polki.pl
type: channel
link: https://polki.pl
date: 2025-01-28T15:55:24.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: "Zeszyty don Rigoberta" - We-Dwoje.pl recenzuje
items: „Miłość z odzysku. Nowy związek – jak żyć w Kościele?”
items: Monika Szwaja zaprasza na „Zupę z ryby fugu”
items: Robert Pattinson i Emilie De Ravin w romansie “Twój na zawsze”
items: Nie stać nas na fantazje w rodzaju ,,Avatara” - rozmowa z Janem A.P. Kaczmarkiem
items: 100 kobiet na stulecie 8 marca
items: Pamiętaj! Nie rozwodzisz się z dzieckiem
items: „Alicja w Krainie Czarów” - klasyka okiem wizjonera
items: Do kina czy na film? - premierowy tydzień (12 - 18 lutego)

"Zeszyty don Rigoberta" - We-Dwoje.pl recenzuje
type: item
date: 2010-03-25T01:14:15.000Z
subject: Kultura
subject: Po godzinach
subject: książka
subject: literatura
description: Mario Vargas Llosa powraca, a w raz z nim powracają bohaterowie „Pochwały macochy”: Don Rigoberto, doña Lukrecja i Fonsito. Tu, już na wstępie, przyznaję… wcześniejszej książki nie znam. W moje ręce, tak się jakoś złożyło, trafiły najpierw „Zeszyty don Rigoberta”, a że jestem miłośniczką prozy peruwiańskiego pisarza, nie mogłam się oprzeć, i zerknęłam na pierwszy rozdział powieści. Ani się obejrzałam, już noc zapadła, a ja zamykałam książkę na ostatniej stronie. Co mnie tak uwiodło?
encoded: Mario Vargas Llosa powraca, a razem z nim powracają bohaterowie „Pochwały macochy”: Don Rigoberto, doña Lukrecja i Fonsito. Tu, już na wstępie, przyznaję… wcześniejszej książki nie znam. W moje ręce, tak się jakoś złożyło, trafiły najpierw „Zeszyty don Rigoberta”, a że jestem miłośniczką prozy peruwiańskiego pisarza, nie mogłam się oprzeć, i zerknęłam na pierwszy rozdział powieści. Ani się obejrzałam, już noc zapadła, a ja zamykałam książkę na ostatniej stronie. Co mnie tak uwiodło? Llosa świetnie włada językiem, mistrzowsko bawi się z czytelnikiem i, trzeba mu to przyznać, wyobraźnią mógłby obdzielić iluś tam kolegów po fachu. W „Zeszytach don Rigoberta” fabuła powieści przeplata się m.in. z notatkami i przemyśleniami głównego bohatera, zapisem jego seksualnych fantazji (a może wspomnień?) oraz grafikami Egona Schielego. Erotyki nie brakuje. Nawiązań do malarstwa także. Czytelnik zaś błądzi po zmysłowym labiryncie codziennych tęsknot, snów i pragnień, jakie stały się udziałem małżeństwa, któremu, wskutek burzliwych wydarzeń opisanych w „Pochwale macochy”, przyszło żyć w separacji. Don Rigoberto nie mógł być z żoną, która uwiodła jego niepełnoletniego syna. Rozstali się. Teraz doña Lukrecja mieszka razem ze swoją pokojówką, Justynianą, na Olivar de San Isidro, podczas gdy jej małżonek wiedzie żywot wśród książek i malowideł, jakie umiłował. Czy już nigdy się nie pogodzą? Wszystko na to wskazuje, chyba że… pojawi się intrygant, który doprowadzi do pojednania. Tutaj na scenę wchodzi młody Fonsito - „żmija z twarzą aniołka, istny Belzebub” – który był przyczyną i powodem rozstania małżonków. Teraz jednak pasierb doñi Lukrecji chce jedynie, by ukochana macocha wróciła do domu, i wszystko było tak, jak kiedyś. Zanim Rigoberto wyrzucił żonę jak jakąś dziwkę, i zanim Lukrecja wpadła w sieć, nie zdając sobie sprawy, „jaki jest niebezpieczny, jakie katastrofy potrafi sprowadzić swoją urodą, swoją przebiegłą, na wpół groźną inteligencją” jej własny pasierb. Kiedy Fonsito, z m…

