynie jednego ze sklepów. Popracował tam niepełny okres próbny i znowu był kolejny kwartał bez pracy. Kolejna była w sklepie budowalnym, ale tam zagrzał miejsce zaledwie przez dwa tygodnie i też odszedł. Znowu nie wytrzymałam i zapytałam go przy rodzicach, bo akurat byłam z wizytą, co się stało. – Nie spełniała moich oczekiwań – powiedział, jednocześnie nakładając sobie na talerzyk kolejny kawałek ciasta. – Oczekiwań? Ty nigdzie nie pracowałeś nawet pół roku, masz średnie wykształcenie. Czego właściwie szukasz? – Nie wiem, ale jak znajdę, to będę wiedział. – Jest ambitny – skwitował tata. Aż się oplułam. – Jaki jest? To darmozjad, który zaraz będzie miał trzydzieści lat i żeruje na dwójce starszych ludzi! – nie wytrzymałam. Nie czekałam na odpowiedź. Wstałam i wyszłam, trzaskając drzwiami. I tak oto mija pół roku, odkąd byłam u rodziców. Nie rozmawiamy ze sobą. Brat też się nie kontaktuje. Jest mi strasznie przykro i z jednej strony mam ochotę się przełamać i pierwsza wyciągnąć rękę. Z drugiej strony nie mogę znieść tego, że tak pozwalają sobą manipulować. Tak, wiem – nie da się nikogo uratować na siłę. Nie da się nawet przekonać, że robi sobie krzywdę. Nie zmuszę też brata, by dojrzał, ale to mnie przerasta. Nie wiem, co robić. Na razie czekam jeszcze na ich reakcję. Monika, 31 lat Czytaj także: „Żona zarabia więcej niż ja. Pewnie pojedzie na luksusowe wakacje w Chorwacji, a ja na biwak w lesie” „Nie płakałam ani trochę, gdy mąż mnie zdradził. Mogłam w końcu przestać udawać, że go kocham” „Matka ukrywała przede mną tajemnicze koperty. 40 lat zajęło mi dojście do tego, co w nich ukrywała”
„Moje dzieci nie akceptują mojego nowego partnera. Mówią, że w moim wieku jest to niesmaczne i obrzydliwe”
„– Kim on w ogóle jest? – zapytała Karolina. – Emerytowany kierowca miejskiego autobusu? Bez żadnego wykształcenia? Bez mieszkania? Ty jesteś poważna? Jak możesz spotykać się z takim człowiekiem – przy słowie takim znacząco przeciągnęła głoskę a, co zabrzmiało naprawdę niemiło”.
Po sześćdziesiątce życie wycisza się jak popołudniowa herbata. Staje się ciepłe i znajome, ale już bez iskier. Bez tej spontaniczności i odrobiny naiwności. Bez wiary, że jeszcze wszystko jest możliwe i mamy wystarczająco dużo czasu, żeby spełnić swoje młodzieńcze marzenia. Przynajmniej ja tak myślałam. Czułam się bardzo samotna Z mężem przeżyłam 34 lata. Raz było lepiej, raz gorzej. Oczywiście nie byliśmy idealną parą. Kłóciliśmy się, mieliśmy do siebie pretensje. Jak wszyscy. Ale byliśmy szczęśliwi. Wspólnie dorobiliśmy się mieszkania i samochodu, wykształciliśmy dzieci i pomogliśmy się im usamodzielnić. Byliśmy udaną rodziną i nie zmarnowaliśmy czasu, który dał nam los. Po jego śmierci zostałam sama w naszym dużym mieszkaniu. W miejscu, które mi o nim przypominało na każdym kroku. Nawet porządki w sypialni, oddanie ubrań Karola do fundacji i pozbycie się jego osobistych drobiazgów niewiele zmieniły. Przypominał mi go fotel w salonie, na którym bardzo często siadał z gazetą. Serial w telewizji, który niegdyś oglądaliśmy wspólnie. Kuchenne krzesło, gdzie codziennie wczesnym porankiem pił kawę. – Czy ty nawet w niedzielę nie mógłbyś dłużej zostać w łóżku? Koniecznie musisz tłuc się po kuchni z tą kawą przed szóstą rano? – często marudziłam, a on jedynie uśmiechał się do mnie i mrugał znacząco okiem. Tak, mrugał. Bo Karol był prawdziwym optymistą. No wiecie, takim, co to zawsze widział szklankę do połowy pełną i zawsze potrafił mnie rozbroić. Choćbym wróciła do domu w najbardziej bojowniczym nastroju, miała akurat złe dni lub pokłóciła się z przyjaciółką na przysłowiową śmierć i życie. On zawsze powiedział coś, dzięki czemu całe ciśnienie ze mnie schodziło i na nowo uśmiechałam się do życia. Teraz dałabym wiele, żeby zastać go z jego ulubionym kubkiem w ręku, pochylonego nad gazetą. W domu zapanowała cisza i prawdziwa pustka. Nikt już nie rozrzucał skarpetek po kątach, nie zostawiał w sypialni brudnych kubków i nie przekładał mi rzeczy, które ułożyłam na półkach w lodówce. Życie po prostu mijało Czas wypełniałam wnukami, książkami, krzyżówkami i serialami. Dzieci często mówiły, że powinnam być wdzięczna za spokojne życie. Dla nich byłam stateczną wdową, która powinna żyć życiem bohaterów telenowel i cieszyć się, że niczego nie muszę. – Oj mamo, zupełnie nie rozumiem, dlaczego ty tak marudzisz. Masz spokój. Nie musisz wstawać bladym świtem do pracy, przedzierać się przez korki, znosić humorów szefa i klientów, biec z wywieszonym językiem na zebranie do szkoły, bo wychowawczyni nie rozumie, że o szesnastej trzydzieści to ludzie jeszcze pracują. Możesz robić, co tylko chcesz i jeszcze narzekasz – powiedziała mi kiedyś córka. – Ale dziecko, co ja niby mam robić? – Masz przecież swoje ulubione zajęcia. Masz nas. Czego ci niby brakuje? – ta dziewczyna zupełnie nie rozumiała tego, że ja też jeszcze chcę czuć się potrzebna. Że nie chcę tylko spokoju. Chciałam jeszcze od życia czegoś więcej. Poczuć, że to nie koniec mojej historii. Że jeszcze czeka mnie coś fascynującego. Poznaliśmy się pod warzywniakiem Nie był to romantyczny spacer po plaży, tylko zakupy na osiedlowym targu. Gdy wysypały mi się ziemniaki z foliowej torby, ktoś się schylił, pomógł je zebra i zażartował: – A mówi się, że rycerze już nie istnieją. Miał ciepły głos i spracowane ręce. Dokładnie takie same jak moje. Był wysoki, siwy, ubrany skromnie – w sweter i sprane spodnie. Przedstawił się jako Jurek. Zaczęliśmy rozmawiać. Okazało się, że mieszka dwie ulice dalej. Emeryt, były kierowca autobusów. Wydał mi się bardzo sympatyczny. – Spotkamy się kiedyś na herbatę? – zapytał po kilku minutach rozmowy. Zawahałam się. Czy ja w ogóle powinnam? Ale potem pomyślałam: A czemu nie? Zgodziłam się. W końcu co niby lepszego miałam do roboty? Obejrzenie kolejnego odcinka serialu? Rozwiązanie następnej krzyżówki? Ugotowanie zupy ogórkowej, którą i tak będę jeść sama przez następne dwa lub nawet trzy dni? Gdy powiedziałam dzieciom o Jurku, zapanowała cisza. Potem były tylko spojrzenia pełne zdziwienia i niedowierzania. – Kim on w ogóle jest? – zapytała Karolina. – Emerytowany kierowca miejskiego autobusu? Bez żadnego wykształcenia? Bez mieszkania? Ty jesteś poważna? Jak możesz spotykać się z takim człowiekiem – przy słowie takim znacząco przeciągnęła głoskę a, co zabrzmiało naprawdę niemiło. – Mamo, przecież ty masz tyle do stracenia – dodał syn Piotr. – Mieszkanie, oszczędności, spokój. Zrobiło mi się przykro. Dlaczego dla nich wszystko sprowadza się do statusu, majątku, wpisów w CV? Jurek miał serce większe niż wielu profesorów, których znałam. Czemu moje dzieci tego nie rozumiały? Przecież od zawsze starałam się ich wychować na porządnych ludzi. Chciałam, żeby mieli dobre życie, dlatego ciężko pracowałam. Zapewniłam im wykształcenie i dobry start w dorosłość. Nie potrzebuję księcia z bajki Przez lata uczyłam ich jednak, że zawsze trzeba szanować innych. Nie szufladkować i nie oceniać. A oni od razu zaszufladkowali Jerzego. Tylko, dlatego że nie był bogaty i nie wykonywał w życiu prestiżowego zawodu. – A co z tatą? – rzuciła Karolina. – On nie żyje zaledwie pięć lat. A ty już się pocieszasz? – dodała bezlitośnie. Wbiło mnie to w fotel. Czy naprawdę miałam resztę życia spędzić w samotności, bo tak wypada? Czy pięć lat bycia wdową to naprawdę tak mało? To było pięć lat ciszy, pustki, samotności i powtarzających się dni, które niczym się od siebie nie różniły. Czy mam już do końca żyć wspomnieniami o Karolu? A może ja też chciałabym być jeszcze szczęśliwa? Mieć obok siebie kogoś, dla kogo będę ważna i kto mnie rozumie? Spędzać wspólnie czas, spełniać marzenia i cieszyć się swoim towarzystwem? Z Jurkiem było prosto. Gotował krupnik tak dobry jak moja mama. Opowiadał mi o Warszawie lat siedemdziesiątych. Ze śmiechem mówił, jak przemycał dzieciaki na gapę i jak rozśmieszał pasażerów przez mikrofon. Potrafił słuchać. I patrzył na mnie tak, jakby nasz wiek nie miał żadnego znaczenia. Dla niego byłam piękna, kobieca, pociągająca. W jego oczach mogłam się przeglądać i czuć prawdziwą kobietą. Przy nim nabrałam nie tylko pewności siebie, ale i chęci do życia. Kiedy pierwszy raz zaprosił mnie do siebie, okazało się, że mieszka w wynajmowanej kawalerce. – Po rozwodzie zostawiłem nasze mieszkanie żonie i dzieciakom. Nie chciałem, żeby musieli się przeprowadzać, dlatego nie wnosiłem o podział wspólnego majątku – tłumaczył mi. – Na zakup czegoś nowego nie było już szans – dodał z nutką smutku w głosie, ale szybko się rozchmurzył i zaczął opowiadać mi o jakimś egzotycznym kwiatku, którego nazwy nie jestem w stanie powtórzyć. Mieszkanko było skromne, ale bardzo przytulnie urządzone. A parapety i niewielki balkon pokrywały doniczki i skrzynki z kwiatami. Pelargonie, begonie, ogromne paprocie, fikusy, aloesy, amarylisy, storczyki… Jurek kochał zieleń i miał rękę do roślin. Wciąż sadził coś nowego, a o swoją kolekcję dbał niczym o największy skarb. Był szczery i uczciwy. On po prostu nigdy nie udawał kogoś, kim nie jest. – Nie mam nic, Marysiu – powiedział bez ogródek. – Żyję skromnie, spokojnie i z dnia na dzień. Ale jeśli dasz mi szansę, mogę ci dać siebie – delikatnie się uśmiechnął. Zaczęli omijać mnie szerokim łukiem Karolina przestała dzwonić. Piotr zaczął odsyłać wnuki, bo babcia ma teraz inne towarzystwo. Poczułam się odrzucona. Ale czy to nie oni mnie zmusili do tej samotności przez te wszystkie lata? Gdy sprzątałam po świętach sama. Gdy gotowałam obiady, a oni w ostatniej chwili odwoływali wizytę. Gdy czekałam na nich, a oni mieli ważniejsze sprawy. Czy wtedy byłam dla nich wystarczająco godna? – Nie płacz, Marysiu – mówił Jurek, obejmując mnie. – Jeszcze zatęsknią, zobaczysz. Przypomnieli sobie o mnie, gdy trafiłam do szpitala. To była zwykła infekcja, ale córka spanikowała i przyjechała natychmiast. Zobaczyła, jak Jurek podaje mi herbatę, jak poprawia mi koc. Był czuły, troskliwy, obecny. – On cię naprawdę kocha – powiedziała później cicho. – Może my… za bardzo się baliśmy. Piotr nie powiedział nic, ale zaprosił nas później na obiad. To był znak. Dobry znak. Coś w rodzaju wyciągnięcia ręki na zgodę. Nie jesteśmy bogaci. Nie jeździmy na Majorkę. Ba, nie stać nas nawet na kolacje w restauracjach, wyjścia do kawiarni czy częste wizyty w kinie. Ale mamy siebie. Oglądamy razem teleturnieje, chodzimy na spacery po osiedlu, robimy wspólne zakupy na targu, spędzamy mnóstwo czasu przemierzając parkowe alejki. Często trzymamy się za ręce. Ludzie patrzą różnie. Ale ja już się nie wstydzę. Bo miłość nie ma wieku, statusu ani dyplomu. Ma tylko serce. I ja – starsza pani z osiedla – mam je teraz znów bijące niczym u nastolatki. Maria, 64 lata Czytaj także: „Rodzinny wyjazd do Chorwacji miał być świetnym pomysłem. Ale za wakacje z własnymi dziećmi powinni wypłacać szkodliwe” „Delegacja w Chorwacji skończyła się romansem z nieznajomym. Oniemiałam, gdy dowiedziałam się, z kim spędziłam noc” „Pod sklepem znalazłam portfel wypchany pieniędzmi. Musiałam zdecydować, czy zachować się uczciwie, czy spełnić marzenia”
„Mąż zainteresował się edukacją syna dopiero w liceum. Latał do jego wychowawczyni na wywiadówki i na zaplecze”
„Zaczęło się od drobnych rzeczy. Rafał zaczął częściej zaglądać do zeszytów Grześka. Pytał, kiedy sprawdzian, jak poszło z biologii, czy syn na pewno ma zadanie zrobione. Na początku myślałam, że coś w nim się zmieniło – że może naprawdę chce być lepszym ojcem”.
