"Zeszyty don Rigoberta" - We-Dwoje.pl recenzuje
Mario Vargas Llosa powraca, a w raz z nim powracają bohaterowie „Pochwały macochy”: Don Rigoberto, doña Lukrecja i Fonsito. Tu, już na wstępie, przyznaję… wcześniejszej książki nie znam. W moje ręce, tak się jakoś złożyło, trafiły najpierw „Zeszyty don Rigoberta”, a że jestem miłośniczką prozy peruwiańskiego pisarza, nie mogłam się oprzeć, i zerknęłam na pierwszy rozdział powieści. Ani się obejrzałam, już noc zapadła, a ja zamykałam książkę na ostatniej stronie. Co mnie tak uwiodło?
Mario Vargas Llosa powraca, a razem z nim powracają bohaterowie „Pochwały macochy”: Don Rigoberto, doña Lukrecja i Fonsito. Tu, już na wstępie, przyznaję… wcześniejszej książki nie znam. W moje ręce, tak się jakoś złożyło, trafiły najpierw „Zeszyty don Rigoberta”, a że jestem miłośniczką prozy peruwiańskiego pisarza, nie mogłam się oprzeć, i zerknęłam na pierwszy rozdział powieści. Ani się obejrzałam, już noc zapadła, a ja zamykałam książkę na ostatniej stronie. Co mnie tak uwiodło? Llosa świetnie włada językiem, mistrzowsko bawi się z czytelnikiem i, trzeba mu to przyznać, wyobraźnią mógłby obdzielić iluś tam kolegów po fachu. W „Zeszytach don Rigoberta” fabuła powieści przeplata się m.in. z notatkami i przemyśleniami głównego bohatera, zapisem jego seksualnych fantazji (a może wspomnień?) oraz grafikami Egona Schielego. Erotyki nie brakuje. Nawiązań do malarstwa także. Czytelnik zaś błądzi po zmysłowym labiryncie codziennych tęsknot, snów i pragnień, jakie stały się udziałem małżeństwa, któremu, wskutek burzliwych wydarzeń opisanych w „Pochwale macochy”, przyszło żyć w separacji. Don Rigoberto nie mógł być z żoną, która uwiodła jego niepełnoletniego syna. Rozstali się. Teraz doña Lukrecja mieszka razem ze swoją pokojówką, Justynianą, na Olivar de San Isidro, podczas gdy jej małżonek wiedzie żywot wśród książek i malowideł, jakie umiłował. Czy już nigdy się nie pogodzą? Wszystko na to wskazuje, chyba że… pojawi się intrygant, który doprowadzi do pojednania. Tutaj na scenę wchodzi młody Fonsito - „żmija z twarzą aniołka, istny Belzebub” – który był przyczyną i powodem rozstania małżonków. Teraz jednak pasierb doñi Lukrecji chce jedynie, by ukochana macocha wróciła do domu, i wszystko było tak, jak kiedyś. Zanim Rigoberto wyrzucił żonę jak jakąś dziwkę, i zanim Lukrecja wpadła w sieć, nie zdając sobie sprawy, „jaki jest niebezpieczny, jakie katastrofy potrafi sprowadzić swoją urodą, swoją przebiegłą, na wpół groźną inteligencją” jej własny pasierb. Kiedy Fonsito, z miną niewiniątka, dzwoni do drzwi na Olivar de San Isidro, bezczelnie chcąc uzyskać przebaczenie za niecne czyny, jakie stały się jego udziałem, macocha ma ochotę wyrzucić go za drzwi. A jednak po raz kolejny ulega błękitnemu spojrzeniu. Czy to możliwe, że Fonsito znów prowadzi jakąś grę? Nie, wydaje się to mało prawdopodobne. Chociaż są momenty, gdy młodzieniec, zauroczony życiem i malarstwem austriackiego malarza, Schielego, zaczyna balansować na cienkiej linii. A wtedy łatwo przekroczyć granice przyzwoitości, zapomnieć się. Tak jak wtedy, gdy doña Lukrecja i Justyniana, właśnie za namową małego Fonsito, zabawiły się w obrazy. „Dwie leżące dziewczyny, splecione” stały się inspiracją do gry… a może kolejnej pułapki anielsko-diabelskiego chłopca? Podczas gdy mieszkankom domu przy Olivar de San Isidro codzienność zaczyna się przeplatać z erotycznymi wizjami Schielego, w innej części Limy don Rigoberto stara się pogodzić z tym, że utracił (czyżby już bezpowrotnie?) ukochaną Lukrecję. Ten „wielbiciel sztuki i rozkoszy cielesnej” przegląda zapisane notatkami zeszyty, kontempluje grafiki, czyta, przede wszystkim jednak marzy i fantazjuje. Co jest jawą, a co snem? Oczami wyobraźni don Rigoberto znów widzi doñę Lukrecję – jednym razem w łóżku z Justynianą, innym znów razem z ambasadorową Algierii w łaźni parowej. Obserwuje, niczym niemy widz, jak jego żona uwodzi młodzieńczą miłość, spełnia zachcianki pewnego motocyklisty kastrata lub też na chwilę staje się tajemniczą Rozaurą w meksykańskim domu schadzek. Istna Sodoma i Gomora, można by rzecz, ale don Rigoberto, na co dzień przykładny agent ubezpieczeniowy, w nocy porzuca maskę świętoszka. Wszak dobrze wie, że „Bogiem jest człowiek, kiedy marzy, żebrakiem, gdy na zimno wszystko rozważa” (F. Hölderlin, „Hyperion”). Przy okazji zaś, prowadząc zapiski w zeszytach, don Rigoberto dzieli się z czytelnikiem swoim światopoglądem. Choćby na temat zdrowego trybu życia („ogólnie każdy czynny sport, a w szczególności kult czynnego sportu uważam za skrajne formy debilizmu, zbliżające istotę ludzką do barana, gęsi i mrówki, trzech jaskrawych przykładów form stadnych”) czy pism dla panów („pornografia odziera erotyzm z treści artystycznej, stawia sprawy organiczne ponad duchowymi i intelektualnymi, zupełnie jak gdyby członki i pochwy były podmiotami żądzy i rozkoszy, a nie po prostu środkami służącymi fantazjom rodzącym się w naszej duszy, oddziela wreszcie miłość fizyczną od pozostałych ludzkich doświadczeń”). Ciekawe to wywody, nie powiem. Z jednej strony mamy ociekającą erotyzmem opowieść, w której życie na obrazach łączy się ze zwykłą codziennością, z drugiej - przewrotną powieść, pełną literackich i malarskich odniesień. Mario Vargas Llosa wie, jak budować napięcie. Nudzić się przy tej lekturze nie sposób. cyt.: „Zeszyty don Rigoberta” Mario Vargas Llosa, tłum. Filip Łobodziński /wyd. Znak Anna Curyło
„Miłość z odzysku. Nowy związek – jak żyć w Kościele?”
Kościół nas nie chce. Odrzuca… - można często usłyszeć z ust osób, które żyją w związkach niesakramentalnych. A przecież Bóg, podobno tak miłosierny, wybacza grzesznikom, jeśli ci czują skruchę, żal i gotowość poprawy. Dlaczego więc we wspólnocie wierzących nie ma miejsca dla nas? Ludzi, którzy żyją w drugim związku?
