NIP składa się z 10 cyfr, otrzymuje się go raz i nie zmienia przez całe życie. Jeśli nie wiesz jak sprawdzić swój NIP, skorzystaj z wyszukiwarki. Nie będzie to jednak możliwe, jeśli nie prowadzisz działalności gospodarczej.
Spis treści: Jak sprawdzić swój NIP Jak sprawdzić nr NIP dowolnej firmy Czym jest NIP Kto musi posiadać NIP Jak sprawdzić swój NIP? Ponieważ jest nadawany tylko raz, nie możesz wystąpić o przyznanie ci nowego numeru. Gdy go zgubisz, złóż wniosek do naczelnika urzędu skarbowego który nadał NIP, o duplikat tej decyzji. Przepisy nie precyzują, w jaki sposób należy to zrobić (osobiście czy pocztą), dlatego najlepiej skontaktuj się z urzędem i poproś o informację w tej sprawie. Wbrew informacjom dostępnym w internecie, nie wystarczy znać numeru PESEL, aby sprawdzić swój NIP. Żadna wyszukiwarka internetowa nie pozwoli ci w tak łatwy sposób sprawdzić numeru NIP, zwłaszcza, jeśli nie prowadzisz działalności gospodarczej. Jeśli natomiast chcesz sprawdzić, czy twój numer NIP jest poprawny, wpisz 10 cyfr w wyszukiwarkę na stronie podatki.gov.pl. Możesz też pójść do urzędu skarbowego, który go nadał (informują o tym trzy pierwsze cyfry NIP-u) i złożyć odpowiedni wniosek. Urząd w ciągu kilku dni powinien potwierdzić jego autentyczność. Jak sprawdzić NIP firmy? Jeśli chcesz sprawdzić numer NIP jakiejś firmy a znasz jej nazwę, nazwisko właściciela, adres lub numer REGON, skorzystaj z wyszukiwarki na stronie CEIDG - Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej: prod.ceidg.gov.pl. Gdy firma, której NIP-u szukasz, jest spółką prawa handlowego lub podlega rejestracji w Krajowym Rejestrze Sądowym przydatna będzie wyszukiwarka na stronie KRS: ekrs.ms.gov.pl. Natomiast jeżeli chcesz sprawdzić numer NIP swojego zagranicznego kontrahenta, skorzystaj z unijnego systemie VIES - ("VAT Information Exchange System") w wyszukiwarce na stronie Komisji Europejskiej: ec.europa.eu/taxation_customs/vies/. W większości przypadków dostęp do rejestrów państw wchodzących w skład Europejskiego Obszaru Gospodarczego (EOG) jest bezpłatny. Czym jest numer NIP? Numer NIP został wprowadzony ustawą z 1995 roku i służy do identyfikacji podatników. Do 2011 roku był nadawany każdemu prawnemu podmiotowi i trzeba było go wpisywać przy rozliczeniu PIT. Obecnie posługują się nim podatnicy, którzy prowadzą działalność gospodarczą. Pozostali używają numeru PESEL. Każdy numer NIP jest niepowtarzalny i przyporządkowany osobie fizycznej na całe życie, a w przypadku podmiotu prawnego (np. firmy) – na czas jej funkcjonowania. Pierwsze trzy cyfry NIP-u to kod urzędu podatkowego, który wystawił konkretny numer, sześć kolejnych to cyfry losowe. Ostatnia cyfra NIP-u to tak zwana cyfra kontrolna, obliczana za pomocą specjalnego algorytmu. Kto musi posiadać NIP? Do posiadania numeru NIP zobowiązani są obecnie: osoby fizyczne, które prowadzą działalność gospodarczą lub oprowadzają VAT, płatnicy składek na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne, osoby prawne i jednostki organizacyjne nie posiadające osobowości prawnej, które jednak na podstawie innych ustaw są podatnikami. NIP nadaje naczelnik urzędu skarbowego, na terenie którego działa dane przedsiębiorstwo. Czas na wpisanie do rejestru NIP to maksymalnie 14 dni od złożenia potrzebnych dokumentów. Wydanie numeru NIP jest bezpłatne. Pierwotna treść artykułu została opublikowana 29.03.2018. Zobacz też: Po co nam numer PESEL? Co oznaczają jego poszczególne cyfry? Czy da się go zmienić? Jak wyrobić paszport, co jest potrzebne?
Odrzucenie spadku – na czym polega i co oznacza
Odrzucenie spadku to jedna z opcji, gdy wiesz, że zmarły krewny pozostawił po sobie długi. Dowiedz się, jak to przeprowadzić i jakie skutki prawne wywołuje.
Z chwilą śmierci spadkodawcy, spadek, przechodzi na spadkobierców. Jest to tzw. nabycie spadku w chwili jego otwarcia. Jeśli zostałaś spadkobiercą, powinnaś zdecydować, co zrobisz ze spadkiem. Masz na to 6 miesięcy od momentu, gdy dowiedziałaś się o tym, że dziedziczysz. Co możesz zrobić ze spadkiem Jako spadkobierca masz trzy opcje. Możesz: przyjąć spadek wprost, przyjąć go z dobrodziejstwem inwentarza, odrzucić spadek (błędnie używa się zastępczo określenia "zrzec się" spadku). Przyjęcie spadku wprost Przyjęcie spadku wprost oznacza, że przyjmujesz cały majątek spadkodawcy, wraz z jego długami, bez ograniczeń odpowiedzialności. A zatem odpowiadasz za te długi zarówno majątkiem odziedziczonym, jak i swoim własnym. Do 2015 r. było to rozwiązanie podstawowe – jeśli nie złożyłaś oświadczenia w terminie, co chcesz zrobić ze spadkiem, oznaczało to, że przyjęłaś spadek wprost. Przyjęcie spadku z dobrodziejstwem inwentarza Aby się zabezpieczyć, na wypadek nieprzewidzianych długów można przyjąć spadek z dobrodziejstwem inwentarza. To oznacza, że odpowiadasz za długi do wysokości majątku, jakie otrzymałaś w spadku. Od 18 października 2015 roku właśnie to rozwiązanie ma pierwszeństwo, czyli brak oświadczenia oznacza, że przyjęłaś spadek z dobrodziejstwem inwentarza. Uwaga! Jeśli jeden ze spadkobierców przyjął spadek z dobrodziejstwem inwentarza, przyjmuje się, że spadkobiercy, którzy nie złożyli żadnego oświadczenia, przyjęli tak samo. Warto wiedzieć. Dziedziczenie z dobrodziejstwem inwentarza oznacza konieczność sporządzenia wykazu przez samego spadkobiercę lub spisu inwentarza przez komornika. W wykazie inwentarza z należytą starannością ujawnione muszą być: przedmioty należące do spadku, przedmioty zapisów windykacyjnych również z podaniem ich wartości oraz długi spadkowe i ich wysokość. W obu przypadkach wartość podawana jest według stanu z chwili otwarcia spadku. Wykaz powinien zostać złożony w sądzie albo przed notariuszem. Odrzucenie spadku Jeśli w ogóle nie chcesz dziedziczyć, składasz oświadczenie o odrzuceniu spadku. To oznacza, że rezygnujesz z udziału w spadku, a ten przechodzi na kolejne osoby. W takiej sytuacji jesteś traktowana, jakbyś nie dożyła otwarcia spadku. Twój udział spadkowy przypada twoim dzieciom (jeżeli je miałaś w chwili otwarcia spadku) lub dalszym spadkobiercom ustawowym. Ważne. Spadkobierca powołany do spadku zarówno z mocy testamentu, jak i z mocy ustawy może spadek odrzucić jako spadkobierca testamentowy, a przyjąć spadek jako spadkobierca ustawowy. Gdy wszyscy spadkobiercy testamentowi i ustawowi odrzucą spadek, przypada on gminie ostatniego miejsca zamieszkania spadkodawcy lub Skarbowi Państwa (jeżeli nie da się ustalić ostatniego miejsca zamieszkania spadkodawcy lub znajdowało się ono za granicą). Gdy spadkobiercą jest małoletni W takiej sytuacji ty, jako przedstawiciel ustawowy dziecka, możesz złożyć w jego imieniu oświadczenie o odrzuceniu takiego spadku. Ponieważ jednak taka decyzja przekracza tak zwany zwykły zarząd majątkiem dziecka, do jakiego jesteś powołana, konieczna będzie zgoda sądu rodzinnego. Wniosek należy złożyć do sądu rejonowego (wydział rodzinny i nieletnich), właściwego ze względu na miejsce zamieszkania dziecka. Rodzice muszą uzasadnić swój wniosek. Sąd oceni, czy odrzucenie spadku jest celowe, to znaczy, czy nie ucierpi na tym majątek dziecka. We wniosku należy zatem udowodnić, że przyjęcie spadku nie będzie dla dziecka korzystne. Nie musisz martwić się o termin na złożenie stosownego oświadczenia. Zgodnie z orzecznictwem Sądu Najwyższego złożenie wniosku o zezwolenie na odrzucenie spadku w imieniu małoletniego powoduje, na czas trwania tego postępowania, zawieszenie