Modelowy system pomocy psychologiczno-pedagogicznej

Modelowy system pomocy psychologiczno-pedagogicznej jest jasnym wzorcem postępowania wobec dziecka ryzyka dysleksji i ucznia z dysleksją rozwojową. Scala wszystkie ogniwa pracy terapeutycznej: ucznia, jego rodziców, nauczycieli przedszkolnych i szkolnych oraz poradnictwo psychologiczno-pedagogiczne i specjalistyczne.

Modelowy system pomocy psychologiczno-pedagogicznej

Głównym celem takiego systemu jest zapewnienie specjalistycznej pomocy dzieciom ryzyka dysleksji na etapie edukacji przedszkolnej, wczesnoszkolnej oraz dzieciom i młodzieży z dysleksją rozwojową na kolejnych etapach kształcenia w szkole podstawowej, gimnazjalnej i ponadgimnazjalnej poprzez:

  • stworzenie mechanizmów umożliwiających im korzystanie z praw wynikających z właściwych rozporządzeń (wczesna diagnoza, wczesna, specjalistyczna interwencja, dostosowanie wymagań szkolnych i sposobu oceniania do możliwości ucznia);
  • powiązanie diagnozy dysleksji z obowiązkiem podjęcia pracy na zajęciach w szkole i w domu.

Warunkiem sprawnego funkcjonowania modelowego systemu pomocy jest czuwanie nad jego realizacją szkolnego koordynatora ds. profilaktyki i pomocy psychologiczno-pedagogicznej dla uczniów z dysleksją. W projekcie wymieniono ogólne i szczegółowe zadania koordynatora, przekonując, iż powodzenie jego działań jest możliwe tylko przy współpracy ze wszystkimi ogniwami procesu profilaktyki i pomocy: uczniem, jego rodzicami, nauczycielami oraz poradnią psychologiczno-pedagogiczną lub inną poradnią specjalistyczną.

Jak wychować córkę na kobietę spełnioną?

Polecamy: Lista "braków" rodzinnych w pracy z dzieckiem dyslektycznym

Kiedy zauważymy efekty

Niektóre efekty wdrożenia modelowego systemu profilaktyki i pomocy psychologiczno-pedagogicznej uczniom z dysleksją są widoczne dość szybko, a inne dopiero w dalszej perspektywie czasowej. Znacznej poprawy całokształtu działań pomocowych można się spodziewać po roku funkcjonowania systemu.

Model systemu pomocy psychologiczno-pedagogicznej uczniom z dysleksją został już przeze mnie wspomniany w ostatnim artykule zamieszczonym na stronie serwisu, a dotyczącym projektu „Szkoła przyjazna uczniom z dysleksją”. Wszechstronne działania pomocowe opisane w przewodniku M. Bogdanowicz i R. Czabaj, a zarekomendowane przez Ministerstwo Edukacji Narodowej, stały się bazą programową tego projektu.

Wszystkim nauczycielom zainteresowanym tematyką dysleksji polecam przewodnik autorstwa M. Bogdanowicz i R. Czabaj „Modelowy system profilaktyki i pomocy psychologiczno-pedagogicznej uczniom z dysleksją”. Opracowanie to jest nieocenionym wsparciem w organizacji pracy z dzieckiem dyslektycznym, bądź też grupą terapeutyczną. Wspomoże nauczyciela, który nie wie, od czego zacząć pracę z uczniem, jak i tego, który ma na nią wiele pomysłów, ale nie potrafi ich usystematyzować.

Źródło: M. Bogdanowicz, R. Czabaj „Przewodnik dla nauczyciela. Modelowy system profilaktyki i pomocy psychologiczno - pedagogicznej uczniom z dysleksją”. Wydawnictwo Pedagogiczne OPERON Sp. z o.o. Fundacja Instytut Promocji Edukacji & Marta Bogdanowicz, Renata Czabaj. Gdynia 2008.

Zobacz także:  Szkoła przyjazna uczniom z dysleksją

SKOMENTUJ
KOMENTARZE (2)
/7 lat temu
Powinien? o tak! bądźmy realistami bo tak nie jest! tylko nauczyciel z prawdziwego zdarzenia zainteresuje się dzieckiem które ma trudności w nauce reszta to ludzie z frustracjami którzy odreagowują na uczniach to klika która łasa jest nowinek kto... kogo.... gdzie i kiedy a potem szkoła huczy od plotek a tak naprawdę nikt nie wie od czego to sie zaczęło i czy to prawda byle się działo moi drodzy! a dziecko? jest na końcu niestety a ;[[ znerwicowana matka dyslektyka która walczy od 3 lat o to by przeszedł do następnej klasy każdą wolną chwilę poświęcając nauce syna ;[
/7 lat temu
kazdy nauczyciel powinien znac zasady dyslekcji i miec podejscie do ucznia