Kościół nas nie chce. Odrzuca… - można często usłyszeć z ust osób, które żyją w związkach niesakramentalnych. A przecież Bóg, podobno tak miłosierny, wybacza grzesznikom, jeśli ci czują skruchę, żal i gotowość poprawy. Dlaczego więc we wspólnocie wierzących nie ma miejsca dla nas? Ludzi, którzy żyją w drugim związku? Nie, Kościół nie zapomina o rozwodnikach. Utrzymuje jednak swoje stanowisko: małżeństwo ma charakter sakramentalny, więc tym samym jest nierozerwalne. „Co Bóg złączył, człowiek niech nie rozdziela” – nauczał przecież Jezus. Chociaż nawet wśród biskupów zdarzają się głosy, że należy po raz kolejny zastanowić się nad kondycją współczesnej rodziny i nieco zmodyfikować obowiązujące przepisy, stanowisko Kościoła katolickiego jest na tę chwilę jasno określone. Mówi o tym m.in. adhortacja apostolska „Familiaris consortio” z 1981 roku, którą Jan Paweł II poświęcił związkom niesakramentalnym i miejscu osób rozwiedzionych we wspólnocie chrześcijańskiej. Papież wyraźnie podkreśla w dokumencie, że ci, co odeszli od męża/żony i związali się z inną osobą, nie mogą uzyskać rozgrzeszenia, a tym samym przystępować do Komunii Świętej. Księża zaś mają nakazane nie dokonywać na rzecz osób żyjących w takich związkach niesakramentalnych jakichkolwiek aktów kościelnych. Czy to znaczy, że Kościół odwraca się od rozwodników? Nie! Ojciec Mirosław Paciuszkiewicz, jezuita, podkreśla: „Bliźni w związkach niesakramentalnych mają to samo miejsce w Kościele co każdy chrześcijanin”. Tylko że w praktyce bywa różnie. Nie wszyscy księża idą za nauczaniem Stolicy Apostolskiej, stąd wciąż można spotkać duchownych, którzy w swoich parafiach nie chcą widzieć osób żyjących „w ciągłym grzechu”. Na szczęście w ostatnich latach wiele się zmieniło. W 1987 roku właśnie ojciec Paciuszkiewicz zwrócił uwagę na grupę katolików nie potrafiących się odnaleźć w gąszczu przepisów, i postanowił wyjść tym ludziom naprzeciw. Chwilę później narodził się pomysł utworzenia pierwszego w Polsce duszpasterstwa par niesakramentalnych. Dlaczego Kościół akceptuje rozwodników? – zaraz odezwali się ludzie. Więc jezuita wciąż tłumaczy, że nie usprawiedliwia życia w grzechu. Jest kapłanem. Jego obowiązkiem jako duchownego jest przybliżać każdego bliźniego do Boga. Jeśli księża wyjdą z inicjatywą i zorganizują choćby rekolekcje dla osób żyjących w związkach niesakramentalnych, istnieje duże prawdopodobieństwo, że rozwodnicy nie poczują się wykluczeni ze wspólnoty. Pozostaną w Kościele, a może z czasem znajdą dla siebie rozwiązanie zgodne z nauczaniem Jezusa? Autorzy książki, Maciej Müller i Tomasz Ponikło, dziennikarze „Tygodnika Powszechnego”, starają się przybliżyć nam nie tylko stanowisko Kościoła, ale także dylematy zwykłych ludzi, którzy, ze względu na splot różnych okoliczności, zdecydowali się na odejście od małżonka i związek niesakramentalny. Rozwiązaniem w niektórych przypadkach może być proces o uznanie nieważności małżeństwa, jeśli wystąpiły, zgodnie z przepisami Kodeksu Prawa Kanonicznego, przeszkody z określonego kanonu. Po lekturze książki łatwiej nam zrozumieć, dlaczego Kościół powołał sąd biskupi, jak wygląda proces oraz czym tak naprawdę jest sakramentalny charakter małżeństwa. Poproszeni o komentarz duszpasterze zastanawiają się m.in. nad ideą „białego małżeństwa”. Jest to pewne rozwiązanie, ale czy dla każdego? Głosy księży, choćby w kwestii związków niesakramentalnych, bywają w niektórych kwestiach nieco odmienne. Może czas, by Kościół wprowadził rozwiązania podobne do tych, jakie obowiązują w prawosławiu? „Kościół nie jest instytucją statyczną, skostniałym muzeum wykopalisk archeologicznych. Kościół jest życiem” – zwraca uwagę ksiądz Henryk Paprocki. Może jednak nie tędy droga? Są przecież kursy przedmałżeńskie. Tylko znów… czy one czegoś uczą? Ciekawa książka. Zagadnienia czysto teologiczne przeplatają się tu z refleksjami osób żyjących w związkach niesakramentalnych oraz wypowiedziami duszpasterzy, dzięki czemu poznajemy stanowisko różnych stron. Ile ludzi, tyle historii i dramatów, które kryją się za decyzją o rozwodzie. Jaką drogę – „jedyną i słuszną” – wybrać? Czy iść za głosem serca i własnego sumienia, czy podążać za nauką Kościoła? Tu już każdy z nas musi sam zdecydować. Na wiele pytań i wątpliwości gotowej odpowiedzi nie dostaniemy… „Miłość z odzysku. Nowy związek – jak żyć w Kościele?” Maciej Müller i Tomasz Ponikło/ wyd. Znak Anna Curyło
Monika Szwaja zaprasza na „Zupę z ryby fugu”
Wiosna, wiosna… wiosna, ach, gdzież Ty? – ma się ochotę zanucić na znaną melodię. A ta wiosna w tym roku coś wyjątkowo nieśmiało zerka do nas. Za to w zapowiedziach wydawniczych coraz więcej optymistycznych, ciepłych powieści. Na początek dwie propozycje wydawnictwa, które… słońce ma w nazwie!
Wiosna, wiosna… wiosna, ach, gdzież Ty? – ma się ochotę zanucić na znaną melodię. A ta wiosna w tym roku coś wyjątkowo nieśmiało zerka do nas. Za to w zapowiedziach wydawniczych coraz więcej optymistycznych, ciepłych powieści. Na początek dwie propozycje wydawnictwa, które… słońce ma w nazwie! „Zupa z ryby fugu” Monika Szwaja Ryba fugu jest bardzo smaczna, ale jeśli będziemy obchodzić się z nią nieostrożnie – możemy otruć siebie i współbiesiadników. Na śmierć. Podobnie z naszym życiem. Jest ono jak potrawa dla inteligentnych. Trzeba zawsze myśleć o tym, co robimy, jakie decyzje podejmujemy – choćby targały nami szekspirowskie zgoła emocje - inaczej może się tak zdarzyć, że ktoś (my sami?) zapłaci wysoką cenę za nasz brak rozwagi. Kobieta chce mieć dziecko – czy to zbyt wielkie żądanie? Chce być matką – czy jest w tym coś złego? Wykorzystuje możliwości, które daje współczesna nauka – po to jest nauka! W pewnym momencie jednak schodzi z bezpiecznej ścieżki – emocje wzięły górę, rozum zasnął, obudziły się upiory. Kobieta podejmuje decyzje, nie licząc się z nikim. Ważne jest tylko osiągnięcie celu. Młoda dziewczyna, studentka – rozsądna, inteligentna, zrównoważona – chce studiować na mało opłacalnym kierunku, dla własnej satysfakcji teraz i w przyszłości. Jest osamotniona w swoich dążeniach, rodzice widzieliby ją na bardziej praktycznych studiach, a w przyszłości w rodzinnym biznesie. Dziewczyna nie ma wsparcia z ich strony. Przyjaźń kolegów z uczelni nie wystarczy na mieszkanie, jedzenie, życie. Dziewczyna podchwytuje podsunięty jej pomysł na zarobienie pieniędzy i od razu wie, że podejmuje ryzyko. Nie wyobraża sobie jednak rozmiarów tego ryzyka. Obie te młode kobiety przypominają trochę kucharza, który beztrosko bierze rybę fugu za ogon i w całości wrzuca ją do garnka z zupą. Ktoś będzie musiał zapłacić za ten brak refleksji... a cena może być wysoka. Książka pani Moniki Szwai w księgarniach powinna pojawić się 20 kwietnia. Wcześniej, bo na 8 kwietnia, zaplanowano promocję kolejnej powieści z serii „Monika Szwaja poleca!”. Kto czytał opowieść o Milaczku (recenzja We-Dwoje.pl: tutaj), zna już nazwisko Magdaleny Witkiewicz. Autorka powraca z książką „Panny roztropne”. „Panny roztropne” Magdalena Witkiewicz Czy w dwudziestym pierwszym wieku są jeszcze panny roztropne? – zastanawia się ośmioletnia Zuzanna, zwana Bachorem, dziecię nieprzeciętnie inteligentne, a w dodatku przecudnej urody. Czy panną roztropną jest Milaczek, w dalszym ciągu szukający miłości idealnej, czy może ponad sześćdziesięciopięcioletnia ekscentryczna i nadal seksowna młoda mężatka, pani Zofia Kruk? A może Aleksandra Pieczka, emerytowana gimnastyczka, która uciekając od mężczyzny swojego byłego życia, zatrzymała się w domu pod lasem? Czy aby być panną roztropną należy mieć oliwę w torebce, czy wystarczą zwykłe baterie? I co na to pies arystokrata - Parys Antonio, który baterii zdecydowanie nie lubi? Pełna ciepła i humoru książka Magdaleny Witkiewicz. Dla kobiety w każdym wieku! I dla mężczyzn też, żeby wiedzieli, co myślą kobiety. źródło: materiały prasowe Wydawnictwa SOL (a.)
