Kim jest introwertyk? [video]

Introwertyk to nieśmiały samotnik, mrukliwy odludek – tak często myślimy. Tymczasem nie jest to prawda. Czym charakteryzuje się introwertyk i dlaczego trudno mu żyć we współczesnym świecie?

Introwertyzm to jeden z typów osobowości wyróżnionych przez Karola Gustawa Junga. W przeciwieństwie do ekstrawertyków, introwertycy zwracają się do własnego wnętrza, czerpiąc stamtąd energię i spokój. Sprawdź, kim są introwertycy, jakie są cechy introwertyzmu i po czym poznać, czy jesteś introwertykiem.

Introwertyk - kto to jest?

Żyjemy w niezwykle krzykliwym świecie. W czasach zdominowanych przez portale społecznościowe,  na łamach których ludzie odzierają się z ostatnich strzępków prywatności. Najpierw szkoły, a potem firmy, w których staramy się o posady, atakują nas otwartością przestrzeni, blokując drogę do jakiejkolwiek anonimowości. Z każdym dniem pozostaje coraz mniej miejsca na samotność. Jak zatem być introwertykiem we współczesnym świecie?

 

 

Introwersja jest terminem wymienionym przez C. G. Junga w jego koncepcji typów psychologicznych. W przeciwieństwie do otwierającej się na świat zewnętrzny ekstrawersji, termin ten oznacza zwrócenie się ku własnemu życiu wewnętrznemu. O ile więc typowy ekstrawertyk będzie osobą energiczną, towarzyską i chętnie otwierającą się na relację z innymi ludźmi, o tyle introwertyk doceni możliwość spędzenia czasu w towarzystwie własnych myśli i przeżyć, z dala od nadmiaru zewnętrznych bodźców, których ekstrawertyk tak bardzo potrzebuje.

Jak żyć w związku z introwertykiem?

Specjaliści z Sensica.eu podkreślają, że z reguły nie istnieją ani stuprocentowi introwertycy, ani stuprocentowi ekstrawertycy. Jesteśmy umiejscowieni na ścieżce, która łączy te dwa przeciwstawne bieguny, a to, w którym miejscu stoimy, definiuje stopień naszego ekstra- bądź introwertyzmu.

Jakie wyróżniamy typy osobowości?

Wyróżniki i cechy introwertyka:

  • potrzebuje czasu, zanim nawiąże głębszą relację,
  • najlepiej czuje się w samotności,
  • efektywność jego pracy nie zależy od pochwał,
  • najlepiej pracuje, kiedy może "zamknąć się" na innych,
  • do skupienia potrzebuje ciszy,
  • preferuje ciekawe rozmowy, unika jałowych dyskusji,
  • jest dobrym i uważnym słuchaczem,
  • mówi powoli,
  • posiada ograniczone spektrum zainteresowań.

Jak żyć w związku z introwertykiem?

Introwertyk, czyli nieśmiały?

Badania wykazują, że introwertycy stanowią od 30 do 50% naszej populacji. W ostatnim czasie ich głosem do świata stała się Susan Cain, która na kartach swojej książki „Quiet. The Power of Introverts in a World That Can’t Stop Talking” obala szereg krzywdzących mitów dotyczących introwersji. Jednym z nich jest utożsamianie omawianego zjawiska z nieśmiałością. Nic bardziej mylnego. Nieśmiałość uwarunkowana jest bowiem poprzez lęk przed oceną społeczną, introwersja stanowi zaś ludzką reakcję na stymulację społeczną. Jedni potrzebują otrzymywać cały szereg bodźców, inni zaś preferują życie w miejscach spokojnych i wyciszonych. Tak jesteśmy skonstruowani i nie powinniśmy tego zmieniać.

Współczesne społeczeństwo przykleiło introwertykom łatkę mrukowatego odludka, który boi się wyjść do ludzi.

Introwersja tych osób często jest problemem dla innych ze względu na przestrzeń i ciszę, którą tworzą w kontakcie. Dla części osób cisza to niebezpieczna przestrzeń, która wypełnia się różnymi uczuciami, od których poprzez mur słów chcą się odgrodzić. Przedłużająca się cisza w kontakcie dla tych osób może wywoływać duże napięcie i lęk, przezywane jako poczucie zagrożenia.

