„Moja babcia była medium i przepowiadała ludzką śmierć. Czy to możliwe, że odziedziczyłam po niej ten dziwny dar?"
„Przez cały ranek w ogóle o nim nie myślałam, nocą tuż po przebudzeniu wyleciał mi z głowy, ale teraz przypomniałam sobie słowo po słowie całą tę krótką rozmowę z zagubionym sąsiadem. „Czy to możliwe, że przemówił do mnie już po śmierci?” – pomyślałam".
Wieczór był mroźny i jasny – zbliżający się do pełni księżyc srebrzył ośnieżone pola mleczną poświatą. Szłam od strony brzezinowego lasku, pustą, zrytą grudami zmrożonego błota drogą. Śnieg skrzypiał mi pod butami, w dali, gdzieś od strony miasteczka, słychać było odległe dudnienie muzyki. Chociaż miałam na sobie stary, uszyty lata temu kożuszek, a szyję okutałam wełnianym szalikiem, było mi przeraźliwie zimno. Przyśpieszyłam, potykając się o zmarzniętą ziemię Nagle zapanowała cisza tak głęboka, że prawie nierealna. Zdawać by się mogło, że zostałam sama na całym bożym świecie – las za moimi plecami, pola tonące w śniegu i majaczące gdzieś przede mną pierwsze odległe światła naszej wsi – wszystko to nagle wydało mi się jakieś obce, może nawet złowrogie. Zahukał puchacz, po plecach przeszedł mi dreszcz. I wtedy go zobaczyłam – zwalistą, męską sylwetkę na ścieżce. Szedł od strony wsi, dziwnie się zataczając. Jakby kręciło mu się w głowie albo jakby był pijany… Przystanęłam, kalkulując, czy iść mu naprzeciw, czy uciec gdzieś w bok. Byłam sama w ten późny, zimowy wieczór, prawie noc. Jednak uciekać nie było za bardzo dokąd. „Przecież musiał mnie już dostrzec, nawet w tej ciemności” – pomyślałam, przyśpieszając kroku. Dwie, może trzy minuty później spotkaliśmy się na środku ścieżki. Dopiero wtedy zorientowałam się, że to przecież Antek, mąż sąsiadki. Blady mi się wydał, a może księżycowa poświata nadała mu takiego wyglądu. – Anetko, widzisz ty mnie, dziewczyno? – zapytał, przystając. – Co mam nie widzieć? – zdziwiłam się, z zimna lekko przytupując. – Do pubu? – zagadnęłam jakby nigdy nic. Bo chociaż był sobotni wieczór, noc niemalże, to przecież Antek prawie co tydzień na piwko z kolegami chadzał, po nocy wracając później samotnie przez pola, a nie raz i nie dwa nad samym ranem. Śpiewać mu się czasem zdarzało na całą wieś A głos miał ładny i donośny, więc nawet to jego pijackie zawodzenie nie było nieprzyjemne. Nawet jeśli człowieka głuchą nocą ze snu wyrwał, przechodząc akurat pod naszymi oknami. Kazał mi obiecać, że jego żonę wyślę do doktora. – Ano tak, do pubu, tylko jakoś drogi znaleźć nie mogę – powiedział. Ze zdziwieniem zauważyłam, że na krótkiej, poprzetykanej siwizną brodzie szklą mu się miejscami grudki zamarzniętego szronu. Jakby od dawna tak szedł. – Przecież droga prosta – przypomniałam mu. – Ścieżką przez lasek, a potem do pierwszych zabudowań miasteczka i… – Ja nie o tym – przerwał mi sąsiad, tęsknie patrząc gdzieś ponad moim ramieniem. – Nie o tym, Anetko. Ty Marylkę moją pożegnaj i każ szybko do doktora jechać. Do doktora, pamiętaj! – dodał dobitnie, ściskając mnie za rękę, a chwilę potem jakby rozpłynął się we mgle, która Bóg jeden wie skąd nagle na pola opadła. Obudziłam się przestraszona Było mi strasznie zimno, zdrętwiała mi ręka, którą we śnie sąsiad tak mocno uścisnął. Wstałam z łóżka i cicho, na paluszkach, żeby nie obudzić męża, wyszłam z sypialni. Pić mi się chciało strasznie, w ustach zaschło na wiór. Zeszłam na dół i czekając, aż zagrzeje się mleko, zajrzałam do córci. Spała spokojnie z rozrzuconymi za głową rączkami. Odgarnęłam lekko spocone włoski z jej czoła i wyszłam z pokoju, wracając do kuchni. Gorące mleko nieco mnie rozgrzało, ale do samego rana nie mogłam już zasnąć. Przewracając się z boku na bok, zazdrościłam mężowi spokojnego snu. W końcu tuż po szóstej zeszłam na dół, żeby zabrać się za zaległe stosy prasowania. Nie było sensu dłużej męczyć się w łóżku. Rafał wstał kwadrans przed siódmą i w drodze do kuchni zajrzał do małej. – Królewna jeszcze śpi, aż się wierzyć nie chce – uśmiechnął się do mnie, a potem nasypał do ekspresu świeżych ziaren i wcisnął czerwony guzik; od kawy mój mąż zaczynał każdy dzień. – No, mróz trzyma uparcie! – stwierdził po chwili, wpatrując się w termometr przytwierdzony za oknem. – Na przyszły tydzień zapowiadają nocami nawet minus dwadzieścia sześć… A ty co, chodziłaś po nocy? – zagadnął. – Nie mogłam spać – wzruszyłam ramionami. – Dla mnie zrób trochę mocniejszą niż zazwyczaj, dobra? – Się robi, królowo! Wypiliśmy razem, jednak chwilę potem obudziła się Karolinka. Mąż zrobił kanapki i wyszedł do pracy Jakiś czas później włożyłam córeczkę do kojca i wróciłam do prasowania. Wtedy usłyszałam skrzypnięcie naszej furtki i po chwili ktoś zapukał do frontowych drzwi. – A kto to do nas idzie tuż po ósmej rano, co córciu? – uśmiechnęłam się do Karolci, narzucając na siebie sweter. Nawet nie przebrałam się jeszcze z nocnej koszuli i miałam nadzieję, że nie przyniosło do nas żadnego obcego mężczyzny. Miałam szczęście, bo to była Tośka – zaprzyjaźniona sąsiadka i mama dziewczynki urodzonej dosłownie kilka dni po naszej Karolince. Nie byłyśmy może z Tośką przyjaciółkami, ale dzieci w tym samym wieku zbliżają ludzi. Widywałyśmy się często, jednak sąsiadka nigdy nie wpadała bez uprzedzenia, a już na pewno nie o tej porze! Biorąc od niej kurtkę, pomyślałam, że coś się musiało wydarzyć. Czyżby przemówił do mnie już po śmierci? – Ja tylko na moment – zapowiedziała od progu. – Tomek zaraz wychodzi do pracy, muszę wracać do małej. Tak czy inaczej, przynoszę złe wieści, Anetko. Antek nie żyje, wyobraź sobie – oznajmiła z westchnieniem i weszła za mną do kuchni, gdzie w kojcu Karolcia gaworzyła beztrosko. Pod powiekami poczułam łzy – bynajmniej nie dlatego, że szczególnie lubiłam Antoniego. Prawdę mówiąc, znałam go ledwo, ledwo, za to z jego żoną byłam o wiele bliżej. Podobnie jak Tosia… – Biedna Marylka! Została sama z trójką małych dzieci – rozpłakała się teraz, siadając na krześle. – Pomyśl, Jasiek ledwo roczek skończył, a bliźniaczki nawet szkoły nie zaczęły… Sąsiedzi pomogą, rodzina pewnie też, ale i tak marny jej los. Pił ten Antek, pił i zobacz, jak skończył. Nagle przypomniałam sobie swój dziwny sen Przez cały ranek w ogóle o nim nie myślałam, nocą tuż po przebudzeniu wyleciał mi z głowy, ale teraz przypomniałam sobie słowo po słowie całą tę krótką rozmowę z zagubionym sąsiadem. „Czy to możliwe, że przemówił do mnie już po śmierci?” – pomyślałam. Moja babcia była medium – mawiała, że widuje czasem zmarłych i potrafi wyciągnąć od nich różne sekrety. Czy to możliwe, że odziedziczyłam po niej ten dziwny dar? – Dobrze się czujesz? – zapytała Tosia, ocierając łzy. – Zbladłaś. Przez chwilę miałam ochotę opowiedzieć jej sen, ale zrezygnowałam z tego pomysłu. Teraz, w jasnym świetle poranka, wszystkie nocne mary wydały mi się tylko głupim zabobonem, niczym więcej. Zapytałam Tosię, co się Antkowi przytrafiło Przecież to był jeszcze młody mężczyzna, w pełni sił, kilka miesięcy wcześniej stuknęła mu czterdziestka… – Wracał z pubu podobno, jak zawsze w belę pijany. Upadł, głowę rozbił o kamień i już się nie podniósł. Mróz był nocą siarczysty, śniegu prawie po kolana. Musiał zasnąć albo od tego uderzenia przytomność stracił. Zamarzł – powiedziała cicho Tośka, a mnie ciarki po plecach przeszły. „W moim śnie sąsiad mówił, że drogi do domu znaleźć nie może” – przypomniałam sobie, przygryzając wargi. – No nic, będę lecieć. Straszna tragedia w każdym razie – powiedziała Tosia. Umówiłyśmy się, że po południu obie wpadniemy do owdowiałej sąsiadki zapytać, czy czegoś nie potrzebuje. Zamknęłam za nią drzwi i wróciłam do kuchni. Na mój widok Karolinka pomachała grzechotką i zagadała coś po swojemu. Kochana dziewuszka! Dzień wlókł mi się niemiłosiernie Na niczym nie mogłam się skupić. Na okrągło myślałam o tragedii Marylki i o tym, jaka szczęśliwa jestem z Rafałem. Jakieś złe przeczucia mnie ogarnęły, jakby licho się przebudziło w okolicy albo inny czort. Rafał planował za dwa dni jechać aż do Radomia, odwiedzić chorą matkę, a ja nagle panicznie zaczęłam się tej jego podróży bać. Ślisko było przecież na drogach, śnieg sypał i sypał, jakby niebo oszalało… Kiedy mąż wrócił, opowiedziałam mu o Antku, ale już wiedział. Ktoś z jego firmy znał Marylę, a złe wieści rozchodzą się przecież jeszcze prędzej niż dobre. Musiałam dotrzymać danej Antkowi obietnicy. – Odgrzej sobie zupę i zostań z małą. Ja skoczę teraz do Marylki, zapytać, czy mogę jej w czymś pomóc. Tośka też wpadnie, ale dopiero za jakiś kwadrans, bo coś tam jej się na gazie gotuje – powiedziałam Rafałowi, pośpiesznie wkładając kurtkę i buty. Do domu sąsiadki miałam kilka kroków Dotarłam tam w trzy minuty, jednak przy furtce odwaga mnie opuściła. „Może nie powinnam się do niej teraz wpraszać? W końcu nie jestem z rodziny” – zastanawiałam się z lękiem. Na podjeździe stał jakiś niebieski, obcy samochód i pomyślałam, że pewnie przyjechała do niej rodzina. Już miałam zawrócić, kiedy nagle zabrzmiały mi w głowie słowa Antka, a raczej prośba, którą usłyszałam od niego we śnie. Prośba, w której kazał żonie do doktora jechać, i którą dwa razy powtórzył, ściskając mnie za rękę. Wzięłam głęboki oddech i weszłam do ogrodu sąsiadów. Marylka otworzyła drzwi blada i zapłakana, ale chyba ucieszona moim widokiem. Powiedziałam, że ja tylko na minutkę, po czym