Słownik

Nazwisko

Jest nazwą przyjmowaną przez członków danej rodziny. Dzięki niemu w prosty sposób można zidentyfikować daną osobę.  

W Polsce nazwisko przyjmuje się najczęściej po ojcu. Dopiero na ślubie żona może wziąć je po mężu. Zdarza się oczywiście, że kobiety zachowują nazwisko panieńskie lub posługują się nazwiskiem dwuczłonowym. Dzieje się tak najczęściej, gdy przed wyjściem za mąż miały ważne osiągnięcia artystyczne lub naukowe. Istnieje również możliwość przejęcia przez męża nazwiska żony, jednak nie jest to często praktykowane.

Nazwiska powstały w większości od przezwisk, nadawanych w przeszłości osobom. Duża część z nich pochodzi od charakterystycznych cech osobowości, zawodów, wyglądu oraz miejsca zamieszkania.

Nazwiska na świecie

System nazwisk dwuczłonowych stworzyli rzymianie – pierwszy człon określał ród lub szczep, z którego pochodziła dana osoba, drugi natomiast jest właściwym nazwiskiem rodzinnym. Podobnym systemem posługują się obecnie górale.

Mieszkańcy krajów hiszpańskojęzycznych posiadają dwa nazwiska – po ojcu i po matce, ale używają najczęściej jednego. Kobiety nawet po ślubie posługują się wyłącznie swoimi nazwiskami lub dołączają do nich nazwisko po mężu (jako trzecie w kolejności), stawiając przed nim „de”.

Podobnie jest w Brazylii i Portugalii, z tą tylko różnicą, że pierwsze nazwisko dziedziczy się po matce, a drugie po ojcu. Można również mieć cztery nazwiska – po dwa od każdego rodzica.

W Islandii natomiast wygląda to zupełnie inaczej. Jej mieszkańcy posługują się w większości nazwiskami patronimicznymi. Tworzy się je dodając do imienia ojca końcówkę określającą płeć – dóttir (córka) lub son (syn).