- twierdzi psychoterapeuta Bartłomiej Żukowski. 

Introwertyk, czyli samotnik?

Gdzie zaś podział się wzór kreatywnego geniusza, pisarza bądź naukowca, który oddaje się twórczej pracy w swojej samotni? Samotność nie jest zaprzeczeniem innowacji, a nawet bardzo często idzie z nią w parze. Sami introwertycy nie mają najmniejszego problemu ze swoją samotnością. Wprost przeciwnie – jest ona im niezbędna do naładowania wewnętrznych akumulatorów, które bardzo często wyczerpują się w typowych sytuacjach społecznych.

Introwertycy nie lubią dużych grup, głośnych miejsc i bezcelowych dyskusji. Są za to świetnymi słuchaczami, nawiązującymi głębokie, choć nieliczne, relacje. Powierzone zadania wolą wykonywać w pojedynkę, wykazując się przy tym niezwykłą kreatywnością, skupieniem oraz umiejętnością dokonania dogłębnej analizy.

Współczesny pęd i ciągłe dążenie do nowoczesności z pewnością nie ułatwiają życia introwertykom, stanowiącym tak liczną reprezentację naszego społeczeństwa. Dla niektórych samodzielność i pewna doza samotności to lepszy wybór niż krzykliwy dzień w świecie, który szturmuje ostatnie bastiony prywatności. Spróbujmy ich zrozumieć.

Jak powinien odżywiać się introwertyk?

Źródło: Scorise/mn

Dowiedz się więcej o samotnikach z naszego forum medycznego.

Uwaga! Powyższa porada jest jedynie sugestią i nie może zastąpić wizyty u specjalisty. Pamiętaj, że w przypadku problemów ze zdrowiem należy bezwzględnie skonsultować się z lekarzem!

SKOMENTUJ
KOMENTARZE (62)
/miesiąc temu
Ja lubię introwertyków, dlatego, że oni nie ingerują w moja prywatność, nie nachodzą o dziwnych porach, nie męczą telefonami, nie zadają kłopotliwych pytań o moje prywatne sprawy, za to mogę godzinami dyskutować na interesujące mnie tematy. Jeśli moje zainteresowania lub wiedza pokrywają się z zainteresowaniami introwertyka nasza dyskusja potrafi trwać godzinami i jest bardzo stymulująca intelektualnie. Lepiej mi się z nimi pracuje, nie przeszkadzają, dzięki czemu każdy skupia się na swoim zadaniu i pracuję wydajniej niż w pokoju z ekstrawertykami, którzy zagadają odwracając moja uwagę od wykonywanej pracy, więc popełniam błędy, które muszę naprawiać i tłumaczyć. Jako, że nie mam za grosz podzielności uwagi i nawet nie wierzę w istnienie tej umiejętności wolę pracować sama lub z introwertykami. Jako typ pośredni lubię też ekstrawertyków, jako kompanów do zabawy, introwertyków jako partnerów do pracy i rozmówców. chamstwo zdarza się w każdej grupie i nie zależy od typu człowieka, a od braku wychowania.
/miesiąc temu
Byłam w związku uczuciowym z introwertykiem w najgorszym wydaniu,bo narcystycznym,pozbawionym empatii.Mimo ,ze bardzo dużo zrobilam,żeby mu pomóć,żeby się otworzył,byłam raniona.Nawet sobie nie zdawał sprawy że mnie rani.Po dwóch latach dałam sobie z nim spokoj i odżylam.A on teraz do mnie pisze,potrzebuje mojego wsparcia.....trzymam dystans , nie jestem masochistką.
/rok temu
Też jestem introwertyczką. Przez 11 lat byłam żoną, nota bene, introwertyka.Mamy trzech cudownych synów. Na dziesiąta rocznicę ślubu dowiedziałam się, że jestem zdradzana. Poznał młodszą, o 10 lat ekstrawertyczkę!!! Wniosek nasuwa mi się tylko jeden: kobieta z osobowością introwertyczną może tylko czekać na zdradę i rozwód! Mężczyzna takiej osobowości nie podoła. Z braku wiedzy, z braku zrozumienia. A introwertyczna kobieta to Skarb.
POKAŻ KOMENTARZE (59)