jednym tchem opowiedziałam jej swój sen. Bałam się, że źle to odbierze. Że mnie wyśmieje, może nawet zwymyśla. Ale ona tylko pokiwała głową ze smutnym uśmiechem mówiąc, że rzeczywiście nie czuje się ostatnio najlepiej. – Antek mnie tygodniami do doktora wyganiał, ale mam niby czas? Trójka dzieci, stale coś się dzieje, a teraz jeszcze to… – rozpłakała się żałośnie. – Jesteś chora, Marylko? – przeraziłam się. – No słaba jestem ciągle i jakoś tak fatalnie się od kilku tygodni czuję – powiedziała cicho. Tamtego dnia szybko się z nią pożegnałam, obiecując sobie, że choćbym miała sama, na własnych plecach zataszczyć Marylkę do lekarza, to… ją zataszczę! Gdy kilka dni po pogrzebie zobaczyłam wdowę w kościele, aż się przeraziłam. Blada jak trup dosłownie słaniała się na nogach, trzymając się ławki, żeby nie upaść! Owszem, w jej wypadku złe samopoczucie można było przypisać niedawnej tragedii, ale miałam nieprzyjemne wrażenie, że to nie tylko zmęczenie… Następnego ranka zawiozłam Marylkę do przychodni Jej dziećmi zajęła się w tym czasie Tosia. Młody doktor pewności nie miał, więc zlecił dalszą diagnostykę, ale wstępnie usłyszałyśmy, że może chodzić o poważne problemy z tarczycą. – Wiesz, kiedy jeszcze Antek żył, odwlekałam tę wizytę u lekarza w nieskończoność. Czułam, że coś mi jest i bałam się tego, czego się dowiem po badaniach – zwierzyła mi się Marylka w samochodzie, gdy wracałyśmy do domu. – Ale teraz nie mogę przecież chować głowy w piasek, w końcu dzieciom zostałam tylko ja. Szybko się okazało, że lekarz się nie mylił – Marylka miała problemy z tarczycą. Jednak dzięki odpowiedniemu leczeniu szybko poczuła się o wiele lepiej. Zmieniła dietę, poprosiła o pomoc przy dzieciach siostrę, zaczęła bardziej na siebie uważać. – Jak to możliwe, że masz takie dziwne sny? Jesteś jakimś medium czy co? – zapytała mnie niedawno Tośka. – Moja babcia miała pewne zdolności – zaczęłam ostrożnie. Nie lubiłam o tym mówić, ludzie nie zawsze rozumieli. Bo jak przy kawie i głupim serniku opowiedzieć przyjaciółce, że widziało się we śnie kogoś, kogo cała okolica szuka, podczas gdy ten ktoś już dawno nie żył… To był mój pierwszy sen, lata temu, jeszcze kiedy mieszkałam z rodzicami w mieście. Na naszym osiedlu zaginął wtedy siedmioletni chłopczyk. Ludzie spontanicznie dobierali się w grupy i przez trzy dni przeszukiwali parki, podwórka, piwnice. Miałam wtedy trzynaście lat, słyszałam o tym małym od sąsiadki, jednak długo się nad jego sprawą nie zastanawiałam. Byłam beztroskim, chyba trochę rozpieszczonym dzieciakiem. Świat, w którym siedmioletni chłopcy wychodzą z domu i już do niego nie wracają, to nie była moja bajka. I wtedy mi się przyśnił; jasnowłosy, zapłakany maluch wyciągał rączki w górę, jakby utknął gdzieś głęboko, może w studni albo w jakimś dole. Myślałam, że to tylko sen, słowem nikomu nie pisnęłam. Szukali go jeszcze dwa tygodnie, zanim znalazł się na dnie źle zabezpieczonej studni, ponad dziesięć kilometrów od swojego domu. A mnie, choć nie mogłam powiedzieć, że w jakikolwiek sposób zawiniłam, ta sprawa dręczyła latami, powracając w nocnych koszmarach. Czułam się tak, jakby tamten chłopiec prosił mnie o pomoc, a ja odwróciłam się do niego plecami. Parę razy moje sny uratowały czyjeś życie. – To co z tymi twoimi snami? – drążyła Tośka, skubiąc widelczykiem swój sernik. – Nie lubię o tym mówić – mruknęłam. Taka była prawda, choć z czasem zdołałam się do tych snów przyzwyczaić. Zresztą zdarzało się, że ratowały komuś życie. Tak jak pięć lat temu, kiedy wyśniłam pożar, i zadzwoniłam do przyjaciół, żeby odwołali weekendowy wyjazd. Zrezygnowali i, jak się okazało, to uratowało im życie. Drewniany domek, który chcieli wtedy wynająć, spłonął do samej podmurówki w wyniku jakiegoś zwarcia instalacji. Gdyby byli w środku… Nie, nie chcę nawet o tym myśleć. Po prostu czasem o czymś śnię i chociaż to trudne, robię wszystko, żeby pomóc tym, którym się jeszcze da. Czytaj także: „Rozwiodłem się po 8 miesiącach małżeństwa. Teraz ta zołza chce 50 tysięcy złotych za wesele, którego nie chciałem” „Rozwiodłam się z mężem, by szukać przygód i szybko tego pożałowałam. Znalazł sobie młodą lafiryndę, a mnie zakłuła zazdrość” „Zaledwie pół roku po swoim ślubie, mój brat wdał się w romans z moją przyjaciółką. Szybko uznał, że nie kocha żony”
„Mój brat zdradzał żonę ze swoją szefową. Żeby ratować ich małżeństwo, wymyśliłam sprytny plan"
„Wiedziałam już, że rozmową nic nie wskóram. Trzeba było wymyślić jakiś inny sposób, żeby ocalić rodzinę mojego brata. Kombinowałam na wszelkie sposoby, ale nic mądrego nie przychodziło mi do głowy, aż w końcu zwierzyłam się Zośce, koleżance z pracy, o której dziewczyny mówiły, że potrafi znaleźć lekarstwo na każdą dolegliwość".
Małżeństwo mojego brata sypało się od kilku miesięcy. Któregoś dnia wybrałam się z bratową na zakupy do centrum handlowego. Chciałam, żeby się rozerwała, przestała myśleć o kłopotach. – Wiesz, Monika, Paweł wciąż się z nią spotyka. Czuję to – pożaliła się, kiedy usiadłyśmy na ławce. Już drugi raz próbowała mnie skłonić do rozmowy Liczyła na to, że wiem coś więcej. Rzeczywiście. Wiedziałam prawie wszystko o zdradzie Pawła. Bliski kolega mojego męża, z którym Paweł pracuje, opowiadał, że mój brat nadal spotyka się z Kamilą. Przyszła do ich firmy rok wcześniej. Podobno uwiodła Pawła w czasie jakiejś zakrapianej imprezy firmowej. Mój brat ma słabą głowę, jak dziecko dał się wyprowadzić z lokalu, poszedł do niej, a potem się zadurzył. Czy to była miłość? Trudno powiedzieć. Ona szybko awansowała i została Pawła przełożoną… – Nie, niemożliwe. Znam Pawła. Przecież mówił, że to był tylko chwilowy flirt, zauroczenie, że już z nią skończył. Nie kłamałby. Odbiło mu, ale to już przeszłość, zresztą wiesz jak kocha dziewczynki – próbowałam wmówić bratowej, że jej podejrzenia są bezpodstawne. – Dziewczynki kocha, ale mnie… – Renata zawiesiła głos. – Daj spokój. Przecież jesteście dopiero pięć lat po ślubie, na kryzys za wcześnie! – bardzo chciałam wszystko obrócić w żart i roześmiałam się sztucznie. – Przecież widzę, że mnie unika. Ale jak będzie chciał rozwodu, to ja tego nie przeżyję – nagle urwała, wstała i odeszła bez słowa pożegnania. Wystraszyłam się Kiedyś, jeszcze przed ślubem, mówiła, że Pawła kocha do szaleństwa. Spytałam, co to znaczy, a ona całkiem serio odpowiedziała, że gdyby ją kiedykolwiek zostawił, załamałaby się. Była pewna, że kiedyś tak się stanie. Mówiąc to, miała w oczach przerażenie i straszny smutek, jakby naprawdę zobaczyła swoją tragiczną przyszłość… Nastraszyła mnie wtedy nie na żarty. Na szczęście zaraz potem pobrali się, a Paweł szczerze kochał Renatę. Teraz jednak, kiedy słuchałam jej słów wypowiadanych z taką śmiertelną powagą, bałam się, że rzeczywiście mogłaby ciężko przeżyć rozstanie. W firmie męża szukano szefa nowego działu Nie miałam już nastroju na dalsze łażenie po sklepach. Współczułam bratowej, bo sytuacja była nie do pozazdroszczenia. Jeśli nawet Paweł chciał zerwać z tą lalą, nie zrobiłby tego ze względu na karierę. Mój brat miał bardzo dobrą pracę. Zarabiał sporo. Wystarczało na spłacanie kredytu, samochód, egzotyczne wakacje dla dzieciaków, fajne ciuchy, dobre jedzenie, rozrywki… Co miesiąc mógł odłożyć przyzwoity grosz. No i do tego sypiał ze swoją szefową. Taki bonus… „Muszę go jakoś powstrzymać przed zrobieniem głupstwa” – myślałam przez całą drogę do domu. Kiedy tylko przekroczyłam próg mieszkania, zaczęłam raz po raz wybierać numer komórki brata, ale nie odbierał. Udało mi się go złapać następnego dnia rano: – Hej, braciszku. Miałbyś chwilkę czasu, żeby pogadać? Na przykład dzisiaj? – To coś pilnego? Mów, w czym rzecz. Mam strasznie mało czasu… – Paweł z wyraźną niechęcią odnosił się do ewentualnego spotkania. – Wiesz, wolałabym pogadać oko w oko. – Jeśli chcesz rozmawiać o moim życiu osobistym, to daruj sobie. Jestem dużym chłopcem, siostra, i nie potrzebuję doradców. Naprawdę. Nastąpiła chwila ciszy... – No, wiesz… – A więc jednak chcesz mnie sprowadzać na właściwą drogę, tak? No to nie chcę się z tobą spotykać. Trzymaj się, Ala. Wiedziałam już, że rozmową nic nie wskóram. Trzeba było wymyślić jakiś inny sposób, żeby ocalić rodzinę mojego brata. Kombinowałam na wszelkie sposoby, ale nic mądrego nie przychodziło mi do głowy, aż w końcu zwierzyłam się Zośce, koleżance z pracy, o której dziewczyny mówiły, że potrafi znaleźć lekarstwo na każdą dolegliwość. – Skoro twój brat zdradza żonę z babą z pracy, powinien zmienić pracę. Tylko nie pytaj mnie, jak to zrobić – Zośka rozłożyła bezradnie ręce. Jej pomysł wydał mi się genialny Opowiedziałam o nim mężowi, chociaż bałam się, że mnie Leszek wyśmieje. No bo jak mam namówić brata na inną pracę, skoro z tej, którą ma, jest bardzo zadowolony. Pomógł mi los. Okazało się, że w firmie mojego męża trwała rekrutacja na szefa nowo tworzonego działu. Od kandydatów wymagano dokładnie takich kwalifikacji, jakie miał mój brat. Nie musiałam męża o tym przekonywać, bowiem obaj z Pawłem kończyli ten sam kierunek studiów. Wyjaśniłam więc Leszkowi, że gdyby Paweł odszedł ze starej firmy, miałby mniej okazji, żeby widywać Kamilę, a tym samym byłaby szansa na uratowanie jego małżeństwa. – Wiesz, to jest świetna kandydatura… – oświadczył Leszek po chwili namysłu. – Przecież Paweł zna się na tej robocie jak mało