Czego boi się twoje dziecko?

Wydaje się to oczywiste – dzieci zwykle boją się ciemności, duchów, rozłąki z mamą, czasem węży i pająków. Niektóre strachy są jednak bardziej oryginalne...

fot. Fotolia

Strach nr 1 - Gwiżdżący i zgrzytający nieznajomy

Zatyka uszy, gdy gwiżdże lokomotywa, płacze, gdy biją dzwony. W drugim roku życia dziecko może zacząć bać się niespodziewanych lub nieznanych dźwięków, co świadczy o większej wrażliwości, a czasem nawet nadwrażliwości słuchowej. Nie przeszkadza mu, gdy sam hałasuje, ale torturą dla niego bywa szum odkurzacza, bzyczenie maszynki do strzyżenia włosów albo bębnienie deszczu w szybę. Chowa się, nakrywa głowę, by nieprzyjemny szum, terkot lub brzęczenie ustało.

Co robić? Unikaj hałasu w otoczeniu dziecka. Jeśli to możliwe, uprzedzaj je, że pojawi się dźwięk, którego nie lubi i na który źle reaguje. A u fryzjera zawsze proś o używanie nożyczek.

Strach nr 2 - Zapach zwiastujący przerażenie

Zapachy zapamiętujesz lepiej niż słowo lub obraz. Co więcej – w pakiecie z sytuacją, w której je poczułaś. To dlatego wąchając pierniki myślisz o Wigilii, a kupując grzyby – o spacerze w lesie. Z tego też powodu dzieciom (i niektórym dorosłym) zapach przypomina bolesne szczepienia, nieprzyjemne oglądanie gardła przy pomocy patyczka albo borowanie zęba. I budzi strach, że to wszystko zaraz się powtórzy. Dzieci mogą także źle reagować na perfumy, gdy takich samych używała nielubiana niania lub pani z przedszkola. Strachem może napawać je zapach tapicerki w aucie, który kojarzą z mdłościami podczas jazdy.

Jak poznać czy dziecko ma problemy w szkole?
Co robić? Nie zawsze łatwo ustalić przyczynę uprzedzeń. Pomóc może uważna obserwacja albo rozmowa ze starszym dzieckiem. Jeśli strach wywołuje już sam zapach, spróbuj zmienić związane z nim skojarzenia. Zabawa w leczenie misiów, nauka pokazywania gardła bez patyczka mogą przekonać malucha, że wizyta w przychodni nie musi być torturą. Jeśli nie chce wsiadać do auta z powodu zapachu, przed podróżą porządnie je wywietrz. Czasem pomaga obecność ukochanej przytulanki. Także jej zapach sprawi, że dziecko poczuje się bezpieczniej.

Strach nr 3 - Boję się z niewiedzy

Gdy płacze widząc pana idącego o kulach albo starszą panią zagadującą go w parku, czujesz wstyd, że nie umie się zachować i rani czyjeś uczucia. Lęk przed niepełnosprawnymi lub starszymi osobami (zwłaszcza gdy dziecko nie ma kontaktu z dziadkami) może pojawiać się około trzecich urodzin. Nie wynika z uprzedzeń, ale z braku wiedzy.

Co robić? Duże znaczenie ma spokojna reakcja rodziców. Jeśli podejmujesz rozmowę i oferujesz pomoc komuś, kto jej potrzebuje, maluch widzi, że nie ma się czego bać. Wytłumacz mu, dlaczego starszy człowiek wygląda inaczej niż mama i tata, do czego służą kule i wózek inwalidzki. Dzieci przyzwyczajone do obecności niepełnosprawnych lub starszych osób traktują je naturalnie i chętnie im pomagają.

Strach nr 4 - Pajacyk jest be!

Wbrew powszechnym oczekiwaniom pajace i klauni często budzą w dzieciach obawy, a nawet strach. Podobną reakcję wywołują maski (także w teatrze), nawet te, które przy dziecku zakładają rodzice. Niemowlęta, np. na widok mamy w masce, nie chcą ssać piersi.

Co robić? Bawcie się w malowanie buzi, aby pokazać, że pod maską kryje się prawdziwa twarz. Jeśli dziecko bardzo się boi, unikaj przebieranek i balów o takiej tematyce.

Idziemy do psychologa

Jeśli objawy lęku nasilają się lub towarzyszą im inne dolegliwości, np. bóle głowy, brzucha, biegunki, wymioty, wysypki, nadmierne pocenie się, drżenie, dygotanie, wybierz się z dzieckiem do psychologa. Nieleczone stany lękowe mogą przyczynić się do jąkania, wyrywania sobie włosów, rozwoju depresji, a także do pogorszenia zdrowia dziecka, np. zapalenia stawów, arytmii czy podrażnienia jelit.
SKOMENTUJ
KOMENTARZE (0)