zeszytydonrigobertawedwojeplrecen-506c8f8.jpg
width: 282
height: 410

„Miłość z odzysku. Nowy związek – jak żyć w Kościele?”
type: item
date: 2010-03-19T04:37:17.000Z
subject: Kultura
subject: Po godzinach
subject: film
subject: książka
subject: literatura
description: Kościół nas nie chce. Odrzuca… - można często usłyszeć z ust osób, które żyją w związkach niesakramentalnych. A przecież Bóg, podobno tak miłosierny, wybacza grzesznikom, jeśli ci czują skruchę, żal i gotowość poprawy. Dlaczego więc we wspólnocie wierzących nie ma miejsca dla nas? Ludzi, którzy żyją w drugim związku?
encoded: Kościół nas nie chce. Odrzuca… - można często usłyszeć z ust osób, które żyją w związkach niesakramentalnych. A przecież Bóg, podobno tak miłosierny, wybacza grzesznikom, jeśli ci czują skruchę, żal i gotowość poprawy. Dlaczego więc we wspólnocie wierzących nie ma miejsca dla nas? Ludzi, którzy żyją w drugim związku? Nie, Kościół nie zapomina o rozwodnikach. Utrzymuje jednak swoje stanowisko: małżeństwo ma charakter sakramentalny, więc tym samym jest nierozerwalne. „Co Bóg złączył, człowiek niech nie rozdziela” – nauczał przecież Jezus. Chociaż nawet wśród biskupów zdarzają się głosy, że należy po raz kolejny zastanowić się nad kondycją współczesnej rodziny i nieco zmodyfikować obowiązujące przepisy, stanowisko Kościoła katolickiego jest na tę chwilę jasno określone. Mówi o tym m.in. adhortacja apostolska „Familiaris consortio” z 1981 roku, którą Jan Paweł II poświęcił związkom niesakramentalnym i miejscu osób rozwiedzionych we wspólnocie chrześcijańskiej. Papież wyraźnie podkreśla w dokumencie, że ci, co odeszli od męża/żony i związali się z inną osobą, nie mogą uzyskać rozgrzeszenia, a tym samym przystępować do Komunii Świętej. Księża zaś mają nakazane nie dokonywać na rzecz osób żyjących w takich związkach niesakramentalnych jakichkolwiek aktów kościelnych. Czy to znaczy, że Kościół odwraca się od rozwodników? Nie! Ojciec Mirosław Paciuszkiewicz, jezuita, podkreśla: „Bliźni w związkach niesakramentalnych mają to samo miejsce w Kościele co każdy chrześcijanin”. Tylko że w praktyce bywa różnie. Nie wszyscy księża idą za nauczaniem Stolicy Apostolskiej, stąd wciąż można spotkać duchownych, którzy w swoich parafiach nie chcą widzieć osób żyjących „w ciągłym grzechu”. Na szczęście w ostatnich latach wiele się zmieniło. W 1987 roku właśnie ojciec Paciuszkiewicz zwrócił uwagę na grupę katolików nie potrafiących się odnaleźć w gąszczu przepisów, i postanowił wyjść tym ludziom naprzeciw. Chwilę później narodził się pomysł utworzenia pierwszego w Polsce duszpasterstwa par …

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/62/2025/01/8222milosczodzyskunowyzwiazek8211-99956ef.jpg
width: 350
height: 500

