Na czym polega terapia małego dziecka?

Terapia małego dziecka, które ma problemy z funkcjonowaniem w swoim normalnym otoczeniu, ma na celu usunięcie zaburzeń zachowania dziecka i umożliwienie mu swobodnego funkcjonowania, także poza zajęciami terapeutycznymi. Jak to się dzieje? Na czym polega terapia małego dziecka i w jaki sposób dziecko ma dzięki niej optymalne warunki rozwoju?

Na czym polega terapia małego dziecka? fot. fot. Fotolia

O terapii małych dzieci

Terapię małych dzieci można zdefiniować jako zaplanowane, kontrolowane oddziaływanie na dziecko za pomocą środków psychopedagogicznych, przez przygotowaną do tego osobę w celu usunięcia zaburzeń w przystosowaniu lub zachowaniu dziecka. Celem tak rozumianej terapii są zmiana nieprawidłowych reakcji na reakcje poprawne, usunięcie patologicznych mechanizmów leżących u podstaw nieprawidłowych zachowań, po to aby ułatwić dziecku funkcjonowanie w jego środowisku. Zatem kryterium skuteczności terapii może być funkcjonowanie dziecka w normalnym otoczeniu, a nie wyłącznie w czasie zajęć terapeutycznych.

Zmiana nieprawidłowych zachowań małego dziecka odbywa się poprzez organizację sytuacji lub zajęć wykorzystujących założenia teoretyczne wielu kierunków, głownie teorii uczenia się.

Mama na rynku pracy

Polecamy: Logopeda do 3. roku życia – nie zwlekaj z wizytą!

Jakie są rodzaje terapii małego dziecka?

M. Popielarska w pracy terapeutycznej z małym dzieckiem wyróżnia: terapię zajęciową, reedukację psychomotoryczną i oddziaływania psychologiczne (psychoterapię).

Terapia zajęciowa to zespół metodycznych działań za pomocą naturalnych bodźców, angażujących dziecko do współdziałania, usuwających niekorzystne formy działalności dziecka, takie jak: apatia, spowolnienie, brak zainteresowania otoczeniem, złe nawyki, smutek, zachowania nadpobudliwe i aspołeczne. Celem terapii są poprawa nastroju, zmotywowanie do działania ukierunkowanego na cel, uspołecznienie, budowanie adekwatnej samooceny, odreagowanie oraz uczenie planowania, organizowania i osiągania celów własnych działań. Te cele w pracy z dzieckiem pedagog osiąga w trakcie zajęć typowych dla małych dzieci: rysowania, malowania, lepienia, wycieczek, zabaw, gier, inscenizacji, tańca, śpiewu itp.

Reedukacja psychomotoryczna to ćwiczenia, które mają poprawić sprawność ruchową dziecka. W jej ramach wyróżnia się psychokinezyterapię, poprawiającą funkcjonowanie systemu nerwowego poprzez oddziaływanie na sferę ruchową. W reedukacji psychomotorycznej często wykorzystuje się muzykę. Ważnym składnikiem tej formy terapii jest także relaksacja prowadzona indywidualnie bądź w małych grupach, w sposób dostosowany do możliwości odbioru małych dzieci.

Z kolei psychoterapia malców ma za zadanie, korzystając ze środków niewerbalnych, przezwyciężenie lęku i nieufności, rozładowanie napięć i trenowanie w prawidłowych sposobach reagowania.

Polecamy: Czy można leczyć za pomocą bajek?

Jak działa terapia?

We wszystkich rodzajach terapii kontakt z małym dzieckiem nawiązuje się poprzez zaspokajanie jego potrzeb i w trakcie ich zaspokajania. Przez cały czas pracy z dzieckiem należy uwzględniać podstawowe założenia pedagogiki specjalnej. Aby uniknąć dowolności i przypadkowości w wyborze czynności terapeutyczno-wychowawczych i osiągnąć założone cele, formułuje się zasady postępowania w pedagogice i pedagogice specjalnej, np.: zasadę personalizacji, wczesnej diagnozy i interwencji, normalizacji życia i tworzenia optymalnych warunków rozwoju, zasadę odpowiedzialności, pomocniczości, poszerzania autonomii, zasadę indywidualizacji dostosowanej do podmiotu, zasadę sukcesu, pełnej akceptacji itp. Zasady te dotyczą sposobu organizacji pracy rehabilitacyjno-korekcyjnej, jak również sposobu traktowania osób z dysfunkcjami, zarówno dorosłych, jak i dzieci.

Fragment pochodzi z książki „Wczesna interwencja i wspomaganie rozwoju małego dziecka” pod red. Beaty Cytowskiej, Barbary Winczury (wydawnictwo Impuls, Kraków 2011). Publikacja za zgodą wydawcy. Bibliografia dostępna u redakcji.

SKOMENTUJ
KOMENTARZE (0)