kto. Myślę, że prezes chętnie podbije stawkę, żeby wyciągnąć takiego specjalistę od konkurencji! – aż mu się zaświeciły oczy: Czułam, że moja rola już się skończyła Paweł zmieni firmę, i kiedy będzie daleko od tej Kamili, Renata zrobi wszystko, żeby mąż zapomniał o kochance. Leszek zadzwonił do mojego brata już następnego dnia po przedstawieniu jego kandydatury prezesowi polskiego oddziału firmy. Szef męża miał podobno powiedzieć, że trzeba mojemu bratu zaproponować dobre warunki, bo wie, że konkurencja wręcz rozpieszcza inżynierów tej specjalności. – Witaj, szwagrze! Kopę lat, zapomniałeś o nas czy co? W ogóle się nie odzywasz – zaczął Leszek. – Musimy się spotkać. Po tych słowach zamilkł na chwilę. – Nie, ale wcale nie o to chodzi. Nie musisz się widzieć z Alicją – powiedział wreszcie, ściszając trochę głos. – To ja mam do ciebie sprawę, nie moja żona. Widzisz Paweł, chodzi o pracę. Mam dla ciebie propozycję nie do odrzucenia. Wkrótce zaproponowano mu kontrakt w Oslo! Umówili się na spotkanie i odtąd nawet mąż nie mówił mi zbyt wiele. Wszystko wskazywało jednak na to, że mój plan się powiódł. Paweł rozwiązał umowę o pracę z poprzednią firmą za porozumieniem stron i przeszedł do nowej na wyższe stanowisko. Przez pierwsze trzy miesiące był tak zajęty, że chyba nie miał czasu na romanse. A któregoś wieczoru, gdy siedział jeszcze w biurze, zadzwoniła Renata. – Wiesz, on chyba z nią zerwał. Przychodzi do domu po pracy. Pada zmęczony… Nawet jest dla mnie jakby trochę milszy – powiedziała. Ucieszyłam się i uspokoiłam bratową, że trzeba czasu, aby zapomniał o tamtej. Radziłam, żeby nie robiła mężowi żadnych wymówek. – Zobaczysz, wszystko się ułoży. Teraz dbaj o siebie, kup jakieś fajne ciuchy, trochę seksownej bielizny, i czekaj. Renata posłuchała moich rad, bo kiedy spotkałyśmy się u moich rodziców na imieninach mamy, wyglądała wystrzałowo. Nawet Leszek zwrócił na to uwagę: – Gdybyś nie była moją szwagierką, to umówiłbym się z tobą na randkę… – puścił do niej oko. – Tak trzymaj! – szepnęłam jej do ucha, gdy znosiłyśmy naczynia do kuchni. Czytaj także: „Rozwiodłem się po 8 miesiącach małżeństwa. Teraz ta zołza chce 50 tysięcy złotych za wesele, którego nie chciałem” „Rozwiodłam się z mężem, by szukać przygód i szybko tego pożałowałam. Znalazł sobie młodą lafiryndę, a mnie zakłuła zazdrość” „Zaledwie pół roku po swoim ślubie, mój brat wdał się w romans z moją przyjaciółką. Szybko uznał, że nie kocha żony”
„Choć minęło 20 lat, wciąż nie mogłam się pogodzić ze śmiercią mojej siostry. Gdy byłam o krok od śmierci, to ona mnie uratowała"
„– Miała pani szczęście – westchnął policjant. – Jakieś pół godziny temu dwa kilometry dalej zrobił się karambol na rondzie. Ze dwadzieścia aut! W dodatku wybuchła cysterna z benzyną. Są ofiary śmiertelne. Właśnie tam jadę".
Dawniej kochałam zimę. Pamiętam te mroźne poranki, kiedy razem z Igą wybiegałyśmy z domu na skrzący się w słońcu śnieg. Ślizgałyśmy się po zamarzniętym jeziorze, lepiłyśmy śniegowe stwory o najdziwniejszych kształtach albo obrzucały białymi kulkami, aż obie miałyśmy dość tych wygłupów. Iga miała wypadek Kilka dni przed Bożym Narodzeniem 1992 roku Iga spadła ze schodów. Z początku myślałam, że tylko się potłukła. Stałam na górze, trzymając się poręczy i wołałam ją. Dopiero, kiedy zdałam sobie sprawę, że leży bez ruchu, zaczęłam zbiegać na dół. Jeden stopień, drugi, trzeci… Iga miała wtedy dwanaście lat. Uczucie szczęścia było mi obce od dwudziestu lat. Odkąd odeszła, zima już nigdy nie była piękna. Nawet gdy świeciło słońce, ja widziałam tylko szary smutny świat. Dokładnie taki jak teraz. Jechałam na święta do rodziców i myślałam o Idze. W tym roku przypadała dwudziesta rocznica jej śmierci. Czekała mnie długa, samotna podróż samochodem. Nie miałam kogo zabrać na święta do domu. Mimo skończonych trzydziestu lat wciąż nie doczekałam się dzieci ani nawet męża. Ale kto by wytrzymał z taką ponurą, wiecznie nieszczęśliwą istotą, jak ja? Widoczność była dobra, a droga pusta Specjalnie wzięłam kilka dni urlopu, by wyjechać nieco wcześniej i uniknąć korków, typowych dla przedświątecznych dni. Miasto zostało daleko w tyle i miałam nadzieję, że pogoda się utrzyma. Niestety, zaczął prószyć śnieg. Najpierw lekko, potem coraz bardziej. Wielkie płatki spadające z nieba kompletnie przesłoniły mi drogę. Zerwał się silny wiatr. Wyglądało na to, że szykuje się niezła śnieżyca. W dodatku zaczynało się ściemniać. Zwolniłam i włączyłam długie światła, bo nie chciałam władować się z rozpędu na jakieś drzewo. Miałam prawo jazdy od dobrych kilku lat, ale jeździłam rzadko. Bałam się niesprzyjających warunków i wypadków. I słusznie, jak się okazało. W pewnym momencie na drogę wybiegła mała dziewczynka. Zatrzymała się na środku jezdni i znieruchomiała. Mogłabym przysiąc, że przez tę krótką chwilę przed podjęciem decyzji wyraźnie widziałam twarz mojej zmarłej siostry. Patrzyłam prosto w jej czarne jak smoła oczy Potem wykonałam szybki skręt w prawo i moje auto znieruchomiało w przydrożnym rowie. Rozdygotana z nerwów, odwróciłam się, szukając wzrokiem dziewczynki. Nie miałam pojęcia, co takie dziecko mogło robić w środku lasu! Silnik zgasł, mróz się nasilał. Czy to mój koniec? Wciąż padał śnieg i przez tę białą zasłonę nie widziałam absolutnie nic. Wysiadłam z samochodu, ale wokół mnie była jednak tylko mleczna pustka. Musiało mi się przywidzieć. Może to przez zmęczenie podróżą… Usiadłam za kierownicą i próbowałam odpalić silnik. Bez skutku. Jeszcze raz. Nadal nic. Co jest grane? Przecież to nie była nawet drobna stłuczka! Sięgnęłam do torebki po komórkę, żeby wezwać pogotowie drogowe. Brak zasięgu. No oczywiście! „I co teraz? – myślałam. – Przecież nie pójdę szukać stacji benzynowej. Może być tuż obok, a może i za 10 kilometrów. Z drugiej strony, nie mogę spędzić nocy w samochodzie bez ogrzewania”. Na dworze było ze 20 stopni mrozu. „Umrę tutaj!” – zaczęłam panikować, ale zaraz odezwała się we mnie ta mniej impulsywna natura: „Spokojnie, ktoś na pewno będzie tędy przejeżdżał. Kiedy zobaczy samochód, zatrzyma się, żeby sprawdzić, co się stało”. „Akurat! – odpowiedziała mi ta pierwsza. – Tu prawie nikt nie jeździ, a na święta ludzie ruszą jutro lub pojutrze”. Mogłabym tak jeszcze długo, gdyby nie fakt, że zaczynało się robić naprawdę zimno. Zrozumiałam, że przede wszystkim muszę się ogrzać Sięgnęłam na tylne siedzenie po swoją torbę. Nie spakowałam zbyt wiele, bo u rodziców zostało mnóstwo moich ubrań jeszcze z czasów, gdy byłam nastolatką. Rozmiar wciąż miałam ten sam. Na szczęście spakowałam ulubiony wełniany sweter, prezent od mamy. Rozpięłam kurtkę, aby włożyć go przez głowę i aż zadygotałam. Straszny ziąb. Poszperałam jeszcze trochę i znalazłam zapasowe rękawiczki. – Zaraz ktoś przyjedzie, zaraz ktoś przyjedzie – mówiłam sobie, obserwując parę wydobywającą się z moich ust. Nie wiem, jak długo tak siedziałam, dygocząc z zimna i strachu. Może kwadrans, może godzinę. Nie wiem, bo nieoczekiwanie zmorzył mnie sen… Śniła mi się Iga, taka, jak ją zapamiętałam Stała u szczytu schodów, uśmiechała się i coś mówiła do mnie: „Umarłam – usłyszałam jej dziecięcy głosik. – Ale ty żyjesz, siostrzyczko. Chyba o tym zapomniałaś”. Coś muszę zmienić, pozwolić sobie na radość Obudził mnie hałas. Otworzyłam oczy i poczułam, że policzki mam mokre od łez. Oślepiło mnie światło latarki. Ledwo zarejestrowałam, że ktoś puka w szybę. Szybko uchyliłam okno. – Jest pani cała? – spytał policjant, świecąc mi w twarz. – Widzę, że miała pani wypadek. – Nie… Po prostu wpadłam w poślizg i zjechałam do rowu. Silnik nie chce odpalić. Która godzina? – Osiemnasta. Długo tu pani stoi? – Wygląda na to, że od pół godziny. Przysnęłam na chwilę i… – Miała pani szczęście – westchnął policjant. – Jakieś pół godziny temu dwa kilometry dalej zrobił się karambol na rondzie. Ze dwadzieścia aut! W dodatku wybuchła cysterna z benzyną. Są ofiary śmiertelne. Właśnie tam jadę. Policjant odwiózł mnie do najbliższego miasta, gdzie zatrzymałam się w motelu. Dopiero stamtąd wezwałam pomoc drogową, która odholowała mój samochód do warsztatu. O dziwo, na miejscu okazało się, że wszystko z nim w porządku. Mogłam bez problemu usiąść za kierownicą i jechać. Do dziś nie wiem, dlaczego akurat tamtego wieczora silnik nie chciał zapalić. Ale przede wszystkim zastanawia mnie jedno: czy wtedy na drodze naprawdę widziałam swoją siostrę? Czy byłam o krok od śmierci w karambolu, a ona mnie uratowała? „Zapomniałaś, że żyjesz” – powiedziała we śnie. Miała rację. Czas to zmienić. Czytaj także: „Była żona mojego faceta, wciąż pociąga za sznurki i steruje nim jak marionetką. Nie chcę rozstawać się z Markiem, ale dłużej tak być nie może" „Nienawidzę byłej żony mojego faceta. Ale to ja jestem górą, bo jestem od tej flądry młodsza o 20 lat i ładniejsza” „Była żona mojego faceta twierdzi, że nigdy oficjalnie się nie rozwiedli. Jak to? Przecież my za 2 tygodnie bierzemy ślub…”
„Podli ludzie odreagowują zły humor na sklepowych i kelnerach. Żyjemy w nerwowych czasach, ale to już przesada"
„Doczekałam się. Babsztyl wzruszył ramionami, popatrzył na mnie jak na worek śmieci i poszedł w kierunku kasy. Sprzedawczyni, która układała na półce paczki z chrupkim pieczywem, uśmiechnęła się do mnie i powiedziała cicho: – Ludzie to teraz coraz bardziej nerwowi".
