polki.pl
type: channel
link: https://polki.pl
date: 2025-03-07T09:49:36.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: „Moja babcia była medium i przepowiadała ludzką śmierć. Czy to możliwe, że odziedziczyłam po niej ten dziwny dar?"
items: „Mój brat zdradzał żonę ze swoją szefową. Żeby ratować ich małżeństwo, wymyśliłam sprytny plan"
items: „Choć minęło 20 lat, wciąż nie mogłam się pogodzić ze śmiercią mojej siostry. Gdy byłam o krok od śmierci, to ona mnie uratowała"
items: „Podli ludzie odreagowują zły humor na sklepowych i kelnerach. Żyjemy w nerwowych czasach, ale to już przesada"
items: „Mój syn wpadł w wir zarabiania pieniędzy i zapomniał o własnej żonie. Żyła sama w pałacu i powoli usychała"
items: „Zamiast pierścionka zaręczynowego, mój chłopak podarował mi świnię. Rodzice zamiast się cieszyć, załamywali ręce"
items: „Kiedy żona zaszła w drugą ciążę, była przerażona. Bała się, że dla naszego synka to będzie trauma. I miała rację"
items: „Po śmierci męża, sąsiadka kompletnie się rozsypała. Z porządnej kobiety stoczyła się na samo dno"
items: „Mówi się, że w czasie wyprzedaży kobiety tracą głowę. Ja straciłam jeszcze coś. Torebkę!"
items: „Za młodu przysięgaliśmy sobie, że kiedyś będziemy razem. Po latach spotkałem ją z jakimś gachem i pożegnałem się z marzeniami"

„Moja babcia była medium i przepowiadała ludzką śmierć. Czy to możliwe, że odziedziczyłam po niej ten dziwny dar?"
type: item
date: 2023-04-30T19:15:00.000Z
subject: Po godzinach
subject: Z życia wzięte
subject: historie miłosne
subject: Opowiadania
description: „Przez cały ranek w ogóle o nim nie myślałam, nocą tuż po przebudzeniu wyleciał mi z głowy, ale teraz przypomniałam sobie słowo po słowie całą tę krótką rozmowę z zagubionym sąsiadem. „Czy to możliwe, że przemówił do mnie już po śmierci?” – pomyślałam".
encoded: Wieczór był mroźny i jasny – zbliżający się do pełni księżyc srebrzył ośnieżone pola mleczną poświatą. Szłam od strony brzezinowego lasku, pustą, zrytą grudami zmrożonego błota drogą. Śnieg skrzypiał mi pod butami, w dali, gdzieś od strony miasteczka, słychać było odległe dudnienie muzyki. Chociaż miałam na sobie stary, uszyty lata temu kożuszek, a szyję okutałam wełnianym szalikiem, było mi przeraźliwie zimno. Przyśpieszyłam, potykając się o zmarzniętą ziemię Nagle zapanowała cisza tak głęboka, że prawie nierealna. Zdawać by się mogło, że zostałam sama na całym bożym świecie – las za moimi plecami, pola tonące w śniegu i majaczące gdzieś przede mną pierwsze odległe światła naszej wsi – wszystko to nagle wydało mi się jakieś obce, może nawet złowrogie. Zahukał puchacz, po plecach przeszedł mi dreszcz. I wtedy go zobaczyłam – zwalistą, męską sylwetkę na ścieżce. Szedł od strony wsi, dziwnie się zataczając. Jakby kręciło mu się w głowie albo jakby był pijany… Przystanęłam, kalkulując, czy iść mu naprzeciw, czy uciec gdzieś w bok. Byłam sama w ten późny, zimowy wieczór, prawie noc. Jednak uciekać nie było za bardzo dokąd. „Przecież musiał mnie już dostrzec, nawet w tej ciemności” – pomyślałam, przyśpieszając kroku. Dwie, może trzy minuty później spotkaliśmy się na środku ścieżki. Dopiero wtedy zorientowałam się, że to przecież Antek, mąż sąsiadki. Blady mi się wydał, a może księżycowa poświata nadała mu takiego wyglądu. – Anetko, widzisz ty mnie, dziewczyno? – zapytał, przystając. – Co mam nie widzieć? – zdziwiłam się, z zimna lekko przytupując. – Do pubu? – zagadnęłam jakby nigdy nic. Bo chociaż był sobotni wieczór, noc niemalże, to przecież Antek prawie co tydzień na piwko z kolegami chadzał, po nocy wracając później samotnie przez pola, a nie raz i nie dwa nad samym ranem. Śpiewać mu się czasem zdarzało na całą wieś A głos miał ładny i donośny, więc nawet to jego pijackie zawodzenie nie było nieprzyjemne. Nawet jeśli człowieka głuchą nocą ze snu wyrwał, przechodząc …

