Zespół Aspergera częstszy niż autyzm

Zespół Aspergera, całościowe zaburzenie rozwoju dziecka, podobne, ale jednak odmienny od autyzmu, posiada własne kryteria diagnostyczne dopiero od nieco ponad 20 lat! Kiedy naukowcy zaczęli interesować się zespołem Aspergera i komu zawdzięcza on swoją nazwę? Czym charakteryzuje się zespół Aspergera, który prawdopodobnie jest częstszy niż autyzm u dzieci?

Zespół Aspergera – znany od niedawna

Zespół Aspergera jest wciąż mało znany, a jego właściwe diagnozowanie nadal stwarza wiele problemów. Wczesne rozpoznanie umożliwia (tak jak w przypadku innych zaburzeń) szybkie rozpoczęcie właściwej terapii, co w konsekwencji daje dziecku szansę na prawidłowe funkcjonowanie. (…)

Lorna Wing jako pierwsza w 1981 roku użyła terminu „zespół Aspergera”. Opisała w swojej publikacji grupę dzieci i dorosłych, których zachowania i umiejętności były bardzo zbliżone do charakterystyki osób przedstawionych przez pediatrę Hansa Aspergera. Lekarz ten w swojej pracy doktorskiej z 1944 roku przedstawił czwórkę chłopców, u których można było zaobserwować niecodzienne zachowania społeczne, werbalne oraz poznawcze. Asperger nazwał tę grupę zachowań „autystyczną psychopatią” i zaklasyfikował ją do zaburzeń osobowości. W tym samym czasie w Stanach Zjednoczonych Leo Kanner użył pojęcia „autyzm” do opisu podobnej grupy symptomów. Niestety, praca Aspergera pozostawała przez trzydzieści lat w zapomnieniu i nikt, poza nim samym, nie zajmował się wykrytym przez niego zaburzeniem. Asperger jako pierwszy zaczął realizować program terapeutyczny dla osób z „autystyczną psychopatią”, który zawierał zajęcia logopedyczne, fizyczne i naukę poprzez sztukę. Zmarł w 1980 roku, zaledwie kilka lat przed wpisaniem zaburzenia noszącego jego imię do światowych klasyfikacji chorób.

Mama na rynku pracy

Czytaj więcej: Nauka o zespole Aspergera

Charakterystyka zespołu Aspergera

Zarówno Asperger, jak i Kanner opisali dzieci, u których widoczne były zaburzenia społeczne, trudności w komunikowaniu się oraz nietypowy rodzaj zabaw i zainteresowań. Grupa dzieci opisana przez Kannera miała większe deficyty w rozwoju intelektualnym oraz w umiejętności nawiązywania relacji z innymi osobami. Wing w swojej pracy skoncentrowała się zaś na dzieciach posiadających we wczesnych stadiach rozwoju wszystkie zachowania charakterystyczne dla autyzmu, u których jednak w późniejszym okresie rozwinęła się mowa i umiejętność nawiązywania relacji z innymi osobami. Z jednej strony osoby te funkcjonowały lepiej i nie pasowały do zaburzenia opisanego przez Kannera (nie spełniały kryterium autyzmu), z drugiej – ciągle miały problemy z bardziej zaawansowanymi zachowaniami społecznymi i umiejętnością prowadzenia rozmowy. Grupa tych osób znacznie bardziej pasowała do opisu przedstawionego przez Aspergera. W 1983 roku Wing wyodrębniła główne cechy charakteryzujące zespół Aspergera:

  • brak empatii,
  • naiwne, niewłaściwe interakcje,
  • pedantyczna, rytualistyczna mowa,
  • bardzo słaba umiejętność komunikacji niewerbalnej,
  • nadmierne koncentrowanie się na określonych tematach,
  • słaba koordynacja ruchów.

Od 1990 roku zespół Aspergera jest zaliczany do grupy całościowych zaburzeń rozwojowych i posiada własne kryteria diagnostyczne. Podejrzewa się, że występuje częściej niż zaburzenie autystyczne i wiele dzieci, które nie mogły wcześniej otrzymać właściwej diagnozy, spełnia kryteria charakterystyczne dla tego właśnie zespołu.

Polecamy: Nastolatek z zespołem Aspergera

Fragment pochodzi z książki „Zespół Aspergera – Księga Pytań i Odpowiedzi” (wydawnictwo Harmonia, 2010). Publikacja za zgodą wydawcy.

SKOMENTUJ
KOMENTARZE (0)