Nigdy nie przypuszczałam, że będę musiała rywalizować z nauczycielką mojego syna. A już na pewno nie o względy własnego męża. Przez lata byłam tą, która pilnowała ocen, zeszytów, terminów sprawdzianów i zebrań. Grzesiek miał ojca, ale tylko na papierze. Kiedyś jeszcze mąż bywał na przedstawieniach w przedszkolu, potem coraz rzadziej, aż w końcu zniknął z wychowawczej mapy naszego domu. Wydawało mi się, że tak już zostanie. Że jestem z tym wszystkim sama. Tymczasem sytuacja zmieniła się nagle – gdy Grzesiek trafił do liceum, a mąż… wpadł po uszy. Zawsze byłam tą od wszystkiego – Mamo, możesz podpisać zeszyt z biologii? – Grzesiek podał mi zeszyt z wpisem nauczycielki. Nie czytałam już, co piszą. Widziałam tylko datę, podpis, raz-dwa złożyłam parafkę i odesłałam dziecko z powrotem do pokoju. W naszym domu wszystko było na mojej głowie. Od początku. Kiedy Grzesiek miał ospę, to ja spałam przy nim i podawałam mu wodę. Kiedy miał złamaną rękę, to ja biegałam z nim po ortopedach i rehabilitacjach. Rafał był wtedy na jakimś wyjeździe służbowym. Albo po prostu nieobecny – jak to często bywało. Na zebraniach w szkole znałam wszystkich rodziców i wychowawców. Niektórych lepiej niż własnych kuzynów. Z Grześkiem odrabiałam lekcje, szykowałam stroje na wuef, przypominałam o kartkówkach. Mój mąż najczęściej nawet nie wiedział, do której klasy chodzi nasz syn. – Daj spokój, Anka, przecież nie trzeba dwóch rodziców do zadania z matematyki – mawiał z uśmiechem, który mnie już od dawna nie śmieszył. Nie oczekiwałam fajerwerków. Chciałam tylko, żeby ktoś raz zapytał, czy wszystko ogarniam. Czy nie potrzebuję pomocy. Ale nie, u nas było jasne – ja od wychowywania, on od zarabiania. Tyle że i z tym drugim różnie bywało. Czasem całe tygodnie słyszałam tylko: „Późno wrócę. Nie czekaj z kolacją”. Nie czekałam. Ani z kolacją, ani z rozmową. Przestałam się łudzić, że coś się zmieni. Do czasu, aż mój mąż nagle... zechciał być ojcem. Nagle się zainteresował Nie zapomnę tego dnia. Wróciłam z pracy zmęczona, w ręce siatki z zakupami, w głowie lista rzeczy do zrobienia. Weszłam do kuchni i zobaczyłam Rafała, jak siedzi przy stole z Grześkiem. Syn miał minę, jakby go ktoś przyparł do muru. – Co tu się dzieje? – zapytałam ostrożnie, odkładając zakupy. – Rozmawiamy o jego postępach – odparł Rafał z pełną powagą, jakby nagle był specjalistą od edukacji. – Od kiedy cię to interesuje? – palnęłam, zanim zdążyłam ugryźć się w język. – Od teraz – odpowiedział spokojnie. – Nasz syn jest w liceum, trzeba się przyłożyć, pomóc mu, pokierować. Chciałem się dowiedzieć, jak sobie radzi. Zaniemówiłam. Rafał, który przez całe gimnazjum nie był ani razu na wywiadówce, teraz nagle robi za mentora? – Aha – mruknęłam, rozpakowując zakupy. – I co, wychowawczyni ci to powiedziała? – Tak, rozmawialiśmy chwilę po zebraniu. Sympatyczna kobieta. Zależy jej na dzieciach. Zatrzymałam się z chlebem w ręce. A więc był na zebraniu. Po raz pierwszy od lat. I nawet z kimś rozmawiał. Miło. Tylko dlaczego mnie o tym nie uprzedził? – Wiesz, że wywiadówki były zawsze w mojej gestii, prawda? – powiedziałam cicho, patrząc na niego spod oka. Wzruszył ramionami. – Wiem. Ale pomyślałem, że teraz może być inaczej. Wtedy jeszcze nie wiedziałam, co tak naprawdę znaczyło to „inaczej”. Spotkania, które budziły niepokój Zaczęło się od drobnych rzeczy. Rafał zaczął częściej zaglądać do zeszytów Grześka. Pytał, kiedy sprawdzian, jak poszło z biologii, czy syn na pewno ma zadanie zrobione. Na początku myślałam, że coś w nim się zmieniło – że może naprawdę chce być lepszym ojcem. Ale z czasem zaczęło to wyglądać inaczej. – Dzisiaj skoczę na konsultacje – rzucił raz podczas śniadania. – Ty sobie odpocznij. Konsultacje? Odpocznij? Mój mąż? W jednej wypowiedzi trzy rzeczy, których wcześniej nie znałam. Nie odpowiedziałam, tylko pokiwałam głową. Niech idzie. W końcu może to i dobrze, że zaczyna interesować się własnym dzieckiem. Ale potem była druga wywiadówka. I trzecia. Za każdym razem sam. Z czasem przestał mnie nawet informować. A ja, z rosnącym niepokojem, zaczęłam łączyć fakty. Gdy wracał z zebrania, był... rozpromieniony. Jakby nie z wywiadówki, a z randki. – I co, wszystko w porządku? – pytałam niby spokojnie. – Tak, wychowawczyni mówi, że Grzesiek ma potencjał. Że warto go wspierać – odpowiadał, patrząc gdzieś w bok. Za którymś razem przyszedł późno. Bardzo późno. – Przeciągnęła się rozmowa – rzucił. – Wychowawczyni miała dużo do powiedzenia. Zacisnęłam zęby. Czułam, że coś jest nie tak. Kobieca intuicja aż krzyczała. Mimo to milczałam. Obserwowałam. Do czasu, aż któregoś dnia Rafał zostawił na komodzie karteczkę z numerem telefonu. Z dopiskiem „Kasia (wychowawczyni) – gdyby coś z Grześkiem”. Zadzwoniłam. Nie odebrała. Oddzwoniła po dwudziestu minutach, mówiąc: – Myślałam, że to Rafał. O jeden raz za dużo Te słowa dźwięczały mi w głowie przez kilka dni: „Myślałam, że to Rafał”. Nie: „Dzień dobry, tu wychowawczyni Grześka”. Nie: „Jak mogę pomóc?”. Tylko swobodne, ciepłe zdanie, jakby mówiła do kogoś bliskiego. Zbyt bliskiego. Wtedy zrozumiałam, że nie jestem już tylko przewrażliwiona. Zaczęłam Rafała obserwować uważniej. Nagle robił się podejrzanie dokładny w ubiorze przed „zebraniami”. Koszula wyprasowana, perfumy, a raz nawet widziałam, jak się golił po pracy – „bo tak lepiej się czuję”, rzucił niedbale. Grzesiek milczał. Jakby wyczuwał napięcie, ale nie wiedział, po której stronie stanąć. Prawda uderzyła mnie w twarz dopiero kilka dni później, kiedy wróciłam z pracy wcześniej. Była środa. Konsultacje w liceum Grześka odbywały się w czwartki. Rafał nie wiedział, że przyjadę szybciej. Gdy otworzyłam drzwi, usłyszałam śmiech dobiegający z salonu. Kobiecy śmiech. I ten męski – mój mąż. Podeszłam na miękkich nogach. – Kasiu, to ty masz talent do ciast – mówił Rafał, gdy wchodziłam. Siedzieli razem na kanapie. Ona trzymała kubek, jego dłoń była absurdalnie blisko jej uda. Gdy mnie zobaczyli, zamarli. – Anka... nie spodziewaliśmy się – zaczął Rafał, wstając. – A ja nie spodziewałam się, że zaprosisz wychowawczynię syna na kawę. W środku tygodnia. Do naszego domu – odpowiedziałam, czując, że palce mi drżą. Kasia po chwili wstała, speszona. Nie miała już tej pewności w oczach. – Przepraszam, nie chciałam... – bąknęła. – Nie szkodzi. Ja już chcę – powiedziałam i wyszłam na balkon, by nie wybuchnąć. Prawda wyszła przy kawie Nie zrobiłam awantury. Nie rzuciłam mu talerzem w głowę ani nie wyrzuciłam walizki za drzwi. Może powinnam, ale nie umiałam. Wyszłam na balkon, zaczerpnęłam powietrza i czekałam, aż Rafał do mnie dołączy. Przyszedł po kilkunastu minutach. Bez słowa postawił na stoliku dwie filiżanki z kawą. Jedną przesunął w moją stronę. – Przepraszam, Anka – powiedział cicho, zerkając na mnie z niepokojem. – Od kiedy? – zapytałam, nie patrząc na niego. – Od września. Ale nic się nie wydarzyło. Przysięgam. Po prostu… dobrze nam się rozmawiało. Zrozumiała mnie. Słuchała. – Ja nie słuchałam? – To nie tak – próbował. – Chodzi o to, że… z nią czułem się znowu… jak facet. Nie jak bankomat. Nie jak ten, co ciągle coś robi źle. Zachłysnęłam się kawą. – A więc to ja jestem winna, że chcesz się przespać z wychowawczynią naszego syna? Zawahał się. W końcu potrząsnął głową. – Nie chcę z nią być. Tylko… sam nie wiem, czego chcę. – A Grzesiek? On wie? Milczał długo. – Domyśla się – powiedział w końcu. – Pytał, czy to prawda. Że między nami się coś dzieje. – I co mu odpowiedziałeś? – Że nie wiem. Wtedy poczułam coś, co było gorsze od zdrady. Pustkę. I zawód, że ojciec mojego syna nie potrafił nawet kłamać z klasą. Że nie umiał obronić Grześka przed tym całym chaosem. Wstałam. Spojrzałam na niego spokojnie. – Zastanów się, Rafał. Albo wracasz do nas. Albo idziesz za tą swoją... Miłość czy zuchwałość? Minęły trzy tygodnie. Rafał wyniósł się do siostry, twierdząc, że musi „poukładać sobie wszystko w głowie”. Ja nie nalegałam, nie błagałam. Po raz pierwszy od lat czułam, że nie muszę ratować wszystkiego sama. Nawet Grzesiek zdawał się dojrzalszy. Przychodził do kuchni, pomagał mi przy obiedzie, raz sam wyjął pranie z pralki. – Mamo, on wróci? – zapytał któregoś wieczoru. – Nie wiem, kochanie – odpowiedziałam szczerze. – Ale jeśli wróci, to tylko wtedy, gdy naprawdę będzie chciał tu być. Z nami. Nie obok. Grzesiek kiwnął głową. Nie potrzebował długich wyjaśnień. Rafał zadzwonił dwa dni później. Powiedział, że przemyślał. Że skończył tę „znajomość”. Że chce wrócić do rodziny. Ale ja nie miałam już w sobie tego samego ciepła, które jeszcze miesiąc temu do niego czułam. Kazałam mu przyjść. Porozmawiać. Wyjaśnić wszystko Grześkowi. Przyszedł. Ze spuszczoną głową, z kwiatami i jakąś czekoladą. Rozmawialiśmy długo. Mówił dużo, patrzył mi w oczy, przepraszał. Ale ja już nie byłam tą samą kobietą, którą zostawił. Coś się we mnie skończyło. Coś pękło i nie dało się skleić. – Mogę zostać? – zapytał na koniec. – Na razie śpisz w pokoju gościnnym – powiedziałam cicho. – Zobaczymy, czy jesteś gotów być ojcem. I mężem. Bo może to nie była zuchwałość tej wychowawczyni. Może to była próba, której mój mąż po prostu nie zdał. A ja nie mam już ochoty za niego zdawać żadnych egzaminów. Anna, 41 lat Czytaj także: „Żona zarabia więcej niż ja. Pewnie pojedzie na luksusowe wakacje w Chorwacji, a ja na biwak w lesie” „Nie płakałam ani trochę, gdy mąż mnie zdradził. Mogłam w końcu przestać udawać, że go kocham” „Matka ukrywała przede mną tajemnicze koperty. 40 lat zajęło mi dojście do tego, co w nich ukrywała”
„Pod sklepem znalazłam portfel wypchany pieniędzmi. Musiałam zdecydować, czy zachować się uczciwie, czy spełnić marzenia”
„Nikt nie widział, jak go podnoszę. Nikt nie widział, że go mam. W mojej głowie zaczęły się mnożyć pytania, których nigdy wcześniej sobie nie zadawałam. A jedno z nich brzmiało najgłośniej: co teraz zrobisz?”.
