"Syndrom niezdarnego dziecka" czyli dyspraksja

Każde dziecko, które dopiero co opanowało sztukę chodzenia, często się przewraca. Wynika to z tego, że utrzymanie równowagi i koordynacji wymaga praktyki. Dodatkowo maluchy nie są w stanie skupić uwagi na kilku rzeczach równocześnie.

Każde dziecko, które dopiero co opanowało sztukę chodzenia, często się przewraca. Wynika to z tego, że utrzymanie równowagi i koordynacji wymaga praktyki. Dodatkowo maluchy nie są w stanie skupić uwagi na kilku rzeczach równocześnie. Nikogo nie dziwi fakt, że maluch po ukończeniu pierwszego roku życia idąc do babci potyka się o leżącą, na środku pokoju, zabawkę. Każdy przecież wie, że widzenie i koordynacja u dziecka wyostrza się wraz z upływem czasu. Po pewnym czasie nadchodzi dzień gdy dziecko omija przeszkody, nie przewraca się i sprytnie trafia piłką do celu. Jednak 10% dzieci w wieku szkolnym niestety nie wyrasta z niezręczności, która jest typową cechą małych dzieci. Są to dzieci, które cierpią na dyspraksję. Czy wiesz czym ona jest?

Słuch, wzrok, dotyk: zmysły chronią dziecko

Dyspraksja należy do zaburzeń rozwojowych. Polega na tym, że dziecko ma trudności w wykonywaniu precyzyjnych, złożonych czynności. Zaburzenie inaczej określa się jako niezborność ruchów. Dzieci z dyspraksją charakteryzuje niezgrabność i ogólna niezręczność (głównie manualna).

Dyspraksja nie ma związku z upośledzeniem intelektualnym.

Dyspraksja- przyczyny
Niestety do tej pory nie poznano dokładnej przyczyny tego zaburzenia. Eksperci uważają, że dyspraksja może być powiązana z niedotlenieniem okołoporodowym, porodem przedwczesnym a także z niską masą urodzeniową.
U dzieci z dyspraksją dochodzi do nieprawidłowej koordynacji między różnymi ośrodkami mózgowymi.

Dyspraksja- objawy
Dzieci z dyspraksją mimo iż nie są mniej inteligentne niż ich koledzy i koleżanki, zwykle mają problemy w nauce. Należą do nich:

  • trudność w płynnym pisaniu,
  • trudność w zapamiętaniu imion i nazwisk np. nauczycieli, kolegów,
  • trudność w czytaniu,
  • brzydkie pismo,
  • niechęć do uczestnictwa w lekcjach wychowania fizycznego,
  • trudność w ukrywaniu własnych opinii (nadmierna szczerość, która może kogoś urazić),
  • obawa przed udziałem w zadaniach grupowych np. w grach zespołowych,
  • powolne wykonywanie zadań,
  • niska samoocena,
  • frustracja.

Oprócz szkolnych problemów dzieci z dyspraksją mogą:

  • mieć trudność z opanowaniem niektórych umiejętności np. jazda na rowerze, gra w piłkę,
  • sprawiać wrażenie roztargnionych (gubić rzeczy, mylić kolejność czynności),
  • mieć trudności w ubieraniu się (np. zakładać prawy but na lewą nogę),
  • mieć problem z zapinaniem guzików i wiązaniem sznurowadeł,
  • przewracać się lub potykać o leżące przedmioty,
  • kurczowo trzymać się poręczy schodząc po schodach,
  • mieć trudność w czynnościach higienicznych.

Dyspraksja- postępowanie
Jeśli u dziecka podejrzewa się dyspraksję konieczne jest dokładne badanie neurologiczne. Ma to znaczenie, ponieważ pozwala ono wykluczyć choroby neurologiczne, między innymi takie jak łagodna postać mózgowego porażenia dziecięcego.

Wczesne rozpoznanie dyspraksji i właściwa terapia to klucz do lepszego rozwoju i profilaktyka dalszych zaburzeń.

Dyspraksja to zaburzenie, którego nie można wyleczyć. Jednak można złagodzić jego objawy i nauczyć dziecko, jak z nią żyć. W terapii dyspraksji szczególne znaczenie ma współpraca rodziców, dziecka i wielu specjalistów (logopeda, fizjoterapeuta, nauczyciele, psycholog). Dużą rolę odgrywają tutaj rodzice, którzy muszą okazać dziecku wsparcie i podkreślać jego mocne strony a nie określać je jako „ślamazarę” lub jako „kogoś kto ma dwie lewe ręce”. W przeciwnym razie niezręczność manualna pogłębi trudności dziecka, które są związane z funkcjonowaniem w społeczeństwie.
Terapia zajęciowa ma na celu nauczenie dziecka konkretnych czynności oraz ich ćwiczenie do tego czasu, aż przestaną sprawiać dziecku trudność.

Terapia korygująca między innymi obejmuje:

  • ćwiczenia, które obejmują wykonywanie kilku czynności jednocześnie np. dziecko śpiewa i wykonuje określone ruchy,
  • taniec,
  • pływanie,
  • muzykoterapię,
  • konioterapię,
  • praktyczne ćwiczenia codziennych umiejętności (samodzielne jedzenie, ubieranie się),
  • gimnastykę poprawiającą koordynację i równowagę.

Źródło: "Encyklopedia zdrowia małego dziecka" P. Abrahams, "Dziecko z zaburzeniami rozwoju i zachowania w klasie szkolnej" U. Oszwa, "Dyspraksja, rozowojowe zaburzenia koordynacji" A. Kirby

Uwaga! Powyższa porada jest jedynie sugestią i nie może zastąpić wizyty u specjalisty. Pamiętaj, że w przypadku problemów ze zdrowiem należy bezwzględnie skonsultować się z lekarzem!

SKOMENTUJ
KOMENTARZE (0)