Może się pani przesunąć? – usłyszałam za sobą ostry, rozkazujący kobiecy głos. Zanim dotarło do mnie, że ten głos skierowany jest do mnie, jego właścicielka bezceremonialnie wepchnęła się między mnie, a skrzynki z bułkami. – Aaa! – syknęłam, bo uderzyła mnie swoim koszykiem na zakupy w biodro. Ona z zaciśniętymi ustami i groźną miną wkładała kajzerki do reklamówki. – Przepraszam, ale uderzyła mnie pani i chyba wypadałoby przeprosić? – powiedziałam spokojnie. W środku gotowałam się ze złości na to babsko, mniej więcej w moim wieku, ubrane w modny płaszcz i trzymające w ręku skórzaną, drogą torebkę. Ale nawet najpiękniejsze ubranie nie ukryłoby paskudnego charakteru, wypisanego na zaciętej twarzy. Patrzyłam jej prosto w oczy i czekałam na reakcję Doczekałam się. Babsztyl wzruszył ramionami, popatrzył na mnie jak na worek śmieci i poszedł w kierunku kasy. Sprzedawczyni, która układała na półce paczki z chrupkim pieczywem, uśmiechnęła się do mnie i powiedziała cicho: – Ludzie to teraz coraz bardziej nerwowi. Wczoraj zwróciłam uwagę klientowi, żeby założył foliowe rękawiczki, jak dotyka bułek, to zaczął krzyczeć, że złoży na mnie skargę do kierowniczki. – Szkoda, że w sklepie nie ma radarów, które wyłapują chamskie zachowania – zaśmiałam się. – A potem taki facet wracałby do domu, a tam mandat lub kara w postaci obowiązkowego kursu dobrych manier. Może następnym razem zastanowiłby się dwa razy, zanim zachowałby się po chamsku. Zaśmiałyśmy się. Cóż, w takiej sytuacji lepiej zażartować niż się denerwować – Mamo, nie mogłam znaleźć suszonych pomidorów, ale przyniosłam sałatę i ogórki – usłyszałam niski, dziewczęcy głos. Wiedziałam, że był skierowany do mnie, bo to głos mojej córki Karoliny. – Słoiki z suszonymi pomidorami są dwa rzędy stąd, między oliwą a marynowanymi grzybami – podpowiedziała sprzedawczyni. – Dziękuję za pomoc i do widzenia – uśmiechnęłam się do niej. Nie należę do osób, które zły humor odreagowują na sklepowych i kelnerach. I nie znoszę ludzi, którzy tak robią. Może dlatego, że w szkole sama mam często do czynienia z rozsierdzonymi ojcami, którzy wolą wydrzeć się na mnie, zamiast powiedzieć szefowi, żeby się nie wydzierał na nich. Albo ze sfrustrowanymi matkami, które są złe na mężów, że nie pomagają w domu, ale złość wylewają na nauczycieli. – Czy to naprawdę takie trudne, żeby być uprzejmym i miłym w sklepie? – zapytałam moją córkę w drodze do domu. Karolina zmarszczyła brwi i odpowiedziała pytaniem na pytanie: – Czy to naprawdę takie trudne cieszyć się, że jest wiosna, na drzewach pojawiają się liście i kwitną żonkile? Czy to nie okropne, że ludzie na ulicy prawie wcale się do siebie nie uśmiechają? – Dobrze, że ty potrafisz się cieszyć z wiosny i uśmiechać do nieznajomych, kotku – potargałam ją z czułością po włosach. Moja córka zaprotestowała: „Oj, zepsujesz mi fryzurę”, ale wiedziałam, że lubi, jak tak robię. – Wiesz, co mi się teraz przypomniało? – zapytała mnie Karola. – Daj mi chwilę pomyśleć, to zgadnę – zaśmiałam się. – Na pewno przypomniało ci się, że jutro robimy wiosenne porządki i spędzamy pół dnia na odkurzaniu, myciu okien i przesadzaniu kwiatków. – Oj, mamuś – jęknęła moja córeczka. Niechęć do sprzątania odziedziczyła po mnie Ja wciąż jednak miałam ambicję, choć może raczej złudzenie, że wzbudzę w niej zamiłowanie do odkurzania i układania ubrań w szafach. Och, wtedy miałabym to, co lubię, czyli czyste mieszkanie bez tego, czego nie lubię, czyli sprzątania. – Obawiam się, że twoje marzenie, że moją pasją będzie sprzątanie na zawsze pozostanie marzeniem – tym razem Karolina odczytała moje myśli. I to całkiem trafnie! – Możliwe, ale w takim razie będziemy sprzątać bez pasji, choć dokładnie – powiedziałam. Karolina westchnęła. Wiedziała, że nie ma odwołania od prac domowych. Choć czasami zbyt pobłażałam mojej córeczce, to jednak było jasne: ma obowiązki i musi się z nich wywiązywać. Udział w sprzątaniu był jednym z nich. Karolina się buntowała, ale koniec końców brała odkurzacz i robiła porządki. Teraz zrobiła ponurą minę. Wcale się jej nie dziwiłam. Też wolałabym pójść na rower lub obejrzeć kilka odcinków drugiej serii serialu „Trawka”, zamiast pucować okna. – Sprzątanie nas nie minie, więc nie ma się co teraz irytować – powiedziałam. – Jak się weźmiemy obie do roboty, to przez dwie godziny odgruzujemy mieszkanie. W następną sobotę też po dwie godziny i będziemy miały dom przygotowany na lato. A teraz mi powiedz, o czym pomyślałaś, skoro nie było to sprzątanie – wróciłam do wątku, który podjęła Karola. – Nie powiem – zrobiła obrażoną minę. – Powiedz, dam ci starą landrynkę, którą znalazłam w kieszeni – zachęcałam. Widziałam, że ledwie powstrzymuje się, żeby nie wybuchnąć śmiechem. To była jedna z naszych zabaw Karolinka obrażała się na niby, a ja proponowałam jej różne rzeczy, żeby wrócił jej dobry humor. Zwykle po dwóch zdaniach obie rechotałyśmy jak szalone. – Jak stara jest ta landrynka? – Karolina powiedziała to takim tonem, że nie wytrzymałam i zaśmiałam się. – No dobrze, to może wreszcie powiem, co mi się przypomniało? – zapytała moja córka. – Zamieniam się w słuch – powiedziałam i szukałam klucza, bo stałyśmy przed drzwiami mieszkania. – Porządek dziobania, czyli to, skąd się bierze agresja w ludziach – Karolina powiedziała poważnym tonem. – Taką historyjkę pokazał mi kiedyś tata. Na pierwszym obrazku: szef wścieka się na pracownika. Na drugim: pracownik poszedł do domu i wydarł się na żonę. Na trzecim: żona wydarła się na syna. Na czwartym: chłopiec wyładował złość na swoim jamniku. Na piątym: jamnik na spacerze podbiegł do przechodzącego szefa i ugryzł go w nogę. – No widzisz, jak to ważne, żeby radzić sobie ze złością – pokiwałam głową. I wrzasnęłam na Rudiego, który wpychał pysk do siatek z zakupami, a przy okazji nadepnął mi na nogę: – Wynocha stąd! Na miejsce! Karolina popatrzyła na mnie kpiąco, a Rudi zrobił swoją popisowa minę pod tytułem: „małe, biedne niewiniątko”. – Ty się kiedyś doigrasz, bezczelny kundlu – pogroziłam psu, który nic sobie z tego nie robił. Łasił się do Karoliny, a na mnie nie spojrzał. Spoglądał na torbę i wyczuł zapach pieczonego kurczaka – Nie sądzisz mamusiu, że wrzasnęłaś na Rudiego zamiast na tę babę w sklepie? – zapytała słodkim głosem córka. – Możliwe, ale okolicznością łagodzącą jest to, że nadepnął mi na palec i gdybym nie wrzasnęła, dobrałby się do naszej kolacji i to on zjadłby kurczaka, a nie my – tłumaczyłam się. – Poza tym Rudi to cwana bestia, która teraz wykorzysta moje wyrzuty sumienia i dostanie coś ze stołu. Moje słowa chyba przekonały Karolinę, ale nie przekonały mnie. Wiedziałam, że tak naprawdę chodzi o złość na Pawła. Ostatnio coraz częściej miałam poczucie, że nie znam tego mężczyzny, z którym spotykałam się od dziewięciu miesięcy. Dobrze, że nie byłam z nim w ciąży. Wtedy gorzej znosiłabym jego humory, irytację i jak to często ostatnio powtarzał: „potrzebę bycia w samotności”. To mnie szczególnie bolało. Tym bardziej, że w ostatniej chwili odwoływał spotkanie i zamykał się w swoim domu. Czytaj także: „Teść traktuje mnie jak śmiecia, bo nie mam rodziców. Gardzi mną, a mąż i synek tańczą jak stary dziad im zagra” „Zgodziłam się być kochanką, bo obiecał mi gwiazdkę z nieba. Gdy trafiłam do szpitala, porzucił mnie jak stare kapcie” „Na wakacjach zgubiłam nie tylko torebkę, ale też serce. Zobaczyłam tego przystojniaka i już pragnęłam wspólnej nocy”
„Mój syn wpadł w wir zarabiania pieniędzy i zapomniał o własnej żonie. Żyła sama w pałacu i powoli usychała"
„– Mam na głowie inne sprawy… Ja pracuję, zarabiam pieniądze… – Ale po co ci aż tyle? Już wszystko masz, a za chwilę stracisz żonę, szansę na normalną rodzinę – tłumaczyłam. – Jest jakaś inna kobieta? – zapytał mąż. – Nie mam czasu, tato, na takie rzeczy… – to mówiąc, Julek wyszedł".
