Czy wiesz, co to jest trichotillomania?

Wypadanie włosów najczęściej ma swoje źródło w fizjologii organizmu czy w predyspozycjach genetycznych. Czasami jednak przyczyny łysienia są zdecydowanie bardziej złożone. W przypadku trichotillomanii są nimi zaburzenia natury psychicznej.

Objawy choroby

Trichotillomania objawia się natrętnym wyrywaniem włosów oraz niemożnością powstrzymania się od powtarzania tej czynności przez wiele miesięcy, a nawet lat. Jako choroba nie jest diagnozowana jednak wtedy, kiedy skłonność do wyrywania włosów wiąże się z występowaniem urojeń, omamów lub zapaleniem skóry.

Trichotillomanii może towarzyszyć trichofagia – czyli przymus zjadania wyrwanych włosów. Często występowanie dolegliwości zwanej trichotilomanią łączy się z bólami głowy, osłabieniem uwagi, słabszą koncentracją oraz zaburzeniami snu, ale również – zespołem Tourette'a oraz zaburzeniami obsesyjno-kompulsywnymi.

Jaką fryzurę wybrać na studniówkę 2017? Mamy dla was 5 najładniejszych propozycji

Kto choruje?

Na trichotillomanię cierpią zarówno dorośli, jak i dzieci. Szacuje się, że choroba dotyka około 2-3% społeczeństwa, najczęściej osób między 8 a 14 rokiem życia. Choroba dotyczy przeważnie kobiet (przed piątym rokiem życia częściej chorują chłopcy, później dziewczęta oraz kobiety).

Wyrywanie włosów - nałóg

Trichotillomania przypomina nałóg. Wyrywanie włosów staje się sposobem radzenia sobie z problemami. Osoba chora, mimo że obserwuje, że jej fryzura staje się coraz bardziej przerzedzona, na skórze pojawiają się łyse placki, nie poprzestaje wyrywać włosów. Za pośrednictwem tej czynności rozładowuje gromadzące się w niej napięcie, dzięki czemu odczuwa ulgę i zadowolenie.

Obok rozładowania stresów rodzi się w niej nierzadko coraz więcej wyrzutów sumienia, uczucie zagubienia, osamotnienia, a niekiedy nawet wstręt do samej siebie. Stara się ukryć swój problem – zaczesując włosy, tapirując je, czy w następnym etapie – nosząc czapki oraz chusty. Unika jak ognia sytuacji, w których jej problem mógłby zostać odkryty – na basenie, na siłowni, podczas dynamicznego tańca. 

Często ogranicza swoje kontakty towarzyskie. W początkowych fazach choroby rzadko mówi o swoim problemie. Wstydzi się swojej dolegliwości. Boi się odrzucenia oraz tego, że jej przypadłość nie zostanie zaakceptowana i zrozumiana.

Czytaj też: Stres a uzależnienia

Jakie są przyczyny choroby?

Przyczyny schorzenia są ciągle mało znane. Jako najczęstsze powody wymienia się depresję i stres oraz niedobór pewnych substancji w organizmie. Ogromną rolę przypisuje się również genom. Badania wykazały, że chorobę najprawdopodobniej, choć w niewielkim procencie diagnozowanych przypadków, wywołują mutacje w genie SLITRKI, odpowiedzialnym za wytworzenie ważnych połączeń między neuronami. Jako inne ważne źródło problemu podaje się nadaktywność układu serotoninergicznego, a dokładniej podwyższony poziom 5HIAA (kwasu 5-hydroksyindolooctowego).

Formy leczenia

Zaburzenie wymaga leczenia psychoterapeutycznego. Najczęściej chorą osobę poddaje się terapii poznawczo-behawioralnej. Niekiedy włącza się również leczenie farmakologiczne – w większości wypadków pomagają leki przeciwlękowe i antydepresyjne. Duże znaczenie w procesie leczenia ma z pewnością wsparcie najbliższych osób oraz silna motywacja osoby chorującej. Do tej pory nie wynaleziono pewnej metody radzenia sobie z problemem.

Polecamy: Jak wspierać dziecko w okresie dorastania?

SKOMENTUJ
KOMENTARZE (3)
~xxx/3 lata temu
mam 35l i przez większość życia zmagałem się z tym problemem, nikt mi nie potrafił pomóc. Jak straciłem pracę to postanowiłem wyjechać za granicę i wiecie co? ...ta zmiana otoczenia mi pomogła
czikulinka/6 lat temu
A może dałaby się namówić, żeby wyjść z domu w peruce?
~Gosia/6 lat temu
Moja koleżanka jest na to chora, ale nic nie chce z tym zrobić. Staram się jej jakoś pomóc. Chciałam ją namówić na wizytę w Klinice Hair Lab, bo strasznie męczy się z tym, że ma łyse placki na głowie. Ale ona boi się wyjść z domu, mówi, że wszyscy się będą z niej śmiali. Możesz coś poradzić? Co mogę dla niej zrobić?