Robert Pattinson i Emilie De Ravin w romansie “Twój na zawsze”
Tyler (Robert Pattinson) jest zbuntowanym chłopakiem, który od czasu rodzinnej tragedii ma trudne stosunki z ojcem (Pierce Brosnan). Jest przekonany, że nikt nie jest w stanie zrozumieć tego, co przeszedł. Aż do momentu kiedy, dzięki niezwykłemu zrządzeniu losu, spotka na swej drodze Ally (Emily de Ravin).
Tyler (Robert Pattinson) jest zbuntowanym chłopakiem, który od czasu rodzinnej tragedii ma trudne stosunki z ojcem (Pierce Brosnan). Jest przekonany, że nikt nie jest w stanie zrozumieć tego, co przeszedł. Aż do momentu kiedy, dzięki niezwykłemu zrządzeniu losu, spotka na swej drodze Ally (Emily de Ravin). Choć do niedawna miłość była ostatnią rzeczą, jaka przyszłaby mu do głowy, niespodziewanie z dziewczyną połączy go coś więcej…"Twój na zawsze" to niezapomniana historia o potędze miłości dwojga ludzi i o tym, jak ważne jest życie z pasją każdego dnia. O filmie Tyler (Robert Pattinson) jest zbuntowanym chłopakiem, który nie potrafi znaleźć swojego miejsca w życiu. Podczas nocnej wyprawy w miasto, staje się mimowolnym uczestnikiem burdy. Surowy i dość brutalny policjant (Chris Cooper) nie chce mu puścić płazem wybryku, którego w rzeczywistości Tyler wcale nie popełnił. W ramach żartobliwej „zemsty”, Tyler flirtuje z córką gliniarza, Ally (Emilie DeRavin), nie spodziewając się, że wkrótce stanie się ona dla niego najważniejszą osobą na świecie. Perspektywa rozpoczęcia wspólnego życia z Ally jest dla Tylera jak zastrzyk życiodajnej energii. Goi wszystkie stare rany i jest napędem, by uregulować stosunki z rodziną. „Twój na zawsze” to pełna humoru historia miłosna, o dwojgu zranionych ludzi, którzy dopiero będąc razem mają odwagę wszystko zacząć od nowa. Zaskakujące zakończenie przypomina, że w życiu trzeba kochać żarliwie, chwytać każdą chwilę i cenić każdy dzień. Obsada Rober Pattinson (Tyler) Mając 19 lat zadebiutował rolą Cedrika Diggory w „Harry Potter i Czara ognia” (2005). Następnie zagrał w „Harry Potter i Zakon Feniksa” (2007). Wystąpił także w brytyjskiej niezależnej komedii „How to Be” (2008), „Bad Mother’s Handbook” (2007) i „The Haunted Airman” (2006). W 2008 roku zagrał główną rolę w ekranizacji "Zmierzchu". Rola wampira Edwarda przyniosła mu popularność i uznanie milionów fanów na całym świecie. W tygodniu amerykańskiej premiery filmu Pattinson znalazł na 1-szym miejscu popularności tzw. "STARmeter" największej internetowej strony filmowej IMDB, wyprzedzając tym samym takie gwiazdy jak Leonardo Di Caprio czy Brad Pitt. W 2009 roku mogliśmy go podziwiać w kolejnej części Sagi Zmierzch: „Księżyc w nowiu”. Ostatnio wcielił się także w postać młodego Salvadora Dali w pełnometrażowym filmie "Little Ashes". Emilie de Ravin (Ally) Emilie de Ravin jest młodą, utalentowaną aktorką. Pochodzi z Australii, gdzie ukończyła studia aktorskie w National Institute of Dramatic Art (NIDA). Po opuszczeniu rodzinnego kontynentu i przyjeździe do Ameryki dostała rolę w serialu "Roswell: w kręgu tajemnic". W 2004 roku dołączyła do obsady popularnego serialu „Lost: zagubieni”. Na dużym ekranie zadebiutowała w 2002 roku filmem „Carrie”. Z jej ważniejszych produkcji należy wymienić: „Wzgórza mają oczy” (2006) i „Wrogowie publiczni” (2009). W filmie w reżyserii Allena Coultera („Hollywoodland”, “Sześć stóp pod ziemią”, „Rodzina Soprano”), występują również: laureat Oscara Chris Cooper („Adaptacja”, „American Beauty”, „ Niepokonany Seabiscuit”), nominowana do Oscara Lena Olin („Czekolada”. „Wrogowie”) oraz Pierce Brosnan („Mamma Mia!”, „Kumple na zabój”, „Krawiec z Panamy”). O produkcji Lato poprzedzające 11 września 2001, Amerykanie wspominają jako czas niewinności, brutalnie zakończony przez tragedię, po której nic już nie było takie jak przedtem. W tym czasie niewinności rozgrywa się akcja historii miłosnej„Twój na zawsze”. Reżyser Allen Coulter wyjaśnia: „Will Fetters napisał niesamowicie wzruszający scenariusz. W najprostszym rozumieniu, to historia dwojga młodych ludzi, których przeszłość kryje wielką tragedię, a teraźniejszość przynosi wielkie uczucie. On pochodzi z zamożnej rodziny, ona z robotniczej, a łączy ich niewypowiedziana więź, w miarę coraz bliższego poznania - coraz intensywniejsza”. Producent Nick Osborne dodaje: „Interesujące jest to, że pisząc scenariusz Will był Tylerem: młodym, gniewnym mężczyzną, który próbuje znaleźć swoją drogę w życiu, ale nie wie jak to zrobić. Dlatego scenariusz jest taki prawdziwy”. Robert Pattinson (Tyler) opisuje swojego bohatera Tylera Hawkinsa, który po stracie brata jest zagubiony: „Ma bogatych rodziców, sam jest przekonany o swojej nieomylności, co jest typowe dla wielu dwudziestolatków, ale nie próbuje swoich przekonań udowodnić czynami. Właściwie wiedzie życie lekkoducha. W końcu spotyka dziewczynę, która, dość okrężną drogą, prowadzi go ku dojrzałości. Tyler jest przepełniony żalem i urazami z przeszłości, z którymi nie potrafi dać sobie rady. Od lat walczy z ojcem i sam już jest zmęczony swoją wściekłością”. Pierce Brosnan tak opisuje Pattinsona: „Jako młody człowiek, który właśnie wystrzelony został do stratosfery sławy, doskonale się spisuje. Ma dobre serce. Ma w sobie pokorę i odwagę, by szukać takich filmów jak ten, wiedząc, że saga Zmierzch będzie go długo trzymać w żelaznym uścisku. Nie tylko jest przystojny, ale ma duże wyczucie i intuicję. Ma świeżość typową dla aktorów na początku drogi, która jest dobra, bo czyni go plastycznym” Emilie de Ravin (Ally) tak opowiada o filmie: „To nie jest typowa love story. Tyler i Ally spotykają się w dość nietypowych okolicznościach, oboje mają za sobą bolesną przeszłość. Ich związek kształtuje się powoli i jest pokazany bardzo realistycznie”. Osborne wyjaśnia: „Ally jest pierwszą dziewczyną w życiu Tylera, która nie akceptuje pewnych jego numerów. Powoduje, że przy niej Tyler zdejmuje swój pancerz ochronny i pokazuje prawdziwe wnętrze. To dzięki niej zacznie naprawiać inne swoje relacje i osiągać wewnętrzny spokój. Emilie uosabia wszystko, co reprezentuje Ally: dziewczyna z robotniczego środowiska, która przeszła straszną tragedię i która żyje w dziwnej bliskości z ojcem, jakby się kurczowo siebie trzymali. Nigdy w życiu się nie bawiła, była skromna. Tyler pojawia się w jej życiu jak promień słońca, pokazując jej inną stroną świata i inne myślenie”. Pierce Brosnan wciela się w postać Charlesa Hawkinsa, surowego, pozornie pozbawionego życia emocjonalnego ojca Tylera. Nick Osborne chciał, by w postaci ojca był i stoicyzm, i pozory ludzkich uczuć: „Moim zdaniem Charles jest potężnym facetem, który nie może okazywać emocji, który nie umie powiedzieć synowi, że go kocha, który wścieka się na chłopaka, że nie potrafi się wziąć w garść. Pierce od początku był dla nas ucieleśnieniem tej wizji” Chris Cooper gra rolę ojca Ally, policjanta Neila Craiga, który po tragicznej śmierci żony, skupia swoją miłość i troskę na córce, nie zdając sobie sprawy, że swoją nadopiekuńczością blokuje jej wejście w dorosłe życie. Osborne uważa, że Cooper to „znakomity aktor. Wszystko, co pokazał w tym filmie, od pierwszej sceny, gdy opłakuje żonę, aż po sceny przesadnej opiekuńczości wobec Ally – jest bezkonkurencyjne”. Film w kinach od 19 marca 2010. źródło: mat. prasowe Monolith Films (a.)
