Dziecko zakażone HIV – leczenie i postęp choroby

Rodzice dzieci zakażonych HIV powinni mieć świadomość, jak choroba wpływa na dziecięcy organizm. Czy wirus HIV namnaża się u noworodka z taką samą prędkością jak u osoby dorosłej? Czy dzieci zakażone wirusem HIV są bardziej zagrożone postępem choroby? Jaką terapię stosuje się u dzieci seropozytywnych? Jakie szczepionki są zabronione?

fot. fot. Fotolia

Noworodek zakażony HIV

Tempo namnażania się wirusa u dzieci zakażonych od matek jest czterokrotnie szybsze niż u osób dorosłych. Noworodki i niemowlęta mają niewykształcony układ odpornościowy i wysoką liczbę limfocytów CD4, ulegających zakażeniu.  U osób dorosłych po zakażeniu  liczba wirusów narasta, a następnie obniża się do poziomu stabilnego między 4. a 6. miesiącem od zakażenia. U niemowląt maksymalny poziom wirusów utrzymuje się do 9. – 12. miesiąca życia, a obniża się stopniowo w ciągu około 5 lat, czyniąc w tym czasie spustoszenie w niedojrzałym układzie immunologicznym. Wysoki poziom wiremii (obecność wirusów we krwi) HIV między 2. a 3. miesiącem życia dziecka jest niestety często objawem przepowiadającym szybki postęp choroby i śmierć dziecka.

Wczesne rozpoczęcie leczenia

Odpowiednio wczesne rozpoczęcie terapii hamuje rozwój choroby i przedłuża życie dziecka. Obejmuje ona nie tylko leczenie antyretrowirusowe, ale również  profilaktykę i leczenie zakażeń oportunistycznych, zapobieganie i leczenie niedokrwistości, małopłytkowości, zapobieganie zespołowi wyniszczenia, a także program szczepień ochronnych i pierwotną profilaktykę pneumocystozowego zapalenia płuc.  Jeszcze niedawno co czwarte niemowlę umierało przed ukończeniem 1. roku, a tylko cztery na dziesięć dożywało do piątych urodzin. Dziś średni wiek przeżycia dzieci zakażonych HIV znacznie się wydłużył.  

Mama na rynku pracy

Czytaj też: Choroby rzadkie u dzieci - wywiad

Terapia dzieci zakażonych wirusem HIV

Dzieci seropozytywne poddawane są tzw. terapii HAART, w której, podobnie jak u dorosłych,  podstawową zasadą jest stosowanie co najmniej trzech leków przeciwretrowirusowych w kombinacji zalecanej przez światowych ekspertów. Trójlekowa terapia, odpowiednio dostosowana do dziecka, przynosi zdecydowaną poprawę immunologiczną i pozwala na długofalowe zahamowanie replikacji wirusa.

Objawy niepożądane w czasie leczenia

Dzieci zwykle dobrze tolerują leki antyretrowirusowe. Najczęstszym objawem niepożądanym jest niedokrwistość, ponieważ zarówno terapia, jak i sam wirus działają negatywnie na szpik kostny. Aby jej zapobiec, stosuje się profilaktycznie doustne preparaty żelaza, witaminy z grupy B, a także kwas foliowy.

U leczonych dzieci seropozytywnych mogą pojawić się również nudności i wymioty, które spowodowane są zwykle nadmierną dawką leku. Redukcja dawki zazwyczaj przynosi poprawę. Ponadto część leków antyretrowirusowych (w tym szczególnie inhibitory proteazy) powoduje zaburzenia gospodarki lipidowej, a zwłaszcza wzrost trójglicerydów. Mogą one niekiedy powodować u dzieci również odczyny skórne i gorączkę.

Zobacz: Antybiotyki dla dzieci - konieczność czy ostateczność?

Tzw. żywe szczepionki – zabronione u dzieci z HIV

Ponieważ dziecko z HIV nie stanowi zagrożenia, nie ma obowiązku informowania o HIV przedszkola, szkoły czy wychowawców na koloniach. Wskazane jest jednak, aby osoba bezpośrednio zajmująca się dzieckiem lub lekarz szkolny wiedzieli o zakażeniu. Nawet jeśli rodzice zdecydują się nie przekazywać im tej informacji, powinni poinformować lekarza odpowiedzialnego za szczepienia dzieci, iż ich dziecko nie może otrzymywać żadnej tzw. żywej szczepionki, czyli zawierającej osłabione wirusy lub bakterie (w tym m.in. przeciwko chorobie Heinego-Medina tj. poliomielitis). Nie mają wówczas obowiązku szczegółowego uzasadniania tego zastrzeżenia.

*Konsultacja merytoryczna tekstu – prof. Alicja Wiercińska–Drapało, Klinika Hepatologii i Nabytych Niedoborów Immunologicznych, WUM

Źródło: materiały prasowe z warsztatów: „Zakażenie HIV – problem wielu kobiet”/pg

SKOMENTUJ
KOMENTARZE (0)