biegu tego terminu. Uwaga! Długi mogą dziedziczyć nawet nienarodzone jeszcze dzieci. Jeśli dziecko było poczęte za życia spadkodawcy, należy zrzec się spadku po nim tak samo, jak w przypadku urodzonych już dzieci. Nienarodzone dziecko nie dziedziczy tylko wtedy, jeśli urodzi się martwe lub zostało poczęte po śmierci spadkodawcy. Kiedy złożyć oświadczenie dotyczące spadku? Masz na to 6 miesięcy, licząc od daty dowiedzenia się o tytule powołania. Nie musi być ona tożsama z datą śmierci spadkodawcy. Dla spadkobiercy ustawowego początek terminu będzie zwykle dniem, gdy dowiedział się o śmierci krewnego. Dla spadkobiercy testamentowego będzie to dzień, gdy otrzymał informację o istnieniu i treści testamentu (wcześniej musiał jednak dowiedzieć się o śmierci spadkodawcy). Jeżeli jest kilku spadkobierców, dla każdego z nich bieg terminu na złożenie oświadczenia może rozpoczynać się w innym momencie. Uwaga! Oświadczenia o przyjęciu lub odrzuceniu spadku nie można odwołać. Jeśli jednak zostało złożone pod wpływem groźby lub błędu, albo spadkobierca z tych samych powodów w ogóle go nie złożył, może uchylić się od skutków niedotrzymania terminu. Gdzie złożyć oświadczenie? Możesz je złożyć przed sądem lub u notariusza. Składając wniosek o odebranie oświadczenia o przyjęciu lub odrzuceniu spadku, trzeba uiścić opłatę stałą w wysokości 50 zł. Sąd może odebrać również oświadczenie o przyjęciu lub odrzuceniu spadku podczas postępowania o stwierdzenie nabycia spadku. Musisz jednak liczyć się z pewnym okresem oczekiwania. Szybsza jest druga opcja – złożenie oświadczenia o odrzuceniu spadku (lub przyjęciu spadku wprost) przed notariuszem, który z tej czynności sporządzi stosowny akt notarialny. Koszt tej czynności na 50,00 zł. Do taksy notarialnej należy doliczyć 23% podatku VAT (łączny koszt powinien wynieść zatem 61,50 zł) oraz ewentualne koszty wypisów aktu notarialnego ( 6 zł za każdą rozpoczętą stronę). Zrzeczenie się dziedziczenia Wiele osób zamiennie stosuje pojęcia odrzucenia i zrzeczenia się spadku. Tymczasem są to dwie różne czynności prawne, choć wywołujące podobny skutek. Główna różnica polega na tym, że zrzeczenie się oznacza rezygnację ze spadku jeszcze za życia spadkodawcy. Taka umowa musi być sporządzona w formie aktu notarialnego i jest to forma zastrzeżona pod rygorem nieważności (żadna inna forma nie jest dopuszczalna). Maksymalna taksa notarialna w przypadku takiej umowy wynosi 200 zł. Przedmiotem umowy zrzeczenia się jest prawo do dziedziczenia z ustawy. Skutki prawne zrzeczenia się dziedziczenia nie rozciągają się na dziedziczenie testamentowe. To oznacza, że spadkobierca ustawowy, który zrzekł się przez umowę z przyszłym spadkodawcą dziedziczenia po nim, może dziedziczyć na podstawie testamentu sporządzonego przez spadkodawcę. Umowy zrzeczenia się nie można odwołać jednostronnie. Uwaga! Osoba, która zrzekła się dziedziczenia jest traktowana tak, jakby nie dożyła otwarcia spadku, co oznacza, że nie będzie dziedziczyła z ustawy, jak też nie otrzyma po nim zachowku, Ważne! Umowa o zrzeczeniu się dziedziczenia rozciąga się też na zstępnych, czyli dzieci, wnuki, prawnuki osoby, która zrzekła się dziedziczenia. Przeczytaj także: Kto może zarządzać majątkiem dziecka? Dokumenty wymagane do nabycia spadku
Odpowiedzialność cywilna – definicja i rodzaje. Kiedy to ciebie dotyczy?
Odpowiedzialność cywilną poniesiesz zarówno wtedy, gdy sama wyrządzisz komuś krzywdę, jak też, gdy zrobi to twoje dziecko lub czworonożny pupil. Dowiedz się, na czym dokładnie polega taka odpowiedzialność, jakie są jej rodzaje i konsekwencje a także, czy tych ostatnich można uniknąć.
Zalałaś sąsiadkę? Twoje dziecko stłukło komuś szybę? Chcąc nie chcąc musisz ponieść odpowiedzialność za to, co się stało. To się nazywa odpowiedzialność cywilna. Odpowiedzialność cywilna to odpowiedzialność za działanie lub jego brak. Ponosisz odpowiedzialność za wyrządzoną przez siebie szkodę, czyli, mówiąc potocznie, odpowiadasz za stratę, która poniosła inna osoba. Zawsze ma ona wymiar materialny. Co istotne, chodzi nie tylko o rzeczywiste umniejszenie w majątku, ale też utratę spodziewanych korzyści. Uwaga! Prawo cywilne zna pojęcie krzywdy, czyli szkody niemajątkowej. Chodzi o negatywne skutki, jakie szkoda spowodowała w psychice osoby, która jej doznała. Za krzywdę, czyli za cierpienia moralne, przysługuje rekompensata zwana zadośćuczynieniem. Rodzaje odpowiedzialności Polskie prawo cywilne przewiduje dwa rodzaje odpowiedzialności cywilnej: deliktową i kontraktową. Odpowiedzialność deliktowa Reguluje ją art 415 Kodeksu Cywilnego. Zgodnie z nim : “kto z winy swej wyrządził drugiemu szkodę, obowiązany jest do jej naprawienia". Szkodą może być czyn niedozwolony (delikt), zaniechanie lub działanie, które w konsekwencji powoduje uraz, zniszczenie lub inny problem dla osoby poszkodowanej. Odpowiedzialność deliktową może ponosić osoba, która spowodowała wypadek, jadąc z nadmierną prędkością, jak i właścicielka psa, który wbiegł wbiegł na jezdnię w następstwie czego kierujący rozbił samochód. Odpowiedzialność kontraktowa Reguluje ją art. 471 KC: “dłużnik obowiązany jest do naprawienia szkody wynikłej z niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania, chyba że niewykonanie lub nienależyte wykonanie jest następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi". Ma ona miejsce wtedy, gdy jedna osoba zobowiązuje się wykonać jakąś pracę, ale jej nie kończy lub wykonuje niewłaściwie. W takiej sytuacji można żądać poprawnego wykonania zadania. Warto wiedzieć. Istnieje również odpowiedzialność repartycyjno-gwarancyjna, która reguluje np. odpowiedzialność firmy ubezpieczeniowej wobec ubezpieczonego w związku z zawartą umową ubezpieczeniową. Dzięki temu ubezpieczyciel musi wypłacić odszkodowanie, jeśli osoba ubezpieczona poniesie szkodę. Rodzaje odpowiedzialności deliktowej Można wyróżnić odpowiedzialność na zasadzie: winy, ryzyka lub słuszności. Odpowiedzialności na zasadzie winy Jeśli chcesz uzyskać odszkodowanie lub doprowadzić do naprawienia wyrządzonej szkody musisz udowodnić drugiej osobie winę. To oznacza, że musisz wykazać, że druga osoba postąpiła umyślnie lub nieumyślnie w taki sposób, że naruszyła prawa innych osób lub zasady współżycia społecznego. Nie wszyscy ponoszą odpowiedzialność na zasadzie winy – do dotyczy ona m.in. dzieci do 13 roku życia, osób, które w czasie zaistnienia zdarzenia były niepoczytalne, np. z powodu choroby psychicznej. Odpowiedzialność na zasadzie winy jest wykluczona jeśli ktoś działał z obrony koniecznej lub w stanie wyższej konieczności (np. chcąc uratować czyjeś życie). Odpowiedzialność na zasadzie ryzyka Nie udowadnia się winy sprawcy, odpowiedzialność ponosi osoba, na której ciążyło ryzyko w związku ze sprawowanym stanowiskiem, podjętymi działaniami, czy posiadanymi dobrami materialnymi. Na przykład pracodawca jest odpowiedzialny za działania lub zaniechania swoich pracowników. Wyjątek: wina leży całkowicie po stronie osoby poszkodowanej lub osoby trzeciej lub szkoda nastąpiła na skutek siły wyższej, np. powodzi. Odpowiedzialność na zasadzie słuszności Dotyczy głównie szkód wyrządzonych przez posiadane zwierzę. Nie ma znaczenia że pies, kogoś ugryzł, bo się go bał. Ponieważ należy do Ciebie, chociaż w momencie zdarzenia nie był pod twoją kontrolą (np. ci uciekł), ty jako właścicielka zwierzaka, ponosisz za niego odpowiedzialność. Zabezpiecz się przed