GettyImages-654683727-cdf3e19.jpg
width: 1200
height: 800

„Mój brat zdradzał żonę ze swoją szefową. Żeby ratować ich małżeństwo, wymyśliłam sprytny plan"
type: item
date: 2023-04-30T17:15:00.000Z
subject: Po godzinach
subject: Z życia wzięte
subject: historie miłosne
subject: Opowiadania
description: „Wiedziałam już, że rozmową nic nie wskóram. Trzeba było wymyślić jakiś inny sposób, żeby ocalić rodzinę mojego brata. Kombinowałam na wszelkie sposoby, ale nic mądrego nie przychodziło mi do głowy, aż w końcu zwierzyłam się Zośce, koleżance z pracy, o której dziewczyny mówiły, że potrafi znaleźć lekarstwo na każdą dolegliwość".
encoded: Małżeństwo mojego brata sypało się od kilku miesięcy. Któregoś dnia wybrałam się z bratową na zakupy do centrum handlowego. Chciałam, żeby się rozerwała, przestała myśleć o kłopotach. – Wiesz, Monika, Paweł wciąż się z nią spotyka. Czuję to – pożaliła się, kiedy usiadłyśmy na ławce. Już drugi raz próbowała mnie skłonić do rozmowy Liczyła na to, że wiem coś więcej. Rzeczywiście. Wiedziałam prawie wszystko o zdradzie Pawła. Bliski kolega mojego męża, z którym Paweł pracuje, opowiadał, że mój brat nadal spotyka się z Kamilą. Przyszła do ich firmy rok wcześniej. Podobno uwiodła Pawła w czasie jakiejś zakrapianej imprezy firmowej. Mój brat ma słabą głowę, jak dziecko dał się wyprowadzić z lokalu, poszedł do niej, a potem się zadurzył. Czy to była miłość? Trudno powiedzieć. Ona szybko awansowała i została Pawła przełożoną… – Nie, niemożliwe. Znam Pawła. Przecież mówił, że to był tylko chwilowy flirt, zauroczenie, że już z nią skończył. Nie kłamałby. Odbiło mu, ale to już przeszłość, zresztą wiesz jak kocha dziewczynki – próbowałam wmówić bratowej, że jej podejrzenia są bezpodstawne. – Dziewczynki kocha, ale mnie… – Renata zawiesiła głos. – Daj spokój. Przecież jesteście dopiero pięć lat po ślubie, na kryzys za wcześnie! – bardzo chciałam wszystko obrócić w żart i roześmiałam się sztucznie. – Przecież widzę, że mnie unika. Ale jak będzie chciał rozwodu, to ja tego nie przeżyję – nagle urwała, wstała i odeszła bez słowa pożegnania. Wystraszyłam się Kiedyś, jeszcze przed ślubem, mówiła, że Pawła kocha do szaleństwa. Spytałam, co to znaczy, a ona całkiem serio odpowiedziała, że gdyby ją kiedykolwiek zostawił, załamałaby się. Była pewna, że kiedyś tak się stanie. Mówiąc to, miała w oczach przerażenie i straszny smutek, jakby naprawdę zobaczyła swoją tragiczną przyszłość… Nastraszyła mnie wtedy nie na żarty. Na szczęście zaraz potem pobrali się, a Paweł szczerze kochał Renatę. Teraz jednak, kiedy słuchałam jej słów wypowiadanych z taką śmiertelną powagą, bałam się, że rzeczywiś…

