Jak finansowane są wioski dziecięce?

Kto i w jaki sposób finansuje wioski dziecięce? Jak zbierane są pieniądze na rzecz wiosek dziecięcych? Czy dzieci biorą udział w takich akcjach?

wioska dziecięca

fot. Fotolia

Kto finansuje wioski dziecięce?

Fundusze potrzebne do powstawania i funkcjonowania SOS Wiosek Dziecięcych pochodzą głównie z darów i składek członków stowarzyszeń SOS oraz innych ofiarodawców i przyjaciół tych placówek, łącznie z różnymi instytucjami je wspierającymi.

Jednym z ważnych źródeł dochodów są regularnie opłacane składki członkowskie. Wśród darczyńców na rzecz jednego wychowanka, rodziny SOS lub całej wioski znajdują się nierzadko zamożni mecenasi (protektorzy), zwłaszcza właściciele dochodowych przedsiębiorstw. Źródłem wsparcia finansowego wiosek są też różnego rodzaju fundusze krajowych Stowarzyszeń SOS Wioski Dziecięce.

Dochody powiększają okazjonalne darowizny i spadki. W niektórych krajach SOS Wioski Dziecięce wpierane są finansowo przez państwo, w wielu natomiast mogą liczyć na  wsparcie w ramach ustawowych dotacji przeznaczonych dla dzieci i nastolatków pozbawionych należnej opieki.

Fundusze na potrzeby wiosek SOS pochodzą częściowo z dotacji stowarzyszenia SOS-Kinderdorf International. Niemało do zrobienia w gromadzeniu funduszy mają też krajowe stowarzyszenia SOS, a także poszczególne wioski dziecięce.

Zebrane fundusze są należycie wykorzystywane. Troszczą się o to zarówno dyrektorzy wiosek, matki SOS, pracownicy administracyjni, jak i urzędnicy krajowych stowarzyszeń SOS. Dokładne i wręcz drobiazgowe rozporządzanie zgromadzonymi funduszami nie tylko warunkuje właściwe ich wykorzystanie, lecz również pogłębia przekonanie u darczyńców i sympatyków wiosek o celowości dalszego ich wspierania.

Warto zauważyć, że Stowarzyszenie SOS Wioski Dziecięce w Polsce od 2007 roku nie korzysta z dotacji SOS-Kinderdorf International, otrzymuje bowiem finansową pomoc państwa.

Patroni, czyli rodzice chrzestni

Możliwym sposobem dofinansowania wiosek SOS są też patronaty (Patenschaften), sprawowane od 1958 roku. Polegają one na wpłacaniu przez przyjaciół wiosek stałej comiesięcznej kwoty na rzecz konkretnego wychowanka (wychowanki).

Osoby obejmujące patronat nazywa się często rodzicami chrzestnymi. Mogą one nawiązać bezpośredni kontakt z wspieranym wychowankiem, zgodnie z założeniem, że patronat jest czymś więcej niż tylko udzielaną systematyczną pomocą finansową.

Patronat uosabia szeroko rozumiane tzw. mosty miłości bliźniego – bezinteresowne zaangażowanie ludzi dobrej woli w zaspokajanie pilnych potrzeb dzieci i młodzieży dotkliwie pokrzywdzonych przez los. Wychowanek objęty patronatem czuje się mniej osamotniony, zwłaszcza gdy ofiarodawca utrzymuje z nim bliższe relacje.

Zobacz też: Jak zorganizowane są wioski dziecięce?

Mama na rynku pracy

Fundusz Hermanna Gmeinera

Cennym źródłem wspierania budowy i utrzymywania SOS Wiosek Dziecięcych okazał się utworzony w Niemczech w roku 1962 Fundusz Hermanna Gmeinera. Ponosi on na ogół ogromny ciężar finansowania wiosek w krajach trzeciego świata.

Fundusz stał się z czasem modelem dla podobnych inicjatyw w Szwajcarii, Holandii, Danii, Norwegii i Stanach Zjednoczonych. Zarządza się nim wyjątkowo starannie, a dochody i wydatki poddawane są skrupulatnej kontroli prowadzonej przez przysięgłych rewidentów. Wszystko po to, by Fundusz Hermanna Gmeinera nie mijał się z pierwotnym przeznaczeniem: by był w pełni wykorzystany jako wsparcie finansowe pozwalające utrzymywać i rozwijać wioski SOS.

Ścisłej kontroli poddawane są nawet najdrobniejsze wydatki finansowe oraz sposoby, jakimi się nimi dysponuje.

Akcje dobroczynne

Pod nadzorem krajowych stowarzyszeń SOS lub SOS-Kinderdorf International prowadzi się różne akcje dobroczynne na rzecz budowy i utrzymania wiosek SOS. Kontrolę nad akcjami powierza się osobom godnym bezwzględnego zaufania, zabiegając o transparentność wszystkich spraw finansowych. Przykładem akcji dobroczynnych są zbiórki uliczne, kiermasze czy loterie.