Nie stać nas na fantazje w rodzaju ,,Avatara” - rozmowa z Janem A.P. Kaczmarkiem
„Kiedy mieszkałem w Polsce, głęboko wierzyłem, że film jest niższym rodzajem sztuki. Nigdy nie mogłem zrozumieć, dlaczego bije się brawo po premierze. Jakim cudem, za przesuwający się pasek filmu, otrzymuje się oklaski”? – zastanawia się Jan A.P. Kaczmarek, kompozytor i zdobywca Oscara za muzykę do filmu „Marzyciel”. Rozmawia Anja Laszuk, korespondencja z Los Angeles.
„Kiedy mieszkałem w Polsce, głęboko wierzyłem, że film jest niższym rodzajem sztuki. Nigdy nie mogłem zrozumieć, dlaczego bije się brawo po premierze. Jakim cudem, za przesuwający się pasek filmu, otrzymuje się oklaski”? – zastanawia się Jan A.P. Kaczmarek, kompozytor i zdobywca Oscara za muzykę do filmu „Marzyciel”. Rozmawia Anja Laszuk, korespondencja z Los Angeles. Minęło 20 lat, od kiedy mieszka pan na stałe w Los Angeles. Jako kompozytor osadzony w dwóch rzeczywistościach, jakie dostrzega pan różnice w muzyce filmowej? Rynek amerykański jest bardzo duży i różnorodny. Niektóre gatunki, wielkie filmy akcji, fantazje w rodzaju „Awatara” tworzy się praktycznie tylko w Stanach. Normą jest globalna dystrybucja. To stwarza kompozytorom z jednej strony nieporównywalne z żadnym innym krajem możliwości, a z drugiej strony jest źródłem równie nieporównywalnej presji. Muzyki w filmie jest z reguły znacznie więcej niż w Europie. Bywa, że w pogoni za emocjami wypełnia się nią każdy centymetr. Czasem jest jej aż zbyt dużo. Kompozytor bardzo precyzyjnie pisze do każdej sceny, synchronizuje muzykę z obrazem. Jego decyzje mogą być później kwestionowane, ale to on ustanawia ten pierwszy ład. Jak jest w Europie? W Europie i w Polsce następuje powolna amerykanizacja stylu pracy. To dotyczy zwłaszcza młodszych twórców. Jednak ciągle przeważa tradycja, jednej wyrazistej myśli muzycznej, tematu który się powtarza. Czyli pewien minimalizm. Czasami skutek jest fantastyczny, a czasami nawet przy bardzo ciekawym materiale tematycznym muzyka sprawia wrażenie niedopracowanej. Przyczyną może być za niski budżet na muzykę, zbyt krótki termin, błędne decyzje montażysty, który często „bawi się“ muzyką bez udziału kompozytora, albo to kompozytor za wcześnie uznał, że muzyka jest już gotowa, a nikt nie zaprotestował. Na przykład? Żadnych przykładów. Nie wskażę nikogo palcem. To nie moja rola. W pewnym sensie rynek amerykański zadecydował o tym, że pochłonęła Pana muzyka filmowa. Hollywood połknęło Pana. Kiedy mieszkałem w Polsce, głęboko wierzyłem, że film jest niższym rodzajem sztuki. Nigdy nie mogłem zrozumieć, dlaczego bije się brawo po premierze. Jakim cudem, za przesuwający się pasek filmu, otrzymuje się oklaski? Tak naprawdę zawodowo zająłem się filmem dopiero w Los Angeles. Zobaczyłem jak intensywnie się tu pracuje, jak nieprawdopodobna jest etyka pracy. Każdy film robi się tak, jakby był ostatni albo najlepszy na świecie. Teraz rozumiem te oklaski. Na czym jeszcze polega siła amerykańskiego kina? Siła amerykańskiego kina rodzi się ze zderzenia dwóch energii: reżysera i producenta, a szerzej mówiąc sił twórczych i tych, które reprezentują rynek. W Polsce w ostatnich latach wiele zmieniło się na lepsze, ale tego jeszcze nie ma. Myślę, że brak postaci kreatywnego producenta jako silnego partnera reżysera jest źródłem słabości systemu. Producent zbyt często nie dysponuje odpowiednią ilością pieniędzy, w związku z tym prosi o przysługę reżysera, który prosi o przysługę aktorów. I tak wszyscy razem wyświadczają sobie wzajemne przysługi. W takich warunkach trudno wyprodukować film, który poradzi sobie na międzynarodowym rynku. Bacznie pan obserwował polski rynek filmowy zza oceanu... Oczywiście. Był taki moment na początku lat dziewięćdziesiątych, kiedy polskie kino starało się być komercyjne. To nie wyszło. Teraz ludzie szukają własnego głosu, schodzą głębiej, propagują istotne wartości społeczne. To jest pozytywne, ważne i potrzebne, tylko za często robią to bez energii i jednostronnie. W tym jesteśmy podobni do reszty Europy. Jeżeli film podejmuje ważny temat społeczny czy polityczny jest sukcesem, jeśli zdobędzie możliwie dużą widownię. Natomiast jeśli oglądalność sięgnie dziesięciu, pięciu czy dwóch tysięcy widzów, jego skuteczność jest żadna. I to jest słabością. Nie tyle sam kierunek, co sposób w jaki się to robi. Podczas pobytu w Polsce i pracą nad muzyką do „Quo vadis” stwierdził pan, że polskie kino jest w stanie przedzawałowym. Podtrzymuje pan ten pogląd? Jest dużo lepiej. W szczególności ostatni rok był udany. Polskie kino nie jest już tak oderwane od życia. Zamerykanizowaliśmy się w tym sensie, że uważniej obserwujemy i rozumiemy otaczającą rzeczywistość. Dotąd lepiej poruszaliśmy się w świecie symboli. Nie będziemy w stanie robić wielkich filmów akcji, wielkich widowisk, bo nas na nie nie stać i nie mamy zaplecza. A więc musimy pisać lepsze realistyczne scenariusze, lepsze dialogi. Trochę narzekam, ale generalnie mam wielką sympatię do polskiego kina. Jak to się mówi, jestem notorycznym patriotą. To znaczy? To znaczy, że szanuję polski talent i zawdzięczam Polsce wszystko w sensie fundamentów intelektualnych i emocjonalnych, bazy podstawowej, na której zbudowałem sobie całą resztę. Nie mniej widzę słabości kraju i jako człowiek, który mu sprzyja, chciałbym, żeby Polska była silna w każdej dziedzinie. Stąd mój krytycyzm. Wspominał pan, że na początku swojego pobytu w Stanach zachowywał się arogancko. Ameryka uczy pokory? Moja droga była dosyć dramatyczna i trudna. Jak każdy polski artysta, który tu przyjeżdża bez konkretnego projektu, zostałem zdeklasowany. Nagle z pozycji uznanego artysty w moim kraju, z własną, silną publicznością i reputacją, stałem się nikomu nieznanym i niepotrzebnym kompozytorem, który do tego jeszcze nie bardzo wiedział, co chce robić. Myślałem, że będę kontynuował pracę Orkiestry Ósmego Dnia, ale okazało się, że to muzyka zbyt trudna i depresyjna dla Amerykanów. Szczególnie tu, w Los Angeles. Dlatego zrezygnował Pan z kameralnej Orkiestry Ósmego Dnia na rzecz teatru amerykańskiego? Orkiestra istniała dwanaście lat i po tym czasie byłem odrobinę zmęczony pewnym monokierunkiem mojej pracy. Początki w Stanach były ogromnym wyzwaniem, przygodą, z całą egzotyczną otoczką. Najpierw pracowałem w teatrze, co było dla mnie naturalnym przedłużeniem pracy w Polsce. Polski teatr jest mocarstwem w porównaniu z amerykańskim, mogłem więc występować tutaj z pozycji siły. Amerykanie mają tę dziedzinę słabo finansowaną, a przez to w dużej mierze przed artystą nie otwierają się takie możliwości, jakie są w Polsce. Ale właśnie w Polsce narzeka się, że teatr ma kłopoty finansowe. Teatr amerykański jest jeszcze mniej finansowany niż polski. Porównując z amerykańskim jest super finansowany. Wszystko proporcjonalnie się zmienia. Cały świat stacza się w tym samym kierunku, czyli coraz mniej wyższej kultury, a więcej