Czym różni się Zespół Aspergera od autyzmu i jakie istnieją metody leczenia?

Coraz częściej w dzisiejszych czasach rodzą się dzieci z autyzmem bądź Zespołem Aspergera. W Polsce pomimo ogromnej ilości osób chorych, wciąż wiedza jest niewystarczająca. Poniżej podpowiadamy wam co to jest zespół Aspergera, czym różni się od autyzmu i w jaki sposób można pomóc cierpiącym osobom?

Czym różni się  Zespół Aspergera od autyzmu i jakie istnieją metody leczenia?

Zespół Aspergera

Zespół Aspergera  jest całościowym zaburzeniem rozwoju i lżejszą odmianą autyzmu. Po raz pierwszy nazwę Zespołu Aspergera użyto już  w 1981 roku przez Lornę Wing. W swojej publikacji zwróciła uwagę na istotną różnicę pomiędzy osobami z autyzmem, a z zespołem Aspergera. Według niej osoby z zespołem we wczesnym dzieciństwie miały dobrze rozwinięta mowę i procesy poznawcze, a zaburzony rozwój motoryczny i społeczny.

Zespół Aspergera, tak jak i autyzm jest zaburzeniem rozwojowym  o podłożu neurologicznym, a jego przyczyny  nie są znane. Jest to zaburzenie nieuleczalne, które towarzyszy chorej osobie od okresu niemowlęcego do końca życia.  Najczęściej  zespół Aspergera zostaje zdiagnozowany dopiero gdy dziecko idzie do szkoły. Wcześniejsza diagnoza jest trudna, ponieważ objawy przypominają autyzm. Jedyną różnicą dzielącą dzieci z zespołem od dzieci cierpiących na autyzm jest szybki rozwój intelektualny. 

Polecamy:  Czy brak apetytu to już choroba?

Typowymi objawami dla Zespołu Aspergera są:

-  brak umiejętności interpersonalnych ;

-  problemy z nawiązywaniem przyjaźni i kontaktów z innymi ludźmi (może się przyczynić do wycofania, a poczucie odmienności może okazać się przeżyciem traumatycznym);

-  brak umiejętności współczucia innym;

-  wąskie, obsesyjne zainteresowania daną dziedziną, kosztem innych zajęć;

-  szczególne zainteresowania przedmiotami ścisłymi;

zaburzenia mowy, trudności ze zrozumieniem abstrakcyjnych pojęć i zwrotów;

-  awersja do zmian;

-  problemy z organizacją;

brak łączności między przeżyciami, a uczuciami;

brak umiejętności interpretowania zachowań czy emocji innych osób;

często wykazują się niezwykłą inteligencją i zdolnościami – na przykład niezwykła pamięć do dat i liczb.

Polecamy:  Kiedy pedagog może pomóc?

Bardzo często osoba dorosła dotknięta Zespołem Aspergera nawet nie wie, że cierpi na to zaburzenie. Jeśli jednak zespół został zdiagnozowany, wiele osób akceptuje Aspergera jako integralną część swojej osobowości. Niestety część osób po wystawieniu diagnozy uważa się za  ludzi chorych, aby dzięki temu odnieść korzyści. Pamiętajmy jednak -  Zespół Aspergera nie jest chorobą - jest zaburzeniem.

Jakie są objawy białaczki?

Przyczyny Zespołu Aspergera

Choć przyczyny wystąpienia Zespołu Aspergera nie są jednoznacznie potwierdzone, naukowcy mają pewne przypuszczenia. Po wielu badaniach stwierdzili, że do zespołu mogą przyczynić się:

-  zaburzenia genetyczne już w okresie prenatalnym;

-  zbyt późny wiek rodziców ( po 40 roku życia);

-  poważne infekcje;

-  uszkodzenie centralnego układu nerwowego;

-  porażenie mózgowe;

-  toksoplazmoza.

Pomimo, że Zespół Aspergera jest częściej spotykany niż autyzm, jest rzadziej rozpoznawalny. Wiedza w Polsce na jego temat jest znikoma, a dodatkowym problemem w jego zdiagnozowania jest fakt, że kryteria zaburzenia są bardzo nieostre i często mylone z autyzmem.

Leczenie

Nie każda osoba z Zespołem Aspergera wymaga leczenia farmakologicznego. Jeśli jednak lekarz zdecyduje inaczej, leczenie rozpoczyna się w wieku dorastania, przyjmując leki antydepresyjne  przez cały okres życia. Ważne jest wsparcie całej rodziny zwłaszcza w procesie socjalizacji młodego człowieka. Osoby z Zespołem Aspergera są w większym stopniu niż inni narażeni na psychozy i schizofrenię, dlatego też ważna jest obserwacja.