GettyImages-944877142-e4e0e5a.jpg
width: 1200
height: 822

„Choć minęło 20 lat, wciąż nie mogłam się pogodzić ze śmiercią mojej siostry. Gdy byłam o krok od śmierci, to ona mnie uratowała"
type: item
date: 2023-04-27T19:15:00.000Z
subject: Po godzinach
subject: Z życia wzięte
subject: historie miłosne
subject: Opowiadania
description: „– Miała pani szczęście – westchnął policjant. – Jakieś pół godziny temu dwa kilometry dalej zrobił się karambol na rondzie. Ze dwadzieścia aut! W dodatku wybuchła cysterna z benzyną. Są ofiary śmiertelne. Właśnie tam jadę".
encoded: Dawniej kochałam zimę. Pamiętam te mroźne poranki, kiedy razem z Igą wybiegałyśmy z domu na skrzący się w słońcu śnieg. Ślizgałyśmy się po zamarzniętym jeziorze, lepiłyśmy śniegowe stwory o najdziwniejszych kształtach albo obrzucały białymi kulkami, aż obie miałyśmy dość tych wygłupów. Iga miała wypadek Kilka dni przed Bożym Narodzeniem 1992 roku Iga spadła ze schodów. Z początku myślałam, że tylko się potłukła. Stałam na górze, trzymając się poręczy i wołałam ją. Dopiero, kiedy zdałam sobie sprawę, że leży bez ruchu, zaczęłam zbiegać na dół. Jeden stopień, drugi, trzeci… Iga miała wtedy dwanaście lat. Uczucie szczęścia było mi obce od dwudziestu lat. Odkąd odeszła, zima już nigdy nie była piękna. Nawet gdy świeciło słońce, ja widziałam tylko szary smutny świat. Dokładnie taki jak teraz. Jechałam na święta do rodziców i myślałam o Idze. W tym roku przypadała dwudziesta rocznica jej śmierci. Czekała mnie długa, samotna podróż samochodem. Nie miałam kogo zabrać na święta do domu. Mimo skończonych trzydziestu lat wciąż nie doczekałam się dzieci ani nawet męża. Ale kto by wytrzymał z taką ponurą, wiecznie nieszczęśliwą istotą, jak ja? Widoczność była dobra, a droga pusta Specjalnie wzięłam kilka dni urlopu, by wyjechać nieco wcześniej i uniknąć korków, typowych dla przedświątecznych dni. Miasto zostało daleko w tyle i miałam nadzieję, że pogoda się utrzyma. Niestety, zaczął prószyć śnieg. Najpierw lekko, potem coraz bardziej. Wielkie płatki spadające z nieba kompletnie przesłoniły mi drogę. Zerwał się silny wiatr. Wyglądało na to, że szykuje się niezła śnieżyca. W dodatku zaczynało się ściemniać. Zwolniłam i włączyłam długie światła, bo nie chciałam władować się z rozpędu na jakieś drzewo. Miałam prawo jazdy od dobrych kilku lat, ale jeździłam rzadko. Bałam się niesprzyjających warunków i wypadków. I słusznie, jak się okazało. W pewnym momencie na drogę wybiegła mała dziewczynka. Zatrzymała się na środku jezdni i znieruchomiała. Mogłabym przysiąc, że przez tę krótką chw…