Monika Szwaja zaprasza na „Zupę z ryby fugu”
type: item
date: 2010-03-17T05:10:53.000Z
subject: Kultura
subject: Po godzinach
subject: książka
subject: literatura
subject: Monika Szwaja
subject: zupa rybna
description: Wiosna, wiosna… wiosna, ach, gdzież Ty? – ma się ochotę zanucić na znaną melodię. A ta wiosna w tym roku coś wyjątkowo nieśmiało zerka do nas. Za to w zapowiedziach wydawniczych coraz więcej optymistycznych, ciepłych powieści. Na początek dwie propozycje wydawnictwa, które… słońce ma w nazwie!
encoded: Wiosna, wiosna… wiosna, ach, gdzież Ty? – ma się ochotę zanucić na znaną melodię. A ta wiosna w tym roku coś wyjątkowo nieśmiało zerka do nas. Za to w zapowiedziach wydawniczych coraz więcej optymistycznych, ciepłych powieści. Na początek dwie propozycje wydawnictwa, które… słońce ma w nazwie! „Zupa z ryby fugu” Monika Szwaja Ryba fugu jest bardzo smaczna, ale jeśli będziemy obchodzić się z nią nieostrożnie – możemy otruć siebie i współbiesiadników. Na śmierć. Podobnie z naszym życiem. Jest ono jak potrawa dla inteligentnych. Trzeba zawsze myśleć o tym, co robimy, jakie decyzje podejmujemy – choćby targały nami szekspirowskie zgoła emocje - inaczej może się tak zdarzyć, że ktoś (my sami?) zapłaci wysoką cenę za nasz brak rozwagi. Kobieta chce mieć dziecko – czy to zbyt wielkie żądanie? Chce być matką – czy jest w tym coś złego? Wykorzystuje możliwości, które daje współczesna nauka – po to jest nauka! W pewnym momencie jednak schodzi z bezpiecznej ścieżki – emocje wzięły górę, rozum zasnął, obudziły się upiory. Kobieta podejmuje decyzje, nie licząc się z nikim. Ważne jest tylko osiągnięcie celu. Młoda dziewczyna, studentka – rozsądna, inteligentna, zrównoważona – chce studiować na mało opłacalnym kierunku, dla własnej satysfakcji teraz i w przyszłości. Jest osamotniona w swoich dążeniach, rodzice widzieliby ją na bardziej praktycznych studiach, a w przyszłości w rodzinnym biznesie. Dziewczyna nie ma wsparcia z ich strony. Przyjaźń kolegów z uczelni nie wystarczy na mieszkanie, jedzenie, życie. Dziewczyna podchwytuje podsunięty jej pomysł na zarobienie pieniędzy i od razu wie, że podejmuje ryzyko. Nie wyobraża sobie jednak rozmiarów tego ryzyka. Obie te młode kobiety przypominają trochę kucharza, który beztrosko bierze rybę fugu za ogon i w całości wrzuca ją do garnka z zupą. Ktoś będzie musiał zapłacić za ten brak refleksji... a cena może być wysoka. Książka pani Moniki Szwai w księgarniach powinna pojawić się 20 kwietnia. Wcześniej, bo na 8 kwietnia, zaplanowano pro…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/62/2025/01/monikaszwajazapraszana8222zupezry-3b17682.jpg
width: 420
height: 604

Robert Pattinson i Emilie De Ravin w romansie “Twój na zawsze”
type: item
date: 2010-03-12T05:05:41.000Z
subject: Kultura
subject: Po godzinach
subject: film
subject: kino
subject: komedia romantyczna
subject: Pierce Brosnan
subject: Robert Pattinson
subject: Twój na zawsze
description: Tyler (Robert Pattinson) jest zbuntowanym chłopakiem, który od czasu rodzinnej tragedii ma trudne stosunki z ojcem (Pierce Brosnan). Jest przekonany, że nikt nie jest w stanie zrozumieć tego, co przeszedł. Aż do momentu kiedy, dzięki niezwykłemu zrządzeniu losu, spotka na swej drodze Ally (Emily de Ravin).
encoded: Tyler (Robert Pattinson) jest zbuntowanym chłopakiem, który od czasu rodzinnej tragedii ma trudne stosunki z ojcem (Pierce Brosnan). Jest przekonany, że nikt nie jest w stanie zrozumieć tego, co przeszedł. Aż do momentu kiedy, dzięki niezwykłemu zrządzeniu losu, spotka na swej drodze Ally (Emily de Ravin). Choć do niedawna miłość była ostatnią rzeczą, jaka przyszłaby mu do głowy, niespodziewanie z dziewczyną połączy go coś więcej…"Twój na zawsze" to niezapomniana historia o potędze miłości dwojga ludzi i o tym, jak ważne jest życie z pasją każdego dnia. O filmie Tyler (Robert Pattinson) jest zbuntowanym chłopakiem, który nie potrafi znaleźć swojego miejsca w życiu. Podczas nocnej wyprawy w miasto, staje się mimowolnym uczestnikiem burdy. Surowy i dość brutalny policjant (Chris Cooper) nie chce mu puścić płazem wybryku, którego w rzeczywistości Tyler wcale nie popełnił. W ramach żartobliwej „zemsty”, Tyler flirtuje z córką gliniarza, Ally (Emilie DeRavin), nie spodziewając się, że wkrótce stanie się ona dla niego najważniejszą osobą na świecie. Perspektywa rozpoczęcia wspólnego życia z Ally jest dla Tylera jak zastrzyk życiodajnej energii. Goi wszystkie stare rany i jest napędem, by uregulować stosunki z rodziną. „Twój na zawsze” to pełna humoru historia miłosna, o dwojgu zranionych ludzi, którzy dopiero będąc razem mają odwagę wszystko zacząć od nowa. Zaskakujące zakończenie przypomina, że w życiu trzeba kochać żarliwie, chwytać każdą chwilę i cenić każdy dzień. Obsada Rober Pattinson (Tyler) Mając 19 lat zadebiutował rolą Cedrika Diggory w „Harry Potter i Czara ognia” (2005). Następnie zagrał w „Harry Potter i Zakon Feniksa” (2007). Wystąpił także w brytyjskiej niezależnej komedii „How to Be” (2008), „Bad Mother’s Handbook” (2007) i „The Haunted Airman” (2006). W 2008 roku zagrał główną rolę w ekranizacji "Zmierzchu". Rola wampira Edwarda przyniosła mu popularność i uznanie milionów fanów na całym świecie. W tygodniu amerykańskiej premiery filmu Pattinson znalazł n…