roszczeniem – wykup polisę Odszkodowanie za szkodę może być wysokie. Dlatego lepiej się przed tym zabezpieczyć, wykupując odpowiednie ubezpieczenie – polisę OC. Może być ono częścią polisy mieszkaniowej. W takim wypadku chroni cie ona przed wydatkami związanymi ze szkodą wyrządzoną w związku z posiadanym mieszkaniem. Jeśli np. zalejesz sąsiada w bloku, nie zapłacisz za to z własnej kieszeni – otrzyma odszkodowanie z twojej polisy. Ubezpieczenie to chroni również w sytuacjach, gdy wyrządzimy nieumyślną szkodę innej osobie lub uszkodzimy należącą do niej rzecz. Warto wiedzieć. Przedstawiciele niektórych zawodów muszą w związku z prowadzoną działalnością wykupić takie ubezpieczenie Dotyczy to m.in architektów, adwokatów, komorników sądowych, księgowych. Przedawnienie roszczeń Sprawę przedawnienia roszczeń o naprawienie szkody reguluje art. 4421 kc. Roszczenie o naprawienie szkody wyrządzonej czynem niedozwolonym ulega przedawnieniu z upływem trzech lat od dnia, w którym poszkodowany dowiedział się albo mógł się dowiedzieć o szkodzie i o osobie obowiązanej do jej naprawienia. Termin ten nie może być dłuższy niż dziesięć lat od dnia, w którym nastąpiło zdarzenie wywołujące szkodę. Jeżeli szkoda wynikła ze zbrodni lub występku, roszczenie o naprawienie szkody ulega przedawnieniu z upływem dwudziestu lat od dnia popełnienia przestępstwa bez względu na to, kiedy poszkodowany dowiedział się o szkodzie i o osobie obowiązanej do jej naprawienia. Przeczytaj również: Polisa OC samochodu – jak ją wybrać? Jak ubezpieczyć mieszkanie
Restrukturyzacja długu – sposób na problemy finansowe
Restrukturyzacja zadłużenia oznacza zmianę warunków spłaty posiadanego kredytu. W zależności od sytuacji bank może zaproponować różne rozwiązania. Sprawdź, jakie są sposoby restrukturyzacji zadłużenia i na czym polegają.
Często przyczyną problemów ze spłatą są nieszczęścia, jakie nas spotykają: utrata pracy, choroba, śmierć w rodzinie. Ale zdarza się również, że zadłużamy się ponad miarę: kredyt na wakacje, lodówka na raty, szybka pożyczka na komunię. Początkowo wydawało się, że damy sobie z tym radę, ale potem okazało się, że tak nie jest. Codzienne życie pochłania pieniądze i z regulowaniem zobowiązań coraz gorzej. Co robić w takiej sytuacji? Powiadom bank o kłopotach Zrób to jak najszybciej. Chowanie głowy w piasek to najgorsze rozwiązanie. Bank i tak dowie się o twoich kłopotach. A im później, tym będzie gorzej. Skoro już dziś widzisz, że nie dajesz sobie rady ze spłatami, wspólnie musicie znaleźć jakieś wyjście z tej sytuacji. Przed spotkaniem w banku przeczytaj umowę kredytową. Dowiesz się z niej, co cię czeka, gdy nie będziesz spłacać rat. Zgromadź wszystkie dokumenty świadczące o pogorszeniu twojej sytuacji finansowej. Oblicz wysokość raty, którą jesteś w stanie płacić (możesz spotkać się z takim pytaniem). Tak przygotowana, umów się na spotkanie w banku. Możliwości rozwiązania sprawy jest kilka. Rodzaje restrukturyzacji Jest kilka możliwość wyjścia z trudnej sytuacji. 1. Wakacje kredytowe czyli zawieszenie spłaty rat na jakiś czas To dobre rozwiązanie dla osób, które wiedzą, że ich problemy problemy są przejściowe i wkrótce się skończą. Przez określony czas nie płacisz długu, albo spłacasz same odsetki, i tym samym rata będzie niższa. Nie zapłacone raty zostaną doliczone do kredytu, co w efekcie oznacza wydłużenie okresu kredytowania. Uwaga! Wniosek o zawieszenie spłat musisz złożyć odpowiednio wcześniej. Najczęściej wymagany jest minimum 7-dniowy termin, warto jednak sprawdzić jak to wygląda w naszym banku. Długość wakacji kredytowych zależy od banku. Tutaj nie ma obowiązującej narzuconej reguły. Zazwyczaj banki zezwalają na karencję w spłacie od jednego do sześciu miesięcy. Jednak najczęściej banki dopuszczają możliwość niezapłacenia tylko jednej raty. 2. Obniżenie rat przez wydłużenie okresu spłaty kredytu Przy takiej opcji, rata będzie zauważalnie niższa. Licz się jednak z tym, że wówczas całkowity koszt kredytu wzrośnie, bo za dodatkowe lata będziesz musiała zapłacić odsetki. Gdy dostaniesz nowy harmonogram spłat, przestrzegaj terminów, bo inaczej bank może zażądać spłaty całego kredytu. 3. Przewalutowanie kredytu Możesz np. zamienić kredyt w euro na złotówkowy lub odwrotnie. Przewalutowanie kredytu może okazać się korzystne, gdy stawka referencyjna danej waluty oscyluje wokół małych wartości. Dzięki temu zmniejszy się oprocentowanie kredytu, a wraz z nim – jego rata. Taka zamiana może być jednak ryzykowna, bo nie jesteś w stanie przewidzieć, kiedy i jak zmieni się kurs walut. Co zrobisz, gdy okaże się, że pożyczka w euro była jednak korzystniejsza. A kolejne przewalutowanie oznacza ponowne płacenie prowizją. 4. Zamień stary kredyt na nowy na korzystniejszych warunkach To dotyczy osób, które brały kredyty, gdy marże i oprocentowanie były wyższe. Ten tzw. kredyt refinansowy jest zwykle przyznawany na spłatę kredytu hipotecznego. Uwaga! Za każdą zmianę umowy trzeba będzie bankowi zapłacić. Dlatego przed decyzją zapytaj o koszty. 5. Kredyt konsolidacyjny Istnieje możliwość, by bank połączył kilka zaciągniętych przez ciebie kredytów w jeden, oparty na lepszych warunkach i mniejszym oprocentowaniu (patrz niżej). 6. Sprzedaż zabezpieczenia Kolejnym (choć często trudnym do przyjęcia) sposobem restrukturyzacji zadłużenia może być sprzedaż przedmiotu stanowiącego zabezpieczenie kredytu. Wtedy środki uzyskane z tej sprzedaży (często jest to hipoteka) można przeznaczyć na spłatę zadłużenia. 7. Przeniesienie kredytu do innego banku To rozwiązanie sprawdzi się w wypadku kredytów, które udzielone zostały na niekorzystnych warunkach. Jeśli nie możesz poradzić sobie ze spłatą, możesz przenieść kredyt do innego banku, gdzie warunki i oprocentowanie będą korzystniejsze. Na czym polega konsolidacja Jeśli masz kilka pożyczek różnie oprocentowanych do spłacania (np. kredyt samochodowy, na kartach kredytowych, hipoteczny) możesz je zamienić na jedną w postaci kredytu konsolidacyjnego. Pozwala on odciążyć domowy budżet, bo jego rata miesięczna jest niższa niż suma wcześniejszych. Dzieje się tak, bo oprocentowanie kredytu konsolidacyjnego jest z reguły niższe od tych tradycyjnych. Drugim plusem tej pożyczki jest to, że można ją wziąć na wiele, wiele lat (np. 30 lat). Pieniędzy nie dostajesz do ręki, trafiają od razu na konta banków, w których masz zobowiązania. Wcześniej bank sprawdzi twoją historię kredytową w Biurze Informacji Kredytowej, będzie też chciał uzyskać od ciebie szereg informacji dotyczących np. wykształcenia, stanu rodzinnego, posiadanych własności. Pozwolą mu one ocenić twoją zdolność kredytową a to od niej zależy pozytywna decyzja kredytowa. Licz się z tym, że udzielając kredytu konsolidacyjnego, bank zażąda zabezpieczenia. Najlepszym jest oczywiście mieszkanie z hipoteką. Jeśli nie masz własnej nieruchomości, zastawem może by mieszkanie np. twoich rodziców. Banki zwykle żądają także ubezpieczenia zastawu i cesji tego ubezpieczenia na rzecz banku a także ubezpieczenia kredytu. Wysokość pożyczki zależy od wartości nieruchomości, która jest zastawem. Zwykle kwota kredytu nie przekracza 70 proc. tej. wartości Uwaga! Ponieważ oferty bankowe różnią się kwotą, wysokością oprocentowania, długością okresu spłat, warto przed ostateczną decyzją starannie je porównać. Można też skorzystać z pomocy doradcy finansowego. Przeczytaj również: Jak wybrać najlepsze konto? Jak się poskarżyć na bank?