Nigdy nie sądziłam, że zwykłe zakupy w supermarkecie staną się początkiem wewnętrznego kryzysu, który zmusi mnie do spojrzenia na siebie zupełnie inaczej. Miałam wtedy trzydzieści dwa lata, jedno niespełnione marzenie, kredyt na karku i poczucie, że życie przecieka mi między palcami. Właśnie wtedy, wracając z zakupów, zobaczyłam portfel leżący pod samochodem na pustym miejscu parkingowym. Podniosłam go odruchowo. Był gruby i ciężki. Gdy go otworzyłam, zobaczyłam plik banknotów, tak gruby, jakiego jeszcze w życiu nie trzymałam w dłoni. I wtedy zaczęło się prawdziwe piekło w mojej głowie. Zwykły dzień, niezwykłe znalezisko Wyszłam ze sklepu wkurzona, bo znowu ceny wszystkiego poszły w górę. Karton mleka za prawie pięć złotych? Przecież to jakiś absurd. Zakupy miałam niewielkie – trochę warzyw, płyn do naczyń, makaron. Może i nie było tego dużo, ale w portfelu zostało mi już tylko dwadzieścia złotych. Wystarczyło na chleb i może coś słodkiego, jakby człowiek chciał się pocieszyć. Zmęczona i zrezygnowana szłam w stronę auta. Zobaczyłam go przypadkiem. Leżał tuż przy lewym przednim kole stojącego samochodu. Brązowy, skórzany, całkiem elegancki. Rozejrzałam się – nikt nie patrzył. Schyliłam się i podniosłam go szybko, zerkając przez ramię. Zmroziło mnie trochę, jakbym właśnie zrobiła coś złego. Ale przecież to tylko portfel. Może komuś wypadł, może wróci się po niego. Miałam zamiar oddać go do biura ochrony, naprawdę. Zanim jednak to zrobiłam, ciekawość wygrała. Otworzyłam go. I aż usiadłam na fotelu w swoim aucie, żeby się nie przewrócić. W środku były setki – może nawet tysiące – złotych. Banknoty pięćset, dwieście, sto. Bezładnie poukładane, ale było ich sporo. Pomiędzy nimi – dowód osobisty jakiegoś mężczyzny. Andrzej K., lat pięćdziesiąt osiem. – Boże, ile tu może być... – szepnęłam do siebie. Nikt nie widział, jak go podnoszę. Nikt nie widział, że go mam. W mojej głowie zaczęły się mnożyć pytania, których nigdy wcześniej sobie nie zadawałam. A jedno z nich brzmiało najgłośniej: co teraz zrobisz? Kusząca zawartość Siedziałam w samochodzie chyba z dziesięć minut, wpatrzona w ten przeklęty portfel, jakby miał mi sam powiedzieć, co robić. Palcami przesuwałam po banknotach, nie wierząc, że trzymam tyle pieniędzy. Przeliczyłam szybko – ponad osiem tysięcy. Może więcej, bo kilka banknotów się przykleiło do siebie. I wtedy zaczęło się to szalone kołatanie serca. – Oddaj to, Iza – mówił jakiś cichy głos w mojej głowie. – To nie twoje. Ktoś może teraz płakać, szukać, wzywać pomoc. Ale zaraz pojawił się drugi głos, głośniejszy, bardziej kuszący. – A może to twoja szansa? Życie rzuciło ci pod nogi dar od losu. Zasługujesz na coś więcej niż tylko ciągłe zaciskanie pasa. Zamyśliłam się. W tamtym tygodniu bank zadzwonił w sprawie zaległości w spłacie raty. A ostatnie wakacje? Nawet nie pamiętam, kiedy byłam nad morzem. Moja praca w biurze rachunkowym ledwo wystarczała na podstawowe potrzeby. Od trzech lat marzyłam o kursie fotograficznym – takim prawdziwym, profesjonalnym. Ale zawsze brakowało pieniędzy. Zawsze coś ważniejszego. Patrzyłam na portfel i czułam, jak w środku walczą ze sobą dwa światy. Ten uczciwy, skromny, przewidywalny... i ten drugi – bardziej niebezpieczny, ale kuszący jak nigdy wcześniej. – Jakby ktoś zostawił te pieniądze specjalnie dla mnie... – pomyślałam. – Przecież to jak znak. Może wreszcie mam szansę zrobić coś dla siebie? Wtedy zablokowałam drzwi od środka. Nagle nie chciałam, żeby ktokolwiek podszedł. Chciałam pobyć z tą decyzją sama. Z tą pokusą. Z tym ciężarem. Marzenia, które czekają Pojechałam do domu okrężną drogą, jakby ktoś miał mnie śledzić. Co chwilę spoglądałam w lusterko, a dłonie lepiły mi się od potu. Portfel leżał na siedzeniu pasażera, owinięty w moją szalikową chustę. Jak skarb, który trzeba ukryć. Jak coś, czego nie powinnam mieć. Gdy tylko weszłam do mieszkania, zamknęłam drzwi na dwa zamki i zasłoniłam rolety. Serce waliło mi jak oszalałe, ale w głowie zaczęły pojawiać się obrazy. Widziałam siebie z aparatem w dłoni, robiącą zdjęcia w Toskanii albo na Islandii. Widziałam maila z gratulacjami: „Pani Izabelo, została Pani zakwalifikowana do programu fotograficznego w Barcelonie.” Albo siebie otwierającą własne studio. – Przecież to nic złego... – mówiłam sama do siebie, siadając na kanapie i wyciągając portfel. – Ten facet pewnie ma tyle forsy, że nawet nie zauważy braku ośmiu tysięcy. A ja? Ja ledwo wiążę koniec z końcem. Spojrzałam na dowód osobisty. Andrzej K. Nawet zdjęcie miał jakieś takie obojętne. Nie wyglądał na ofiarę losu. Prędzej na kogoś, kto raczej gubi pieniądze niż je liczy. Zadzwoniłam do Magdy. – Gdybyś znalazła portfel z kasą, oddałabyś? – Oczywiście, że tak. Przecież to kradzież, jak się go zatrzyma– odparła bez zawahania. – Coś się stało? – Nie, tak tylko... z ciekawości – skłamałam. Rozłączyłam się szybko. Wiedziałam już, że jej nie mogę o niczym powiedzieć. Nikt mnie nie zrozumie. Nikt nie wie, ile miałam w życiu razy pod górkę. A może to właśnie był ten moment, w którym mogłam skręcić w swoją drogę? Głos rozsądku i sumienia Nie spałam tej nocy. Leżałam w łóżku, a sufit gapił się na mnie jak sędzia. W głowie toczyły się dialogi, których nikt nie słyszał poza mną. W jednej wersji kupowałam aparat, zapisywałam się na kurs, zaczynałam od nowa. W drugiej – szłam na policję, oddawałam portfel i wracałam do swojego szarego życia. Rano weszłam do kuchni, zrobiłam kawę i znowu usiadłam przy portfelu. Znowu go otworzyłam. Banknoty nie zniknęły, a imię i nazwisko nadal były te same. Zastanawiałam się, co by powiedział tata, gdyby żył. – Uczciwość to jedyne, co naprawdę masz, Iza – mówił mi, gdy byłam mała i oddałam portmonetkę z dziesięcioma złotymi, którą ktoś zgubił na chodniku. Ale wtedy byłam dzieckiem. Nie miałam rat, marzeń w progu spełnienia i życia, które utknęło gdzieś między fakturami a koniecznością. Około dziesiątej zadzwoniłam pod numer z wizytówki znalezionej w portfelu. Bałam się jak przed egzaminem. – Halo? – Dzień dobry, czy rozmawiam z panem Andrzejem K.? – Tak, słucham? – Chyba... chyba znalazłam pański portfel. Na parkingu, wczoraj, pod hipermarketem. Zapadła cisza. A potem westchnienie – długie, głębokie. – Boże, myślałem, że już po wszystkim. Dziękuję pani, nawet nie wie pani, ile to dla mnie znaczy. Nie powiedziałam nic więcej. Umówiliśmy się, że przekażę mu portfel dziś po południu. Gdy się rozłączyłam, spojrzałam na swoje odbicie w oknie. Wyglądałam jak ktoś, kto właśnie przegrał... a jednocześnie jak ktoś, kto się z tego podniósł. Prawda, która boli Spotkaliśmy się na parkingu, tym samym, na którym go znalazłam. Podszedł do mnie niepozorny mężczyzna w beżowej kurtce. Zaskoczyło mnie to, bo spodziewałam się kogoś pewnego siebie, może z teczką, z eleganckim zegarkiem. A ten pan wyglądał na zmęczonego życiem. – Dzień dobry, pani Izabela? – zapytał nieśmiało. – Tak. Ma pan przy sobie jakiś dowód tożsamości? – spytałam przezornie, choć już po twarzy poznałam, że to on. Pokazał prawo jazdy. Bez słowa wyciągnęłam portfel i podałam mu. Otworzył go, zajrzał do środka, policzył. – Wszystko jest. Nawet nie wiem, jak mam pani dziękować... To były pieniądze na operację mojej żony. Nie miała ich jak przelać, a ja głupi – zostawiłem portfel na dachu samochodu. Odjechałem, a on spadł. Zorientowałem się dopiero godzinę później. Myślałem, że przepadły. Zatkało mnie. Poczułam, jakby ktoś uderzył mnie otwartą dłonią w twarz. Te osiem tysięcy, które chciałam zatrzymać na spełnienie marzenia, miały komuś ratować życie. Chciałam coś powiedzieć, ale głos ugrzązł mi w gardle. – Dobrzy ludzie jednak istnieją – dodał cicho. – Niech się pani wiedzie, pani Izabelo. Naprawdę. Uśmiechnął się blado i odszedł w stronę auta. Stałam jak wmurowana. Gdy zniknął za drzwiami samochodu, poczułam, jak z moich oczu wypływały łzy, których nie mogłam powstrzymać. Łzy ulgi. Wstydu. I czegoś, co przypominało... dumę. Rozrachunek z samą sobą Wieczorem siedziałam przy biurku i patrzyłam na pustą kartkę. Przed sobą miałam ulotkę kursu fotograficznego, którą trzymałam w szufladzie od ponad roku. Jeszcze rano byłam gotowa sprzedać własne sumienie, żeby zamienić ten kawałek papieru na coś prawdziwego. Teraz... już nie byłam taka pewna. Nie zdobyłam tych pieniędzy. Ale zdobyłam coś innego – poczucie, że potrafię jeszcze dokonać właściwego wyboru. Nawet jeśli ten wybór boli. Nawet jeśli oznacza rezygnację z czegoś, co wydawało się tuż na wyciągnięcie ręki. Zrozumiałam, że czasem życie wystawia nas na próbę tylko po to, żeby pokazać, kim naprawdę jesteśmy. Bo nie chodzi o to, czy marzysz – chodzi o to, co zrobisz, gdy marzenie zderzy się z czyimś nieszczęściem. Kilka dni później, zupełnie niespodziewanie, odezwała się do mnie fundacja, do której kiedyś wysłałam zgłoszenie na bezpłatny kurs fotograficzny. Pamiętali o mnie. Zwolniło się miejsce. Jeśli tylko mogę przyjechać – czeka na mnie aparat, grupa i nowa szansa. Uśmiechnęłam się do siebie. Może los nie dał mi tych pieniędzy, ale dał mi coś innego: czyste sumienie i drugą szansę. Bez skrótów, bez krętactwa. Czasem uczciwość nie daje nagrody od razu. Ale niektóre nagrody są cenniejsze niż wszystko, co można kupić za pieniądze. Izabela, 32 lata Czytaj także: „Żona zarabia więcej niż ja. Pewnie pojedzie na luksusowe wakacje w Chorwacji, a ja na biwak w lesie” „Nie płakałam ani trochę, gdy mąż mnie zdradził. Mogłam w końcu przestać udawać, że go kocham” „Matka ukrywała przede mną tajemnicze koperty. 40 lat zajęło mi dojście do tego, co w nich ukrywała”
„Rodzinny wyjazd do Chorwacji miał być świetnym pomysłem. Ale za wakacje z własnymi dziećmi powinni wypłacać szkodliwe”
„Próba tłumaczenia im, że już zjadły swoje przekąski, zakończyła się spektakularną sceną: nasza córka położyła się na podłodze i zaczęła krzyczeć. – To się nie dzieje... – jęknął mój mąż, kiedy ludzie zaczęli nas omijać. Kasjerka spojrzała na nas jak na egzotyczne zwierzęta z cyrku”.