GettyImages-1374841003-a97a5c2.jpg
width: 1200
height: 800

„Podli ludzie odreagowują zły humor na sklepowych i kelnerach. Żyjemy w nerwowych czasach, ale to już przesada"
type: item
date: 2023-04-27T18:30:00.000Z
subject: Po godzinach
subject: Z życia wzięte
subject: historie miłosne
subject: Opowiadania
description: „Doczekałam się. Babsztyl wzruszył ramionami, popatrzył na mnie jak na worek śmieci i poszedł w kierunku kasy. Sprzedawczyni, która układała na półce paczki z chrupkim pieczywem, uśmiechnęła się do mnie i powiedziała cicho: – Ludzie to teraz coraz bardziej nerwowi".
encoded: Może się pani przesunąć? – usłyszałam za sobą ostry, rozkazujący kobiecy głos. Zanim dotarło do mnie, że ten głos skierowany jest do mnie, jego właścicielka bezceremonialnie wepchnęła się między mnie, a skrzynki z bułkami. – Aaa! – syknęłam, bo uderzyła mnie swoim koszykiem na zakupy w biodro. Ona z zaciśniętymi ustami i groźną miną wkładała kajzerki do reklamówki. – Przepraszam, ale uderzyła mnie pani i chyba wypadałoby przeprosić? – powiedziałam spokojnie. W środku gotowałam się ze złości na to babsko, mniej więcej w moim wieku, ubrane w modny płaszcz i trzymające w ręku skórzaną, drogą torebkę. Ale nawet najpiękniejsze ubranie nie ukryłoby paskudnego charakteru, wypisanego na zaciętej twarzy. Patrzyłam jej prosto w oczy i czekałam na reakcję Doczekałam się. Babsztyl wzruszył ramionami, popatrzył na mnie jak na worek śmieci i poszedł w kierunku kasy. Sprzedawczyni, która układała na półce paczki z chrupkim pieczywem, uśmiechnęła się do mnie i powiedziała cicho: – Ludzie to teraz coraz bardziej nerwowi. Wczoraj zwróciłam uwagę klientowi, żeby założył foliowe rękawiczki, jak dotyka bułek, to zaczął krzyczeć, że złoży na mnie skargę do kierowniczki. – Szkoda, że w sklepie nie ma radarów, które wyłapują chamskie zachowania – zaśmiałam się. – A potem taki facet wracałby do domu, a tam mandat lub kara w postaci obowiązkowego kursu dobrych manier. Może następnym razem zastanowiłby się dwa razy, zanim zachowałby się po chamsku. Zaśmiałyśmy się. Cóż, w takiej sytuacji lepiej zażartować niż się denerwować – Mamo, nie mogłam znaleźć suszonych pomidorów, ale przyniosłam sałatę i ogórki – usłyszałam niski, dziewczęcy głos. Wiedziałam, że był skierowany do mnie, bo to głos mojej córki Karoliny. – Słoiki z suszonymi pomidorami są dwa rzędy stąd, między oliwą a marynowanymi grzybami – podpowiedziała sprzedawczyni. – Dziękuję za pomoc i do widzenia – uśmiechnęłam się do niej. Nie należę do osób, które zły humor odreagowują na sklepowych i kelnerach. I nie znoszę ludzi, którzy tak …

GettyImages-1405517941-faee58a.jpg
width: 1200
height: 799

„Mój syn wpadł w wir zarabiania pieniędzy i zapomniał o własnej żonie. Żyła sama w pałacu i powoli usychała"
type: item
date: 2023-04-25T20:00:00.000Z
subject: Po godzinach
subject: Z życia wzięte
subject: historie miłosne
subject: Opowiadania
description: „– Mam na głowie inne sprawy… Ja pracuję, zarabiam pieniądze… – Ale po co ci aż tyle? Już wszystko masz, a za chwilę stracisz żonę, szansę na normalną rodzinę – tłumaczyłam. – Jest jakaś inna kobieta? – zapytał mąż. – Nie mam czasu, tato, na takie rzeczy… – to mówiąc, Julek wyszedł".
encoded: Nasz Julek skończył SGH z najwyższą notą. Już wtedy wiadomo było, że nie tylko teoretycznie pojmuje prawidła ekonomii i rynku papierów wartościowych. Pieniądze, które otrzymał w dniu swoich 21 urodzin z polisy posagowej, jaką ufundowaliśmy obu synom, umiejętnie zainwestował na giełdzie. Kiedy zdawał egzamin magisterski w wieku 24 lat, na jego „posagowym” koncie była trzykrotnie wyższa suma. Mąż pękał z dumy... – Zobaczysz, Julek zrobi karierę. I robił. Zaraz po dyplomie został zaproszony do współtworzenia pewnej spółki. Dwa lata później został właścicielem jednej firmy, zasiadając równocześnie w zarządzie innej, o międzynarodowym zasięgu. W ciągu kilku lat stworzył cztery kolejne spółki i był naprawdę zamożnym człowiekiem. Wtedy poznał Dominikę, dziewczynę śliczną i inteligentną. Pracowała jako analityk w jednej z firm zarządzanych przez Julka. Syn błyskawicznie się zakochał i zaraz postanowił się z nią ożenić. Gdy go spytałam, po co ten pośpiech, stwierdził, że dla człowieka z taką pozycją jak on, rodzina jest bardzo ważna. Zdziwił mnie ten racjonalny ton. Po ślubie – tylko cywilnym – rodzina i najbliżsi przyjaciele młodych zjawili się na uroczystej kolacji w jednej z najbardziej wykwintnych restauracji. Podczas tego wieczoru nasz syn kilkakrotnie znikał, aby z kimś omówić ważne sprawy. Na jego biznesowym horyzoncie majaczyła kolejna spółka… Kiedy młodzi wrócili z egzotycznej podróży poślubnej, nie mogłam Julka nigdy zastać, a Dominika żyła tak naprawdę sama. Julek wciąż był w rozjazdach... Jeśli nawet udało się złapać go późno wieczorem w domu, to zwykle był czymś bardzo zajęty. Dla rodziny czasu nie miał wcale. Rok po ślubie syn z żoną zamieszkali w pięknym domu nad samym morzem, który przypominał pałac. Byliśmy tam z wizytą w niedzielę, tuż po przeprowadzce. Niestety, nie zastaliśmy syna. Wtedy po raz pierwszy zauważyłam, że nasza śliczna synowa wcale nie jest szczęśliwa. Oprowadzała nas po swoim nowym gospodarstwie, jakby pokazywała eksponaty w muzeum: – Tu jes…