Wierzytelność - kto może być wierzycielem, jakie są rodzaje wierzytelności
Wierzytelność – to prawo do żądania przez wierzyciela, by dłużnik spełnił określone świadczenie. Dowiedz się jakie są rodzaje wierzytelności a także, czy można ją przekazać innej osobie.
Wierzytelność to prawo osoby udostępniającej określone dobro (np. pieniądze) do żądania spełnienia świadczenia ze strony drugiej osoby, która to dobro otrzymuje (w tym przypadku zwrotu gotówki). Osobę, która ma wierzytelność określamy mianem wierzyciela, tę, na której ciąży obowiązek spełnienia świadczenia – dłużnikiem. Wierzycielem może być np.: bank, który udziela pożyczki lub kredytu; operator komórkowy lub telewizji kablowej, z którym mamy podpisaną umowę; firma, która wykonuje na twoje zlecenie jakąś usługę; osoba prywatna, od której pożyczyłaś pieniądze. Kwestie związane z wierzytelnością znajdziemy w Księdze III ("Zobowiązania") Kodeksu cywilnego. Rodzaje wierzytelności Wierzytelności można dzielić na różne sposoby. związane z rodzajem działalności, np. wierzytelność bankowa, ubezpieczeniowa, itp; punktu widzenia podatkowego – na niewymagalne i wymagalne. Wierzytelność niewymagalna to taka, która co prawda już powstała, ale której nie musisz jeszcze spłacać. Na przykład pożyczka, której termin zapłaty upływa za miesiąc. W przypadku wierzytelności wymagalnej termin zapłaty już upłynął.Jeżeli jej nie uregulowałaś, wierzyciel ma prawo podjąć kroki w celu odzyskania należności. To tego rodzaju wierzytelności są potocznie określane jako długi; wierzytelności pieniężne i niepieniężne – zależy co jest przedmiotem zobowiązania; zabezpieczone i niezabezpieczone. Typowymi formami zabezpieczenia są hipoteka, zastaw oraz zastaw rejestrowy, poręczenie oraz gwarancja. Inne podziały Wierzytelności można też podzielić na: z kwotą zdefiniowaną lub niezdefiniowaną; istniejące (wynikająca z danego stosunku zobowiązaniowego) oraz przyszłe, czyli takie, które nie istnieją w momencie podpisywania umowy, ale powstanie w przyszłości. Przykładem tej ostatniej jest prawo kupującego mieszkanie w budowanym jeszcze bloku do przeniesienia na niego prawa własności lokalu po zakończeniu budowy. Cesja wierzytelności Wierzytelność można zwykle sprzedać, np. kiedy nie możemy wyegzekwować długu, albo kiedy ktoś inny chce zapłacić szybciej niż dłużnik. Nosi to nazwę cesji wierzytelności. Na przykład bank może sprzedać wierzytelność kredytową np. firmie windykacyjnej. W umowie cesji należy dokładnie określić wysokość sprzedawanej wierzytelności, na jakiej podstawie przysługuje sprzedającemu ta wierzytelność, cenę sprzedaży i oznaczenie momentu, od którego wierzytelność przysługuje nowemu wierzycielowi (np. moment podpisania umowy). Uwaga: Na cesję nie jest wymagana zgoda dłużnika. Natomiast po zawarciu umowy sprzedaży wierzytelności trzeba go o tym poinformować. Warto wiedzieć. Istnieje grupa wierzytelności, których nie można zbyć. Chodzi o prawa niezbywalne, do których należą: prawo dożywocia, prawo odkupu, prawo pierwokupu, użytkowanie i służebności osobiste. Przedawnienie wierzytelności W przypadku wierzytelności istotne jest ustalenie momentu, od kiedy staje się wymagalna. Z tą chwilą rozpoczyna bieg termin przedawnienia roszczeń składających się na wierzytelność. Jeśli dłużnik nie odda w terminie długu (czyli dopuszcza się zwłoki), wierzyciel ma prawo żądać od niego nie tylko zwrotu należności, ale też naprawienia szkody wynikłej z tej sytuacji. W przypadku opóźnienia wierzyciel może żądać od dłużnika odsetek za czas opóźnienia, nawet jeśli nie poniósł żadnej szkody a opóźnienie było spowodowane okolicznościami, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi. Po upływie terminu przedawnienia dłużnik ma prawo uchylić się od żądania wierzyciela. Nie dotyczy to jednak sytuacji, w której dłużnik zrzekł się korzystania z zarzutu przedawnienia. Przeczytaj również: Jak unikać długów spadkowych? Kiedy spłacamy długi bliskich?
Odwrotne obciążenie – co to jest, na czym polega?
Z odwrotnym obciążeniem mamy do czynienia przy transakcjach z podatkiem VAT. Zamiast sprzedawcy podatek płaci nabywca towaru lub usługi. Ale nie zawsze. Sprawdź na czym polega odwrotne obciążenie i kiedy się je stosuje.