Odkładaliśmy ten urlop przez dwa lata – zawsze coś stawało na przeszkodzie. Tym razem powiedzieliśmy sobie: „albo teraz, albo nigdy”. Miał być relaks, piękne widoki, wspólne chwile, które zapamiętamy na całe życie. Marzyłam o śniadaniach na tarasie, wieczornych spacerach nad morzem, dzieciach z uśmiechami do uszu. Spakowaliśmy walizki, zatankowaliśmy auto i ruszyliśmy w drogę pełni entuzjazmu. Wtedy jeszcze nie wiedziałam, że ten wyjazd będzie najcięższą próbą naszej rodzinnej wytrzymałości. I że tęsknić będę… za poniedziałkiem w pracy. Plan doskonały – No to mamy to! – powiedziałam, zatrzaskując ostatnią walizkę i patrząc z dumą na męża, który właśnie znosił foteliki do samochodu. Miałam wszystko zaplanowane. Trasa z przystankami, noclegi po drodze, lista rzeczy do zabrania rozpisana w Excelu. Dzieci miały mieć tablety z bajkami, audiobooki, przekąski w oddzielnych pudełkach i kolorowanki z ulubionymi bohaterami. My – kawę na drogę i playlistę „rodzinny road trip” z piosenkami, które miały nas łączyć, a nie dzielić. – Słuchaj, ja naprawdę czuję, że to będzie super! – rzuciłam, wsiadając do auta. – Dzieciaki zobaczą morze, ja odpocznę od garów, a ty... No, ty może w końcu się wyśpisz. Mąż się uśmiechnął z lekkim niedowierzaniem, ale też – jakby pierwszy raz od tygodni – bez cienia irytacji. Z tyłu dzieci już zaczynały się kłócić, kto będzie siedział za kierowcą, ale uznałam to za drobny zgrzyt. Przecież każda rodzina ma swoje „małe spięcia”. Najważniejsze, że ruszamy. – Mamo, a jak długo będziemy jechać? – Około trzynastu godzin, kochanie. Ale będziemy robić przystanki, będzie fajnie! Nie było. Już po pierwszej godzinie korek na autostradzie, siku co pół godziny, a potem dramatyczna awantura o gumę do żucia, która skończyła się płaczem i wyrzuceniem wszystkich słodyczy przez okno. Ale wtedy jeszcze trzymałam fason. Auto, dzieci i przystanek grozy Zatrzymaliśmy się na stacji benzynowej gdzieś za Wiedniem. Dzieci miały czerwone policzki, potargane włosy i nerwy napięte jak struny. My zresztą też. W aucie panował taki poziom hałasu, że nawet system multimedialny przestał reagować – jakby i on miał dość. – Dobra, wszyscy wysiadamy. Pięć minut świeżego powietrza! – zarządziłam, czując, że jeśli zaraz nie ucieknę na chwilę od tego jazgotu, to eksploduję. – Mamo, ale ja nie chcę wychodzić! – wrzasnęła młodsza, trzymając się kurczowo fotelika. – A ja chcę hot doga! – dodał starszy, biegnąc już w stronę sklepu. Mąż podszedł do mnie z miną człowieka, który właśnie wybudził się z narkozy. – Czy my na pewno nie mogliśmy pojechać nad polskie morze? – Nie zaczynaj. Chciałeś przygody – masz. W sklepie dzieci zaczęły upychać do koszyka wszystko, co błyszczało i zawierało więcej cukru niż zdrowego rozsądku. Próba tłumaczenia im, że już zjadły swoje przekąski, zakończyła się spektakularną sceną: nasza córka położyła się na podłodze i zaczęła krzyczeć. – To się nie dzieje... – jęknął mój mąż, próbując ją podnieść, kiedy ludzie zaczęli nas omijać z udawanym uśmiechem. Kasjerka spojrzała na nas jak na egzotyczne zwierzęta z cyrku. Wróciliśmy do auta zlani potem, z dwojgiem rozhisteryzowanych dzieci i paczką żelków, którą ktoś jednak przemycił. A to był dopiero drugi dzień podróży. Pierwsza i nie ostatnia kłótnia Dojechaliśmy do apartamentu w Chorwacji późnym popołudniem. W teorii miał być „przestronny z widokiem na morze”. W praktyce – przestronny był chyba tylko na zdjęciach, a widok kończył się na suszarce sąsiadów i rdzewiejącej antenie satelitarnej. – Przecież było napisane, że jest balkon – powiedziałam, próbując się uśmiechać. – No i jest – rzucił mój mąż, otwierając drzwi na coś, co bardziej przypominało palarnię dla jednej osoby niż taras. Dzieci natychmiast zaczęły biegać po apartamencie, wpadając na walizki, tłukąc miseczki i wyrywając sobie pilota od klimatyzacji. – Ja chcę pierwszy włączyć bajki! – krzyknął starszy. – Ja chcę basen! – wrzasnęła młodsza. – Dajcie mi chwilę, proszę was – syknęłam, czując, jak napina mi się kark. – Nie da się tak odpoczywać – rzucił mój mąż, opadając na kanapę. – To miał być urlop? I wtedy się zaczęło. Jakby ktoś odkręcił kurek z pretensjami. – Gdybyś nie musiał zawsze mieć ostatniego słowa przy rezerwacjach, może mielibyśmy coś z prawdziwym balkonem! – zaczęłam. – A ty oczywiście wszystko wiesz najlepiej. Może sama prowadź ten cyrk i wracaj autem, skoro tak świetnie się na wszystkim znasz! – odpalił. Dzieci zamilkły. Nawet one wiedziały, że to nie był zwykły prztyczek. To była ta kłótnia, której bałam się najbardziej – ta, której nie da się zamieść pod dywan z hasłem „zmęczenie”. Piekło nad Adriatykiem Następnego dnia postanowiliśmy iść na plażę. Mimo wszystko. Mimo niewyspania, tej kłótni, dzieci, które o szóstej rano zaczęły skakać po łóżkach jakby to był dmuchany zamek. Spakowałam torbę jak w amoku: kremy, ręczniki, dmuchane zabawki, wodę, winogrona, a nawet podręczny zestaw plastrów, bo przecież „jakby coś”. Plaża okazała się być tłoczna, żwirowa i… bez cienia. Rozstawiliśmy się z parasolem, który mój mąż montował jakby walczył z demonem – przeklinając pod nosem i kopiąc metalowy stelaż. – Chociaż raz nie możesz się po prostu uśmiechnąć? – syknęłam. – Uśmiecham się. W środku. Dzieci wybiegły w stronę wody, ale po chwili młodsza zaczęła płakać, że kamienie kłują w stopy. Starszy w tym czasie potknął się o dmuchane koło i rozciął sobie kolano. Zanim opatrzyłam jedno, drugie już wsypywało piasek do butelki wody, a potem piło ją z takim entuzjazmem, jakby to był koktajl życia. – Mamo, gorąco mi! Mamo, zimno mi! Tato, kiedy lody?! Zadzwonił telefon. Szef mojego męża. Znowu coś z firmą. Odszedł kilka kroków, żeby porozmawiać. Wrócił po dwudziestu minutach, spocony i wściekły. – Mam dość. Wiesz co? Tęsknię za pracą. Przynajmniej tam ktoś mnie słucha i nie leje na mnie wody z błotem. Spojrzałam na siebie – faktycznie, plama na koszulce. Piękne chorwackie wakacje. Zawsze o tym marzyłam. Żeby usiąść w żwirze, ze spaloną skórą i sokiem na biuście. Bunt na plaży – Nie wracam! – wrzasnął nasz syn, kiedy próbowaliśmy zebrać się z plaży po czterech godzinach. – Chcę tu mieszkać! Na zawsze! – Ja też nie chcę! – wtórowała mu młodsza, przyklejona do parasola niczym mała pijawka. Mój mąż spojrzał na mnie zrezygnowany. Mieliśmy zwinąć ręczniki, zabrać resztki arbuzów i zejść z pola walki, ale zamiast tego zaczęła się kolejna bitwa. Dzieci usiadły na ręcznikach, zaparły się rękami i nogami, jakby ktoś miał je eksmitować. – Dzieci, już wystarczy. Później wrócimy – mówiłam spokojnie. – Nigdy nie wrócimy! – krzyknął syn i rzucił czapkę w kierunku morza. – Tu jest lepiej niż w domu. Tam tylko szkoła, warzywa i obowiązki! Patrzyliśmy na siebie z mężem z otwartymi ustami. W sumie... miał rację. W domu ciągle czegoś od nich chcieliśmy. A tu? Tu tylko wyczekiwaliśmy ciszy, spokoju, porządku. Też mieliśmy oczekiwania, tylko nieco bardziej zakamuflowane. – Może posiedźmy jeszcze chwilę – rzucił mąż, siadając obok dzieci. – Pogramy w państwa-miasta? – Na plaży? – zapytałam zdziwiona. – A co, nie można? Usiedliśmy więc. W samym środku chorwackiego chaosu, na gorącym żwirze, pod przekrzywionym parasolem i z plamą na koszulce. I po raz pierwszy od początku wyjazdu… było cicho. Bez płaczu, wrzasków i fochów. Dzieci zaczęły się śmiać. Może nie był to raj, ale na moment zrobiło się prawdziwie. Nie każda przygoda kończy się happy endem Wróciliśmy do domu po dziesięciu dniach. Opaleni, przemęczeni i… zadziwiająco cicho siedzący w aucie. Dzieci zasnęły jeszcze przed granicą, a my z mężem patrzyliśmy przed siebie, bez słów. Już nie musieliśmy się kłócić. Wyczerpaliśmy limit pretensji. Albo sił. W bagażniku – pogniecione ręczniki, niedojedzone ciasteczka z migdałami i muszelki, które miały być pamiątką, a teraz tylko się rozsypywały. W głowie – zamiast idyllicznych wspomnień – głównie echo krzyków i dźwięk włączającego się alarmu w apartamencie, który próbowałam wyłączyć przez dziesięć minut w piżamie, na oczach sąsiadów. Nie, ten wyjazd nie był tym, czego się spodziewałam. Nie miał w sobie lekkości folderu turystycznego. Nie wyglądał jak reklama „wakacji życia”. Ale nauczył mnie czegoś. Nauczył, że nie wszystko, co pięknie zaplanowane, działa w rzeczywistości. I że dzieci nie są dodatkiem do urlopu. One są urlopem. Z całym swoim chaosem, hałasem i potrzebami. – Jedziemy za rok? – zapytał mąż, kiedy zostawialiśmy torby na korytarzu. Spojrzałam na niego, nie wiedząc, czy śmiać się, czy płakać. – Jeśli tak, to tylko we dwoje. Albo… z babcią. – W sensie, że zabierzemy ją ze sobą? – Nie. Zostawimy dzieci z nią. A sami pojedziemy spać. Przez dziesięć dni. Bez walki o pilota. Uśmiechnął się i tylko pokiwał głową. Wiedziałam, że się zgadza. Marta, 37 lat Czytaj także: „Ja żegnałem ojca w trumnie, a moja siostra bawiła się w Amsterdamie. Wstyd mi za nią nie tylko przez brak żałoby” „Na rodzinnym zjeździe zaginęło 70 tysięcy z kasy dziadków. Wszyscy znali winnego, ale nikt nie pokazał go palcem” „Ukrywałam romans przed mężem, ale on też nie był święty. Zaskoczyło nas, jak wiele wspólnego mają nasze grzeszki”
„Delegacja w Chorwacji skończyła się romansem z nieznajomym. Oniemiałam, gdy dowiedziałam się, z kim spędziłam noc”
„– Wiem, że nie wróciłeś na noc. Nie będę o to pytać, Tomek. Ale jeśli myślisz, że jesteś tak dyskretny, jak ci się wydaje, to chyba nie znasz mnie wcale. Przyłożyłam dłoń do ust, dusząc w sobie dźwięk szoku. To było jak wyrok. Nie tylko potwierdzenie, ale coś gorszego – świadomość, że ona wie”.