GettyImages-583755290-9dff1ba.jpg
width: 1200
height: 800

„Zamiast pierścionka zaręczynowego, mój chłopak podarował mi świnię. Rodzice zamiast się cieszyć, załamywali ręce"
type: item
date: 2023-04-25T19:15:00.000Z
subject: Po godzinach
subject: Z życia wzięte
subject: historie miłosne
subject: Opowiadania
description: „– Jeszcze nie odpowiadaj. Jeszcze moment! Muszę mieć pewność, że się zgodzisz. Poczekaj, proszę – i zniknął w łazience, zostawiając mnie zszokowaną tymi osobliwymi oświadczynami. Wrócił po dwóch minutach, niosąc na rękach… cudnego, łaciatego malucha! To była świnka wietnamska!".
encoded: Kocham je od dziecka. Uwielbiam ich małe, mądre ślipka, tłuściutkie krótkie nóżki, zachwycają mnie ich płaskie, zabawne nosy i wiecznie uśmiechnięte ryjki… Miałam siedem lat, gdy oznajmiłam rodzicom, że jak dorosnę, będę hodować świnie. Akurat jedliśmy obiad... Tato zaczął strasznie kaszleć, mama podbiegła do niego i zaczęła uderzać go w plecy, choć sama miała minę, jakby coś jej się stało. Dziś rozumiem, że takie wyznanie z ust ukochanej jedynaczki, córki szanowanych nauczycieli, musiało zrobić naprawdę duże wrażenie na ambitnych rodzicach. Tym bardziej że akurat zajadałam kotlet schabowy. Bardzo szybko pojawił się jeszcze jeden domownik. W miarę upływu czasu docierało do mnie, że życie wśród zagród ze świnkami nie jest jednak najlepszym miejscem dla miastowej dziewczyny. Po liceum wybrałam więc studia anglistyczne, lecz miłość do chrumkających stworzeń nigdy mi nie minęła. Lubiłam czytać o ich niedocenionej mądrości, inteligencji, wierności. W duchu marzyłam, że gdy kiedyś wyprowadzę się „na swoje”, zamieszka ze mną świnka. Nie taka różowa, wielka (ta by się raczej w mieszkaniu nie odnalazła), lecz mniejsza, wietnamska, z jaką spaceruje na przykład George Clooney. Zakochałam się nagle i bez opamiętania Pod koniec studiów na imprezie u koleżanki, poznałam Marcina, przystojnego informatyka. To była miłość od pierwszego wejrzenia, w dodatku z wzajemnością! Już po trzech miesiącach znajomości postanowiliśmy razem zamieszkać – na co mieliśmy czekać, skoro chcieliśmy ze sobą być? Wkrótce udało nam się wynająć przytulną kawalerkę. Pierwszego wieczoru w naszym wspólnym mieszkaniu otworzyliśmy szampana. – Kocham cię. Chcę spędzić z tobą życie – wyszeptał Marcin. – Ja też cię kocham – wyznałam w rewanżu mojemu lubemu. – Tak bardzo, że chcę mieć z tobą świnię! Zanim komizm sytuacji do mnie dotarł, Marcin dosłownie tarzał się ze śmiechu po dywanie. – Nie mogę! Nie wytrzymam! Muszę to gdzieś zapisać! – powtarzał co chwila. Całe szczęście, że Marcin wcześniej wiedział o mojej f…

