Dyslalia – wyrok logopedy?

Logopeda podczas stawiania diagnozy posługuje się specjalistycznymi terminami logopedycznymi – o ich znaczeniu zapominamy, gdy tylko przekroczymy próg gabinetu. Odszukanie właściwego rodzaju stwierdzonej wady wymowy może okazać się zadaniem trudnym. Czym jest dyslalia? Jak się dzieli?

Dyslalia – wyrok logopedy?

Dyslalia – co to takiego?

Nawet w środowisku logopedów nie ma jednoznacznych ustaleń, co do ostatecznej i jedynej, prawidłowej definicji dyslalii, która jest ogólną nazwą różnych zaburzeń mowy. Najprościej można powiedzieć, że jest to niewłaściwa wymowa głosek, logopeda zaś powiedziałby, że są to zaburzenia artykulacji. Przyczyny tego zaburzenia mogą być różne – w zależności od tego, do jakiej klasyfikacji się odwołamy. Najczęstszą postacią dyslalii dotykającą dzieci jest dyslalia rozwojowa (fizjologiczna). Występuje u dzieci do 5-6 roku życia i związana jest z nieukończonym rozwojem mowy, który przeciętnie powinien zakończyć się do 6 roku życia. Polega najczęściej na zamianie jednej głoski na inną (np. „r” na „j”) lub opuszczaniu niektórych głosek (najczęściej dotyczy to „s”, „sz”, „r”).

Jak dzieli się dyslalia?

Najczęściej wymienia się dwie klasyfikacje tej postaci wady wymowy: ze względu na kryterium objawowe oraz kryterium przyczynowe. W pierwszym z nich logopeda stawia diagnozę pod kątem zaobserwowanych nieprawidłowości, w drugim zaś ze względu na odnalezienie przyczyny zaburzeń. Nie wskazuje się na wyższość z żadnej z klasyfikacji, ponieważ w zależności od danego przypadku stosuje się tę, która bardziej koresponduje z zaobserwowanymi wadami.

Jak wychować córkę na kobietę spełnioną?

Dowiedz się więcej: Jąkanie, czyli nerwica mowy

Dyslalia – podział ze względu na przyczynę

  • Dyslalia anatomiczna – wady mowy spowodowane są nieprawidłowościami w obrębie aparatu mownego: języka, warg, podniebienia itp.
  • Dyslalia (dysglosja) wargowa/językowa/podniebienna/zębowa – zaburzenia artykulacji powstałe na skutek nieprawidłowej budowy lub funkcjonowania warg/języka/podniebienia/zębów.
  • Dyslalia audiogenna (słuchowa) – powstaje na skutek upośledzenia słuchu, zaburzeń w rozróżnianiu poszczególnych dźwięków mowy (brak umiejętności wyodrębniania wypowiedzi słownych i poszczególnych głosek).
  • Dyslalia środowiskowa – spowodowana czynnikami społecznymi – dziecko posiada dobre warunki anatomiczne i intelektualne, jednak wpływ środowiska powoduje opóźnienie rozwoju mowy.
  • Dyslalia ośrodkowa – na skutek nieprawidłowego funkcjonowania centralnego układu nerwowego (OUN).
  • Dyslalia asocjacyjna – wywołana czynnikami psychicznymi, takimi jak: brak zainteresowania mową innych czy odczuwanie własnych wypowiedzi jako męczących i trudnych.
  • Dyslalia rozwojowa (j.w.)

Dyslalia – podział ze względu na objawy

  • Dyslalia jednoraka – zniekształcona jest jedna realizacja głoski (np. „s” międzyzębowe).
  • Dyslalia wieloraka – zniekształcona jest wymowa więcej niż jednej głoski, np. sz, ż, cz, dż, powoduje obniżenie stopnia zrozumiałości mowy.
  • Dyslalia całkowita (totalna, uogólniona, tetyzm, bełkot) – zaburzenia obejmują ok. 70 % realizacji wszystkich głosek, wypowiedź realizowana głównie za pomocą intonacji, akcentu, rytmu, tempa. Mowa jest zupełnie niezrozumiała.

Polecamy: Dziecko u logopedy - logopedyczne badanie przesiewowe

SKOMENTUJ
KOMENTARZE (1)
/rok temu
Co za bzdety!!!! Na miłość boską!