komercji. Oryginalna muzyka, nie mówię już o orkiestrowej, ale kameralnej, jakakolwiek żywa nuta, nawet nagrana na taśmie, jest prawie niespotykanym luksusem w teatrze amerykańskim. W ogóle nie ma takiego kierunku jak w Polsce, czyli teatru bardzo wizualnego, mało słów, a dużo się dzieje. A właśnie ten teatr dawał kompozytorowi zawsze najwięcej satysfakcji. W teatrze amerykańskim słowo jest aż tak ważne? Potwornie ważne. W polskim – symbol, metafora. W Stanach: realizm, różne jego odmiany i transformacje postaci są podstawowym kierunkiem, co też jest w pewnym sensie siłą tego teatru i tej kultury. W Ameryce nabrałem szacunku do realizmu jako kierunku w myśleniu i sztuce. Jako Polak byłem zbyt skłonny do uniesień, romantyzmu, i wielkich tajemniczych gestów. To mnie uskrzydlało. Za oceanem zrozumiałem, że słabością Polski, jako państwa i społeczeństwa, jest nieumiejętność widzenia rzeczy takimi, jakie są, tylko tworzenie wygodnej iluzji, fikcji. Ta nieumiejętność sprawia, że również polski film nie jest tak silny jak by mógł. Dlatego postanowił Pan mieć swój wkład w rozwój polskiej kinematografii i stworzyć warsztaty twórcze dla młodych ludzi, na wzór amerykańskiego Sundance Instytut Roberta Redforda? Instytut Rozbitek ma służyć rozwojowi ducha i praktycznych umiejętności. Nie ograniczy się tylko do młodych talentów. Ma działać między pokoleniami: młodzi dają entuzjazm, pasję i świeżość, a my – doświadczeni, mentorzy mamy pomóc im przejść przez zasadzki, jakie zastawił na nich dzisiejszy rynek artystyczny. Jest pan człowiekiem renesansowym. Życie jest fascynujące, świat jest bogaty w idee, więc dlaczego robić tylko jedną rzecz? Rozbitek tworzony jest w tym celu, aby kształcić ludzi świadomych siebie i świata. Oprócz muzyki, filmu, teatru interesuje mnie wiele innych rzeczy: polityka, ochrona środowiska, zdrowa żywność bez GMO, idea silnego państwa. Spotykam ludzi, głównie młodych, którzy są niechętni takim państwowotwórczym wysiłkom, celebrowaniu czegoś, co wzmacnia państwo. Mają do tego nieufny stosunek. Ta nieufność, to scheda z poprzedniej epoki. Na pewno. Sceptycyzm jest potrzebny, ale w zdrowych dawkach. Dużo ważniejsze, by nie zabrakło idealizmu. Napisał pan już dzieło życia? Zawsze uważałem i uważam nadal, że jeszcze nie. Nagrodzony Oscarem „Marzyciel” nim nie był? Może to „Marzyciel”, a może inny utwór. Wolę wierzyć, że najlepsze jeszcze przed mną. Inne myślenie podcina skrzydła. Jan A.P. Kaczmarek – polski kompozytor na stałe mieszkający w Los Angeles. Światową sławę przyniósł mu Oscar za muzykę do filmu „Marzyciel” z charakterystycznym chórem chłopięcym w tle. Wcześniej został dostrzeżony za sprawą znakomitej ścieżki dźwiękowej do „Niewiernej” Adriana Lyne'a. Skomponował muzykę do takich filmów jak „Spotkanie”, „Całkowite zaćmienie”, „Quo vadis”, „Kto nigdy nie żył...”, „Wojna i pokój”, „Bracia Karamazow” czy „Dzieci Ireny Sendlerowej”. Niepokorna dusza. W liceum założył zespół rockowy, potem jazzowy, pisał także dla szkolnego teatrzyku. Pierwotnie myślał o karierze dyplomaty, wybierając studia prawnicze, potem postawił na awangardowy Teatr Laboratorium Jerzego Grotowskiego, by wreszcie odnieść międzynarodowe sukcesy z kameralną Orkiestrą Ósmego Dnia. Był znanym szkolnym krasomówcą, o którym mówiono „Jan złotousty”. Po 1989 r. zamieszkał na stałe w USA. Jest założycielem Instytutu Rozbitek w Poznaniu, zajmującego się organizowaniem życia kulturalnego, oraz członkiem Polskiej Akademii Filmowej, Europejskiej Akademii Filmowej i Amerykańskiej Akademii Filmowej przyznającej Oscary, najbardziej prestiżową nagrodę na świecie w branży filmowej. Wywiad był publikowany na łamach tygodnika „Przegląd”. źródło: Materiały prasowe
Za kilka dni święto, które chyba już na stałe wpisało się do naszego kalendarza. Tradycja tradycją, więc 8 marca panowie od rana ustawiają się w kolejkach w kwiaciarniach. Wszak tulipan w Dzień Kobiet być musi, i basta! A panie, choć miły gest owszem, docenią, coraz częściej mówią, że już nie chcą lekko więdnącego kwiatka. Pragną czegoś więcej - choćby zrozumienia, uznania i docenienia. Co ważne, na co dzień, a nie tylko od święta.
Za kilka dni święto, które chyba już na stałe wpisało się do naszego kalendarza. Tradycja tradycją, więc 8 marca panowie od rana ustawiają się w kolejkach w kwiaciarniach. Wszak tulipan w Dzień Kobiet być musi, i basta! A panie, choć miły gest owszem, docenią, coraz częściej mówią, że już nie chcą lekko więdnącego kwiatka. Pragną czegoś więcej - choćby zrozumienia, uznania i docenienia. Co ważne, na co dzień, a nie tylko od święta. Marzec, jak żaden inny miesiąc, sprzyja rozmowom i dyskusjom o nas, kobietach. Także w tym roku, na stulecie 8 marca, nie będzie brakowało okazji, by zastanowić się nad naszą kobiecością, seksualnością i miejscem we współczesnym świecie. Walczyłyśmy o równouprawnienie, ale… czy o to, co wywalczyłyśmy, tak naprawdę nam chodziło? Marzec 2010 upłynie pod znakiem kobiet. Za kilka dni rusza XX Jubileuszowy Festiwal dla Kobiet, PROGRESSteron (więcej: tutaj), a kilka dni później w Warszawie rozpocznie się Tydzień Kobiet Sukcesu (szczegóły: http://www.tydzienkobietsukcesu.pl/). To dopiero początek. Możemy się spodziewać, że tematów do dyskusji, debat i rozmów o kobietach w najbliższych tygodniach nie zabraknie. Także tych mocno kontrowersyjnych. Pewne jest, że znów będzie mowa o aborcji czy in vitro, ale może w końcu, zamiast monologów zwolenników i przeciwników, doczekamy się dialogu? A że w tym roku mija dokładnie 100 lat od ustanowienia Dnia Kobiet, Porozumienie Kobiet 8 Marca przygotowało krótki filmik. „100 kobiet na 100-lecie, to pomysł spojrzenia na historię ostatnich stu lat poprzez życiorysy kobiet, które w tym czasie zrobiły coś dla siebie i innych. Wpłynęły na to jak zaczęłyśmy postrzegać siebie, często utorowały nam drogę, pokazały że można! Są to kobiety, które nie bały się realizować swoich a często i naszych marzeń, nie zważały na przeciwności losu, rzucane im pod nogi albo wręcz w nie „kłody”. Kobiety, które realizowały i realizują siebie!” przeczytałam na stronie organizacji (rewolucjekobiet.blox.pl). Tam też można znaleźć informacje na temat trwającego właśnie w stolicy Festiwalu „Rewolucje Kobiet”. Bo dzieje się, wciąż coś się dzieje… Tylko co tak naprawdę oznacza „być kobietą”? Może jak w znanej piosence: „Mieć z pół kilo biżuterii, kapelusze takie duże i od stałych wielbicieli wciąż dostawać listy, róże. Na bankietach, wernisażach pokazywać się codziennie...”? Pomarzyć dobrze, proza życia sprowadza nas jednak wciąż na ziemię. Chwilę później Alicja Majewska śpiewa fragment, który wydaje się być bliższy codzienności wielu z nas: „Być kobietą - ta tęsknota się niekiedy budzi we mnie. (…) Ach, kobietą być nareszcie, a najczęściej o tym marzę, kiedy piorę ci koszule, albo... naleśniki smażę...”. No tak, kobietą być to wcale nie taka prosta sprawa. Nawet w XXI wieku! (a.)
