Jerzy Harasymowicz - biografia, liryki

Biografia Jerzego Harasymowicza (ur. 1933) oraz jego utwory - Las i Żniwa.

Urodził się w Puławach, w rodzinie inteligenckiej. Dzieciństwo i wczesną młodość spędził w trudnych warunkach, które nie pozwoliły mu na systematyczną naukę. Przez dłuższy czas przebywał na Sądecczyźnie, temu regionowi kraju, zwłaszcza Muszynie, pozostał wierny jako poeta. Debiutował w 1953 r. wierszami Bajka, Rozmowa, Józef oraz prozą poetycką Dom, Wawel. Był założycielem grupy poetyckiej „Muszyna” i współzałożycielem grupy „Barnarus”.

Wydał następujące tomy wierszy: Cuda (1956), Powrót do kraju łagodności (1957), Wieża melancholii (1958), poemat Przejęcie kopii (1958), Genealogia instrumentów (1959), Ma się pod jesień (1962), Podsumowanie zieleni (1964), Budowanie losu (1965), Pastorałki polskie (1966), Zielony majonez (1969), Madonny polskie (1969), Znaki nad domem (1971), Bar na Stawach (1972), Zielnik czyli wiersze dla wszystkich (1979), Polska weranda (1973), Polowanie z sokołem (1977), Wiersze miłosne (1979), Cudnów (1979), Z nogami na stole (1981), Cała góra barwinków (1983), Wiersze sarmackie (1983), Klękajcie narody (1984), Poezje wybrane (1985).

Najpiękniejsze polskie miasta w świątecznej scenerii. My już czujemy magię świąt!

Poezję Harasymowicza cechuje specyficzny sposób patrzenia na świat. Dla poety najważniejsza jest przyroda, którą przetwarza oczami wyobraźni. Jest mu bliskie wszystko, co polskie, rodzime i naturalne. Obok tego tematu fascynują Harasymowicza peryferie współczesnej kultury, często zapomniane, skazane na zagładę, a także odległe wydarzenia historyczne i ciekawe postacie ważne w dziejach narodu.

Cechą twórczości tego poety jest baśniowość. Wyobraźnia przekształca codzienność w odrębny świat rządzący się prawami baśni, pierwotnego wierzenia, nadrealistycznej wizji. To pierwsze widzenie łączy się przy tym ze spojrzeniem całkowicie współczesnym. Poeta ożywia i poddaje procesowi metamorfozy różne elementy rzeczywistości, takie jak zwierzęta, rośliny, świątki ludowe, ikony i krajobrazy.

Snuje przy tym rozważania na temat egzystencji współczesnego człowieka, uwzględnia jego powiązania z drugim człowiekiem, z przyrodą, z przeszłością.

Zobacz też : Literatura lat siedemdziesiątych i osiemdziesiątych

Żniwa

Wiersz składa się z kilku obrazów układających się w pewną całość oddających nie tyle obraz prac żniwnych, co przeżycia towarzyszące pracy i atmosferę panującą na polu. Podmiot liryczny identycznie traktuje ludzi, zwierzęta, rośliny i przedmioty. Wszystko to jakby przeżywa żniwo: „dzbanek usycha z pragnienia”, „czerwieni się mak”, „konie nie czują nóg”, „snopy przewracają Hankę”. Jest tu również troska o gospodarza, by pogoda „wytrzymała”, by nie padał deszcz, wyrażona metaforą: „Gospodarz czapką zatyka dziurę w chmurach”.

Las

Wiersz opisuje przyrodę, ale w nieco odmienny, nietypowy sposób, ponieważ brakuje w nim drzew. Jest jedynie opis poszycia leśnego, pełnego grzybów i roślin trujących, moczarów pokrytych dywanem z różnych liści wodnych. Dopiero po tych obrazach pojawia się las. Mimo kryjących się w jego wnętrzu zdradliwych mokradeł, mimo zagrażających życiu ludzkiemu grzybów i innych roślin trujących, jest ten las „cichy i łagodny”, bo w przyrodzie panuje harmonia, spokój i niepowtarzalne piękno, które trzeba umieć odnaleźć i utrwalić w swej pamięci.

Zobacz też : Pokolenie "Współczesności" i "Nowa Fala"

SKOMENTUJ
KOMENTARZE (0)