Od siedmiu pracuję w dziale marketingu międzynarodowej korporacji, która uznaje tylko dwa stany – sukces i klęskę. Ostatnio zbyt często czuję, że jestem po tej drugiej stronie. Delegacja do Chorwacji miała być wytchnieniem, ale nie poczułam ulgi. Hotelowy pokój pachniał nowością, a lustro naprzeciwko łóżka wydawało się zbyt duże. Widziałam w nim kobietę, której prawie nie znam. Taką, co zapomniała, jak być spontaniczną. Chciałam, by coś się zmieniło. Noc i nieznajomy Zaczęło się od muzyki. Ciche basy, potem śmiech – kobiecy, lekko pijany – przebił się przez ścianę. Leżałam w łóżku, próbując ignorować ten dźwięk, ale z każdą minutą czułam się coraz bardziej… sama. Wstałam i podeszłam do okna. Ciemność była lepka i gęsta jak smoła. Z jakiegoś powodu założyłam marynarkę i wyszłam z pokoju. Korytarz był pusty, a jednak... słyszałam kroki. – Zwiedza pani o tej porze? Czy nie może spać? – usłyszałam męski głos za plecami. Odwróciłam się gwałtownie. Stał tam on. Ciemna koszula, lekki zarost, uśmiech pewny siebie. W oczach coś, co trudno zignorować. – Może trochę jedno, trochę drugie – odpowiedziałam, zanim pomyślałam. – Tomek. Pokój 317. Przypadek czy przeznaczenie? – Kasia. Pokój 315. Raczej przypadek – parsknęłam. – Przypadki są przereklamowane. Chodź na drinka. Tylko jeden. Za pokój 316 – uśmiechnął się, wskazując niewidzialny pokój między nami. Zeszliśmy do hotelowego baru. Zamówił whisky z lodem, ja – czerwone wino. Rozmawialiśmy o wszystkim i o niczym. O pracy, o miastach, które wyglądały lepiej nocą. Czułam się lekka, prawie wolna. – Nie jestem taka – powiedziałam, gdy jego dłoń musnęła moją. – Dziś możesz być kim chcesz – odpowiedział, patrząc mi prosto w oczy. Pocałunek był naturalnym ciągiem dalszym. Potem klucz do pokoju w moich dłoniach. I lustro. Odbijało nas dwoje. Nagich, zapomnianych przez resztę świata. Odkrycie i szok Rano obudziła mnie cisza. Nie taka przyjemna, poranna, tylko podejrzanie martwa. Łóżko obok było puste. Po Tomku nie zostało nic, poza zgniecionym prześcieradłem i zapachem jego perfum. Przez chwilę łudziłam się, że wrócił po kawę albo po coś z pokoju, ale wiedziałam, że to nieprawda. Zwinęłam się pod kołdrą, patrząc w to przeklęte lustro. Jakby ono wiedziało, co zrobiłam. Zeszłam na śniadanie z opóźnieniem. W restauracji roiło się od ludzi z naszej firmy – znajome twarze, korporacyjne small talki, nikt nie zauważył mojego roztrzepanego stanu. Prawie. – Kasia – usłyszałam za plecami. Odwróciłam się i zamarłam. Magda. Elegancka, nienaganna, z kubkiem czarnej kawy w dłoni. Stała przede mną jak sąd ostateczny. – Też nie mogłaś spać? – zapytała, z pozornym uśmiechem. – Hm, coś w tym stylu – wymamrotałam. – Ja też. Mąż do mnie wczoraj dołączył. Przyjechał niespodziewanie. Zostaje tylko na jeden dzień, ale wiesz, jak to dobrze czasem pobyć razem. Zatkało mnie. Zimny dreszcz przeszedł mi po plecach. Mąż. Wczoraj. Nagle złożyło się wszystko – spojrzenie, gest, ton głosu. Aż za bardzo. Sztućce w mojej dłoni zaczęły drżeć. – Oczywiście… tak, to miłe – bąknęłam, próbując się uśmiechnąć. Magda przytaknęła, jakby coś już wiedziała. Spojrzała na mnie dłużej niż trzeba. Ja zaś nie potrafiłam już normalnie oddychać. Co ja zrobiłam? Konfrontacja z rzeczywistością Przez cały dzień unikałam Magdy jak ognia. Ukrywałam się między prezentacjami, wymyślałam wymówki, zniknęłam z kolacji. Czułam, że każdy mój ruch jest obserwowany, że wszystko może mnie zdradzić – rumieńce, spojrzenia, to drżenie w dłoniach, którego nie mogłam opanować. Myśli nie dawały spokoju. Musiałam porozmawiać z Tomkiem. Cokolwiek, wyjaśnić, zapytać, co dalej. Ale numer, który mi podał, nie istniał. Mail wracał z informacją o błędzie. Jakby rozpłynął się we mgle. Wieczorem krążyłam po korytarzu jak duch. W końcu stanęłam przed drzwiami pokoju Magdy. Nie miałam odwagi zapukać, ale usłyszałam jej głos. Rozmawiała przez telefon. Zamarłam. – Dobrze się bawiłeś wczoraj? Mam nadzieję, że nie przesadziłeś z alkoholem… – powiedziała sucho, jakby złośliwie. Potem była cisza. I znowu jej głos, tym razem cichszy, chłodniejszy: – Wiem, że nie wróciłeś na noc. Nie będę o to pytać, Tomek. Ale jeśli myślisz, że jesteś tak dyskretny, jak ci się wydaje, to chyba nie znasz mnie wcale. Przyłożyłam dłoń do ust, dusząc w sobie dźwięk szoku. To było jak wyrok. Nie tylko potwierdzenie, ale coś gorszego – świadomość, że ona wie. A mimo to nie mówi o tym głośno. Bawi się tym. Upokorzenie paliło mnie od środka. Odeszłam od drzwi, ledwo trzymając się na nogach. Lustra w hotelu nie odbijały już mojego cienia. Czułam się jak przezroczysta. Rozpacz i decyzja Po północy wyszłam z hotelu, boso, z butami w ręku. Kamienne płytki były chłodne, ale nie czułam zimna. Słońce już dawno zgasło nad Adriatykiem, a plaża lśniła w ciemnościach jakby czekała tylko na mnie. Usiadłam na piasku. Fale uderzały miękko o brzeg, jakby szeptały: „nie jesteś lepsza, nie jesteś gorsza”. Przez chwilę pozwoliłam sobie płakać. Cicho. Uspokajająco. Jakby to coś miało zmienić. Zadałam sobie pytanie, którego się bałam: co teraz? Wyznać wszystko Magdzie? Spalić za sobą mosty, zrezygnować z pracy, zmienić nazwisko? Czy może... udawać? Zapomnieć. Być jak ona – chłodna, precyzyjna, ponad emocjami. Może bym potrafiła? Telefon zawibrował w dłoni. Anka. Odebrałam bez słowa. Opowiedziałam jej o wszystkim. – Myślisz, że powinnam powiedzieć Magdzie? – Myślę, że musisz zrobić coś, co sprawi, że będziesz mogła dalej patrzeć w lustro. Bez wstydu. Milczałyśmy chwilę. Tylko szum morza nas łączył. – Nie wiem, czy potrafię. Chciałam zrobić coś szalonego. Przestać być tą nudną Kasią, co wciąż czeka, aż coś się zmieni... A teraz czuję, że przegrałam samą siebie. – Nie przegrałaś. Ale to był test. I wciąż możesz go zdać. Spojrzałam na rozświetloną linię horyzontu. Nie czułam się silniejsza. Ale może – gotowa na decyzję. Powrót do rzeczywistości Powrót do Warszawy był cichy. Samolot lądował miękko, ale w mojej głowie panował chaos. W biurze zastałam znajome odgłosy drukarek, stukot klawiatur, zapach kawy, która nigdy nie była dobra, a jednak wszyscy ją pili. Magda siedziała już przy biurku. Spojrzała na mnie. To spojrzenie zatrzymało mnie w pół kroku. Nie było w nim gniewu. Ani współczucia. Było coś znacznie gorszego – wiedza. – Jak oceniasz wyjazd? – zapytała spokojnie. – Był intensywny – odparłam z udawaną lekkością. – Czasem warto zresetować głowę. Ale trzeba pamiętać, żeby sumienia nie zostawić na urlopie. Byle wróciło z nami w bagażu podręcznym – powiedziała, nie podnosząc wzroku znad ekranu. Zadrżałam. To była jej odpowiedź. Nie zamierzała robić scen. Nie zamierzała niczego wyjaśniać. Po prostu wiedziała. I uznała, że ja też mam teraz żyć z tą wiedzą. Tomek się nie pojawił. Ani razu. Jakby naprawdę zniknął razem z tamtym wieczorem. A może nigdy tak naprawdę nie istniał. Może był tylko lustrem, w którym zobaczyłam coś, co próbowałam ukrywać – siebie, głodną emocji, głupią i zagubioną. Minął tydzień. Pracowałam jak zwykle. Dla świata wszystko wyglądało tak samo. Ale coś we mnie pękło. Poszłam do Magdy złożyć wypowiedzenie. Spojrzała na mnie, jakby czekała na ten moment. – Czasem lepiej odejść, zanim się zgubimy do końca – powiedziała. I tym razem to ja wiedziałam, że ona mówi o sobie. Bez lustra, bez przeszłości Wyjechałam w piątek rano. Wzięłam plecak, zostawiłam komputer, służbowy telefon, kartę dostępu. Niczego nie tłumaczyłam znajomym. Po prostu zniknęłam. Wsiadłam do pociągu jadącego na północ, wysiadłam tam, gdzie akurat zachciało mi się odetchnąć. Małe miasteczko, pensjonat nad jeziorem, pokój z widokiem na drzewa. Bez lustra. Zawsze je miałam naprzeciwko – w łazience, nad łóżkiem, w torebce. Teraz pierwszy raz od dawna mogłam się od niego odwrócić. I nie widzieć tej, którą się stałam. Kobiety, która straciła grunt pod nogami tylko dlatego, że przez jedną noc postanowiła żyć inaczej. Nie wiem, czy kiedyś jeszcze porozmawiam z Magdą. Może tak. Może los znowu nas postawi naprzeciwko siebie. Może wtedy obie będziemy już inne. Tomek? Czasem śni mi się jego dłoń przesuwająca się po moim ramieniu. Czasem próbuję sobie przypomnieć jego głos. Ale on się rozmywa. Jakby nigdy nie istniał naprawdę. Najbardziej boli to, że zawiodłam samą siebie. I nie chodzi już o zdradę. Chodzi o to, że chciałam zagrać w grę, do której nie byłam gotowa. Chciałam poczuć się wolna, a wpadłam w pułapkę, której sama sobie nie umiałam wybaczyć. Ale jestem tutaj. Sama. Bez planu, bez przeszłości, bez lustra. Patrzę na wodę. Nareszcie nie odbija nic, czego się boję. Kasia, 30 lat Czytaj także: „Pomiędzy liliami i różami poznałam wspaniałego faceta. W końcu wyszło na jaw, czemu wybrał moją kwiaciarnię” „Córka przyjaciółki miała zostać moją synową. Weszła do rodziny, ale całkiem inaczej, niż myślałam” „Sąsiad pożyczył mi nawóz do róż. Dzięki niemu kwiaty kwitły jak szalone, a ja zapomniałam na chwilę o mężu”
„Mąż odciął mnie od rodziny i pieniędzy. Moje małżeństwo jest skończone, a ja zostałam całkiem sama”
„Z biegiem czasu zaczęłam rozumieć, że wszystko w naszym domu funkcjonuje według scenariusza Pawła. Codzienność była ściśle zaplanowana, nawet drobne wybory – co kupić, co obejrzeć, dokąd pojechać w weekend – wymagały jego zgody”.
Kiedy poznałam Pawła, miałam dwadzieścia osiem lat i kilka nieudanych związków za sobą. On był spokojny i ułożony. Dawał mi poczucie bezpieczeństwa, którego wtedy bardzo potrzebowałam. Przez pierwsze lata wszystko wydawało się układać – ślub, wspólne mieszkanie, nawet kupno działki pod budowę domu. Ale z czasem coś się zmieniło. Najpierw przestałam spotykać się z przyjaciółmi, potem kontakt z mamą stał się rzadkością. Myślałam, że to moje wybory. Dopiero później zrozumiałam, że to były jego decyzje. Dziś wiem, że byłam jak ptak zamknięty w klatce. Z pozoru był idealny – Wiesz, że nie przepadam za twoją siostrą – powiedział Paweł, gdy zaproponowałam, żebyśmy wpadli do mojej rodziny na święta. – Ale przecież ona nic ci nie zrobiła – odparłam zdezorientowana. – Po prostu nie lubię jej tonu. Wszystko wie najlepiej. A poza tym, nie czuję się tam mile widziany. Westchnęłam i zamilkłam. Jeszcze nie wiedziałam, że to początek. Wtedy wydawało mi się, że to zwykła różnica charakterów. Każdy przecież ma prawo nie przepadać za rodziną partnera. W kolejne święta nie zaproponowałam już wizyty u mojej mamy. Zorganizowaliśmy skromną kolację we dwoje. Mama była trochę rozczarowana, ale tłumaczyłam, że Paweł pracuje i że jesteśmy zmęczeni. Kłamałam. Z czasem znajomości zaczęły znikać jedna po drugiej. Paweł nie znosił, gdy rozmawiałam godzinami z Magdą, moją przyjaciółką z liceum. Zawsze wtedy siedział obrażony, przestawiał talerze w kuchni albo z hukiem zamykał drzwi od sypialni. Magda zaczęła dzwonić rzadziej, a ja czułam się rozdarta – między lojalnością wobec niej a chęcią uniknięcia kłótni w domu. – Po co ci oni wszyscy? Masz mnie – powtarzał. – Po co opowiadasz innym o naszym życiu? Na początku brzmiało to jak troska. Byłam zaszczycona, że jestem dla niego całym światem. Nie wiedziałam, że to świat, z którego będzie wyrzucał kolejnych ludzi. Aż w końcu zostałam w nim sama. Pieniądze nie moje, choć zarobione razem Zawsze pracowałam. Nawet gdy byłam w ciąży z naszą córką, wstawałam rano i dojeżdżałam do biura, z przerwą tylko wtedy, gdy naprawdę nie dawałam już rady. Paweł chwalił się moją zaradnością przed znajomymi. Twierdził, że podziwia kobiety, które nie czekają, aż ktoś je utrzyma. W rzeczywistości... bardzo dokładnie pilnował, żebym tych pieniędzy za bardzo nie widziała. – Przelej mi całą pensję, a ja już rozdzielę – mówił. – Ja ogarniam rachunki, podatki, kredyt. Ty się skup na dziecku i pracy. I rzeczywiście, przelewałam. Na początku myślałam, że to wygodne. On miał głowę do liczb, ja raczej nie. Tylko że kiedy któregoś dnia poprosiłam go o pieniądze na nową kurtkę dla naszej córki, zrobił scenę. – A co się