Zasadniczo podatek od towarów i usług, czyli podatek VAT, rozlicza z urzędem skarbowym sprzedawca tych towarów i usług. Gdy jednak ten obowiązek przechodzi na nabywcę, mówimy o odwrotnym obciążeniu. Ustawa o podatku VAT (Dz.U. 2013 poz. 35) określa w art. 17 przypadki, w których jest to możliwe. Kiedy stosuje się odwrotne obciążenie? Ustawa o VAT zawiera listę konkretnych towarów, przy obrocie którymi trzeba zastosować odwrotne obciążenie. Chodzi tu m.in. o handel: procesorami tabletami, czy laptopami, telefonami komórkowymi i smartfonami, konsolami do gier, biżuterią ze złota i srebra wyrobami ze stali, odpadami szklanych, odpadami z papieru i tektury, z tworzyw sztucznych, surowcami wtórnymi z papieru, tektury, tworzyw sztucznych i gumy, surowcami wtórnymi ze szkła, wyrobami z miedzi. Szczegółową listę towarów dla transakcji krajowych, co do których ma zastosowanie procedura odwrotnego obciążenia, zawiera załącznik nr 11 do ustawy o VAT. Odwrotnym obciążeniem objęte są też niektóre usługi. Chodzi tu np. o: roboty budowlane związane ze wznoszeniem budynków mieszkalnych, roboty związane z rozbiórką i burzeniem obiektów budowlanych, roboty tynkarskie, roboty związane z wykładaniem posadzek i oblicowywaniem ścian, roboty malarskie. Lista wszystkich usług objętych procedurą odwrotnego obciążenia została umieszczona w załączniku nr 14 do ustawy o podatku VAT. Uwaga! Odwrotne obciążenie stosujemy w przypadku, gdy kwota jednorazowej transakcji jest wyższa niż 20 tysięcy złotych netto. Kto może stosować odwrotne obciążenie? Aby zastosować mechanizm odwrotnego obciążenia, trzeba spełnić kilka warunków. sprzedawca jest czynnym podatnikiem VAT, nie jest objęty zwolnieniem (o zwolnieniu mówimy wówczas gdy wartość sprzedaży w roku poprzednim nie przekroczyła 200 000 zł), nabywca jest czynnym podatnikiem VAT, dostawa nie jest objęta zwolnieniem, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 2 (dotyczy m.in. dostawy produktów rolnych z własnej działalności, lub art. 122. (chodzi o dzieła sztuki, przedmioty kolekcjonerskie) Problem "odwrotnego obciążenia" nie występuje, jeżeli nabywcą tych wyrobów jest osoba fizyczna nieprowadząca działalności gospodarczej. W takim przypadku sprzedaż opodatkowana jest na zasadach ogólnych, a VAT rozlicza sprzedawca. Dane na fakturze To, jakie dane muszą znaleźć się na fakturze, reguluje art. 106e ustawy o VAT. Powinna ona wyszczególniać: datę wystawienia, kolejny numer nadany w ramach jednej lub więcej serii, który jednoznacznie identyfikuje fakturę, imiona, nazwiska lub nazwy podatnika i nabywcy towarów i usług oraz ich adresy, numer, za pomocą którego podatnik jest identyfikowany, numer, za pomocą którego nabywca jest identyfikowany, datę dokonania lub zakończenia dostawy towaru lub wykonania usługi, nazwę (rodzaj) towaru lub usługi, miarę i ilość dostarczonych towarów i zakres wykonanych usług, kwoty opustów lub obniżek cen, wartość dostarczonych towarów, stawkę podatku, sumę wartości sprzedaży netto z podziałem na sprzedaż objętą poszczególnymi stawkami podatku i zwolnioną z tego podatku. Z chwilą otrzymania przez nabywcę faktury z adnotacją "odwrotne obciążenie", musi on rozliczyć podatek VAT z tej transakcji. Faktura wystawiona przez sprzedawcę nie powinna zawierać stawki ani kwoty podatku VAT. Sprzedawca wykazuje jedynie wartość netto. Kwotę podatku oblicza nabywca według właściwej dla danego towaru stawki VAT. Warto wiedzieć. Zapis ten ma jedynie charakter informacyjny, a nie wiążący prawnie. Oznacza to, że nawet gdy sprzedawca nie umieści owej adnotacji na fakturze, nabywca będzie musiał zapłacić podatek VAT, gdy ustawa to nakazuje. Reguła ta działa także w drugą stronę. W sytuacji, gdy sprzedawca zawrze zapis “odwrotne obciążenie", a ustawa nie przewiduje tego mechanizmu wobec sprzedawanych towarów, nabywca nie poniesie konsekwencji podatkowych. Jak rozliczyć odwrotne obciążenie VAT? Gdy dokonałaś zakupu, a faktura ma adnotację "odwrotne obciążenie", trzeba taką transakcję wykazać w deklaracji VAT-7, VAT-7K lub VAT-7D, w zależności od sposobu rozliczania podatku i złożyć w urzędzie skarbowym. Przeczytaj także: Jak założyć firmę? Co trzeba wiedzieć o podatku VAT
Społeczna odpowiedzialność biznesu – kogo dotyczy, na czym polega
Każda firma powinna myśleć nie tylko o tym, co zrobić, by wypracować jak największy zysk, ale też jak jej działalność może przejawić się na inne dziedziny życia. Jeśli tak postępuje, jest społecznie odpowiedzialna. Dowiedz się, na czym dokładnie polega społeczna odpowiedzialność biznesu.
Zapewne nieraz, czytając gazetę czy przeglądając strony internetowe spotkałaś się z określeniem "firma odpowiedzialna społecznie". Ale czy zastanawiałaś się, co to oznacza? Społeczna odpowiedzialność biznesu - definicja Społeczna odpowiedzialność biznesu (od ang. corporate social responsibility – CSR) – jest to koncepcja prowadzenia przedsiębiorstwa uwzględniająca interesy społeczne i ochronę środowiska. Zgodnie z nową definicją Komisji Europejskiej CSR to "odpowiedzialność przedsiębiorstw za ich wpływ na społeczeństwo.CSR według ONZ. Inną szeroką definicję społecznej odpowiedzialności biznesu przedstawia idea Global Compact. W czasie Światowego Forum Ekonomicznego w Davos w 1999 roku sformułowano 10 zasad którymi powinny kierować się firmy, organizacje oraz indywidualne osoby w codziennej działalności. Dotyczą one: praw człowieka (przestrzeganie praw człowieka i eliminacja wszelkich przypadków ich łamania przez firmę); standardów pracy (poszanowanie wolności stowarzyszania się, eliminacja pracy przymusowej, zniesienie pracy dzieci); ochrony środowiska naturalnego (podejmowanie inicjatyw odpowiedzialności ekologicznych, stosowanie i rozpowszechnianie przyjaznych technologii); przeciwdziałanie korupcji we wszystkich formach. Skąd to się wzięło Jako pierwszy problem CSR (społecznej odpowiedzialności biznesu) opisał Andrew Carnegie, w odniesieniu do praktyk monopolistycznych korporacji oraz metod, mających ochronić społeczeństwo przed narastającym wyzyskiem. W swojej definicji opierał się na dwóch zasadach. Pierwsza to zasada dobroczynności – nakazuje bogatym, aby pomagali biednym. Druga – zasada powierniczości. Zgodnie z nią najbogatsi powinni zarządzać dobrem w imieniu pozostałych ludzi; co za tym idzie bogactwo powinno być zarządzane w sposób akceptowany społecznie przez wszystkich obywateli. Na czym polega społeczna odpowiedzialność biznesu Odpowiedzialne przedsiębiorstwo to takie, które spełnia nie tylko wymogi formalne i prawne, ale prowadzi zwiększone inwestycje w zasoby ludzkie, w ochronę środowiska. W praktyce oznacza to, że jego lider jest: wrażliwy na sprawy, które oddziałują na życie osób, z którymi żyje i pracuje, rozumie warunki panujące w społeczeństwie, co pozwala mu wywierać na nie pozytywny wpływ, analizuje społeczne skutki podejmowanych decyzji finansowych i biznesowych, które mają wpływ na społeczeństwo i środowisko, ma świadomość co do sposobów uzyskiwania wyników produkcyjnych i finansowych. Rodzaje CSR Społeczną odpowiedzialność przedsiębiorstwa można podzielić na wewnętrzną oraz zewnętrzną. Ta pierwsza dotyczy przede wszystkim tego czy przedsiębiorstwo stosuje zasadę odpowiedzialności w ramach swojej wewnętrznej struktury np. w stosunku do pracowników, (czy zapewnia im bezpieczną i godną pracę, jak zarządza zasobami ludzkimi, czy surowcami). Natomiast w zewnętrznej odpowiedzialności ważny jest m.in. stosunek do inwestorów i klientów, dbałość o środowisko naturalne oraz wpływ na lokalną społeczność. Sposoby realizacji odpowiedzialnego biznesu Firma odpowiedzialna społecznie m.in.: prowadzi kampanie społeczne ukierunkowane na zmianę postaw lub zachowań wybranej grupy; podejmuje działania marketingowe uwzględniające potrzeby społeczne (tzw. marketing zaangażowany społecznie); wdraża programy dla pracowników mające na celu na celu ich integrowanie wokół wspólnych wartości; przygotowuje i publikuje raporty, które w transparenty sposób prezentują sposób zarządzania i prowadzenia działalności gospodarczej; stosuje eko-znakowanie na opakowaniach lub etykietach produktów; dba o ograniczanie emisji odpadów, zanieczyszczeń i gazów cieplarnianych przez optymalizację procesów produkcji, transportu i logistyki; podejmuje inwestycje społecznie odpowiedzialne; propaguje wolontariat pracowniczy (jej pracownicy świadczą różnego rodzaju usługi na rzecz potrzebujących a firma wspiera ich działania finansowo lub organizacyjnie); prowadzi współpracę z organizacjami pozarządowymi, uczelniami wyższymi, pozwalającą na lepszą realizację wspólnych działań. Korzyści z prowadzenia odpowiedzialnego biznesu Firmy chcą być społecznie odpowiedzialne, bo dzięki temu zyskują m.in. większe zainteresowanie inwestorów – kredytodawcy cenią sobie współpracę z firmami, które oprócz dobrych wyników finansowych są zarządzane w sposób przejrzysty i odpowiedzialnie budują swój wizerunek i dobre relacje z otoczeniem. większą liczbę konsumentów, którzy zwracają uwagę na "ekologiczność" produktu lub usługi, lepsze relacje ze społecznością i władzami lokalnymi przewagę konkurencyjną nad innymi formami nie stosującymi CSR lepszych fachowców (dzięki kodeksom etycznym, programom społecznym, dbałości o środowisko, wzrasta jej atrakcyjność na rynku pracy). Przeczytaj również: Jak założyć własną firmę? Jak zachęcić dziecko do dbania o środowisko?