Nasz Julek skończył SGH z najwyższą notą. Już wtedy wiadomo było, że nie tylko teoretycznie pojmuje prawidła ekonomii i rynku papierów wartościowych. Pieniądze, które otrzymał w dniu swoich 21 urodzin z polisy posagowej, jaką ufundowaliśmy obu synom, umiejętnie zainwestował na giełdzie. Kiedy zdawał egzamin magisterski w wieku 24 lat, na jego „posagowym” koncie była trzykrotnie wyższa suma. Mąż pękał z dumy... – Zobaczysz, Julek zrobi karierę. I robił. Zaraz po dyplomie został zaproszony do współtworzenia pewnej spółki. Dwa lata później został właścicielem jednej firmy, zasiadając równocześnie w zarządzie innej, o międzynarodowym zasięgu. W ciągu kilku lat stworzył cztery kolejne spółki i był naprawdę zamożnym człowiekiem. Wtedy poznał Dominikę, dziewczynę śliczną i inteligentną. Pracowała jako analityk w jednej z firm zarządzanych przez Julka. Syn błyskawicznie się zakochał i zaraz postanowił się z nią ożenić. Gdy go spytałam, po co ten pośpiech, stwierdził, że dla człowieka z taką pozycją jak on, rodzina jest bardzo ważna. Zdziwił mnie ten racjonalny ton. Po ślubie – tylko cywilnym – rodzina i najbliżsi przyjaciele młodych zjawili się na uroczystej kolacji w jednej z najbardziej wykwintnych restauracji. Podczas tego wieczoru nasz syn kilkakrotnie znikał, aby z kimś omówić ważne sprawy. Na jego biznesowym horyzoncie majaczyła kolejna spółka… Kiedy młodzi wrócili z egzotycznej podróży poślubnej, nie mogłam Julka nigdy zastać, a Dominika żyła tak naprawdę sama. Julek wciąż był w rozjazdach... Jeśli nawet udało się złapać go późno wieczorem w domu, to zwykle był czymś bardzo zajęty. Dla rodziny czasu nie miał wcale. Rok po ślubie syn z żoną zamieszkali w pięknym domu nad samym morzem, który przypominał pałac. Byliśmy tam z wizytą w niedzielę, tuż po przeprowadzce. Niestety, nie zastaliśmy syna. Wtedy po raz pierwszy zauważyłam, że nasza śliczna synowa wcale nie jest szczęśliwa. Oprowadzała nas po swoim nowym gospodarstwie, jakby pokazywała eksponaty w muzeum: – Tu jest nasza sypialnia, łazienka, garderoba… Tu pokoje… Może będą dla dzieci. Julek jeszcze nie postanowił. A tu gabinet Julka, tam po prawej mój… – mówiła bez cienia entuzjazmu. Nie znałam zbyt dobrze Dominiki, bo i niewiele było okazji, aby z nią rozmawiać. Jednak widziałam, że z dziewczyną jest niedobrze. Gdy ją spytałam, czy dzieje się coś złego lub może jest chora, odpowiedź po prostu mną wstrząsnęła: – Nie widziałam Julka od kilku dni. Jest taki zapracowany. Czuję się samotna… Z dalszej rozmowy wynikało, że nasz syn nie zna życia poza pracą. Nawet na urlop zabrał żonę na wyspę, gdzie działa jedna z jego firm. Postanowiłam porozmawiać z synem Udało mi się go złapać przy okazji imienin męża. Tym razem jednak nie zaprosiliśmy nikogo oprócz Julka. Rozmowa była trudna. Każde pytanie moje czy męża o plany życiowe, o Dominikę, o dzieci, syn zbywał: – Mam na głowie inne sprawy… Ja pracuję, zarabiam pieniądze… – Ale po co ci aż tyle? Już wszystko masz, a za chwilę stracisz żonę, szansę na normalną rodzinę – tłumaczyłam. – Jest jakaś inna kobieta? – zapytał mąż. – Nie mam czasu, tato, na takie rzeczy… – to mówiąc, Julek wyszedł. Małżeństwo Julka i Dominiki trwało jeszcze dwa lata Niepotrzebnie. Rozwód był tylko formalnością. Dominika złożyła pozew, uzasadniając, że ich pożycie małżeńskie ustało, bo „męża nie było w domu. Do dziś nie mogę Julkowi darować tego, co zrobił Dominice. Nasz młodszy syn, Jasiek, jest nauczycielem. Zarabia niewiele, ale nie przejmuje się tym zbytnio. I ja przestałam się nim martwić, jak utrzyma żonę i swoją córeczkę. Jakoś to będzie. Teraz już wiem, że pieniądze nie dają szczęścia. Czytaj także: „Rodzinie nie podobało się, że związałem się z Basią jeszcze w trakcie żałoby po żonie. A niech sobie gadają, co chcą" „Byliśmy jak papużki-nierozłączki, ale ja wybrałam życie w wielkim mieście, u boku prawnika. Bardzo szybko tego pożałowałam” „Moi teściowie to zwykłe świnie. Oddali nam działkę, zaczekali, aż zbudujemy na niej dom, a potem sprzedali komuś innemu”
„Zamiast pierścionka zaręczynowego, mój chłopak podarował mi świnię. Rodzice zamiast się cieszyć, załamywali ręce"
„– Jeszcze nie odpowiadaj. Jeszcze moment! Muszę mieć pewność, że się zgodzisz. Poczekaj, proszę – i zniknął w łazience, zostawiając mnie zszokowaną tymi osobliwymi oświadczynami. Wrócił po dwóch minutach, niosąc na rękach… cudnego, łaciatego malucha! To była świnka wietnamska!".
Kocham je od dziecka. Uwielbiam ich małe, mądre ślipka, tłuściutkie krótkie nóżki, zachwycają mnie ich płaskie, zabawne nosy i wiecznie uśmiechnięte ryjki… Miałam siedem lat, gdy oznajmiłam rodzicom, że jak dorosnę, będę hodować świnie. Akurat jedliśmy obiad... Tato zaczął strasznie kaszleć, mama podbiegła do niego i zaczęła uderzać go w plecy, choć sama miała minę, jakby coś jej się stało. Dziś rozumiem, że takie wyznanie z ust ukochanej jedynaczki, córki szanowanych nauczycieli, musiało zrobić naprawdę duże wrażenie na ambitnych rodzicach. Tym bardziej że akurat zajadałam kotlet schabowy. Bardzo szybko pojawił się jeszcze jeden domownik. W miarę upływu czasu docierało do mnie, że życie wśród zagród ze świnkami nie jest jednak najlepszym miejscem dla miastowej dziewczyny. Po liceum wybrałam więc studia anglistyczne, lecz miłość do chrumkających stworzeń nigdy mi nie minęła. Lubiłam czytać o ich niedocenionej mądrości, inteligencji, wierności. W duchu marzyłam, że gdy kiedyś wyprowadzę się „na swoje”, zamieszka ze mną świnka. Nie taka różowa, wielka (ta by się raczej w mieszkaniu nie odnalazła), lecz mniejsza, wietnamska, z jaką spaceruje na przykład George Clooney. Zakochałam się nagle i bez opamiętania Pod koniec studiów na imprezie u koleżanki, poznałam Marcina, przystojnego informatyka. To była miłość od pierwszego wejrzenia, w dodatku z wzajemnością! Już po trzech miesiącach znajomości postanowiliśmy razem zamieszkać – na co mieliśmy czekać, skoro chcieliśmy ze sobą być? Wkrótce udało nam się wynająć przytulną kawalerkę. Pierwszego wieczoru w naszym wspólnym mieszkaniu otworzyliśmy szampana. – Kocham cię. Chcę spędzić z tobą życie – wyszeptał Marcin. – Ja też cię kocham – wyznałam w rewanżu mojemu lubemu. – Tak bardzo, że chcę mieć z tobą świnię! Zanim komizm sytuacji do mnie dotarł, Marcin dosłownie tarzał się ze śmiechu po dywanie. – Nie mogę! Nie wytrzymam! Muszę to gdzieś zapisać! – powtarzał co chwila. Całe szczęście, że Marcin wcześniej wiedział o mojej fascynacji chrumkającymi zwierzakami, bo inaczej mógłby zrozumieć to, co powiedziałam, opacznie… Nie wiem, czy gdzieś sobie moje wyznanie zapisał, ale na pewno zachował je w pamięci. Gdy bowiem pół roku później ukląkł przede mną i wsunął mi na palec śliczny pierścionek, uprzedził: – Jeszcze nie odpowiadaj. Jeszcze moment! Muszę mieć pewność, że się zgodzisz. Poczekaj, proszę – i zniknął w łazience, zostawiając mnie zszokowaną tymi osobliwymi oświadczynami. Wrócił po dwóch minutach, niosąc na rękach… cudnego, łaciatego malucha! To była świnka wietnamska! Póki co, miała gabaryty świnki morskiej i żałośnie popiskiwała. Mój szalony chłopak zwrócił się do niej czule: – Guciu, od dziś jesteś pełnoprawnym członkiem naszej rodziny. A ta piękna kobieta to twoja pańcia – to mówiąc, wręczył mi zwierzątko. Po czym wreszcie znów ukląkł i spytał: – To co, zostaniesz moją żoną? Przez chwilę pomyślałam, że wcale nie wiem, czy pyta mnie, czy popiskującego świniaka na moich rękach. W końcu jednak dorwałam się do głosu: – Tak! – wrzasnęłam radośnie. Mojej życiowej decyzji towarzyszyło już nie popiskiwanie, a wręcz rzewny płacz zdezorientowanej nową sytuacją świnki. To wszystko musiało wyglądać komicznie, ale i tak nie zamieniłabym tej chwili na żadną inną! Resztę wieczoru spędziliśmy na głaskaniu, uspokajaniu i karmieniu przysmakami naszego nowego domownika. Zamiast o naszej wspólnej przyszłości, rozmawialiśmy o Guciu. Skonsumować przyrzeczenia też nie mogliśmy – Gucio rozłożył się bowiem na samym środku naszego narzeczeńskiego łoża, słodko sapnął i zasnął jak kamień. Nie mieliśmy serca go przenosić, prosiak był naprawdę rozkoszny. Gdy zadzwoniłam do rodziców ogłosić im wieść o zaręczynach, oboje załamywali ręce. Szybko okazało się, że Gucio jest mądrym i czystym zwierzem, lecz mieszkanie w bloku mocno go unieszczęśliwia. Jak każda świnka i każdy dzik maluch uwielbiał ryć. Jeździł więc różowym noskiem po dywanie tak mocno, aż zdzierał sobie skórę! Serce mi się krajało. Co robić? Przecież nie nawieziemy do naszego jedynego pokoju ziemi! Mięso, chemia, papierosy, kłótnie – koniec z tym! I oto stał się cud. Pewnego dnia Marcin przyniósł dobrą nowinę: – Znajomi moich rodziców mają do wynajęcia dół domku jednorodzinnego z dużym podwórkiem. Policzą nam tanio, bo oni pracują za granicą, ciągle ich nie ma. W sumie bardziej chodzi im o to, żeby ktoś tam mieszkał, doglądał domu niż o zarobek. – Cudownie! – ucieszyłam się i wycałowałam Marcina gorąco. – Gucio będzie mógł teraz sobie biegać po dworze i ryć w ziemi do woli! 2 tygodnie później przeprowadziliśmy się na ciche przedmieścia Ale to był dopiero początek zmian: najpierw przestaliśmy jeść mięso. Co tu dużo gadać – im bardziej zżywaliśmy się z Guciem, tym mniej smakowały nam wyroby przyrządzone z jego większych pobratymców. Szynka i kotlety w gardle nam stawały, gdy patrzyliśmy na tego radosnego kurdupla. Okazało się też, że Gutek jest stworzeniem bardzo wrażliwym na wszelką chemię. Nawet silny zapach proszku do prania i płynu do płukania powodowały u niego perturbacje zdrowotne – biedak kichał, prychał i strasznie kaszlał. No to zaczęłam prać w ekologicznych orzechach, a podłogi myć naturalnymi środkami. Marcin natomiast rzucił palenie, bo świnka kichała od dymu tak strasznie, że raz mało się nie zadusiła. Marcinowi nie chciało się na każdego papierosa wychodzić na zewnątrz… Prosiak święty nie był, ale za to jaki kochany! Jednak Guciowi nie tylko chemia szkodziła… Jak w każdym związku, mnie i Marcinowi też zdarzały się sprzeczki. Zauważyliśmy jednak, że ilekroć któreś z nas podnosi głos, Gutek zaczyna żałośnie kwiczeć, chowa się za meblami, cały jest roztrzęsiony. – Nawet pokłócić się przy tym wrażliwcu nie można – kręcił głową Marcin. – To się nie kłóćmy – odpowiadałam. I tak, pilnując się nawzajem, przestaliśmy się sprzeczać. Niby staraliśmy się panować nad emocjami ze względu na świnkę, jednak szybko odkryliśmy, że rzeczowa rozmowa o wiele bardziej