stało z tą, co kupowałaś w zeszłym roku? – zapytał, marszcząc czoło. – Dzieci rosną, Paweł – odpowiedziałam spokojnie. Wyszedł bez słowa, a następnego dnia na wieszaku wisiała kurtka. Ładna, ciepła. Tylko że nie ja ją wybrałam. I nie ja zapłaciłam, choć to również były moje pieniądze. Coraz częściej czułam, że nic już nie należy do mnie. Ani decyzje, ani pieniądze, ani życie. Kiedy chciałam wrócić na studia podyplomowe, wyśmiał mnie. – Po co ci to? Masz dziecko i pracę, wystarczy. Wtedy po raz pierwszy nie przelałam mu całej pensji. Przetrzymałam sto złotych. Czułam się, jakby ktoś mnie przyłapał na kradzieży. Kontrola totalna Z biegiem czasu zaczęłam rozumieć, że wszystko w naszym domu funkcjonuje według scenariusza Pawła. Codzienność była ściśle zaplanowana, nawet drobne wybory – co kupić, co obejrzeć, dokąd pojechać w weekend – wymagały jego zgody. – Czemu znowu zupa pomidorowa? – zapytał pewnego dnia, krzywiąc się na garnek na kuchence. – Bo nasza córka ją lubi. I ja też. – No to gotuj sobie, jak zostaniesz sama – rzucił i wyszedł z kuchni. To był pierwszy raz, kiedy coś we mnie drgnęło. Zaczęłam zapisywać te drobne sytuacje w zeszycie, który trzymałam w szafie za stosem swetrów. Notowałam jego komentarze, grymasy, niezadowolenie z mojego głosu, stroju, zachowania. Miałam wrażenie, że jeśli tego nie zapiszę, oszaleję. On nie bił. Nie krzyczał. Ale powoli zżerał mnie od środka. Zdarzało się, że włączał lokalizację w moim telefonie, „bo się martwił”. Dzwonił co pół godziny, gdy jechałam z córką do lekarza, żebym „dała znać, gdzie jesteśmy”. Mówił to tak uprzejmie, że sama przed sobą nie umiałam tego nazwać kontrolą. Zaczęłam się bać. Bać, że jak pójdę gdzieś bez jego wiedzy, usłyszę znowu to lodowate milczenie. Bać, że jeśli wyjmę ze wspólnego konta choćby dwadzieścia złotych, dostanę kolejną lekcję zarządzania budżetem. Zamykając się w łazience, często patrzyłam na siebie w lustrze i pytałam: „Kiedy ostatni raz byłaś sobą?” Cisza zamiast pomocy Zaczęłam coraz częściej czuć, że potrzebuję pomocy. Czasem dusiłam się w nocy, budziłam zlękniona, z drżącymi dłońmi. Ale komu miałabym się zwierzyć? Mamie nie mogłam. Odkąd Paweł dał do zrozumienia, że kontakt z rodziną to tylko niepotrzebne „pranie brudów” publicznie, rozmawiałyśmy rzadko. Kiedyś próbowałam zadzwonić do niej z łazienki. – Wszystko dobrze, córeczko? – spytała. – Nie wiem... Czuję się dziwnie. Jakby ktoś mnie powoli odsuwał. – Może zmęczenie? Dziecko, praca, dom. Każda kobieta tak ma. Zamilkłam. Nie miałam siły się tłumaczyć. Miałam wrażenie, że nawet mama nie potrafi mnie usłyszeć. Albo że nie chce. Paweł osiągnął swój cel – nikt nie miał do mnie dostępu. Postanowiłam pójść do psycholożki. W tajemnicy, w godzinach pracy, kiedy Paweł myślał, że siedzę przy biurku. Bałam się, że mnie wyśmieje, że powie, że przesadzam. Ale nie powiedziała. Słuchała. I zapytała: – Czy on cię izoluje? To jedno pytanie rozbiło mnie na kawałki. Płakałam jak dziecko. Wtedy zrozumiałam, że to, co przeżywam, to nie „zmęczenie”, nie „trudności w związku”. To przemoc. Cicha, bez krzyków, bez siniaków, ale równie dusząca. Po spotkaniu wysłałam SMS-a do Pawła: „Wracam później, zostałam dłużej w pracy”. Odpisał tylko: „Ok. Tylko nie wydawaj za dużo”. Nie pytał, co się stało. Nie interesowało go to. I właśnie wtedy dotarło do mnie, że jestem dla niego tylko elementem jego planu. Już nawet nie człowiekiem. Kiedy wszystko pękło Nie wiem, co dokładnie się wydarzyło tamtego dnia. Może to była suma wszystkich drobiazgów. A może po prostu nie wytrzymałam, kiedy po raz kolejny wrócił z pracy, rzucił klucze na stół i nawet nie spojrzał w moją stronę. – Obiad w mikrofali – powiedziałam, stojąc w progu kuchni. – Czemu nie gotujesz nic na świeżo? – rzucił, nie odrywając wzroku od telefonu. – Przecież byłaś wcześniej w domu. Zadrżałam. Nie z nerwów. Ze złości. Głęboko, pod warstwami strachu, tlił się we mnie gniew, który do tej pory tłumiłam. – Bo siedziałam z naszym dzieckiem, prałam, sprzątałam i próbowałam nie zwariować – powiedziałam cicho. Paweł uniósł wzrok. I po raz pierwszy od dawna zobaczyłam, że się zdziwił. Nie krzyczał. Nic nie powiedział. Ale w jego oczach pojawiło się coś niepokojącego. Odłożył widelec. – Może powinnaś przestać dramatyzować – rzucił. – Bo naprawdę przestajesz być zdatna do życia z kimkolwiek. Wstałam i bez słowa wyszłam z kuchni. Wzięłam kurtkę i torebkę. Zostawiłam córkę u sąsiadki, pod pretekstem zakupów, i pojechałam do mamy. Nie powiedziałam nic więcej, poza: „Muszę zostać na noc”. Zgodziła się bez pytań. W nocy długo nie mogłam zasnąć. Patrzyłam w sufit i próbowałam zrozumieć, jak do tego doszło. Jak z osoby, która miała marzenia, która śmiała się głośno i kochała ludzi – stałam się cieniem. I wiedziałam jedno: nie mogę wrócić. Wszystko od nowa Przez pierwsze dni po odejściu funkcjonowałam jak w transie. Wszystko było nieznane, obce, jakby nie do końca prawdziwe. Bałam się. Że sobie nie poradzę, że mnie zastraszy, że odbierze mi córkę. Ale nic z tych rzeczy się nie wydarzyło. Paweł wysłał mi tylko krótką wiadomość: „Widzę, że wybrałaś”. Odpisałam: „Tak. Wybrałam siebie”. Mama nie pytała o szczegóły. Czasem tylko kładła mi rękę na ramieniu, kiedy zapominałam się i przez dłuższy moment patrzyłam pustym wzrokiem w okno. Sąsiadka pomogła mi znaleźć prawniczkę. Psycholożka znowu przyjęła mnie bez słowa oceny. A ja – krok po kroku – zaczęłam zbierać siebie z kawałków. Nie było łatwo. Pieniądze trzeba było liczyć do złotówki. Z dzieckiem wszystko dzielić na pół – czas, miłość, dni tygodnia. Ale po raz pierwszy od lat to ja decydowałam. To ja mówiłam „tak” albo „nie”. To ja wybierałam kolor kurtki dla córki. Sama. I ona, choć początkowo zdezorientowana, zaczęła się śmiać częściej. Mówić „mamo” z błyskiem w oczach. Nauczyłam się jednej rzeczy – że samotność wśród ludzi, którzy cię tłamszą, boli bardziej niż samotność fizyczna. Teraz jestem sama, ale oddycham pełną piersią. Mam siebie. I mam szansę zbudować życie od nowa. Nie wiem, co będzie dalej. Ale wiem, że więcej nie pozwolę się zamknąć w niczyjej klatce. Swoją historię piszę sama. Karolina, 36 lat Czytaj także: „Pomiędzy liliami i różami poznałam wspaniałego faceta. W końcu wyszło na jaw, czemu wybrał moją kwiaciarnię” „Córka przyjaciółki miała zostać moją synową. Weszła do rodziny, ale całkiem inaczej, niż myślałam” „Sąsiad pożyczył mi nawóz do róż. Dzięki niemu kwiaty kwitły jak szalone, a ja zapomniałam na chwilę o mężu”
„Żona żałowała dzieciom pieniędzy na lody, a sama biegała w drogich szpilkach. Musiałem wymyślić dla niej nauczkę”
„Postanowiłem, że trzeba subtelnie pokazać Anecie, jak wygląda sytuacja z boku. Żadnych kazań. Żadnych wyrzutów. Żadnych pretensji i krzyków. Tylko delikatna nauczka. I tak powstał mój szatański plan wycieczki”.
Jestem mężem, ojcem, człowiekiem od logistyki i od wynoszenia śmieci. Tak się mogę przedstawić w kilku prostych słowach. Nie narzekam – mam fajne życie. Ale przyznam, że czasami bywa… zaskakujące. Zwłaszcza odkąd moja żona – Aneta – wkręciła się w świat modowego Instagrama i life coachingu z cytatami o „byciu najlepszą wersją siebie”. Bardzo się zmieniła Jeszcze dwa lata temu była najbardziej praktyczną osobą, jaką znałem. Wygodne trampki i luźny dres, tradycyjny obiad z dwóch dań, zadbane dzieciaki z drugim śniadaniem w plecaku. Jednym słowem: ogarnięta kobieta twardo stąpająca po ziemi i doskonale odnajdująca się w roli odpowiedzialnej matki. Wszystko musiała mieć zaplanowane i dobrze zorganizowane. Może nawet nieco podśmiewałem się z tego jej logicznego podejścia do życia i braku spontaniczności. W pewnym momencie okazało się jednak, że to jej tradycyjne podejście do życia było prawdziwym skarbem, bo pozwalało naszej rodzinie funkcjonować niczym dobrze naoliwiony mechanizm zegarka. Takiego, no wiecie, tradycyjnego, ze wskazówkami i tykającym cichutko minutnikiem odliczającym kolejne sekundy szczęśliwego życia naszej małej drużyny. Nagle jednak coś się zmieniło. I nie, nie jestem typem faceta, co to jęczy, że „żona się stroi i wydaje kasę”. To nie o to chodzi. Chodzi o proporcje. Ja tam nie jestem z tych, którzy robią awanturę o każdy wydany grosz i mają pretensje o kolejną sukienkę czy buty. Ba, sam lubię, jak moja Aneta dobrze wygląda i nie jeden raz namawiałem ją na zakup droższych perfum czy modnego ciuszka, który wypatrzyłem podczas wspólnej wizyty w galerii handlowej. No ale, wszystko powinno być z umiarem. A moja kochana żona zmieniła się o 180 stopni. Nagle zaczęła zwracać uwagę na metki i te tańsze przestały być dla niej wystarczające. Mimo że wcześniej twierdziła, że liczy się głównie fason i jakość materiału, a nie ogromne logo znanego producenta. Problemem nie były też coraz większe kwoty wydawane na siebie, ale jej podejście do naszych maluchów. Na to nie miała pieniędzy Kiedy Zuzka i Staś proszą o lody po szkole, coraz częściej słyszą: – Kochanie, dzisiaj już były drożdżówki w szkole, nie przesadzajmy ze słodyczami. Albo: – Dajcie spokój, w domu obiorę wam jabłka. Jasne, owoce są zdrowe, a słodycze psują zęby i dostarczają pustych kalorii. Ale bez przesady. Czasami dzieciom można kupić lody i nie ma w tym nic złego. A Anecie wcale nie chodziło, a dodatkowe kalorie, ale zwyczajnie szkoda jej było wydawać kasę na zachcianki naszych dzieciaków. A potem ta sama mama wrzuca na Insta zdjęcie nowych szpilek. Wysokich na kilkanaście centymetrów i w krwistoczerwonym kolorze, którego dotąd nigdy nie lubiła. No ale, od znanego projektanta i w modelu, który jest hitem sezonu. Do tego pod fotką dodaje wymowny podpis: „Obłędne szpilki, za śmieszne 949 zł na przecenie. Bo życie jest zbyt krótkie, żeby chodzić w nudnych butach”. No tak. Lody dla dzieciaków za dosłownie kilkanaście złotych – nie. Szpilki za prawie tysiaka – tak. Coś mi tutaj jednak nie grało. W końcu jestem odpowiedzialnym ojcem. Głową rodziny. I nie mogę pozwolić na tak jawną niesprawiedliwość, prawda? Podobno to nie czas na wydatki Wszystko zaczęło się bardzo niewinnie. Najpierw było, że przegląda modowe inspiracje, potem „zobacz, ile można zaoszczędzić na zakupach online z kodami rabatowymi”. Aż nagle w szafie pojawiła się osobna półka na „buty na specjalne okazje” i „obłędne torebki”. Przy czym nikt z nas nie wiedział, kiedy te okazje miałyby się wydarzyć. Bo tak naprawdę oboje nie byliśmy zbyt rozrywkowi i do tego nie mieliśmy na co dzień z kim zostawić dzieciaków. Moi rodzice byli daleko, teściowie również. Wychodziliśmy więc głównie na wesela i czasami trafiła się jakaś impreza firmowa. Poza tym były domówki ze znajomymi i ich dzieciakami. No ale przecież na grilla w ogrodzie nie są potrzebne wysokie szpilki z najnowszej kolekcji włoskiego domu mody, prawda? Staś, lat 7, którego ulubioną rozrywką jest porównywanie cen lodów, zauważył to pierwszy. – Tato, mama znowu kupiła te buty, co są nie do biegania. Ale mówi, że na festiwal mam się w tym roku nie nastawiać, bo to drogo. Zuzka, nasza starsza i bardzo rezolutna córcia tylko przewróciła oczami. – Mama powiedziała, że teraz mamy miesiąc oszczędności. Ale jak przyszła paczka, to powiedziała, że to inwestycja w jej wizerunek i na tym nie można oszczędzać – zauważyła rezolutnie. – Ponoć jak nas patrzą, tak nas piszą – dokończyła nieco zmieniając znane przysłowie. – Jak nas widzą, tak nas piszą – poprawiłem automatycznie, uświadamiając sobie, że moja żona chyba ma poważny problem z zakupami i muszę zainterweniować, zanim to wszystko całkowicie wymknie się nam spod kontroli. Nie ukrywam – zagotowało się we mnie. Ale nie krzyczałem. Nie jestem od tego. Jestem od rozwiązywania problemów, dlatego zacząłem myśleć, jak mógłbym to wszystko zatrzymać. I nagle mnie olśniło. Rodzinna wycieczka-niespodzianka Postanowiłem, że trzeba subtelnie pokazać Anecie, jak wygląda sytuacja z boku. Żadnych kazań. Żadnych wyrzutów. Żadnych pretensji i krzyków. Tylko