„Wycieczkowicze”, czyli urlop w czeskim wydaniu
Zima w tym roku zaskoczyła drogowców, ucieszyła narciarzy i mocno dała się we znaki tym, co przez wiele tygodni codziennie odgarniali śnieg z chodników czy ulic. Na szczęście w końcu czuć wiosnę w powietrzu! Aż chciałoby się „wsiąść do pociągu, byle jakiego” i ruszyć przed siebie.
Zima w tym roku zaskoczyła drogowców, ucieszyła narciarzy i mocno dała się we znaki tym, co przez wiele tygodni codziennie odgarniali śnieg z chodników czy ulic. Na szczęście w końcu czuć wiosnę w powietrzu! Aż chciałoby się „wsiąść do pociągu, byle jakiego” i ruszyć przed siebie. Problem w tym, że na kolei panuje chaos, więc dostać się gdzieś bezproblemowo naprawdę ciężko. A że drogi po zimie wciąż niezałatane, linie lotnicze strajkują… cóż, pozostaje nam co najwyżej wybrać się na wycieczkę, nie ruszając się z własnego mieszkania. Tylko dokąd? Można odwiedzić gorącą Barcelonę z Vicky i Cristiną (film Woody’ego Allena niedawno polecaliśmy: tutaj). Można zwiedzić antyczne ruiny z Nią Vardalos i grupą mocno stereotypowych osobników („Moja wielka grecka wycieczka”). Można wreszcie, do czego dziś zachęcam, spędzić urlop nad morzem z grupą czeskich turystów. Autobus już czeka, pani przewodnik próbuje ogarnąć wszystkich, ludzie z bagażami usadawiają się na swoich miejscach, i… ruszamy! Po przygodę, miłość, relaks, słońce, dobrą zabawę, a może chwilę zapomnienia? „Wycieczkowicze” to ekranizacja książki jednego z najpopularniejszych współczesnych czeskich pisarzy, Michala Viewegha („Wychowanie panien w Czechach”, „Mężczyzna idealny”, „Do Czech razy sztuka”). W autobusie zmierzającym nad Adriatyk spotyka się, jak to zwykle bywa, zbieranina ludzi w różnym wieku, o różnej orientacji seksualnej i różnym statusie społecznym. W życiu codziennym większość z nich minęłaby się bez słowa, nie zwracając na siebie uwagi. Wyjazdowy urlop rządzi się jednak własnymi prawami. Przestajemy udawać, stajemy się bardziej tolerancyjni, przede wszystkim zaś, możemy pozwolić sobie na nieco szaleństwa. A że czasem potrzebujemy pewnej odskoczni od szarego życia, to chyba oczywiste! Wypoczynek należy się każdemu. Jest więc pewna samotna dziewczyna, której marzy się wielka miłość, choć powoli zdaje sobie sprawę, że żyje złudzeniami. Są jej rodzice, którzy po przeszło dwudziestu latach małżeństwa częściej się kłócą jak ze sobą rozmawiają. Jest para gejów oraz ich kumpel, mocno rozrywkowy piosenkarz. Jest małżeństwo z dwójką dzieci – pozornie zgrane, jednak nadające na różnych falach. Jest starsza pani z koleżanką, która chce odszukać miejsce znane jej w przeszłości. Są także dwie młode dziewczyny, co to krzywią się już na starcie widząc, że wybierają się na „kongres geriatryczny” z grupą wiekowych osobników. Całości przewodzi zaś atrakcyjna, mocno naiwna blondynka, Pamela, oraz dwóch kierowców, którzy robią co mogą, by nie stracić swojego autorytetu. Istna menażeria ludzka! Morze, piasek, żar lejący się z nieba… i już można zacząć się integrować. Rodzą się krótkotrwałe przyjaźnie oraz chwilowe zauroczenia, ale też powstają drobne konflikty między urlopowiczami. Ludzie zaś, jak to bywa podczas takich wyjazdów, zaczynają odkrywać cząstkę siebie. Rozmowy późną wieczorową porą skłaniają do zwierzeń. Można zdradzić wstydliwe sekrety, pozwolić sobie na chwilę słabości. A chwilę później, za tydzień, może dwa, zapakować wspomnienia do walizki i wrócić, jak gdyby nigdy nic, do swojej codzienności. Taki już bowiem urok letniego rozleniwienia. Czesi, choć z olbrzymim dystansem podchodzą do siebie, są realistami. Bohaterowie filmu może i chcieliby odwrócić swoje życie o 180 stopni, jednak zdają sobie sprawę, kiedy czas powrócić na ziemię. Kończy się turnus, na ich miejsce przyjeżdżają kolejni, spragnieni wrażeń, urlopowicze. Żyć iluzją długo się nie da. Znów wzywa szara proza życia… „Wycieczkowicze” Reżyseria: Jiří Vejdělek Scenariusz: Michal Viewegh, Jiří Vejdělek Obsada: Anna Polívková, Eva Holubová, Bohumil Klepl, Ondrej Koval, Květa Fialová, Jaromír Nosek, Adrian Jastraban, Jitka Kocurová, Jana Štěpánková, Kristýna Leichtová, Martin Pechlát, Martin Sitta, Eva Leinweberová, Miroslav Krobot, Pavel Liška Dystrybutor: Vivarto Film dostępny jest również za darmo na: www.iplex.pl zdj. fotosy z filmu (a.)
Pamiętaj! Nie rozwodzisz się z dzieckiem
Po rozwodzie zostajecie sami, Ty i dziecko… Po bardzo burzliwym okresie, niejednokrotnie walce w sądzie z byłym partnerem, nadchodzi spokój. Po pewnym czasie zaczynają się pytania o tatę, niejednokrotnie smutek, zamknięcie się dziecka w swoim świecie, agresywne zachowanie i twoja bezsilność… Pytanie: co zrobiłam nie tak?
Po rozwodzie zostajecie sami, Ty i dziecko… Po bardzo burzliwym okresie, niejednokrotnie walce w sądzie z byłym partnerem, nadchodzi spokój. Po pewnym czasie zaczynają się pytania o tatę, niejednokrotnie smutek, zamknięcie się dziecka w swoim świecie, agresywne zachowanie i twoja bezsilność… Pytanie: co zrobiłam nie tak? Najpierw długie miesiące i lata przepełnione uczuciem. Pojawia się dziecko, dopełnienie marzeń o idealnej rodzinie. Niestety bywa jednak tak, że w waszej relacji powoli zaczynają pojawiać się pierwsze nieporozumienia. Z biegiem czasu kłótnie wypełniają każdą spędzoną razem chwile. Nie rozmawiacie, atakujecie się, stajecie się obcymi ludźmi. W pewnym momencie, któreś z was nie wytrzymuje i składa pozew o rozwód. To początek wielomiesięcznej gehenny. Staracie się podzielić swoje życie. Na sali rozwodowej słyszycie od siebie wiele gorzkich słów i zarzutów. Zastanawiacie się, w jaki sposób przeżyliście tyle lat razem. Gdzieś obok, całej tej sytuacji przygląda się dziecko. Patrzy zdezorientowane na całe zamieszanie. Nie działacie racjonalnie, próbując przeciągnąć malucha na swoją stronę, przekonując go, że to ta druga strona jest winna całego zamieszenia. Potem sąd orzeka, że dziecko zostaje przy jednym z rodziców, a drugi z nich staje się tylko okazjonalnym gościem w życiu dziecka. Taki scenariusz, tak częsty w naszych realiach, najgorzej wpływa na dziecko. Uważajmy na to, by nie wciągać dziecka w wir emocjonalnych burz. Rozwód to moment, w którym potrzebuje ono wsparcia. „Zamiast próbować przekonać malucha do swoich racji, małżonkowie powinni wspólnie stanąć przed nim i nie zarzucając sobie winy, wytłumaczyć, że nie układa się między nimi i postanowili się rozstać. Najważniejsze w trakcie rozmowy jest uspokojenie dziecka, zapewnienie, że go mocno kochają i jest dla nich najważniejsze” – mówi Joanna Zwierzchowska, psycholog. To także moment na opowiedzenie, jak będzie wyglądała przyszłość. W ostatnich miesiącach nowelizacja Kodeksu Rodzinno- Opiekuńczego umożliwia rodzicom przedłożenie w trakcie pierwszej rozprawy rozwodowej tzw. planu opieki wychowawczej. „W tego typu dokumencie ujęty jest sposób spędzania wakacji przez dziecko, zasady i harmonogramy spotkań, czy zakres pomocy dziecku w nauce. Dzięki podziałowi od początku wiadomo za co odpowiada ojciec, a za co matka. Na podstawie planu opieki rodzicielskiej możliwa jest również zmiana miejsca stałego pobytu dziecka. Rodzice mogą więc umówić się, że dziecko do czasu rozpoczęcia edukacji w szkole średniej będzie mieszkało z matką, po to by następnie przejść pod opiekę taty” – mówi Robert Kucharski, Prezes Fundacji Akcja, prowadzącej kampanię „Nawet po rozwodzie jesteście mi potrzebni oboje”. To doskonałe rozwiązanie, gdyż to Wy, a nie sąd najlepiej znacie dziecko i to Wy powinniście decydować o jego przyszłości. Jeżeli emocje są zbyt duże i nie potraficie dojść do porozumienia w kwestii przyszłości dziecka skorzystajcie z pomocy profesjonalnego mediatora. Będzie on moderował wasze rozmowy, podpowiadał rozwiązania drażliwych kwestii i pomoże w sporządzeniu ostatecznej wersji planu opieki nad dzieckiem. Najważniejsze, żeby dogadać się dla dobra dziecka, gdyż do prawidłowego rozwoju potrzebuje ono w takim samym stopniu kontaktu z matką, jak i ojcem. Wspólnie zadbajcie też o to, żeby po rozwodzie dziecko miało taki sam kontakt zarówno z jedną, jak i z drugą stroną. Jeżeli lubiło wychodzić co niedziele z tatą na mecz, róbmy wszystko, by tak zostało. Jeżeli lubi w każdy poniedziałek iść z mamą na basen, to rozwód nie powinien mieć wpływu na ten cotygodniowy rytuał. Nie należy unosić się dumą i pokazywać, kto jest górą po rozstaniu. Dziecko nie potrzebuje waszej pychy, lecz najzwyklejszego w świecie zainteresowania i stałego kontaktu, ze strony ludzi, których kocha, i którzy są dla niego wzorem. Jest to kluczowe dla jego dojrzewania. „U chłopców z rodzin rozbitych częściej obserwuje się agresję czy problem z ukształtowaniem cech typowo męskich – jeżeli nie mają kontaktu z ojcem. U dziewczynek zaś może pojawić się np. problem w budowaniu relacji partnerskich w przyszłości. Niezależnie od płci czasem odnotowuje się spadek wyników szkolnych, problemy ze zdrowiem, obniżoną samoocenę i podatność na depresję” – dodaje psycholog, Joanna Zwierzchowska. źródło: mat. prasowe kampanii zdj. plakat akcji/Platige Image (a.)