służy naszemu związkowi niż krzyki. A i Gucio w spokojnej atmosferze domowej nabrał do nas wielkiej miłości, którą okazywał po swojemu: tulił się do nas, nastawiał włochaty łeb do czochrania, pochrumkiwał zadowolony. Późną jesienią, w jeden z ostatnich ciepłych dni siedzieliśmy z Marcinem w ogródku. Rozmawialiśmy o przygotowaniach do naszego ślubu – choć od pamiętnych zaręczyn minęło już niemal półtora roku, nasz ślub dopiero się odbędzie – w Boże Narodzenie zresztą. W pewnej chwili Marcin wziął mnie za rękę i popatrzył mi głęboko w oczy. Wiedziałam, że chce powiedzieć coś ważnego, wstrzymałam oddech. – Pamiętasz, jak powiedziałaś kiedyś, że chcesz mieć ze mną świnię? – spytał, ale tym razem wcale się nie śmiał. – Jak mogłabym zapomnieć o takim wyznaniu! – uśmiechnęłam się. – Bo wiesz, uświadomiłem sobie, że nic lepszego od tej świnki nie mogło nas spotkać na początku naszej życiowej drogi – kontynuował Marcin poważnym tonem. – Popatrz: zdrowo się odżywiamy. Prawie nie korzystamy z chemii, więc jesteśmy ekologiczni. Ja nie palę już papierosów. Nie kłócimy się ze sobą. I jeszcze mieszkamy w spokojnej, zielonej okolicy, z czystym powietrzem. Czy moglibyśmy sobie wymarzyć lepszy posag na nową drogę życia? Nie! A jakby na to nie patrzeć, to wszystko jest głównie zasługą Gutka! Marcin miał rację! Chociaż Gucio oczywiście święty nie był: zniszczył kilka mebli, podarł tapetę w przedpokoju, nieraz naniósł błota do mieszkania. Niszczył trawnik wokół domu w tempie odrzutowca, nie lubił gości, więc podgryzał im nogi, i uwielbiał znienacka wsadzać ryjek do naszych talerzy w czasie obiadu. Ale czy to było ważne? Zwłaszcza wobec wielkiej, bezwarunkowej miłości i zaufania, którymi obdarzył nas Gucio… Oboje popatrzyliśmy na naszą świnię. Leżała obok nas i pochrapywała cicho na trawniku – to znaczy na jego zgliszczach. Znów trzeba będzie siać trawę. „A niszcz sobie tę trawę i zjadaj tapety! Tylko bądź z nami jak najdłużej, świniaku ty nasz kochany!” – pomyślałam ciepło, po czym podeszłam do Gucia i wtuliłam się w jego szorstką, ale dla mnie najmilszą na świecie szczecinę. Czytaj także: „Mąż przez urażoną dumę skazał nas na biedę. Nie mieliśmy kasy, a on nadal czekał, aż ciepła posadka spadnie mu z nieba” „Z upokorzeniem żyję na marnej pensji i biorę zasiłki na dzieci. Nie mam wyboru, nie stać mnie nawet na rozwód” „Córeczka chodziła na drogie imprezy urodzinowe koleżanek, a potem chciała mieć taką samą. Zarabiam 2 tysiące, nie stać mnie”
„Kiedy żona zaszła w drugą ciążę, była przerażona. Bała się, że dla naszego synka to będzie trauma. I miała rację"
– Mamusia mnie już nie kocha! – oświadczył i rozryczał się na dobre. – Synku, co ty mówisz, mamusia cię bardzo kocha! – przytuliłem go. – Nieprawda. Dzisiaj jak karmiła Zosię, to powiedziała do niej, że ją kocha najbardziej na świecie! A przecież Zosia jest prezentem tylko dla mnie!".
Kiedy okazało się, że po raz drugi zostaniemy rodzicami, moja żona była… przerażona. To znaczy sam fakt ciąży ją cieszył, lecz strasznie przejmowała się tym, jak na wiadomość o rodzeństwie zareaguje nasz pierworodny. – Przecież dla Pawełka to będzie trauma! Do tej pory wszystko kręciło się wokół niego – mówiła z troską. – Nie przesadzasz? Ma już ponad trzy lata, a zanim urodzi się Zosia, będzie miał prawie cztery. – No, to rzeczywiście, właściwie jest już dorosły – zakpiła Natalia. – Pomyśl sam, jakbyś się czuł, gdybym ja sobie przyprowadziła drugiego faceta i powiedziała ci, że od dziś będziesz się z nim musiał mną dzielić? – Powtarzam, przesadzasz. Natalia jednak uparła się, że musimy specjalnie przygotować Pawełka na narodziny siostrzyczki. Dlatego, wprawdzie dość niechętnie, jednak zgodziłem się w końcu na jej propozycję ułożenia specjalnego planu… Na początek ogłosiliśmy naszemu synowi, że mamy dla niego wspaniałą niespodziankę, a właściwie prezent. Postanowiliśmy docenić, że jest już taki dorosły i zachowuje się jak prawdziwy mężczyzna i dlatego damy mu siostrzyczkę, którą się będzie mógł opiekować. Nasze oświadczenie wyraźnie mu się spodobało Nie rozumiał tylko, z jakiego powodu musi czekać na ten prezent jeszcze prawie pięć miesięcy, skoro dorosły jest już teraz. I dlaczego mama uparcie ukrywa go w swoim brzuchu. Czułem, że zmyślając, brniemy w ślepy zaułek. Nie byliśmy przygotowani na ten argument i musieliśmy improwizować. Wymyśliliśmy więc, że Zosia boi się, czy aby na pewno przywitamy ją z radością, jak przyjdzie na ten świat. Dlatego musimy ją przekonać, że jest bardzo kochana. Odtąd codziennie, kilka razy, przytulaliśmy się z synem do brzucha Natalii i krzyczeliśmy radośnie: – Kochamy cię, Zosiu! Ale z czasem Pawełek zrobił się niecierpliwy. W końcu któregoś dnia krzyknął ze złością w kierunku brzucha Natalii: – Zośka, wyłaź stamtąd! – Pawełek, nie krzycz tak na siostrzyczkę, bo jeszcze bardziej się przestraszy… – zaczęła mu tłumaczyć Natalia. – I bardzo dobrze. Jak nie chce tu przyjść, to trudno. Nie lubię jej! – wyszedł obrażony do drugiego pokoju. Żona chciała ruszyć za nim, ale chwyciłem ją za rękę – Zostaw go, musi to przetrawić. – Nie zgadzam się. Muszę mu jak najszybciej wszystko wytłumaczyć. – Już mu wystarczająco natłumaczyliśmy. I widzisz jakie są efekty? Zamiast zwyczajnie powiedzieć, że będzie miał siostrzyczkę, to my brniemy z jednego idiotyzmu w drugi. Nie przekonałem Natalii. Oświadczyłem więc, że umywam ręce. Następnego dnia moja żona kupiła ogromnego misia, z którym miała zamiar wrócić ze szpitala. Ten miś miał być na przeprosiny od Zosi dla Pawełka za to, że tak długo nie przychodziła do niego… Starałem się zachować zdrowy dystans do jej prób, ale też ich nie sabotowałem, i kiedy synek pytał mnie o coś, co usłyszał od mamy, potwierdzałem jej wersję. To go wyraźnie uspokajało i chyba rzeczywiście zaczynał powoli oswajać się z myślą, że nie będzie już sam, że będzie musiał się dzielić wieloma rzeczami. To był przecież prezent dla niego, a nie dla nas! Gdy Natalia wróciła z Zosią ze szpitala i obdarowała Pawełka misiem, był bardzo szczęśliwy. I obiecał, że będzie się grzecznie bawił z siostrą. – No i widzisz? Wyszło na moje! – powiedziała z triumfującą miną Natalia. – Nie mów hop. Moim zdaniem prawdziwa jazda zacznie się teraz… – E tam, kraczesz, pesymisto – machnęła lekceważąco ręką. Naprawdę chciałem, żeby Natalia miała rację Ale przeczucie mówiło mi, że jej perfekcyjny plan mamienia naszego syna „specjalnym prezentem” nie przyniesie nic dobrego. I miałem rację… Któregoś dnia, gdy Zosia miała już miesiąc, syn przyszedł do mnie zapłakany. – Co się stało, Pawełku? – Mamusia mnie już nie kocha! – oświadczył i rozryczał się na dobre. – Synku, co ty mówisz, mamusia cię bardzo kocha! – przytuliłem go. – Nieprawda. Dzisiaj jak karmiła Zosię, to powiedziała do niej, że ją kocha najbardziej na świecie! A przecież Zosia jest prezentem tylko dla mnie! – Oj, musiałeś się przesłyszeć… Mój syn jednak mi nie wierzył i domagał się, żebym przysiągł, że to właśnie jego kocham najbardziej na świecie. Musiałem to zrobić. I od tego dnia zostałem ukochanym tatusiem Pawełka, zaś Natalia była „na cenzurowanym”. Szybko to zauważyła, a kiedy opowiedziałem jej o całej sytuacji, miała do mnie pretensje, że odpowiednio nie wytłumaczyłem wszystkiego synowi. Nasz dom podzielił się na dwa obozy, męski i żeński Pawełek ignorował matkę, nie odzywał się do niej. Z kolei Natalia, w ramach odwetu, odgradzała mnie od córeczki. Nie wiem, jak długo trwałaby ta dziecinada, gdyby nie to, że moja żona złapała grypę. Jej kontakt z maleńką Zosią musiał zostać ograniczony do niezbędnego minimum. To ją załamało. – To niesprawiedliwe – powiedziała któregoś dnia ze łzami w oczach. – Ty masz ich oboje, a ja żadnego z nich… – Przestań, kochanie. Zaraz wyzdrowiejesz i będziesz mogła z powrotem zająć się Zosią. – Ale Pawełek nie chce mnie znać. – Przejdzie mu. Jak to dziecku… – Nie wiadomo. Opowiadała mi znajoma, że jej córeczka była na nią obrażona „za urodzenie braciszka” prawie rok… Słuchaj, a może mu powiesz, że ja się rozchorowałam ze zmartwienia, że on się do mnie nie odzywa? – Daj spokój. Widzisz, do czego doprowadziły te twoje podchody. – I nawet ty mi nie chcesz pomóc – zaczęła łkać. – Wszyscy przeciwko mnie! Z facetem trzeba gadać po męsku – rzeczowo. Tym razem jednak zdecydowałem się od razu porozmawiać z synem. – Paweł – świadomie nie zdrobniłem jego imienia – muszę ci coś powiedzieć. Usiądź tu, proszę. Pawełek usiadł grzecznie na wskazanym fotelu i spojrzał na mnie lekko zdziwiony moją poważną miną. – Synku, spadły na nas duże obowiązki. Musimy się zaopiekować naszymi kobietami. To znaczy mamusią i Zosią. – Nie lubię ich! – Nie wolno ci tak mówić. To twoja mama i twoja siostrzyczka, i powinieneś je kochać. Poza tym jako mężczyzna masz pewne obowiązki – przy słowie „mężczyzna” Pawełek wyprostował się lekko. – Obowiązkiem mężczyzny jest opiekowanie się kobietami. Dlatego jeśli chcesz pokazać, że jesteś już dorosły i można ci zaufać, musisz przeprosić się z mamą i z siostrą, i pomóc mi nimi się zajmować, bo ja sam nie dam rady. O dziwo, synek bardzo się przejął nowymi obowiązkami Jeszcze tego samego dnia narysował dla Natalii piękną laurkę. Na rysunku on sam przytulał się do mamy, a wokół nich fruwały nieco koślawe, czerwone serduszka. Kiedy wręczyłem go mojej żonie, była wniebowzięta, i od razu zaczęła wyglądać na dużo zdrowszą. Paweł pomagał mi też przy siostrze. W trakcie przewijania zapinał pieluchę, a gdy karmiłem Zosię, przytrzymywał butelkę. A kiedy ta swoją małą łapką chwyciła go za palec, pocałował siostrę z miłością, tak jak robiliśmy to wcześniej ja i Natalia… Cóż, młodsza siostra to nie tylko prezent od rodziców dla starszego brata, to także obowiązki. Czytaj także: „Praca w korporacji była moim marzeniem. Nieważne, że czułam się jak chomik w kołowrotku, w końcu miałam życie na poziomie” „Sądziłam, że sukces to ciężka praca, pieniądze, łzy i nieprzespane noce. W porę zrozumiałam, że przez to tracę życie” „Korporacyjny wyścig szczurów zamienił mnie w zombie. Ciągły stres i deadline'y odebrały mi radość z życia”
„Po śmierci męża, sąsiadka kompletnie się rozsypała. Z porządnej kobiety stoczyła się na samo dno"
„Może jednak powinnam wezwać pogotowie? Tak, chyba jednak je wezwę. W końcu nie można patrzeć obojętnie, jak się poniewiera pod moimi drzwiami! A może lekarze w końcu coś poradzą na jej nałóg? Może jej każą się leczyć? Zamkną gdzieś".