delikatna nauczka. I tak powstał mój szatański plan wycieczki. – Kochanie, jedziemy w sobotę do centrum. Zrobimy sobie taki rodzinny dzień – ogłosiłem z entuzjazmem. – Świetnie – ucieszyła się moja żona, a ja dostrzegłem w jej oczach iskierki. Jasne, pewnie już przebiera nogami na myśl o kolejnych butach czy torebce, które będzie sobie mogła kupić w jednym z modnych butików. Ale nie ze mną te numery. Już wiedziałem, że ta wyprawa wcale nie ułoży się po jej myśli. Tymczasem ona, niczego nieświadoma, dalej się cieszyła na myśl o naszym wypadzie. – To może założę te nowe beżowe szpilki? Będą pasować do płaszcza – myślała głośno, a ja tylko uśmiechnąłem się pod nosem. „Załóż, załóż. Będziesz wyglądać obłędnie. Ale nawet jeszcze nie wiesz, co cię czeka” – pomyślałem, muszę przyznać z ręką na sercu, nieco mściwie. W sobotę wsiedliśmy do tramwaju. Dzieciaki podekscytowane, ja z termosikiem kawy w ręce. A … Aneta w pełnym miejskim rynsztunku. Jakieś modne spodnie i bluzeczka, płaszczyk. Szpilki. Torebka. Makijaż „niby naturalny, ale robiony 40 minut”. Kiedy dotarliśmy na miejsce, powiedziałem: – Najpierw do ZOO, potem spacer nad Wisłą, a na koniec – niespodzianka. – ZOO? W tych butach?! – jęknęła Aneta. – No jak to, przecież sama mówiłaś, że są wygodne jak kapcie– mrugnąłem do dzieciaków, które od razu podłapały, że tata podśmiewa się z mamy. – Ale ja myślałam, że pójdziemy do jakiejś kawiarni. A nie na spotkanie z małpami – wypaliła. Zuzka parsknęła dziecięcym śmiechem. Staś już biegł w stronę wybiegu dla słoni. Aneta ruszyła za nami, powłócząc nogami. Szpilki wróciły do pudełka Po dwóch godzinach spaceru, kiedy dzieciaki zaczęły marudzić, że chcą lody, nie czekałem. – Oczywiście, że tata wam kupi. Macie, po dwie gałki. I bitą śmietanę! – powiedziałem, wyciągając z kieszeni pieniądze. – Ale… przecież mieliśmy oszczędzać – mruknęła Aneta. – Mamy lody, dzieci mają radość, a ty masz swoje szpilki. Wszyscy coś dostaliśmy. No, może z wyjątkiem mojego kręgosłupa – dodałem z uśmiechem. Dzieci były uśmiechnięte, a Aneta patrzyła, jak buty zaczynały obcierać ją w miejscu, o którym nie wiedziała, że może istnieć pęcherz. W drodze powrotnej nie powiedziała nic. Dopiero wieczorem, kiedy dzieci poszły spać, usiadła obok mnie na kanapie, bez makijażu, w ciepłych skarpetkach i z herbatą malinową w ręce. – Może rzeczywiście… trochę mnie poniosło z tymi zakupami. Te lody im się należały. I w ogóle. Dziękuję ci, że nie zrobiłeś z tego afery. Tylko dobitnie pokazałeś mi, że zaczynam naprawdę przesadzać. – Nie ma sprawy – odparłem, udając obojętność. – W końcu nie chodzi o lody. Chodzi o emocje lodowe. O wspomnienia rodzinne. O to, co dzieci czują, kiedy dostają od rodziców gałkę w ulubionym smaku – powiedziałem nieco górnolotnie. Żona spojrzała na mnie i zgodnie parsknęliśmy śmiechem. Od tamtej soboty szpilki leżą sobie spokojnie w pudełku. Czasami Aneta je wyciąga, przymierza i... odkłada z powrotem. Do ZOO już nie chodzi w butach „na specjalną okazję”, tylko w starych, sprawdzonych trampkach. A lody? Są regularnie. Waniliowe, czekoladowe, nawet mango-marakuja i te dziwne o smaku smerfowym, których ja sam bym nawet nie ruszył. Nie jesteśmy idealni. Ale jesteśmy razem. Jesteśmy zgodną rodzinką. I chociaż czasem ktoś kupi coś za dużo, a ktoś inny przewróci oczami – najważniejsze, że potrafimy się z tego śmiać. I że wiemy, co jest naprawdę ważne. Jarek, 43 lat Czytaj także: „Pomiędzy liliami i różami poznałam wspaniałego faceta. W końcu wyszło na jaw, czemu wybrał moją kwiaciarnię” „Córka przyjaciółki miała zostać moją synową. Weszła do rodziny, ale całkiem inaczej, niż myślałam” „Sąsiad pożyczył mi nawóz do róż. Dzięki niemu kwiaty kwitły jak szalone, a ja zapomniałam na chwilę o mężu”
„Mąż krytykuje mnie za każdy wydatek. Sam kupił luksusowy ekspres za 5 tysięcy i nie widzi problemu”
„Każde wyjście moje gdziekolwiek było przez niego monitorowane pod kątem ilości wydanych pieniędzy. Zaczęłam obsesyjnie sprawdzać wszystkie ceny, by potem móc usprawiedliwić zakup masła o trzydzieści groszy droższego”.
Związki powinny opierać się na równouprawnieniu i wzajemnym szacunku. Dwoje ludzi stanowi bowiem jeden organizm. Wspólnie tworzą rodzinę, a więc powinni dbać o siebie wzajemnie. Tak zawsze myślałam i tak to miało być w moim małżeństwie. Rzeczywistość jedna bardzo mnie zaskoczyła. Karol był miłością mojego życia. Poznaliśmy się lata temu na obozie, gdzie oboje byliśmy wychowawcami. Mieliśmy bowiem dwie pasje, które sprawiły, że się tam pojawiliśmy. Jedną były rowery, a drugą – młodzież i dzieci. Piękna, letnia pogoda także sprzyjała romantycznym uniesieniom. Taki obóz to może niezbyt dobre warunki dla płomiennego romansu, ale za to daje możliwość dobrego poznania się z drugim człowiekiem. Jest całkiem sporo czasu na rozmowy i dzielenie się pasjami. Byliśmy tam na dwa turnusy, czyli w sumie cały miesiąc. Bardzo dużo czasu spędzaliśmy więc razem. Dawno tak dobrze mi się z nikim nie rozmawiało. – W sumie bardzo się do ciebie przyzwyczaiłam i do naszych rozmów. Nie mam ochoty z tego rezygnować – powiedziałam pod koniec drugiego turnusu. Nie wiem, skąd nagle wzięła się we mnie odwaga. Nigdy nie należałam do osób, które jako pierwsze zaczynają takie rozmowy. Bardziej w sumie usłyszałam, że to mówię i wtedy chwyciła mnie niepewność. A może on tak tylko z okazji wyjazdu, a w rzeczywistości nie jest mu tak fajnie jak mnie z nim? – Ja też nie – usłyszałam, a z serca spadł mi wielki ciężar. – Ale nie mieszkamy w tym samym mieście. – Ja w Łodzi, a ty w Skierniewicach, a to nie taka znowu wielka odległość – powiedział do mnie i puścił oko. I tak to wszystko się zaczęło Widywaliśmy się w sumie co tydzień i w różne wolne dni. Szczerze wyczekiwałam każdego naszego spotkania. I to z biciem serca. Czasem ja jeździłam do niego, czasem on do mnie. I tak po prawie roku, gdy siedzieliśmy w parku, Karol nagle powiedział: – Wiesz co? Męczy mnie już to jeżdżenie. – Wiedziałam… – powiedziałam ze smutkiem, a moje serce zamarło. Zawsze czułam, że związki na odległość nie mają szans na przetrwanie. – Mam też dosyć dużego miasta. Zamierzam przeprowadzić się do Skierniewic – powiedział do mnie z uśmiechem, a moje serce teraz dla odmiany z radości chciało wyskoczyć z klatki piersiowej. Jakiś czas później wzięliśmy ślub. I tak zaczęła się nasza nowa przygoda. Pół roku po ślubie zaszłam w ciążę. Okazało się, że bliźniaczą. Nie posiadaliśmy się ze szczęścia. Podwójnego. Był jednak i strach… – Jak my sobie poradzimy finansowo? Bo ja przez pewien czas będę przecież bez pracy… – powiedziałam któregoś dnia, gładząc się po brzuchu. – Nic się nie martw. Nie chciałem się chwalić na zapas, ale znalazłem dużo lepszą pracę. Wszechświat nam sprzyja – powiedział i mnie pocałował. Czułam się cudownie. – A z opieką? Nie wiem, czy dam radę z dwójką sama… – biadoliłam jednak dalej. Chciałam podzielić się wszystkimi obawami. – Będzie nas stać na nianię. Dbaj o siebie i o nasze dzieci. Nic więcej nam nie jest potrzebne. I rzeczywiście tak było. Karol zaczął zarabiać trzy razy tyle, co dotychczas. Stać nas było może nie na wszystko, ale zdecydowanie nie musieliśmy się martwić o pieniądze. Ja mogłam się poświęcić opiece nad dziećmi i nie mieć koszmarów, że umrzemy z głodu. A raczej było tak do momentu, gdy dzieciaki ukończyły pół roku. Nie wiedziałam wtedy, co się nagle zmieniło w świadomości Karola, ale zaczął się zachowywać inaczej. Zrobił się opryskliwy i oschły. Już nie było tak kolorowo Któregoś dnia wróciłam z zakupów i jak zawsze zarzuciłam na szyję ręce mężowi. Ten delikatnie mnie odsunął i mówi: – Co ty tam nakupowałaś w tym markecie? Spojrzałam na niego, nie rozumiejąc pytania. Nigdy nie przepytywał mnie z zakupów. – Jak to co? To samo co zawsze, czyli jedzenie, pieluchy, jakieś drobne kosmetyki… – Drobne? – No sam zobacz przecież – powiedziałam i zaczęłam wypakowywać torby. – Musisz kupować firmowe? Są tańsze wersje – komentował co drugą rzecz. – Do tej pory nie zgłaszałeś zastrzeżeń – powiedziałam w dalszym ciągu zdziwiona. – I to był mój błąd – powiedział i wyszedł z kuchni. Postanowiłam nie drążyć. Może ma zły dzień? Ma prawo. Dużo pracuje, jest jedynym żywicielem rodziny. Do tej pory nic takiego się nie działo, więc postanowiłam, że nie będę robiła z igły, wideł. Tymczasem to był dopiero początek. Każde wyjście moje gdziekolwiek było przez niego monitorowane pod kątem ilości wydanych pieniędzy. Zaczęłam obsesyjnie sprawdzać wszystkie ceny, by potem móc usprawiedliwić zakup masła o trzydzieści groszy droższego. Aż w końcu powiedziałam – basta! Co się takiego stało, że Karol oszalał? Miałam się o nic nie martwić, a teraz nie dość, że czuję niepokój, to jeszcze strach! Sprawdziłam wyciągi z konta Otworzyłam laptopa i sprawdziłam nasze wspólne konto. I wtedy zobaczyłam, że w ostatnim czasie, tak od mniej więcej trzech miesięcy, wydaje ciągle jakieś spore kwoty. Gdy prześledziłam je dokładniej, to były to wydatki na przykład na tablet za tysiąc złotych, nowy telefon, jakaś biżuteria i ekspres za pięć tysięcy złotych! Żadnej z tych rzeczy nie widziałam u nas w domu. Postanowiłam poruszyć ten temat z Karolem, ale w moim sercu pojawił się lęk. Nie musiałam długo czekać na okazję do tej rozmowy. – Znowu wydałaś krocie w drogerii… – zaczął od drzwi, zamiast po prostu: „cześć kochanie”. – Ja wydałam? A powiedz, gdzie jest tablet czy jakaś biżuteria, którą widziałam na wyciągu? – Nie twoja sprawa. – Że co? A co to za ekspres za pięć tysi? – Jaki masz w tym problem i kto ci pozwolił przeglądać konto? – krzyknął i poczerwieniał na twarzy. – Nie krzycz, bo obudzisz dzieci, a do konta mam dostęp, bo jest nasze! Nie pamiętasz? – Jakie nasze? To ja haruję na utrzymanie tej rodziny, a ty sobie siedzisz w domu! Z moich ust wydobył się pusty śmiech. Nie wierzyłam w to, co słyszę. – Siedzę? Może ty pobędziesz sobie z bliźniętami przez dwie trzy doby, to porozmawiamy na ten temat. Poza tym taki był układ i to był twój pomysł – postanowiłam też zadać oczywiste pytanie. – Lepiej powiedz, od kiedy ją masz? Zapadła cisza, która rozerwała mi duszę na pół. W zasadzie nie musiał już odpowiadać. – Skąd wiesz? – Jaja sobie ze mnie robisz? Czy uważasz mnie za ćwierć inteligentną? Oszczędzę wam szczegółów dalszego jego tłumaczenia się. Istotne jest to, że moje podejrzenia się potwierdziły. Teresa, bo tak ma na imię owo dziewczę, wyprowadziła się od męża, który ją bił i nic nie ma, więc on jej chciał pomóc. Altruista się znalazł! No i tak wyszło samo, że się przy okazji zakochał, bidulek. W tej sytuacji, co oczywiste, przestał mu się spinać budżet domowy, bo utrzymywał dwa gospodarstwa domowe. Musiał więc wszcząć procedurę oszczędzania, no ale przecież nie będzie tego robił na nowej kobiecie, przed którą właśnie się popisuje możliwościami finansowymi. Można to jednak zrobić kosztem rodziny. Przecież wiadomo, że żony wydają za dużo. Oczywiście teraz czeka nas rozwód i całe to zamieszanie z tym związane. Gdyby wypłacał gotówkę i kupował w ten sposób, pewnie bym się czepiła, on by się jakoś usprawiedliwił i dalej nic bym nie wiedziała. A on okłamywałby mnie nie wiadomo, jak długo. Agnieszka, 34 lata Czytaj także: „Mąż oskarża mnie o zdradę i nie wierzy, że jest ojcem naszego syna. Nie widzi, że to jego kopia 1:1” „Mój były chłopak został trenerem pilatesu. Gdy po 5 latach zobaczyłam go na macie, rozpuściłam się jak masło” „Chciałam jechać na wakacje na Chorwację, a wylądowałam na Kaszubach. Muszę przyznać, że tu jest jakby luksusowo”
„Teściowa zabrała mnie na wspólny wyjazd, bo chciała się zaprzyjaźnić. Na szczęście przejrzałam niecny plan tej jędzy”
„Faktycznie matka Krzyśka wydawała się jakby przyjaźniejsza, to ja jakoś nie potrafiłam uwierzyć w jej przemianę. Za długo ją znałam i zbyt dobrze wiedziałam, na co ją stać, aby uwierzyć, że nagle mnie polubiła i pogodziła się z myślą, że jestem żoną Krzyśka”.