GettyImages-1350064348-f0da504.jpg
width: 1200
height: 800

„Kiedy żona zaszła w drugą ciążę, była przerażona. Bała się, że dla naszego synka to będzie trauma. I miała rację"
type: item
date: 2023-04-25T18:30:00.000Z
subject: Po godzinach
subject: Z życia wzięte
subject: historie miłosne
subject: Opowiadania
description: – Mamusia mnie już nie kocha! – oświadczył i rozryczał się na dobre. – Synku, co ty mówisz, mamusia cię bardzo kocha! – przytuliłem go. – Nieprawda. Dzisiaj jak karmiła Zosię, to powiedziała do niej, że ją kocha najbardziej na świecie! A przecież Zosia jest prezentem tylko dla mnie!".
encoded: Kiedy okazało się, że po raz drugi zostaniemy rodzicami, moja żona była… przerażona. To znaczy sam fakt ciąży ją cieszył, lecz strasznie przejmowała się tym, jak na wiadomość o rodzeństwie zareaguje nasz pierworodny. – Przecież dla Pawełka to będzie trauma! Do tej pory wszystko kręciło się wokół niego – mówiła z troską. – Nie przesadzasz? Ma już ponad trzy lata, a zanim urodzi się Zosia, będzie miał prawie cztery. – No, to rzeczywiście, właściwie jest już dorosły – zakpiła Natalia. – Pomyśl sam, jakbyś się czuł, gdybym ja sobie przyprowadziła drugiego faceta i powiedziała ci, że od dziś będziesz się z nim musiał mną dzielić? – Powtarzam, przesadzasz. Natalia jednak uparła się, że musimy specjalnie przygotować Pawełka na narodziny siostrzyczki. Dlatego, wprawdzie dość niechętnie, jednak zgodziłem się w końcu na jej propozycję ułożenia specjalnego planu… Na początek ogłosiliśmy naszemu synowi, że mamy dla niego wspaniałą niespodziankę, a właściwie prezent. Postanowiliśmy docenić, że jest już taki dorosły i zachowuje się jak prawdziwy mężczyzna i dlatego damy mu siostrzyczkę, którą się będzie mógł opiekować. Nasze oświadczenie wyraźnie mu się spodobało Nie rozumiał tylko, z jakiego powodu musi czekać na ten prezent jeszcze prawie pięć miesięcy, skoro dorosły jest już teraz. I dlaczego mama uparcie ukrywa go w swoim brzuchu. Czułem, że zmyślając, brniemy w ślepy zaułek. Nie byliśmy przygotowani na ten argument i musieliśmy improwizować. Wymyśliliśmy więc, że Zosia boi się, czy aby na pewno przywitamy ją z radością, jak przyjdzie na ten świat. Dlatego musimy ją przekonać, że jest bardzo kochana. Odtąd codziennie, kilka razy, przytulaliśmy się z synem do brzucha Natalii i krzyczeliśmy radośnie: – Kochamy cię, Zosiu! Ale z czasem Pawełek zrobił się niecierpliwy. W końcu któregoś dnia krzyknął ze złością w kierunku brzucha Natalii: – Zośka, wyłaź stamtąd! – Pawełek, nie krzycz tak na siostrzyczkę, bo jeszcze bardziej się przestraszy… – zaczęła mu tłumaczyć Natalia. – I bard…