Pożyczka gotówkowa – definicja, rodzaje, podatek
Gdy brakuje własnych środków finansowych, chętnie ratujemy się pożyczką gotówkową. Sprawdź, od kogo możesz uzyskać taką pożyczkę, jak napisać umowę pożyczkową i jakie podatki wiążą się uzyskaniem pożyczki.
Pożyczkę gotówkowa możemy zaciągać w banku i w firmie pożyczkowej. A także od osoby prywatnej (pożyczka prywatna). Może to być ktoś z rodziny lub zupełnie obcy. W zależności od tego, z jakim rodzajem pożyczki mamy do czynienia, łączą się z tym inne konsekwencje prawne. Pożyczka gotówkowa prywatna Definicję pożyczki gotówkowej zawiera art. 720 kodeksu cywilnego. Zgodnie z nim: "Przez umowę pożyczki dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność biorącego określoną ilość pieniędzy albo rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku, a biorący zobowiązuje się zwrócić tę samą ilość pieniędzy albo tę samą ilość rzeczy tego samego gatunku i tej samej jakości". Na piśmie, czy na "gębę" Zwykle dajemy gotówkę "na słowo", bez spisywania umowy. A tymczasem w przypadku pożyczki, której wartość przekracza 1000 zł, pisemna forma jest konieczna. Niezależnie od przepisu prawa zawsze warto spisać umowę, bo może ona stanowić dowód, gdy osoba, która pożycza, nie kwapi się ze zwrotem długu. Nie mając takiego dowodu, możesz mieć problemy z dochodzeniem swoich racji przed sądem. Treść umowy pożyczki Standardowa umowa powinna zawierać: datę i miejsce zawarcia umowy, wskazanie stron umowy, wskazanie przedmiotu umowy, warunki zwrotu pożyczki (powinny zostać wyszczególnione odsetki i ewentualne inne koszty), podpisy obu stron. Uwaga! W umowie nie musi być podany termin, w jakim przedmiot pożyczki ma zostać wydany, a w jakim zwrócony. Jeżeli nie podasz terminu zwrotu, dłużnik powinien oddać dług w ciągu 6 tygodni od wypowiedzenia przez ciebie umowy. Opodatkowanie umowy pożyczki Umowa pożyczki jest opodatkowana podatkiem od czynności cywilnoprawnych w wysokości 2 proc. pożyczanej kwoty. Od tej zasady są wyjątki. Zwolnione z podatku są umowy pożyczki do kwoty 9637 zł między członkami bliskiej rodziny, zaliczanej do I grupy podatkowej. Stanowią ją małżonek, zstępni (np. dzieci), wstępni (np. rodzice), zięć, synowa, rodzeństwo, teściowie, pasierb, ojczym i macocha. Faktu pożyczki nie trzeba wówczas zgłaszać do urzędu skarbowego. Jeśli kwota pożyczki przekracza 9637 zł, można skorzystać z ulgi podatkowej, o ile: złożymy deklarację w sprawie podatku od czynności cywilnoprawnych (PCC-3) w urzędzie skarbowym, w terminie 14 dni od zawarcia umowy; udokumentujemy otrzymanie pożyczki na rachunek banku lub przekazem pocztowym. Pożyczając pieniądze od dalszego krewnego lub osoby obcej, trzeba podatek zapłacić, gdy kwota pożyczki przekracza: 5000 zł (od jednej osoby); 25 000 zł (gdy pożyczkodawców jest kilku). Podane limity dotyczą okresów trzyletnich, liczonych od 1 stycznia 2009 r. (obecny rozpoczął się 1.01.2018 r. i potrwa do 31.12.2020 r.) Gdy kwota pożyczki przekracza wskazany limit, podatek zostanie naliczony od nadwyżki ponad 5000 zł. Pożyczka gotówkowa z banku Jeśli chcesz zaciągnąć pożyczkę w banku, musisz liczyć się z tym, że bank sprawdzi, czy posiadasz tzw. zdolność kredytową – czyli oceni na podstawie twoich wpływów i kosztów życia oraz historii kredytowej, czy będziesz w stanie spłacać kolejne raty kredytu w terminie. Pożyczkę możesz uzyskać w oddziale banku, jak też przez internet. Wystarczy wypełnić formularz lub wniosek na stronie banku lub w bankowości internetowej, a bank przeleje środki pochodzące z uruchomionej pożyczki gotówkowej w wyznaczonym terminie. Zwykle jednak są to pożyczki na mniejsze kwoty i krótsze terminy, niż te załatwiane w oddziale. Jeśli jesteś klientem danego banku, nie będziesz pewnie potrzebowała zaświadczenia o zarobkach – wystarczy oświadczenie o zarobkach i miejscu pracy. Pożyczka gotówkowa bez zaświadczeń Tzw. pożyczkę bez BIK oferują je firmy pożyczkowe. Procedura jest prostsza i szybsza, niż w banku, bo oferty dotyczą znacznie niższych kwot i okresów spłaty. Firmy zwykle nie weryfikują też klienta w Biurze Informacji Kredytowej oraz Krajowym Rejestrze Długów. W zależności od firmy pożyczkowej, trzeba mieć skończone 18 lub 21 lat. Czasem trzeba przedstawić skan zaświadczenia o zarobkach lub inny dokument, ale w wielu przypadkach wystarczy oświadczenie o dochodach. Maksymalna kwota, jaką możesz otrzymać to zwykle 15 000 zł. Pieniądze mogą być wypłacone nawet w ciągu kilku minut od wydania decyzji o przyznaniu pożyczki. Chwilówka To rodzaj szybkiej pożyczki gotówkowej udzielanej przez tzw. parabanki. Są udzielane na okres od kilku dni do paru tygodni. Chwilówki są bardzo popularne, a brak konieczności wypełniania jakichkolwiek formalności jest ich dodatkową zaletą. Aby otrzymać taką pożyczkę należy mieć ukończone 18 lat i okazać dowód osobisty. Ponadto należy dysponować rachunkiem bankowym (bo na ten właśnie rachunek zostają przelane pieniądze). Wadą tego typu pożyczek gotówkowych jest narastające oprocentowanie. Chwilówki online Cała procedura jest niezwykle szybka i mało skomplikowana. Pożyczkobiorca, aby otrzymać pieniądze musi jedynie wypełnić formularz rejestracyjny, podając swoje dane, numer telefonu, pesel i oczywiście numer konta bankowego. Sam wniosek wymaga przedstawienia informacji o miesięcznych zarobkach i wydatkach, czasami także instytucja pozabankowa wymaga zaświadczenia o zarobkach od pracodawcy. Procedura przyznawania chwilówek online wymaga także dokonania przelewu weryfikacyjnego – zazwyczaj jest to symboliczna kwota 1 grosza lub złotówki. Na podstawie wypełnionego wniosku i przelewu weryfikacyjnego zostaje przydzielona pożyczka. Stosunkowo nową metodą jest logowanie na stronie specjalnej aplikacji bankowej. Po zalogowaniu tożsamość klienta zostaje zweryfikowana i na tej podstawie przyznawana gotówka (bez przelewu weryfikacyjnego). Niektóre instytucje zamiast sprawdzania zaświadczenia o zarobkach analizują stan przelewów przesłany przez pożyczkobiorcę. Uwaga! Pożyczając w parabanku warto dokładnie sprawdzić dane instytucji, do której zwraca się z wnioskiem – czy firma posiada numer KRS, NIP, rzeczywisty adres, numer telefonu. Pożyczka gotówkowa w domu klienta Gdy nie masz konta bankowego lub zajął je komornik, możesz zwrócić się z wnioskiem o pożyczkę gotówkową w domu klienta. Wniosek wypełniasz online. Potem czekasz, aż zgłosi się konsultant firmy pożyczkowej. Taka pożyczka jest o wiele droższa niż ta udzielana online na rachunek bankowy; spłata także odbywa się w domu klienta. Uwaga! Jeśli wybierasz pożyczkę w domu klienta, dokładnie sprawdź umowę. Upewnij się, czy wizyta pracownika firmy pożyczkowej wiąże się z dodatkowymi opłatami. W szczególności dotyczy to sytuacji, gdyby przedstawiciel firmy nie zastał Cię w domu, a wizyta była umówiona lub przyjechał ze względu na opóźnienia w spłacie. Warto wiedzieć. Decydując się na pożyczkę (każdego rodzaju), koniecznie trzeba sprawdzić wysokość RRSO, czyli Rzeczywistej Rocznej Stopy Oprocentowania, gdyż jest to wskaźnik pokazujący ile tak naprawdę kosztuje pożyczka. Na jej koszt składa się oprocentowanie, prowizja dla firmy oraz dodatkowe opłaty (np. opłata za rozpatrzenie wniosku). Czym się różni pożyczka od kredytu Kredyt to pojęcie z zakresu bankowości, a zatem całą procedurę reguluje prawo bankowe. Umowa kredytu, pod groźbą nieważności, musi zostać sporządzona na piśmie i zawierać podstawowe informacje odnośnie wysokości kredytu, zasad i terminu spłaty, oprocentowania i przeznaczenia środków. Szczególnej regulacji poddano kredyt konsumencki, pod pojęciem którego rozumie się każdy kredyt zaciągnięty przez osobę cywilną na dowolny cel. Zgodnie z ustawą z 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim, podpisując umowę, musisz otrzymać formularz informacyjny, zawierający dane instytucji udzielającej kredytu oraz kredytobiorcy, a także informacje na temat kwoty kredytu, oprocentowania, wysokości raty, całkowitego kosztu oraz ostatecznego terminu spłaty. Pożyczkę regulują przepisy Kodeksu Cywilnego. Stroną w umowie może być bank, ale również firma i osoba prywatna. Umowa pożyczki może być zawarta w formie dowolnej, nawet ustnej, (wyjątek: kwoty powyżej 1000 zł , gdzie wymagana jest forma pisemna). Co za tym idzie, instytucje udzielające pożyczki dowolnie ustalają wymogi względem potencjalnych pożyczkobiorców. Standardem jest, iż klient nie jest musi podawać celu, na jaki chce przeznaczyć środki czy udokumentowania swojej zdolności kredytowej. Potrzebne środki najczęściej przyznawane są na podstawie dowodu osobistego. Przeczytaj także: Jak mieć szansę na kredyt? Na co uważać, biorąc pieniądze z parabanku?
