5 dysfunkcji seksualnych kobiet, które rujnują współżycie

Jakie zaburzenia seksualne kobiet obniżają jakość zbliżeń? Przedstawiamy najczęstsze z nich. Koniecznie przeczytaj!

/ 2 miesiące temu
5 dysfunkcji seksualnych kobiet, które rujnują współżycie fot. Fotolia

Twoje życie seksualne ostatnio pozostawia wiele do życzenia? W wielu przypadkach źródłem niskiej satysfakcji ze zbliżeń są zaburzenia seksualne. Problemy, z którymi najczęściej zmagają się kobiety, to anorgazmia, dyspareunia, pochwica, hipolibidemia i hiperlibidemia. Przedstawiamy, co je wywołuje, jakie są ich objawy i co należy zrobić, aby się z nimi uporać.

Spadek libido - co zmniejsza ochotę na seks?

1. Anorgazmia

Nie możesz osiągnąć orgazmu, mimo że jesteś podniecona? Być może cierpisz na anorgazmię. Przyczyny tego zaburzenia dzielą się na dwie grupy: fizjologiczne i psychologiczne.

       Czynniki fizjologiczne:

  • zaburzenia hormonalne, np. dysfunkcja tarczycy, hipoestrogenizm, hiperprolaktynemia,
  • zmiany poporodowe,
  • brak kurczliwości mięśni Kegla,
  • stany zapalne narządu moczowo-płciowego,
  • zmiany menopauzalne,
  • wady wrodzone bądź nabyte narządu rodnego, np. wady statyki macicy, wady wrodzone pochwy,
  • powikłania po zabiegach i operacjach,
  • choroby neurologiczne, np. uszkodzenie nerwu sromowego, urazy rdzenia kręgowego.

    Czynniki psychologiczne:

  • bolesne doświadczenia seksualne z dzieciństwa , np. molestowanie seksualne,
  • strach przed ciążą,
  • brak intymności podczas zbliżenia,
  • spadek libido spowodowany przez zły nastrój, przemęczenie fizyczne i psychiczne,
  • konflikty w związku, np. zaburzone relacje partnerskie, osłabienie więzi emocjonalnej, wygaśnięcie uczucia,
  • niechęć do partnera.

Czy należy wierzyć w sny? Pytamy psychologa

Jak leczyć anorgazmię?
Brak orgazmu leczy się na wiele sposobów, w zależności od rodzaju czynnika, który go wywołał. W przypadku anorgazmii o podłożu fizjologicznym pozytywne efekty przynoszą treningi masturbacyjne, leczenie farmakologiczne i systematyczne wykonywanie ćwiczeń mięśni dna miednicy. Anorgazmia o podłożu psychologicznym najczęściej wymaga pomocy psychologa lub seksuologa, a mianowicie podjęciu terapii indywidualnej lub partnerskiej. Edukacja seksualna partnerów, podczas której często wykorzystuje się trening komunikacyjny mający na celu poprawienie komunikacji między partnerami, zwykle rozwiązuje problem.

Niemożność osiągnięcia orgazmu może prowadzić do zaburzeń psychicznych i dolegliwości fizycznych (np. przerostu w mięśniowej części szyjki macicy), dlatego zaleca się jej leczenie.

2. Dyspareunia

Odczuwasz ból w czasie stosunku, ewentualnie przed lub po? Być może dotknęła cię dyspareunia. To zaburzenie seksualne kobiet, które może mieć zarówno podłoże fizyczne, jak i psychiczne.

    Przyczyny fizjologiczne:

  • stany zapalne w obrębie narządów płciowych,
  • infekcje narządów płciowych takie jak chlamydioza, drożdżyca, rzęsistkowica, opryszczka narządów płciowych,
  • choroby i nieprawidłowości anatomiczne, np. endometrioza,  
  • suchość pochwy,
  • uczulenia, np. na preparaty do higieny intymnej czy prezerwatywy,
  • powikłania po zabiegach i operacjach,
  • zmiany poporodowe.

    Przyczyny psychologiczne:

  • brak doświadczenia seksualnego,
  • lęk przed niechcianą ciążą,
  • traumatyczne wydarzenia z przeszłości (wykorzystywanie seksualne).

Jak leczyć dyspareunię?

Dyspareunia zazwyczaj jest uleczalna. W przypadku wystąpienia infekcji stosuje się środki miejscowe i czopki, rzadziej tabletki. Jeśli wywołał ją alergen, np. płyn do higieny intymnej, należy zaprzestać jego używania. Objawy łagodzi przemywanie okolic intymnych naparem z rumianku. W czasie leczenia, aż do ustąpienia objawów, zaleca się wstrzemięźliwość seksualną.

Sposoby zapobiegania dyspareunii:

  • systematyczne wizyty u ginekologa,
  • przestrzeganie zasad higieny intymnej,
  • dbanie o dobrą kondycję psychiczną przed stosunkiem – ma on być przyjemnością,
  • bezpieczny seks (uprawianie seksu z zabezpieczeniem).

