Juliusz Słowacki - biografia

Juliusz Słowacki (1809 - 1849).

Urodził się w Krzemieńcu jako syn Euzebiusza i Salomei z domu Januszewskiej. Ojciec szybko go osierocił, matka wyszła za mąż za Augusta Bécu, profesora medycyny.

W domu ojczyma spotykała się intelektualna śmietanka litewska. Juliusz spędził dzieciństwo i młodość w Krzemieńcu (tam ukończył gimnazjum) i w Wilnie (studiował prawo na uniwersytecie). W tym okresie dwa wydarzenia wstrząsnęły przyszłym poetą.

Jak pomóc piersiom wrócić do formy po ciąży i karmieniu piersią?

Pierwszym była nieszczęśliwa miłość do Ludwiki Śniadeckiej, córki profesora Śniadeckiego (zlekceważyła młodszego od siebie, zakochanego chłopca), drugim samobójstwo przyjaciela Ludwika Spitznagla. Obie tragedie przeżył Słowacki niezwykle głęboko, co odzwierciedliło się w jego późniejszej twórczości. Po ukończeniu studiów na życzenie matki przeniósł się do Warszawy, gdzie podjął pracę urzędniczą w Komisji Rządowej Przychodów i Skarbu.

W tym czasie zainteresował się poezją Byrona i Szekspira. Uciekając od monotonii życia, sam zaczął tworzyć. Młodzieńcze sonety, orientalne i historyczne powieści poetyckie noszą wyraźne znamiona romantyczne. Utwory powstałe w tym okresie to: Arab, Jan Bielecki, Mindowie i Maria Stuart. Jednocześnie był świadkiem przygotowań do powstania listopadowego, lecz w chwili jego wybuchu wyjechał za granicę, do Drezna i Anglii, jako kurier dyplomatyczny i pozostał dłuższy czas w Paryżu.

Interesował się jednak przebiegiem powstania, stało się ono źródłem natchnienia jego patriotycznych utworów, m.in. Hymn (Bogarodzica), Oda do wolności, Kulik. W Paryżu w 1832 r. wydał dwa tomiki Poezji zawierające młodzieńcze wiersze i dramaty. W 1832 r. wyjechał do Szwajcarii i mieszkał w Genewie do 1836 roku.

Tam opublikował swoje powstańcze utwory (Poezje, Lambro), tam też powstało jedno z największych dzieł jego życia, dramat romantyczny Kordian (1833) oraz Balladyna (1834), Horsztyński (1835) i sielanka opisowa W Szwajcarii. Pobyt w Szwajcarii stworzył poecie możliwość poznania krajobrazu  tego kraju oraz ciekawych ludzi, m.in. Marii Wodzińskiej. W roku 1836 wyruszył Słowacki w romantyczną podróż na Wschód. Zwiedził Rzym, Neapol i Grecję. We Włoszech zaprzyjaźnił się m.in. z Zygmuntem Krasińskim. Potem zwiedził: Korynt, Aleksandrię, Kair, egipskie piramidy, Jerozolimę, Betlejem, Nazaret, Damaszek i Bejrut.

Zobacz też : Juliusz Słowacki "Kordian"

Wrócił do Włoch i osiadł we Florencji. Efektem tej niezapomnianej podróży był szereg dzieł: słynny Hymn (Smutno mi, Boże, Grób Agamemnona, Anhelli, Ojciec zadżumionych, Podróż do Ziemi Świętej z Neapolu, Poema Piasta Dantyszka. W 1838 r. wrócił do Paryża, gdzie mieszkał do końca swego życia. Zetknął się tam z Mickiewiczem oraz kołem towiańczyków, ale ideologia Towiańskiego nie przypadła mu do gustu, stworzył własną tzw. filozofię genezyjską.

Okres paryski obfituje w szereg utworów: Lilia Weneda (1840), Beniowski (1841), Mazepa, Jan Kazimierz, Ksiądz Marek (1841), Samuel Zborowski, Zawisza Czarny, Król - Duch (1846). W 1848 r., dobie Wiosny Ludów, wyruszył do Wielkopolski by wspomóc walczących, lecz misja ta nie powiodła się. Spotkał się natomiast po wielu latach rozłąki z matką. Wrócił do Paryża i tam spędził ostatnie dni swego życia.

Zmarł na gruźlicę w kwietniu 1849. Pochowano go na cmentarzu Montmarte’a w 1927 r. prochy sprowadzono do Polski i złożono na Wawelu (obok trumny Mickiewicza). Słowacki pozostawił po sobie wielka spuściznę literacką. Za życia niedoceniany, po śmierci uznany został za wieszcza i czołowego twórcę dramatu narodowego (zob. Kordian, Balladyna, Beniowski, liryki).

Zobacz też : Juliusz Słowacki - utwory wybrane

SKOMENTUJ
KOMENTARZE (0)