robertpattinsoniemiliederavinwrom-321b4ba.jpg
width: 420
height: 279

Nie stać nas na fantazje w rodzaju ,,Avatara” - rozmowa z Janem A.P. Kaczmarkiem
type: item
date: 2010-03-10T00:03:26.000Z
subject: Po godzinach
subject: Życie gwiazd
subject: kompozytor
subject: marzyciel
subject: muzyka
description: „Kiedy mieszkałem w Polsce, głęboko wierzyłem, że film jest niższym rodzajem sztuki. Nigdy nie mogłem zrozumieć, dlaczego bije się brawo po premierze. Jakim cudem, za przesuwający się pasek filmu, otrzymuje się oklaski”? – zastanawia się Jan A.P. Kaczmarek, kompozytor i zdobywca Oscara za muzykę do filmu „Marzyciel”. Rozmawia Anja Laszuk, korespondencja z Los Angeles.
encoded: „Kiedy mieszkałem w Polsce, głęboko wierzyłem, że film jest niższym rodzajem sztuki. Nigdy nie mogłem zrozumieć, dlaczego bije się brawo po premierze. Jakim cudem, za przesuwający się pasek filmu, otrzymuje się oklaski”? – zastanawia się Jan A.P. Kaczmarek, kompozytor i zdobywca Oscara za muzykę do filmu „Marzyciel”. Rozmawia Anja Laszuk, korespondencja z Los Angeles. Minęło 20 lat, od kiedy mieszka pan na stałe w Los Angeles. Jako kompozytor osadzony w dwóch rzeczywistościach, jakie dostrzega pan różnice w muzyce filmowej? Rynek amerykański jest bardzo duży i różnorodny. Niektóre gatunki, wielkie filmy akcji, fantazje w rodzaju „Awatara” tworzy się praktycznie tylko w Stanach. Normą jest globalna dystrybucja. To stwarza kompozytorom z jednej strony nieporównywalne z żadnym innym krajem możliwości, a z drugiej strony jest źródłem równie nieporównywalnej presji. Muzyki w filmie jest z reguły znacznie więcej niż w Europie. Bywa, że w pogoni za emocjami wypełnia się nią każdy centymetr. Czasem jest jej aż zbyt dużo. Kompozytor bardzo precyzyjnie pisze do każdej sceny, synchronizuje muzykę z obrazem. Jego decyzje mogą być później kwestionowane, ale to on ustanawia ten pierwszy ład. Jak jest w Europie? W Europie i w Polsce następuje powolna amerykanizacja stylu pracy. To dotyczy zwłaszcza młodszych twórców. Jednak ciągle przeważa tradycja, jednej wyrazistej myśli muzycznej, tematu który się powtarza. Czyli pewien minimalizm. Czasami skutek jest fantastyczny, a czasami nawet przy bardzo ciekawym materiale tematycznym muzyka sprawia wrażenie niedopracowanej. Przyczyną może być za niski budżet na muzykę, zbyt krótki termin, błędne decyzje montażysty, który często „bawi się“ muzyką bez udziału kompozytora, albo to kompozytor za wcześnie uznał, że muzyka jest już gotowa, a nikt nie zaprotestował. Na przykład? Żadnych przykładów. Nie wskażę nikogo palcem. To nie moja rola. W pewnym sensie rynek amerykański zadecydował o tym, że pochłonęła Pana muzyka filmowa. Hollywood połknęł…