Kiedyś to była taka przyzwoita kobieta! Dom na błysk, codziennie trzydaniowy obiad. Dzieciaki wyszorowane, czysto ubrane, mąż w wyprasowanej koszuli. Co się z nią stało, że leży teraz na mojej wycieraczce? Zasnęła, a ja nie mam pojęcia, co zrobić. Wiem, że sąsiadka jest w sztok pijana… Siedzę jak trusia przy drzwiach, po drugiej stronie, w swoim mieszkaniu, i nasłuchuję. Oddycha? Nic jej nie jest? Jeszcze godzinę temu awanturowała się, żebym ją wpuściła, waliła w drzwi, naciskała dzwonek jak opętana. Wiem, że zwyczajnie pomyliła mieszkania, bo chciała się dostać do siebie. U niej nikogo nie ma, więc kto jej miał otworzyć? Dzieci dorosły, wyprowadziły się i już od kilku lat rzadko je widuję. A mąż sąsiadki zmarł rok temu. To po pogrzebie tak się rozsypała. Zaczęła pić, chociaż Malinowska z parteru mi mówiła, że już wcześniej nie wylewała za kołnierz. Tylko że tego nie było widać, nikt o tym nie wiedział, bo mąż ją krył. – Dzieci miały ostro przykazane, żeby o tym, co się dzieje z mamą, nikomu ani słowa nie mówić. A Staśka potrafiła znikać na kilka dni; to się nazywało, że cierpi na migrenę. Ja nawet parę razy przyuważyłam, że pod nasz dom przyjechała taka jakby karetka nie-karetka i lekarz z walizeczką wbiegał na górę. Nie miałam pojęcia, o co chodzi, dopóki kuzyn mi nie uświadomił, że to prywatne odtruwanie – opowiadała. W tym, co mi powiedziała sąsiadka z parteru, musiało być ziarnko prawdy, bo i ja widziałam parę razy tego lekarza z walizeczką. A i dzieci sąsiadów, mimo że takie niby zadbane, to zawsze były jakieś przygaszone. Nie mówiły za wiele, nie uśmiechały się i nie przyprowadzały kolegów do domu. No i nasz osiedlowy hydraulik zdradził mi, jak naprawiał u mnie kran, że u nich spod zlewu to kiedyś flaszkę wódki wyciągnął, bo się do rur dostać nie mógł. –Zaczerwieniła się tak, że wyglądała jak pomidor, mówię pani! A potem coś bąknęła, że to mąż musiał tam schować. Ale wyrwała mi tę butelkę, więc sobie pomyślałem: „Kochana, na męża to mi nie wygląda, bo coś ci się za bardzo oczy do tej wódki świecą”. Nie wiem, dlaczego nikt wtedy tej kobiety nie próbował leczyć. Czy jej mąż zdawał sobie sprawę, że „zamiatając wszystko pod dywan”, robi jej krzywdę? Teraz jest całkiem sama i nie ma o nią kto zadbać, gdy tak leży pijana. Wszyscy w okolicy wiedzą o jej problemie, ale nikt się nie kwapi, aby pomóc. Zresztą jak? Ja przecież teraz także nie wiem, co robić. Zadzwonić po pogotowie? Po policję? Przyjadą, zabiorą ją do izby wytrzeźwień, a potem zapłaci za to wszystko ze 300 złotych. Czy ona ma takie pieniądze? Za co właściwie pije? Chyba z renty po mężu, bo przecież nigdy nie pracowała. Siedziała w domu i wychowywała dzieci… Może gdyby miała więcej obowiązków, toby tak nie piła? Ja nie mam przecież czasu nawet przysiąść na moment z gazetą, cały czas coś się dzieje. Człowiek jest jak w kieracie praca – dom – praca. Jak tutaj pić? Kiedy? Nasłuchuję znowu. Chyba zasnęła. „A jeśli zwymiotuje i zakrztusi się wymiocinami tu, na mojej wycieraczce?” – przestraszyłam się nie na żarty. Podobno takie rzeczy się zdarzają! Może jednak powinnam wezwać pogotowie? Tak, chyba jednak je wezwę. W końcu nie można patrzeć obojętnie, jak się poniewiera pod moimi drzwiami! A może lekarze w końcu coś poradzą na jej nałóg? Może jej każą się leczyć? Zamkną gdzieś. Nie, to nie w Polsce… Tutaj nikogo nie można zmusić do leczenia, jeśli sam nie chce. Spróbuję porozmawiać z sąsiadką, jak już wytrzeźwieje, może jakoś przemówię jej do rozsądku. A teraz dzwonię po pogotowie. Nawet jak za to zapłaci, to przynajmniej tych pieniędzy nie przepije. Lepiej, żeby wydała kasę na odtruwanie niż na wódkę. Czytaj także: „Mąż to tyran i awanturnik. Znosiłam poniżanie i ataki furii, ale gdy zaprosił do naszego łóżka ladacznicę, powiedziałam dość” „Na studiach mieszkałam z... galerianką. Dla odrobiny kasy zgadzała się na naprawdę obrzydliwe rzeczy” „Mąż zdradził mnie z kochanką i zostawił samą z kredytem. Musiałam oddawać się za pieniądze, żeby zarobić na chleb”
„Mówi się, że w czasie wyprzedaży kobiety tracą głowę. Ja straciłam jeszcze coś. Torebkę!"
„Gdy chciałam zapłacić, zdębiałam. Po mojej torebce nie było śladu! – Musiałam zostawić ją w którymś sklepie, kiedy przymierzałam ciuchy! – czułam narastającą panikę. – Już po niej… – jęknęłam. – Niczego nie odzyskam…".
Siostra namówiła mnie na wizytę w wielkim outlecie, do którego wyprawa miała nam zająć cały dzień. – Zobaczysz, to się nam opłaci! Połowa ceny to tam reguła, a są i takie obniżki, że sięgają 70-80 procent! – Ewa piała z zachwytu. – Możesz się ubrać na cały sezon dosłownie za grosze! W sumie na zakupy nigdy nie trzeba mnie zbyt długo namawiać, pojechałam więc z ochotą. Jak wpadłyśmy między te wieszaki! Boże, to był po prostu istny raj! Kurteczka z prawdziwej skóry, w seksownym czerwonym kolorze, za niecałe dwieście złotych? Majteczki z cudownie delikatnej koronki po dziesięć złotych – cztery razy taniej! Już po pierwszych kilku sklepach byłam obładowana torebeczkami. A tu trzeba przymierzyć buty, tam znowu sukienkę czy bluzkę… W pewnym momencie uznałyśmy z Ewunią, że jesteśmy padnięte i musimy pójść na kawę. Gdy chciałam zapłacić, zdębiałam Po mojej torebce nie było śladu! – Musiałam zostawić ją w którymś sklepie, kiedy przymierzałam ciuchy! – czułam narastającą panikę. – Już po niej… – jęknęłam. – Niczego nie odzyskam… – Pomyśl, gdzie ją ostatnio miałaś? – siostra starała się mnie uspokoić. – W tym z butami! Płaciłam za klapki… – wydukałam. – Dobrze, wracamy do tego sklepu! – zarządziła. Ale w obuwniczym torebki nie było… – Ewa, daj mi swoją komórkę, muszę zastrzec kartę! – trzeźwo pomyślałam. Ewa popatrzyła na mnie uważnie i powiedziała tajemniczo: – Chyba wpadłam na dobry pomysł. Masz w torebce swoją komórkę? – Mam – skinęłam głową. – W takim razie chodź, przelecimy się jeszcze raz po wszystkich sklepach! W każdym z nich zadzwonię na twoją komórkę. Może się gdzieś odezwie… – odparła z błyskiem w oku. W obuwniczym nic… W bieliźniarskim nic…. Aż tu nagle... – Coś słyszę… – stwierdziłam, po czym jak dwa charty rzuciłyśmy się biegiem do kolejnego sklepu, w którym ostry, charakterystyczny dźwięk mojej komórki rozdzierał powietrze. – Gdzie ona jest? – rozejrzałam się. – Tam! – idąc za dźwiękiem, Ewka wskazała ręką torebkę, która… leżała sobie, jak gdyby nigdy nic, w koszu, pośród innych torebek na sprzedaż. Doceniłyśmy donośny dźwięk dzwonka komórki Sprawdziłam zawartość torby – nic nie zginęło! Byłam gotowa przytulić do serca cały świat, a przede wszystkim moją genialną siostrę! – Wiesz, zawsze mnie wkurzał ten twój dzwonek, ale teraz go doceniłam. Słychać go po prostu na kilometr! – uśmiechnęła się do mnie Ewa. Czytaj także: „Uratowałem z opresji młodziutką ślicznotkę, którą jakiś drab wziął za tirówkę. Od razu wyczułem, że to moja druga połówka” „Dusiłam się w związku z Kubą, a on postanowił mi się oświadczyć. Z opresji wybawił mnie... mój przyszły mąż” „Marzyłem o tym, że poznam miłość życia, ratując ją z opresji. Tymczasem stało się odwrotnie - to ona uratowała mnie”
„Za młodu przysięgaliśmy sobie, że kiedyś będziemy razem. Po latach spotkałem ją z jakimś gachem i pożegnałem się z marzeniami"
„Pędziłem przeskakując płoty oddzielające posesje przy jeziorze. Kiedy dobiegłem do pomostu, ona stała tam wpatrzona w wodę. Musiała usłyszeć, że się zbliżam, bo odwróciła się i zrobiła kilka kroków w moją stronę. Zatrzymaliśmy się w odległości metra od siebie i staliśmy tak przez chwilę, jakby dzieliła nas jakaś niewidzialna bariera".