Najczęstsze rodzaje infekcji intymnych u kobiet

3. Pochwica

Przed próbą podjęcia kontaktu seksualnego czujesz bardzo bolesny, niezależny od swojej woli skurcz mięśni pochwy, który uniemożliwia współżycie? Być może padłaś ofiarą pochwicy. To zaburzenie seksualne kobiet, które ma głównie podłoże psychologiczne.

Mogą ją wywołać czynniki takie jak:

  • traumatyczne doświadczenia seksualne, np. nieudane rozpoczęcie współżycia, molestowanie seksualne w dzieciństwie, gwałt, przemoc ze strony partnera,
  • strach przed bólem w czasie stosunku, chorobami przenoszonymi drogą płciową, niechcianą ciążą,
  • zaburzone relacje partnerskie,
  • niewłaściwa edukacja seksualna,
  • restrykcyjny sposób wychowania oparty na przeświadczeniu, że seks to coś złego,
  • dysfunkcje seksualne partnera, np. zaburzenia erekcji, przedwczesny wytrysk.

W jaki sposób leczyć pochwicę?

Kobieta, która podejrzewa u siebie pochwicę, powinna jak najszybciej udać się do ginekologa. Jeśli badanie ginekologiczne wywołuje u niej strach, konieczne jest skorzystanie z pomocy psychoterapeuty przed wizytą u lekarza. Wielu specjalistów uważa, że najskuteczniejszą metodą walki z pochwicą jest stopniowe rozciąganie pochwy za pomocą rozszerzadła do szyjki macicy lub palców.

4. Hipolibidemia

Ostatnio odczuwasz kompletny brak zainteresowania seksem? Być może cierpisz na hipolibidemię, czyli oziębłość seksualną. To zaburzenie seksualne kobiet, które może mieć podłoże fizjologiczne albo psychologiczne.

Najczęstsze czynniki psychologiczne:

  • gwałt,
  • molestowanie seksualne w dzieciństwie,
  • niechęć do partnera,
  • uzależnienie od pornografii,
  • rygoryzm religijny.

Najczęstsze czynniki fizjologiczne:

  • choroby naczyniowe, metaboliczne, psychiczne, np. depresja,
  • menopauza,
  • przyjmowanie tabletek antykoncepcyjnych,
  • używki (alkohol, nikotyna, narkotyki).

Jak uporać się z hipolibidemią?

Walkę z oziębłością seksualną rozpoczyna się od określenia przyczyny, która ją wywołała. Jeśli hipolibidemia jest skutkiem jakiejś choroby, konieczne jest jej wyleczenie, w efekcie którego poziom libido powinien wzrosnąć. Jeśli odpowiada za nią czynnik psychologiczny, pacjentka (sama lub z partnerem) kierowana jest do psychoterapeuty. W wielu przypadkach pozytywne rezultaty przynosi leczenie farmakologiczne (przyjmowanie leków hormonalnych i pobudzających seksualnie).

5. Hiperlibidemia

Od pewnego czasu ciągle masz ochotę na seks? Być może wpadłaś w sidła hiperlibidemii (nimfomanii), czyli uporczywej potrzebie uprawiania stosunków płciowych. Silny popęd seksualny może utrudniać funkcjonowanie na co dzień, dlatego konieczne jest jego wyleczenie. To zaburzenie seksualne kobiet najczęściej rozwija się na podłożu nerwicowym – seks staje się narzędziem pozwalającym rozładować napięcie.

Inne przyczyny, które wywołują hiperseksualność, to:

  • niska samoocena,
  • zaburzone poczucie bezpieczeństwa,
  • fobia przed wejściem w związek i zaangażowaniem,
  • nadmierne wydzielanie estrogenu,
  • problemy emocjonalne, które pojawiły się już w dzieciństwie,
  • choroby psychiczne. 

Jak wyleczyć nimfomanię?
Leczenie hiperlibidemii jest długotrwałe, ale najczęściej kończy się sukcesem. Należy je rozpocząć od wizyty u seksuologa, który po odbyciu wywiadu kieruje pacjentkę na psychoterapię. W poważniejszych przypadkach może przepisać leki obniżające popęd seksualny, antydepresanty i leki przeciwlękowe. Sprawdzoną metodą pomocy osobie uzależnionej od seksu są również grupy wsparcia. Regularne spotkania z ludźmi o podobnych problemach motywują do walki z chorobą i pomagają uwierzyć w siebie.

Seksoholizm – jak rozpoznać i leczyć uzależnienie od seksu?

SKOMENTUJ
KOMENTARZE (1)
/miesiąc temu
Zaburzenia erekcji to jednak jest bardzo poważny problem, bez dwóch zdań. U mnie w związku tak jest, na szczęście jesteśmy dla siebie wyrozumiali. Stosujemy też suplementy, ostatnio odryliśmy Hunter, można go kupić w sklepie wzaufaniu. Powiem szczerze, że odmienił nasze życie, na lepsze.