niestacnasnafantazjewrodzajuavata-d4dac12.jpg
width: 420
height: 631

100 kobiet na stulecie 8 marca
type: item
date: 2010-03-05T08:48:35.000Z
subject: Kultura
subject: Po godzinach
subject: Dzień Kobiet
subject: festiwal
subject: kobieta
subject: tradycja
description: Za kilka dni święto, które chyba już na stałe wpisało się do naszego kalendarza. Tradycja tradycją, więc 8 marca panowie od rana ustawiają się w kolejkach w kwiaciarniach. Wszak tulipan w Dzień Kobiet być musi, i basta! A panie, choć miły gest owszem, docenią, coraz częściej mówią, że już nie chcą lekko więdnącego kwiatka. Pragną czegoś więcej - choćby zrozumienia, uznania i docenienia. Co ważne, na co dzień, a nie tylko od święta.
encoded: Za kilka dni święto, które chyba już na stałe wpisało się do naszego kalendarza. Tradycja tradycją, więc 8 marca panowie od rana ustawiają się w kolejkach w kwiaciarniach. Wszak tulipan w Dzień Kobiet być musi, i basta! A panie, choć miły gest owszem, docenią, coraz częściej mówią, że już nie chcą lekko więdnącego kwiatka. Pragną czegoś więcej - choćby zrozumienia, uznania i docenienia. Co ważne, na co dzień, a nie tylko od święta. Marzec, jak żaden inny miesiąc, sprzyja rozmowom i dyskusjom o nas, kobietach. Także w tym roku, na stulecie 8 marca, nie będzie brakowało okazji, by zastanowić się nad naszą kobiecością, seksualnością i miejscem we współczesnym świecie. Walczyłyśmy o równouprawnienie, ale… czy o to, co wywalczyłyśmy, tak naprawdę nam chodziło? Marzec 2010 upłynie pod znakiem kobiet. Za kilka dni rusza XX Jubileuszowy Festiwal dla Kobiet, PROGRESSteron (więcej: tutaj), a kilka dni później w Warszawie rozpocznie się Tydzień Kobiet Sukcesu (szczegóły: http://www.tydzienkobietsukcesu.pl/). To dopiero początek. Możemy się spodziewać, że tematów do dyskusji, debat i rozmów o kobietach w najbliższych tygodniach nie zabraknie. Także tych mocno kontrowersyjnych. Pewne jest, że znów będzie mowa o aborcji czy in vitro, ale może w końcu, zamiast monologów zwolenników i przeciwników, doczekamy się dialogu? A że w tym roku mija dokładnie 100 lat od ustanowienia Dnia Kobiet, Porozumienie Kobiet 8 Marca przygotowało krótki filmik. „100 kobiet na 100-lecie, to pomysł spojrzenia na historię ostatnich stu lat poprzez życiorysy kobiet, które w tym czasie zrobiły coś dla siebie i innych. Wpłynęły na to jak zaczęłyśmy postrzegać siebie, często utorowały nam drogę, pokazały że można! Są to kobiety, które nie bały się realizować swoich a często i naszych marzeń, nie zważały na przeciwności losu, rzucane im pod nogi albo wręcz w nie „kłody”. Kobiety, które realizowały i realizują siebie!” przeczytałam na stronie organizacji (rewolucjekobiet.blox.pl). Tam też można znaleźć inform…

