Zasady personalizmu pedagogicznego

Z jakich założeń wyrasta idea personalizmu pedagogicznego? Czy szkoła w jakiś sposób selekcjonuje dzieci na lepsze i gorsze? Poznaj zasady personalizmu pedagogicznego.

personalizm pedagogiczny

Fot. Fotolia

Mama na rynku pracy

Podstawowe tezy personalizmu pedagogicznego:

  • Dziecko jest z natury dobre i może się swobodnie rozwijać.
  • Należy zrezygnować w wychowaniu dziecka ze środków dyscyplinujących.
  • Najważniejszy jest rozwój emocjonalny i twórczy dziecka, wtórny zaś jest rozwój intelektualny.
  • Cel wychowania musi być zorientowany na indywidualne potrzeby dziec- ka oraz jego dążenie do osobistego szczęścia.
  • Relacje wychowawcze dorosłych z dzieckiem powinny być partnerskie, a nie autorytarne.
  • Podstawową kategorią struktur (instytucji) pedagogicznych jest samostanowienie i samorządność.
  • Należy zrezygnować z sugestywnych oddziaływań na dziecko czy jego motywację, to znaczy wyeliminować indoktrynację światopoglądową.
  • Udział w zajęciach szkolnych jest dobrowolny.
  • Nauka odbywa się w toku odkrywania, eksperymentowania,  więc łączy się z zabawą.

Zobacz także: Czym jest personalizm pedagogiczny?

Założenia pedagogiczne w szkołach respektujących idee personalistyczne:

  • Z reguły nie ma podziału na dydaktykę i wychowanie.
  • Szkoła nie może selekcjonować dzieci na lepsze i gorsze, lecz pracuje z dziećmi o różnych możliwościach intelektualnych, respektując zasady indywidualizacji (każdemu na jego miarę) i różnicowania treści (każdemu tyle, ile jest w stanie opanować).
  • W pracy pedagogicznej najważniejszy jest rozwój osobowości każdego dziecka.
  • Pedagogika oparta jest na prawach dziecka, szacunku dla jego osoby, potrzeb i dążeń.
  • W rozwoju zawodowym nauczyciela ważna jest wymiana doświadczeń z innymi i ustawiczne doskonalenie.
  • Założenia pedagogiczne realizowane są za pomocą autorskich form organizacyjnych, metod, technik, środków dydaktycznych, które ułatwiają pracę nauczyciela i ucznia.
  • Istotne są prawidłowe relacje nauczyciel – rodzice dziecka, a także budowa- nie więzi między uczestnikami procesu kształcenia.
  • Szkoła widziana jest jako miejsce autonomiczne – tam, gdzie to jest systemowo możliwe (na przykład w Holandii, krajach skandynawskich, Wielkiej Brytanii), współistnieją szkoły wspierane przez państwo, ale także szkoły zupełnie od państwa niezależne, w tym niezależne w odniesieniu do treści kształcenia.

Fragment pochodzi z książkiPedagogika porównawcza” autorstwa R. Nowakowska-Siuta (Impuls 2014). Publikacja za zgodą wydawcy.

Zobacz także: Kłopoty wychowawcze z siedmiolatkiem - jak postępować?

SKOMENTUJ
KOMENTARZE (0)