"Syndrom niezdarnego dziecka" czyli dyspraksja

Każde dziecko, które dopiero co opanowało sztukę chodzenia, często się przewraca. Wynika to z tego, że utrzymanie równowagi i koordynacji wymaga praktyki. Dodatkowo maluchy nie są w stanie skupić uwagi na kilku rzeczach równocześnie.

Każde dziecko, które dopiero co opanowało sztukę chodzenia, często się przewraca. Wynika to z tego, że utrzymanie równowagi i koordynacji wymaga praktyki. Dodatkowo maluchy nie są w stanie skupić uwagi na kilku rzeczach równocześnie. Nikogo nie dziwi fakt, że maluch po ukończeniu pierwszego roku życia idąc do babci potyka się o leżącą, na środku pokoju, zabawkę. Każdy przecież wie, że widzenie i koordynacja u dziecka wyostrza się wraz z upływem czasu. Po pewnym czasie nadchodzi dzień gdy dziecko omija przeszkody, nie przewraca się i sprytnie trafia piłką do celu. Jednak 10% dzieci w wieku szkolnym niestety nie wyrasta z niezręczności, która jest typową cechą małych dzieci. Są to dzieci, które cierpią na dyspraksję. Czy wiesz czym ona jest?

Jak rozwijać pasje dziecka?

Dyspraksja należy do zaburzeń rozwojowych. Polega na tym, że dziecko ma trudności w wykonywaniu precyzyjnych, złożonych czynności. Zaburzenie inaczej określa się jako niezborność ruchów. Dzieci z dyspraksją charakteryzuje niezgrabność i ogólna niezręczność (głównie manualna).

Dyspraksja nie ma związku z upośledzeniem intelektualnym.

Dyspraksja- przyczyny
Niestety do tej pory nie poznano dokładnej przyczyny tego zaburzenia. Eksperci uważają, że dyspraksja może być powiązana z niedotlenieniem okołoporodowym, porodem przedwczesnym a także z niską masą urodzeniową.
U dzieci z dyspraksją dochodzi do nieprawidłowej koordynacji między różnymi ośrodkami mózgowymi.

Dyspraksja- objawy
Dzieci z dyspraksją mimo iż nie są mniej inteligentne niż ich koledzy i koleżanki, zwykle mają problemy w nauce. Należą do nich:

  • trudność w płynnym pisaniu,
  • trudność w zapamiętaniu imion i nazwisk np. nauczycieli, kolegów,
  • trudność w czytaniu,
  • brzydkie pismo,
  • niechęć do uczestnictwa w lekcjach wychowania fizycznego,
  • trudność w ukrywaniu własnych opinii (nadmierna szczerość, która może kogoś urazić),
  • obawa przed udziałem w zadaniach grupowych np. w grach zespołowych,
  • powolne wykonywanie zadań,
  • niska samoocena,
  • frustracja.

Oprócz szkolnych problemów dzieci z dyspraksją mogą:

  • mieć trudność z opanowaniem niektórych umiejętności np. jazda na rowerze, gra w piłkę,
  • sprawiać wrażenie roztargnionych (gubić rzeczy, mylić kolejność czynności),
  • mieć trudności w ubieraniu się (np. zakładać prawy but na lewą nogę),
  • mieć problem z zapinaniem guzików i wiązaniem sznurowadeł,
  • przewracać się lub potykać o leżące przedmioty,
  • kurczowo trzymać się poręczy schodząc po schodach,
  • mieć trudność w czynnościach higienicznych.

Dyspraksja- postępowanie
Jeśli u dziecka podejrzewa się dyspraksję konieczne jest dokładne badanie neurologiczne. Ma to znaczenie, ponieważ pozwala ono wykluczyć choroby neurologiczne, między innymi takie jak łagodna postać mózgowego porażenia dziecięcego.

Wczesne rozpoznanie dyspraksji i właściwa terapia to klucz do lepszego rozwoju i profilaktyka dalszych zaburzeń.

Dyspraksja to zaburzenie, którego nie można wyleczyć. Jednak można złagodzić jego objawy i nauczyć dziecko, jak z nią żyć. W terapii dyspraksji szczególne znaczenie ma współpraca rodziców, dziecka i wielu specjalistów (logopeda, fizjoterapeuta, nauczyciele, psycholog). Dużą rolę odgrywają tutaj rodzice, którzy muszą okazać dziecku wsparcie i podkreślać jego mocne strony a nie określać je jako „ślamazarę” lub jako „kogoś kto ma dwie lewe ręce”. W przeciwnym razie niezręczność manualna pogłębi trudności dziecka, które są związane z funkcjonowaniem w społeczeństwie.
Terapia zajęciowa ma na celu nauczenie dziecka konkretnych czynności oraz ich ćwiczenie do tego czasu, aż przestaną sprawiać dziecku trudność.

Terapia korygująca między innymi obejmuje:

  • ćwiczenia, które obejmują wykonywanie kilku czynności jednocześnie np. dziecko śpiewa i wykonuje określone ruchy,
  • taniec,
  • pływanie,
  • muzykoterapię,
  • konioterapię,
  • praktyczne ćwiczenia codziennych umiejętności (samodzielne jedzenie, ubieranie się),
  • gimnastykę poprawiającą koordynację i równowagę.

Źródło: "Encyklopedia zdrowia małego dziecka" P. Abrahams, "Dziecko z zaburzeniami rozwoju i zachowania w klasie szkolnej" U. Oszwa, "Dyspraksja, rozowojowe zaburzenia koordynacji" A. Kirby

Uwaga! Powyższa porada jest jedynie sugestią i nie może zastąpić wizyty u specjalisty. Pamiętaj, że w przypadku problemów ze zdrowiem należy bezwzględnie skonsultować się z lekarzem!

SKOMENTUJ
KOMENTARZE (0)