GettyImages-1346741046-94ee4e0.jpg
width: 1200
height: 800

„Po śmierci męża, sąsiadka kompletnie się rozsypała. Z porządnej kobiety stoczyła się na samo dno"
type: item
date: 2023-04-24T19:15:00.000Z
subject: Po godzinach
subject: Z życia wzięte
subject: historie miłosne
subject: Opowiadania
description: „Może jednak powinnam wezwać pogotowie? Tak, chyba jednak je wezwę. W końcu nie można patrzeć obojętnie, jak się poniewiera pod moimi drzwiami! A może lekarze w końcu coś poradzą na jej nałóg? Może jej każą się leczyć? Zamkną gdzieś".
encoded: Kiedyś to była taka przyzwoita kobieta! Dom na błysk, codziennie trzydaniowy obiad. Dzieciaki wyszorowane, czysto ubrane, mąż w wyprasowanej koszuli. Co się z nią stało, że leży teraz na mojej wycieraczce? Zasnęła, a ja nie mam pojęcia, co zrobić. Wiem, że sąsiadka jest w sztok pijana… Siedzę jak trusia przy drzwiach, po drugiej stronie, w swoim mieszkaniu, i nasłuchuję. Oddycha? Nic jej nie jest? Jeszcze godzinę temu awanturowała się, żebym ją wpuściła, waliła w drzwi, naciskała dzwonek jak opętana. Wiem, że zwyczajnie pomyliła mieszkania, bo chciała się dostać do siebie. U niej nikogo nie ma, więc kto jej miał otworzyć? Dzieci dorosły, wyprowadziły się i już od kilku lat rzadko je widuję. A mąż sąsiadki zmarł rok temu. To po pogrzebie tak się rozsypała. Zaczęła pić, chociaż Malinowska z parteru mi mówiła, że już wcześniej nie wylewała za kołnierz. Tylko że tego nie było widać, nikt o tym nie wiedział, bo mąż ją krył. – Dzieci miały ostro przykazane, żeby o tym, co się dzieje z mamą, nikomu ani słowa nie mówić. A Staśka potrafiła znikać na kilka dni; to się nazywało, że cierpi na migrenę. Ja nawet parę razy przyuważyłam, że pod nasz dom przyjechała taka jakby karetka nie-karetka i lekarz z walizeczką wbiegał na górę. Nie miałam pojęcia, o co chodzi, dopóki kuzyn mi nie uświadomił, że to prywatne odtruwanie – opowiadała. W tym, co mi powiedziała sąsiadka z parteru, musiało być ziarnko prawdy, bo i ja widziałam parę razy tego lekarza z walizeczką. A i dzieci sąsiadów, mimo że takie niby zadbane, to zawsze były jakieś przygaszone. Nie mówiły za wiele, nie uśmiechały się i nie przyprowadzały kolegów do domu. No i nasz osiedlowy hydraulik zdradził mi, jak naprawiał u mnie kran, że u nich spod zlewu to kiedyś flaszkę wódki wyciągnął, bo się do rur dostać nie mógł. –Zaczerwieniła się tak, że wyglądała jak pomidor, mówię pani! A potem coś bąknęła, że to mąż musiał tam schować. Ale wyrwała mi tę butelkę, więc sobie pomyślałem: „Kochana, na męża to mi nie wygląda, bo coś ci …

GettyImages-140382186-c4f95a4.jpg
width: 1200
height: 859

„Mówi się, że w czasie wyprzedaży kobiety tracą głowę. Ja straciłam jeszcze coś. Torebkę!"
type: item
date: 2023-04-24T16:30:00.000Z
subject: Po godzinach
subject: Z życia wzięte
subject: historie miłosne
subject: Opowiadania
description: „Gdy chciałam zapłacić, zdębiałam. Po mojej torebce nie było śladu! – Musiałam zostawić ją w którymś sklepie, kiedy przymierzałam ciuchy! – czułam narastającą panikę. – Już po niej… – jęknęłam. – Niczego nie odzyskam…".
encoded: Siostra namówiła mnie na wizytę w wielkim outlecie, do którego wyprawa miała nam zająć cały dzień. – Zobaczysz, to się nam opłaci! Połowa ceny to tam reguła, a są i takie obniżki, że sięgają 70-80 procent! – Ewa piała z zachwytu. – Możesz się ubrać na cały sezon dosłownie za grosze! W sumie na zakupy nigdy nie trzeba mnie zbyt długo namawiać, pojechałam więc z ochotą. Jak wpadłyśmy między te wieszaki! Boże, to był po prostu istny raj! Kurteczka z prawdziwej skóry, w seksownym czerwonym kolorze, za niecałe dwieście złotych? Majteczki z cudownie delikatnej koronki po dziesięć złotych – cztery razy taniej! Już po pierwszych kilku sklepach byłam obładowana torebeczkami. A tu trzeba przymierzyć buty, tam znowu sukienkę czy bluzkę… W pewnym momencie uznałyśmy z Ewunią, że jesteśmy padnięte i musimy pójść na kawę. Gdy chciałam zapłacić, zdębiałam Po mojej torebce nie było śladu! – Musiałam zostawić ją w którymś sklepie, kiedy przymierzałam ciuchy! – czułam narastającą panikę. – Już po niej… – jęknęłam. – Niczego nie odzyskam… – Pomyśl, gdzie ją ostatnio miałaś? – siostra starała się mnie uspokoić. – W tym z butami! Płaciłam za klapki… – wydukałam. – Dobrze, wracamy do tego sklepu! – zarządziła. Ale w obuwniczym torebki nie było… – Ewa, daj mi swoją komórkę, muszę zastrzec kartę! – trzeźwo pomyślałam. Ewa popatrzyła na mnie uważnie i powiedziała tajemniczo: – Chyba wpadłam na dobry pomysł. Masz w torebce swoją komórkę? – Mam – skinęłam głową. – W takim razie chodź, przelecimy się jeszcze raz po wszystkich sklepach! W każdym z nich zadzwonię na twoją komórkę. Może się gdzieś odezwie… – odparła z błyskiem w oku. W obuwniczym nic… W bieliźniarskim nic…. Aż tu nagle... – Coś słyszę… – stwierdziłam, po czym jak dwa charty rzuciłyśmy się biegiem do kolejnego sklepu, w którym ostry, charakterystyczny dźwięk mojej komórki rozdzierał powietrze. – Gdzie ona jest? – rozejrzałam się. – Tam! – idąc za dźwiękiem, Ewka wskazała ręką torebkę, która… leżała sobie, jak gdyby nigdy nic, w kos…

