Metoda Ruchu Rozwijającego w terapii autystycznej

Na czym polega Metoda Ruchu Rozwijającego w terapii autystycznej? Kto odkrywa w tej metodzie kluczową rolę?

autyzm u dziecka

fot. Fotolia

Mama na rynku pracy

Metoda Ruchu Rozwijającego – na czym polega?

Metoda Ruchu Rozwijającego Weroniki Sherborne jest jedną z powszechnie stosowanych w Polsce metod wspomagania terapii dzieci z autyzmem. Poszczególne ćwiczenia pozwalają im na poznanie własnego ciała, ułatwiają zdobycie pewności siebie i poczucia bezpieczeństwa w otoczeniu oraz wspomagają nawiązywanie kontaktów społecznych i motywują do ich utrzymywania. Ćwiczenia są najczęściej prowadzone w grupie, w której rodzice ćwiczą razem z dziećmi. Pozwala to im rozwijać relacje zarówno ze swoimi rodzicami, jak i z rówieśnikami. Odpowiedni dobór ćwiczeń podczas zajęć umożliwia stopniowe kształtowanie tych umiejętności.

Niewątpliwą zaletą omawianej metody jest jej elastyczność. Właściwie dobrane ćwiczenia pozwalają dostosować poziom trudności do możliwości danej grupy przy pełnym uwzględnieniu jej specyficznych potrzeb. Warto zwrócić uwagę na to, że Metoda stworzona przez Sherborne jest jedną z nielicznych form pracy łączących wspomaganie ogólnego rozwoju fizycznego dziecka z doskonaleniem jego umiejętności społecznych.

Powszechność Metody Ruchu Rozwijającego wynika także z tego, że opiera się ona na naturalnej ekspresji ruchowej, która w procesie rozwoju poznawczego umożliwia wchodzenie w interakcje. Brak dyrektywnego sposobu działania w prowadzonej terapii pozwala na odnalezienie indywidualnych predyspozycji psychofizycznych, które znacząco kształtują emocjonalny, wolicjonalny i intelektualny rozwój człowieka. Osobiste doświadczenie różnorodnych aspektów ruchu ciała ludzkiego ułatwia uświadomienie sobie przez ćwiczących posiadania poszczególnych części ciała oraz możliwości ich użycia (kierunku, sposobu, siły).

Zobacz także; Jak wcześnie pomóc dziecku z autyzmem?

Efekty Metody Ruchu Rozwijającego

Sherborne wyróżnia trzy aspekty ruchu ciała ludzkiego, dotyczące: świadomości części ciała, kierunków ich ułożenia oraz sposobu poruszania nimi (przepływu energii, przestrzeni, czasu lub cechy). Takie przedstawienie ruchu ciała ludzkiego pozwala na określenie kierunku dokonujących się zmian w rozwoju jednostki: od rozwoju fizycznego po kształtowanie osobowości. Zaangażowanie osób biorących udział w terapii grupowej wpływa na kształtowanie się u nich zachowań prawidłowych, oczekiwanych.

W Metodzie Ruchu Rozwijającego kluczową rolę odgrywa trener – tu raczej przewodnik, którego zadaniem jest wykonywanie ćwiczeń z osobą poddawaną terapii. Z założenia jest to osoba najbliższa, gwarantująca poczucie bezpieczeństwa i stabilizacji (najczęściej rodzic – matka). Metoda ta, w odróżnieniu od gimnastyki ekspresyjnej, jest ukierunkowana przede wszystkim na zadania wspomagające rozwój jednostek przejawiających specyficzne potrzeby, zarówno rozwojowe, jak i edukacyjne.

System terapii opiera się na ruchu, eksploracji otoczenia, a następnie dążeniu do jego przekształcania jako kreatywnego sposobu oddziaływania w procesie nawiązywania interakcji ze środowiskiem.

Metoda Sherborne ma wpływ na wszystkie sfery rozwojowe dzieci z autyzmem. Największe zmiany zaobserwowano w rozwoju społecznym (w tym ograniczenie zaburzeń w komunikacji oraz poprawę zachowań interpersonalnych) w pierwszych miesiącach prowadzenia terapii. Zatem ważne jest, aby w początkowej fazie pracy z dzieckiem autystycznym była prowadzona właśnie ta terapia, jako przygotowanie do innych form oddziaływań wspierających.

Fragment pochodzi z książki "Dziecko autystyczne" autorstwa Beaty Zawiślak (Impuls 2015). Publikacja za zgodą wydawcy.

Zobacz także: Jak zdiagnozować autyzm?

SKOMENTUJ
KOMENTARZE (0)