Zaburzenie obsesyjno-kompulsywne u dzieci i młodzieży

Zaburzenie obsesyjno-kompulsywne (OCD; nerwica natręctw) to zaburzenie lękowe, w którym osoba nadmiernie zamartwia się, boi lub przejmuje nierealnym zagrożeniem i próbuje sobie radzić z uczuciem lęku poprzez wykonywanie zrytualizowanych lub wyspecjalizowanych czynności. Często powtarzające się zakłócające myśli i obrazy nazywane są obsesjami lub myślami natrętnymi, a rytualne czynności wykonywane, by się ich pozbyć lub zapobiec „katastrofie” to kompulsje lub czynności natrętne.

Zaburzenie obsesyjno-kompulsywne u dzieci i młodzieży

Pewna doza obsesji i kompulsji pojawia się u każdego dziecka i jest prawidłowa. Przedszkolaki np często mają jakieś rytuały wokół jedzenia, kąpieli i chodzenia spać, co pozwala im uporządkować i zrozumieć otaczający je świat. Dzieci w szkole podstawowej często rytualizują zabawy i gry zespołowe, namiętnie coś zbierają i porządkują zbiory. Rytuały te pomagają im bezpieczniej uczestniczyć w świecie społecznym i panować nad lękiem związanym z chaosem. Gdy mamy do czynienia z OCD - natrętne, obsesyjne myśli budzą silny niepokój i lęk, a kompulsje stają się tak częste, że zakłócają normalne, codzienne funkcjonowanie dziecka.

Polecamy:  Grypa żołądkowa

Co jest przyczyną i kto choruje na OCD?

Przyczyna OCD nie jest znana. Badania wskazują na neurobiologiczną przyczynę OCD (deficyt neuroprzekaźnika zwanego serotoniną). Ponadto, fakt, że OCD częściej (ale nie zawsze) występuje u osób, u których w rodzinach były osoby z OCD wskazuje na genetyczne podłoże zaburzenia.
OCD diagnozowane jest czasem u dzieci, jednakże jest to przede wszystkim dość powszechna choroba występująca wśród młodzieży, pojawiająca się zwykle ok. 15 roku życia. Częściej zapadają na nią chłopcy niż dziewczyny.

Słuch, wzrok, dotyk: zmysły chronią dziecko

Jakie są objawy OCD?

Najczęściej obserwowane objawy OCD to:
• bardzo silne koncentrowanie się na zarazkach, brudzie i zakażeniu;
• ciągle pojawiające się wątpliwości (np. czy na pewno drzwi są zamknięte);
• natrętne myśli dotyczące przemocy, skrzywdzenia kogoś, zabicia lub zrobienia krzywdy sobie;
• spędzanie dużej ilości czasu na dotykaniu przedmiotów, liczeniu, myśleniu o liczbach lub sekwencjach;
• nadmierne zwracanie uwagi na symetrię, porządek, dokładność;
• natrętne myśli na temat dokonywania odrażających aktów seksualnych lub zakazanych zachowań;
• niechciane myśli przeczące wierzeniom religijnym osoby;
• bardzo silna potrzeba, by wiedzieć lub pamiętać o bardzo mało istotnych strawach;
• nadmierne koncentrowanie się na szczegółach;
• nadmierne zamartwianie się, że coś strasznego się może wydarzyć;
• agresywne myśli, impulsy i zachowania. 

Diagnozowanie i leczenie OCD

Diagnozę stawia lekarz psychiatra i/lub psycholog kliniczny po przeprowadzeniu wnikliwego wywiadu i badania. W przypadku dzieci i młodzieży postawienie diagnozy OCD możliwe jest wtedy, gdy obsesje i kompulsje z nimi związane (np. mycie rąk, sprawdzanie zamków) są na tyle uciążliwe i częste, że negatywnie wpływają na jakość życia dziecka. W większości przypadków zachowania kompulsywne zabierają więcej niż godzinę dziennie, a niepokój i lęk z nimi związane negatywnie wpływają na intelektualne funkcjonowanie dziecka. Warto również pamiętać, że o ile dorośli z OCD przeważnie zdają sobie sprawę, że ich zachowanie jest nieco niezwykłe, dzieci i adolescenci często nie potrafią dostrzec nieracjonalności czy dziwaczności swojego zachowania lub myśli.
OCD jest skutecznie leczone – zwykle w wyniku łączenia psychoterapii i farmakoterapii. Badania kliniczne wskazują na dużą skuteczność psychoterapii poznawczo-behawioralnej w leczeniu OCD. Terapia poznawcza koncentruje się na pomocy dziecku czy adolescentowi w zrozumieniu jego lęków i nauczeniu go nowych, bardziej skutecznych sposobów radzenia sobie z nimi. Behawioralny komponent terapii ma na celu pomóc pacjentowi i jego rodzicom w ograniczeniu i zmianie zachowań kompulsywnych. Udział rodziców w leczeniu OCD i innych zaburzeń lękowych jest bardzo ważny.

Zobacz też: Ryzyko samobójstwa u nastolatków

SKOMENTUJ
KOMENTARZE (4)
/3 tygodnie temu
Proszę spróbować podawać dziecku inozytol to witamina B8, która redukuje zachowania obsesyjno-kompulsywne
/miesiąc temu
A czy słyszał ktoś o Zespół psychologiczno-jelitowy GAPS? Mało który psycholog o tym powie, ale choroby typu zaburzenie obsesyjono-kompulsywne związane jest z gospodarką jelitową , zanieczyszczonym organizmem, i złą dietą. Polecam wgłębić się w ten temat...
/miesiąc temu
Moje dziecko ma 7 lat i od około 4 lat cierpi już na LCD. Jego zaburzenie dotyczy nadmiernego mycia rąk, ale i też ma "lęk" przed ubieranie nowych rzeczy, nawet jeśli są superowe z jego ulubionymi bohaterami bajek. Od niedawna chodzimy na terapię.Doksztalcam się również z wielu książek na ten temat, choć sprawa jest trudna, ponieważ książki napisane są głównie pod dorosłych. Polecam udać się do psychologa. Zaburzenie samo nie zniknie. Natomiast z czasem rozrasta się i chodzi na kolejne obszary.
POKAŻ KOMENTARZE (1)