„Alicja w Krainie Czarów” - klasyka okiem wizjonera
Kiedy Alicja była małą dziewczynką, pobiegła za Białym Królikiem, wpadła do jego nory i niespodziewanie znalazła się w fantastycznym, dziwacznym świecie, gdzie żyły niezwykłe stwory, mówiące zwierzęta i śpiewające kwiaty, a mieszkańcy obchodzili nie-urodziny.
Kiedy Alicja była małą dziewczynką, pobiegła za Białym Królikiem, wpadła do jego nory i niespodziewanie znalazła się w fantastycznym, dziwacznym świecie, gdzie żyły niezwykłe stwory, mówiące zwierzęta i śpiewające kwiaty, a mieszkańcy obchodzili nie-urodziny. Teraz Alicja ma już dziewiętnaście lat i grozi jej ślub ze śmiertelnie nudnym narzeczonym. Niespodziewanie powraca do tej niezwykłej krainy, by ponownie spotkać dawnych znajomych. Jest im potrzebna, bo pełne terroru rządy sprawuje tu bezwzględna Czerwona Królowa... Każdy zna Alicję Powieść autorstwa Lewisa Carrolla „Alicja w krainie czarów” („Alice’s Adventures in Wonderland”) została po raz pierwszy opublikowana w 1865 roku. Carroll to literacki pseudonim Charlesa Lutwidge’a Dodgsona (1832–1898). Był to brytyjski poeta, protestancki duchowny, matematyk, pisarz i fotograf. Przez lata wykładał matematykę w Church College w Oksfordzie. Napisał ponad 250 prac naukowych z dziedziny matematyki, logiki i kryptografii. Jednak do historii – nie tylko historii literatury – przeszedł głównie dzięki „Alicji…” oraz jej kontynuacji „Co Alicja zobaczyła po drugiej stronie lustra” („Through the Looking–Glass”, 1871). Zasłużoną sławę zdobył też jego poemat „Polowanie na żmirłacza” („The Hunting of the Snark”, 1874) uznawany wręcz za arcydzieło poezji absurdalnej. Pierwowzorem postaci Alicji była Alice Liddell (1852– 1934), córka dziekana oksfordzkiego kolegium Christ Church. Carroll urządzał wielkie bale dla małych dziewczynek, na które zapraszał nawet po 100 dzieci. Gdy dojrzewały, tracił nimi zainteresowanie. Chętnie też fotografował dzieci. Niektórzy badacze sugerują, że pisarz wolał towarzystwo dzieci ze względu na swą wadę wymowy oraz dotkliwe migreny. Współczesny wizjoner i wielki klasyk Burton to reżyser o niezwykłej wizualnej wyobraźni oraz erudyta zafascynowany literaturą i malarstwem okresu romantyzmu, horrorem, tradycjami ekspresjonizmu. Jest także doskonałym znawcą amerykańskiej kultury masowej, zwłaszcza filmów grozy i komiksów. Nic dziwnego, że zapragnął się zmierzyć z utworami Carrolla. „Wniknęły one głęboko w naszą kulturę. Nawet ci, co nie czytali tych książek mają ich ustaloną wizję” – tłumaczył reżyser. Johnny Depp, odtwórca roli Kapelusznika, przyznawał: „Jestem wielkim wielbicielem tej powieści. Uważam, że się nie zestarzała. Zachowała zdumiewającą świeżość”. Scenarzystka Linda Woolverton dodawała zaś: „Postaci są zabawne i mają w sobie dzikość. Możemy się w nich odnajdywać i przeglądać – w gniewie Czerwonej Królowej, zdumieniu Alicji, tragedii Kapelusznika. Była więc szansa na wielkie kino”. Producentka Jennifer Todd zgadzała się z nią: „W obrazach i sytuacjach stworzonych przez Carrolla jest coś niezwykłego, wielka siła wyzwolonej wyobraźni, co przemawiało do pokoleń czytelników”. Anne Hathaway, odtwórczyni roli Białej Królowej w wersji Burtona, zwracała uwagę na wieloznaczność postaci stworzonych przez pisarza. „Myślę, że jest tyle interpretacji, ilu czytelników” – mówiła. Reżyser podkreślał zaś znany, ale nieodmiennie intrygujący aspekt twórczości pisarza. „Jego książki apelują do podświadomości. To ich wielka siła. Dotykał spraw, których świadomie wolelibyśmy nie poruszać. Moim zdaniem właśnie dlatego powstało już tyle wersji i wariacji na ten temat. W dotychczasowych filmach to zwykle opowieść o biernej dziewczynce, która spotyka szereg dziwacznych postaci. To nasunęło nam myśl, by nie trzymać się ściśle litery tej powieści, ale jej ducha”. Depp komentował: „To jest osobista wizja Burtona, ale zrealizowana z wielkim szacunkiem dla oryginału. Jestem przekonany, że Carrollowi bardzo by się spodobała”. Prowokacyjna obsada Alicja Burton zadecydował o zatrudnieniu wielce obiecującej, młodej australijskiej aktorki, Mii Wasikowskiej. „Jej gra miała w sobie wielką naturalność i wysoką jakość, precyzję. Zobaczyłem to w jej oczach. I byłem pewny, że jest w stanie oddać wszelkie niuanse tej postaci”. Producentka Suzanne Todd zgadzała się z nim: „To nie jest głupiutka czy frywolna Alicja. W jej grze wyraża się prawdziwa złożoność i wieloznaczność tej postaci”. Młoda aktorka przyznawała, że ten występ był może największym wyzwaniem w jej dotychczasowej karierze: „Każdy ma jakiś obraz Alicji i to powodowało, że odczuwałam wielką presję. Bo jest jasne, że nie sposób zadowolić wszystkich. A należało też pozostać sobą. I umieć bronić swoich aktorskich wyborów. Uważałam, że Alicja musi mieć wiele ze współczesnej nastolatki, a jednocześnie zachowywać cechy tej Alicji, którą pamiętamy z powieści Carrolla”. Depp komplementował młodą aktorkę: „Jest trochę jak istota z innego świata i o to właśnie chodziło. Ma wielki wdzięk, słodycz – moim zdaniem to idealna Alicja”. Kapelusznik Jeśli chodzi o Kapelusznika, nie było wątpliwości, że po prostu musi zagrać go Depp, który od lat niezwykle owocnie współpracuje z Burtonem i doskonale się z reżyserem rozumie. To już przecież ich siódmy wspólny film. „To fascynujące, jak talent Tima się rozwija i dojrzewa. Uważam, że praca z nim jest po prostu zaszczytem. Naszym wspólnym pomysłem, który wyłonił się z rozmów z Timem już na początku, było to, że wszystko co dotyczy Kapelusznika – jego ubrania, skóra, zachowanie, mimika – oddaje jego emocje, które dosłownie z niego promieniują, bo znajdują się niejako na powierzchni”. Richard Zanuck stwierdził: „Nie ulegało dla mnie wątpliwości, że tak naprawdę tylko Johnny potrafi to zagrać. Jego możliwości transformacji są zdumiewające. Nikt jak on nie potrafi być jednocześnie szalony, zabawny i wzruszający. To jeden z najwybitniejszych żyjących filmowych aktorów”. Pracując nad rolą Depp odkrył, że ludzie produkujący kapelusze często cierpieli