POLECAMY

Czy wiesz, co to jest trichotillomania?

Wypadanie włosów najczęściej ma swoje źródło w fizjologii organizmu czy w predyspozycjach genetycznych. Czasami jednak przyczyny łysienia są zdecydowanie bardziej złożone. W przypadku trichotillomanii są nimi zaburzenia natury psychicznej.

Czy wiesz, co to jest trichotillomania?

Objawy choroby

Trichotillomania objawia się natrętnym wyrywaniem włosów oraz niemożnością powstrzymania się od powtarzania tej czynności przez wiele miesięcy, a nawet lat. Jako choroba nie jest diagnozowana jednak wtedy, kiedy skłonność do wyrywania włosów wiąże się z występowaniem urojeń, omamów lub zapaleniem skóry.

Trichotillomanii może towarzyszyć trichofagia – czyli przymus zjadania wyrwanych włosów. Często występowanie dolegliwości zwanej trichotilomanią łączy się z bólami głowy, osłabieniem uwagi, słabszą koncentracją oraz zaburzeniami snu, ale również – zespołem Tourette'a oraz zaburzeniami obsesyjno-kompulsywnymi.

Kto choruje?

Na trichotillomanię cierpią zarówno dorośli, jak i dzieci. Szacuje się, że choroba dotyka około 2-3% społeczeństwa, najczęściej osób między 8 a 14 rokiem życia. Choroba dotyczy przeważnie kobiet (przed piątym rokiem życia częściej chorują chłopcy, później dziewczęta oraz kobiety).

Wyrywanie włosów - nałóg

Trichotillomania przypomina nałóg. Wyrywanie włosów staje się sposobem radzenia sobie z problemami. Osoba chora, mimo że obserwuje, że jej fryzura staje się coraz bardziej przerzedzona, na skórze pojawiają się łyse placki, nie poprzestaje wyrywać włosów. Za pośrednictwem tej czynności rozładowuje gromadzące się w niej napięcie, dzięki czemu odczuwa ulgę i zadowolenie.

Obok rozładowania stresów rodzi się w niej nierzadko coraz więcej wyrzutów sumienia, uczucie zagubienia, osamotnienia, a niekiedy nawet wstręt do samej siebie. Stara się ukryć swój problem – zaczesując włosy, tapirując je, czy w następnym etapie – nosząc czapki oraz chusty. Unika jak ognia sytuacji, w których jej problem mógłby zostać odkryty – na basenie, na siłowni, podczas dynamicznego tańca. 

Często ogranicza swoje kontakty towarzyskie. W początkowych fazach choroby rzadko mówi o swoim problemie. Wstydzi się swojej dolegliwości. Boi się odrzucenia oraz tego, że jej przypadłość nie zostanie zaakceptowana i zrozumiana.

Czytaj też: Stres a uzależnienia

Jakie są przyczyny choroby?

Przyczyny schorzenia są ciągle mało znane. Jako najczęstsze powody wymienia się depresję i stres oraz niedobór pewnych substancji w organizmie. Ogromną rolę przypisuje się również genom. Badania wykazały, że chorobę najprawdopodobniej, choć w niewielkim procencie diagnozowanych przypadków, wywołują mutacje w genie SLITRKI, odpowiedzialnym za wytworzenie ważnych połączeń między neuronami. Jako inne ważne źródło problemu podaje się nadaktywność układu serotoninergicznego, a dokładniej podwyższony poziom 5HIAA (kwasu 5-hydroksyindolooctowego).

Formy leczenia

Zaburzenie wymaga leczenia psychoterapeutycznego. Najczęściej chorą osobę poddaje się terapii poznawczo-behawioralnej. Niekiedy włącza się również leczenie farmakologiczne – w większości wypadków pomagają leki przeciwlękowe i antydepresyjne. Duże znaczenie w procesie leczenia ma z pewnością wsparcie najbliższych osób oraz silna motywacja osoby chorującej. Do tej pory nie wynaleziono pewnej metody radzenia sobie z problemem.

Polecamy: Jak wspierać dziecko w okresie dorastania?

SKOMENTUJ
KOMENTARZE (3)
/4 lata temu
mam 35l i przez większość życia zmagałem się z tym problemem, nikt mi nie potrafił pomóc. Jak straciłem pracę to postanowiłem wyjechać za granicę i wiecie co? ...ta zmiana otoczenia mi pomogła
/7 lat temu
A może dałaby się namówić, żeby wyjść z domu w peruce?
/7 lat temu
Moja koleżanka jest na to chora, ale nic nie chce z tym zrobić. Staram się jej jakoś pomóc. Chciałam ją namówić na wizytę w Klinice Hair Lab, bo strasznie męczy się z tym, że ma łyse placki na głowie. Ale ona boi się wyjść z domu, mówi, że wszyscy się będą z niej śmiali. Możesz coś poradzić? Co mogę dla niej zrobić?