100kobietnastulecie8marca-98b23c1.jpg
width: 420
height: 279

„Wycieczkowicze”, czyli urlop w czeskim wydaniu
type: item
date: 2010-03-04T00:33:38.000Z
subject: Kultura
subject: Po godzinach
subject: film
subject: komedia
subject: wycieczka
description: Zima w tym roku zaskoczyła drogowców, ucieszyła narciarzy i mocno dała się we znaki tym, co przez wiele tygodni codziennie odgarniali śnieg z chodników czy ulic. Na szczęście w końcu czuć wiosnę w powietrzu! Aż chciałoby się „wsiąść do pociągu, byle jakiego” i ruszyć przed siebie.
encoded: Zima w tym roku zaskoczyła drogowców, ucieszyła narciarzy i mocno dała się we znaki tym, co przez wiele tygodni codziennie odgarniali śnieg z chodników czy ulic. Na szczęście w końcu czuć wiosnę w powietrzu! Aż chciałoby się „wsiąść do pociągu, byle jakiego” i ruszyć przed siebie. Problem w tym, że na kolei panuje chaos, więc dostać się gdzieś bezproblemowo naprawdę ciężko. A że drogi po zimie wciąż niezałatane, linie lotnicze strajkują… cóż, pozostaje nam co najwyżej wybrać się na wycieczkę, nie ruszając się z własnego mieszkania. Tylko dokąd? Można odwiedzić gorącą Barcelonę z Vicky i Cristiną (film Woody’ego Allena niedawno polecaliśmy: tutaj). Można zwiedzić antyczne ruiny z Nią Vardalos i grupą mocno stereotypowych osobników („Moja wielka grecka wycieczka”). Można wreszcie, do czego dziś zachęcam, spędzić urlop nad morzem z grupą czeskich turystów. Autobus już czeka, pani przewodnik próbuje ogarnąć wszystkich, ludzie z bagażami usadawiają się na swoich miejscach, i… ruszamy! Po przygodę, miłość, relaks, słońce, dobrą zabawę, a może chwilę zapomnienia? „Wycieczkowicze” to ekranizacja książki jednego z najpopularniejszych współczesnych czeskich pisarzy, Michala Viewegha („Wychowanie panien w Czechach”, „Mężczyzna idealny”, „Do Czech razy sztuka”). W autobusie zmierzającym nad Adriatyk spotyka się, jak to zwykle bywa, zbieranina ludzi w różnym wieku, o różnej orientacji seksualnej i różnym statusie społecznym. W życiu codziennym większość z nich minęłaby się bez słowa, nie zwracając na siebie uwagi. Wyjazdowy urlop rządzi się jednak własnymi prawami. Przestajemy udawać, stajemy się bardziej tolerancyjni, przede wszystkim zaś, możemy pozwolić sobie na nieco szaleństwa. A że czasem potrzebujemy pewnej odskoczni od szarego życia, to chyba oczywiste! Wypoczynek należy się każdemu. Jest więc pewna samotna dziewczyna, której marzy się wielka miłość, choć powoli zdaje sobie sprawę, że żyje złudzeniami. Są jej rodzice, którzy po przeszło dwudziestu latach małżeństwa częśc…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/62/2025/01/8222wycieczkowicze8221czyliurlopwc-472989f.jpg
width: 420
height: 278