Pożyczka dla zadłużonych, czyli kredyt bez BIK
Pożyczka dla zadłużonych to szansa na pieniądze, gdy bank odmawia kredytu. Udzielają ich instytucje finansowe. Sprawdź jakie warunki musi spełniać taka pożyczka, a także jakie dokumenty powinna przedstawić firma, do której występujesz o pieniądze.
Nawet niewielkie opóźnienie w spłacie innych zobowiązań powoduje złą historię kredytową w Biurze Informacji Kredytowej (BIK). A wtedy możesz zapomnieć o kredycie w banku. Co wtedy robisz? Szukasz firmy, która oferuje szybkie pożyczki dla zadłużonych, czyli parabanku. Dla kogo są szybkie pożyczki? Oferta takich firm skierowana jest do osób, które mają: negatywną historię kredytową w BIK i KRD (Krajowy Rejestr Długów) lub winnych bazach, niską zdolność kredytową, problemy ze spłatą swoich zobowiązań, komornika sądowego. Na rynku znajdziemy kilkadziesiąt ofert parabanków. Co ciekawe, część z nich również weryfikuje pożyczkobiorców w BIK i BIG (biurach informacji gospodarczej), mimo, że często reklamują się jako "pożyczki bez bik". Koszty pożyczki w parabanku Myśląc o wzięciu pożyczki, patrzysz na jej oprocentowanie i po nim oceniasz, czy cię na nią stać. Tymczasem na pożyczkę składają się także inne koszty tzw. pozaodsetkowe. Są to m.in. prowizja za udzielenie kredytu, opłaty manipulacyjne, prowizja za przedłużenie terminu spłaty, koszty usług dodatkowych, jak obsługa domowa pożyczki czy jej ubezpieczenie. Musisz wiedzieć, że w przypadku pożyczek parabankowych obowiązują ścisłe rygory. Oprocentowanie nominalne pożyczek nie może w stosunku rocznym przekroczyć dwukrotności sumy stopy referencyjnej NBP (obecnie 1,5 proc.) oraz 3,5 proc. A zatem maksymalne oprocentowanie chwilówki wynosi aktualnie 10 proc. w skali roku. Maksymalne koszty pozaodsetkowe nie mogą przekroczyć 25 proc. pożyczonej sumy plus 30 proc. kwoty pożyczki w skali roku. Obowiązuje limit kosztów z tytułu zaległości w spłacie (monity, wezwania do zapłaty, odsetki karne). Stanowi on dwukrotność stopy referencyjnej (obecnie 1,5 proc.) i stałej marży 5,5 proc. W przypadku tzw. rolowania, czyli prolongowania terminu spłaty, pożyczkodawca przez okres 120 dni od udzielenia pożyczki, nie może obciążyć cię opłatami przekraczającymi limit kosztów pozaodsetkowych naliczanych od kwoty pożyczki, która jest prolongowana. Pamiętaj! Każda firma, która będzie żądać opłaty za samo rozpatrzenie wniosku o udzielenie pożyczki (jeszcze przed jej przyznaniem), powinna wzbudzić twoją wątpliwość. Zanim weźmiesz pożyczkę „bez BIK”: 1. Zweryfikuj firmę Nie ma centralnego rejestru firm pożyczkowych. Dlatego, zanim zdecydujesz się na zaciągnięcie zobowiązania (w instytucji pożyczkowej warto potwierdzić jej wiarygodność w różnych miejscach. Wpisz nazwę firmy pożyczkowej w wyszukiwarkę serwisu Krajowego Rejestru Sądowego (KRS) i sprawdź, czy ma w ogóle zarejestrowaną działalność gospodarczą. Zobacz czy ma nadany NIP i REGON, które powinny być podane na jej stronie internetowej. Zajrzyj na stronę KNF – www.knf.gov.pl/ostrzezenia/htlm. Znajdziesz tam rejestr podmiotów podejrzanych o prowadzenie nielegalnej działalności. Sprawdź, czy nie ma na nim firmy, w której chcesz wziąć pożyczkę Zweryfikuj firmę na stronie Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów – www.uokik.gov.pl/rejestr, na której jest dostępny rejestr klauzul niedozwolonych. Jeśli ta firma w nim figuruje, to znaczy, że w umowach stosowała niedozwolone zapisy. Sprawdź, czy firma jest wymieniana w rankingach pożyczkodawców. Poszukaj o niej opinii na forach internetowych. Warto wiedzieć. Możesz też sprawdzić, czy firma należy do Polskiego Związku Instytucji Pożyczkowych - https://pzip.pl. To dodatkowa gwarancja jej solidności. 2. Poproś o informacje Jeśli masz więcej czasu na decyzję, warto pójść do oddziału firmy pożyczkowej i zapytać o: warunki udzielenia pożyczki: jakie dokumenty trzeba przygotować, z jakimi opłatami trzeba się liczyć, czy są jakieś dodatkowe wymagania związane z pożyczką. postępowanie w sytuacji opóźnienia spłaty pożyczki – czy można renegocjować warunki np. poprzez wydłużenie okresu spłaty, obniżenie pojedynczej raty, albo czasowe zawieszenie spłaty. 3. Przeczytaj umowę Zanim podpiszesz dokument, zwróć uwagę m.in. na to, czy: Oprocentowanie pożyczki nie jest znacznie wyższe niż inne oferty na rynku. Jeśli tak jest, zrezygnuj, bo będziesz musiała oddać firmie znacznie więcej niż pożyczasz. Firma wymaga ustanowienia wysokiego zabezpieczenia pożyczki lub zastrzega sobie prawo do jego wyznaczenia w przyszłości. Nieterminowe spłaty pożyczki mogą się wiązać z utratą zabezpieczenia, którego wartość często znacznie przewyższa kwotę zadłużenia. Umowa przewiduje dodatkowe opłaty, np. za rozpatrzenie wniosku, wydanie decyzji, prowizje, ubezpieczenia. Pożyczkodawca jest osobą prawną czy fizyczną; w tym drugim przypadku duże znaczenie ma fakt, czy prowadzi działalność gospodarczą. Jeśli nie, to oznacza, że nie chronią cię przepisy ustawy o kredycie konsumenckim. Uwaga! Zawsze masz prawo do odstąpienia od umowy bez podawania przyczyny w ciągu 14 dni od jej zawarcia. Odstąpienie od umowy nie może wiązać się z żadnymi kosztami (np. karami umownymi). Trzeba będzie jednak zapłacić odsetki za okres od dnia wypłaty do dnia spłaty pożyczki. Pożyczkodawca zaś musi zwrócić pobraną opłatę przygotowawczą. 4. Pamiętaj o formularzu Firma pożyczkowa powinna przed podpisaniem umowy przedstawić ci formularz informacyjny zawierający najważniejsze parametry pożyczki: całkowitą kwotę do zapłaty, wszystkie koszty, tzw.roczną rzeczywistą stopą oprocentowania (RRSO), obrazującą całkowity koszt kredytu w ujęciu procentowym w skali roku (obok oprocentowania uwzględnia wszystkie inne koszty pożyczki, jak prowizje i opłaty). Uwaga! Sama możesz obliczyć całkowity koszt pożyczki i RRSO, korzystając z internetowego kalkulatora. Przeczytaj także: Jak wybrać kredyt gotówkowy? Kiedy możesz trafić na listę dłużników?