GettyImages-1153620288-9391b89.jpg
width: 1200
height: 800

„Za młodu przysięgaliśmy sobie, że kiedyś będziemy razem. Po latach spotkałem ją z jakimś gachem i pożegnałem się z marzeniami"
type: item
date: 2023-04-02T09:15:00.000Z
subject: Po godzinach
subject: Z życia wzięte
subject: historie miłosne
subject: Opowiadania
description: „Pędziłem przeskakując płoty oddzielające posesje przy jeziorze. Kiedy dobiegłem do pomostu, ona stała tam wpatrzona w wodę. Musiała usłyszeć, że się zbliżam, bo odwróciła się i zrobiła kilka kroków w moją stronę. Zatrzymaliśmy się w odległości metra od siebie i staliśmy tak przez chwilę, jakby dzieliła nas jakaś niewidzialna bariera".
encoded: Kiedy tego dnia zobaczyłem Agnieszkę idącą poboczem szosy, w ustach nagle zrobiło mi się sucho. Przez te piętnaście lat oczywiście trochę się zmieniła, ale wtedy była przecież nastolatką, a teraz – już dojrzałą, trzydziestoletnią kobietą. Nadal jednak pozostał w niej pewien dziewczęcy urok, jakaś iskierka figlarności. Coś, co dawno temu spodobało mi się tak bardzo, że byłem gotów składać obietnice… A teraz Agnieszka, moja pierwsza miłość, idzie poboczem drogi w miejscu, w którym się poznaliśmy i do którego przysięgliśmy sobie przyjechać właśnie teraz, w tym momencie naszego życia. Byliśmy w sobie zakochani Wtedy, gdy byliśmy nastolatkami i zakochaliśmy się w sobie jak szaleni, nasi rodzice obserwowali początkowo rozwój wypadków ze spokojem. Ot, zwykła wakacyjna miłość nastolatków. Zauroczenie jakich wiele. Minie wraz z wyjazdem z Newr, uroczej miejscowości położonej nad pięknym jeziorem o tej samej nazwie. Ale my od razu czuliśmy, że to jest coś więcej. Byliśmy już na tyle świadomi, że wiedzieliśmy, jak trudno będzie nam podtrzymać nasze uczucie po powrocie z wakacji. W końcu miało nas dzielić kilkaset kilometrów. Same listy i telefony na pewno by nie wystarczyły, a o jakiekolwiek spotkanie byłoby bardzo trudno. Dlatego ostatniego ranka, przed samym wyjazdem, gdy po raz pierwszy w życiu oboje poznaliśmy smak pocałunku, obiecaliśmy sobie coś. Staliśmy przytuleni na starym, drewnianym pomoście i każde z osobna przyrzekło, że gdy będziemy mieli dwa razy tyle lat i żadne z nas nikogo jeszcze nie pozna, przyjedziemy w to samo miejsce. Wtedy będziemy już dorośli i zdecydujemy, czy chcemy ze sobą być. To była bardzo romantyczna deklaracja. – A jeśli kogoś sobie znajdziemy? Nie boisz się tego? – zapytała Agnieszka. – A z kim byłoby nam lepiej niż ze sobą – odpowiedziałem jej z uśmiechem. Potem zatopiliśmy się w nierzeczywistości Znów całowaliśmy bardzo długo. Mogliśmy sobie na to pozwolić, bo biel mgły ukryła nas przed wzrokiem innych. Staliśmy tak, ciesząc się swoją obecno…

AdobeStock460789821-a7a65b7.jpeg
width: 1200
height: 900