Pamiętaj! Nie rozwodzisz się z dzieckiem
type: item
date: 2010-03-02T05:54:09.000Z
subject: Kultura
subject: Po godzinach
subject: dziecko
subject: emocje
subject: Rodzice
subject: rozpad małżeństwa
subject: rozwód
subject: władza rodzicielska
description: Po rozwodzie zostajecie sami, Ty i dziecko… Po bardzo burzliwym okresie, niejednokrotnie walce w sądzie z byłym partnerem, nadchodzi spokój. Po pewnym czasie zaczynają się pytania o tatę, niejednokrotnie smutek, zamknięcie się dziecka w swoim świecie, agresywne zachowanie i twoja bezsilność… Pytanie: co zrobiłam nie tak?
encoded: Po rozwodzie zostajecie sami, Ty i dziecko… Po bardzo burzliwym okresie, niejednokrotnie walce w sądzie z byłym partnerem, nadchodzi spokój. Po pewnym czasie zaczynają się pytania o tatę, niejednokrotnie smutek, zamknięcie się dziecka w swoim świecie, agresywne zachowanie i twoja bezsilność… Pytanie: co zrobiłam nie tak? Najpierw długie miesiące i lata przepełnione uczuciem. Pojawia się dziecko, dopełnienie marzeń o idealnej rodzinie. Niestety bywa jednak tak, że w waszej relacji powoli zaczynają pojawiać się pierwsze nieporozumienia. Z biegiem czasu kłótnie wypełniają każdą spędzoną razem chwile. Nie rozmawiacie, atakujecie się, stajecie się obcymi ludźmi. W pewnym momencie, któreś z was nie wytrzymuje i składa pozew o rozwód. To początek wielomiesięcznej gehenny. Staracie się podzielić swoje życie. Na sali rozwodowej słyszycie od siebie wiele gorzkich słów i zarzutów. Zastanawiacie się, w jaki sposób przeżyliście tyle lat razem. Gdzieś obok, całej tej sytuacji przygląda się dziecko. Patrzy zdezorientowane na całe zamieszanie. Nie działacie racjonalnie, próbując przeciągnąć malucha na swoją stronę, przekonując go, że to ta druga strona jest winna całego zamieszenia. Potem sąd orzeka, że dziecko zostaje przy jednym z rodziców, a drugi z nich staje się tylko okazjonalnym gościem w życiu dziecka. Taki scenariusz, tak częsty w naszych realiach, najgorzej wpływa na dziecko. Uważajmy na to, by nie wciągać dziecka w wir emocjonalnych burz. Rozwód to moment, w którym potrzebuje ono wsparcia. „Zamiast próbować przekonać malucha do swoich racji, małżonkowie powinni wspólnie stanąć przed nim i nie zarzucając sobie winy, wytłumaczyć, że nie układa się między nimi i postanowili się rozstać. Najważniejsze w trakcie rozmowy jest uspokojenie dziecka, zapewnienie, że go mocno kochają i jest dla nich najważniejsze” – mówi Joanna Zwierzchowska, psycholog. To także moment na opowiedzenie, jak będzie wyglądała przyszłość. W ostatnich miesiącach nowelizacja Kodeksu Rodzinno- Opiekuńczeg…

pamietajnierozwodziszsiezdzieckiem-246c8fa.jpg
width: 420
height: 298

„Alicja w Krainie Czarów” - klasyka okiem wizjonera
type: item
date: 2010-03-01T23:13:58.000Z
subject: Kultura
subject: Po godzinach
subject: Alicja w krainie czarów
subject: Anne Hathaway
subject: film
subject: Helena Bonham Carter
subject: Johnny Depp
subject: kino
subject: Mia Wasikowska
subject: premiery kinowe
subject: Tim Burton
description: Kiedy Alicja była małą dziewczynką, pobiegła za Białym Królikiem, wpadła do jego nory i niespodziewanie znalazła się w fantastycznym, dziwacznym świecie, gdzie żyły niezwykłe stwory, mówiące zwierzęta i śpiewające kwiaty, a mieszkańcy obchodzili nie-urodziny.
encoded: Kiedy Alicja była małą dziewczynką, pobiegła za Białym Królikiem, wpadła do jego nory i niespodziewanie znalazła się w fantastycznym, dziwacznym świecie, gdzie żyły niezwykłe stwory, mówiące zwierzęta i śpiewające kwiaty, a mieszkańcy obchodzili nie-urodziny. Teraz Alicja ma już dziewiętnaście lat i grozi jej ślub ze śmiertelnie nudnym narzeczonym. Niespodziewanie powraca do tej niezwykłej krainy, by ponownie spotkać dawnych znajomych. Jest im potrzebna, bo pełne terroru rządy sprawuje tu bezwzględna Czerwona Królowa... Każdy zna Alicję Powieść autorstwa Lewisa Carrolla „Alicja w krainie czarów” („Alice’s Adventures in Wonderland”) została po raz pierwszy opublikowana w 1865 roku. Carroll to literacki pseudonim Charlesa Lutwidge’a Dodgsona (1832–1898). Był to brytyjski poeta, protestancki duchowny, matematyk, pisarz i fotograf. Przez lata wykładał matematykę w Church College w Oksfordzie. Napisał ponad 250 prac naukowych z dziedziny matematyki, logiki i kryptografii. Jednak do historii – nie tylko historii literatury – przeszedł głównie dzięki „Alicji…” oraz jej kontynuacji „Co Alicja zobaczyła po drugiej stronie lustra” („Through the Looking–Glass”, 1871). Zasłużoną sławę zdobył też jego poemat „Polowanie na żmirłacza” („The Hunting of the Snark”, 1874) uznawany wręcz za arcydzieło poezji absurdalnej. Pierwowzorem postaci Alicji była Alice Liddell (1852– 1934), córka dziekana oksfordzkiego kolegium Christ Church. Carroll urządzał wielkie bale dla małych dziewczynek, na które zapraszał nawet po 100 dzieci. Gdy dojrzewały, tracił nimi zainteresowanie. Chętnie też fotografował dzieci. Niektórzy badacze sugerują, że pisarz wolał towarzystwo dzieci ze względu na swą wadę wymowy oraz dotkliwe migreny. Współczesny wizjoner i wielki klasyk Burton to reżyser o niezwykłej wizualnej wyobraźni oraz erudyta zafascynowany literaturą i malarstwem okresu romantyzmu, horrorem, tradycjami ekspresjonizmu. Jest także doskonałym znawcą amerykańskiej kultury masowej, zwłaszcza filmów gr…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/62/2025/01/8222alicjawkrainieczarow8221klas-814de6c.jpg
width: 420
height: 280