Kiedy tego dnia zobaczyłem Agnieszkę idącą poboczem szosy, w ustach nagle zrobiło mi się sucho. Przez te piętnaście lat oczywiście trochę się zmieniła, ale wtedy była przecież nastolatką, a teraz – już dojrzałą, trzydziestoletnią kobietą. Nadal jednak pozostał w niej pewien dziewczęcy urok, jakaś iskierka figlarności. Coś, co dawno temu spodobało mi się tak bardzo, że byłem gotów składać obietnice… A teraz Agnieszka, moja pierwsza miłość, idzie poboczem drogi w miejscu, w którym się poznaliśmy i do którego przysięgliśmy sobie przyjechać właśnie teraz, w tym momencie naszego życia. Byliśmy w sobie zakochani Wtedy, gdy byliśmy nastolatkami i zakochaliśmy się w sobie jak szaleni, nasi rodzice obserwowali początkowo rozwój wypadków ze spokojem. Ot, zwykła wakacyjna miłość nastolatków. Zauroczenie jakich wiele. Minie wraz z wyjazdem z Newr, uroczej miejscowości położonej nad pięknym jeziorem o tej samej nazwie. Ale my od razu czuliśmy, że to jest coś więcej. Byliśmy już na tyle świadomi, że wiedzieliśmy, jak trudno będzie nam podtrzymać nasze uczucie po powrocie z wakacji. W końcu miało nas dzielić kilkaset kilometrów. Same listy i telefony na pewno by nie wystarczyły, a o jakiekolwiek spotkanie byłoby bardzo trudno. Dlatego ostatniego ranka, przed samym wyjazdem, gdy po raz pierwszy w życiu oboje poznaliśmy smak pocałunku, obiecaliśmy sobie coś. Staliśmy przytuleni na starym, drewnianym pomoście i każde z osobna przyrzekło, że gdy będziemy mieli dwa razy tyle lat i żadne z nas nikogo jeszcze nie pozna, przyjedziemy w to samo miejsce. Wtedy będziemy już dorośli i zdecydujemy, czy chcemy ze sobą być. To była bardzo romantyczna deklaracja. – A jeśli kogoś sobie znajdziemy? Nie boisz się tego? – zapytała Agnieszka. – A z kim byłoby nam lepiej niż ze sobą – odpowiedziałem jej z uśmiechem. Potem zatopiliśmy się w nierzeczywistości Znów całowaliśmy bardzo długo. Mogliśmy sobie na to pozwolić, bo biel mgły ukryła nas przed wzrokiem innych. Staliśmy tak, ciesząc się swoją obecnością, i snuliśmy plany... Co zrobimy, gdy spotkamy się tutaj za piętnaście lat? Niby to wszystko było bardzo naiwne, dziecięce – ale też na swój sposób dojrzałe. Nie planowaliśmy przecież, że uciekniemy z domu, żeby być ze sobą na zawsze. Wiedzieliśmy bowiem, że na wspólny start jest jeszcze za wcześnie. Sam nie wiem, czy deklaracja tamtego poranka miała jakiś wpływ na moje dorosłe życie. Bo niezbyt mi wychodziło z kobietami. Być może za mało starałem się w swoich związkach, bo tak naprawdę czekałem na chwilę, kiedy ponownie przyjadę do Newr, gdzie spotkam Agnieszkę. Spojrzymy sobie prosto w oczy i… Ale teraz, gdy szła poboczem drogi, bałem się do niej podejść, przywitać. A co, jeśli ona mnie nie pamięta? Może jej rodzinie tak bardzo spodobało się to miejsce, że przyjeżdżają tu regularnie od lat i teraz są na kolejnym wyjeździe? A ja, podchodząc do niej, tylko się wygłupię? I dowiem się, że ma męża i dzieci... Zacząłem ją obserwować... Pomyślałem, że najpierw muszę ją poobserwować z daleka, zobaczyć, czy spędza tu po prostu późny urlop, czy może jednak przyjechała spotkać swoją pierwszą miłość. To powinno być widać. Poszedłem za nią do sklepu. Potem, stojąc w odpowiedniej odległości, obserwowałem, jak wraca do jednego z domków nad jeziorem. Wyglądało na to, że jest sama. Lecz kiedy już prawie zebrałem się na odwagę, by do niej podejść, gdy samotnie spacerowała nad jeziorem – obok mnie przemknęła terenówka. Zatrzymała się przy Adze i wysiadł z niej mężczyzna. Na jego widok Agnieszka rozpłynęła się w uśmiechu i już po chwili zarzuciła mu ręce na szyję, obsypując pocałunkami… Nie miałem ochoty dłużej oglądać tego serdecznego powitania Szybko wróciłem do swojego domku, po czym zacząłem się pakować. No cóż, wyglądało na to, że przyjechałem tu na darmo. Kiedy jednak moje walizki były już spakowane, pomyślałem, że bardzo chciałbym choć przez chwilę porozmawiać z Agnieszką. Właściwie nie wiedziałem dlaczego. Może aby jej powiedzieć, że po tylu latach nadal coś do niej czuję? Po prostu musiałem to zrobić. Chciałem tylko poczekać na chwilę, w której zostanie sama, bez tego typa. Znów zacząłem ją dyskretnie obserwować. Ale facet z terenówki prawie jej nie odstępował. Ostatniego dnia, gdy już straciłem nadzieję, że uda mi się z Agnieszką porozmawiać, rankiem wyszedłem na pomost. Miałem za sobą kolejną bezsenną noc, więc moja głowa była ciężka i jakoś dziwnie mi w niej szumiało. Czułem się trochę jak we śnie. Wciągnąłem w nozdrza chłodne listopadowe powietrze. Krajobraz zasnuwała poranna mgła, która potęgowała wrażenie nierzeczywistości. Pewnie dlatego ten poranek sprzed piętnastu lat wrócił do mnie z taką mocą. Zacząłem o nim myśleć, przypominać sobie każdy nasz gest, każdy pocałunek. Usiadłem na zimnych deskach pomostu i siedziałem tak dobry kwadrans, zatopiony w pięknych wspomnieniach. W tym czasie słońce podniosło się już wyżej, a leciutki wiaterek zaczął powoli rozrywać białe tumany mgły. Wtedy nagle zobaczyłem Agnieszkę Stała jakieś sto metrów ode mnie na drugim pomoście. To nie był ten sam stary pomost, na którym się pocałowaliśmy przed odjazdem wiele lat temu, ale stał w tym samym miejscu. Po krótkiej chwili widoczność znów się popsuła i Agnieszka rozpłynęła się we mgle. Zacząłem się zastanawiać, czy widziałem ją tam naprawdę, czy tylko moja wyobraźnia spłatała mi takiego figla. Kiedy ruszyłem w jej stronę, wciąż bałem się, że to jakiś dziwny sen. Pędziłem na złamanie karku, przeskakując płoty oddzielające posesje przy jeziorze. Kiedy dobiegłem do pomostu, ona stała tam wpatrzona w wodę. Musiała usłyszeć, że się zbliżam, bo odwróciła się i zrobiła kilka kroków w moją stronę. Zatrzymaliśmy się w odległości metra od siebie i staliśmy tak przez chwilę, jakby dzieliła nas jakaś niewidzialna bariera. – Zmieniłeś się – powiedziała w końcu Agnieszka, uśmiechając się lekko. – Za to przyjechałem tu sam. Myślałem… Ale ty jesteś tu z mężczyzną. – To ze strachu – wyjaśniła. – Bałam się, że cię tu nie będzie i tylko zmarnuję swój czas… Długo mnie obserwujesz? – Od tygodnia – odparłem. – Dlaczego nie podszedłeś? – To ze strachu – odpowiedziałem zgodnie z prawdą. – Bałem się, że nie jesteś już sama i nie czekasz na mnie. A on właściwie cię nie odstępował. – Agnieszka! – zawołał ktoś z brzegu. – Gdzie ty się znowu szlajasz?! Na pomoście stanął facet z terenówki Minę miał zniecierpliwioną. – Znowu stoisz na tym głupim pomoście?! – zdawał się mnie w ogóle nie zauważać. – Łazisz tu każdego ranka nie wiadomo po co. Jak nie możesz spać, tobyś lepiej chodziła co rano po świeże bułki na śniadanie! No nie stój tak, pospiesz się, musimy się spakować, bo mamy dzisiaj do przejechania kilkaset kilometrów! – Jarek, ja z tobą nie wracam – oświadczyła mu twardo Agnieszka. – Co ci się stało? – skrzywił się facet. – Następny foch? Od trzech lat wodzisz mnie za nos! Ale dość tego! Albo zaraz wrócisz do domku, albo z nami koniec. I nie rób więcej scen przy ludziach! – wskazał na mnie i zszedł z pomostu. – To już wiesz wszystko – uśmiechnęła się do mnie Agnieszka. – A ty? – A ja mam przeczucie, że będę miał dużo czasu, żeby ci wszystko dokładnie opowiedzieć… – uśmiechnąłem się. Na szczęście, ponieważ już dawno było po sezonie, bez problemu przedłużyłem wynajęcie swojego domku o kolejny tydzień. Spożytkowaliśmy ten czas na tworzenie wspólnych planów na przyszłość. Na końcu z rozbawieniem stwierdziliśmy, jak mało różnią się one od tego, co wymyśliliśmy sobie, będąc nastolatkami. Tak jakby te piętnaście lat nie zmieniło niczego między nami i w nas. Czytaj także: „Rozwiodłem się po 8 miesiącach małżeństwa. Teraz ta zołza chce 50 tysięcy złotych za wesele, którego nie chciałem” „Rozwiodłam się z mężem, by szukać przygód i szybko tego pożałowałam. Znalazł sobie młodą lafiryndę, a mnie zakłuła zazdrość” „Zaledwie pół roku po swoim ślubie, mój brat wdał się w romans z moją przyjaciółką. Szybko uznał, że nie kocha żony”