Polecamy:  Jak wyjaśnić dzieciom ADHD?

Autyzm

Autyzm jest całościowym zaburzeniem rozwoju, który najczęściej objawia się w ciągu pierwszych trzech latach życia.  Autyzm  polega na zamykaniu się przez chorego w świecie własnych przeżyć i odcięcie się od świata rzeczywistego. Należy pamiętać, że jest niestety często mylnie przypisywany do schizofrenii.

Nazwa tej choroby jest stosunkowo nowa, ponieważ jeszcze do połowy XX wieku nie umiano dokładnie scharakteryzować objawów autyzmu i przypisania ich do znanych wcześniej kryteriów diagnostycznych. Dopiero w 1943 roku, lekarz Leo Kanner  opisał zaburzenia u niektórych dzieci jako autyzm.

Z autyzmem związane są  trudności występujące w trzech różnych obszarach funkcjonowania człowieka.

Do charakterystycznych objawów autyzmu możemy zaliczyć:

W wieku dziecięcym:

brak gaworzenia i wykonywania świadomych gestów;

-  brak gestykulacji ( na przykład machanie na pożegnanie);

-  brak umiejętności poprawnej zabawy zabawkami;

-  zainteresowanie jednym elementem danej zabawki ( na przykład kółko od resorka);

nie reagowanie na imię;

-  nagła utrata umiejętności społecznych, a także językowych;

-  trudności ze zrozumieniem gestów i tonu głosu;

obojętność na obecność innych osób;

unikanie kontaktu wzrokowego;

-  bierne przyjmowanie czułości ze strony innych;

-  echolalia -  powtarzanie zasłyszanych słów i całych zdań bez potrzeby i sensu;

-  powtarzalne zachowania – na przykład układanie zabawek według ustalonej, szczególnej  kolejności. Zachowania takie mogą przybrać formę obsesji – rozkładanie po raz kolejny zabawki. Jakiekolwiek próba oderwania dziecka od danej czynności może spowodować u niego rozdrażnienie.

Inne charakterystyczne objawy autyzmu występujące przez całe życie:

-  wypowiadanie się w osobie trzeciej używając swojego imienia, a nie zaimków;

-  trudności w rozumieniu komunikatów i mowy ciała innych ludzi;

ciągłe opowiadanie o tych samych rzeczach  nie zważając  na osobę do której się zwracają;

-  skłonność do agresji spowodowanej przebywaniem w obcym pomieszczeniu lub na skutek nadwrażliwości na nieznane bodźce;

wykonywanie dziwnych, natrętnych czynności – na przykład huśtanie się, kiwanie,  nawijanie włosów na palce;

bezustannie i nawykowo powtarzane czynności zgodnie z  ustalonym wcześniej porządkiem, jakakolwiek zmiana powoduje przygnębienie;

-  brak wyrażania jakikolwiek emocji – płaczu, uśmiechu;

-  urojenia;

-  omamy.

Przyczyny Autyzmu

Najprawdopodobniej przyczyną wystąpienia autyzmu są defekty neurologiczne. Badania pokazują. że głównymi, najczęstszymi powodami wystąpienia autyzmu jest:

-  wiek ojca (powyżej 40 lat);

-  uszkodzenia centralnego układu nerwowego;

-  dziecięce porażenie mózgowe;

-  toksoplazmoza;

-  urazy okołoporodowe;

-  osłabiona sprawność immunologiczna;

-  alergie.

Badania

Wczesne  objawy autyzmu u dziecka możemy zauważyć już przy okazji pierwszych szczepień dziecka. Warto także obserwować samemu dziecko i w razie niepokojących znaków zgłosić się do lekarza pediatry, który zleci odpowiednie badania.

Leczenie

Autyzmu nie da się wyleczyć. Jedyną pomocą dla osób cierpiących na autyzm może się okazać poprawna edukacji, a także odpowiednia terapia – w tym przypadku behawioralna. Rodzice osób chorych na autyzm mogą znaleźć pomoc w odpowiednich ośrodkach dla osób autystycznych, a także w stowarzyszeniach i fundacjach powstających z inicjatywy rodziców dzieci autystycznych na rzecz zapewnienia bezpiecznej przyszłości swoich już dorosłych dzieci.

Zobacz także:  Jak przetrwać samotne rodzicielstwo?

SKOMENTUJ
KOMENTARZE (0)