Do kina czy na film? - premierowy tydzień (12 - 18 lutego)
type: item
date: 2010-02-15T04:35:46.000Z
subject: Kultura
subject: Po godzinach
subject: film
subject: kino
subject: kołysanki
subject: To skomplikowane
subject: Walentynki
subject: zakochanie
description: Luty, z popularnym i u nas Dniem Zakochanych, to miesiąc pachnący miłością. Nic więc dziwnego, że dystrybutorzy właśnie w tym okresie wprowadzają do kin głównie filmy z nutką romantyzmu. Takie, które opowiadają o miłości, uczuciach, damsko-męskich relacjach…
encoded: Luty, z popularnym i u nas Dniem Zakochanych, to miesiąc pachnący miłością. Nic więc dziwnego, że dystrybutorzy właśnie w tym okresie wprowadzają do kin głównie filmy z nutką romantyzmu. Takie, które opowiadają o miłości, uczuciach, damsko-męskich relacjach… „To skomplikowane” (reż. Nancy Meyers) Związki międzyludzkie bywają mocno skomplikowane. Przekonuje się o tym Jane (Meryl Streep), która po rozwodzie z mężem, próbuje sobie ułożyć na nowo życie. Los bywa jednak przewrotny. Odpowiednia oprawa kolacji wystarcza, by matka trójki dzieci, kobieta z zasadami, wdała się romans z żonatym mężczyzną. Na dodatek, tym, z którym kiedyś wiązała ją przysięga małżeńska – tak więc to ona staje się „tą drugą”, a jej były, Jake (Alec Baldwin)… jej kochankiem! Kiedy na horyzoncie pojawia się pewien architekt, Adam (Steve Martin), sytuacja zaczyna się jeszcze bardziej komplikować. W tym układzie, przypominającym miłosny trójkąt, zaczyna się robić tłok. Któryś z mężczyzn musi wypaść z gry… „Wciąż ją kocham” (reż. Lasse Hallström) Adaptacja książki Nicholasa Sparksa. On jest żołnierzem, ona studentką. Choć wiele ich różni, zakochują się w sobie. Problem w tym, że wkrótce John (Channing Tatum) musi opuścić Savannah (Amanda Seyfried) i wrócić do armii. Czy to uczucie okaże się na tyle silne, by przetrwać próbę czasu? „Walentynki” (reż. Garry Marshall) „Wydarzenia opowiedziane w filmie ‘Walentynki’ ukazane są z perspektywy wielu postaci, znajdujących się w różnych momentach życia, i na różne sposoby zaangażowanych w bycie z drugą osobą — jedni są na etapie pierwszych randek, a inni w długich związkach; jedni dopiero ulegają zauroczeniu, a innych łączą uczucia niewygasające od lat; niektórzy są zdeklarowanymi singlami, a pozostali cierpią z powodu nieodwzajemnionej miłości”. (cyt. mat. dystrybutora) W rolach głównych m.in. Jessica Alba, Jessica Biel, Anne Hathaway, Kathy Bates, Jennifer Garner oraz Bradley Cooper. „Amelia Earhart” (reż. Mira Nair) Opowieść o życiu ulubienicy Ameryki, Amel…

dokinaczynafilmpremierowytydzien-10bc706.jpg
width: 420
height: 280