Jedna z akcji – Wirtualny gość (Stiller Gast) – polegała na wysyłaniu kartek z uśmiechniętą twarzą dziecka, na których umieszczono prośbę o wsparcie finansowe równe kosztom zaproszenia do stołu w dniu świątecznym obcego dziecka. Proszono też o pomoc pieniężną szkoły, stowarzyszenia, urzędy, banki, zakłady produkcyjne czy kluby. Aby zwiększyć liczbę darczyńców wiosek SOS, wysyłano również zakładki do książek i kartki z wydrukiem tekstów piosenek, wygłaszano wykłady, organizowano uroczystości i rajdy samochodowe upamiętniające idee H. Gmeinera oraz wydawano okolicznościowe plakaty i ulotki.

Inne formy finansowania

Przyjaciół, darczyńców czy sponsorów pozyskuje się też na inne sposoby. Cztery razy w roku wydawane jest pismo (gazeta) dla przyjaciół SOS Wiosek Dziecięcych, nierzadko w wielotysięcznym lub wielomilionowym nakładzie. Pismo to ukazuje się pod nazwą „Posłaniec SOS Wiosek Dziecięcych” („SOS Kinderdorfbote”) lub „Kurier Wioskowy”, a informuje o bieżącym życiu wychowanków w wioskach SOS.

Innym sposobem zjednywania sobie sympatyków jest wysyłanie do licznego grona ludzi kartek świątecznych z okazji Bożego Narodzenia i Wielkanocy oraz kalendarzy upamiętniających ciekawsze wydarzenia z życia wiosek. Udostępnia się także różne druki na temat wiosek, jak okólniki, depesze itp.

Warte ponownego podkreślenia jest to, że dokłada się wszelkich starań, aby dostępnymi funduszami dysponować racjonalnie i oszczędnie. Kontrolę nad wydatkami finansowymi sprawują między innymi naczelne władze krajowych Stowarzyszeń SOS Wioski Dziecięce oraz SOS-Kinderdorf International z siedzibą w Innsbrucku.

Zobacz też: W jakim celu zakładane są wioski dziecięce?

Czy dzieci są angażowane do udziału w akcjach?

W zbieraniu funduszy mogą uczestniczyć też – jak wiemy – same wioski  SOS. Nigdy jednak nie angażuje się dzieci i młodzieży do bezpośredniego udziału w organizowanych akcjach. Rodziny SOS mogą w nich uczestniczyć tylko pośrednio, na przykład goszcząc u siebie sponsorów czy innych dobroczyńców lub wykonując rysunki sprzedawane podczas dni otwartych.

Imprezy promujące wioski dziecięce

Organizuje się także imprezy promujące SOS Wioski Dziecięce, ale czyni się tak zawsze w ścisłym porozumieniu i za zgodą krajowego stowarzyszenia SOS. Pełną odpowiedzialność za taką akcję ponosi dyrektor wioski.

Inne sposoby finansowania

Poza opisanymi sposobami promowania idei Hermanna Gmeinera, stosowano i nadal się stosuje dodatkowe metody, między innymi:

  • obchodzi się Międzynarodowy Dzień SOS Wioski Dziecięcej (po raz pierwszy został on zorganizowany w lipcu 1950 roku w Tyrolu); w tym dniu przyjmuje się w wiosce gości, jej sympatyków, a wychowankowie przygotowują zazwyczaj część artystyczną;
  • wypuszcza się okolicznościowe znaczki, współpracuje ze Światowym Związkiem Piłki Nożnej, odwołuje do nowoczesnych metod reklamowania własnej działalności.

Kto i dlaczego zarzuca złe gospodarowanie pieniędzmi w wioskach dziecięcych?

Pomimo dokładnego rozliczania się nawet z najdrobniejszych darowizn Hermann Gmeiner spotykał się z zarzutami nie zawsze należytego wykorzystania pieniędzy. Zarzut taki niejednokrotnie wysuwały konkurujące z wioskami SOS organizacje charytatywne: Pro Juventute, Caritas czy Czerwony Krzyż.

Po dokładnym zbadaniu i szczegółowej analizie przychodów i rozchodów pretensje te okazywały się bezpodstawne. Po prostu wynikały z obawy, że niezawodne sposoby gromadzenia finansów zalecane przez Gmeinera i jego współpracowników spowodują spadek dochodów czerpanych przez te organizacje. Mówiąc o finansowaniu SOS Wiosek Dziecięcych, warto pamiętać, iż koszty ich budowy i utrzymywania nie zawsze są mniejsze od kosztów działania domów dziecka czy innych tradycyjnych placówek opiekuńczo-wychowawczych. Zapewnienie bowiem w wioskach odpowiednich warunków życia wymaga niemałych nakładów finansowych.

Zobacz też: Czym się różni wioska dziecięca od domu dziecka?

Fragment pochodzi z książki „O SOS Wioskach Dziecięcych” autorstwa M. Łobockiego (Impuls 2011). Publikacja za zgodą wydawcy.

SKOMENTUJ
KOMENTARZE (0)