Pożyczka prywatna – co powinnaś o niej wiedzieć
Jeśli nie masz szans na kredyt a firma pożyczkowa też odmówiła pieniędzy, pozostaje szukanie kogoś, kto pożyczy ci gotówkę. Taką osobą może być ktoś z rodziny lub znajomych albo osoba zupełnie obca. Sprawdź, gdzie możesz pożyczyć pieniądze, gdy ich potrzebujesz i na jakich warunkach
Pożyczka to umowa finansowa, na podstawie której jedna ze stron użycza pieniędzy, a druga zobowiązuje się je zwrócić na określonych warunkach. O ile kredyty są pod ścisłą kontrolą KNF, o tyle zasady pożyczek ustala sam pożyczkodawca. Pożyczka prywatna - co to jest? Pożyczkę prywatną możemy otrzymać zarówno do rodziny czy przyjaciół, jak i nieznajomych. Warunek prywatności polega na tym, że nie może to być przedstawiciel instytucji finansowej czy urzędu. Pożyczki prywatne możemy zaciągać na małe sumy bez podpisania umowy, ale jeżeli potrzebujemy większej kwoty, np. kilkaset złotych, powinniśmy spisać umowę. W przypadku pożyczki 1000 zł i więcej jest ona wymagana przez prawo. Prywatna pożyczka od rodziny Po pożyczkę prywatną możemy iść do znajomych i do rodziny. Zwykle pożyczymy wtedy bez dodatkowych kosztów, czyli oddajemy taką samą kwotę, choć to zależy od indywidualnych ustaleń stron. Umowa pożyczki podlega opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych – 2 proc. pożyczanej kwoty. Zwolnione z tego podatku są umowy pożyczki do kwoty 9637 zł zawarte z członkami bliskiej rodziny, zaliczanej go I grupy podatkowej. Do tego grona należą małżonek, zstępni (np. dzieci), wstępni (np. rodzice, dziadkowie), zięć, synowa, rodzeństwo, teściowie, pasierb, ojczym i macocha. Faktu pożyczki nie trzeba nawet zgłaszać. Jeśli kwota pożyczki przekracza 9637 zł, skorzystasz z ulgi podatkowej o ile: złożysz deklarację w sprawie podatku od czynności cywilnoprawnych (PCC-3) w swoim urzędzie skarbowym. Masz na to 14 dni od zawarcia umowy; udokumentujesz otrzymanie pożyczki na rachunek bankowy, lub prowadzony przez SKOK albo przekazem pocztowym. Natomiast, gdy pożyczasz od dalszego krewnego lub osoby obcej (np. koleżanki) podatek trzeba zapłacić, jeśli kwota pożyczki w okresie trzyletnim przekracza: 5 000 zł (od jednej osoby); 25 000 zł (od kilku osób). Podatek płacisz od nadwyżki ponad te limity. Uwaga! Okresy trzyletnie liczone są od dnia 1 stycznia 2009 r. Obecny rozpoczął się 1.01.2018 r. Pożyczka prywatna od inwestora Możemy też skorzystać z oferty pożyczkowej innych osób, które chcą na tym zarobić. Główną zaletą takiej pożyczki jest to, że możesz ją dostać, choć masz już inne zobowiązania finansowe. W przypadku banku nie byłoby to możliwe. Nie musisz też przedstawiać pliku dokumentów, ani obawiać się, że inwestor sprawdzi cię w rejestrach BIK czy KRD. Pożyczki prywatne możesz też znaleźć na portalach internetowych – nazywane są też pożyczkami społecznościowymi. Jak to działa? Rejestrujesz się na serwisie i przechodzisz specjalną weryfikację. Potem przygotowujesz swoją aukcję pożyczkową, wpisując, ile i na jak długo chcesz pożyczyć pieniądze. Jeśli oferta wzbudzi zainteresowanie, zgłoszą się osoby zainteresowane; pieniądze możesz otrzymać od jednej osoby, lub na zasadzie "zbiórki" – od kilku. Pożyczki prywatne dotyczą różnych kwot – od niewielkich, rzędu kilkaset złotych, do nawet kilkuset tysięcy zł. Wszystko zależy od tego, jakie potrzeby ma pożyczkobiorca, a jakimi środkami dysponują pożyczkodawcy. Zasady ich udzielania określają strony umowy. Pożyczkodawcy z reguły wymagają zabezpieczenia - może być to weksel in blanco a przy większych kwotach zastaw lub hipoteka. Uwaga! Zawsze należy sporządzić umowę, w której zawarte będą dane obu stron, pożyczona kwota i warunki spłaty długu. Umowa powinna być sporządzona w ten sposób, żeby nie było wątpliwości co do tego, kiedy dług ma zostać oddany i co stanie się w przypadku opóźnienia lub braku spłaty. Warto wiedzieć. Pożyczki prywatne gotówkowe są objęte obowiązkiem odprowadzenia podatku PCC. Stanowi on o2 proc. pożyczonej kwoty. Opłaty tej nie trzeba uiszczać, gdy pożyczasz do firmy pożyczkowej. Pożyczki do 1000 zł są wolne od podatku i obowiązku składania deklaracji PCC-3 . Pożyczki prywatne gotówkowe – formalności Co powinna zawierać umowa pożyczki? dane osobowe pożyczkodawcy oraz pożyczkobiorcy wysokość zobowiązania, termin spłaty formę zwrotu należności, czyli liczbę i wysokość rat oprocentowanie. W umowie powinna znaleźć się informacja o konsekwencjach nieuregulowania należności. Przed podpisaniem umowy warto bardzo uważnie ją przeczytać. Lepsza pożyczka prywatna czy parabankowa Jeśli rozważasz, jaką wziąć pożyczkę, sprawdź, jakie są podobieństwa i różnice między inwestorem a parabankiem. Odpowiedź na pytanie "co lepsze" nasuwa się sama. Nigdy nie wiesz, z kim masz do czynienia, kiedy decydujesz się na pożyczkę prywatną. Firmę parabankową możesz sprawdzić, np. przez KNF i masz pewność, że jest wiarygodna. W obu przypadkach formalności są ograniczone do minimum. Zwykle też nie jest sprawdzana twoja zdolność kredytowa, choć są firmy parabankowe, które to robią. Różnice dotyczą kosztów i podatku. Przy pożyczkach pozabankowych wszystko podlega regulacjom zawartym w ustawie antylichwiarskiej. Maksymalne oprocentowanie nie może przekraczać dwukrotności odsetek ustawowych, a pozostałe koszty to, co najwyżej 25 proc. całkowitej kwoty kredytu i 30 proc. tej sumy w stosunku rocznym. W przypadku pożyczki prywatnej pożyczkodawca sam ustala oprocentowanie i warunki spłaty. Pożyczając od osoby prywatnej musisz zapłacić 2 proc. podatku od czynności cywilnoprawnej. Opłaty tej nie trzeba uiszczać, gdy o środki wnioskujesz do firmy specjalizującej się w udzielaniu pożyczek. Przeczytaj również: Skąd wziąć pieniądze na założenie firmy? Jak sprawdzić firmę parabankową?