na zaburzenia psychiczne. A to dlatego, że w kleju, którego używali, była wysoka zawartość toksycznej rtęci. Kapelusznika wyposażono w pomarańczowe włosy, twarz jak u klowna i wielkie zielone oczy. Kapelusznik posługuje się kilkoma odmiennymi akcentami, zachowuje się jakby miał rozszczepienie osobowości. „To wynika z jego wielkiej wrażliwości” – tłumaczył aktor. „Tak reaguje na niebezpieczeństwo, zmienia osobowości”. Czerwona Królowa Czerwoną Królową rządzącą bezlitośnie krainą Podziemia zagrała partnerka życiowa reżysera, Angielka Helena Bonham Carter („Miłość i śmierć w Wenecji”, „Podziemny krąg”), również, jak i Depp, regularnie występująca w filmach Burtona. „W rządach Czerwonej Królowej nie ma prawa ani sprawiedliwości. Jest tylko terror. Ścinanie głów – oto jej stała recepta na wszelkie problemy” – mówiła aktorka. Joe Roth komentował: „Helena jest nieustraszoną aktorką. Nie miała oporów, by zgrać prawdziwie demoniczną postać, właściwie kogoś na kształt ogra. A jednocześnie czyni to z wdziękiem laleczki”. Głowę bohaterki powiększono komputerowo dwukrotnie. Ale i tak codziennie aktorka musiała spędzać trzy godziny na fotelu charakteryzatora. „Nic nie szkodzi” – śmiała się. „Taka była cena za to, by stać się królową, a ja bardzo lubiłam nią być. Gorsze było, że właściwie każdego dnia zdjęć, gdzieś koło dziesiątej traciłam głos, bo przedtem musiałam bez ustanku krzyczeć: Zetnijcie mu głowę! Zetnijcie mu głowę! To mocno wyczerpujące ciągle wychodzić z siebie i wybuchać takim gniewem”. Biała Królowa Miranę, Białą Królową, zagrała Anne Hathaway („Diabeł ubiera się u Prady”). Biała Królowa jest urocza i łagodna, ma jednak też ukrytą mroczniejszą scenę swej osobowości. „Wyobraziłam sobie ją jako punkówę, wegetariankę i pacyfistkę” – mówiła aktorka. „A więc słuchałam mnóstwo Blondie, oglądałam filmy z Gretą Garbo oraz plastyczne prace minimalisty Dana Flavina. Moja bohaterka ma też w sobie ciut z Normy Desmond, bohaterki Bulwaru Zachodzącego Słońca”. Tak efekt wysiłków koleżanki z planu komentował Depp: „Sunęła z pewną powolnością, jakby płynęła. Wyglądała tak, jakby poruszała się na kółkach. A jej ręce żyły własnym życiem, zaczynały mówić, zanim ona sama otworzyła usta”. Walet Kier Waleta Kier, przybocznego Czerwonej Królowej, zagrał Crispin Glover, aktor, muzyk, pisarz, twórca galerii ekscentrycznych postaci, pamiętny między innymi z „Powrotu do przyszłości” czy „The Doors”. „Spotkałem go pierwszy raz w latach 80.” – wspominał reżyser. „Moim zdaniem to prawdziwy człowiek renesansu. Jest wielu ludzi grających w filmach i kręcących filmy, ale Crispin to ktoś naprawdę wyjątkowy. Bo to, co robi jako artysta i to, jak żyje stanowi jedność i jest wyrazem wielkiej, doprawdy rzadkiej, wewnętrznej wolności. A w dodatku ma bardzo przyjemną ekranową prezencję”. Depp, który pracował już z Gloverem kilkakrotnie (między innymi w „Truposzu” Jima Jarmuscha) przyznał, że zawsze go podziwiał: „W jego podejściu do gry jest coś rewolucyjnego. Wnosi na ekran mroczną charyzmę gwiazdy rockowej, wygląda trochę jak Harry Patch, aktor za lat 50., słynny z ról gangsterów”. „Alicja w Krainie Czarów” Tima Burtona w polskich kinach od 5 marca 2010 roku. oficjalna strona filmu: forumfilm.pl/alicja/ źródło: mat. prasowe Forum Film (a.)
Do kina czy na film? - premierowy tydzień (12 - 18 lutego)
Luty, z popularnym i u nas Dniem Zakochanych, to miesiąc pachnący miłością. Nic więc dziwnego, że dystrybutorzy właśnie w tym okresie wprowadzają do kin głównie filmy z nutką romantyzmu. Takie, które opowiadają o miłości, uczuciach, damsko-męskich relacjach…
Luty, z popularnym i u nas Dniem Zakochanych, to miesiąc pachnący miłością. Nic więc dziwnego, że dystrybutorzy właśnie w tym okresie wprowadzają do kin głównie filmy z nutką romantyzmu. Takie, które opowiadają o miłości, uczuciach, damsko-męskich relacjach… „To skomplikowane” (reż. Nancy Meyers) Związki międzyludzkie bywają mocno skomplikowane. Przekonuje się o tym Jane (Meryl Streep), która po rozwodzie z mężem, próbuje sobie ułożyć na nowo życie. Los bywa jednak przewrotny. Odpowiednia oprawa kolacji wystarcza, by matka trójki dzieci, kobieta z zasadami, wdała się romans z żonatym mężczyzną. Na dodatek, tym, z którym kiedyś wiązała ją przysięga małżeńska – tak więc to ona staje się „tą drugą”, a jej były, Jake (Alec Baldwin)… jej kochankiem! Kiedy na horyzoncie pojawia się pewien architekt, Adam (Steve Martin), sytuacja zaczyna się jeszcze bardziej komplikować. W tym układzie, przypominającym miłosny trójkąt, zaczyna się robić tłok. Któryś z mężczyzn musi wypaść z gry… „Wciąż ją kocham” (reż. Lasse Hallström) Adaptacja książki Nicholasa Sparksa. On jest żołnierzem, ona studentką. Choć wiele ich różni, zakochują się w sobie. Problem w tym, że wkrótce John (Channing Tatum) musi opuścić Savannah (Amanda Seyfried) i wrócić do armii. Czy to uczucie okaże się na tyle silne, by przetrwać próbę czasu? „Walentynki” (reż. Garry Marshall) „Wydarzenia opowiedziane w filmie ‘Walentynki’ ukazane są z perspektywy wielu postaci, znajdujących się w różnych momentach życia, i na różne sposoby zaangażowanych w bycie z drugą osobą — jedni są na etapie pierwszych randek, a inni w długich związkach; jedni dopiero ulegają zauroczeniu, a innych łączą uczucia niewygasające od lat; niektórzy są zdeklarowanymi singlami, a pozostali cierpią z powodu nieodwzajemnionej miłości”. (cyt. mat. dystrybutora) W rolach głównych m.in. Jessica Alba, Jessica Biel, Anne Hathaway, Kathy Bates, Jennifer Garner oraz Bradley Cooper. „Amelia Earhart” (reż. Mira Nair) Opowieść o życiu ulubienicy Ameryki, Amelii Earhart, która jako pierwsza kobieta-pilot przeleciała nad Atlantykiem. W tytułowej roli – Hilary Swank. „Kołysanka” (reż. Juliusz Machulski) Film komediowy z elementami grozy. W pewnej malowniczej miejscowości w zagadkowy sposób giną bez śladu mieszkańcy i goście. Rozpoczyna się śledztwo, które ma na celu wyjaśnić, dlaczego znikają niewinni ludzie… Oprac. na podstawie mat. prasowych. (a.)