Nigdy nie przepadałam za teściową. Już od samego początku naszego związku matka Krzyśka knuła i robiła wszystko, abyśmy się rozstali. Ale podczas majówki to już zupełnie przesadziła. Zaprosiła mnie na wspólny wyjazd tylko po to, aby wprowadzić w życie swój niecny zamysł. Na szczęście przejrzałam jej plan i w porę uniknęłam związkowej katastrofy. Kiedy poznałam Krzyśka, to od samego początku wiedziałam, że jest to miłość mojego życia. I chociaż trochę trwało, zanim nasze drogi skrzyżowały się na dobre, to po dwóch latach wzlotów i upadków w końcu powiedzieliśmy sobie sakramentalne „tak”. – I że cię nie opuszczę aż do śmierci – recytowałam słowa przysięgi małżeńskiej wpatrując się w oczy mojego wybranka. Krzysiek był dokładnie takim mężczyzną, o jakim zawsze marzyłam – przystojny, zaradny, pracowity, wygadany i szczery. Miał też oczywiście swoje wady. A jedną z podstawowych było posiadanie wrednej matki. – Mama ma swoje wady, ale w gruncie rzeczy to dobra kobieta – usprawiedliwiał ją za każdym razem, gdy tylko zaczynałam na nią narzekać. A powodów do takich narzekań miałam naprawdę sporo. Matka Krzyśka była niesympatyczną, zaciętą, roszczeniową i kłótliwą babą, której nigdy nic nie pasowało. A ja od początku nie przypadłam jej do gustu. – Mogłabyś bardziej zadbać o porządek – mówiła przy każdej wizycie w naszym mieszkaniu, rozglądając się naokoło z kwaśną miną. A ja naprawdę sprzątałam dokładnie. I chociaż sama uważałam, że mieszkanie to nie muzeum, to przed każdą wizytą teściowej zamieniałam się w przykładną panią domu i przez kilka godzin biegałam z mopem i ścierką do kurzu. Ale to i tak było za mało. Zresztą matce Krzyśka mało co pasowało. Według niej nie sprzątałam mieszkania, nie potrafiłam gotować, źle prasowałam koszule jej synka, a na dodatek byłam zbyt hałaśliwa i wyzywająca. Po prostu mnie nie lubiła. I na dodatek wcale nie ukrywała, że jej marzeniem byłoby to, aby Krzysiek zostawił mnie i znalazł sobie kobietę bardziej spełniającą jej wyśrubowane kryteria. Ale jej syn jak na złość nie zamierzał spełniać jej marzeń i uparcie tkwił przy nielubianej teściowej. I pewnie dlatego wpadła na ten szatański pomysł. Od początku przeczuwałam spisek Przez pierwsze lata mojego małżeństwa teściowa z wielkim zapałem starała się rozbić nasz związek. Ale kiedy zrozumiała, że nie będzie to wcale takie łatwe, to trochę odpuściła. – A widzisz, mówiłem, że w końcu zaakceptuje nasze małżeństwo – powiedział Krzysiek, kiedy jego matka kolejny raz przyszła do nas i nie narzekała na mnie i na wszystko, co robię. Aż sama byłam zdziwiona. – Akurat – burknęłam pod nosem. I chociaż faktycznie matka Krzyśka wydawała się jakby przyjaźniejsza, to ja jakoś nie potrafiłam uwierzyć w jej przemianę. Za długo ją znałam i zbyt dobrze wiedziałam, na co ją stać, aby uwierzyć, że nagle mnie polubiła i pogodziła się z myślą, że jestem żoną Krzyśka. To zupełnie do niej nie pasowało. A już zupełnie zaskoczyła mnie, gdy na kilkanaście dni przed majówką zadzwoniła do mnie i powiedziała, że ma dla mnie niespodziankę. – Wszystko ci opowiem, jak się spotkamy – wyszczebiotała do słuchawki, po czym niemal od razu się rozłączyła. A gdy przyszła do nas wieczorem, to zaproponowała mi wspólny wyjazd. – Mam rezerwację do świetnego SPA w górach – powiedziała z uśmiechem na ustach. – I pomyślałam sobie, że mogłybyśmy tam pojechać. Tylko my we dwie – wyrzuciła z siebie na jedynym oddechu. Nie ukrywam, że zszokowała mnie tą propozycją. Mogłam wszystkiego spodziewać się po swojej teściowej, ale nie tego, że zaprosi mnie na wspólną majówkę. To zupełnie nie było w jej stylu. – My? – zapytałam z niedowierzaniem. I od razu przed oczami stanęła mi wizja, w której matka Krzyśka z uśmiechem na ustach topi mnie w hotelowym basenie. – Tak, my – usłyszałam odpowiedź. – A co w tym dziwnego, że chcę zabrać swoją synową na wspólny wyjazd. Może w końcu czas zakopać wojenny topór – powiedziała teściowa z uśmiechem na ustach. A ja jakoś nie mogłam uwierzyć w jej dobre intencje. I nauczona doświadczeniem od razu pomyślałam, że to jakiś podstęp. – Nie wierzę w jej dobre intencje – zwierzyłam się przyjaciółce. Ale Kaśka próbowała mnie przekonać, że ludzie się zmieniają. – Może faktycznie zrozumiała, że wojna z tobą nic jej nie da – powiedziała. – Raczej nie – pokręciłam głową. I chociaż bardzo chciałam uwierzyć w przemianę swojej teściowej, to w głębi duszy wiedziałam, że nie mogę jej ufać. Niestety miałam rację. Teściowa uknuła plan, który miał zakończyć moje małżeństwo Wbrew temu co podpowiadała mi intuicja, zgodziłam się na wspólną majówkę z teściową. – To świetny pomysł – powiedział Krzysiek, gdy poinformowałam go o swoich planach. – Może w końcu się polubicie, a nawet zostaniecie przyjaciółkami – dodał i mrugnął okiem. Co jak co, ale chyba nawet on nie wierzył w to, że mogłabym się zaprzyjaźnić z jego matką. A mimo to wydawał się bardzo zadowolony z faktu, że razem wyjeżdżamy. I muszę przyznać, że początkowo wydawało się, że wszystko idzie ku dobremu. Matka Krzyśka była naprawdę miła i dbała o to, abym dobrze czuła się w jej towarzystwie. – Czy jesteś zadowolona z wyjazdu? – pytała za każdym razem, gdy szłyśmy na posiłek, spacer lub do gabinetu kosmetycznego. – Bardzo – odpowiadałam zgodnie z planem. I sama nie mogłam uwierzyć w to, że tak właśnie jest. Jeszcze kilka dni temu byłam przekonana, że to będzie najgorszy wyjazd w moim życiu, a tymczasem okazywało się, że jest naprawdę miło. Szkoda tylko, że jeszcze nie wiedziałam, że to część niecnego planu mojej teściowej, który wymyśliła sobie kilka tygodni wcześniej. Sama nie wiem, kiedy pierwszy raz zauważyłam Szymona. Najprawdopodobniej to było podczas któregoś posiłku, gdyż przystojny brunet był kelnerem przydzielonym do naszego stolika. – Życzę pani smacznego – mówił za każdym razem, gdy przynosił jakiś specjał wyczarowany przez szefa kuchni. Jednocześnie uśmiechał się przy tym tak uroczo, że wbrew sobie zaczynałam się rumienić. – Dziękuję – odpowiadałam. A potem wodziłam za nim wzrokiem i obserwowałam, jak zgrabnie porusza się pomiędzy stolikami. Pierwszy raz zaprosił mnie na spacer dwa dni po naszym przyjeździe. I chociaż początkowo chciałam odmówić, to koniec końców się zgodziłam. I nie żałowałam. Szymon oprowadził mnie po okolicy i pokazał wszystkie te miejsca, do których sama pewnie bym nie trafiła. A przy okazji opowiadał sporo historii i anegdotek o tym miejscu. Świetnie się bawiłam w jego towarzystwie. To był jej plan! Kolejne dni dzieliłam pomiędzy zabiegami w spa, rozmowami z teściową i czasem spędzanym z Szymonem. Bardzo lubiłam z nim rozmawiać, bo miał świetne poczucie humoru. Ale gdy po zakończeniu jednego z naszych spotkań chciał mnie pocałować, to szybko odwróciłam głowę. – Mam męża – powiedziałam. Tylko że sama nie wiedziałam, czy mówię to do niego, czy bardziej do siebie. Bo nie mogłam zaprzeczyć, że mój nowy znajomy bardzo mi się podoba. Szymon tylko spojrzał na mnie z uśmiechem, ale posłusznie się odsunął. – Dobranoc – powiedział głosem, który wskazywał, że wcale nie ma ochoty się ze mną rozstawać. A ja – żeby nie kusić losu – szybko się z nim pożegnałam i zamknęłam drzwi do swojego pokoju. Kto wie, jakby to wszystko się skończyło, gdybym w porę nie zorientowała się, że wszystko to było paskudnym planem mojej teściowej. Któregoś popołudnia wracałam z basenu i ku mojemu zdziwieniu zobaczyłam teściową rozmawiającą z Szymonem. I samo to być może nie byłoby takie dziwne, gdyby nie fakt, że matka Krzyśka wręczała przystojnemu kelnerowi wypchaną kopertę. – Resztę dostaniesz, jak ją zaciągniesz do łóżka – usłyszałam jej głos. A potem jeszcze dodała, że będzie specjalna premia za zrobienie zdjęć. Szybko wycofałam się za róg korytarza i zaczęłam analizować to, co właśnie zobaczyłam. A gdy w końcu wszystko zrozumiałam, to poczułam, jak ze wściekłości zalewa mnie krew. Moja teściowa zapłaciła Szymonowi, aby ten mnie uwiódł! Niby coś nieprawdopodobnego, ale akurat po niej można się było tego spodziewać. – Musimy porozmawiać – zakomunikowałam tej przebiegłej babie, gdy tylko otworzyła mi drzwi swojego pokoju. Opowiedziałam jej, co widziałam. A na dodatek skłamałam, że wszystko nagrałam. „To kłamstwo w dobrej intencji” – usprawiedliwiałam samą siebie. – Jeżeli wreszcie nie odczepisz się ode mnie raz na zawsze, to wszystko powiem Krzyśkowi – zagroziłam jej. – A wtedy stracisz syna, który nie będzie chciał cię znać – dodałam. A potem wyszłam z jej pokoju. Wróciłyśmy do domu następnego dnia. I od tamtej pory zachowanie mojej teściowej zmieniło się diametralnie, a ja w końcu czuję, że mam święty spokój. I chociaż wiem, że ta przemiana jest wymuszona moim szantażem, to zupełnie mi to nie przeszkadza. Kornelia, 30 lat Czytaj także: „Mąż oskarża mnie o zdradę i nie wierzy, że jest ojcem naszego syna. Nie widzi, że to jego kopia 1:1” „Mój były chłopak został trenerem pilatesu. Gdy po 5 latach zobaczyłam go na macie, rozpuściłam się jak masło” „Chciałam jechać na wakacje na Chorwację, a wylądowałam na Kaszubach. Muszę przyznać, że tu jest jakby luksusowo”