Raport: Czy moje dziecko może mieć depresję?

Jeśli u swojego dziecka widzisz niepokojące zachowania, apatię lub przeciwnie – wzmożoną aktywność – bądź czujny. Mogą to być pierwsze objawy stanu depresyjnego. Warto wiedzieć, że ta przypadłość nie dotyczy wyłącznie ludzi dorosłych. Objawy depresji u dzieci są nieco inne niż u starszych – jak je rozpoznać?

Raport: Czy moje dziecko może mieć depresję?

Sygnały alarmowe

Gdy u dziecka pojawia się zmniejszenie motywacji, poczucie beznadziejności, apatia oraz brak sensu życia, należy reagować natychmiast. W odróżnieniu od przejściowego obniżenia nastroju u ludzi zdrowych, w stanach depresji chory traci prawidłową ocenę zarówno własnej osoby, jak też środowiska, w którym żyje.

Warto pamiętać, że depresji nie zawsze towarzyszy smutek. Obok pojawia się szeroka gama niepokojących zachowań, które należy bacznie obserwować. Należą do nich problemy z koncentracją uwagi, zaburzenia snu, lęki o nieznanym podłożu, a także niechęć do jedzenia lub przeciwnie – wzmożony apetyt.

Jak odzyskać radość życia?

Sygnałem alarmowym również powinna być dla rodziców nadmierna wesołość, która staje się niepokojąca wówczas, gdy w znacznym stopniu odbiega od typowego zachowania dziecka.

Szereg powyższych zachowań jest dziecięcą manifestacją złego samopoczucia, którego nie jest w stanie zrozumieć i zwerbalizować. Stąd tak ważna jest rola rodzica-obserwatora, czuwającego nad dobrym samopoczuciem, zarówno fizycznym jak i psychicznym, swojej pociechy.

Polecamy: Czy pozwolić dziecku na spanie z rodzicami?

Podłoże dziecięcej depresji – otoczenie czy geny?

Warto wiedzieć, że dziecięce depresje mogą mieć różne źródła. Czasem podłożem mogą być lęki i obawy, związane z konkretnymi zdarzeniami życiowymi. Niektórzy badacze upatrują przyczyn depresji we wpływie otoczenia, odsuwając tym samym rolę osobowości dziecka na dalszy plan (depresja psychogenna).

W innym przypadku stany depresyjne u malucha mogą być konsekwencją biochemicznych zaburzeń funkcjonowania – obecnie depresję wiąże się z zaburzeniami neuroprzekaźnictwa (serotoniny i noradrenaliny) w mózgu. Wówczas negatywny odbiór otoczenia przez dziecko jest sytuacji wtórną. Specjaliści mówią wtedy o depresji endogennej. W tym przypadku depresja może się pojawiać jako uwarunkowanie genetycznie.

Badania wykazały związek między występowaniem stanów depresyjnych u dzieci (u ponad połowy badanych) z występowaniem depresji u innych członków rodziny.

Jak rozpoznać depresję u dziecka?

Najważniejszym wskaźnikiem depresji, który rodzice są wstanie dość łatwo zauważyć, jest niemożność odczuwania radości (tzw. anhedonia).

Warto pamiętać, że obserwacja dziecka jest niezastąpiona, gdyż pozwala rodzicom bądź opiekunom na wychwycenie niepokojących zachowań oraz wczesną interwencję. Oto lista objawów, które powinny wzmóc Twoją czujność:

  • dziecko nie cieszy się z rzeczy/czynności, które wcześniej sprawiały mu radość,
  • jego dominującą emocją jest smutek,
  • dziecko stale jest pod wpływem lęku,
  • często obserwujesz u niego pobudzenie, drażliwość,
  • zauważasz powtarzające się bóle głowy, żołądka,
  • dziecko uskarża się na kołatanie serca, wzmożoną potliwość ciała, bóle brzucha, biegunki na przemian z zaparciami,
  • pojawia się opuszczanie zajęć, które najczęściej łączy się z gorszymi wynikami w nauce (problemy z koncentracją uwagi),
  • dziecko sprawia wrażenie pozbawionego energii albo znudzonego, czy śpiącego,
  • jest niezdecydowane, obojętne,
  • pojawia się rażąco krytyczna samoocena,
  • występuje poczucie winy,
  • zmiany związane z higieną snu oraz zaburzenia jedzenia,
  • pojawia się uzależnienie od substancji psychoaktywnych (narkotyków i/lub alkoholu),
  • dziecko przesadnie interesuje się bądź angażuje w ryzykowne przedsięwzięcia,
  • w skrajnych przypadkach mogą występować myśli samobójcze; warto też zwracać uwagę na niezdrowe zainteresowanie tematyką śmierci i umierania.

Czytaj też: Moje dziecko zgrzyta zębami - czy to groźne?

Jak walczyć z depresją u dzieci?

Bardzo ważną rolę w powrocie do zdrowia odgrywają rodzice. Ich wsparcie jest nieocenionym czynnikiem w osiągnięciu sukcesu. Poczucie, że jest się potrzebnym i kochanym daje każdemu motywację do zmian. Rozmowa – przede wszystkim. Omówienie lęków i obaw odciąża dziecko psychicznie, a opiekunom pozwala na podjęcie dalszych kroków w kierunku leczenia.

Równie ważny jest kontakt z rówieśnikami. Obcowanie z ludźmi nie pozwala na chorobliwą kontemplację oraz na dalsze pogrążanie się w smutku. Pomaga w poszukiwaniu ciekawych alternatyw, nowych celów życiowych.

Specjaliści o leczeniu depresji dziecięcych mówią, że jest zadaniem wdzięcznym. Wyraźną poprawę osiąga się stosunkowo szybko. Obecnie w leczeniu depresji stosuje się nowoczesne, w pełni bezpieczne, nietoksyczne leki.

Leczenie szpitalne nie zawsze jest konieczne, chyba że stan depresyjny jest nasilony, gdy dochodzi do prób samobójczych, bądź przy braku współpracy ze strony rodziców.

W terapii bardzo ważne jest wczesne rozpoznanie choroby, dlatego jeśli zauważysz u dziecka powyższe objawy, zgłoś się do specjalisty.

Zobacz także: Z dzieckiem u psychologa - jak wygląda wizyta?

Depresja – o czym warto pamiętać?

Często siłą napędową dla myśli samobójczych u dzieci są zaniedbania ze strony opiekunów bądź niedostosowane wiekowo gry komputerowe i filmy. Próba odebrania sobie życia zawsze jest niepokojącym sygnałem problemów osobowościowych, poważnego, rodzinnego czy rówieśniczego konfliktu. Wówczas konieczna jest wizyta u psychologa albo psychiatry.

Warto pamiętać, że nieleczona depresja może prowadzić do spadku odporności.

Rolą rodzica jest czuwanie nad dobrostanem zarówno fizycznym jak i psychicznym dziecka. Dlatego obok dawania miłości i oparcia, tak ważna jest nauka. Ucz dziecko świadomości samego siebie, pokaż mu jak rozpoznawać i wyrażać emocje. Dbaj o jego aktywność, zachęcaj do poszukiwania nowych zainteresowań. Obserwuj i w razie konieczności – reaguj.

SKOMENTUJ
KOMENTARZE (0)