POLECAMY

Czy bielactwo jest zaraźliwe?

Na czym polega bielactwo, jak leczyć tę chorobę i czy jest zaraźliwa? Na pytania odpowiada dr Bartosz Pawlikowski – dermatolog dziecięcy, pediatra z łódzkiej Kliniki Medevac!

Czy bielactwo jest zaraźliwe?

Kto i dlaczego choruje na bielactwo?

Bielactwo to prawdopodobnie ogólnoustrojowa choroba charakteryzująca się utratą melanocytów z powstaniem dobrze odgraniczonych odbarwień. Etiologia do końca nie jest jasna. Wyniki obecnych badań sugerują wieloczynnikowy, genetyczny sposób dziedziczenia choroby, chociaż nie oznacza to wcale, że rodzice lub inni krewni musieli chorować.

Choroba dotyczy około 2% populacji. Najczęściej chorują dzieci, a wśród nich u 50% bielactwo rozpoczyna się w wieku 8-12 lat. Bielactwo u dziecka wskazuje niestety na wzrost ryzyka zachorowania na inne choroby autoimmunologiczne. Do najczęstszych chorób towarzyszących należą: autoimmunologiczne zapalenie tarczycy, insulinozależna cukrzyca, choroba Addisona, łysienie plackowate, atopowe zapalenie skóry, nieswoiste zapalenie jelita oraz toczeń rumieniowaty układowy.

U dziecka, u którego stwierdzono bielactwo, należy więc pamiętać o dokładnej analizie chorób w rodzinie oraz wykonać kilka badań parametrów z surowicy krwi.

Czym charakteryzuje się bielactwo?

Zmiany u osób z bielactwem mają mlecznobiałe zabarwienie i są ostro odgraniczone od otaczającej zabarwionej pigmentem skóry. Faktura skóry jest normalna, pacjenci nie odczuwają świądu ani bólu. Jest to prawdopodobnie autoimmunologiczne zaburzenie, w którym organizm wytwarza przeciwciała przeciwko własnym komórkom pigmentu.

Zmiany bielacze mogą występować praktycznie wszędzie, najczęściej jednak lokalizują się: w okolicy oczodołów, otoczenia warg, grzbietów dłoni i stóp, brodawek sutkowych, narządów płciowych, dołów pachowych i okolicy biodrowej. Nie wiadomo, dlaczego choroba ma wpływ na niektóre części ciała bardziej niż na inne.

Bielactwo jest chorobą niezakaźną!

Jak leczyć bielactwo?

W leczeniu stosujemy: kortykosteroidy ogólne, miejscowe i doogniskowe (zastrzyki w zmiany bielacze), pochodne witaminy D3, takrolimus i dziegcie. Bielactwo może być leczone ze światłem ultrafioletowym, zwykle dwa lub trzy razy w tygodniu przez co najmniej 6 miesięcy. To zwykle powoduje stopniową repigmentację obszaru, a efekt jest zazwyczaj stały.

Niestety, choroba jest nieprzewidywalna i nie można stwierdzić, czy będzie postępować. Wszystko zależy od diagnostyki oraz lokalizacji i powierzchni zmian u dziecka.  Największy wpływ na rokowanie ma dynamika powstawania zmian dotychczasowych.

Im więcej powstało ich w ciągu krótkiego okresu czasu w miejscach charakterystycznych dla bielactwa, tym rokowanie jest gorsze, a choroba nieprzewidywalna.

Zobacz też: Albinizm – wszystko o bielactwie nabytym

Choroby autoimmunologiczne a stres

Podłoże neurogenne bielactwa to jedna z aktualnie przedstawianych teorii. W przebiegu bielactwa oraz wszystkich chorób autoimunologicznych czynnik psychologiczny, tj. stres, skłonność do zdenerwowania, mają znaczenie kluczowe i zawsze nasilają objawy tych chorób.

W związku z tym należy zadbać o spokojne środowisko rozwoju dziecka, najlepiej do wieku 15 – 18 lat. Rozwód rodziców, częste zmiany miejsca zamieszkania, szkoły, środowiska, negatywnie wpływają na psychikę dziecka i znacząco pogarszają rokowanie.

Jak sobie radzić z reakcją rówieśników?

Bielactwo to choroba widoczna gołym okiem. Zmiany zawsze budzą zainteresowanie  rówieśników. W najlepszym razie są to niewygodne pytania, często jednak zdarza się, że dziecko jest z tego powodu szykanowane.

Ważne jest, by najbliższe środowisko dziecka (rówieśnicy, nauczyciele, rodzice dzieci z otoczenia) znało przyczynę, przebieg i następstwa choroby. Co prawda nie mamy obowiązku  informowania wszystkich wokoło chorobie naszego dziecka, ale w tym przypadku korzystniej będzie to zrobić.

Rodzic może np. skłonić wychowawczynię grupy przedszkolnej lub klasy szkolnej do możliwości przedstawienia problemu swojego dziecka np. na wywiadówce. Innym sposobem może być przygotowanie tablicy informacyjnej przedstawiającej zdjęcia chorych na bielactwo osób (ściągnięte z internetu) w połączeniu z podstawową wiedzą na ten temat.

Rolą rodzica dziecka chorego na bielactwo lub inne choroby dające defekt estetyczny jest odpowiednia edukacja malucha, tak, by od najmłodszych lat dokładnie wiedział na co choruje i dlaczego, by mógł skutecznie bronić się przed złośliwymi uwagami otoczenia.

Zobacz też: Atopowe zapalenie skóry – przegląd kosmetyków

Autor: dr Bartosz Pawlikowski, dermatolog dziecięcy, pediatra z łódzkiej Kliniki Medevac.

SKOMENTUJ
KOMENTARZE (0)