Czy moje dziecko ma Zespół Aspergera?

Prawdopodobnie każdy psycholog czy pedagog szkolny ma w swoim doświadczeniu sytuacje, w których nauczyciele i wychowawcy zwracali się do niego z ,,diagnozą” podopiecznych, wynikającą z potocznej, nieprofesjonalnej obserwacji dziecka. W zdecydowanej większości, podopieczni ci są klasyfikowani jako dzieci z zespołem deficytu uwagi z nadpobudliwością (ADHD).

Większość diagnozowanych w ten sposób dzieci, to dzieci nie przejawiające zaburzeń, ruchliwe i żywiołowe czy też ,,rozmarzone” i ,,nieuważne” w stopniu typowym dla ich wieku i normy rozwojowej.

W puli zgłaszanych dzieci znajdują się jednak takie, które ani nie wykazują cech typowych dla ADHD, ani nie funkcjonują w sposób charakterystyczny dla ich wieku rozwojowego.

Jakie są objawy białaczki?

Ostatnio, coraz częściej do przedszkoli, nie tylko tych integracyjnych, kierowane są dzieci z zaburzeniami ze spektrum autyzmu, min. z tzw. lżejszą formą tego zaburzenia - Zespołem Aspergera.

Statystycznie rzecz biorąc, do każdej szkoły średniej uczęszcza kilkoro czy kilkanaście takich uczniów. Repertuar zachowań tych dzieci może być na tyle ,,egzotyczny” dla opiekunów szkolnych, że zupełnie nie wiedzą oni jak sobie z dzieckiem poradzić, jakie metody dydaktyczne względem niego stosować.

Nauczyciel zgłasza np., że dziecko wycofuje się z kontaktów szkolnych, właściwie nie podejmuje roli ucznia, ma bardzo specyficzne, rozbudowane zainteresowania, a jednocześnie całkowicie zaniedbuje inne obowiązki szkolne. W środowisku społecznym zachowuje się tak jakby nie rozumiało zasad komunikacji między ludźmi, nie potrafiło odczytywać mowy pozawerbalnej.

Dodatkowo, jego gestykulacja, postawy ciała są odbierane jako nietypowe, a nawet dziwaczne. Mowa, często pedantyczna, czy też bogata w terminologię specjalistyczną, charakteryzuje się powtarzalnością czy też monotonią w zakresie intonacji.

Przy rozwiązywaniu różnego rodzaju problemów dziecko woli stosować swoje, często niekonwencjonalne sposoby rozwiązywania problemów, mało czytelne dla innych, a nawet budzące podejrzenia o ich prawdziwość (w pewnych obszarach, dziecko może uzyskiwać bardzo wysokie wyniki w badaniu inteligencji).

To tylko część zachowań typowych dla osób z Zespołem Aspergera, będących podstawą do diagnozy. Aby faktycznie określić czy dziecko ujawnia cechy tego zespołu objawowego, niezbędna jest specjalistyczna, wieloetapowa diagnoza. Dość często, rodzice obawiają się badania i ewentualnej stygmatyzacji dziecka. W praktyce jednak, ograniczają oni rozwój swoich dzieci, ponieważ potrzebują one specjalistycznego wsparcia.

Zobacz też : Kiedy do lekarza

Co więcej, bardzo istotne jest aby rodzice i środowisko szkolne, zrozumieli odmienny punkt widzenia dziecka w pracy nad odpowiednimi metodami wychowawczymi. Praca z dziećmi z Zespołem Aspergera jest dużym wyzwaniem.

Przede wszystkim, dla dzieci tych, samo już uczęszczanie do szkoły jest sprawą trudną. Ze względu na to, że środowisko społeczne jest dla tych dzieci mało zrozumiałe, ich reakcje mogą wydawać się rówieśnikom dziwne i mało adekwatne.

W rezultacie, inne dzieci mogą traktować młodych ,,Aspie” (potoczna, amerykańska terminologia) z dużą rezerwą, a nawet niechęcią. Dzieci te często są kozłami ofiarnymi w klasie. Co więcej, niczego nieświadomi nauczyciele mogą, nawet niechcący, umacniać negatywną pozycję tych uczniów w klasie. 

Zobacz też : Wszystko o zaburzeniach umiejętności szkolnych

Działa wtedy mechanizm zamkniętego koła i dzieci z Zespołem Aspergera odczuwają jeszcze więcej lęków w kontakcie z innymi. 

Wiele nastolatków z tym zespołem objawowym zamyka się w świecie gier komputerowych, ograniczając swoje funkcjonowanie społeczne do minimum. W rezultacie, w wieku dorosłym mogą mieć trudności z podjęciem roli zawodowej czy też nawiązywaniem relacji w życiu prywatnym. Z drugiej strony, przy odpowiedniej pomocy psychologicznej, pedagogicznej i środowiskowej, dziecko może w pełni rozwinąć swój potencjał.

Niektórzy dorośli ,,Aspie” zostają ekspertami w wyspecjalizowanych dziedzinach i są bardzo zaangażowani w pracę w interesującym ich obszarze. Przypuszcza się, że zarówno Albert Einstein jak i Isaac Newton ujawniali symptomy tego zespołu.

Więcej informacji : Przystań Psychologiczna

SKOMENTUJ
KOMENTARZE (1)
~Asperger/4 lata temu
Janusz Korwin-Mikke cierpi na Zespół Aspergera – całościowe zaburzenie rozwoju o podłożu neurologicznym, mieszczące się w spektrum autyzmu. Zespół Aspergera trwa przez całe życie. Niektóre jego objawy – szczególnie widoczne w okresie dzieciństwa, w późniejszym wieku słabną. Często jednak pojawiają się nowe. Najpoważniejsze zaburzenia występują w sferze emocjonalnej. Osoby cierpiące na ZA często odbierane są przez postronnych ludzi jako psychopaci. Ludzie z ZA mogą sami nie posiadać, nie potrafić ich nazwać, często przeżywają też emocje nieadekwatne do sytuacji – to, co u innych budzi smutek, lub lęk, u osoby z ZA może wywoływać śmiech, itp. Osoby z ZA mają silną tendencję do „walenia prosto z mostu”, mówienia prawdy za wszelką cenę – bez zważania na to, czy kogoś przy tym urażą. Liczy się treść – nie forma wypowiedzi. Sytuację komplikuje dodatkowo nieumiejętność postawienia i wczucia się w sytuację innych. Osoba z ZA może stosować skróty myślowe nie zdając sobie sprawy, że inni nie mają wglądu w jej tok rozumowania – „jeśli ja tak myślę, to inni też”, albo: „to oczywiste, jak oni mogą tego nie wiedzieć